Μνήμη τῶν Ἁγίων δέκα Μαρτύρων, τῶν διά τήν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν ἐν τῇ Χαλκῇ Πύλῃ, ἀθλησάντων

9 Αυγούστου.Μνήμη τῶν Ἁγίων δέκα Μαρτύρων, τῶν διὰ τὴν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐν τῇ Χαλκῇ Πύλῃ, ἀθλησάντων, Ἰουλιανοῦ, Μαρκιανοῦ, Ἰωάννου, Ἰακώβου, Ἀλεξίου, Δημητρίου, Φωτίου, Πέτρου, Λεοντίου, καὶ Μαρίας τῆς Πατρικίας.
Εἰς τοὺς ἐννέα Μάρτυρας
Ἐχθρὸν Θεοῦ κτείναντες ἄνδρες ἐννέα,
Φίλοι γίνονται τῷ Θεῷ διὰ ξίφους.

Εἰς τὴν Μαρίαν

Ἐμοῦ τραχήλου Σῶτερ αἷμα προσδέχου,
Μαρία φησὶν ὡς τὸ Μαρίας μῦρον.

 Οὗτοι οἱ Ἅγιοι ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ θηριωνύμου Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου ἐν ἔτει ψις΄ [716], ὁ ὁποῖος ἐπειδὴ ἀπεστρέφετο τὰς ἁγίας εἰκόνας, διὰ τοῦτο ἔκαιεν αὐτὰς εἰς τὴν φωτίαν. 

 Ὅθεν καὶ ὁ τότε Πατριάρχης Ἅγιος Γερμανός, πολλὰς θλίψεις καὶ κακοπαθείας ἐδοκίμασεν ἀπὸ τὸν ἀλιτήριον Λέοντα, διατὶ ἤλεγχεν αὐτὸν ὡς ἀσεβῆ καὶ παράνομον.

  Ἐπειδὴ δὲ ὁ θηριώνυμος ἐπεχείρησε νὰ κρημνίσῃ καὶ τὴν σεβασμίαν εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν προσκυνουμένην ἐπάνω εἰς τὴν Χαλκὴν Πόρταν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ αἱ σκάλαι ἤδη ἐκατασκευάζοντο, καὶ ξύλα μακρὰ ἐβάλλοντο, καὶ ἐκεῖνοι ὁποῦ ἔμελλον νὰ τὴν κρημνίσουν, ἀνέβηκαν ἐπάνω, καὶ ἄρχισαν νὰ ἐνεργοῦν τὸν κρημνισμὸν τῆς ἁγίας εἰκόνος, τότε οἱ γενναῖοι οὗτοι τοῦ Χριστοῦ ἀθληταὶ ἐπρόφθασαν, καὶ πιάσαντες τὴν μίαν σκάλαν, ἐτράβιξαν αὐτὴν πρὸς τὸν ἑαυτόν τους, καὶ οὕτω κατεκρήμνισαν κάτω τὸν σπαθάριον, ὁποῦ ἐκρήμνιζε τὴν σεβασμίαν εἰκόνα, καὶ ἐθανάτωσαν αὐτόν, τὸν δὲ ἀσεβῆ βασιλέα ἐκαταρῶντο καὶ ἀνεθεμάτιζον. Ταῦτα μαθὼν ὁ βασιλεὺς ἄναψεν ἀπὸ τὸν θυμόν, ὅθεν ἐπρόσταξε νὰ ἀποκεφαλίσουν ὅλους τοὺς ἐκεῖσε παρευρεθέντας, τῶν ὁποίων τὸν ἀριθμὸν μόνος ἠξεύρει ὁ Κύριος, ἐπειδὴ καὶ ἦτον πλῆθος πολύ. 

 Τούτους δὲ μοναχοὺς τοὺς ἐννέα ἐπρόσταξε νὰ δείρουν μὲ ῥαβδία, καὶ ἔπειτα νὰ τοὺς ῥίψουν εἰς τὴν φυλακήν. Ἐπρόσταξε δέ, ὅτι κάθε ἡμέραν νὰ δίδουν εἰς αὐτοὺς πεντακοσίας ῥαβδίας, καὶ ἔτζι ὑπέμειναν ἀνδρείως οἱ μακάριοι δερνόμενοι εἰς ὀκτὼ μῆνας. 

Ο βίος και τα παθήματα του Αγίου Μεθοδίου είναι χρήσιμα σήμερα για να κατανοήσουμε τι σημαίνει «Ομολογητής»

Άγιος Μεθόδιος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο Ομολογητής.+14 Ιουνίου

Ο Μεθόδιος γεννήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας και σε ηλικία 15 ετών στάλθηκε από την οικογένειά του στην Κωνσταντινούπολη για ανώτερες σπουδές. Στην Πόλη συνδέθηκε με έναν ασκητή και εκάρη μοναχός. Σύντομα κλήθηκε να υπηρετήσει στην Πατριαρχική αυλή. Διετέλεσε Αρχιδιάκονος και αργότερα ως Πρεσβύτερος εστάλη στην Ρώμη ως επικεφαλής Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας με αποστολή να ενημερώσει τον Πάπα για το εικονομαχικό ζήτημα.
Ο Μεθόδιος όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, επειδή έμεινε πιστός και ένθερμος υποστηρικτής του Ορθοδόξου Πατριάρχου Νικηφόρου, διώχθηκε, βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε τρείς φορές.

Από το τέλος του 823 μέχρι το τέλος της άνοιξης του 828 παρέμεινε φυλακισμένος στη νήσο Αντιγόνη. Kαταδικάσθηκε σε 700 ραβδισμούς και φυλακίστηκε σε μία υπόγεια φυλακή, έναν τάφο, στην νήσο Αντιγόνη. Για να του κάνουν την ζωή ανυπόφορη φυλάκισαν μαζί του και δύο άξεστους και αγροίκους ληστές. Κατά την διάρκεια του εγκλεισμού εκεί ο ένας ληστής πέθανε και το πτώμα παρέμεινε μέσα στην φυλακή ώστε να προστεθεί και το βασανιστήριο της αποκρουστικής δυσωδίας. Διασώζεται η πληροφορία ότι ο δεύτερος ληστής όταν ήρθε η ώρα να απολυθεί από την φυλακή, αρνήθηκε και παρέμεινε εκεί συνασκούμενος πλέον με τον Μεθόδιο. Με το διάταγμα αμνηστείας του Μιχαήλ Β᾽, ο Μεθόδιος αποφυλακίσθηκε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. 

Ο βιογράφος του αναφέρει ότι όταν ο Μεθόδιος απελύθη ήταν Πνεύματος Αγίου πεπληρωμένος αλλά και με εμφανή τα σημάδια της φυλάκισης. Είχε χάσει όλα τα μαλλιά του, το σώμα του ήταν αποσκελετωμένο, και είχε την όψη νεκρού.

Το 829 με 830 βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε στα Ανάκτορα. Καταδικάσθηκε σε 600 ραβδισμούς, του έσπασαν το σαγόνι, του ξερίζωσαν τα δόντια και τον έριξαν ημιθανή σε μία υπόγεια φυλακή του παλατιού. Κάποιοι Ορθόδοξοι, πιθανόν αξιωματούχοι στο Παλάτι, τον ανέσυραν από την φυλακή και τον μετέφεραν στην οικία τους όπου τον περιέθαλψαν και του έσωσαν την ζωή. Όταν ο αυτοκράτορας έμαθε τι συνέβη κατεδίκασε την οικογένεια που έδωσε άσυλο στον Μεθόδιο και δήμευσε την περιουσία της. Ο Μεθόδιος λόγω της άσχημης κατάστασης της υγείας του αφέθηκε ελεύθερος. Παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και εργαζόταν ως αντιγραφέας χειρογράφων.

Τον Οκτώβριο του 831 έχουμε την τρίτη δίωξη για τον Μεθόδιο. Η δικαιολογία ήταν η δημοσιοποίηση μίας «προφητείας» περί θανάτου του Αυτοκράτορα Θεοφίλου η οποία αποδόθηκε στον Μεθόδιο.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΕΝΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

 Στην περιοχή του Πικριδίου της Βασιλεύουσας πόλης, που σήμερα ονομάζεται Hasköy, εδράζονταν δύο περίφημες Μονές στην περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

 Η πρώτη είχε το όνομα της συνοικίας, του Πικριδίου και η δεύτερη λεγόταν του Ευάνδρου. Ίσως η μονή του Ευάνδρου (Ευ-άνδρες, πολλοί άνδρες-στρατιώτες) ονομάστηκε έτσι λόγῳ του πλήθους των μοναχών της ή των στρατιωτών που συγκεντρώνονταν εκεί, ξεκινώντας για πόλεμο. Εκεί θάφτηκε ένα σπουδαίο πρόσωπο της δεύτερης περιόδου της Εικονομαχίας (814-842), «ο μοναχός Λάζαρος, περιβόητος κατά την ζωγραφικήν υπάρχων τέχνην», όπως διηγείται γι’ αυτόν ο ιστορικός Ιωάννης Σκυλίτζης στο «Χρονικό» του.

Εκεί βρίσκονται αρκετές λεπτομέρειες για την ζωή του σπουδαίου ζωγράφου Λάζαρου μοναχού, ο οποίος διώχθηκε από τον βασιλιά Θεόφιλο, φυλακίστηκε, του έκαψαν τα χέρια με πυρωμένα σίδερα για να μην μπορεί να ζωγραφίζει εικόνες αγίων.
Πέθανε 25 χρόνια μετά τον Θεόφιλο. Η μνήμη του στην Ανατολή εορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου.

1η φωτο. Η θέση της Μονής Ευάνδρου.
2η φωτο. Ο Λάζαρος στο Ναό του αγ. Ιωάννου του Προδρόμου του «Φοβερού» ζωγραφίζει κρυφά. (Χρονικό Σκυλίτζη, Μαδρίτη).
+Ε. Γ.

πηγή

Άγιος Στέφανος ο Νέος, Το σκυλάκι που έκανε υπακοή στον Γέροντα Ιωάννη και οι προορίσεις για τον υποτακτικό του

 

Ο «προορατικότατος Ιωάννης» ο Γέροντας του οσίου Στεφάνου του Νέου, Ομολογητή και Μάρτυρα ήταν ο πέμπτος διάδοχος του οσίου Αυξεντίου εις το όρος του Αυξεντίου στην Βιθυνία.
Για τον πολύ πόθο τον οποίο είχε προς τον Θεό και την ενάρετο πολιτεία του, αξιώθηκε τέτοιας χάριτος, ώστε και τα άλογα ζώα υποτάσσονταν σ’ αυτόν και του προσέφεραν τις υπηρεσίες τους.

 Στο όρος εκείνο υπήρχε ένα σκυλάκι που όταν έλειπε κάπου μακριά ο Στέφανος και ο δάσκαλός του Ιωάννης χρειαζόταν κάτι από το γυναικείο Μοναστήρι, έγραφε επιστολή και την κρεμούσε στον τράχηλο του μικρού σκύλου και του έλεγε να την πάει εκεί και να φέρει απάντηση γρήγορα.
 Και τότε το σκυλάκι σαν να ήταν λογικό εκτελούσε αμέσως το πρόσταγμα του Γέροντα και πηγαίνοντας στο κελλί της Ηγουμένης ανάγγελλε σ’ αυτήν με τα γαβγίσματα και τα σκιρτήματα του την παρουσία του.
 Έτσι έβγαινε η Μοναχή από το κελλί της για να δει τι ακριβώς ζητούσε στην επιστολή του ο Γέροντας Ιωάννης.
 Στην συνέχεια, αφού έγραφε την απάντησή της η ίδια, την κρεμούσε στο σκυλάκι το οποίο την μετέφερε στον Γέροντα.

  Κάποιαν ημέρα που ο θεσπέσιος νεαρός Μοναχός Στέφανος επέστρεφε από μια υπηρεσία που τον έστειλε ο Γέροντας Ιωάννης, τον βρήκε να κλαίει και να οδύρεται πικρά. Ο υποτακτικός μη γνωρίζοντας γιατί κλαίει ο Γέροντάς του με τόση οδύνη, έπεσε πρηνηδόν, σκεφτόμενος τι να είναι αυτό που τον στεναχωρεί τόσο πολύ.
 Ο προορατικός δάσκαλος ο οποίος αντιλήφθηκε τις σκέψεις του υποτακτικού του, τον σήκωσε από κάτω και του είπε:
«Για σένα κλαίω, αγαπημένο μου τέκνο. Γιατί είδα ότι ο τόπος αυτός θα μεγαλώσει από εσένα, αλλά στην συνέχεια θα αφανιστεί από τους δυσσεβείς εικονομάχους».

Το Φως του κόσμου ο Ζελένσκι το απέδωσε ως Σκότος ζοφερό

Ο Ζελένσκι πρόσφερε στον Πάπα μια εικόνα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας που φιλοτεχνήθηκε από υπολείμματα ενός αλεξίσφαιρου γιλέκου.

Ο Χριστός είναι κατάμαυρος σκοτεινός πίσσα σκοτάδι. Το Φως του κόσμου ο Ζελένσκι το απέδωσε ως Σκότος ζοφερό

Είναι άρνηση της σωτηρίας του ανθρώπου, καθώς ο ανεικόνιστος συνεπαγεται ότι ο Χριστός δεν ήταν ταυτόχρονα τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, δεν σώζει.

Η Εικόνα στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Η Εικόνα είναι μία έκφραση της θείας οικονομίας, η οποία συνοψίζεται στη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας που λέει: «Ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός». Η Εκκλησία έδωσε τόσο μεγάλη σημασία στην Εικόνα, ώστε κήρυξε και κηρύττει ότι η νίκη κατά των Εικονομάχων υπήρξε θρίαμβος της Ορθοδοξίας, τον οποίο εορτάζουμε κατά την πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
  Ακόμη, για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η Εικόνα είναι μία γλώσσα που μέσω αυτής εκφράζει τα δόγματά της και τις εντολές της τόσο καλά, όσο και με τον λόγο. Είναι θεολογία που εκφράζεται με σχήματα και χρώματα που τα βλέπει το μάτι. Είναι δηλαδή σαν ένας καθρέφτης που αντανακλά την πνευματική ζωή της Εκκλησίας, και που μέσα σ’ αυτόν μπορεί να κρίνει κανείς για τους δογματικούς αγώνες κάθε εποχής.

  Εικόνες δογματικές υπάρχουν σε πολλές Εκκλησίες μας και προπάντων στα χωριά και τα Μοναστήρια μας. Μόνο κατά το τέλος του ΙΘ’ αιώνα οι ειδικοί ανακάλυψαν ότι υπάρχει η Εικόνα, η Βυζαντινή δηλαδή, διότι μόνο αυτή είναι εικόνα, “εικόνισμα”. Οι άλλες είναι ζωγραφιές.
  Οι παλαιοί αγιογράφοι δεν ήταν μονάχα σπουδαίοι ζωγράφοι, αλλά και διδάσκαλοι της πνευματικής ζωής, που γνώριζαν να δώσουν μορφή στους λόγους του Κυρίου μας που λένε: «Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου».

  Το να μην εννοούμε πια την ουσία αυτής της τέχνης δεν προέρχεται από τη δήθεν πρόοδό μας, ούτε από το ότι έχασε η Εικόνα τη δύναμή της ή τη σημασία της, αλλά από τη βαθιά πνευματική παρακμή μας που το πνεύμα μας είναι εγκόσμιο και υλιστικό, και γι’ αυτό μέσα μας παραμορφώθηκε η ιδέα της Εκκλησίας και της Λειτουργίας.
  Το δογματικό βάθος της Εικόνας, της Εκκλησίας και της Λειτουργίας κατάντησε απασχόληση αποκλειστική μερικών και θεωρείται σήμερα ως αφηρημένη Επιστήμη που δεν έχει καμία σχέση με την καθημερινή ζωή μας.

Επειδή ο διάβολος είδε την τεράστια ωφέλεια από τις Άγιες Εικόνες, ξεσήκωσε τους αιρετικούς...

  Οι αιρετικοί δεν δέχονται τις Αγίες Εικόνες και τις θεωρούν είδωλα, δεν τις παραδέχονται και τις κατηγορούν. Εδώ ο Απόστολος Λουκάς όταν ζωγράφισε 3 εικόνες της Παναγίας και τις προσκόμισε στην Θεοτόκο, η Παναγία τις ευλόγησε τις Εικόνες και είπε: ''η Χάρις του εξ εμού τεχθέντος, είναι μετ΄αυτών''. Ακόμα και ο ίδιος ο Χριστός άφησε την εικόνα του προσώπου Του σε μαντήλι που παραδόθηκε στον βασιλιά Άβδαρο. Επειδή ο διάβολος είδε την τεράστια ωφέλεια από τις Άγιες Εικόνες, ξεσήκωσε τους αιρετικούς να διαστρεβλώνουν την αλήθεια, περί των Αγίων Εικόνων.

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

Ο μη προσκυνών εχθρός εστί του Χριστού και της Αγίας Θεοτόκου και των Αγίων...

  «Ο μη προσκυνών εχθρός εστί του Χριστού και της Αγίας Θεοτόκου και των Αγίων, εκδικητής δε του διαβόλου και των δαιμόνων, έργω επιδεικνύμενος την λύπην, ότι οι άγιοι του Θεού τιμώνται και δοξάζονται, ο δε διάβολος καταισχύνεται. Η γαρ εικών θριάμβωσίς εστι και φανέρωσις και στηλογραφία εις μνήμην της νίκης των αριστευσάντων και της αισχύνης των ηττηθέντων και καταβληθέντων».

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, σχετικά με την προσκύνηση των Αγίων εικόνων!

**φιλί, φιλώ, ο φιλών. Στα αρχαία Ελληνικά έχουμε το ρήμα κυνέω - κυνώ που σημαί- νει φιλώ και στην προστακτική, το ρήμα γίνεται "κύσον" . "προσκύνηση"

Η ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΣΑΡΔΕΩΝ

 

http://ikee.lib.auth.gr/record/112953/files/%CE%97%20%CE%95%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%9D%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%A7%CE%99%CE%91%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%9F%20%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A3%20%CE%95%CE%A5%CE%98%CE%A5%CE%9C%CE%99%CE%9F%CE%A3%20%CE%A3%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%95%CE%A9%CE%9D.pdf