ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΑ

 Γεννήθηκε το 1893 στο χωριό Ζαμπλότσε της επαρχίας Χελμ, από την οικογένεια Σβάϊκοφ. Μετά το πέρας των εγκυκλίων σπουδών του, εισήλθε στην Ιερατική Σχολή της Αικατερινοσλάβ (σημερινή Ρωσσία) και το 1918, όταν αποφοίτησε, επέστρεψε στην γενέτειρά του.

 Σε ηλικία 30 ετών νυμφεύθηκε την 24 ετών Ιωάννα Λοτότσκα στο χωριό Γκάγιε Λεβιατίνσκιε, νομού Κρεμιενιέτσκ, στο ναό του Αγίου Νικολάου, απ' όπου δηλαδή κατήγετο και η σύζυγός του. Αυτή ήταν, για κείνον τον καιρό, σχετικώς μορφωμένη, είχε σπουδάσει σε μία σχολή Οικονομικής και Εμπορικής επιχειρήσεως. Εδημιούργησαν, ενωμένοι με το μυστήριο του Γάμου, μία παραδειγματική χριστιανική οικογένεια, μία «κατ' οίκον Εκκλησία» και βάσταζαν τα βάρη της οικογενειακής ζωής, αλληλοβοηθούμενοι.

 Μετά το γάμο τους, αφιερώθηκαν στην υπηρεσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. και το 1924 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος στο ναό του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Χελμ, υπό του Αρχιεπισκόπου Βαρσοβίας Διονυσίου. Η πρεσβυτέρα του τον ακολουθούσε και τον βοηθούσε στο πνευματικό του έργο. Η πρώτη ενορία του πατρός Παύλου ήταν στην πόλη Ποτόκ Γκούρνι, του νομού Μπιλγκόραϊ.

 Κατά τα τέλη του 1927 η προϊσταμένη του αρχή, τον έστειλε στα νοτιώτερα της Πολωνίας, στην επαρχία Λεμκοβστσίζνα. Εκεί συνέχισε με τον ίδιο ζήλο το ποιμαντικό του έργο και πολλούς πρώην Ουνίτες μεταξύ των Λέμκονβ επέστρεψε στην προγονική τους πίστη, την Ορθοδοξία. Στην επαρχία αυτή λειτουργούσε στα χωριά Σβιοτκόβα και Ντεσνίτσα, του νομού Γιάσλο.

 Όταν επεκτάθηκε ο διωγμός των Ορθοδόξων στην επαρχία του Χελμ, το 1938, τότε ο πατήρ Παύλος μαζί με την πρεσβυτέρα του -ήταν τότε 44 ετών- εστάλη εκεί και ανέλαβε την ενορία της πόλεως Σιεντλίσκι, του νομού Ζάμοστς. Στους δύσκολους εκείνους καιρούς, όταν οι Ρωμαιοκαθολικοί ανάγκαζαν με κάθε τρόπο τους Ορθοδόξους να προσχωρήσουν στον παπισμό, ο πατήρ Παύλος τους ενίσχυε για να παραμείνουν πιστοί στην Ορθοδοξία.

Κατά τα έτη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, συνέχισε να λειτουργεί στην ίδια επαρχία και εξυπηρετούσε διάφορες ενορίες. τότε κατοικούσε στο χωριό Σνιατίτσε. Το περιβάλλον ήταν εχθρικό προς την Ορθοδοξία και ο ίδιος με την πρεσβυτέρα του υπέστησαν πολλές φορές διωγμούς, δαρμούς, κλοπές των υπαρχόντων τους και απειλές. παρ' όλα αυτά, έμεινε στερεός στην διακονία του.

 Τέλος, το 1943, εστάλη υπό της εκκλησιαστικής του αρχής στο χωριό Γκραμπόβιετς της ίδιας επαρχίας, όπου όμως η εχθρότητα των ετεροδόξων έφθασε στο αποκορύφωμά της, λόγω του ενθέου ζήλου του. και έτσι οι παπικοί αντάρτες, την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, συνέλαβαν τον ίδιο και την πρεσβυτέρα του και τους υπέβαλλαν σε φρικτά βασανιστήρια και τέλος τους εθανάτωσαν, διότι δεν ανέχονταν την σταθερή εμμονή τους στην πατροπαράδοτη πίστη τους.

Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

πηγή-www.impantokratoros.gr

Πολωνοί Άγιοι μαρτυρήσαντες από τους Παπικούς

Η μνήμη τους τιμάται την πρώτη Κυριακή του μηνός Ιουνίου

  Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία συστάθηκαν από υποχθόνια στοιχεία, που ήταν υπό την επήρεια της Ρωμαιοκαθολικής ᾿Εκκλησίας, ψευδοστρατιωτικές ομάδες με σκοπό την εκκαθάριση του Ορθόδοξου ποιμνίου της Πολωνίας. 

  Οι εκκαθαρίσεις αυτές, εθνικού και θρησκευτικού χαρακτήρα γίνονταν κατά τη διάρκεια της νύχτας σε όλα τα χωριά της Ανατολικής Πολωνίας. Χιλιάδες άνθρωποι κατακρεουργήθηκαν, είτε γιατί ήταν πολίτες Ουκρανοί (περίπου 12.000), είτε γιατί ήταν Ορθόδοξοι (περίπου 1.200 Μάρτυρες).

 Στις 8 Ιουνίου 2003,η Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας κατέταξε με Συνοδική Απόφαση αυτής στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας επτά κληρικούς, τον Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Martysz, τον ιερέα Παύλο Szwajko, τον ιερέα Σέργιο Zacharczuk, τον ιερέα Νικόλαο Holz, τον ιερέα Λέοντα Κorobczna, τον ιερέα Πέτρο Οhryzko, το μοναχό Ιγνάτιο της Jableczna, την Πρεσβυτέρα Ιωάννα Szwajko και όλους εκείνους που μαρτύρησαν για την ορθόδοξη πίστη μαζί με αυτούς που τους γνωρίζει ο Θεός.

Αγιοποίησις των Νεομαρτύρων της Πολωνίας

8 Ιουνίου 2003

Πράξις της Ιεράς Συνόδου
της Ορθοδόξου Πολωνικής Εκκλησίας
δια την κατάταξιν εις τον χορόν των Αγίων,
των Μαρτύρων του εικοστού αιώνος
εις την επαρχίαν Χελμ και Ποντλάσκια
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Εις τας αρχάς της τρίτης χιλιετηρίδος της χρηστότητος Κυρίου, η Ορθόδοξος Εκκλησία της Πολωνίας δρέπει τους καρπούς της θείας σποράς, οι οποίοι ηυξήθησαν δια της ομολογίας της ορθοδόξου πίστεως και του μαρτυρικού τέλους του πιστού λαού της επαρχίας Χελμ και Ποντλάσκια.

Η περιοχή Χελμ και Ποντλάσκια (σημερινή νότιο-ανατολική Πολωνία), η οποία προ χιλίων ετών ε­δέχθη την ορθόδοξον πίστιν, πολλάκις υπέμεινε δυ­σχερείς περιστάσεις και διωγμούς υπό των αλλοθρή­σκων. Παρ' όλα ταύτα πάντοτε διετήρησε την αφοσίωσιν εις τον Χριστόν και εις την Αγίαν Εκκλησίαν, δια πρεσβειών της Θεοτόκου, η οποία εδώρησε εις την επαρχίαν Χελμ την θαυματουργόν εικόνα της. Ακόμη και εις τας δυσκολοτέρας δοκιμασίας της πί­στεως, κατά τας οποίας εφαίνετο να σβήνη το φως της Ορθοδοξίας διεφύλαξεν αυτήν την αγίαν κληρονομίαν και παρακαταθήκη της πίστεως όπως την έλαβε απ' τον Άγιο Βλαδίμηρο.

Αφού παρήλθαν λοιπόν οι φοβεροί διωγμοί και το μέγα σκότος, πάλιν η πίστις λαμπρύνεται, δια της αναδείξεως ομολογητών και μαρτύρων, οι οποίοι ι­διαιτέρως κατά τον εικοστόν αιώνα, επότισαν δια των μαρτυρικών αιμάτων αυτών την χώραν τους.

Το αποκορύφωμα των διωγμών της περιοχής Χελμ και Ποντλάσκια έλαβε χώραν το έτος 1944, και καθώς μαρτυρούν οι εντόπιοι του καιρού εκείνου: «Φοβερά και δυσχερή υπέστημεν από τους εχθρούς της πίστεως οι οποίοι επλημμύρισαν την περιοχή μας με ποταμούς αιμάτων και επυρπόλησαν τας οικίας μας. Κατ' αυτάς δε τας ημέρας ορισμένοι έλαβον μαρτυρικόν στέφανον, αφιερώσαντες την καρδιάν τους και την πίστιν τους εις τον Θεόν και τον πλησίον τους».

Δια των μαρτυρικών τους αιμάτων και πρεσβειών ενισχύεται η σημερινή εκκλησιαστική μας κοινότης και εμείς διατηρούμε την μνήμην του μαρτυρίου τους, συμφώνως με την κατά το έτος 1944 μαρτυρίαν του το­πικού Ιεράρχου Ιλαρίωνος, ο οποίος είπε: «Εγώ ελ­πίζω ακραδάντως, ότι πολλούς από τους μαρτυρήσαντας ιερείς της επαρχίας μου, η Εκκλησία θα κατατά­ξη εις τον χορόν των Αγίων». Κατά τους πεντήκοντα μεσολαβήσαντας χρόνους ήταν αδύνατον να γίνη η αγιοποίησίς των, εξ αιτίας των μη ευνοϊκών προς τού­το περιστάσεων. Εν τούτοις η μνήμη αυτών παρέμεινε ζωντανή εις τον λαόν της περιοχής, μέχρις ότου η Ορθόδοξος τοπική Εκκλησία, επί τη βάσει ερευνών και στοιχείων ειδικής επιτροπής, απεφάσισε:

1. Καθορίζεται η σύναξις των Αγίων Μαρτύρων και ομολογητών της επαρχίας Χελμ και Ποντλάσκια, την πρώτη Κυριακή του μηνός Ιουνίου.

2. Κατατάσσονται εις τον χορόν των Αγίων:

α) Ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Μαρτίς (μαρτυρήσας εις το χωρίον Τερατίν την 4ην Μαΐου 1945).
β) Ο Πρωθιερεύς Παύλος Σβάικο και η πρεσβυτέ­ρα του Ιωάννα (μαρτυρήσαντες εις το χωρίον Γκραμπόβιετς την 28ην Αυγούστου 1943).
γ) Ο Ιερεύς Νικόλαος Χολτς (μαρτυρήσας εις Νοβοσιόλκι, την 2αν Απριλίου 1944).
δ) Ο Ιερεύς Λέων Κορόμπτσουκ (μαρτυρήσας εις Λάσκοφ την ΙΟην Μαρτίου 1944).
ε) Ο Ιερεύς Πέτρος Οχρίσκο (μαρτυρήσας εις Τσαρτόβιετς την ΙΟην Απριλίου 1944).
στ) Ο Ιερεύς Σέργιος Ζαχάρτσκουκ (μαρτυρήσας εις Νάμπρουζ την 6ην Μαΐου 1943). 

ζ) Ο Μοναχός Ιγνάτιος (μαρτυρήσας εις την Μο­νήν του Αγίου Ονουφρίου εις Γιαμπλέτσνα, την ΙΟην Αυγούστου 1942)

Πηγές 1 και 2