Το διαολοσύστημα θα αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο, μόνο όταν αυτά τα τρία κουμπώσουν μέσα σε μια και μοναδική εφαρμογή, μέσα στο έξυπνο κινητό μας!!!

Η υποδομή που εφαρμόζεται σήμερα δεν δημιουργήθηκε ξαφνικά, αλλά χτίστηκε σταδιακά μέσα από συγκεκριμένα νομοθετικά και ιστορικά ορόσημα.

Το 2014, η Διαβολική Ευρωπαϊκή Ένωση θέσπισε τον Κανονισμό eLDAS 910/2014, ο οποίος έθεσε το νομικό πλαίσιο για τις ηλεκτρονικές υπογραφές και την ηλεκτρονική ταυτοποίηση.

*Από εκεί και μετά οι σύγχρονες εφαρμογές και τα συστήματα που βλέπουμε, πατήσανε στις βασικές έννοιες που θεσπίστηκαν τότε.

Για παράδειγμα το 2021, εν μέσω της πανδημίας, ψηφίστηκε ο Κανονισμός 2021/953 για το Ψηφιακό Πιστοποιητικό Covid. Στο πλαίσιο αυτό χρησιμοποιήθηκαν οι προϋπάρχουσες τεχνολογίες της ψηφιακής υπογραφής και οι κωδικοί QR για την επαλήθευση της γνησιότητας των πιστοποιητικών.

Το 2024 δημοσιεύθηκε ο Κανονισμός eLDAS 2024/1183, ο οποίος θέσπισε και εισήγαγε το Ευρωπαϊκό Ψηφιακό Πορτοφόλι Ταυτότητας (wallet).

Αν το 2014 θεσπίστηκαν οι κανόνες, για το τί είναι μια ψηφιακή ταυτότητα, το 2024 επέβαλε το πώς θα την κουβαλάμε υποχρεωτικά μέσα στο κινητό μας.
Επομένως δεν θεσπίστηκε απλώς μια νέα εφαρμογή, αλλά ένα ενιαίο πλαίσιο ψηφιακής ταυτοποίησης και διαπιστευτηρίων για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και από τη στιγμή που τα συστήματα του κράτους και των μεγάλων επιχειρήσεων υποχρεώνονται να είναι συμβατά με το wallet, η τεχνική δυνατότητα για μελλοντικές ρυθμίσεις είναι πλέον ενεργή.

Άλλο ο Εξομολόγος και άλλο ο Πνευματικός Οδηγός

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια σύγχυση μέσα στην εκκλησιαστική ζωή. Πολλοί θεωρούν ότι ο εξομολόγος είναι αυτομάτως και προσωπικός πνευματικός οδηγός για κάθε θέμα της ζωής τους. Άλλοι πάλι αναζητούν απεγνωσμένα έναν «διορατικό γέροντα», πιστεύοντας ότι χωρίς αυτόν δεν μπορούν να σωθούν. Η αλήθεια όμως είναι πιο απλή, πιο ισορροπημένη και, κυρίως, πιο ορθόδοξη.

Ποιος είναι ο εξομολόγος;
Εξομολόγος είναι ο Ορθόδοξος ιερέας που έχει λάβει από τον επίσκοπό του την ειδική ευλογία να τελεί το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως.
Δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος που ακούει αμαρτίες. Είναι λειτουργός του Μυστηρίου της συμφιλιώσεως με τον Θεό. Ο ίδιος ο Χριστός έδωσε αυτή την εξουσία στους Αποστόλους όταν είπε:
«Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς.» (Ιω. 20:22-23)
Κατά την εξομολόγηση ο ιερέας δεν ενεργεί με δική του δύναμη. Ενεργεί ως διάκονος της Εκκλησίας και μάρτυρας της μετανοίας του ανθρώπου. Η συγχώρηση δεν προέρχεται από τον ίδιο αλλά από τον Χριστό.Γι' αυτό και ο εξομολόγος είναι απαραίτητος. Δεν υπάρχει εξομολόγηση χωρίς ιερέα που έχει την κανονική άδεια της Εκκλησίας.

Ποιος είναι ο πνευματικός οδηγός;
Εδώ αρχίζει η σύγχυση.Πνευματικός οδηγός είναι εκείνος που βοηθά έναν άνθρωπο να προχωρήσει στον δρόμο του Θεού.
Αυτός μπορεί να είναι:ένας έμπειρος εξομολόγος,ένας χαρισματικός μοναχός,ένας επίσκοπος,ακόμη και ένας ενάρετος λαϊκός που έχει βαθιά γνώση της πνευματικής ζωής.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει ότι πρέπει να αναζητούμε οδηγό «που να έχει θεραπεύσει πρώτα τον εαυτό του».Δεν αρκεί δηλαδή κάποιος να έχει γνώσεις.
Χρειάζεται εμπειρία του Θεού.Μπορεί ένας λαϊκός να γίνει πνευματικός οδηγός;
Ναι.Όχι όμως εξομολόγος.Η Εκκλησία πάντοτε αναγνώριζε ότι ο Θεός χαρίζει σοφία και διάκριση ακόμη και σε λαϊκούς.

Υπάρχουν άγιοι που συμβουλεύονταν απλούς μοναχούς χωρίς ιερωσύνη.
Υπάρχουν ακόμη και σήμερα άνθρωποι γεμάτοι ταπείνωση που βοηθούν πολλούς με τον λόγο και το παράδειγμά τους.
Όμως υπάρχει ένα όριο.Ο λαϊκός μπορεί να συμβουλεύσει.
Δεν μπορεί να συγχωρήσει αμαρτίες.Δεν μπορεί να αντικαταστήσει το Μυστήριο.
Είναι όλοι οι εξομολόγοι μεγάλοι πνευματικοί;Όχι.
Και αυτό πρέπει να το πούμε με ειλικρίνεια.
Ένας ιερέας μπορεί να είναι άριστος λειτουργός του Μυστηρίου χωρίς να διαθέτει μεγάλα χαρίσματα καθοδηγήσεως.
Άλλος μπορεί να είναι εξαιρετικός κήρυκας.Άλλος καλός ποιμένας.Άλλος σπουδαίος εξομολόγος.Τα χαρίσματα διαφέρουν.
Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος:
«Διαιρέσεις χαρισμάτων εισίν, το δε αυτό Πνεύμα.»
Και όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί ήταν εξομολόγοι;Οι περισσότεροι ναι.
Αλλά όχι επειδή ήταν εξομολόγοι έγιναν άγιοι.Έγιναν άγιοι επειδή αγίασαν.Η αγιότητα δεν προέρχεται από το αξίωμα.Προέρχεται από τη χάρη του Θεού και τον προσωπικό αγώνα.

Τι είναι η διορατικότητα;
Εδώ γίνεται ίσως η μεγαλύτερη παρεξήγηση.
Πολλοί πιστεύουν ότι η διορατικότητα είναι το σημαντικότερο χάρισμα.Η Εκκλησία όμως ποτέ δεν το δίδαξε αυτό.Η διορατικότητα είναι ένα έκτακτο χάρισμα του Αγίου Πνεύματος.
Δεν δίνεται σε όλους.Δεν αποτελεί απόδειξη αγιότητας.Και πολλές φορές οι ίδιοι οι άγιοι έκρυβαν αυτά τα χαρίσματα.

ΕΠΙ ΤΗΝ ΛΥΧΝΙΑΝ Η’ ΥΠΟ ΤΟΝ ΜΟΔΙΟΝ;[Κυριακή Πατέρων Δ’ Οικ.Συνόδου]

«Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ» (Ματθ. 5, 14-15).
«Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρυφτεῖ πόλη, ποὺ βρίσκεται ἐπάνω σὲ ἕνα βουνό. Οὔτε ἀνάβουν λυχνάρι καὶ τὸ τοποθετοῦν κάτω ἀπὸ τὸ μόδι, ἀλλὰ ἐπάνω στὸν λυχνοστάτη καὶ ἔτσι λάμπει σέ ὅλους, ποὺ βρίσκονται στὸ σπίτι»

Οι χριστιανοί σήμερα καλούμαστε άραγε να δώσουμε μαρτυρία στη δημόσια ζωή ή καλό είναι να λειτουργούμε σιωπηρά και ταπεινά; Υπάρχουν κάποιοι που έχουν θάρρος, δυναμισμό, θεωρούν ότι ο χριστιανός δεν είναι για να κρύβεται, αλλά για να ομολογεί με παρρησία την πίστη του σε όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής.

Αρκετοί έχουν μία ροπή προς το απόλυτο, με επιφύλαξη αν είναι προς τον Απόλυτο. Έχοντας βάλει σε προτεραιότητα την ηθική διάσταση της χριστιανικής μαρτυρίας, βλέπουν στον κόσμο την αμαρτία, το κακό, την κυριαρχία του διαβόλου, με αποτέλεσμα να έχουν μία επικριτική διάθεση για τους πάντες και τα πάντα. Θέλουν από την πολιτική να βλέπει τον κόσμο με τη χριστιανική ματιά, με αποτέλεσμα να φτάνουμε σε τραγελαφικές καταστάσεις, όπως είναι οι πολιτικοί ηγέτες των δύο μεγάλων παγκόσμιων δυνάμεων, οι οποίοι αιματοκυλίζουν τον κόσμο για να επιβάλουν το καλό, που είναι το συμφέρον τους, και χρησιμοποιούν την χριστιανική πίστη ως άλλοθι και βοηθό στις επιδιώξεις τους. Επειδή επικαλούνται τη χριστιανική ιδιότητά τους, θεωρούν πως κάθε έργο τους είναι δικαιολογημένο, διότι ανήκουν στην πλευρά του «καλού».

Αρκετοί πάλι έχουν σχηματίσει στη νοοτροπία τους ένα δίπολο: «πίστη εναντίον κόσμου».

Η Αγία Μαρίνα και η φιλοσοφία του Nietzsche.

Ο Νίτσε οραματίστηκε τον Υπεράνθρωπο ως εκείνον που υπερβαίνει κάθε εξωτερική επιβολή, δημιουργεί ο ίδιος τις αξίες του και αναλαμβάνει με απόλυτη ευθύνη το τίμημα των επιλογών του. Στον αντίποδα τοποθέτησε τον χριστιανό της εποχής του, τον οποίο θεωρούσε φορέα μιας ηθικής που γεννά υποταγή, ενοχή και άρνηση της ζωής. Η κριτική του όμως στρεφόταν κυρίως απέναντι στον ηθικιστικό και αστικό προτεσταντισμό του 19ου αιώνα, τον οποίο γνώριζε άμεσα. Το ερώτημα είναι αν αυτή η εικόνα εξαντλεί πραγματικά το πρόσωπο του χριστιανού.

Η Αγία Μαρίνα μοιάζει να δίνει μια διαφορετική απάντηση. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών αντιστέκεται στον πατέρα της, αρνείται την εξουσία του Ρωμαίου επάρχου, απορρίπτει μια ζωή γεμάτη δύναμη και ασφάλεια και επιλέγει συνειδητά το μαρτύριο. Δεν ενεργεί από φόβο ούτε από αδυναμία. Αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη της επιλογής της, γνωρίζοντας το κόστος. Η παράδοση μάλιστα τη θέλει να συντρίβει τον διάβολο που εμφανίζεται ως δράκοντας, μια εικόνα που φανερώνει εσωτερική ελευθερία, γενναιότητα και ανυποχώρητη δύναμη.

Από αυτή την άποψη η Αγία Μαρίνα βρίσκεται πολύ πιο κοντά σε ορισμένα υπαρξιακά χαρακτηριστικά του νιτσεϊκού Υπερανθρώπου από ό,τι στον τύπο του χριστιανού που ο ίδιος ο Νίτσε περιφρονούσε. Όχι επειδή γίνεται νιτσεϊκή ηρωίδα, αλλά επειδή διαψεύδει την εικόνα του φοβισμένου και παθητικού ανθρώπου. Η πίστη της δεν ακυρώνει την ελευθερία της. Την προϋποθέτει. Η υπακοή της στον Χριστό δεν είναι παραίτηση της βούλησής της, αλλά η πιο ελεύθερη έκφρασή της.

Εδώ όμως βρίσκεται και η μεγάλη διαφορά. Ο Υπεράνθρωπος του Νίτσε αντλεί τη δύναμή του από τον εαυτό του και δημιουργεί μόνος του τις αξίες του. Η Αγία Μαρίνα αντλεί τη δύναμή της από τη Xάρη του Θεού και η ελευθερία της γεννιέται μέσα στη σχέση της με τον Χριστό. Δεν έχουμε ταύτιση δύο ιδανικών, αλλά μια εντυπωσιακή ομοιότητα στην τόλμη, στην υπέρβαση και στην άρνηση κάθε συμβιβασμού, ενώ η πηγή και ο προορισμός αυτής της στάσης είναι τελείως διαφορετικοί.

Αγία Μαρίνα Ζαρού: «Εδώ θα χτιστεί μια εκκλησία και θα τη χτίσεις εσύ!»

  Η κα Μαρία Τσικριτσάκη, το γένος Βολοσυράκη, από το Ζαρό Δήμου Φαιστού κάτοικος Καπαριανών Μοιρών σήμερα (σύζυγος της ήταν ο αείμνηστος Μιχάλης Τσικριτσάκης ή "Τζαγκρουνής"), έχει αφηγηθεί, με ιδιαίτερη συγκίνηση, στο "Διαsosτε", ένα όνειρο που είχε δει ως νεαρό κορίτσι το οποίο οδήγησε στο χτίσιμο, στην Πάνω Ρίζα, δυτικά του Κάτω Ζαρού, ενός ναού αφιερωμένου στην Αγία Μαρίνα, τη χάρη της οποίας γιορτάζουμε στις 17 Ιουλίου.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ:

 "Ήμουνε μικρή κοπελιά 15 χρονών, όταν ένα βράδυ ονειρεύτηκα ότι εβρέθηκα σε μια αγροτική περιοχή λίγο έξω από το χωριό μου τον Κάτω Ζαρό και σε μια στροφή απού κάνει ο δρόμος -ακριβώς εκειά που σήμερο βρίχνεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας- είδα μια γυναίκα γονατιστή που είχε τα χέρια τζη σε στάση προσευχής. Βλέποντας με, μου ΄καμε νόημα να σιμώσω, λέγοντας μου "γονάτισε κι εσύ". Στο σημείο που εγονατίσαμε υπήρχε ένας λάκκος με χόρτα και βουλιάζανε τα πόδια μου- και θυμούμαι χαρακτηριστικά πως είχε και μια μελιτακιά με τσοι μελιτάκους να πηγαινοέρχουνται. 

"Βλέπεις αυτό το λάκκο;" μου λέει-"Εδώ πρέπει να χτιστεί μια εκκλησία!". 

Εγώ δεν εκάτεχα ήντα να τση πω και τα χασα ακόμα περισσότερο οντέ μου'πε: "Και ξέρεις ποιός θα τη χτίσει; Εσύ!" Δεν θα το ξεχάσω αυτό ποτέ μου. 

"Εγώ;" τση λέω. "Ντα μπορώ εγώ που μαι μικρή κοπελιά να χτίσω εκκλησία;". 

"Θα το πείς στους γονείς σου και θα βοηθήσει κι ο κόσμος να τη χτίσετε" μου είπε η γυναίκα που μου ξεκαθάρισε ότι...

 " Αυτή η εκκλησία θα είναι της Αγίας Μαρίνας", δε μου είπε όμως αν αυτή η ίδια ήταν η Αγία Μαρίνα.
Μέσα στην αγωνία μου εξύπνησα κλαμένη και είπα τση μάνας μου το όνειρο που είδα. Οντέ το κουσε ο πατέρας μου μου λέει "Θα περιμένομε να δούμε ανέ σε ξαναονειρέψει- να μη πούμε ακόμη πράμα"".

ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ:

 "Την παραμονή τση εορτής Πέτρου και Παύλου βλέπω πάλι όνειρο πως στο συγκεκριμένο σημείο που είχα πρωτοδεί στον ύπνο μου, είχανε αρχίξει να σάζουνε την εκκλησία και ήτονε και η οικογένεια μου εκειά και βοηθούσαμε, όπως και άλλα άτομα.

«....εμφανίστηκαν δυο γυναικεία χέρια , άρπαξαν το τιμόνι και σωθήκαμε από το κακό"...»

Έτος 1968 όταν οι στενοί επαρχιακοί δρόμοι στην Ελλάδα ήταν το Εθνικό της δίκτυο.
Όταν σταματούσε το ένα αμάξι για να περάσει το άλλο μόλις συναντιόταν αντικρυστά.
Αυτές τις εικόνες είχα παιδί 11 ετών , όταν με την οικογένεια των γονέων μου επιστρέφαμε από προσκυνηματικό ταξίδι στα Μετέωρα της Καλαμπάκας και έπρεπε να διασχίσουμε την γνωστή λίμνη της Βόλβης στην Κεντρική Μακεδονία για να να φτάσουμε στην Ανατολική.
Όταν συναντούσαμε αυτοκίνητο στο δρόμο κάναμε χαρά και το κορνάραμε.
Μόνο που αυτή την φορά και έξω ακριβώς από το γνωστό προσκύνημα της ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ στην Ρεντίνα της Βόλβης πήγαμε να " κορνάρουμε" στον θάνατο.
τι συνέβη;
Ένα φορτηγό εκείνης της εποχής ενώ είχαμε παραμερίσει και μειώσει την ταχύτητα για να περάσει άνετα ερχόταν καταπάνω μας ( μετά ο ίδιος ο οδηγός μας είπε ότι αποκοιμήθηκε πάνω στο τιμόνι)
Οι συγκλονιστικές φωνές των γονέων μου είναι ακόμα αποτυπωμένες στο μυαλό μας.
Αλλά εκείνο που δεν θα μπορούσα να ξεχάσω ποτέ, ήταν το γεγονός ότι επάνω στο τιμόνι εκτός από τα χέρια του οδηγού εμφανίστηκαν δυο στιβαρά νεανικά γυναικεία χέρια και το άρπαξαν.
Ταυτόχρονα το αυτοκίνητο δίχως κανείς να πατήσει γκάζι επιτάχυνε και σηκώθηκε στις δυο ρόδες στο πλάι(όπως βλέπουμε στις ταινίες).
Όλοι μας πέσαμε προς την αριστερή πλευρά και το αυτοκίνητου με αυτόν τον τρόπο απέφυγε την σύγκρουση και πέρασε ξυστά.
Αμέσως μετά έσβησε η μηχανή του και όλοι οι επιβαίνοντες αποσβολωμένοι κατεβήκαμε ακριβώς στο ύψος του προσκυνήματος του ιστορικού ναυδρίου της ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ.
Εκείνο που θυμάμαι επίσης ήταν ότι και ο οδηγός του φορτηγού που είχε συνέλθει από τον στιγμιαίο ύπνο του και παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα κατέβηκε και σταυροκοπιόταν και φώναζε:
-Όλοι να πάμε μέσα στην ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ, σήμερα μας έσωσε όλους"

Ο Άγιος Πορφύριος στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας

Στο εκκλησακι της Αγιας Μαρινας από το μακρινο 1985.Ο πατερας Δανιηλ Γούβαλης,ο αγιος Πορφύριος και πιστοι...

πηγή

Χρυσή Δαμουλάκη: «Το θαύμα της Αγίας Μαρίνας που βίωσα ως παιδί»

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ το θαύμα της και δεν θα παύσω να ευχαριστώ τη Χάρη της Αγίας»:
Παραμονή της εορτής της Αγίας Μαρίνας που τιμάται 17 Ιουλίου, ανατρέχουμε στην μαρτυρία της κας Χρυσής Δαμουλάκη, η οποία είχε μιλήσει στο "Διαsosτε", για «το θαύμα»που, όπως λέει, βίωσε η ίδια:

«Ήμουν δεν ήμουν 6 ετών το έτος 1997, όταν ξαφνικά όλο το πρόσωπο και τα χέρια μου γέμισαν ακροχόνδρονες, επώδυνες καλοήθεις βλάβες της επιδερμίδας- «μυρμηγκιές»,όπως τις λέει ο λαός.
Σαν τώρα θυμάμαι τη θλίψη των γονιών μου, τα δάκρυα της μάνας μου και το μπαμπά μου να λέει σιγανά «Και αν μείνουν για πάντα;».
Και που δε με πήγαν! Έψαχναν με μανία να βρουν τη θεραπεία που θα έφερνε και πάλι τη λάμψη στο πρόσωπο μου!
«Να το πάμε να του διαβάσουν τη "γητειά"».
«Είναι καλός αυτός και εκείνος και ο άλλος».
Και πέρα- δώθε απογοητευμένοι, σκορπούσαν τα χρήματα τους. Χρήματα και ματζούνια για τη λίγωση του φεγγαριού.
Τα αεροπορικά εισιτήρια κοβόταν από τη μια στιγμή στη άλλη. Ιατρικές γνωματεύσεις, πειράματα και απόψεις έδιναν και έπαιρναν.
«Το παιδί είναι μικρό, θα κάνουμε κρυοπηξία. Θα μείνουν σημάδια αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση».
Ήταν πολλές οι βλάβες και απ’ όλο μου το πρόσωπο το μόνο καθαρό ηταν τα δυο πράσινα ματάκια μου!
«Όχι! Δε γίνεται να μείνουν σημάδια στο παιδί», είπαν οι δικοί μου και μου έπιασαν το χέρι και με πήραν από εκεί.Μια βόλτα στην Αθήνα, πολλά δάκρυα στα μάτια και η επιστροφή παρέα με την αποδοχή της κατάστασης είχε ξεκινήσει. «Έχει Ο Θεός!», τολμούσε να ψελίσει ο ένας στον άλλον.

Έξι ολόκληρα χρόνια κράτησε αυτό το μαρτύριο. Φωτογραφίες από μακριά, και μια που έχω κοντινή κανείς ποτέ δε την έχει δει.
Παραμονή της Αγίας Μαρίνας, 16 Ιουλίου του 2002:

Περί της υλικότητας των δαιμόνων.

 Επειδή μερικοί φέρνουν αντίρρηση λέγοντας ότι τα πνεύματα και οι δαίμονες είναι αδύνατο να υποστούν κάποιο σωματικό πάθος, επειδή είναι άυλα και ασώματα, γι’ αυτό τον λόγο παραθέτω εδώ στα νέα ελληνικά όσα είναι γραμμένα στον εκτενή ελληνικό Βίο της Αγίας (Μαρίνας), τα οποία έχουν ως εξής:

«Και δεν είναι καθόλου αξιοπερίεργο αν ένα πνεύμα (δηλαδή ο δαίμονας) υποτάσσεται και παθαίνει τα ίδια (ταπεινωτικά πράγματα) όπως ένας δούλος. Διότι είναι φυσικό η Αγία, έχοντας μεταβεί σε άυλη κατάσταση από την αγάπη της για το θείο και την απομάκρυνσή της από τα γήινα, να έχει λάβει τέτοιο δώρο από τον Θεό ώστε να έχει τόση δύναμη. 

 Ο δε δαίμονας είναι φυσικό να υποφέρει όπως του αξίζει και να αισθάνεται τον πόνο, αφού κατρακύλησε στην ύλη και αγάπησε και πλημμύρισε από σωματική παχύτητα. Διότι όποιον τον κυριεύουν οι σωματικές ηδονές, τον κυριεύουν και τα σωματικά πάθη. Και είναι αδύνατο κάποιος να είναι πλασμένος ώστε να αισθάνεται το ένα από τα δύο αντίθετα (π.χ. τη χαρά) και το άλλο όχι. Όλοι φαίνεται να αντιμετωπίζουν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Και δεν υπάρχει περίπτωση ο λόγος αυτός να διαψευστεί.

Η «ευχή» έχει πολλές βαθμίδες:από την απλή προφορά των λέξεων της «ευχής», μέχρι την «ευχή» την θαυματουργική.

Στάρετς Βαρσανούφιος της Όπτινα

Κάποτε μου ήρθε (να εξομολογηθεί) ένας μεγαλόσχημος .Μου είπε:
-Έχω φθάσει , Αββά σε απόγνωση.Δεν βλέπω καμιά αλλαγή στο καλύτερο.
Πως θα βελτιωθώ;Πώς θα πεθάνω για την αμαρτία;Αισθάνομαι την πλήρη αδυναμία μου.Υπάρχει άραγε ελπίδα σωτηρίας.
-Βεβαίως υπάρχει. !Λέγε όσο πιο πολύ μπορείς την ευχή. !Και άφησε τα πάντα στα χέρια του Θεού.
-Και ποία η ωφέλεια από την ευχή όταν δε συμμετέχει ο νους και η καρδιά μου ;
-Τεράστια ωφέλεια.Είναι γνωστό ότι η «ευχή» έχει πολλές βαθμίδες:από την απλή προφορά των λέξεων της «ευχής»,μέχρι την «ευχή» την θαυματουργική.
Μα έστω και στην κατώτατη βαθμίδα να βρισκόμαστε και αυτό για μας είναι ψυχικά πολύ ωφέλιμο και σωτήριο.
Από τον άνθρωπο που λέγει την «ευχή» φεύγουν οι δυνάμεις του εχθρού μας.
Και ο άνθρωπος αυτός γρήγορα ή αργά οπωσδήποτε θα σωθεί.
-Αναστήθηκα!αναφώναξε ο μεγαλόσχημος.!Από δω και πέρα δεν πρόκειται πια να πέσω σε ακηδία και απόγνωση.!
Το λέγω λοιπόν σε όλους και το επαναλαμβάνω:
λέτε την «ευχή» .’Έστω και μόνο με το στόμα.Και ο Κύριος δεν θα σας αφήσει.

Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος τήν 13ην Ἰουλίου τοῦ 1965 ἐπί τῷ θανάτῳ τοῦ Φωτίου Κόντογλου ἔγραψε μεταξύ τῶν ἄλλων....

Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος τὴν 13ην Ἰουλίου τοῦ 1965 ἐπὶ τῷ θανάτῳ τοῦ Φωτίου Κόντογλου ἔγραψε μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς:
Ὁ Φώτης ἦτον δι᾿ ἐμέ, τὸν πνευματικόν του πατέρα, μία πνευματικὴ βακτηρία εἰς τὸν ἀγῶνα κατὰ τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν πατρικῶν παραδόσεων.
Διὰ τοῦτο καὶ μοῦ ἐστοίχισεν ἰδιαιτέρως ὁ θάνατός του.
Ἀπωλέσαμεν ἓν πνευματικὸν κεφάλαιον. Ἐστερήθημεν ἑνὸς στρατιώτου τοῦ Χριστοῦ με ζῆλον Ἠλιού.

Ἧτο πύρινος εἰς τὴν καρδίαν, φλογερὸς εἰς τὴν πένναν, ἀπαράμιλλος εἰς τὸν χρωστῆρα.
Ἡ ἀναχώρησίς του ἐκ τῶν προσκαίρων εἰς τὰ ἀεὶ διαμένοντα ἀφῆκε μέγα κενόν, δυσαναπλήρωτον εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καὶ τὴν Ἑλλάδαν. Ἠγάπα καὶ ἠγωνίσθη ἕως θανάτου ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος.

Αν παραδώσεις όλη σου τη ζωή σε κάποιον,τι κερδίζεις; Γιατί αυτό κάνεις αν φτάσεις στο σημείο να καταριέσαι..

Εὐλογεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς διώκουν, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.

Ο Απόστολος Παύλος μας συμβουλεύει να μη καταριόμαστε εκείνους που μας κάνουν κακό αλλά αντιθέτως να προσευχόμαστε γι' αυτούς.

Και ξέρετε, αυτό κάποιοι θα το χαρακτηρίσουν παθητικότητα, ηττοπάθεια, δειλία ίσως. Δεν είναι όμως. Είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει αυτός ο κόσμος χωρίς να πνίγεται στο αίμα κάθε τρεις και λίγο. Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να μη γίνονται οι τυραννισμένοι, τύραννοι και τούμπαλιν. Είναι ο μόνος τρόπος να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος μίσους στον οποίο έχουμε παγιδευτεί.

Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε έναν τέτοιο κύκλο ζούμε. Και σαν έθνη και σαν κράτη και σαν μεμονωμένα άτομα. Ο ένας καταριέται τον άλλον και ζητά εκδίκηση. Ζητά μια ίση ανταπόδοση. Και μετά ο άλλος θα ζητήσει με τη σειρά του τα ίδια. Και θα ανοίξει ένας κύκλος μίσους, στην καλύτερη περίπτωση, ή ένας κύκλος αίματος, η ιστορία των εθνών βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.

Επιπλέον, όταν καταριόμαστε κάποιον που μας έχει αδικήσει, επιβαρύνουμε τον εαυτό μας. Και όχι μόνο με την αμαρτία της κατάρας. Αλλά με κάτι πιο δύσκολο να αντέξουμε. Για να καταραστείς κάποιον, για να φτάσεις σε αυτό το σημείο σημαίνει ότι τον σκέφτεσαι. Ότι τον σκέφτεσαι συνέχεια. Ότι σου έχει γίνει τελικά κομμάτι της καθημερινότητάς σου αν όχι και εμμονή. Τον έχεις βάλει στη ζωή σου. Όταν κοιμάσαι, όταν ξυπνάς, όταν τρως πρωινό, όταν κάνεις τις δουλειές σου ή όταν πηγαίνεις βόλτα. Και σιγά σιγά, δηλητηριάζεις την ίδια τη ζωή σου.

Ο διάβολος παρακολουθεί κάθε άνθρωπο πως σκέφτεται και στην συνέχεια βγάζει φωτοτυπία αυτού του τρόπου σκέψεως.

Ο διάβολος παρακολουθεί κάθε άνθρωπο πως σκέφτεται και στην συνέχεια βγάζει φωτοτυπία αυτού του τρόπου σκέψεως.
Και με βάση αυτή μας εισηγείται λογισμούς ως ένας δεύτερος εαυτός μας νομίζοντας ο άνθρωπος ότι οι λογισμοι αυτοί είναι δικοί του να τους αποδεχθει και να κάνει έτσι κακό στον εαυτό του.
Παρακολουθει τις ψυχές των ανθρώπων ποιες έχουν Χάρη και ποιες όχι και αναλόγως τις πολεμάει.
Ειναι πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να διακρίνει ποιοι λογισμοί είναι δικοί του και ποιοι του διαβόλου.Αυτο θα το πετύχει μόνο με το χάρισμα της διακρίσεως.

+Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρεα, Άγιον Όρος

πηγή

Ετούτη η ρόδα θα συνεχίσει να γυρίζει...

Κοιτούσα τη ρόδα να γυρίζει αργά και σκεφτόμουν πως στη ζωή όλα είναι σαν μια ρόδα: γυρίζουν.
Υπάρχει μια αφετηρία και, κάποτε, ένας τερματισμός.
Υπάρχουν οι στιγμές που βρίσκεσαι ψηλά και βλέπεις τον κόσμο αφ’ υψηλού. Υπάρχουν όμως και οι στιγμές που είσαι χαμηλά και ονειρεύεσαι πότε θα ξαναβρεθείς στα «ουράνια».
Υπάρχουν στιγμές που όλοι σε βλέπουν και άλλες που μοιάζει σαν να μη σε προσέχει κανείς.
Και όσο η ρόδα γυρίζει, τόσο κι εμείς τρέχουμε.
Προσπαθούμε, αγχωνόμαστε, θυμώνουμε, πληγωνόμαστε και πληγώνουμε, γελάμε και κλαίμε.
Το όμορφο όμως με τις «ρόδες» είναι ότι μπορείς, αν το θελήσεις, να καθίσεις για λίγο πιο μακριά και απλώς να τις παρατηρήσεις.
Να μη χρειάζεται να είσαι ούτε πάνω ούτε κάτω.
Να είσαι απλώς ο εαυτός σου, στη δεδομένη στιγμή.
Να κοιτάζεις όσα υπάρχουν γύρω σου, όσα έχεις τώρα κοντά σου, όσα σε κάνουν αυτή τη στιγμή να χαμογελάς.
Μπορεί να είναι το χάδι του ήλιου στο πρόσωπό σου.
Μια βαθιά ανάσα.
Η αγάπη που νιώθεις.
Ή ακόμη και το γεγονός ότι είσαι εδώ, ικανός να διαβάζεις αυτές τις λέξεις.
Ετούτη η ρόδα θα συνεχίσει να γυρίζει.
Μια πάνω, μια κάτω.
Μια στα ψηλά και μια στα χαμηλά.
Το θέμα, όμως, δεν είναι η ρόδα.
Το θέμα είναι πού επιλέγουμε να «στεκόμαστε» εμείς, εκείνη τη στιγμή…

πηγή  Christos Daskalakis/Χρήστος Δασκαλάκης

Η αυτογνωσία είναι η αρχή της μετανοίας.Η μετάνοια είναι η αρχή της θεραπείας.

Διερεύνησε τον εαυτό σου.Όχι για να θαυμάσεις τα προτερήματά σου, ούτε για να δικαιολογήσεις τα λάθη σου. Αλλά για να ανακαλύψεις με ειλικρίνεια ποιος πραγματικά είσαι.

Μη φοβηθείς να κοιτάξεις βαθιά μέσα στην καρδιά σου. Εκεί υπάρχουν πληγές που ποτέ δεν θεράπευσες, φόβοι που έκρυψες, επιθυμίες που δεν τόλμησες να ομολογήσεις, αλλά και χαρίσματα που άφησες ανεκμετάλλευτα.
Πολλές φορές εξετάζουμε με μεγάλη προσοχή τους άλλους. Παρατηρούμε τα λάθη τους, κρίνουμε τις πράξεις τους, σχολιάζουμε τις αδυναμίες τους. Γινόμαστε αυστηροί δικαστές για τη ζωή του πλησίον, αλλά επιεικείς με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Κι όμως, ο πιο σημαντικός άνθρωπος που καλούμαστε να γνωρίσουμε δεν είναι ο διπλανός μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
Να αναρωτηθείς:
Γιατί θυμώνω τόσο εύκολα;
Γιατί με ενοχλεί η επιτυχία του άλλου;
Γιατί δυσκολεύομαι να συγχωρήσω;
Γιατί θέλω πάντοτε να έχω δίκιο;
Γιατί πληγώνομαι όταν δεν με αναγνωρίζουν;
Γιατί επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη;
Γιατί ζητώ αγάπη, αλλά δυσκολεύομαι να προσφέρω;

Η αυτογνωσία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί θάρρος, ταπείνωση και ειλικρίνεια. Είναι δύσκολο να παραδεχθεί ο άνθρωπος ότι δεν είναι πάντοτε αδικημένος, αλλά κάποτε αδικεί. Δεν είναι πάντοτε θύμα, αλλά κάποτε γίνεται αιτία πόνου για τους άλλους.
Το να γνωρίσεις τον εαυτό σου δεν σημαίνει να τον καταδικάσεις. Σημαίνει να τον οδηγήσεις στη θεραπεία.

Ο Θεός δεν αναλύεται με εμπειρικές μεθόδους...

  

  Όταν ένας Ρώσος κοσμοναύτης επέστρεψε από το διάστημα και ανέφερε ότι δεν είχε βρει τον Θεό, ο διάσημος, πρώην άθεος και μετέπειτα ένθερμος απολογητής του χριστιανισμού, C. S. Lewis απάντησε ότι αυτό ήταν σαν ο Άμλετ να βγαίνει στο μπαλκόνι του κάστρου του ψάχνοντας τον Σαίξπηρ.

 Ο Θεός δεν είναι ένα αντικείμενο στο σύμπαν που θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε εργαστήριο και να αναλυθεί με εμπειρικές μεθόδους. 

 Ο Θεός σχετίζεται μ´ εμάς με τον τρόπο που ένας θεατρικός συγγραφέας σχετίζεται με τους χαρακτήρες στο έργο του. 

 Εμείς (οι χαρακτήρες) μπορεί να γνωρίζουμε αρκετά για τον θεατρικό συγγραφέα, αλλά μόνο στο βαθμό που ο συγγραφέας επιλέγει να βάλει πληροφορίες για τον εαυτό του στο έργο. 

 Ο Θεός δεν είναι ένας άνθρωπος στο μπαλκόνι, αλλά ο Θεατρικός Συγγραφέας. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορέσουμε να Τον βρούμε όπως θα βρίσκαμε ένα παθητικό αντικείμενο, με τη βοήθεια της εμπειρικής έρευνας. Αλλά ο Θεός δεν έβαλε απλά κάποιες πληροφορίες για τον εαυτό Του στο έργο. Έκανε κάτι περισσότερο. Έγραψε τον εαυτό του στο έργο ως τον κύριο χαρακτήρα στην ιστορία, όταν ο Χριστός γεννήθηκε σε μια φάτνη και αναστήθηκε από τους νεκρούς

π. Χριστόφορος Χρόνης

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης και η Χάρις του Αγίου Πνεύματος!

  Πολλές φορές διαβάζουμε στα Πατερικά βιβλία ότι οι άγιοι άνθρωποι του Θεού μιλούν χωρίς να προμελετήσουν, φωτιζόμενοι από το Άγιο Πνεύμα!

  Άλλες φορές πάλι, όταν δεν έχουν άμεση πληροφόρηση από τον Θεό, καταφεύγουν στην προσευχή και μέσω αυτής, λαμβάνουν την θεία βοήθεια για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους προς την σωτηρία!

  Υπάρχει και η περίπτωση που δεν είναι για το συμφέρον του ανθρώπου να γνωρίζει κάποια πράγματα και οι άγιοι δεν πληροφορούνται από τη θεία Χάρη ή δεν αποκαλύπτουν στους ανθρώπους αυτά που γνωρίζουν! 

Όλα αυτά αξιωθήκαμε να τα βιώσουμε όσοι ζήσαμε από κοντά τον μακαριστό πατέρα Ιωάννη! 

 Σε μια περίοδο της ζωής μου είχα προβλήματα με κάποιον που έπρεπε να συνεργάζομαι υποχρεωτικά μαζί του! Δεν υπήρχε αιτία και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί ! Σε μία επίσκεψή μου στον π. Ιωάννη, μόλις πήρα την ευχή του και χωρίς να του έχω πει τίποτα γι αυτό το θέμα, μου είπε: 

" Πρόσεξε παιδί μου αυτόν τον άνθρωπο, έχει φθόνο για σένα! Όχι πολλά πολλά μαζί του"! 

 Σε μια άλλη επίσκεψή μας, ήμασταν στο καθιστικό της οικίας του και χτύπησε το κουδούνι. Σηκώθηκε ο ίδιος και άνοιξε την πόρτα. Μπήκε κάποιος, τον οποίον γνώριζα και μίλησαν, χωρίς εμείς να ακούσουμε τι έλεγαν. Ο άνθρωπος αυτός σε λίγο άρχισε να τρέμει αλλά δε μπορούσαμε να καταλάβουμε τι είχε συμβεί! Την άλλη μέρα συνάντησα τον άνθρωπο αυτόν τυχαία και μου ζήτησε να του δώσω το τηλέφωνο του πατρός Ιωάννη! 

 Μου είπε: "Χθες που ήρθα στον παππούλη, για πρώτη φορά, μόλις με είδε μου είπε".

 " Καλώς τον Θ...! Εσύ είχες ατύχημα με το αυτοκίνητο"! 

Και πράγματι, όπως μου είπε, είχε σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητό του! Αυτή η αποκάλυψη, έγινε και η αιτία να αρχίσει να ζει πνευματικά!

  Μία μόνο φορά δεν μου απάντησε σε ένα πνευματικό θέμα που με παρακάλεσε να τον ρωτήσω, ένας μοναχός.

Ο άνθρωπος που προσεύχεται για όλο τον κόσμο, κάνει την μεγαλυτέρα ελεημοσύνη στον εαυτόν του και στην ανθρωπότητα...

"Διότι ο διάβολος κάθε μέρα ζητάει από τον Χριστό, όλους τους αμετανόητους ανθρώπους. 

- Αυτός είναι δικός μου! Έκανε αυτό και αυτό, είναι δικός μου! Δώσ' μου τον! Γιατί δεν μου τον δίνεις;
Τότε γυρίζει ο Χριστός, δείχνει και λέει στον διάβολο:

 - Διότι ταυτόχρονα, εκείνος προσεύχεται γι' αυτόν! Για το χατίρι αυτουνού, δεν σου τον δίνω..! "

Δημήτριος Παναγόπουλος

Κάποτε, θέλουμε-δε θέλουμε,θα «γίνουμε» όλο κι όλο «ένα όνομα» σ’ ένα άψυχο, μικρό και τσαλακωμένο χαρτί.

Ρώτησαν κάποτε έναν συνάδελφο ιερέα:

–Μα, είναι ανάγκη να μνημονεύετε τόσα ονόματα στην Προσκομιδή;

Κι εκείνος απάντησε:
–Κάποτε, αργά ή γρήγορα, εγώ κι εσύ, θα έρθει η ώρα που θα φύγουμε απ’ αυτή τη ζωή, απ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο. Και, μετά, θέλουμε-δε θέλουμε, μας αρέσει-δεν μας αρέσει, θα «γίνουμε» όλο κι όλο «ένα όνομα» σ’ ένα άψυχο, μικρό και τσαλακωμένο χαρτί.

 Είναι όμως απερίγραπτο αλλά και αβάσταχτο το πόσο θα θέλαμε, από «εκεί» που θα βρισκόμαστε, να βρεθεί ένας ιερέας του Υψίστου, ένας λειτουργός της Ορθοδόξου Εκκλησίας για να μας θυμηθεί και να μας μνημονεύσει, τουλάχιστον για μια φορά στην επίγεια και ιερατική ζωή του.
Και του απάντησαν, έντονα προβληματισμένοι με τη θέση που μόλις εξέφρασε:
–Έτσι όπως τα λέτε, έχετε δίκιο Πάτερ!...

π.Δαμιανός

Γιατὶ κλείνεις μέσα στά σπλάγχνα σου θηρίο;

 Δὲν εἶναι τόσο μεγάλο πράγμα τὸ ν᾿ ἀπαλλάξεις κάποιον ἀπὸ δαίμονα, ὅσο τὸ νὰ τὸν λυτρώσεις ἀπὸ τὴν ἀμαρτία. 

Φοβερότερη ἀπὸ τὸν δαίμονα εἶναι ἡ ἀμαρτία· διότι ἐκεῖνος μᾶς κάνει ταπεινούς. Ἢ δὲν βλέπεται τοὺς δαιμονισμένους, ὅταν ἀπαλλαχθοῦν ἀπὸ τὴν ἀσθένειά τους, πῶς εἶναι λυπημένοι; Πῶς εἶναι σκυνθρωποί; Πῶς τὰ προσωπά τους εἶναι γεμάτα ἀπὸ ντροπή; πῶς δὲν τολμοῦν οὔτε νὰ σηκώσουν τὸ βλέμμα τους καὶ νὰ δοῦν; Πρόσεχε τὸ παράλογο· ἐκεῖνοι μὲν ντρέπονται γιὰ ἐκεῖνα ποὺ παθαίνουν, ἐμεῖς ὅμως δὲν ντρεπόμαστε γι᾿ αὐτὰ ποὺ κάνομε· ἐκεῖνοι ἐνῶ ἀδικοῦνται ντρέπονται, ἐμεῖς ἂν καὶ ἀδικοῦμε δὲν ντρεπόμαστε. Ἑπομένως ἐκεῖνοι ποὺ ἁμαρτάνομε βρισκόμαστε σὲ πολὺ πιὸ χειρότερη κατάσταση ἀπὸ τοὺς δαιμονισμένους. Ἀλλὰ δὲν συμβαίνει ν᾿ ἀφρίζομε, οὔτε νὰ συστρέφομε τὶς κόρες τῶν ματιῶν, οὔτε τὰ χέρια; Μακάρι νὰ τὸ κάμναμε αὐτὸ στὸ σῶμα, καὶ ὄχι στὴν ψυχή.

 Θέλεις νὰ σοῦ δείξω ψυχὴ ἀκάθαρτη ποὺ ἀφρίζει, καὶ διεστραμμένα μάτια τῆς διάνοιας; Σκέψου τοὺς ὀργισμένους ἀπὸ τὸ θυμὸ ποὺ πόσο ἀφρὸ δὲν ἐκστομίζουν ἀκαθαρτότερα λόγια; Πραγματικὰ εἶναι σὰν νὰ ξεχύνεται ἀπὸ τὸ στόμα τους σάλιο βρωμερό.

Όσιος Λέων ο ερημίτης

Oυ σαρκί πεισθείς πριν θανείν Eύα Λέων,

Ως πρώτος Aδάμ γυμνός ων ουκ ησχύνου.

Το δίστιχο από το Συναξάρι του Αγίου περιγράφει την ασκητική ζωή του Οσίου Λέοντος, ο οποίος περιγράφεται ότι ζούσε γυμνός, υποτάσσοντας πλήρως τις σωματικές επιθυμίες και τα πάθη στην πνευματική άσκηση, μιμούμενος την κατάσταση του Αδάμ πριν από την πτώση

Κύπρος 1974 και οι συστηματικοί βιασμοί των Τούρκων

"Από την πρώτη νύκτα ήρθαν να μας μετρήσουν. Έπιασαν με εμένα κι άλλες κορούδες (σ.σ. νεαρές κοπέλες) και μας πήραν μέσα στα χωράφια θεοσκότεινα. Με τραβούσε η μάνα μου, αλλά την κτυπούσαν με το κοντάκι. Με τράβηξαν με το ζόρι, έξω μακριά. Έφευγε ο ένας κι ερχόταν άλλος κι εγώ να αιμορραγώ, να παρακαλώ τον Θεό να με βοηθήσει, να φωνάζω, ένα μωρό δεκατεσσάρων χρονών. Έκαναν το κέφι τους και μας έπαιρναν πίσω. Άκουγα τις γυναίκες που σκέφτονταν να αφήσουν το γκάζι της κουζίνας ανοικτό για να αυτοκτονήσουμε, να γλυτώσουμε από αυτό το μαρτύριο. Κάθε νύκτα τα ίδια πράγματα. Κρυβόμαστε στο πατάρι του σπιτιού, αλλά μας έβρισκαν και μας τραβούσαν από τα μαλλιά. Συνέχισε αυτή η φρίκη μέχρι δύο-τρεις μήνες[...] Να πιάνεις με βάρβαρο τρόπο μια κορούδα, να την παίρνεις στα χωράφια, να έρχεται ο ένας και ο άλλος, να γελούν μεταξύ τους και να τους βλέπεις, να φωνάζεις, να σε καίνε με τα τσιγάρα. Τα χέρια μου είναι σημαδεμένα από τα τσιγάρα τους που τα έσβηναν πάνω μου".

Αυτή η συγκλονιστική μαρτυρία ανήκει σε Ελληνίδα της Κύπρου που επέζησε απο την τουρκική εισβολή το 1974, όμως οι πληγές της δεν έκλεισαν ποτέ.

Ο ακριβής αριθμός των βιασμένων, άγρια κακοποιημένων γυναικών και νεαρών κοριτσιών της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974 παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστος. Λίγες βρήκαν το θάρρος να μιλήσουν έως σήμερα. Η συντριπτική πλειοψηφία έζησε με το τραύμα, την ντροπή και το στίγμα 50 χρόνια.
Από τις μαρτυρίες προκύπτει, πως πρόκειται για ομαδικούς, μαζικούς και συστηματικούς βιασμούς ενήλικων γυναικών, αλλά και νεαρών κοριτσιών, όχι περισσότερο από 14 ή 15 χρονών.

Στις πολιτικές επιστήμες, στις σπουδές βίας και στις σπουδές γενοκτονιών υπάρχει πλέον η θέση, πως οι συστηματικοί βιασμοί σε πολεμικές συρράξεις δεν είναι απλώς "παρεκτροπές" μεμονωμένων στρατιωτών ή εκδικητικές πράξεις. Αποτελούν οργανωμένη, εσκεμμένη και ανεκτή πρακτική από τα ανώτατα στρατιωτικά κλιμάκια που εξυπηρετεί συγκεκριμένους στρατηγικούς και πολιτικούς στόχους: ταπείνωση του αντιπάλου, τρομοκράτηση του άμαχου πληθυσμού με στόχο τον εκτοπισμό, καταστροφή του κοινωνικού ιστού, καθώς οι επιζώντες συχνά στιγματίζονται, οι οικογένειες συχνά διαλύονται και οι εθνικές κοινότητες χάνουν την συνοχή και την ενότητά τους. Με αυτό τον τρόπο η ανασυγκρότηση των εθνικών κοινοτήτων γίνεται πολύ δύσκολη, ακόμη και μετά το τέλος της βίας και της πολεμικής σύρραξης.

ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ του Αγ.Παΐσιου για την ΑΝΑΤΡΟΦΗ των παιδιών

 

«Ο Θεός τον είχε χαριτώσει σπάταλα».

Ο Φώτης Κόντογλου στη γωνία των οδών Βιζυηνού και Μαρκορά, συνοικία Κυπριάδη. Στη φωτογραφία ιδιόχειρη σημείωση του Φώτη Κόντογλου «1960»[πηγή]

Καλός φίλος μάς θύμησε πολύ σωστά σήμερα ότι στις δύσκολες μέρες που περνούμε εκτός από τον Παπαδιαμάντη και τον Σολωμό πρέπει να μνημονεύουμε και τον Φώτη Κόντογλου, τον «ριζορθόδοξο» Ρωμιό της Γενιάς του ΄30 που αποδήμησε εις Κύριον σαν σήμερα, 13 Ιουλίου 1965.

Ευκαιρία να το κάνουμε και σήμερα γιατί όντως με το πολύμορφο έργο του ο Κόντογλου υπήρξε «ο ταπεινός Ψάλτης της Πονεμένης Ρωμιοσύνης», ένας «κρίκος στην αλυσίδα του Παπαδιαμάντη και του Μωραϊτίδη, αλλά και σ΄ εκείνον του Θεοφάνους του Κρητός και του Πανσέληνου.»

Γνήσιο τέκνο της «ελληνοπρεπρεπέστατης κι αγιασμένης Αιολικής Γης ο Κόντογλου είναι μια μέγιστη μορφή του νεοελληνικού πνεύματος, αγιογράφος, λογοτέχνης, στοχαστής, ψάλτης, συγγραφέας, ζωγράφος, αλλά κι ένας «υμνητής και θρηνωδός της αιώνιας Ελλάδας», ένας γνήσιος εκφραστής της πνευματικότητας της Ορθοδοξίας και συνάμα «κήρυκας των σεβάσμιων αξιών του Γένους».

Η μεγαλύτερη απόδειξη της ζωντανής αγιότητας του Αγίου Παϊσίου είναι ότι 32 χρόνια μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί να «καίει» τους δαιμονόπληκτους.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ

Τα γνωστά «τελώνια» του δημόσιου λόγου που δεν αφήνουν κανένα ιερό και όσιο χωρίς να το «εκτελωνίσουν» με τις εμμονές τους, βγήκαν ξανά από τα ανήλιαγα σπήλαια τους. Βρυχώνται και ολολύζουν γιατί ο ελληνισμός γονάτισε για ακόμη μια χρονιά μπροστά στο ολόλαμπρο σέμνωμα των ημερών μας, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.

Με αφορμή την εορτή του Αγίου Παϊσίου που η Ορθοδοξία τιμά στις 12 Ιουλίου, οι χριστιανοφοβικοί «φελλοί» πετάχτηκαν στην επιφάνεια. Όντας συνεχώς στον πυθμένα της ανυποληψίας, μπορούν να αναδυθούν στη δημοσιότητα μόνο ως ετερόφωτα πλεούμενα σε θολά νερά. Έχει γίνει καθιερωμένος ο σεληνιασμός τους πλέον, πριν και μετά τις λαοφιλείς χριστιανικές εορτές. Ακριβώς όπως ένας ψαράς κοιτά το ημερολόγιο για να εξασφαλίσει πετυχημένες ψαριές, εκείνοι κοιτούν το… εορτολόγιο για να δουν πότε θα κάνουν «γκελ» τα εμέσματα τους. Και ίσως έτσι να «τσιμπήσουν» κανένα θαυμαστή, κανέναν αναγνώστη, κανέναν παρατρεχάμενο.

Συμφέροντα για να πετροβολούν την Ορθοδοξία, υπάρχουν πάντα άφθονα. Πάρτε κόσμε. Άλλος θέλει να βρεθεί το βιβλίο του στο μπροστά σταντ του βιβλιοπωλείου, άλλος για να βρει ακόλουθους για τη νεοπαγανιστική ομάδα του, άλλος για να ξαραχνιάσει τη Μαρξιστική φαντασίωση του, άλλος για να κατευνάσει τη συνείδηση του και άλλος για να «αφυπνίσει» το κοινό του ως απομίμηση του Λιαντίνη. Ένα ετερόκλητο σμήνος από αλογόμυγες που γίνονται αντιληπτές μόνο όταν βουίζουν και τσιμπάνε τα οπίσθια της επικαιρότητας.
Έκαναν τη ζακέτα εθνικό ζήτημα!

Αυτό που έκανε τους θεομάχους να αφρίσουν, ήταν η υποδοχή ενός ιερού κειμηλίου στον Άγιο Δημήτριο Σιδηροκάστρου, που συγκεκριμένα ήταν μια ζακέτα που φορούσε ο Άγιος Παΐσιος. Και τι δεν είπαν - σκούζοντας - τα «τελώνια» του διαδικτύου, τόσο στα ΜΚΔ – όσο ακόμα και ενημερωτικές ιστοσελίδες περιωπής! «Μεσαίωνας», «σκοταδισμός», «ειδωλολατρία», «γίναμε Ιράν», «οι παπάδες κοροϊδεύουν τα πρόβατα», «πώς κατάντησε έτσι η Ελλάδα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Ομήρου…» και λοιπά.

Οι πρώτες εικόνες της Παναγίας είναι οι αχειροποίητες, δηλαδή χωρίς ανθρώπινο χέρι.

Πολλοί έχουν τη γνώμη ότι οι πρώτες εικόνες της Παναγίας είναι του Αποστόλου Λουκά. Δεν είναι σωστό αυτό. Οι πρώτες εικόνες της Παναγίας είναι οι αχειροποίητες, δηλαδή χωρίς ανθρώπινο χέρι.

Η παράδοση λέει ότι όταν ζούσε η Παναγία, ο απόστολος Πέτρος και ο Ιωάννης έφτιαξαν μια εκκλησία για τη Παναγία χωρίς η ίδια να το γνωρίζει, στη Λήδα – απέξω από το Τελ Αβίβ – που είναι η πατρίδα του Αγίου Γεωργίου και υπάρχει ο τάφος του. Παρακάλεσαν τότε τη Παναγία να πάει εκεί και να ευλογήσει την Εκκλησία. Εκείνη τους είπε πηγαίνετε και θα με βρείτε εκεί. Οι Απόστολοι νόμισαν πως θα πήγαινε εκεί με κάποιο άλλο μέσο και από ευγένεια και ευσέβεια έσπευσαν γρηγορότερα για να την προλάβουν και να την υποδεχθούν. Όμως όταν μπήκαν μέσα παραδόξως είδαν σε μιά κολόνα στο Ιερό μια εικόνα της Παναγίας με το πρόσωπό της και το σώμα της ολόκληρο.Αυτή ήταν η πρώτη και αχειροποίητη εικόνα της. 

Παρόμοια αχειροποίητη εικόνα ήταν και εκείνη του Ιερού Μανδηλίου με τη μορφή του προσώπου του Κυρίου που αποτυπωθηκε από τον ιδρώτα του Χριστού και θεράπευσε το βασιλιά της Εδέσσης Αύγαρο, όταν εκείνος είχε στείλει απεσταλμένους να τον βρούν για να προσευχηθεί γι’ αυτόν.

Υπήρξε και δεύτερη αχειροποίητη εικόνα της Παναγίας: Οι πρώτοι χριστιανοί έφτιαξαν ένα πολύ ωραίο Ναό, αλλά κάποια στιγμή οι Εβραίοι ήθελαν να τον πάρουν. Μετά από διαμάχη τελικά το θέμα έφθασε στα δικαστήρια και επειδή ήταν δύσκολη απόφαση, ο δικαστής ζήτησε να σφραγίσουν τον Ναό και να περιμένουν όλοι κάποιο σημάδι εξ ουρανού. Όταν αργότερα άνοιξαν τον Ναό, είδαν παραδόξως στο αριστερό πάνω μέρος του Ιερού την εικόνα της Παναγίας. Ο δικαστής τότε ρώτησε τι είναι αυτό που βλέπει, και του απάντησαν οι χριστιανοί ότι είναι η μορφή της Παναγίας, της Μαρίας μητρός του Χριστού και Θεού μας και έτσι αποφάσισε να τη δώσουν στους χριστιανούς.

Μετά τις παραπάνω δύο εικόνες που αναφέραμε έρχονται οι εικόνες του Ευαγγελιστού Λουκά. Όμως μόνο τρείς εικόνες που υπάρχουν μέχρι σήμερα είναι του Ευαγγελιστού.

Δεν προσκύνησαν μια ζακέτα. Τίμησαν τον Άγιο.

Η Εφημερίδα των Συντακτών, σχολιάζοντας την προσκύνηση της ζακέτας του Αγίου Παϊσίου από πιστούς στο Νέο Πετρίτσι Σερρών, χαρακτήρισε το γεγονός «καθαρή ειδωλολατρία». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που φανερώνει ότι ο συντάκτης του άρθρου είτε αγνοεί πλήρως την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση είτε επιλέγει να την ερμηνεύσει αποκλειστικά με τα κριτήρια ενός ορθολογισμού που αδυνατεί να κατανοήσει το βίωμα της Εκκλησίας.

Για την Ορθοδοξία, η τιμή των ιερών λειψάνων δεν είναι ούτε δεισιδαιμονία ούτε λατρεία της ύλης. Είναι συνέπεια της πίστεως ότι ο άνθρωπος σώζεται ολόκληρος – ψυχή και σώμα – και ότι το σώμα του αγίου έγινε «ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄ Κορ. 6,19). Η Χάρη του Θεού δεν αγιάζει μόνο την ψυχή, αλλά διαπερνά και το σώμα, το οποίο γίνεται φορέας της θείας ενεργείας ακόμη και μετά την κοίμησή του. Γι' αυτό η Εκκλησία τιμά τα λείψανα των αγίων ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, ενώ η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος κατοχύρωσε δογματικά την τιμητική προσκύνησή τους.

Η εκκλησιαστική παράδοση μάλιστα διακρίνει τα λείψανα σε δύο κατηγορίες.

Πρώτου βαθμού είναι τα ίδια τα τίμια λείψανα του σώματος: τα οστά, οι τρίχες, το αίμα, ακόμη και ολόκληρο το άφθαρτο σκήνωμα του αγίου.

Δευτέρου βαθμού είναι τα αντικείμενα που βρίσκονταν σε άμεση και διαρκή επαφή με το αγιασμένο σώμα του: τα ενδύματα, η ζώνη, τα υποδήματα, τα εργαλεία της ασκήσεώς του, τα προσωπικά του αντικείμενα.

Πανηγυρίζει ιδιαίτερα η Κέρκυρα σήμερα τον πολιούχο της Άγιο Σπυρίδωνα...

Πανηγυρίζει ιδιαίτερα η Κέρκυρα σήμερα τον πολιούχο της Άγιο Σπυρίδωνα για ένα από τα μεγάλα θαύματα που έχει κάνει, όταν μάλιστα ήταν κοντά με την άφιξη του ιερού του σκηνώματος. Εξ εώας, δηλαδή εξ ανατολών. Από πού; Μπορεί κι από την Ήπειρο. Δεν έχει καταγραφεί ο τόπος από τον οποίον έφθασε ο ευσεβής Θεόδωρος, νέος σε ηλικία, έμπορος και οικογενειάρχης. Τυφλώθηκε και δεν μπορούσε ούτε να εργαστεί να ζήσει την οικογένειά του. 

Έμαθε για την άφιξη του σκηνώματος του Αγίου κι ήρθε προσκυνητής με ευλάβεια και πίστη στον Θεό.

Έφυγε όχι απλά θεραπευμένος, αλλά έβλεπε καλύτερα από πριν. Μαθεύτηκε γρήγορα το θαύμα και καθιερώθηκε μία ακόμη γιορτινή τιμή στον απλό κι ολιγράμματο Άγιο, που στην Α' Οικουμενική Σύνοδο που συμμετείχε ως Επίσκοπος, αποστόμωσε τον μορφωμένο Άρειο αποδεικνύοντας με πείραμα όπως θα έλεγαν οι επιστήμονες σήμερα, την ενότητα της Αγίας Τριάδος και το τριπρόσωπο με ένα κεραμίδι που για να γίνει χρειάζεται χώμα, νερό, φωτιά.Βοήθεια όλων μας!!

πηγή

«ΟΣΟΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ…»

Ίσως ο πιο τραγικός τίτλος για την δημογραφική κατάρρευση της Ελλάδος. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα και οι πιο απαισιόδοξες προβλέψεις ωχριούν μπροστά στην πραγματικότητα.

Ως Σωματείο (Πολιτιστικό Σωματείο ΕΚΚΙΝΗΣΗ) είχαμε πραγματοποιήσει 2 φορές ημερίδα/εκδήλωση με θέμα το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος, θέλοντας να αναδείξουμε αυτό το μέγιστο πρόβλημα, τον Μάρτιο του 2019 και τον Φεβρουάριο του 2024, εδώ στην Αλεξανδρούπολη, με εκλεκτό καλεσμένο τον αγαπητό φίλο καθηγητή Αναστάσιο Λαυρέντζο ο οποίος επί χρόνια μελετά τα δημογραφικά δεδομένα της Πατρίδας μας.

 Θυμάμαι την αίσθηση που έκαναν οι προβλέψεις του οι οποίες,αν και « αισιόδοξα» προσπαθούσε να μας τις «περάσει», ήταν εντελώς απογοητευτικές. Τελικά όχι μόνο είχε δίκιο, για την δημογραφική κατάρρευση, αλλά η σημερινή πραγματικότητα επιδεικνύει δημογραφική ...κατακρήμνιση…

Ο δείκτης γονιμότητας έχει πέσει σε ιστορικό ναδίρ! Το 2024 αντιστοιχούσαν 1,2 παιδιά ανά γυναίκα- ενώ για φέτος μιλούν για 0,6 με 0,9 παιδιά!! Σε αυτά συνυπολογίζονται οι πολιτογραφημένοι αλλοδαποί, οι Ρομά κλπ κλπ… Από τα 818 ληξιαρχεία, που υπάρχουν στην πατρίδα μας, τα 717 δεν κατέγραψαν ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ φέτος!! ΟΥΤΕ ΜΙΑ!ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ!!!

Η Οσία Γαβριηλία Παπαγιάννη με τον Όσιο Σωφρόνιο Σαχάρωφ του Έσσεξ

Στη φωτογραφία η Οσία Γαβριηλία [Παπαγιάννη] με τον Όσιο Σωφρόνιο [Σαχάρωφ] του Έσσεξ

Η Νέα Ειδωλοποίηση του Ομοιώματος - Όταν η μορφή επιχειρεί να αντικαταστήσει το Μυστήριο της Αγιότητας

«...ορίζομεν συν ακριβεία πάση και εμμελεία, παραπλησίως τω τύπω του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, ανατίθεσθαι τας σεπτάς και αγίας εικόνας, τας εκ χρωμάτων και ψηφίδος και ετέρας ύλης επιτηδείως εχούσης, εν ταις αγίαις του Θεού εκκλησίαις, εν ιεροίς σκεύεσι και εσθήσι, τοίχοις τε και σανίσιν, οίκοις τε και οδοίς...»
Ζ΄ Οικουμενική Συνόδος (787 μ.Χ.,*

  Στην εποχή μας εμφανίζεται όλο και εντονότερα ένα νέο φαινόμενο σε ορισμένους ναούς και προσκυνήματα η τοποθέτηση ολόσωμων ομοιωμάτων σύγχρονων Αγίων σε φυσικό μέγεθος, κατασκευασμένων από κερί, πλαστικό ή άλλα υλικά, αλλά και η χρήση μεγάλων φωτογραφικών αναπαραστάσεων φυσικού μεγέθους, κολλημένων ή τοποθετημένων μέσα στον ιερό χώρο, μπροστά στις οποίες πιστοί πολλές φορές γονατίζουν, ασπάζονται και προσεύχονται με βαθιά ευλάβεια.

Προφανώς δεν αμφισβητείται η αγάπη των ανθρώπων προς τους Αγίους ούτε η καλή πρόθεση της καρδιάς τους. Η Εκκλησία όμως, ως μητέρα και θεραπεύτρια του ανθρώπου, δεν εξετάζει μόνο την πρόθεση, αλλά και τη μορφή με την οποία εκφράζεται η ευλάβεια, ώστε αυτή να παραμένει μέσα στο πνεύμα της αποστολικής και πατερικής παραδόσεως.
Και εδώ γεννάται ένα κρίσιμο ερώτημα..
Μήπως, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, περνούμε από την τιμή του Αγίου στην προσκόλληση στη μορφή; Από την εικόνα στο ομοίωμα; Από το μυστήριο στην αισθητηριακή εντύπωση;

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν παρέλαβε μια πίστη των εξωτερικών εντυπώσεων, αλλά μια πίστη μεταμορφώσεως. Δεν καλεί τον άνθρωπο να εγκλωβιστεί στο κτιστό, αλλά να περάσει μέσα από το κτιστό προς τον Δημιουργό.Η εικόνα δεν είναι αντίγραφο της γης, αλλά μαρτυρία της Βασιλείας.Η Ορθόδοξη εικόνα δεν είναι απλή αναπαραγωγή ενός ανθρώπινου προσώπου,δεν είναι φωτογραφία,δεν είναι πορτρέτο.
Δεν είναι προσπάθεια να φυλακιστεί μια ανθρώπινη μορφή μέσα στην ύλη.
Η εικόνα είναι θεολογία.
Ο αγιογράφος δεν ζωγραφίζει τον Άγιο όπως τον βλέπει ο φυσικός οφθαλμός, αλλά όπως φανερώνεται μέσα στο φως της Χάριτος. Δεν αποτυπώνει απλώς την επίγεια εμφάνιση ενός ανθρώπου, αλλά μαρτυρεί την κλήση του ανθρώπου να γίνει «καινή κτίσις» εν Χριστώ.
Γι’ αυτό η ορθόδοξη αγιογραφία δεν επιδιώκει τον φωτογραφικό ρεαλισμό. Το πρόσωπο του Αγίου δεν παρουσιάζεται ως αντικείμενο παρατήρησης, αλλά ως πρόσκληση σε κοινωνία με το μυστήριο της αγιότητας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, υπερασπιζόμενος την τιμή των εικόνων μέσα στην σκοτεινή περίοδο των εικονομαχιών, εξήγησε χαρακτηριστικά ότι η τιμή της εικόνας δεν σταματά στο υλικό αντικείμενο, αλλά μεταβαίνει στο εικονιζόμενο πρόσωπο.Όπως διδάσκει άλλωστε η πατερική παράδοση:
«Η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει».
Η εικόνα δηλαδή είναι δρόμος προς το πρόσωπο και σαφώς όχι αντικατάσταση του προσώπου.

Ο ΠΡΟΚΟΜΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΝΤΟΥ ΠΡΟΚΟΒΕΙ!

  Ἡ ἐπιλογή τοῦ δρόμου τῆς ζωῆς εἶναι ἀσφαλῶς σημαντικό πράγμα καί πρέπει μέ σοβαρότητα νά τήν ἀντιμετωπίσει κανείς. Δέν εἶναι ὅμως τό πᾶν. Γιατί εἴτε ἐπιλέξει κανείς νά κάνει οἰκογένεια εἴτε ἐπιλέξει τήν ἀφιερωμένη ζωή τοῦ καλόγερου κάνει ἐπιλογή ἑνός δρόμου. Τό ζητούμενο δέν εἶναι ὁ δρόμος, ἀλλά ὁ Χριστός. ᾽Εκεῖνος εἶναι καί ὁ δρόμος καί τό τέρμα τοῦ δρόμου. 

  “Τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός” πού λέει καί ὁ μεγάλος ἀπόστολος. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι ἄν ἔχουμε ᾽Εκεῖνον ἐνώπιόν μας πάντοτε, δηλαδή ἄν ἡ καθημερινή προτεραιότητά μας εἶναι πῶς νά σταθοῦμε στίς ἅγιες ἐντολές Του ὥστε μέ ἀγάπη πρός Αὐτόν νά Τόν κοινωνοῦμε στά ἅγια μυστήρια τῆς ᾽Εκκλησίας μας, δέν ἔχει καί τόση σημασία τό εἶδος τοῦ δρόμου πού ἀκολουθοῦμε. Μπορεῖ λοιπόν κάποιος νά γίνει καλόγερος, μπορεῖ νά κάνει οἰκογένεια, μπορεῖ κι ἁπλῶς νά μένει, πού λέει ὁ λόγος, στό σπίτι του: ἄν κρατάει τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ θά σωθεῖ.

Ὁπότε δέν πρέπει κανείς νά ἀπολυτοποιήσει τήν ἐπιλογή τοῦ δρόμου.

Μνήμη του Αγίου Παϊσίου στην Αγία Σοφία,στο ομώνυμο νοσοκομείο Παίδων της Αθήνας,

 Κυριακή 12/7/2026
"...Με τις προσευχές των μικρών παιδιών μπορούν να γίνουν θαύματα. Ό,τι ζητούν από τον Θεό, τους το δίνει,γιατί έχουν αθωότητα και ο Θεός ακούει την καθαρή προσευχή τους.

Θυμάμαι, μια φορά που οι γονείς μας είχαν πάει στο χωράφι, με είχαν αφήσει στο σπίτι με τα δυο μικρότερα αδέλφια μου.
Ξαφνικά ο ουρανός μαύρισε και άρχισε καταρρακτώδης βροχή.

 «Τί θα κάνουν τώρα οι γονείς μας; είπαμε.Πώς θα έρθουν στο σπίτι;». Τα δυο μικρά άρχισαν να κλαίνε.
«Ελάτε, τους είπα, θα παρακαλέσουμε τον Χριστό να σταματήση την βροχή».
Γονατίσαμε και τα τρία μπροστά στο εικονοστάσι και προσευχηθήκαμε. Σε λίγα λεπτά η βροχή σταμάτησε...."( Όσιος Παΐσιος)

-Στην τηλεοπτική σειρά υπήρξε αναφορά και για την περίπτωση εκείνη ενός παιδιού που δεν έβλεπε και πήγε στον άγιο παππούλη με τον πατέρα του
στην Παναγούδα . Δεν ζήτησε κάτι για τον εαυτό του που είχε αυτό την αναπηρία, αλλά για την δασκάλα του που ήταν άρρωστη (!) και, όταν ο γέροντας τον ρώτησε: 

"Σε σένα τι θες να κάνω;",εκείνο του ζήτησε να είναι καλό παιδί (!!!), όχι να γίνει καλά ( την αναπηρία όρασης δεν την είχε εκ γενετής και αυτό ίσως ήταν πιο οδυνηρό)
Αυτό φαίνεται να " λύγισε" τον π. Παΐσιο που προσευχήθηκε και το παιδί με την Χάρη του Θεού θεραπεύτηκε.

Δόξα τω Θεώ

πηγή

«Από την ενοχή στην ελπίδα: Η θεραπευτική ποιμαντική του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Η γνήσια τιμή απέναντι στις ευσεβιστικές υπερβολές»

Πρωτοπρ. Χριστοφόρου Χρόνη

Επικ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής-Τμήμα Θεολογίας ΕΚΠΑ

Την Κυριακή 12 Ιουλίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, τον οποίο το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατέταξε στο Αγιολόγιο τον Ιανουάριο του 2015. Χιλιάδες προσκυνητές ανηφόριζαν επί δεκαετίες προς το κελί της Παναγούδας, όχι για να ακούσουν έναν σοφό δάσκαλο, αλλά για να συναντήσουν έναν πατέρα που καταλάβαινε την ψυχή τους. Χιλιάδες συρρέουν και σήμερα στον τάφο του, στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, αναζητώντας την ίδια πατρική παρηγοριά. 

 Η αγιότητά του δεν εκφράστηκε μόνο με την άσκηση και την προσευχή, αλλά και με έναν σπάνιο ποιμαντικό ρεαλισμό. Ο Όσιος γνώριζε ότι κάθε άνθρωπος που στέκεται μπροστά του φέρνει μαζί του μια διαφορετική ιστορία και μια διαφορετική αντοχή. Σε αυτή τη γνώση θεμελίωσε την βαθιά προσωποκεντρική ποιμαντική του, και αυτή η γνώση τον καθιστά επίκαιρο οδηγό για κάθε πνευματικό, κάθε γονέα και κάθε άνθρωπο που θέλει να σταθεί δίπλα στον πλησίον του με τρόπο θεραπευτικό.

1. Η ενθάρρυνση του αδύναμου και η κατανόηση του τραύματος
 Ο Άγιος Παΐσιος διέκρινε με ακρίβεια τους ανθρώπους που ζούσαν βυθισμένοι στις ενοχές και στην ανασφάλεια. Και ήταν πολλοί. Γνώριζε ότι σε αυτές τις ψυχές η αυστηρότητα οδηγεί στην απελπισία και όχι στη μετάνοια. Ο λόγος του γι' αυτούς γινόταν λόγος παραμυθίας και ελπίδας. Τους βοηθούσε πρώτα να σταθούν στα πόδια τους και έπειτα τους οδηγούσε σταδιακά στον αγώνα.[1]

Η στάση αυτή δεν αποτελούσε συναισθηματική επιείκεια. Αποτελούσε βαθιά κατανόηση της πνευματικής ζωής, η οποία προϋποθέτει έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι η σωτηρία τον αφορά. Ο απελπισμένος δεν αγωνίζεται ακριβώς επειδή θεωρεί τον αγώνα χαμένο από την αρχή. Ο Όσιος του υπενθύμιζε απλά ότι ο Θεός τον αγαπά και τον περιμένει, και τότε ο άνθρωπος έβρισκε δυνάμεις που ούτε ο ίδιος υποψιαζόταν ότι διέθετε.

Όταν ο Όσιος αντιλαμβανόταν ότι κάποιος είχε πληγωθεί από τους γονείς του ή από σκληρές εμπειρίες της ζωής, δεν έσπευδε να τον ελέγξει για τα πάθη του. Αναζητούσε πρώτα τη ρίζα του πόνου. Στους λόγους του για την οικογενειακή ζωή επισημαίνει επανειλημμένα πόσο βαθιά σημαδεύουν τον άνθρωπο τα παιδικά του χρόνια και πόσο η έλλειψη αγάπης στο σπίτι δημιουργεί ψυχές τραυματισμένες.[2] Ο πληγωμένος άνθρωπος χρειάζεται πρώτα επίδεση της πληγής και έπειτα καθοδήγηση. Ο Όσιος εφάρμοζε αυτή τη σειρά με υπομονή. Δεν ταύτιζε το τραύμα με την αμαρτία και δεν φόρτωνε τον πονεμένο με πρόσθετες ενοχές. Του έδειχνε τον δρόμο της θεραπείας μέσα από την αγάπη του Θεού, η οποία αναπληρώνει όσα οι άνθρωποι στέρησαν.

2. Η διάκριση και η εργασία με τους λογισμούς
 Ο Όσιος Παΐσιος τόνιζε ότι ο πνευματικός οφείλει να διαθέτει διάκριση, γιατί το ίδιο φάρμακο ωφελεί τον έναν και βλάπτει τον άλλον. Στον υπερήφανο ταιριάζει ενίοτε η αυστηρότητα, στον απελπισμένο ταιριάζει η παρηγοριά. Η στάση αυτή δεν αποτελεί προσωπική του επινόηση. Απηχεί ολόκληρη τη νηπτική παράδοση της Εκκλησίας, η οποία ανέδειξε τη διάκριση σε μητέρα και κορωνίδα των αρετών. Ο Όσιος Παΐσιος ενσάρκωσε αυτή τη διδασκαλία στην καθημερινή ποιμαντική πράξη.[3] Δεν έδινε την ίδια απάντηση σε όλους, γιατί έβλεπε τον κάθε άνθρωπο ως ένα μοναδικό και ξεχωριστό παιδί του Θεού που χρειάζεται τη μοναδική και ξεχωριστή ποιμαντική φροντίδα.

Το ιερό Λείψανο της Αγίας Ευφημίας.

Μετά την Άλωση το Πατριαρχείο μεταφέρθηκε από την Αγία Σοφία στον Ναό των Αγίων Αποστόλων. Εις τον Ναό αυτόν μεταφέρθηκαν και όλα τα ιερά λείψανα και μαζί μ’ αυτά και το ιερό λείψανο της Αγίας Ευφημίας.

  Από εκεί μεταφέρθηκε και πάλι το λείψανο της Αγίας και το Πατριαρχείο, στη Μονή της Παμμακαρίστου. 

Από την Μονή της Παμμακαρίστου το Πατριαρχείο μεταφέρθηκε εις το Μοναστήρι του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου εις το Φανάρι, όπου είναι μέχρι σήμερα και εκεί βρίσκεται και το άφθαρτο Λείψανο της Αγίας.

Στις 11 Ιουλίου και στις 16 Σεπτεμβρίου το ιερό Λείψανο μεταφέρεται από το Παρεκκλήσιο εις τον Σολέα προς προσκύνηση υπό των πιστών.

π.Τιμόθεος Ηλιάκης

ΛΟΓΟΙ του Οσίου πατρός ημών Σοφρωνίου του Έσσεξ

Στις 11 Ιουλίου μνήμη του Οσίου πατρός ημών Σοφρωνίου του Έσσεξ

 ✔Ο σαρκικός άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται..
Οταν ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος διαπράττει τὴν ἁμαρτία, δὲν αἰσθάνεται τὶς συνέπειές της, ὅπως τὶς αἰσθάνεται ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος.
Ὁ σαρκικός, μὴ ἔχοντας ἀκόμη πείρα τῆς αἰώνιας ζωῆς τοῦ Πνεύματος, δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀλλαγὴ τῆς καταστάσεώς του μετὰ τὴ διάπραξη τῆς ἁμαρτίας, γιατὶ μένει πάντοτε σὲ πνευματικὸ θάνατο. Αντίθετα, ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος σὲ κάθε κλίση τοῦ θελήματός του πρὸς τὴν ἁμαρτία βλέπει μέσα του τὴν ἀλλαγὴ τῆς πνευματικῆς του καταστάσεως ἐξαιτίας τῆς μείωσης τῆς χάριτος.

 ✔Μην κρίνετε..
Να είστε πολύ προσεκτικοί! Μην επιτρέπετε σε κανένα αρνητικό λογισμό να εισδύσει στην καρδιά σας.
Μην υποτιμάτε τους αρνητικούς λογισμούς που μπορεί να έχετε για τον πλησίον,
όταν είστε στο κελλί σας.
Φυλαχθείτε από κάθε λόγο που πληγώνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Να θυμάστε επίσης τους λόγους του Χριστού: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31).
Αν κρίνετε τους άλλους για ασήμαντα και εξωτερικά πράγματα, θα χάσετε το παν.

 ✔Το νόημα της ζωής..
''Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας.'' Τα υπόλοιπα δεν εχουν σημασία..
Δεν με φοβίζει ούτε ο πόνος των ανθρώπων, ούτε τα παθήματά τους, ούτε οποιεσδήποτε συμφορές και καταστροφές κι αν συμβούν.
Ένα με τρομάζει, με απασχολεί.Σε ποιά κατάσταση βρίσκεται η καρδιά του ανθρώπου, ποιά είναι η σχέση του με τον Θεό. Αν υπάρχει στην ψυχή του, ειρήνη και ελπίδα. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία"

10 Ιουλίου 1716 – Η ημέρα που άρχισε η μεγάλη δοκιμασία της Κέρκυρας.

Πριν από 310 χρόνια, στις 10 Ιουλίου 1716, άρχισε η μεγάλη οθωμανική πολιορκία της Κέρκυρας, μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του νησιού και του Ελληνισμού.

Ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην Κέρκυρα με σκοπό την κατάληψή της. Για περισσότερο από έναν μήνα, οι υπερασπιστές της πόλης, υπό την ηγεσία του στρατάρχη Γιόχαν Ματίας φον ντερ Σούλενμπουργκ, μαζί με τους Κερκυραίους κατοίκους, αντιστάθηκαν με απαράμιλλο θάρρος και αυταπάρνηση.

Η πολιορκία έληξε τον Αύγουστο του 1716 με την αποχώρηση των οθωμανικών δυνάμεων. Σύμφωνα με την ιστορική παράδοση της Κέρκυρας, η σωτηρία του νησιού αποδόθηκε στη θαυματουργική επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνος, του πολιούχου και προστάτη της Κέρκυρας, ο οποίος, όπως διασώζει η τοπική εκκλησιαστική παράδοση, εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια σφοδρής καταιγίδας προκαλώντας πανικό στους πολιορκητές και οδηγώντας τους σε υποχώρηση.