ΤΙ ΕΒΛΕΠΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ;

«Πρηστήρια ὄργανα, βασανιστήρια πάντα πρό ὀφθαλμῶν σου βλέψας, οὐκ ἐσαλεύθης τῷ νοΐ˙ ἀλλά θερμῶς ἐχώρησας πρός βάσανα, Ἄνθιμε πολύαθλε» (ωδή γ΄ κανόνος αγίου).

(Ενώ είδες μπροστά στα μάτια σου τα φοβερά όργανα του μαρτυρίου και όλα τα βασανιστήρια, δεν σαλεύτηκε καθόλου ο νους σου. Αντίθετα, προχώρησες προς τα βάσανα με θερμή θέληση, Άνθιμε πολύαθλε).

Ο άγιος Άνθιμος. Τοιχογραφία, καθολικό μονής «Άνω» Παναγίας Ξενιάς, Κοκκωτοί Αλμυρού[πηγή]

  Ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος με τον φωτισμό του Θεού που έχει μάς ανοίγει λίγο τα μάτια να κατανοήσουμε το τι συνέβαινε την ώρα του σκληρού μαρτυρίου του αγίου Ανθίμου. Ο ηγεμόνας Μαξιμιανός προκειμένου να τρομοκρατήσει τον άγιο και να τον κάμψει ψυχολογικά τον έφερε προς ανάκριση μπροστά στα όργανα του βασανισμού του – ποιος φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα πανικοβαλλόταν ξέροντας τι τον περιμένει σε μία ενδεχόμενη άρνηση της θέλησης του εξουσιαστή του; Δεν είναι συνήθης τακτική όλων των δικτατόρων για να κάμψουν το φρόνημα του υποτιθεμένου αντιπάλου τους; Η δημιουργία κλίματος φόβου και τρόμου - αυτό που κάνει και ο Πονηρός διάβολος όταν επιτίθεται στον πιστό άνθρωπο: το κλίμα φόβου είναι το κατάλληλο πλαίσιο υποταγής σ’ αυτόν.

  Κι όμως ο άγιος Άνθιμος όχι μόνον δεν κάμπτεται και δεν πτοείται, αλλά αντιθέτως προχωρεί με θέρμη ψυχής προς τα βασανιστήρια. Και τα αντέχει και τα υπερνικά και εισέρχεται νικητής στη Βασιλεία του Θεού, έχοντας δώσει και το αίμα του για τον Κύριο της ζωής του. Πώς; Ποιο είναι το «μυστικό» του που τον ανεβάζει σε ανώτερο του φυσικού επίπεδο; Ασφαλώς, η αληθινή πίστη του, θεμελιωμένη στην αγάπη του Δημιουργού του.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΑ

Είπε ο Αββάς Νείλος: «Μη θέλεις να έχει η ζωή σου τα γεγονότα που σου φαίνονται καλά, αλλά όσα αρέσουν στον Θεό. Και θα είσαι ατάραχος και όλο ευχαριστίες στην προσευχή σου» (από το «Γεροντικό»).

 Θεληματάρηδες είμαστε οι άνθρωποι και δεν μπορούμε να διαχειριστούμε γεγονότα της ζωής μας που δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες και τις προσδοκίες μας. Φτιάχνουμε στον νου και στην καρδιά μας πλάνα ζωής τέτοια, που υποβάλλουμε στον εαυτό μας την ιδέα ότι αν δεν τα ζήσουμε, αν δεν τα εκπληρώσουμε, τότε δεν θα είμαστε ευτυχισμένοι. Και επειδή, συνήθως, τα πλάνα συμπεριλαμβάνουν και άλλους, τη συμπεριφορά τους, της συμπαράστασή τους, την αποδοχή των δικών μας σχεδίων, σαν να πρόκειται «να συνωμοτήσει το σύμπαν για να εκπληρωθούν», εύκολα απογοητευόμαστε.

 Βλέπουμε τη ζωή στο παρόν, στο άμεσο, στο «εδώ και τώρα». Γευόμαστε είτε τον πόνο είτε την ευχαρίστηση και νιώθουμε ότι η στιγμή μετρά και, αν δεν είναι όπως τη θέλουμε, τότε έχουμε ηττηθεί. Ιδίως όταν συμβαίνουν γεγονότα δύσκολα, συνδεδεμένα με ματαιώσεις, όπως οι αποτυχίες, η διαφορετική αντίληψη και στάση των άλλων, ασθένειες, ήττες από τα πιο απλά, όπως είναι μια αποτυχία δική μας ή των παιδιών μας, μέχρι τα πιο σταυρικά, όπως είναι η κακία και ο θάνατος, το παρόν γίνεται απόγνωση. Έτσι, ακόμη και ο Θεός απορρίπτεται, αφού δεν εκπληρώνει τα όσα εμείς θεωρούμε ότι δικαιούμαστε, όσα μοιάζουν καλά.

 Ο ασκητικός λόγος της πίστης μας μάς προτρέπει να θέλουμε στη ζωή μας όσα αρέσουν στον Θεό. Χρειάζεται να σταθούμε σε μια απόσταση από ό,τι βλέπουμε και ζούμε. Όχι να μην πενθήσουμε, αλλά να μην παρασυρθούμε σε μία ατέρμονη αναζήτηση του «γιατί;». 

ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ.Μπορεί να μην είχε μάτια για να δει τον κόσμο αλλά είχε καρδιά για να δει τον Θεό.

Τι να πει κανείς για την Αγία Ματρώνα την αόμματη...
Γεννημένη δίχως την δυνατότητα να βλέπει και μετά από λίγα χρόνια, μικρό κοριτσάκι, μένει για το υπόλοιπο της ζωής της ανάπηρη-κατάκοιτη....
Ο κόσμος που μετρά την ζωή με την υγεία και τις επιτυχίες αντικρίζοντας τούτο το κοριτσάκι θα έλεγε ‘’τι ζωή είναι τούτη;’’
Η δε απάντηση του Θεού σε αυτό το ερώτημα έρχεται μέσα από την ίδια την Αγία Ματρώνα όχι με λόγια αλλά με την πορεία της ζωής της.
Η Αγία είχε κάθε λόγο να παραιτηθεί από την ζωή της όμως δεν το έκανε όχι γιατί δεν είχε τις δυσκολίες τις δικές μας, αλλά γιατί δεν άφησε τις δυσκολίες
να καθορίσουν την πορεία της.

Καλά η Αγία δεν είχε ερωτήματα με τόσα που πέρασε;
Ασφαλώς και είχε, άλλωστε οι δοκιμασίες πάντα γεννούν εκείνα τα επώδυνα ‘’γιατί’’...Και αυτό είναι ανθρώπινο.
Δεν είναι αδυναμία αλλά είναι η καρδιά που πονά και ζητά νόημα.
Ξέρεις  στον δρόμο της ζωής μας αναφύονται πολλά ερωτηματικά.
Όμως κάποια από αυτά δεν μένουν απλώς ερωτήματα.Τα κρατάμε μέσα μας, τα περιεργαζόμαστε,τους δίνουμε χώρο και χρόνο,και χωρίς να το καταλάβουμε τα τρέφουμε.Και τότε αυτά τα ερωτηματικά μεγαλώνουν, θεριεύουν.
Και από μικρά «γιατί» γίνονται μεγάλα εμπόδια.Δεν φράζουν μόνο τον δρόμο μας
αλλά αρχίζουν και να τον αλλάζουν.Μας στρέφουν αλλού.

ΠΟΘΕΝ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ; (Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως)

   Αναρωτιόμαστε συνήθως οι άνθρωποι, γιατί να έχουμε τόσα βάσανα στη ζωή μας, γιατί να σηκώνουμε συνέχεια σταυρούς. Και απευθύνουμε αυτό το «γιατί» προς τον Θεό με παράπονο, πολλές φορές και με πικρό γογγυσμό. Ξεχνάμε όμως ότι ζητάμε τον λόγο από ένα Θεό που βρίσκεται ο ίδιος καθηλωμένος (καρφωμένος) σε σταυρό, που του τον ετοιμάσαμε εμείς. Και θα έπρεπε όχι εμείς, αλλά Εκείνος να μας ρωτάει, πώς καταφέραμε να του προσφέρουμε ό,τι χειρότερο μπορούσαμε, πικρό σταυρό στον Βασιλέα της Δόξης (Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως).

Ξεχνάμε ακόμα κάποια πολύ σημαντική συμβουλή των αγίων Πατέρων μας. Ποια είναι η συμβουλή αυτή; Να θεωρούμε ως αιτία των κακών που μας βρίσκουν τις αμαρτίες μας και μόνο. Μας θυμίζουν δηλαδή, ότι για τους σταυρούς μας δεν φταίνε κάποιοι άλλοι, ούτε ευθύνεται γι’ αυτούς ο Θεός, αλλά τους δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι με τον τρόπο της ζωής μας. 

 Λέει ο αββάς Δωρόθεος: Οτιδήποτε κακό και αν μας συμβεί, συμβαίνει «διά τας αμαρτίας ημών». Στο ίδιο πνεύμα ευθυγραμμίζεται και ο αββάς Σισώης: Ο άνθρωπος, όποιον πειρασμό (δυσκολία, βάσανο) και αν συναντήσει, να λέει: «Διά τας αμαρτίας μου τούτο συνέβη». Πραγματικά, συνεχίζει ο αββάς Δωρόθεος, οτιδήποτε πάθουμε, από τις αμαρτίες μας το παθαίνουμε.

«Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν»(Κυριακή Τυρινής)

  Μνημονεύουμε και πάλι αυτήν την Κυριακή, στα πρόθυρα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την έξωση του Πρωτοπλάστου Αδάμ και της Προμήτορος Εύας από τον Παράδεισο της τρυφής και της απολαύσεως, καθώς μας παραδίδουν τα ιερά κείμενα της Εκκλησίας μας.

 «Θυμόμαστε τον χαμένο Παράδεισο του Θεού, την τιμή που μας έκανε ο Πλαστουργός να μας δημιουργήσει κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του, δίνοντάς μας μία βαθειά καρδιά που μπορεί να φέρει μέσα της τη ζωντανή και παράδοξη αίσθηση του αληθινού Θεού. Η κοινωνία μαζί Του είναι η ευδαιμονία μας και ο Παράδεισός μας»1.

Έτσι, από σήμερα αρχίζουμε το ταξίδι της επιστροφής. Πραγματοποιούμε την αναζήτηση αυτού του χαμένου θησαυρού και εκπληρώνουμε τον αιώνιο προορισμό μας, που δεν είναι άλλος από την κατάκτηση αυτής της αιώνιας πατρίδος. Γι’ αυτό και μαζί με τον ιερό υμνογράφο επαναλαμβάνουμε : «Παράδεισε πανάρετε, πανάγιε, πανόλβιε, ο δι’ Αδάμ πεφυτευμένος και δια την Εύαν κεκλεισμένος, ικέτευσον Θεόν δια τον παραπεσόντα. Ελεήμον, ελέησόν με τον παραπεσόντα»2. Ομολογούμε με τον τρόπο αυτό ότι η αμαρτία που προηγήθηκε μας στέρησε τη χαρά του Παραδείσου του Θεού κι έτσι βρισκόμαστε εξόριστοι και αναζητητές του κάλλους του Θεού.

Επιτρέψτε μου λοιπόν, σήμερα να μεταφέρω στη σκέψη σας, μα πολύ περισσότερο στην καρδιά σας, τον αποκαλυπτικό λόγο του Αποστόλου Παύλου από το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα : «Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν»3.

Και πρώτον, τι εννοεί εδώ ο φτερωτός Απόστολος με τις λέξεις «νύχτα» και «ημέρα»;

Ο Θεός, πολλαπλασιάζει ό,τι έχεις. Ό,τι εσύ επιλέγεις… Ό,τι κρατάς στα χέρια σου…

«Άκου να σου πω Λευτέρη», μου είπε ο φίλος μου ο Ιωσήφ…
«Όταν ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο, συνέχεια να γκρινιάζει για τις δυσκολίες του, τότε, επιτρέπει παραπάνω δυσκολίες για να τον συνεφέρει…».
«Τι; Νομίζεις πως είσαι χάλια; Για δες πως είναι το χάλια…», και έτσι επιτρέπει τα χειρότερα…

«Όταν πάλι τον βλέπει τον άνθρωπο να είναι χαρούμενος και να δοξολογεί, τότε, επιτρέπει η χαρά του αυτή να αυξάνει».
«Τι; Νομίζεις πως είσαι ευτυχισμένος; Για δες πως είναι να είσαι πραγματικά καλά…», και έτσι σου επιτρέπει, όλο και πιο ωραία πράγματα στη ζωή σου…

Ο Θεός, πολλαπλασιάζει ό,τι έχεις. Ό,τι εσύ επιλέγεις… Ό,τι κρατάς στα χέρια σου…
Αυτά μου είπε ο φίλος μου ο Ιωσήφ και έκανε να φύγει…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Η πνευματική πατρότητα είναι μια συνοδοιπορία και εν Χριστώ παιδαγωγία για τη σωτηρία του ανθρώπου.

 Πολλές φορές οι άνθρωποι προσέρχονται στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως όχι για να έρθουν σε κοινωνία με τον Θεό ώστε να βαδίσουν για την όντως ζωή αλλά για να μεταθέσουν τα διλλήματα , τα προβλήματα και τις ευθύνες τους ώστε με αυτόν τον τρόπο να απαλλαγούν από το κόστος των επιλογών τους.

 Στην Ιερά Εξομολόγηση πηγαίνουμε όχι για να πετάξουμε τον Σταυρό μας σε άλλους, ούτε φυσικά για να σταυρώσουμε άλλους. Προσερχόμαστε στο Μυστήριο με αίσθηση ευθύνης των πράξεων και των επιλογών μας ώστε να τα αφήσουμε στην αγκαλιά του Κυρίου και ο πνευματικός πατήρ να γίνει ο συνοδοιπόρος μας σε αυτή την σχέση με τον Θεό στον δρόμο της σωτηρίας. Πάμε να σηκώσουμε τον Σταυρό μας διότι γνωρίζουμε ότι η ζωή αυτή θα είναι γεμάτη θλίψεις και δυσκολίες «Εν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον. (Ιω. 16,33)» αλλά με τη βοήθεια του Θεού δεν έχει σημασία αν θα τις ξεπεράσουμε ή όχι, αλλά αν θα τις μεταμορφώσουμε προς πνευματικό σωτηριολογικό όφελος.

Θα φέρουμε το παράδειγμα με τον λαβύρινθο για να το καταλάβουμε καλύτερα.
Ας υποθέσουμε ότι ο άνθρωπος βρίσκεται σε έναν λαβύρινθο , όπου ο λαβύρινθος είναι τα προβλήματα και τα πάθη που τον βασανίζουν. Δεν γνωρίζει ο άνθρωπος τη διαδρομή για την ελευθερία, θέλει να βγει, αλλά αδυνατεί. Ο πνευματικός που είναι έξω από τον λαβύρινθο «βλέπει» την έξοδο ως διακριτικός παρατηρητής. Κάνει την συγκατάβαση να μπει μέσα στον λαβύρινθο, δηλαδή στο πρόβλημα του ανθρώπου και τον συναντάει μέσα στη δική του ασθενική κατάσταση.
Ο πνευματικός θα του δείξει τον δρόμο για την έξοδο, ο οποίος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Θα σταθεί δίπλα στον άνθρωπο και φυσικά τον δρόμο θα τον περπατήσει ο ίδιος ο άνθρωπος με αίσθημα ευθύνης μέσα από τη συνειδητή ελεύθερη επιλογή του.

 Ο πνευματικός πατήρ θα σταθεί δίπλα στον ασθενή αδερφό. Ούτε μπροστά του, ούτε πίσω του αλλά δίπλα του ως συνοδοιπόρος , ως διάκονος και αδερφός. 

Θα πρέπει παιδιά μου, να πηγαίνετε στον Θεό, πριν σας έρθει το πρόβλημα ή η δοκιμασία

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΆΡΙΟΣ

"Θα πρέπει παιδιά μου, να πηγαίνετε στον Θεό, πριν σας έρθει το πρόβλημα ή η δοκιμασία, και όχι μόνον κατά την διάρκεια τής δοκιμασίας ή του προβλήματος.
Ο Θεός δεν είναι ασθενοφόρο πού καλείς όταν τα πράγματα πάνε άσχημα. Ο Θεός είναι απαραίτητος στον άνθρωπο κάθε μέρα όπως το φως όπως ο αέρας."

πηγή

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος-Σᾶς συμβουλεύω νά ἐφαρμόσετε τούς παρακάτω κανόνες:

• Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία. Καί ὅταν ἔρχεται, νά τήν ὑποδέχεσθε ὡς εὐπρόσδεκτο ἐπισκέπτη!

• Ὅταν συμβαίνη κάτι ἀντίθετο εἰς τό θέλημα σας, κάτι πού σᾶς προκαλεῖ πίκρα καί ταραχή, νά συγκεντρώνετε γρήγορα τήν προσοχή σᾶς εἰς τήν καρδιά καί ν’ ἀγωνίζεσθε μέ ὅλη σας τήν δύναμη, μέ βία καί προσευχή, ὥστε νά μήν γεννηθῇ ὁποιοδήποτε δυσάρεστο καί ἐμπαθές αἴσθημα μέσα σας. Ἄν δέν ἐπιτρέψετε τή γέννηση τέτοιου αἰσθήματος, τότε ὅλα τελειώνουν καλά! Διότι κάθε κακή ἀντίδραση ἤ ἐνέργεια, μέ λόγια ἤ μέ ἔργα, εἶναι συνέπεια καί ἐπακόλουθο αὐτοῦ τοῦ αἰσθήματος!

• Ἄν, πάλι, γεννηθῇ εἰς τήν καρδιά σας ἕνα ἀσθενικό ἐμπαθές αἴσθημα, τότε, τοὐλάχιστον, ἄς ἀποφασίσετε σταθερά, νά μήν πῆτε καί νά μήν κάνετε τίποτε, ὥσπου νά φύγη αὐτό τό αἴσθημα. Ἐάν, τέλος, εἶναι ἀδύνατο νά μήν μιλήσετε ἤ νά μήν ἐνεργήσετε μέ κάποιον τρόπο, τότε ὑπακούσατε, ὄχι εἰς τά αἰσθήματά σας, ἀλλά εἰς τόν Θεῖο Νόμο. Φερθῆτε μέ πραότητα, ἠρεμία καί φόβο Θεοῦ!

• Μήν περιμένετε καί μήν ἐπιδιώκετε νά σταματήσουν οἱ δοκιμασίες. Ἀπεναντίας, προετοιμάσθε τόν ἑαυτό σας νά τίς σηκώνη ὡς τόν θάνατο! Μήν τό ξεχνᾶτε αὐτό! Εἶναι πολύ σημαντικό! Ἄν δέν τοποθετηθῆτε ἔτσι ἀπέναντι εἰς τίς δοκιμασίες, ἡ ὑπομονή δέν θά στερεωθῇ εἰς τήν καρδιά σας!

• Ἐκείνους πού σᾶς κτυποῦν, νά τούς «ἐκδικῆσθε» μέ τήν ἀγάπη σας καί τήν ἀμνησικακία σας! Μέ τά λόγια σας, μέ τή συμπεριφορά σας, ἀκόμη καί μέ τό βλέμμα σας νά τούς δείχνετε ὅτι, παρ’ ὅλα ὅσα σᾶς κάνουν, ἐξακολουθεῖτε νά τούς ἀγαπᾶτε. Καί βέβαια, ποτέ μήν τούς θυμίσετε πόσο σᾶς ἀδίκησαν!!!»

πηγή

«Μπορεί εσύ να πονάς εκεί, αλλά αλλού είναι το πρόβλημα»

Όταν υπηρετούσα στην Πολυκλινική, έβλεπα συχνά να συμβαίνει το εξής.

 Άρχιζε ο γιατρός να εξετάζει τον ασθενή και εκείνος διαμαρτυρόταν και του έλεγε, ότι δεν ήταν σε εκείνο το σημείο που πονούσε, αλλά αλλού. 

Και του έλεγε ο γιατρός: «Μπορεί εσύ να πονάς εκεί, αλλά αλλού είναι το πρόβλημα».

 Έτσι συμβαίνει και στην πνευματική ζωή. Εμείς νομίζουμε, ότι είναι έτσι τα πράγματα, ενώ αλλού βρίσκονται οι αιτίες για αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και στη ζωή μας...

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Υπέρ του ρυσθήναι ημάς από πάσης θλίψεως, οργής, κινδύνου και ανάγκης

Υπέρ του ρυσθήναι ημάς από πάσης θλίψεως, οργής, κινδύνου και ανάγκης, του Κυρίου δεηθώμεν….μια απο τις δεήσεις που ακούμε κάθε φορά στη Θεία Λειτουργία!Ομως ο αγαπημένος Κύριος μετά το Μυστικό δείπνο είχε ξεκαθαρίσει στους μαθητές του πως..''Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε· εγώ νενίκηκα τον κόσμον…''Τόνισε πως νίκησε το κόσμο οχι τη θλίψη που συνοδεύει τη ζωή μας σε αυτό το κόσμο!
Ο Αγ. Μάξιμος ο Ομολογητής λεει πως ο πειρασμός είναι διττός…

Μπορεί να φερει πόνο ή ευχαρίστηση…μα πάντα με οσα όπλα διαθέτει θα μας πολεμά…να μας ρίξει στην απώλεια..

 Γι αυτό κι εμεις καθημερινά με τη Κυριακή προσευχή παρακαλούμε τον Πατέρα..μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού…Κι όταν ο δρόμος σου αποδεικνύεται ανηφορικός και δύσβατος κι αρχίζεις να λυγίζεις,εξαντλημένος ,κάτω απο το πελώριο φορτίο των δοκιμασιών και θες να εγκαταλείψεις κάθε προσπάθεια ,στρέψε βλέμμα και καρδιά στο καλύτερο Γιατρό,που είναι καρδιογνώστης και στη διάγνωσή του ποτέ δε λανθάνει..Εχει εφοδιάσει τα παιδιά Του με τη δύναμη και την ικανότητα να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες με τη Πίστη.

Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός

πηγή

Ο Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπί τῶν ὑδάτων.Μία περικοπή που μας διδάσκει ΠΩΣ να παλεύουμε κάθε μέρα μέ τά κύματα τῆς ζωῆς.

π.Κωνσταντινος Στρατηγόπουλος

Τό εὐαγγελικό κείμενο ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο εἶναι σίγουρα γνωστὸ σὲ ὅλους σας καὶ μάλιστα γνωστὸ μὲ τὴν ἀπλότητά του καὶ τὴν ἀπλὴ κατανόησή του. Ἀλλὰ τολμῶ νὰ πῶ πως εἶναι ταυτόχρονα πολὺ συγκλονιστικό.

Ἀπλὸ μὲν εἶναι, γιατί τὸ καταλαβαίνουμε ὅλοι. Θάλασσα, τρικυμία, οἱ μαθητὲς φοβοῦνται, ἔρχεται ὁ Χριστός, τοὺς σώζει. Καὶ θὰ ἔλεγε κάποιος – βγάζοντας ἕνα ἄμεσο συμπέρασμα καὶ δὲν θὰ ἔκανε λάθος – να, μέσα στὶς τρικυμίες τοῦ βίου, ἂν ἐμπιστευόμαστε στὸν Χριστό, Ἐκεῖνος μᾶς σώζει. Εἶναι μιὰ σωστὴ ἀλλὰ ἀπλὴ προσέγγιση, ποὺ οὐσιαστικὰ γίνεται συγκλονιστική, ἂν μελετήσουμε τὸ ποια εἶναι ἡ διεργασία τοῦ νὰ καταλήξουμε σὲ αὐτὴν τὴν ἐμπιστοσύνη στὸν Χριστό. Γιατὶ καὶ μιὰ πρόταση νὰ κάνεις, νὰ τὸ πεῖτε σ’ ἕναν ποὺ δυσκολεύεται γιὰ τὴ ζωή καὶ συγκλονίζεται μέσα στὰ κύματα τοῦ βίου καὶ νὰ τοῦ πεῖτε: νὰ ἐμπιστεύεσαι στὸν Χριστό. Σωστὰ τοῦ ἀπαντήσατε καὶ ἐκεῖνος θὰ σᾶς πῇ: πῶς θὰ τὸ κάνω; Ἀλήθεια, αὐτὸ τὸ «πῶς» πολλὲς φορὲς καὶ σὲ ἐμᾶς ποὺ ἐντρυφοῦμε σὲ αὐτὰ τὰ κείμενα καὶ σὲ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα τῆς ζωῆς, δὲν εἶναι ἕνα συγκλονιστικὸ ἐρώτημα; Να, λοιπόν, ἀρχίζει ἀπὸ ἐδῶ καὶ μετὰ ἡ συγκλονιστικὴ ἱστορία αὐτῆς τῆς διηγήσεως.

Ἐπιτρέψτε μου νὰ σᾶς τὴν καταθέσω, τονίζοντας πως γιὰ νὰ τὴν καταλάβουμε πρέπει νὰ προσεγγίσουμε τρία παράλογα, θὰ ἔλεγα τρελά, σημεῖα τοῦ κειμένου ποὺ ἀκούσαμε. Πιθανῶς νὰ μὴν τὰ συλλάβατε• ὅταν τὰ λέγω παράλογα καὶ τρελά, ἔτσι εἶναι• ἀλλὰ ἀκοῦστε τὰ παρακαλῶ, καὶ μόνον ὅταν τὰ προσεγγίσουμε αὐτὰ τὰ κείμενα, ὄχι ἀπλῶς βέβαια μόνo ἐρμηνευτικὰ, ἀλλὰ βιωματικά, μποροῦμε τότε νὰ πάρουμε τὴν ἀπάντηση τοῦ «πῶς θὰ ἐμπιστευθῶ τὸν Χριστό;» Να σᾶς θυμίσω ἢ νὰ σᾶς ἀποκαλύψω τὰ τρία παράλογα σημεῖα τῆς περικοπῆς.

Τὸ πρῶτο ἦταν ἡ λέξη τῆς πρώτης γραμμῆς: «ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον». «Ἠνάγκασεν;» Μα ἐμεῖς γνωρίζουμε μέσα ἀπὸ τὴ Γραφὴ ἕνα Θεὸ ποὺ δὲν ἀναγκάζει καὶ δὲν βιάζει ποτέ. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο παράλογο• ἕνας Θεὸς ποὺ ἀναγκάζει, γιὰ κάτι τελείως περιττό, νὰ μποῦν στὸ πλοῖο. Κρατῆστε το.

Τὸ δεύτερο παράλογο καὶ συγκλονιστικὸ εἶναι τὸ ὅτι, ἐνῶ γίνεται χαμὸς κάτω στὴ θάλασσα, ὅπως λέγει τὸ κείμενο, δύο φορὲς τὸ τονίζει, ὁ Χριστὸς ἦταν κατ’ ἰδίαν καὶ ἦταν μόνος προσευχόμενος• αὐτὸ δὲν εἶναι συγκλονιστικό; Καὶ θὰ ἔλεγαν πολλοὶ μέσα στὸν κόσμο ποὺ συγκλονίζεται ἀπὸ τὴν ταραχή: μπορεῖ ὁ Χριστὸς νὰ εἶναι κατ’ ἰδίαν καὶ μόνος προσευχόμενος; Ποια εἶναι ἡ παρέμβασίς Του γιὰ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου;

Καὶ τὸ τρίτο συγκλονιστικό, καὶ ταυτοχρόνως παράλογο καὶ τρελὸ, εἶναι τὸ ὅτι – δὲν ξέρω ἂν τὸ προσέξατε – οἱ μαθηταὶ δὲν φοβήθηκαν τὴ θάλασσα• πολὺ μετὰ ὁ Πέτρος φοβήθηκε ὅταν εἶδε ποὺ βουλιάζει. Φοβήθηκαν τὸν Χριστό. Καὶ «ἐταράχθησαν ἰδόντες τὸν Κύριον ἐπὶ τὰ ὕδατα περιπατοῦντα», εἶπε τὸ κείμενο. Να, λοιπόν, τρία παράλογα σημεῖα.

Ἄς τὰ προσεγγίσουμε γιὰ λίγο, καὶ ἐκεῖ μποροῦμε νὰ βροῦμε, τουλάχιστον μὲ τὸν νοῦ μας, κάποια σημεῖα γιὰ αὐτὴν τὴ βιωματικὴ προσέγγιση αὐτῆς τῆς βαθεῖας δυνατότητας ποὺ ἔχομε νὰ ἐμπιστευόμαστε τὸν Χριστὸ σὲ ὅλα τὰ σημεῖα τῆς ζωῆς μας• στὰ δύσκολα καὶ τὰ εὔκολα.

• Πρῶτον, τὸ «ἠνάγκασεν». Ὁ Θεὸς ποτέ δὲν ἀναγκάζει. Ὁ Θεὸς ποτέ δὲν βιάζει. Εἶναι Θεὸς ἐλευθερίας. Ὁ Θεὸς ποὺ θέλει ἐλεύθερα πρόσωπα. Καὶ ξέρετε γιατί ἀναγκάζει; Για νὰ γίνουμε ἐλεύθεροι. Δὲν μᾶς θέλει νὰ εἴμαστε πλάι Του καὶ νὰ λέμε συνέχεια• «Χριστέ μου, Χριστέ μου, κρατιόμαστε πάνω Σου, νὰ σὲ βλέπουμε καὶ νὰ στηριζόμαστε». Θέλει ἐλεύθερα πρόσωπα. Ἡ παρουσία Του εἶναι μυστικὴ καὶ ἄδηλη. Γι’ αὐτὸ φαίνεται ποὺ δὲν εἶναι μέσα στὴν ἱστορία. Εἶναι μέσα στὴν ἱστορία. Θὰ μποροῦσε κάθε μέρα νὰ ἐμφανίζεται μπροστά μας καὶ νὰ λέει: «Ἐδῶ εἶμαι. Κάντε αὐτὸ καὶ κάντε τ’ ἄλλο». Τότε πια δὲν θὰ ἤμασταν πρόσωπα. Δὲν θὰ ἤμασταν ἄνθρωποι. Δὲν θὰ ἤμασταν ἐλεύθεροι. Ἡ παρουσία Του εἶναι μυστική, εἶναι ἄδηλη, εἶναι ἀγαπητική. Εἶναι σεβαστική, εἶναι τιμητική γιὰ τὸ πρόσωπο καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Τοὺς ἀναγκάζει νὰ εἶναι ἐλεύθεροι καὶ μόνοι τους στὴ βάρκα, χωρὶς νὰ τοὺς ἐγκαταλείψει ὅμως. Αὐτὸς ὁ φοβερὸς ἐξαναγκασμὸς σὲ ἐλευθερία – ἐμεῖς νομίζουμε ποὺ ὁ ἀναγκασμὸς σημαίνει βία – καὶ ἐδῶ εἶναι ὁ ἀναγκασμὸς τῆς ἐλευθερίας. Ἴδια στοιχεῖα περνᾶνε καὶ μέσα στὴν παιδαγωγία τῶν παιδιῶν μας• ὁ ἀναγκασμὸς τῆς ἐλευθερίας. Ἐδῶ, λοιπόν, ὁ Θεὸς μᾶς καλεί καὶ μᾶς λέει: «Εἶστε ἀναγκασμένοι νὰ εἶστε ἐλεύθεροι, Ἐγὼ εἶμαι μαζί σας μὲ ἕνα μυστικὸ κρυφὸ τρόπο. Εἶμαι πάντα μαζί σας ὡς πανταχοῦ παρών». Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο στοιχεῖο, τὸ τρελὸ• ὁ ἐξαναγκασμὸς γιὰ τὴν ἐλευθερία. Ἀλλοίμονo ἂν δὲν γίνουμε ἐλεύθεροι. Ἂν δὲν ἔχουμε προσωπικότητα. Ἂν δὲν ἔχουμε πρόσωπο. Ἂν δὲν ἔχουμε γλῶσσα. Ἂν δὲν ἔχουμε φωνή. Ἂν δὲν ἔχουμε δυνατότητα νὰ ἐκφρασθοῦμε. Καὶ ὁ Θεὸς κρύβεται πάντα γιὰ νὰ μᾶς δώσει αὐτὴν τὴν εὐκαιρία. Καὶ ἐμεῖς δὲν τὸ καταλαβαίνουμε. Ἢ ἀπογοητευόμαστε ἀπὸ τὴν ἀπουσία Του ἢ ἐκμεταλλευόμαστε τὴ δήθεν ἀπουσία Του, γιὰ νὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε.

Πολλές οι δοκιμασίες στα σπίτια των αδελφών μας...

  Πολλές οι δοκιμασίες στα σπίτια των αδελφών μας. Η μεγαλύτερη προσφορά μας,εκτός των άλλων, είναι η προσευχή ,κι ας μη το γνωρίζουν.
 Και όσοι σήμερα δεν έχουν δοκιμασία,αύριο δεν ξέρουμε, ας αφήσουν την εγωιστική σιγουριά. 

Ας στηρίξει ο ένας τον άλλον για να δούμε το ΦΩΣ του ΘΕΟΥ.
Όπου βάδισε ο Χριστός, θα βαδίσουμε κι εμείς,αν θέλουμε να είμαστε μαθητές Του.

πηγή

«Μεγάλος σταυρός μεγάλη ανάσταση»

Ο άγιος Ευμένιος ήταν 24 χρονών όταν άκουσε για πρώτη φορά και καλόγηρος
ότι έχει λέπρα.Από τη χαρά του λέει έπεσε κάτω από το κρεβάτι.
Και όταν τον ερώτησαν οι νοσοκόμοι μα πάτερ τι κάμνεις;Κατάλαβες τι σου είπαμε;
Έχεις λέπρα.Θα σε πάρουμε στο Λεπροκομείο στο Αιγάλεω και θα σε κλειδώσουμε μέσα.Και εσύ χαίρεσαι;

Και τι απάντησε:
«Μεγάλος σταυρός μεγάλη ανάσταση»Αρκεί να τον ζήσουμε με χαρά παιδιά μου, τους είπε.
Και ήταν μόνο 24 χρονών καλογεράκι.Και ήξερε ότι σταυρός και χαρά πάνε μαζί
και ότι μια αρρώστια και μάλιστα ανίατη είναι ένας σταυρός που αν τον αξιοποιήσουμε με πίστη και εμπιστοσύνη, ότι είναι σχέδιο
του Θεού δηλαδή για να βελτιωθεί και να καθαριστεί η ψυχή μας, μπορεί
να μας οδηγήσει σε μεγάλες χαρές,και ιδού!

Η πίστη στην ανάσταση του Χριστού νοηματοδοτεί κάθε ανθρώπινη δοκιμασία

  Η πίστη στην ανάσταση του Χριστού νοηματοδοτεί κάθε ανθρώπινη δοκιμασία και με την προσευχή «ανάγει τη ψυχή στην απάθεια». 

«Χωρίς όμως πίστη (στην ανάσταση) κάθε δοκιμασία γίνεται σχεδόν παράλογη: στερείται νοήματος» (…) «σταδιακά σκοτώνει και σώμα και καρδία και νου, πριν ακόμη αυτά τελειωθούν στη γνώση του Θεού». 

 Ο χριστιανός γνωρίζει «ότι βρίσκεται “σε πόλεμο” προς τον κοινό εχθρό όλων, το θάνατο. Στην ουσία ο άνθρωπος δεν έχει άλλον εχθρό. Παλεύομε για την ανάσταση, την προσωπική και κάθε άλλου συνανθρώπου».

 Η εκ νεκρών ανάσταση είναι ένα μυστήριο. 

«Μόνο κατά την ώρα της προσευχής ερχόμαστε μερικές φορές σε κατάσταση, που φανερώνονται σ’ εμάς εν μέρει τα μυστήρια του μέλλοντος αιώνος». 

Παρακάτω παραθέτουμε μια συγκλονιστική μαρτυρία-αφήγηση του Γέροντα Σωφρόνιου, που περιγράφεται μια αναστάσιμη θεοεμπειρία που είχε ο άγιος, αφού, όπως ομολογεί, προηγουμένως «έπασχε εν τη μετάνοια του με όλη την ύπαρξή του»: 

 «Και να, την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου (ίσως το 1924), το Φως με επισκέφθηκε μετά τη Θεία Μετάληψη και το αισθάνθηκα ως επαφή της Θείας αιωνιότητας με το πνεύμα μου. Ιλαρό, γεμάτο ειρήνη και αγάπη, το Φως παρέμεινε μαζί μου επί τρεις ημέρες. 

 Διέλυσε το σκοτάδι της ανυπαρξίας, που στεκόταν μπροστά μου. Αναστήθηκα, και μέσα μου, μαζί μου, αναστήθηκε όλος ο κόσμος. 

Οι λόγοι του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στο τέλος της ακολουθίας του Πάσχα ήχησαν με συγκλονιστική δύναμη: “Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος”. 

"Μηδείς φοβείσθω θάνατον"

Όπως λέμε σε έναν λόγο στην Ανάσταση: "Μηδείς φοβείσθω θάνατον" λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Να μη φοβάται κανένας το θάνατο γιατί μας ελευθέρωσε, "ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος".

Να μη φοβάστε τις δοκιμασίες.Να μη φοβάστε να πληγωθείτε,να λυπηθείτε, να αποτύχετε.
Είναι πραγματικά μακάριος ο άνθρωπος ο οποίος στη ζωή του απέτυχε, πληγώθηκε, τραυματίστηκε, στραπατσαρίστηκε, τον έφτυσαν.. Μη φοβάστε!
Να μη φοβάται κανένας αυτά τα πράγματα. 

Από αυτά τα πράγματα, από αυτά τα συμπλέγματα όλα, μας ελευθέρωσε κάτι το οποίο δεν νικάται από αυτά τα πράγματα. Το λέει ο Χριστός: "Αυτή είναι η νίκη η οποία νίκησε τον κόσμο, η πίστις ημών."

Η πίστη στο Θεό είναι κάτι το οποίο βγάζει τον άνθρωπο πάνω απ' όλα τα παρόντα και ό,τι κι αν συμβεί το βλέπει από πάνω, δεν τον πιάνει!

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

πηγή

Ο μυστικός σταυρός!

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Η ενασχόληση με την προσωπική δυσκολία ή αναπηρία μας, που στην εκκλησιαστική ορολογία ονομάζεται σταυρός, μπορεί να προκαλέσει εσωτερικό παράπονο, καρδιακό πόνο, καθώς θα συνειδητοποιούμε την αδυναμία να τον υπερβούμε.

Αυτό το «γιατί;» γίνεται «δίστομη ρομφαία» που το ξέσπασμα σε κλάμα ανακουφίζει την πληγή της πραγματικότητας. Τότε, μόνη παρηγοριά μένει ο Σταυρός του Κυρίου, καθώς γνωρίζουμε από το Ευαγγέλιο πως κι Εκείνος πόνεσε, έκλαψε, παραπονέθηκε. Δεν είναι ο δικός μας Θεός ξένος από τις δικές μας δυσκολίες. Δεν είναι απαθής κι απόμακρος από τη ζωή μας. Γνωρίζει τι σημαίνει να σηκώνεις μόνος το σταυρό, χωρίς συμπαράσταση από ανθρώπους – ακόμα κι από αυτούς που αγάπησες, που πόνεσες.
 Τότε, νιώθεις πως ο Εσταυρωμένος Χριστός συμπορεύεται, κι ας κρύβεται…

 Τότε, το «γιατί;» δεν είναι παράπονο, δεν είναι αντίδραση. Είναι η απορία «τι ακολουθεί το σταυρό; Τι να σημαίνει η παραχώρησή του αυτή; Πού καταλήγει η άρση του σταυρού; Γιατί το επιτρέπει;»

Για να κατανοήσεις τον πονεμένο θα πρέπει να πονέσεις.

Όσοι έχουν τον Σταυρό για κατάρτι, στης Ζωής τους την τρικυμισμένη πλεύση, σήμερα γιορτάζουν.

«Τον Σταυρόν, λοιπόν, αντί ιστίου τανύσαντες,αδεώς τον πλούν εκτελέσωμεν»

-Αγία Συγκλητική-

 Όσοι έχουν τον Σταυρό για κατάρτι, στης Ζωής τους την τρικυμισμένη πλεύση, σήμερα γιορτάζουν. 

 Όσων τα πόδια ανηφορίζουν σε αναβαθμούς μετανοίας, οι ψυχές εκλιπαρούν τον Πατέρα Κύριο, να έχει ανοιγμένες πάντοτε τις πύλες του ιλασμού και την Παναγία Μητέρα μας, να ισιώνει της σωτηρίας αυτά τα χαραγμένα μονοπάτια.

 Της Σταυροπροσκυνήσεως! Στα μισά του δρόμου! Στα μισά ενός αέναου ταξιδιού με προορισμό την αιώνια Πατρίδα, του Ζωντανού Θεού την επουράνια πόλη!

 Θυμόμαστε όσους σήμερα δικαιούνται να εορτάζουν! Χαρμολυπημένο πανηγύρι!

Ευφραίνεται σήμερα και ο Νικόλαος. Του βίου την θάλασσα την πλέει αδεώς, δεμένος σε τούτο το κατάρτι! Το πλοίο του πολεμικό! Ζωσμένος με της προσευχής τα σχοινιά και φορώντας τα όπλα του Φωτός, δίνει εκ νεότητός του μάχες, με εκείνον που μοχθεί να τσακίσει κάθε πλεούμενο, με της απελπισιάς τους κεραυνούς και την μανία. Νέος σαν ήταν, του δόθηκε ο Σταυρός του πόνου και της ασθένειας, να τον σηκώσει και να πορευθεί, ακολουθώντας τον Εκουσίως Παθόντα Θεάνθρωπο. Δεν απελπίστηκε, δόξα τω Αγίω Θεώ! Μόνο που κάποτε θέλησε να βρει παραμυθία και να μην έχει το δοξολόγημά του ίχνος από παράπονο και γιατί… Έτσι βρέθηκε στην αυλή της Παναγούδας. Ο καρκίνος προχωρούσε και εκείνος ζήτησε τον στηριγμό από κάποιον Θεοδίδαχτο διαλεχτό!

-Γέροντα την ευχή σας!
-Καλώς το παλικάρι! Καλώς τον Νικόλαο τον Φίλο του Λόγου!
-Ευχηθείτε για μένα πάτερ Παϊσιε, να μην βαρυγκωμήσω, να μην τα βάλω με τον Θεό! Σας παρακαλώ εύχεσθε υπέρ εμού του αμαρτωλού!
Σιώπησε για λίγο ο πάτερ Παϊσιος…Έπειτα τον κοίταξε κατάβαθα με εκείνο το γαληνό του βλέμμα και είπε:
-Νικόλαε, ένα να ξέρεις! Ο Θεός σε έχει στον λογαριασμό του! Μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό!

Δεν ήθελε τίποτε άλλο! Γέμισε από αληθινή χαρά η ψυχή του! Ένιωσε από την άλλη και τόσο ανάξιος! Να ασχολείται ο Κύριος προσωπικά και αποκλειστικά με μένα τον άθλιο…Δόξα τη ευσπαλαχνία Σου Κύριε, δόξα σοι!

Μύριες δόξες στον Χριστό που έκανε δια της Θεοτόκου Παντανάσσης και του προστάτη του Αγίου Νεκταρίου, ένα μεγάλο θαύμα! Και τον κρατάει ακόμα στην ζωή και δυνατό, μετά από 40 και πλέον χρόνια! Ο καρκίνος θεραπεύθηκε! Άφησε πίσω του σκοτάδι μόνο στα σωματικά του μάτια! Γιατί τα μάτια και τα αισθητήρια της ψυχούλας του είναι πάντοτε σε μια θαυμαστή ενάργεια! Έτσι ολοκλήρωσε τις Πανεπιστημιακές σπουδές του! Δίχως να μπορεί να διαβάσει με τους σωματικούς του οφθαλμούς, αλλά αδιάκοπα προσπαθώντας και μαθητεύοντας στην μελέτη του Θείου, μα και στην Χάρη που όλα τα ασθενή θεραπεύει και όσα λείπουν αναπληρώνει! 

Με την δύναμη του Θεού έγινε ένας θαυμάσιος Χριστοκήρυκας του Παραδείσου! Συναρπαστικός ο λόγος του γιατί μιλάει συνεχώς για την ολοζώντανη πίστη μας! Μετά από πολλά χρόνια θέλησα να ακούσω την φωνή του στο τηλέφωνο! Οικονόμησε η Παναγία μας και ένα πρωινό παραμονές του Τριωδίου να μιλήσουμε λοιπόν!

Σε μία γυναίκα, που ταλαιπωρείται από βαριά θλίψη… (Επιστολή του Αγίου Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

«Γράφεις ότι σε ταλαιπωρεί κάποια ακατανίκητη και ανεξήγητη θλίψη. Σωματικά είσαι υγιής, το σπίτι γεμάτο, αλλά η καρδιά άδεια. Για την ακρίβεια η καρδιά σου είναι γεμάτη από σκοτεινή θλίψη.

Πρόσεχε καλά γιατί αυτό είναι επικίνδυνη ασθένεια της ψυχής. Μπορεί να νεκρώσει πλήρως την ψυχή. Τέτοια θλίψη η εκκλησία μας την βλέπει ως θανάσιμο αμάρτημα. Αφού κατά τον λόγο του αποστόλου υπάρχουν δύο είδη θλίψης: 

«Η γαρ κατά Θεόν λύπη μετάνοιαν εις σωτηρίαν αμεταμέλητον κατεργάζεται• η δε του κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται» (Β΄ Κορινθ. 7,10). 

Εσύ οφθαλμοφανώς υποφέρεις από το δεύτερο είδος θλίψης.

Η κατά Θεόν θλίψη κυριεύει τον άνθρωπο όταν ο άνθρωπος θυμάται τις αμαρτίες του, μετανοεί και τις αποθέτει στον Θεό. Ή όταν κάποιος θλίβεται για τις αμαρτίες των άλλων ανθρώπων. Ή όταν κάποιος δείχνει ζήλο για την πίστη στον Θεό, αλλά βλέπει με θλίψη την αποχώρηση των ανθρώπων από την πίστη. Τέτοια θλίψη ο Θεός την μετατρέπει σε χαρά.

Οι «πύραυλοι» του Αγίου Παϊσίου

Ο Άγιος Παΐσιος θυμάμαι, μια φορά μου είχε πει:

 «Ξέρεις τι κάνουν, όταν θέλουν να στείλουν έναν πύραυλο στο διάστημα; Κάνουν αντίστροφη μέτρηση: «Δέκα, εννιά, οχτώ, επτά… ένα, μηδέν!” Όταν φτάνουν στο μηδέν, ο πύραυλος εκτοξεύεται. Έτσι και έφτασες στο μηδέν, θα πετάξεις προς τα πάνω». 

Στο μηδέν έχουμε φτάσει όλοι, έτσι δεν είναι; Πολλές φορές το έχουμε δοκιμάσει στο πετσί μας στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων: η βοήθεια από τον Θεό έρχεται τότε που όλες, μα όλες οι δυνάμεις μας έχουν εξαντληθεί. Η βοήθεια έρχεται με κάποιο θαυμαστό τρόπο και καταλαβαίνεις ότι οι δυνάμεις που κατέβαλες είναι εκείνα τα «σκαλοπάτια» που χρειαζόσουν, αλλά ο σκοπός σου είναι «τά μέν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δέ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος», κατά το λόγο του Αποστόλου (Φιλ. 3: 13).

π.Χάννου Πιογιουχιόνεν,καθηγητής Θεολογίας, ιδρυτής μονής στην πόλη Λάμμι της Φινλανδίας

πηγή