Το Ύστατο «Χριστός Ανέστη»

​Το φως που άναψε τη νύχτα της Αγάπης,
σήμερα γέρνει μα δεν σβήνει.

Σαράντα μέρες περπατήσαμε μαζί Του,
στον δρόμο της χαράς,
εκεί που ο θάνατος νικήθηκε για πάντα.

​Σήμερα οι καμπάνες ηχούν με μια γλυκιά χαρμολύπη.
Είναι η Απόδοση, το ύστατο χαίρε
μιας Άνοιξης που ντύθηκε τα λευκά της Αναστάσεως.

Ψάλλουμε ξανά το «Χριστός Ανέστη»,
όχι σαν αποχαιρετισμό,
μα σαν υπόσχεση.

​Τα πασχαλινά κεριά λιώνουν αφήνοντας το μύρο τους,
οι πόρτες του Ιερού ετοιμάζονται να κλείσουν,
όμως η Ανάσταση δεν φυλακίζεται σε μέρες και ημερολόγια.

Παίρνει τον θρόνο της μες στην καρδιά.

​Ας κρατήσουμε την ελπίδα ζωντανή,
τώρα που το φως της Λαμπρής
γίνεται το καθημερινό μας μονοπάτι.

Χριστός Ανέστη, ψυχή μου,
και εις έτη πολλά, λουσμένα στο φως!

πηγή

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διαιρεί το Πάσχα σε τρία, ήτοι το Πάσχα το νομικό, το Πάσχα της θείας Χάριτος και το Πάσχα του μέλλοντος αιώνος.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διαιρεί το Πάσχα σε τρία, ήτοι το Πάσχα το νομικό, το Πάσχα της θείας Χάριτος και το Πάσχα του μέλλοντος αιώνος.

 Το νομικό Πάσχα, κατά το οποίο οι Εβραίοι εόρταζαν την θαυματουργική τους διάβαση δια της Ερυθράς θαλάσσης, ήταν μια ενθύμηση της πικράς δουλείας της Αιγύπτου και της ελευθερίας τους με την βοήθεια του Θεού. Ήταν Πάσχα “χαριστήριον και ικέσιον”. Στην πραγματικότητα, το Πάσχα αυτό ήταν προτύπωση του δικού μας Πάσχα.

 Το Πάσχα της θείας Χάριτος είναι η Ανάσταση του Χριστού, δια της οποίας γίνεται διάβαση “εκ θανάτου προς ζωήν και εκ γης προς ουρανόν”. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θα πή: “ώ Πάσχα το μέγα και ιερόν και παντός του κόσμου καθάρσιον”. Χωρίς την μέθεξη του Χριστού και την κοινωνία μαζί Του υπάρχει νέκρωση και δουλεία.

 Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη, “ο μη ορών και ακούων και αισθανόμενος πνευματικώς νεκρός εστιν”. Επομένως, το Πάσχα είναι έλευση του Χριστού μέσα στην καρδιά. 

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πη πολύ χαρακτηριστικά: “Πάσχα η επί τον ανθρώπινον νουν έλευσις του Λόγου”. 

Πώς λέγεται ότι ο αναστημένος Κύριος νίκησε την αμαρτία, ενώ οι άνθρωποι εξακολουθούν ακόμη να αμαρτάνουν;

Ευαγγέλιο της νίκης κατά του θανάτου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

[...] Θα ρωτήσει ακόμη κάποιος: πώς λέγεται ότι ο αναστημένος Κύριος νίκησε την αμαρτία, ενώ οι άνθρωποι εξακολουθούν ακόμη να αμαρτάνουν; 

Πράγματι, ο Κύριος νίκησε την αμαρτία. Την νίκησε με την αναμάρτητη σύλληψη και γέννησή Του· έπειτα την νίκησε με τον καθαρό και αναμάρτητο βίο Του επάνω στη γη· έπειτα την νίκησε με το δίκαιο πάθος Του επάνω στον Σταυρό· και τέλος στεφάνωσε όλες αυτές τις νίκες με την πανένδοξη Ανάστασή Του. Έγινε φάρμακο, βέβαιο και αλάθητο φάρμακο κατά της αμαρτίας. Όποιος έχει μολυνθεί από την αμαρτία, μόνο με τον Χριστό μπορεί να θεραπευθεί. Όποιος δεν θέλει να αμαρτάνει, μόνο με τη βοήθεια του Χριστού μπορεί να πραγματοποιήσει αυτήν την επιθυμία του.

  Όταν οι άνθρωποι βρήκαν φάρμακο κατά της ευλογιάς, έλεγαν: νικήσαμε αυτή την ασθένεια! Το ίδιο έλεγαν και όταν βρήκαν φάρμακο κατά της βρογχοκήλης, του πονόδοντου, των πόνων των οστών και άλλων ασθενειών. Νικήσαμε αυτές τις ασθένειες! Βρήκαμε το πάνω χέρι εναντίον τους! Το να βρει λοιπόν κανείς φάρμακο κατά μιας ασθένειας σημαίνει ότι νίκησε αυτήν την ασθένεια. Ο Χριστός είναι ασύγκριτα ο μέγιστος Ιατρός στην ανθρώπινη ιστορία, διότι έφερε στους ανθρώπους το φάρμακο κατά της ασθένειας που είναι πάνω από όλες τις ασθένειες, δηλαδή κατά της αμαρτίας, από την οποία γεννιούνται όλες οι άλλες ασθένειες και όλα τα άλλα ανθρώπινα βάσανα, ψυχικά και σωματικά. Αυτό το φάρμακο — είναι ο ίδιος, ο αναστημένος και ζωντανός Κύριος.

Θα αγγίξω τον αδελφό μου που πονά και θα πω: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου, δόξα σοι».

(Μικρογραφία από το Ευαγγέλιο της Μαλάτια, το οποίο δημιουργήθηκε το 1268 και φυλάσσεται σήμερα στο Ινστιτούτο Matenadaran στο Ερεβάν της Αρμενίας. Καλλιτέχνης του έργου είναι ο Toros Roslin, Αρμένιος εικονογράφος χειρογράφων του 13ου αιώνα).

  [...] Το περιστατικό με τον Θωμά υπονοεί και κάτι ακόμη. Μπορούμε σήμερα να αγγίξουμε με τα χέρια μας την πληγωμένη σάρκα του Σωτήρος; Εμείς, που δεν έχουμε τη δυνατότητα να Τον δούμε, μπορούμε να βεβαιωθούμε ότι δεν λατρεύουμε ένα φάντασμα, αλλά τον Ζωντανό Θεό; Ναι, αυτή η δυνατότητα έχει δοθεί σε όλους τους ανθρώπους.

 Ο Ιησούς ζει με τρόπο αόρατο αλλά πραγματικό στο πρόσωπο όλων των ανθρώπων που, με σάρκα και οστά, μας περιβάλλουν. Τις πληγές Του από τη σταύρωση μπορούμε να τις ψηλαφήσουμε και να τις προσκυνήσουμε στο πρόσωπο των αρρώστων, των φτωχών, όλων των ανθρώπων που υποφέρουν και που δι’ αυτών παρατείνεται η αγωνία του Χριστού. Είναι τα μέλη του μυστικού Του Σώματος, τα οποία μετέχουν στο Πάθος της θείας Κεφαλής τους.

  Ο Ιησούς μάς λέει: «Αν αμφιβάλλεις ότι σταυρώθηκα και αναστήθηκα για σένα, σκύψε προς τα μέλη μου που υποφέρουν. Ψηλάφησέ με, απλώνοντας προς αυτούς χέρι βοηθείας. Προσφέροντας σ’ αυτούς, θα με βρεις. Κάνε γι’ αυτούς κάτι που σου στοιχίζει. Θυσίασε κάτι γι’ αυτούς. Και να, εκεί θα με ανακαλύψεις. Θα σου απαντήσω με περίσσια Χάριτος. Θα με νιώσεις ζωντανό και παρόντα. Θα γευτείς την πραγματικότητα, τη δύναμη της Αναστάσεως μου».

Δεν μου έχει δοθεί η δυνατότητα να βλέπω συνεχώς το Άγιο Πρόσωπό Του, αλλά θα μου εμφανιστεί πίσω από τα πρόσωπα των αδελφών μου· μέσα από τη συμπάθεια θα ξανασμίξω με το Πάθος. Θα αγγίξω τον αδελφό μου που πονά και θα πω: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου, δόξα σοι».

Lev Gillet:“Πασχαλινή κατάνυξη”, εκδ. “Ακρίτας”, Αθήνα, 2009

πηγή

Μην φοβηθείς να πεις:Χριστός Ανέστη.Μην ντραπείς.

Η Ανάσταση δεν είναι μια ιδέα.Δεν είναι μια ωραία σκέψη για να παρηγορηθούμε.
Δεν είναι κύκλος της φύσης, ούτε μια ποιητική αναγέννηση της άνοιξης.
Η Ανάσταση έχει πρόσωπο.Είναι ο Χριστός.
Δεν μιλάμε για κάτι αφηρημένο.
Μιλάμε για έναν τάφο που άδειασε.Για ένα σώμα που αναστήθηκε από τα δεσμά του θανάτου.Για μια ιστορία που σκίστηκε στα δύο: πριν και μετά.
Ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών.Και μαζί Του, άνοιξε ο δρόμος για την ανάσταση των νεκρών.
Όχι ως ιδέα.
Ως γεγονός.Ως υπόσχεση που πραγματοποιήθηκε.
Και όμως…σιγά σιγά, κάτι αλλάζει.
Η Ανάσταση γίνεται «σύμβολο».Γίνεται «μήνυμα».Γίνεται «ενέργεια».
Χάνεται το πρόσωπο.Χάνεται η αλήθεια.
Μας λένε: «Όλα είναι το ίδιο».
«Όλες οι γιορτές είναι μία χαρά».
«Πες απλά χρόνια πολλά».
Ποια χρόνια πολλά;Σε ποιον;Γιατί;
Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, τι γιορτάζουμε;
Δεν είναι θέμα τύπου.Δεν είναι θέμα λέξεων.Είναι θέμα αλήθειας.
Μην φοβηθείς να πεις:Χριστός Ανέστη.Μην ντραπείς.
Μην το μαλακώσεις για να χωρέσει παντού.Γιατί η Ανάσταση δεν είναι για να χωρέσει παντού.Είναι για να ανατρέψει τα πάντα.
Δεν μπορούμε να μιλάμε αόριστα.Να λέμε το όνομά Του. Καθαρά.Δυνατά.
Χριστός Ανέστη κι όχι απλά χρόνια πολλά.

π.Λίβυος

Να χαρείς μαζί με την Θεοτόκο την Ανάσταση του Χριστού

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

 Συλλογίσου αγαπητέ, ότι έχουμε χρέος να συγχαρούμε με την Παναγία Παρθένο, που όταν είδε τον Υιό και Θεό της ότι αναστήθηκε, γέμισε αμέσως από τόση μεγάλη χαρά όσο μεγάλη ήταν και η θλίψη που δοκίμασε στα Πάθη του.

 Οι πόνοι και οι θλίψεις της μετριούνται με τη γνώση που είχε για την άπειρη αξιότητα του ενσαρκωμένου Λόγου, και από την αγάπη της σ’ αυτόν, όχι μόνο σαν Θεό, και σαν γέννημα των σπλάγχνων της, αλλά σαν μονογενή Υιό της και επειδή αυτή μόνη ήταν μητέρα του χωρίς πατέρα. Όλα αυτά δεν άφηναν την αγάπη της να μοιρασθεί σε άλλα πράγματα, αλλά την πολλαπλασίαζαν μόνο στο γλυκό της Υιό.
Επειδή λοιπόν τον γνώριζε περισσότερο, τον αγαπούσε και περισσότερο, απ’ όσο τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν όλοι οι άγγελοι στον ουρανό. 

Επομένως μπορούμε να πούμε, ότι η Παναγία Παρθένος έπασχε στο Πάθος του Υιού της περισσότερο από όσο έπασχαν όλα μαζί τα κτίσματα· κι ότι η λύπη της δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη, παρά μόνο τη λύπη, που δοκίμασε ο αγαπημένος της Ιησούς. «Και τη δική σου ψυχή θα διαπεράσει ρομφαία» (Λουκ. 2,35).

Αφού όμως αυτή πρώτη πήγε κατά το μεσονύκτιο για να δει τον τάφο του Υιού της και αφού γι’ αυτή και μόνη έγινε ο σεισμός και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο συνήθης διακονητής και τροφεύς και ευαγγελιστής της, κατέβηκε από τους ουρανούς, κύλησε την πέτρα από τη πόρτα του τάφου και καθόταν πάνω σ’ αυτήν αστραπόμορφος και λευκός σαν το χιόνι. Αφού λέω, κατέβηκε ο θείος Γαβριήλ, ω , πως μετατράπηκε αμέσως σε υπερβολική χαρά η υπερβολική της λύπη! Ω πόσο αγαλλίασε το πνεύμα της, όταν είδε, ότι γι’ αυτήν μόνο ανοίχθηκε ο τάφος του Υιού της! Όπως για χάρη της Θεοτόκου ανοίχθηκαν στους ανθρώπους τα ουράνια και τα επίγεια, έτσι και για τη Θεοτόκο ανοίχθηκε ο ζωοποιός τάφος του Κυρίου, όπως λέει ο μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ο Παλαμάς.

 Αυτή πρώτη είδε την Ανάσταση του Υιού της!

 Ω πόσο ευφράνθηκε, όταν πλησιάζοντας στόν αγαπητό της Ιησού έπιασε με μεγάλη ευλάβεια και αγάπη τα άγια πόδια του και τα προσκύνησε! Κι όταν είδε γεμάτα από το θείο φως της Αναστάσεως τα μέλη του γλυκύτατου Υιού της, τα οποία προ ολίγου ήσαν όλα καταξεσχισμένα, άτιμα και άμορφα! Πάνω απ’ όλα όμως πόσο χάρηκε, όταν άκουσε από το θείο στόμα του Υιού της τον χαροποιό εκείνο λόγο, που της είπε, το «χαίρε»· μολονότι και ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει, ότι ήταν μαζί της και η Μαγδαληνή Μαρία και έπιασε και αυτή τα πόδια του Κυρίου, και άκουσε και αυτή το χαίρε, με σκοπό να μην αμφισβητείται η Ανάσταση του Κυρίου, αν την μαρτυρούσε μόνο η Παναγία μητέρα του λόγω της φυσικής οικειότητας, καθώς το αποδεικνύει ο Θεσσαλονίκης Γρηγόριος (και ο Ξανθόπουλος στο συναξάρι του Πάσχα).

 Ποιος νους μπορεί να καταλάβει τι είδους τελειότητα αγάπης και χαράς υπήρξε ανάμεσα στη Θεοτόκο και στο Χριστό, αναμεσα σε μια τετοια Μητέρα και σ’ ένα τέτοιο Γιο;

Λοιπόν, αδελφέ αν η Θεοτόκος είναι φυσική Μητέρα του Χριστού, θετή δε και πνευματική μητέρα όλων των Χριστιανών και μάλιστα τέτοια μητέρα ώστε, καθώς ο Χριστός μας παραγγέλλει να μη αποκαλέσουμε πατέρα στη γη, επειδή κυρίως ένας είναι ο πατέρας μας, ο επουράνιος. Έτσι ακριβώς έχουμε δίκιο να πούμε ότι κι άλλη μητέρα δεν έχουμε παρά μόνο τη Θεοτόκο. Αν, λέω, η Θεοτόκος είναι μητέρα των χριστιανών, χρωστάς και συ αδελφέ σαν χριστιανός και γιός της Παρθένου να συγχαρείς σ’ αυτή τη μεγάλη χαρά της. Αν στον καιρό της τόσης ευτυχίας της, δέν συγχαρείς με την Παναγία, ασφαλώς θα φανείς ανάξιος της αγάπης της. Και αν φανείς ανάξιος της αγάπης της, θα φανείς ανάξιος για να γίνεις δεκτός κάτω από τη σκέπη της· κι αν αυτή η μητέρα όλων μας, δεν σε δεχθεί κάτω από τη σκέπη της αλλοίμονον σε σένα! 

 Ποια ελπίδα σου απομένει για τη σωτηρία σου; 

Αυτή είναι η μητέρα του ελέους και όλες οι χάριτες του Θεού περνούν μέσ’ από τα χέρια της τόσο στον ουρανό, όσο και στη γη, τόσο στους αγγέλους, όσο και στούς ανθρώπους. 

Αυτή μόνη όντας μεθόριο μεταξύ του Θεού και των κτισμάτων, παίρνει από την Τρισήλιο Θεαρχία όλες τις υπερφυσικές δωρεές και τα χαρίσματα και τα μεταδίδει σαν φιλανθρωπότατη βασίλισσα σ’ όλες τις τάξεις των αγγέλων και των ανθρώπων, ανάλογα με τήν αγάπη, που έχουν πρός αυτήν. 

Ποιά ὥρα ἀναστήθηκε ὁ Κύριος, κανείς δέν γνωρίζει μέ ἀκρίβεια.

 Κάποιοι εἶπαν, ὅτι ἀναστήθηκε στὸ πρῶτο λάλημα τῶν πετεινῶν· ἄλλοι, ὅταν ἔγινε ὁ σεισμός, καὶ ἄλλοι ἄλλον καιρό.

  Ἀναστήθηκε δέ, ὅπως καὶ γεννήθηκε, δηλαδὴ χωρὶς νὰ χαλάσουν καθόλου οἱ σφραγίδες τοῦ τάφου, καθὼς καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων εἰσῆλθε στοὺς Μαθητές του ὕστερα. 

 Ἀφοῦ αὐτὰ ἔτσι συνέβησαν, ἔφθασαν κάποιοι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ φιλοῦσαν τὸν τάφο, καταφοβισμένοι καὶ ανακοινώνουν ὅσα εἶχαν συμβεῖ στοὺς Ἀρχιερεῖς, ποὺ ὅταν ἄκουσαν αὐτὰ καὶ μὴ γνωρίζοντας τί ἄλλο νὰ κάνουν, οὔτε μποροῦσαν νὰ καταφύγουν στὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἀσύστατη συκοφαντία, ἐπειδὴ μὲ ἀρκετὰ χρήματα κατέπεισαν τοὺς στρατιῶτες νὰ κηρύξουν, ὅτι καθὼς ἐκεῖνοι ἀποκοιμήθηκαν, πῆγαν οἱ μαθητές του καὶ τὸν ἔκλεψαν. 

ΛΟΓΙΑ Αναστάσιμα Αγίων..!

Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ :

 «Χαρά μου, Χριστὸς Ἀνέστη. Δὲν ὑπάρχει τόπος γιὰ θλίψη στὴν καρδιὰ τοῦ χριστιανοῦ, γιατί ὁ Χριστὸς νίκησε τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸν ἔσχατο ἐχθρό, τὸν θάνατο. Ὅλα τώρα πλημμυρίζουν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.»

 Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης : 

«Γιὰ τὸν χριστιανὸ δὲν ὑπάρχει θάνατος. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας ἀνάσταση ἀπὸ τώρα. Ὅταν ἀγαπήσεις τὸν Χριστό, ζεῖς τὴν Ἀνάσταση μέσα στὴν καθημερινότητά σου. Ὁ θάνατος γίνεται μία γέφυρα γιὰ νὰ περάσουμε στὸ φῶς.»

 Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς :

 «Μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἄνθρωπος ἔπαψε νὰ εἶναι ἕνα θνητὸ ὄν. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ μόνη ἐπανάσταση ποὺ πέτυχε ποτὲ στὸν κόσμο, γιατί νίκησε τὴν πηγὴ κάθε κακοῦ, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο.»

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης :

 «Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπάντηση στὴν ἀπελπισία τοῦ κόσμου. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος πιστεύει στὴν Ἀνάσταση, βλέπει τὰ πάντα μὲ ἄλλο μάτι. Τὰ προβλήματα γίνονται μικρά, γιατί μπροστά μας ἔχουμε τὴν αἰωνιότητα. Νὰ χαίρεστε, γιατί ὁ Χριστὸς νίκησε τὸν θάνατο»

 Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ (Σαχάρωφ) : 

«Ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως δὲν εἶναι ἕνα συναίσθημα παροδικό, ἀλλὰ ἡ βεβαιότητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ὕπαρξή μας. Τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως διαλύει τὰ σκοτάδια τοῦ νοῦ καὶ μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς ἀδελφό, ὡς εἰκόνα τοῦ ἀναστάντος Κυρίου.»

«Πέρασε κι αυτό το Πάσχα»

Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

– Το ακούω πολλές φορές και συχνά λυπάμαι. Γιατί βλέπω πως το Πάσχα ήρθε και πέρασε, πολλοί όμως συνεχίζουν να είναι οι ίδιοι και χειρότεροι.
Αν το Πάσχα τους είχε αγγίξει, θα ήταν πραγματικά καλύτεροι.

Και πρέπει να σας πω ότι είναι τραγικό αυτό που γίνεται, γιατί βλέπει κανείς ανθρώπους πάσης ηλικίας - να ξεκινήσω από τους μεγάλους - βλέπει κανείς ανθρώπους ηλικιω­μένους, που παρόλο που γέρασαν, εξακολουθούν να είναι δύσκολοι για τους γύρω τους, γκρινιάρηδες, εγωιστές και απαιτητικοί.
Αυτοί οι άνθρωποι γέρασαν, αλλά Πάσχα δεν κατά­λαβαν.

Γιατί, αν είχαν καταλάβει, θά ΄χε μαλα­κώσει η ψυχή τους, θά ΄χε ομορφύνει η καρδιά τους, θα ήταν άνθρωποι ευλογίας, που με την παρουσία τους θα παρηγορούσαν.

ΕΙΡΗΝΗ ΥΜΙΝ»: Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ.

Η εμφάνιση του Αναστάντος Χριστού στους Αποστόλους.«Ειρήνη Υμίν».

Πρόναος του καθολικού της Ι.Μ.Βατοπεδίου(1312)

Την πρώτη Κυριακή, την Κυριακή της Ανάστασης του Ιησού Χριστού, έχουμε την ομολογία των δέκα μαθητών που έλαβε χώρα στο υπερώο. Ο Ιησούς Χριστός εμφανίσθηκε, κεκλεισμένων των θυρών, λέγοντάς τους «εἰρήνη ὑμῖν». Το «εἰρήνη ὑμῖν» είναι φρούτο του Παραδείσου, είναι η Χάρη του Παναγίου Πνεύματος που μεταδίδει θεϊκή ενέργεια, είναι η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΖΩΗ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Γι’ αυτό οι μαθητές, αφού τους σκέπασε η ειρήνη του Αγίου Πνεύματος, «ἐχάρησαν ἰδόντες τὸν Κύριον».

Εμείς κάνουμε τυπολογίες. Εκεί ήταν βιώματα, αποκάλυψη, πραγματικότητα. Εμείς, μες στην εκκλησία, κατά την πίστη μας, προσπαθούμε να κάνουμε αντιγραφή, για να δώσει και σε μας ο Θεός θεία δύναμη και θεία ενέργεια. Αυτός είναι ο λόγος που αντιγράφουμε τις δυναμικές εκφράσεις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

H πορεία προς Εμμαούς δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος αλλά ο δικός μας δρόμος.

Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου στην λεγομένη ''Πορεία προς Εμμαούς''....
Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ,φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους
γιατί δεν άντεχαν την διάψευση των προσδοκιών τους με τον θάνατο του Διδασκάλου τους...
Κατευθύνονται προς την Εμμαούς, δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο αλλά φεύγουν από μια σχέση...
Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση ο Χριστός τους πλησιάζει και αρχίζει να περπατά μαζί τους,
δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν....
Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους στο ''Άγνωστο'' συνοδοιπόρο χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του.
Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία, να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε,να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση....
Τι είναι αυτό που κρατά τους οφθαλμοί τους κλειστούς και δεν αναγνωρίζουν
στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό;
Η θλίψη που γεννά η απογοήτευση των προσδοκιών τους....
Τότε ο Χριστός δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό,δεν αποκαλύπτεται αμέσως, δεν επιβάλλεται,αλλά αρχίζει να τους θερμαίνει λίγο την καρδιά με τον λόγο Του.
Φτάνουν στο χωριό και ο Χριστός κάνει πως θέλει να προχωρήσει,
γιατί; δεν κάνει νάζια....Περιμένει τώρα την ελευθερία της πρόσκλησης....
Αφού γλυκάθηκε η καρδιά τους με την παρουσία Του, Του λένε:
‘’Μείνε μαζί μας, γιατί βραδιάζει.’’

Και μένει και εκεί στο τραπέζι,καθώς κόβει τον άρτο,ανοίγονται τα μάτια τους και Τον αναγνωρίζουν.

«... πάντας ἑλκύσω πρός ἐμαυτόν"...»

"κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν" (Ιώ.12,32)

Με είλκυσε το "ἑλκύσω" . Ο Χριστός ελκύει, μαγνητίζει. Τα "ελκύω, έλκω, έλξις" είναι λέξεις που στις ανθρώπινες σχέσεις καταδεικνύουν τον έρωτα.

Τα ερωτευμένα πρόσωπα ανεξήγητα και μυστηριωδώς εξέρχονται εαυτού, ηθελημένα ξεπερνούν τα δικά τους όρια, δεν παραβιάζουν τα έτερα, κινούνται έτερος προς έτερον, συναντώνται ενώπιος ενωπίω, επι-κοινωνούν και χαίρουν πάντοτε!

Ο Χριστός κατήλθε, ίνα υψωθή (θυσιαστεί δια του Σταυρού) και ελκύσει ημάς. Μια πρόταση μόνο θέτει όλο το Μυστήριο της ζηλωτικής κίνησης του Χριστού.

 Ένας μανιακά ερωτευμένος κατέρχεται για να μας περάσει σ' ένα ανακαινισμένο -ερωτικό- είναι. Το φως!

Μένει μόνο να παραδώσουμε ελεύθερα το χέρι .

πηγή

Μέσα σε λίγα οστά τελειώνουν όλα.

Κοιτάς αυτή την εικόνα και δεν χρειάζεται να σου πει κανείς πολλά. Κάποτε υπήρχε ζωή, πρόσωπο, λόγος, σχέσεις, χαρές, αγωνίες. Τώρα… σιωπή. Λίγα κόκαλα, μια υπενθύμιση.

Και εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπή, η Εκκλησία μιλά για κάτι που δεν φαίνεται. Για την κάθοδο του Χριστού στον Άδη. Όχι σαν μια ιδέα, αλλά σαν γεγονός. Κατέβηκε εκεί που τελειώνουν όλα για τον άνθρωπο. Εκεί που δεν υπάρχει επιστροφή, ούτε φωνή, ούτε μετάνοια, ούτε ελπίδα με τα ανθρώπινα μέτρα.

Και όμως, εκεί μπήκε το φως.
Όχι για να διδάξει, όχι για να πείσει, αλλά για να σπάσει το κλείδωμα του θανάτου. Να πάρει από το χέρι τον άνθρωπο, από εκεί που δεν μπορούσε να βγει μόνος του.
Και τότε αλλάζει όλο το νόημα.

Γιατί ναι! Στο τέλος μένουν οστά. Αυτό είμαστε, μια λεκάνη κόκαλα, αυτό αφήνουμε. Όλη η δύναμη, η εικόνα, οι τίτλοι, όλα καταλήγουν εδώ. Και όποιος το δει καθαρά, ταπεινώνεται. Προσγειώνεται.Αλλά δεν τελειώνει εδώ.

Γιατί ο Χριστός δεν άφησε τον άνθρωπο μέσα σε αυτά τα οστά. Κατέβηκε μέχρι εκεί για να δείξει ότι ούτε αυτό είναι το τέλος.

ΠΗΓΗ

Άν αντέχεται η απώλεια και το πένθος είναι γιατί υπάρχει η Ανάσταση.

«Οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη»

Αν αντέχεται η απώλεια και το πένθος είναι γιατί υπάρχει η Ανάσταση.
Η προσδοκία της συνάντησης των ψυχών που συνδέθηκαν στα επίγεια, σε έναν άλλο κόσμο, με μια άλλη μορφή ύπαρξης.

Η Ανάσταση είναι η προοπτική της συνέχειας κάθε στιγμή της ζωής που το μαύρο και η απόγνωση μοιάζει να κερδίζουν το παιχνίδι.

Και είναι η ανατροπή του τρομακτικού τέλους του θανάτου.

Δεν γίνεται να τελειώνουν όλα εδώ και να θάβονται στη γη, ένας Θεός έγινε άνθρωπος για να μας δείξει πως το ταξίδι στο φως συνεχίζεται.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

πηγή

Καλή Ανάσταση, εν Χριστώ αδελφοί!...Αυτός ο κοσμοτάφος, από μας θα τό 'βρει!...

  ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΕΙ συνωμοτικά το Πάσχα...

Απεχθάνονται οτιδήποτε συντηρεί τις αξίες της συλλογικότητας και "προτείνει" αγαπητικές στάσεις ζωής με κέντρο την ηθική της δοτικότητας...

Μισούν το "θανάτω θάνατον πατήσας" γιατί εστιάζει τον Αγώνα στο εσωτερικό της πονεμένης καρδιάς, και όχι στη "μανία αιωνιότητας" που είναι πλέον το πιο κερδοφόρο επενδυτικό πεδίο και το πιο δραστικό κόλπο χειραγώγησης...

Χλευάζουν τους πιστούς με το "φιλί της αγάπης" και το " Αγιον Φως", γιατί θέλουν πελατεία στους διάφορους ψυχοθεραπευτές και γιατί η ουσιώδης πίστη στο 'Αγιον Φως κατεβάζει τον διακόπτη στις βιτρίνες της εμπορευματικής αλλοτρίωσης...

Ξελυσσάνε με το στεντόρειο συλλογικό ''Χριστός Ανέστη'', γιατί είναι το οριακό σημείο της ελεύθερης βούλησης όπου ένας Συνειδητοποιημένος Λαός εγκολπώνεται τον Δοτικό Θεό ως συμπαντική διακήρυξη της δικής του ριζικής άρνησης να πεθάνει σαν σύνηθες μόριο σκόνης που το άγουν και φέρουν στα νιτερέσα τους οι έμποροι και οι τύραννοι...

Καλή Ανάσταση, εν Χριστώ αδελφοί!...αυτός ο κοσμοτάφος, από μας θα τό 'βρει!...

(Νίκος Σταθόπουλος)

πηγή

Η ΘΡΑΥΣΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ ΠΥΛΩΝ

  Ο θάνατος του Χριστού δεν ήταν κάποιο απρόβλεπτο ατύχημα, ένα ανεπιθύμητο συμβάν, που άλλαξε αναπάντεχα τη ζωή του. Δεν πέθανε στον σταυρό, επειδή έπεσε ανίσχυρος τάχα στα χέρια των διωκτών του. Αντιθέτως, ο θάνατός του ήταν το μυστικό σχέδιό του, που το έκανε φανερό μόνο στους μαθητές του τις τελευταίες μέρες, ενώ πριν το προέλεγε συνεσκιασμένα μόνο στα πλήθη.

  Γι’ αυτό και τη στιγμή ακριβώς που Εκείνος ήθελε, όταν τα πάντα είχαν ήδη εξελιχθεί κατά το σχέδιό του, όταν κατά την αλάνθαστη κρίση του είχε επιτελέσει τα πάντα όπως έπρεπε να επιτελεσθούν, όταν ο Γολγοθάς τραντάχτηκε από τη φοβερή του κραυγή «τετέλεσται», τότε και μόνο πρόσταξε τον θάνατο σαν υπηρέτη του να έρθει. Άφησε την ψυχή του να φύγει από το σώμα του με δική του εξουσία, χωρίς να τον εκβιάσει κανένας. Παρέδωσε το πνεύμα του στον Πατέρα του, όταν ο ίδιος το θέλησε.

  Πέθανε για να κατεβεί αυτοπροσώπως στο βασίλειο του θανάτου. Και κατέβηκε σ’ αυτό ισχυρός, εξουσιαστής, όχι αιχμάλωτος του θανάτου. Κατέβηκε ως φοβερός πολεμιστής, για να τον συντρίψει μέσα στο ίδιο το άντρο του. Και τον συνέτριψε, «θανάτω θάνατον πατήσας» (Κυριακή του Πάσχα)

  Ο θάνατος ήταν το ισχυρό κάστρο του διαβόλου. Ο τάφος της ζωής. Η βαριά του καστρόπορτα φυλάκιζε τη ζωή. 

Ξέρετε στη ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ τι δώρα δίνει ο Θεός;

ΠΗΓΗ

Αυτό το πράγμα που γίνεται το βράδυ της Ανάστασης, είναι από τη μια να γελάς και από την άλλη να κλαις! Διότι λες, βρε παιδί μου, δεν καταλαβαίνουν άραγε οι άνθρωποι; Μόλις πούμε το "Χριστός Ανέστη" απαγγέλουμε κάποιους στίχους από τις προφητείες. Και λέει μία προφητεία:
«Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν.»
και βλέπεις φεύγουν φεύγουν φεύγουν.
Βρε, πού πάτε; Ελάτε πίσω!
Πάτε ύστερα, βρε! Μετά από κανένα πεντάλεπτο, κανένα δεκάλεπτο!

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;;;

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;

 Όχι βέβαια, αλλά κι' εκεί σώζει όσους πίστεψαν.

 Χθες είδαμε το έργο της σωτηρίας, σήμερα την εκδήλωση της εξουσίας. 

Χθες είδαμε την αδυναμία, σήμερα την κυριαρχία Του. 

Χθες φάνηκαν τα σημάδια της ανθρώπινης φύσης Του, σήμερα της θεϊκής φύσης. 

Χθες Τον ράπιζαν, σήμερα ραπίζει με την αστραπή της θεότητος τον χώρο του Άδη. 

Χθες Του έβαζαν δεσμά, σήμερα Αυτός δένει τον τύραννο - διάβολο με άλυτα δεσμά. 

Χθες καταδικαζόταν, σήμερα χαρίζει ελευθερία στους κατάδικους. 

Χθες Τον περιγελούσαν οι υπηρέτες του Πιλάτου, σήμερα οι θυρωροί του Άδη όταν Τον είδαν γέμισαν φρίκη.''

 Ἁγίος Ἐπιφανίος Κύπρου

«ΕΓΩ ΕΙΜΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ»(Θεολογικό σχόλιο στο Σάββατο του Λαζάρου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

  Το Σάββατο της ΣΤ΄ Εβδομάδος των Νηστειών η Αγία μας Εκκλησία όρισε να εορτάζουμε την θαυμαστή ανάσταση του Λαζάρου. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Διότι, πρώτον το μεγάλο και θαυμαστό αυτό γεγονός συμπίπτει χρονικά με την είσοδο του Κυρίου μας στην αγία πόλη της Ιερουσαλήμ. 

 Και δεύτερον, ότι το γεγονός της εκ νεκρών αναστάσεως του φίλου του Κυρίου είναι μια τρανή απόδειξη ότι ο Χριστός μας είναι ο κύριος της ζωής και του θανάτου, ότι αυτός που ανάστησε από τους νεκρούς το Λάζαρο θα αναστήσει και τον Εαυτό του, αφού θα σκυλέψει τον Άδη και θα νικήσει τον θάνατο!

Σύμφωνα με το ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Λάζαρος με τις αδελφές του Μάρθα και Μαρία, που κατοικούσαν στην κώμη Βηθανία, είχαν εγκάρδιες φιλικές σχέσεις με τον Κύριο. Φαίνεται ότι πολλές φορές είχαν την ύψιστη τιμή και χαρά να δεχτούν και να φιλοξενήσουν το Χριστό στον ευλογημένο οίκο τους (Λουκ.10,38-42).

 Ξαφνικά ο Λάζαρος ασθένησε βαριά. Οι δυο αδερφές έστειλαν μήνυμα στον Ιησού ότι ο αγαπημένος Του φίλος ο Λάζαρος αρρώστησε. Ο Χριστός διαβεβαίωσε τους απεσταλμένους πως «αύτη η ασθένεια ούκ έστι προς θάνατον, αλλ’ υπέρ της δόξης του Θεού, ίνα δοξασθή ο υιός του Θεού δι΄ αυτής» (Ιωάν.11,4). Όμως ο Λάζαρος πέθανε και ετάφη σε σπηλώδες μνημείο, σύμφωνα με τις ιουδαϊκές συνήθειες. Ο Χριστός αφού έμεινε δύο ημέρες στον τόπο που βρισκόταν πήρε τους μαθητές του και γύρισε στην Ιουδαία κατευθύνθηκε στη Βηθανία, παρ’ όλο ότι οι μαθητές Του τον προειδοποιούσαν για τον κίνδυνο να τον λιθοβολήσουν οι Ιουδαίοι. Καθ΄ οδόν τους διαβεβαίωνε πως «Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται΄ αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνίσω αυτόν. Είπον ουν οι μαθηταί αυτού΄ Κύριε, ει κεκοίμηται, σωθήσεται. Ειρήκει δε ο Ιησούς περί του θανάτου αυτού΄ εκείνοι δε έδοξαν ότι περί της κοιμήσεως του ύπνου λέγει. Τότε ουν είπεν αυτοίς ο Ιησούς παρρησία΄ Λάζαρος απέθανε, και χαίρω δι’ ημάς, ίνα πιστεύητε, ότι ουκ ήμην εκεί» (Ιωάν.11,12-15).

  Η ενθουσιώδης Μάρθα, όταν έμαθε ότι ο Χριστός έρχεται στην βυθισμένη στο πένθος Βηθανία, έτρεξε να Τον προϋπαντήσει και με απόλυτη εμπιστοσύνη σε Αυτόν του είπε: «Κύριε, ει ης ώδε, ο αδελφός μου ουκ αν ετεθνήκει. Αλλά και νυν οίδα ότι όσα αν αιτήση τον Θεόν, δώσει σοι ο Θεός».

Ο Ιησούς της λέει ξεκάθαρα: «αναστήσεται ο αδελφός σου» (Ιωάν.11,24) και διαβεβαιώνει πανηγυρικά: 

«Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται΄ και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιωάν.11,26).

 Μετά ζήτησε να τον οδηγήσουν στο μνημείο και να άρουν τον λίθο από την θύρα του σπηλαίου. Τότε η Μαρία τον προειδοποίησε: «Κύριε, ήδη όζει΄ τεταρταίος γαρ εστι». Ο Χριστός της είπε πως «ουκ είπον σοι ότι εάν πιστεύσης όψει την δόξαν του Θεού;» (Ιωάν.11,40).

¨Ερχεται χαρά μεγάλη(Κυριακή Γ΄ Λουκά).

Στὴν πόλη Ναΐν ὁ Χριστὸς συναντᾶται γιὰ πρώτη φορὰ μὲ τὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου. Ἕνα νεαρὸ παιδί, μιᾶς χήρας ὁ μοναχογιός, πεθαίνει, ἀλλὰ τὴ στιγμὴ ποὺ μεταφέρεται στὸν τάφο, ὁ Χριστὸς εἶναι ἐκεῖ. Σταματάει τὴ νεκρικὴ πομπή, ἀγγίζει τὸ νεκρὸ παιδὶ καὶ τὸ διατάζει νὰ σηκωθεῖ. Στὸ θεῖο πρόσταγμα ὁ θάνατος τρέπεται πάραυτα σὲ φυγή. Τὸ παιδὶ ἀνακάθεται στὸ φέρετρό του, ἀρχίζει νὰ μιλάει καὶ ὁ Χριστὸς τὸ παραδίδει στὴν πονεμένη μητέρα του (Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ).

  Μὲ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ποὺ συγκλόνισε τοὺς παρόντες, ὁ Χριστὸς ἔδειξε ὅτι κάτι καινούργιο μπῆκε στὴ ζωή τους. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ «ἤγγικε». Πλησίασε. Ὁ Χριστὸς ἐπιτέλεσε τὴν ἀνάσταση τοῦ γιοῦ τῆς χήρας τῆς Ναΐν καὶ κάποιες ἀκόμα περιστασιακὲς ἀναστάσεις, ὡς «σημεῖα», ὡς προμήνυμα τῆς δικῆς του Ἀνάστασης, ἀλλὰ καὶ τῆς τελικῆς κοινῆς ἀνάστασης ὅλων τῶν ἀνθρώπων. «Τὴν κοινὴν ἀνάστασιν πιστούμενος».

 Ἔδειξε ὅτι θέλει, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀναστήσει τοὺς νεκρούς, ὅτι εἶναι ὁ ἀπόλυτος Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου.