Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Ἄλλο ἡ συμφιλίωσις τῶν ἀνθρώπων, καί ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν.

"...Ὅλοι θέλουμε νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἑνότητα πίστεως στὸν κόσμο. Μὰ ἐσεῖς τὰ μπερδεύετε τὰ πράγματα. Ἄλλο ἡ συμφιλίωσις τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. 

Ὁ Χριστιανισμὸς ἐπιβάλλει ν' ἀγαπᾶμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιὰ τοὺς πάντες, ὅποια πίστη καὶ ἂν ἔχουν! 

Συγχρόνως ὅμως μᾶς διατάζει νὰ κρατᾶμε ἀλώβητη τὴν πίστη μας καὶ τὰ δόγματά της. Σὰν χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἐλεεῖτε ὅλο τὸν κόσμο, ὅλους τους ἀνθρώπους! Ἀκόμη καὶ τὴν ζωή σας νὰ δώσετε γὶ΄αὐτούς. 

Ἀλλὰ τὶς ἀλήθειες τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ τὶς θίξετε. Γιατί δὲν εἶναι δικές σας. Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας νὰ τὴν κάνωμε ὅ,τι θέλομε."

Ἡ λειτουργική εὐχή «ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» ἔχει σχέση μέ τόν αἰρετικό Οικουμενισμό;

                          

Μας είπε ότι Αυτός είναι ο Κύριος και οι άλλοι δεν είναι....

Ένα απόσπασμα από την Αγία Γραφή μας μιλά για τον Σαμουήλ(+ 20 Αυγούστου) την στιγμή που άκουσε στον ύπνο του για πρώτη φορά τη φωνή του Θεού να τον καλεί :” Σαμουήλ, Σαμουήλ!”. Ο Σαμουήλ τρέχει προς τον Ηλί, που ήταν αρχιερέας, και του λέει:

” Εδώ είμαι, με κάλεσες;”. 

” Όχι, δεν σε κάλεσα. Πήγαινε και ξανακοιμησου “.

Μια δεύτερη φορά, άκουσε τη φωνή του Θεού να τον καλεί:” Σαμουήλ, Σαμουήλ!”. Και πάλι τρέχει προς τον Ηλι και του λέει:”

 Εδώ είμαι, με κάλεσες;”.
” Όχι, δεν σε κάλεσα. Πήγαινε και ξανακοιμησου “. 

Ακούει για τρίτη φορά ο Σαμουήλ την ίδια φωνή, και τότε ο Ηλι του λέει:

” Αν ακούσεις τη φωνή που σε καλεί, στάσου και πες στον Κύριο:” 

Λαλει, Κύριε, ο δούλος Σου ακούει!”.

Η Αγία Γραφή λέει ότι στην αρχή ο Σαμουήλ δεν γνώριζε ότι ήταν η φωνή του Θεού που του μιλούσε. Είχε εκλεγεί προφήτης από τον Θεό, αλλά δεν γνώριζε αυτή τη φωνή. Το ίδιο αφορά επίσης και τον Ίδιο τον Χριστό. Πράγματι, η Αγία Γραφή λέει ότι Αυτός ” προέκοπτε σοφία και ηλικία και χάριτι παρά Θεω και ανθρώποις “.

«Πιστεύω στόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό»! Νά σᾶς γίνει σύνθημά σας!

Ἐγώ ὅλα τά χρόνια πού βρίσκομαι στή Λάρισα σᾶς τονίζω :
« Ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός»,ὥστε νά σᾶς γίνει οὐσία.

Γιατί μέ ὅλα αὐτά τά ὁποῖα συμβαίνουν μέ τόν λεγόμενο οἰκουμενισμό,
τή μίξη τῶν θρησκειῶν, - ἡ παγκοσμιοποίηση θά φέρει καί τή μίξη ὅλων τῶν θρησκειῶν -πῶς θά μπορεῖς νά ξεχωρίζεις,ἄν θέλεις, τήν πραγματική σου σωτηρία;
Παρά μόνο νά λές : «Πιστεύω στόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό»!

Νά σᾶς γίνει σύνθημά σας!

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος+

πηγή

«Μή ταράζεσθε, στό τέλος θά μιλήση ὁ Θεός!»

Πρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης

Ποῦ ὀφείλεται ἡ ὑποβάθμιση τῆς κοινωνίας μας; Ποιοὶ εἶναι οἱ «πρωταγωνιστές» τοῦ ὀλέθριου αὐτοῦ ἔργου; Πόσο ἀποτελεσματικοὶ εἶναι οἱ νόμοι γιὰ τὴν ἀνόρθωσή της; Τὰ προγράμματα καὶ τὰ σχέδια τῶν πολιτικῶν μποροῦν νὰ ἐμποδίσουν τὸ ρεῦμα τῆς ἐξαθλίωσης; Οἱ ἐλάχιστοι πολιτικοὶ ποὺ διαφοροποιοῦνται εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπηρεάσουν θετικά;

Ἡ ἀπάντηση σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα εἶναι μία, τὴν ὁποία δυστυχῶς οἱ κοσμικοί, ἄρχοντες καὶ ἀρχόμενοι, ἀπορρίπτουν χωρὶς πειστικὰ ἐπιχειρήματα. Οἱ ἄνθρωποι ἐγκατέλειψαν τὶς ἠθικὲς ἀρχές, στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας, γιὰ νὰ ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη τους, καταπατώντας ὅλα τὰ δικαιώματα τῶν ἄλλων. Εἶναι δοῦλοι τῆς φιληδονίας, τῆς φιλαργυρίας καὶ τῆς κενοδοξίας. Ὅταν αὐτὰ ἱκανοποιοῦνται, δὲν ἔχουν πιὰ ἄλλα ἐνδιαφέροντα! Δὲν μιλοῦν γιὰ... καθήκοντα καὶ ὑποχρεώσεις καὶ ἔχουν λησμονήσει τὸ Θεό. Ζοῦν χωρὶς τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας του, γι’ αὐτὸ καὶ ὅλα ἐπιτρέπονται. Πολλὰ μάλιστα ἁμαρτήματα, ποὺ ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὸν ἐπίπεδο τῆς κτηνώδους ζωῆς, θεωροῦνται δικαιώματα, γιὰ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀγωνίζονται!

Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος πονοῦσε γιὰ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Θεό, ἡ ὁποία συντελοῦσε στὴν καταστροφὴ τοῦ ἔθνους γενικότερα καὶ συχνὰ τόνιζε τὴν ἐπείγουσα ἐπιστροφή τους στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, πρὶν ξεσπάσει ἡ ὀργή του: 

«Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἔχουν μάτια καὶ δὲν βλέπουν, ἔχουν αὐτιὰ καὶ δὲν ἀκοῦν. Ἔχουμε δύσκολους καιροὺς καὶ πονηρὲς ἡμέρες. Ὅποιος μπορέσει νὰ σώσει τὸν ἑαυτό του, θὰ ὀνομασθεῖ μεγάλος· ἐὰν σώσει καὶ ἄλλους, θὰ ὀνομασθεῖ μέγιστος»1. 

Καὶ ἐξηγοῦσε ὁ σεβάσμιος γέροντας τὴν αἰτία τῆς θλιβερῆς κατάστασης στὴν κοινωνία καὶ στὴν πατρίδα γενικότερα: «Ἐνόμισαν οἱ μάταιοι σαρκικοὶ ἄνθρωποι ὅτι μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, ἀπὸ τὰ καλὰ ἤθη καὶ τὶς ἀρετές, μόνο μὲ τὶς ἐξωτερικὲς ἐπιδείξεις, μὲ ἀνωφελεῖς τελετές, στὶς ὁποῖες γίνεται σπατάλη ἑκατομμυρίων, μὲ κούφια λόγια, πὼς θὰ ἀνόρθωναν τὸ ἔθνος, ἀλλὰ πλανήθηκαν. Δὲν μελέτησαν, δὲν ἄκουσαν ὅτι οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀπωλοῦνται; Ξεριζώθηκαν, διότι δὲν ἦταν φυτεία τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἔθνος, γιὰ νὰ ἀνορθωθεῖ, πρέπει νὰ ἀναγεννηθεῖ ἠθικά, νὰ παύσει ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ παραλυσία τῶν ἠθῶν, νὰ παύσει ἡ κακοήθεια καὶ ἡ ἁμαρτία, νὰ παύσει ἡ ἀδικία, ἡ πλεονεξία, ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ βρασφημία”2.

Ἡ ἐπιστροφὴ στὸν Θεὸ ἔχει πάντα θετικὰ ἀποτελέσματα. Μόνο μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε στὴ βελτίωση τῆς κοινωνίας. Μόνο οἱ ἀναβαθμισμένοι πνευματικὰ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ περιορίσουν τὸ κακὸ καὶ νὰ καλυτερέψουν τὴ ζωὴ τοῦ λαοῦ. Καὶ ἡ ἀναβάθμιση αὐτὴ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν καὶ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν.

Σημειώσεις:
1. Ἐκδήλωση μνήμης γιὰ τὸν Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο, (ἐπιμέλεια «Ὀρθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 82.
2. Αὐτόθι.
orthodoxostypos

 Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

Στήν συντριπτική τους πλειοψηφία οἱ ἄνθρωποι φαίνεται πώς ζοῦν ἐντελῶς παραιτημένοι. Δέν ἐνδιαφέρονται γιά τίποτα ἐκτός ἀπό τό νά βροῦν τρόπους νά ξεχαστοῦν, εἴτε “σκρολάροντας” στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης καί παρακολουθῶντας τίς ζωές τῶν ἄλλων, εἴτε τρώγοντας, πίνοντας καί ξεφαντώνοντας. Καμία σκέψη παραπάνω, κανένα αἴσθημα λίγο πιό λεπτό. Τό ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν εἶναι οἱ ζωντανοί νεκροί, πού κάποια μέρα συνειδητοποιοῦν ὅτι τά προβλήματα πού ἔκρυβαν κάτω ἀπό τό χαλί ἔχουν τώρα γεμίσει τό δωμάτιο φέρνοντας τήν ἀπελπισία.

Ἄλλοι – οἱ πιό ἐπιτήδειοι – ἔχουν μεγάλη ὄρεξη, γιά νά ζήσουν, ἀλλά εἰς βάρος τῶν

Οίνος εκ της Αμπέλου Σεβαμά.

Ο εορταζόμενος σήμερα Προφήτης Ησαΐας, στο βιβλίο των Προφητειών του και στα κεφάλαια ιε'- ιστ' μεγαλοφωνεί το ''Κατά της Μωαβίτιδος Ρήμα Κυρίου'' και προλέγει όχι μόνο την πλήρη καταστροφή της, αλλά και την ολική ερημοποίηση της.

Ποιό ήταν το έθνος των Μωαβιτών;
Ήταν οι απόγονοι του Μωάβ, τέκνο του Λωτ από αιμομιξία με την μεγαλύτερη από τις δυο θυγατέρες του, οι οποίες μετά την φυγή τους από την καταστροφή των Σοδόμων, μέθυσαν τον πατέρα τους και κοιμήθηκαν μαζί του.
Ο δε Λωτ ήταν ανεψιός από αδελφό του Αβραάμ.
Το Έθνος λοιπόν των Μωαβιτών που προέκυψε από αυτή την αιμομιξία, έγινε γρήγορα μεγάλο και απλώθηκε ανατολικά της Νεκράς Θάλασσας.
Οι κάτοικοι του ήταν δυνατοί, νίκησαν και εξαφάνισαν τους φοβερούς γίγαντες Ανακείμ, είχαν πλούτη και δύναμη πολύ, αλλά ήταν ειδωλολάτρες και έκαναν και ανθρωποθυσίες νηπίων.
Παρόλα αυτά θεωρούσαν ότι και αυτοί ήταν απόγονοι του Αβραάμ, επειδή παίρνοντας αυτός μαζί του από την Ουρ των Χαλδαίων, τον ανεψιό του Λωτ και κατά αυτούς υιοθετώντας με αυτό τον τρόπο, άρα είχαν και αυτοί μερίδιο στις επαγγελίες που δόθηκαν από τον Αληθινό Θεό στον Αβραάμ.
Μια πολύ μπερδεμένη δοξασία, αφού ο Γενάρχης τους Μωάβ ήταν ανεψιός του Αβραάμ και δεν υιοθετήθηκε ποτέ από αυτόν, αλλά και το κυριότερο είναι ότι ήταν Τέκνα Αιμομιξίας.

Η γη που κατοικούσαν ήταν πολύ εύφορη και αυτοί έδειχναν ότι είναι πολύ καλοί και φιλόξενοι άνθρωποι, αλλά στην πραγματικότητα ήταν πολύ πονηροί και εγωϊστές, εκμεταλλευόταν την κάθε ευκαιρία για να ηγεμονεύσουν, υποτάσσοντας γειτονικούς λαούς με ύπουλους τρόπους και ξαφνικούς πολέμους ακόμη.
Στην ιστορία έμεινε ένα ονομαστό κρασί που παρήγαγε αυτός ο λαός από μια ποικιλία σταφυλιών που μόνο αυτοί καλλιεργούσαν.

Ήταν ο γλυκόπιοτος Οίνος εκ της Αμπέλου Σεβαμά.

Ο αντι-πάπας και η μεταχριστιανική θεολογία

   "Αφήστε και κανέναν να κρίνει ο Θεός" λένε σαρκαστικά οι "προχώ" θεολόγοι και ιερείς στους απέναντι που μοιράζουν τιμωρίες και κολάσεις.
Μέχρι που εξεδήμησε ο Πάπας και τον αγιοκατέταξαν ήδη! Δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα το Βατικανό! Απεφάνθησαν οι "προχώ" ημέτεροι.[...]
  Όταν πέρσι και με αφορμή το νόμο για το "γάμο" των ομοφυλόφιλων ζευγαριών έγραφα ότι κάποιοι έχουν κάνει τη θεολογία πατσαβούρα για να προσκυνήσουν τα ιδεολογήματα, σκέφτηκα μήπως είναι υπερβολική η ένσταση αυτή.
Πλέον είμαι σίγουρος!Και light είναι!
Καμία σχέση δεν έχω και δεν θέλω να έχω με τα δυο ιδεολογικοποιημένα σινάφια!!

 ΥΓ: Ο "Καιρός" ως τι έβγαλε ανακοίνωση; Αν όχι με τη λογική της επικαιρότητας που βολεύει, να μάς δείξει τις αντίστοιχες ανακοινώσεις για το θάνατο επιφανών Προτεσταντών, Μουσουλμάνων, Ινδουιστών και Βουδιστών ηγετών.

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Ο αντι-πάπας και η μεταχριστιανική θεολογία
  Η θεολογία της υλικής φτώχειας του αντι-πάπα - όπως αποκαλούν τον Μπεργκόλιο διάφοροι διανοούμενοι και θεολόγοι στην Ιταλία - όπου τα κοινωνικά προβλήματα και οι κάθε λογής αποκλεισμένοι, αγιοποιούνται αυτομάτως, μόνο και μόνο επειδή είναι φορείς διαφορετικότητας ή επειδή συμμετέχουν λιγότερο στο μεγάλο καταναλωτικό παιχνίδι της μεταμοντέρνας εποχής, επισκιάζει, με τρόπο εντελώς παράλογο, την τρομακτική πνευματική φτώχεια μιας θεολογίας, που στο σύνολό της είναι μεταχριστιανική.

 Είναι μια θεολογία που χαρακτηρίζεται από τη θεοποίηση της φύσης και της ύλης, μιας φύσης που, με τρόπο εξίσου παράλογο, γίνεται καλή ως έχει και με περισσή αφέλεια χαρακτηρίζεται «ως το απαλό χάδι του Θεού προς την ανθρωπότητα». Πρόκειται για μια υλικο-κοινωνική και οικολογική θεολογία, που αγιοποιεί ακόμη και την παρεκτροπή, δηλαδή, στην ουσία της, είναι αντιχριστιανική.

Βατικανό, το κάστρο τής Φραγγιάς και οι σκοτεινές δυνάμεις.

 Μακαριστός Ηγούμενος τής Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους, Πατήρ Γρηγόριος 

Όταν διερχώμαστε την ιστορία, βρίσκουμε εκατοντάδες κάστρα:των Ασσυρίων, των Αιγυπτίων,των Εβραίων, των αρχαίων Ελλήνων κ των βυζαντινών…
Όλα αυτά έμειναν μόνον στην ιστορία, μόνον από περιγραφές τα γνωρίζουμε ή από ελάχιστα λείψανα που έχουν απομείνει από αυτά τα μνημεία.
Πες οι εχθροί, πες οι απολίτιστοι και βάρβαροι κατακτητές, τα ρήμαξαν, τα κατέστρεψαν,δεν μπορούνε πιά να χρησιμοποιηθούν για ακροπόλεις,αλλά μόνον τόποι να τους περιδιαβαίνουν οι τουριστάδες.

Το κάστρο όμως της Φραγκιάς, που λέγεται Βατικανό, προστατευόμενο πάντοτε από τις σκοτεινές δυνάμεις, έμεινε άσειστο και εμείς,η χιλιοματωμένη ρωμιοσύνη,

ενώ πραγματικά σουβλιστήκαμε από την παπική ρομφαία, σαν τάχατες να είμαστε οι καλοί Χριστιανοί, οι αμνησίκακοι,τα ξεχνάμε όλα,επισκεπτόμαστε τους αιώνιους εχθρούς μας και ανοίγουμε κουβέντες για ένωση.

Ο Θεός, μετά την πτώση τού διαβόλου, δεν έκανε κανένα διάλογο μαζί του για την επαναφορά του.
Κι εμείς σήμερα πάμε να γίνουμε ανώτεροι από τον Θεό τής αγάπης και συνάπτουμε διαλόγους, που χαρακτηρίζονται «θεολογικοί».Στην αρχή, σχεδόν όλοι είχαμε παρασυρθή.
Λησμονήσαμε τα συγγράματα που κυκλοφόρησε η Δύση μετά το σχίσμα :
«Απαλλαγή από τις Ελληνικές βλακείες».
Κι αφού, κατά κάποιον τρόπο απηλλάγησαν από τις Ελληνικές «βλακείες»,
από τις Ελληνικές παραδόσεις, από την Ορθόδοξη παράδοση, μετρήστε μόνοι σας πόσες εκατοντάδες βλακείες έκανε η Ρώμη
με τα συγχωροχάρτια,
με το καθαρτήριο πυρ,
με την ιερά εξέταση,
με την ανάληψη της Παναγίας,
και τόσα άλλα φρικτά και φοβερά,
που δεν έχουμε τον χρόνο να τα μνημονεύσουμε.
Ξεχάσαμε τις καταραμένες "σταυροφορίες".
Ξεχάσαμε ότι οι Φράγκοι, όταν μπήκαν στην Αγια-Σοφιά,όπως λέγει ο ιστορικός τού Ελληνικού έθνους,επάνω στην Αγία Τράπεζα ασέλγησαν και εβίασαν τις Ρωμιοπούλες,ενώ ο Μωάμεθ ο κατακτητής, εισερχόμενος στην Αγία Σοφία, ανέβηκε πάνω στην Αγία Τράπεζα και προσευχήθηκε στον θεό του,
που τον αξίωσε να καταπλακώση την ρωμιοσύνη.

Άλλο η συμ­φι­λί­ω­ση των αν­θρώ­πων και άλλο η συμ­φι­λί­ω­ση των θρη­σκειών

1. Το 1267 στην μονή Ξη­ρο­πο­τά­μου του Αγί­ου Όρους, έγι­νε συλ­λεί­τουρ­γο Ορ­θο­δό­ξων και πα­πι­κών για την ένω­ση των 2 εκ­κλη­σιών και κατά τη διάρ­κεια της Θεί­ας λει­τουρ­γί­ας έγι­νε σει­σμός και κα­τα­πλα­κώ­θη­καν όλοι μέσα στην Εκ­κλη­σία και σκο­τώ­θη­καν!
Εί­ναι με­λα­νή και άγνω­στη ιστο­ρία του Αγί­ου Όρους, την οποία γνω­ρί­ζουν πολύ καλά οι πα­πι­κοί, αλλά οι ημέ­τε­ροι την αγνο­ούν.
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα, Άγιον Όρος +

2. Όλοι θέ­λου­με να δώ­σει ο Θεός ενό­τη­τα πί­στε­ως στον κό­σμο. Μα εσείς τα μπερ­δεύ­ε­τε τα πράγ­μα­τα.
Άλλο η συμ­φι­λί­ω­ση των αν­θρώ­πων και άλλο η συμ­φι­λί­ω­ση των θρη­σκειών.
Ο Χρι­στια­νι­σμός επι­βάλ­λει ν' αγα­πά­με με όλη μας την καρ­διά τους πάν­τες, όποια πί­στη και αν έχουν!
Συγ­χρό­νως όμως μας δια­τά­ζει, να κρα­τά­με αλώ­βη­τη την πί­στη μας και τα δόγ­μα­τά της. Σαν χρι­στια­νοί πρέ­πει να ελε­εί­τε όλο τον κό­σμο, όλους τους αν­θρώ­πους! Ακό­μη και την ζωή σας να δώ­σε­τε γι' αυ­τούς.
Αλλά τις αλή­θειες Του Χρι­στού, δεν έχε­τε το δι­καί­ω­μα να τις θί­ξε­τε. Για­τί δεν εί­ναι δι­κές σας. Η πί­στη Του Χρι­στού, δεν εί­ναι ιδιο­κτη­σία μας να την κά­νου­με ό,τι θέ­λου­με!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

3. Ο διά­βο­λος έχει 3 πλο­κά­μια:

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1054: ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΠΑΓΙΔΑ!

+ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 24η Φεβρουαρίου 2025

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1054: ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΠΑΓΙΔΑ!
(Αναφορά σε πρόσφατο συνέδριο)

Ο Οικουμενισμός, αυτή η παναίρεση των εσχάτων καιρών, ως προδρομική κατάσταση της τραγικής εποχής του Αντιχρίστου, έχει δαιμονικό χαρακτήρα και προέλευση. Ο σκοπός της είναι να ενοποιήσει θρησκευτικά την ανθρωπότητα, για να ολοκληρωθεί η παγκοσμιοποίηση, δηλαδή να ετοιμαστεί το παγκόσμιο κράτος, το οποίο θα κυβερνήσει ο μεγάλος άνομος. Να ενώσει αρχικά τον κατακερματισμένο χριστιανικό κόσμο και κατόπιν όλες τις θρησκείες και θρησκευτικές πίστεις στο ήδη ετοιμαζόμενο εφιαλτικό και δαιμονικό σχήμα της πανθρησκείας.

Σκοτεινός λοιπόν ο σκοπός του και εξίσου σκοτεινοί οι τρόποι για να πραγματοποιήσει τον φρικώδη σκοπό του. Οι αφανείς ηγήτορές του εργάζονται στα σκοτεινά και προβάλλουν ψεύτικες εικόνες, ώστε να φαίνεται ότι οι σκοποί του είναι αγαθοί και επωφελείς για την ανθρωπότητα. Κύρια γνωρίσματα είναι τα προσωπεία, με τα οποία παρουσιάζεται, κυρίως αυτό της δήθεν αγάπης. Χρησιμοποιεί το ψεύδος για να πραγματοποιήσει τους στόχους του. Συχνά παρουσιάζει το μαύρο άσπρο και το άσπρο μαύρο, λανσάροντας μισές αλήθειες αναμειγμένες με ψεύδη. Ακόμη, κάνει ιστορικές παραχαράξεις και αποκρύψεις ιστορικών γεγονότων, ώστε να φαίνονται ιστορικά θεμελιωμένοι οι στόχοι του.

Μια τέτοια συσκότιση της ιστορικής αλήθειας έγινε πρόσφατα σε διεθνές συνέδριο στην Αυστρία, με θέμα: «1054 – Ἔγινε πράγματι τό Σχίσμα μεταξύ τῆς Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς Ἐκκλησίας;». Σύμφωνα με δημοσίευμα, το συνέδριο «διοργάνωσε ὁ Σύνδεσμος τῶν καθηγητῶν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῶν Πανεπιστημίων τῆς Αὐστρίας σέ συνεργασία μέ τό Ἰνστιτοῦτο Ἱστορίας-Τμῆμα Θεολογίας καί Ἱστορίας τῆς χριστιανικῆς Ἀνατολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Βιέννης καί μέ τό Ἵδρυμα ΠΡΟ ΟΡΙΕΝΤΕ ἐξέτασε τό σοβαρό αὐτό θέμα τοῦ Χριστιανισμοῦ γιά νά δοθεῖ μιά ἐνδελεχής καί ἐπιστημονικά κατοχυρωμένη ἀπάντηση στό θέμα αὐτό, τό ὁποῖο ἀπασχολεῖ καί ταλαιπωρεῖ τίς Ἐκκλησίες μας σχεδόν χίλια χρόνια»[1].

Μελετήσαμε με προσοχή το άρθρο και τις περιλήψεις των εισηγητών και διαπιστώσαμε αβίαστα ότι το εν λόγω συνέδριο ήταν μια ακόμα συνάντηση, για την προώθηση της ήδη βαλτωμένης «πορείας προς την ένωση των εκκλησιών», με άλλο τρόπο. Μια απέλπιδα προσπάθεια να ενθαρρυνθεί και να αναθερμανθεί αυτή η πορεία, η οποία δεν προχωράει, διότι σκοντάφτει στην παντελή άρνηση των αιρετικών (εν προκειμένω των παπικών) να απεμπολήσουν τις δεκάδες κακοδοξίες τους και φυσικά ημών των ορθοδόξων να τις αποδεχτούμε.

Δεν ήταν δύσκολο να διαγνώσουμε το άγχος των διοργανωτών και συμμετεχόντων σ’ αυτό, από το γεγονός ότι όλες οι εισηγήσεις συνέκλιναν στο να «αποδείξουν» ότι το «σχίσμα» του 1054 είναι …ανυπόστατο, δεν έγινε ποτέ! Ότι δήθεν, αποδέκτες των «αναθεμάτων» ήταν πρόσωπα (Καρδινάλιος Ουμβέρτος, Πατριάρχης Μιχαήλ Κηρουλάριος και οι ακόλουθοί τους) και όχι οι Εκκλησίες, που σημαίνει (κατ’ αυτούς) ότι ουδέποτε διασπάστηκε η Εκκλησία και ο χωρισμός της οφείλεται σε «παρεξηγήσεις» και «σταδιακή αποξένωση»! Ότι «είμαστε ενωμένοι» και «δεν το γνωρίζουμε» και ως εκ τούτου δεν απαιτείται να γίνει κάποια «ένωση»!

«Υπέρ .. ευσταθείας των αγίων του Θεού Εκκλησιών και της των πάντων ενώσεως»

«Υπέρ .. ευσταθείας των αγίων του Θεού Εκκλησιών και της των πάντων ενώσεως».Γνωστή δέηση στη Μεγάλη Συναπτή..

Όχι πολλοί όμως, δυστυχώς, την κατανοούν σωστά, και ακόμη περισσότεροι την διαστρέφουν, προσπαθώντας να στηρίξουν τις οικουμενιστικές απόψεις και στοχεύσεις τους..

Το σωστό νόημα είναι: «Ευχόμεθα, όπως όλες οι κατά τόπους Εκκλησίες του Θεού (όχι οι πολλές σέκτες, που καταχρώνται το όνομα της χριστιανοσύνης, αλλά οι αυθεντικές Επισκοπές της Ορθοδόξου Παραδόσεως, που είναι απλωμένες σε κάθε τόπο της Οικουμένης) να έχουν ευστάθεια, να μην ταλαιπωρούνται από κλυδωνισμούς εκ της αδυναμίας των ανθρώπων ή από εξωτερικούς διωγμούς και να μένουν σταθερές στην ενότητα μεταξύ τους.

Το μέγιστο ιδανικό της ενότητος, να υλοποιείται εξακολουθητικά και να μην παρουσιάζονται αποσχιστικές τάσεις και ανταρσίες.

Στο μεταξύ, αν θέλουμε να εννοήσουμε ένα ευρύτερο αίτημα, να συρρεύσει και να ενωθεί όλος ο κόσμος και όλοι οι λαοί σε συμψυχία πίστεως και λατρείας του Μόνου Αληθινού, πάλι αυτονοήτως θα λογισθούμε την προσέλκυση πάντων στην πίστη και στο μυστήριο της δια του Κυρίου Ιησού και της Εκκλησίας Του σωτηρίας.

π.Θεολόγος Αμπόνης

Είναι τόσο ψεύτικη αυτή η αγάπη, όσο και τα ψεύτικα λουλούδια.

Εκείνοι, που ομιλούν πληθωρικά περί αγάπης, νοθεύουν το περιεχόμενο της, για να περιπτυχθούν όλους τους αιρετικούς όλων των αποχρώσεων.
Είναι τόσο ψεύτικη αυτή η αγάπη, όσο και τα ψεύτικα λουλούδια.
Φρονούμεν ότι η Ορθοδοξία δεν έχει καμμία θέση ανάμεσα σ’ αυτό το συνονθύλευμα των πλανών και των αιρέσεων.
Αυτό το δόλιο «οικουμενικό» κατασκεύασμα δεν αποσκοπεί στην αναζήτηση της αληθείας, αλλά είναι ένα ανακάτεμα αφανισμού της Αλήθειας.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

πηγή

Θέλουν να διαγράψουν το Θεό από τον κόσμο και από τη ψυχή του ανθρώπου με οποιοδήποτε μέσο....

'Eστησαν το κατάλληλο περιβάλλον , στο οποίο αναπτύχθηκε η μασωνία και όλο το πολιτικό και κοινωνικό κακό .Ακόμα και ο οικουμενισμός αποτελεί εργαλείο της μασωνίας .
Η μασωνία , καλλιεργώντας μια σχετικότητα αξιών , αποσκοπεί στο να προσκυνάς έναν απρόσωπο ψευδόθεο , τον οικουμενικό "θεό" .

Ο οικουμενισμός συμβαδίζει με την παγκοσμιοποίηση .
Η ισοπέδωση όλων των εθνών , η δημιουργία μίας παγκόσμιας κυβέρνησης και ενός εννιαίου κράτους- ταυτόχρονα με τον οικουμενισμό , που αποσκοπεί στη δημιουργία μίας πανθρησκίας η οποία θα "ενώσει" όλες τις θρησκείες σε μία - όλα αυτά στοχεύουν στην εφαρμογή του τελικού σκοπού τους : την εγκαθίδρυση του "νέου ανθρώπου" , του αντιχρίστου .

Ο οικουμενισμός είναι ένα μεγάλο ψέμα, διότι αυτοί μιλούν στο όνομα μιας "αγάπης" εκτός Χριστού , η οποία σε οδηγεί εκτός Αλήθειας .
Εάν οι οικουμενιστές αγαπούσαν αληθινά τον κόσμο δε θα χώριζαν την αλήθεια από την αξία και τον πνευματικό πλούτο της αγιοπατερικής Παράδοσης της Εκκλησίας .
Αυτοί απογυμνώνουν το χριστιανισμό από την ομορφιά της Θείας Χάριτος .
Ο Θεός έφυγε απ' αυτούς κι έμεινε μόνον ο εαυτός τους :
" 'Οχι εμείς δεν Σε έχουμε ανάγκη , εμείς κυβερνούμε τον κόσμο , εμείς δίνουμε το ψωμί , εμείς προσφέρουμε την ευτυχία σ' αυτή τη γη.Ο Ιησούς πρέπει να φυλακιστεί ξανά ,για να μην ενοχλεί την πορεία μας" .

Θέλουν να διαγράψουν το Θεό από τον κόσμο και από τη ψυχή του ανθρώπου με οποιοδήποτε μέσο: αυτός είναι ο σκοπός του οικουμενισμού , τον οποίο πολέμησε ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς .
Ο οικουμενισμός και οι παγκοσμιοποίηση είναι οι πρόδρομοι των Καιρών της Αποκάλυψης .

Γέροντας Ιουστίνος Πίρβου.

ΑΛΛΟ Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΙΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΙΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Πολλοί άσχετοι με κάθε πίστη, λένε πως τάχα θέλουν την ένωση όλων των θρησκειών:«Όλοι θέλομε να δώσει ο Θεός ενότητα πίστεως στον κόσμο. Μα εσείς τα μπερδεύετε τα πράγματα.
Άλλο η συμφιλίωσις των ανθρώπων, και άλλο η συμφιλίωση των θρησκειών.
Ο Χριστιανισμός επιβάλλει ν’ αγαπάμε με όλη μας την καρδιά τους πάντες, όποια πίστη και αν έχουν!
Συγχρόνως όμως μας διατάζει να κρατάμε αλώβητη την πίστη μας και τα δόγματά της. Σαν χριστιανοί πρέπει να ελεείτε όλο τον κόσμο, όλους τους ανθρώπους!
Ακόμη και την ζωή σας να δώσετε γι αυτούς.
Αλλά τις αλήθειες Του Χριστού δεν έχετε το δικαίωμα να τις θίξετε.
Γιατί δεν είναι δικές σας.
Η πίστη Του Χριστού δεν είναι ιδιοκτησία μας να την κάνωμε ο,τι θέλομε»!

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Επιστολές»)

Ο Οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Μαρτυρία Δημήτριου Τσελεγγίδη 

Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. στον τομέα Δογματικής

  Στη συνέχεια, θα πω κάτι, το οποίο έχει να κάνει με προσωπική κατάθεση. Συνδεόμουνα επί δεκαετίες με τον π. Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, του οποίου το ήθος και το φρόνημα είναι εγνωσμένα.Είναι εγνωσμένο, επίσης, ότι είχε κι αυτός «πνευματική τηλεόραση».Όσον αφορά εμένα, πολλές φορές πήγαινα με την πρόθεση, να θέσω κάποια ερωτήματα πολύ συγκεκριμένα, με μία αξιολογική σειρά, και χρησιμοποιώντας το δικό μου λεξιλόγιο.
Και όταν πήγαινα κοντά του, χωρίς να του θέσω καν την ερώτηση, μου απαντούσε με αυτήν τη διαδοχή των ερωτημάτων που είχα και με το λεξιλόγιό μου. Το λέω, ως προσωπική πείρα. Δεν αποτελεί κάτι καινοφανές. Αυτό συνέβαινε και με πολλούς άλλους.

Κάποτε, λοιπόν, νεαρός τότε καθηγητής στη Θεολογική, μιλάμε τώρα πριν από τριάντα χρόνια, του είπα το εξής:
Επειδή και στη Θεολογική Σχολή, ιδιαίτερα τής Θεσσαλονίκης, το κλίμα του Οικουμενισμού ανθεί, είχα κάποια έντονα προβλήματα καί ερωτήματα, επειδή έβλεπα να εκπροσωπείται από σεβαστούς, κατά τα άλλα,καθηγητές.
Φυσικά, τόσο η συνείδησή μου όσο και οι γνώσεις μου αντιδρούσαν μεν,ήθελα όμως, πέρα από την επιστημονική μου θέση, να έχω και την χαρισματικήαπάντηση, πράγμα το οποίο έκανα και σε πάρα πολλά άλλα θέματα.
Τον ρώτησα, λοιπόν, επί του συγκεκριμένου, μήπως μπορεί να μου πεί τι πράγμα είναι ο Οικουμενισμός. Μου απήντησε απερίφραστα και χωρίς καμμία δυσκολία:

«Αυτήν την ερώτηση, παιδί μου, μου την έχει κάνει κι ένας ακόμη νωρίτερα από σένα. Εγώ, εδώ πέρα επάνω, βρίσκομαι σαράντα χρόνια στα βράχια.
Έχω ξεχάσει και τα ελληνικά μου»- σημειωτέον τελείωσε σχολαρχείο – «αλλά μ’ αυτό το θέμα δεν έχω ασχοληθεί.
Γι’ αυτό, επειδή έπρεπε να το απαντήσω, αφού δέχτηκα ερώτημα και δεν είχα καμία γνώμη πάνω στο θέμα, πήγα στο κελλί μου και προσευχήθηκα και ρώτησα τον Χριστό να με πληροφορήσει τι είναι ο Οικουμενισμός.
Πήρα την απάντησή του, η οποία είναι, ότι ο Οικουμενισμός έχει πνεύμα πονηρίας και κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα».
Και τον ρώτησα, πως ακριβώς πιστοποιήθηκε αυτό.

 Μου απάντησε, πως «μετά την προσευχή γέμισε το κελλί μου από αφόρητη δυσωδία, η οποία μου έφερνε ασφυξία στην ψυχή, δεν μπορούσα να αναπνεύσω

Ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων ἀποτελεῖ μάστιγα για τους Οἰκουμενιστές.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

 Ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων ἀποτελεῖ τὸ ἀπόσταγμα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς τους καὶ τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι Θεογνωσίας τους. Ἡ διδασκαλία τους ἀποδεικνύει τὴν ἀληθινὴ καὶ ὀρθὴ πίστη τους. Ὡς γνήσια τέκνα τοῦ Θεοῦ οἱ Ἅγιοι δὲν κράτησαν γιὰ τὸν ἑαυτό τους ἀλλὰ μοιράστηκαν μαζὶ μας τὴν ἐν Θεῷ ἐμπειρία καὶ γνώση τους, ὥστε μέσῳ αὐτῆς ὁ κάθε πιστὸς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ πολεμήσει τὴν ὁποιαδήποτε πλάνη καὶ αἵρεση καὶ νὰ ἀγωνιστεῖ γιὰ τὴν σωτηρία του. Ὡς ἐκ τούτου ἡ μίμηση τῶν Ἁγίων ἀποτελεῖ καθῆκον τῶν πιστῶν ὄχι μόνο γιὰ νὰ τοὺς τιμήσει, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γνωρίσει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀναλόγως νὰ τὸ διαφυλάξει καὶ νὰ τὸ τηρήσει.

Ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων ἀποτελεῖ παράλληλα μάστιγα γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ μάλιστα γιὰ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Τοὺς ἐλέγχει, τοὺς ἀναδεικνύει καὶ τοὺς καταδικάζει ἂν συνεχίζουν νὰ πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο οἱ Οἰκουμενιστὲς ἔχουν βάλει σκοπὸ νὰ μειώσουν τὸ κῦρος καὶ τὴν αὐθεντία τῶν Ἁγίων στὸ πρόσωπο τῶν πιστῶν, γνωρίζοντας, ὅτι οἱ πιστοὶ ποὺ τιμοῦν τοὺς Ἁγίους, μιμοῦνται τοὺς Ἁγίους καὶ ἀπαγορεύουν μὲ αὐτήν τους τὴν μίμηση στὴν αἵρεση νὰ ἐπικρατήσει. Ἔτσι μεταχειρίζονται πονηρὰ μέσα γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τὸ καταχθόνιο σχέδιό τους. Ἁγιοκατατάσσουν Ἁγίους, ποὺ εἶναι ὅμως ἤδη κατωχυρωμένοι ὡς Ἅγιοι στὴν συνείδηση τῶν πιστῶν, φαίνονται ἐξωτερικὰ νὰ τοὺς τιμοῦν μὲ τιμὲς καὶ ἐκδηλώσεις. Στὴν πραγματικότητα ὅμως τοὺς πολεμοῦν καὶ τοὺς διαβάλλουν ἐμφανίζοντάς τους πεπερασμένους ἢ τοὺς ἀρνοῦνται μὴ διαδίδοντας ἢ μὴ τηρώντας τὴν διδασκαλία τους. Ξεχνοῦν ὅμως οἱ ἄσωτοι καὶ θεομάχοι Οἰκουμενιστές, ὅτι «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται» (Β’ Τιμ. 2, 9). Εἶναι διαχρονικὸς καὶ ἀκαταμάχητος. Εἶναι γραμμένος μὲ ἀνεξίτηλο πνευματικὸ μελάνι ποὺ δὲν σβήνεται μὲ κανένα ἀνθρώπινο μέσο.

Ἕνα τέτοιο παράδειγμα μπορεῖ νὰ μᾶς δώσει ἡ μεταχείριση ἀπὸ μεριὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. Ἐνῶ οἱ Οἰκουμενιστὲς φαίνονται νὰ τὸν τιμοῦν, στὴν πραγματικότητα προσπαθοῦν νὰ κρύψουν τὴν διδασκαλία του. Μία διδασκαλία γεμάτη ὀρθόδοξο φρόνημα, θάρρος ἀκρίβεια ἔλεγχο καὶ ἀγάπη, ἀληθινὴ ὅμως καὶ μαρτυρικὴ ἀγάπη, ἀγάπη Θεοῦ.
Ἂς πάρουμε μία μικρὴ γεύση τῆς διδασκαλίας του, παρμένη ἀπὸ τὶς ἐπιστολές του (Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται..., Ἱεραποστολικὲς ἐπιστολές, Ἐκδόσεις Ἐν Πλῷ, 2009). Ἀκόμα καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ μικρὸ δεῖγμα θὰ φανεῖ, γιατί οἱ Οἰκουμενιστὲς προσπαθοῦν —μάταια φυσικά— νὰ σβήσουν τοὺς σύμφωνους μὲ τὴν Ἱ. Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας λόγους του:

«Μὴ νομίσητε, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν» (Ματθ. 10, 34). ... 

Διάβασε σὰν νὰ εἶναι εἰπωμένο: δὲν ἦλθα νὰ συμφιλιώσω τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ ψέμα, τὴν σοφία καὶ τὴν βλακεία, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, τὸ δίκαιο καὶ τὴν βία, τὴν κτηνωδία καὶ τὴν ἀνθρωπιά, τὴν ἁγνότητα καὶ τὴν ἀσωτία, τὸν Θεὸ καὶ τὸν μαμωνά, ἀλλὰ ἔφερα τὸ ξίφος γιὰ νὰ κόψω τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο,γιὰ νὰ μὴν ἀνακατεύονται.Μὲ τί νὰ κόψεις,Κύριε; Μὲ τὸ ξίφος τῆς ἀληθείας.Ἢ μὲ τὸ ξίφος τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο. Ἀφοῦ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια (ἐπιστ. 9)
Στὸν κόσμο ὅμως οὔτε ὑπῆρξε, οὔτε ὑπάρχει καμία δύναμη, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο τέλεια καλό, παρὰ μόνο ἡ δύναμη τῆς πίστης στὸν Χριστό (ἐπιστ. 10).

Δὲν εἶναι παράξενο ποὺ ἀντιδρᾶτε ἐνάντια στὴν χριστιανικὴ διδασκαλία περὶ Ἁγίας Τριάδας. Ἡ δική σας οὐνιτικὴ σέκτα δὲν θεμελιώνεται καὶ δὲν βασίζεται στὴν καθαρὴ ἀλήθεια, ἀλλὰ βασίζεται στὴν συμφιλίωση ὅλων τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου. Τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι δύσκολο νὰ ἐξισώσετε τὸ βουνὸ μὲ τὴν πεδιάδα, σᾶς κάνει νὰ ἐκνευρίζεστε μὲ τὸ βουνό. Ἐπειδὴ σᾶς φαίνεται —ἐντελῶς λανθασμένα— εὐκολότερο νὰ χαμηλώσετε τὸ σωτήριο βουνὸ ἀπὸ τὸ νὰ ὑψώσετε τὴν πεδιάδα... 

Ἐὰν πιστεύετε στὸν Ἰησοῦ Χριστό, τότε πῶς μπορεῖτε νὰ ὑποστηρίζετε τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν ἀναλήθεια; Αὐτὸν τὸν δρόμο σᾶς ἔδειξε ὁ Χριστός; Μήπως Ἐκεῖνος συμφιλίωσε τὴν διδασκαλία Του μὲ τὴν Ρωμαϊκὴ εἰδωλολατρεία, μὲ τὸν σκοτεινὸ φετιχισμό, μὲ τὸν Ἰνδικὸ μηδενισμὸ καὶ μὲ τὸν Ἰουδαϊκὸ φαρισαϊσμό; Ὀφθαλμοφανῶς ὄχι!... Γνωρίζετε, ὅτι ὁ κόσμος δὲν καρφώνει στὸν σταυρὸ ἐκεῖνον ποὺ συμφιλιώνει τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ ψέμα, τὸ φῶς μὲ τὸ σκοτάδι καὶ τὸ καλὸ μὲ τὸ κακό. Τὸν Χριστὸ ὅμως τὸν σταύρωσε, ἐπειδὴ δὲν ἐξίσωσε, δὲν ἀνακάτωσε, δὲν ἔκανε πολιτικὴ μὲ τὴν ἀλήθεια. Εἶναι ξεκάθαρο, λοιπόν, ὅτι ἐσεῖς δὲν πιστεύετε στὸν Ἰησοῦ Χριστό (ἐπιστ. 46).

Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὸν πάπα της, παλαιότερο ἀπ’ ὅλους τοὺς πάπες καὶ πατριάρχες στὸν κόσμο. Τὸν εἶχε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ θὰ τὸν ἔχει μέχρι τὸ τέλος τῶν αἰώνων. Εἶναι ὁ ἴδιος πάπας, τὸν ὁποῖο ἐπικαλέστηκαν καὶ ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ Πνεῦμα τῆς Σοφίας καὶ τοῦ Νοῦ, τὸ Πνεῦμα Παραμυθίας καὶ Δύναμης τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς πάπας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀνέκαθεν καὶ γιὰ πάντα, χωρὶς μεταβολὲς καὶ ἀλλαγές, χωρὶς προκατόχους καὶ διαδόχους (ἐπιστ. 48).
Ὁ προορατικὸς Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης προειδοποιεῖ: «Ἀγαπητοί, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον» (Α’ Ἰωάν. 4, 1)... Ἡ Ὀρθοδοξία σήμερα βρίσκεται ἀνάμεσα στὶς δύο μονόπλευρες ἀναγνωρίσεις: Ἀπὸ τὴν μία εἶναι οἱ Μουσουλμάνοι οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν τὴ δύναμη τῆς πίστης μας ἀλλὰ δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν Βίβλο τῆς πίστης μας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ δυτικοὶ νεόπιστοι, οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν τὴ Βίβλο ἀλλὰ δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν δύναμη τῆς πίστης μας. Γι’ αὐτοὺς τοὺς τελευταίους ὁ θεϊκὸς Παῦλος γράφει, ὅτι «ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι» (Β’ Τιμ. 3, 5). Καὶ συμβουλεύει τὸν Τιμόθεο: «καὶ τούτους ἀποτρέπου» (Β’ Τιμ. 3, 5). Εμεῖς κρατούσαμε καὶ κρατᾶμε καὶ τὴν Βίβλο, δηλ. τὴν Ἀγία Γραφὴ καὶ τὴν Δύναμη, δηλ. τὰ σημάδια καὶ τὰ θαύματα τοῦ Θεοῦ μέσῳ ἁγίων, σταυροῦ, εἰκόνων, μέσῳ προσευχῶν καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων Μυστηρίων (ἐπιστ. 68).»

Εἶναι πιὰ ὀφθαλμοφανές, γιατὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς δὲν ἀνέχονται τὸν ὡς μάχαιρα κοφτερὸ λόγο τοῦ Ἁγίου: Πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ τὸν ἀνεχτοῦν αὐτοὶ ποὺ συμφιλιώνουν τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ ψέμα, τὴν σοφία καὶ τὴν βλακεία, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, τὸ δίκαιο καὶ τὴν βία, τὴν κτηνωδία καὶ τὴν ἀνθρωπιά, τὴν ἁγνότητα καὶ τὴν ἀσωτία, τὸν Θεὸ καὶ τὸν μαμωνά· αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν, ὅτι κι ἄλλες δυνάμεις, ἐκτὸς τοῦ Χριστοῦ, μποροῦν νὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπο τέλεια καλό· αὐτοὶ ποὺ δὲν βασίζονται στὴν καθαρὴ ἀλήθεια, ἀλλὰ προσπαθοῦν νὰ συμφιλιώσουν ὅλες τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου· αὐτοὶ ποὺ θέλουν ἄλλο πάπα ἢ πατριάρχη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα· αὐτοὶ ποὺ δὲν ἀποτρέπουν τοὺς βλάσφημους· αὐτοὶ ποὺ δὲν πιστεύουν στὸν πραγματικὸ Χριστό.
Ἐναπόκειται σὲ μᾶς νὰ ἀποφασίσουμε ποιόν δρόμο θὰ διαλέξουμε: Ἂν θὰ σταυρώσουμε μαζί τους τὸν Χριστό, γιατὶ δὲν ἀνέχεται τὴν αἵρεση καὶ τὸ ψέμα ἢ ἂν θὰ τὸν ὁμολογήσουμε μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο. Ἕνα εἶναι ὅμως σίγουρο: «Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται...».

πηγή

Ἡ ἀγαπολογία τῶν «θεολογούντων» ἄνευ Θεοῦ(Γέροντος Ἀναστασίου Κουδουμιανού)

Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον τοῦ Γέροντος Ἀναστασίου Κουδουμιανοῦ ποὺ ἐκοιμήθη ὀσιακῶς στὶς 2 Δεκεμβρίου 2013.

 (Παράθεμα ἀπὸ συνέντευξη τοῦ Γέροντα).
Ὅταν γεννήθηκε ὁ Χριστὸς εἴχαμε σὰν χαρακτηριστικὸ γνώρισμα στοὺς «θεολογοῦντες» ἄνευ Θεοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, στείρα ἐκνομίκευση τῆς πίστεως, τὴν ὑποκρισία θεμελιωμένη πάνω στὶς ἐξωτερικὲς διατάξεις τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου.
Σήμερα ἔχουμε τὴν ἐκφιλοσόφηση τοῦ Εὐαγγελίου, τὸν πλήρη ἀντινομισμὸ τῆς πίστεως, τὴν ὑποκρισία βασιζομένη στὸν περὶ ἀγάπης νόμο! 
Μίας ἀγάπης ἰδεολογικοποιημένης καὶ ὄχι βιωματικῆς γιατί βασίζεται στὴν ἀμνήστευση τῶν παθῶν κατὰ ἀπομίμηση τῶν διατάξεων τοῦ βοθρικοῦ Κορανίου καὶ ὄχι στὴ μετοχὴ μέσω σταυρικῆς πορείας στὴν Ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι γνήσια Ἀγάπη. Ἔχουμε ἕνα ἐπιθετικὸ «ἀγαπισμό», γιατί εἶναι ἰδέα ποὺ κατοχυρώνει πάθη, δὲν εἶναι βίωμα ποὺ ἀποκρυπτογραφεῖ ἐσωτερικὴ ἀναγέννηση… 
Ἄλλο ἀγάπη ἔστω σὰν ἔμπνευση ἀσκητικῆς προσπάθειας νὰ προσλάβω ἀπαθῶς τὸν συνάνθρωπο σὰν ὁμοσύστατο ἀδελφό, σὰν εἰκόνα Θεοῦ καὶ ἄλλο ἀγαπολογία ποὺ δείχνει ἀνασφάλεια καὶ ψυχικὴ ἀνισορροπία καὶ ἐπιβάλλει μὲ ἕνα σπασμωδικὸ τρόπο τὸν περὶ ἀγάπης νόμο, ἀκριβῶς γιὰ νὰ κατοχυρώσει ἰδεολογικὰ τὸ ἀσταύρωτο τῆς νοσηρῆς ἀνθρώπινης παθολογίας… Αὐτὸ μπορεῖ νὰ βολεύει τὶς αἰσθησιακὲς ἀντιλήψεις μίας ἐκθρησκευμένης χριστιανικῆς πίστεως ἀλλὰ δὲν βολεύει τὴν ἀποστολοπαράδοτη δισχιλιετὴ μέθοδο τῆς προσαγωγῆς τοῦ κτιστοῦ στὸ Ἄκτιστο γεγονὸς ποὺ συνιστᾶ τὴ σωτηρία τοῦ...ἀνθρώπου.
Συνελόντι εἰπεῖν: τότε εἴχαμε τὴν ὑποκρισία μὲ αὐστηρὸ νομικὸ ἐπικάλυμμα. Τώρα τὴν ἔχουμε μὲ φαιδρὸ ἀγαπολογικὸ περίβλημα… Καὶ δὲν αἰσχύνονται νὰ σοφίζονται ἑρμηνεῖες καὶ περὶ τοῦ θεοφόρου σύγχρονου ἁγίου Πορφυρίου προκειμένου νὰ κατοχυρώσουν τὶς νοσηρὲς θέσεις τους. Ὅμως, νὰ εἶσθε σίγουροι, ὅτι ἐν πλησμονὴ ἁγίας ἀγάπης, θὰ τοὺς "ἐκδικηθεῖ" ὁ ἴδιος (ὁ ἅγιος Πορφύριος) μὲ τὴ γνήσια παράθεση τῆς θεόπνευστης θεολογίας του…»

πηγή/αντιγραφή

Οικουμενιστικοί διάλογοι

Ιερά Μονή Παρακλήτου

Ο Οικουμενισμός, για να προωθήσει τα σχέδια του, χρησιμοποιεί πολλά μέσα. Το βασικότερο είναι οι διάλογοι.

Κανείς δεν αγνοεί ότι ή Ορθόδοξη Εκκλησία από τη φύση της είναι ανοιχτή στο διάλογο. Ο Θεός πάντοτε διαλέγεται με τον άνθρωπο και οι Άγιοι της Εκκλησίας δεν αρνήθηκαν ποτέ τη διαλεκτική επικοινωνία τους με τον κόσμο.

Οι Άγιοι, έχοντας αυτοσυνειδησία της κοινωνίας τους με το Θεό, προσπαθούσαν με το διάλογο να μεταδώσουν την εμπειρία της αλήθειας που βίωναν. Γι` αυτούς ή αλήθεια δεν ήταν αντικείμενο έρευνας. Δεν την αναζητούσαν, δεν την διαπραγματεύονταν απλά την πρόσφεραν. Αν Ο διάλογος δεν οδηγούσε τους ετερόδοξους στην απόρριψη της πλάνης τους και στην αποδοχή της ορθοδόξου πίστεως, δεν τον συνέχιζαν.

Δυο χρόνια διαλεγόταν Ο άγιος Μάρκος Ο Ευγενικός με τους Παπικούς στη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439). 
Βλέποντας όμως την υπεροψία, την αδιαλλαξία και την εμμονή τους στην πλάνη, διέκοψε κάθε σχέση μαζί τους, προτρέποντας μάλιστα τους ορθόδοξους πιστούς:
«Ν' αποφεύγετε τους Παπικούς, όπως αποφεύγει κανείς το φίδι».

Θεολογικό διάλογο είχε αρχίσει και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β' Ο Τρανός με τους προτεστάντες θεολόγους της Τυβίγγης (1579). Όταν διαπίστωσε όμως ότι ο διάλογος δεν απέφερε κανέναν καρπό, τον διέκοψε.
 «Σάς παρακαλούμε», τους έγραφε, «μη μας κουράζετε άλλο... Ας πορευθείτε τον δικό σας δρόμο. Αν θέλετε, μπορείτε να μας γράφετε, αλλά όχι πλέον για δόγματα πίστεως».

faneromenihol

Ο Άγ.Νικόλαος Βελιμίροβιτς για την συνύπαρξη των θρησκειών

Άγιος Νικόλαος Αχρίδος

«Όλοι θέλομε να δώσει ο Θεός ενότητα πίστεως στον κόσμο. Μα εσείς τα μπερδεύετε τα πράγματα. 

Άλλο η συμφιλίωσις των ανθρώπων, και άλλο η συμφιλίωση των θρησκειών. Ο Χριστιανισμός επιβάλλει ν' αγαπάμε με όλη μας την καρδιά τους πάντες, όποια πίστη και αν έχουν! 
Συγχρόνως όμως μας διατάζει να κρατάμε αλώβητη την πίστη μας και τα δόγματά της. Σαν χριστιανοί πρέπει να ελεείτε όλο τον κόσμο, όλους τους ανθρώπους! Ακόμη και την ζωή σας να δώσετε γι αυτούς. 

Αλλά τις αλήθειες Του Χριστού δεν έχετε το δικαίωμα να τις θίξετε. Γιατί δεν είναι δικές σας. Η πίστη Του Χριστού δεν είναι ιδιοκτησία μας να την κάνωμε ο,τι θέλομε»!

πηγή

Οικουμενισμός επί Τουρκοκρατίας και η αντίδραση των τότε αγίων...

Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Βασιλείου Παπαδάκη «Το σχίσμα του ζηλωτικού Παλαιοημερολογιτισμού», Μέρος Γ΄, Κεφ. Γ΄ (ολόκληρο το βιβλίο εδώ). Επιλεγμένα αποσπάσματα εδώ.

8

[Απόσπασμα από την αρχή του κεφαλαίου] Παρόμοιες ή ακόμη και χειρότερες από τις σημερινές καταστάσεις συνέβαιναν αναμφίβολα και παλαιότερα. Συγκεκριμένα πραγματοποιήθηκαν αρκετές ενωτικές προσπάθειες με αιρετικούς, οι μεμονωμένες περιπτώσεις μυστηριακής διακοινωνίας και λειτουργικών συγχρωτισμών Ορθοδόξων - ετεροδόξων ήταν κάτι το σύνηθες -ιδίως σε ορισμένους τόπους και χρονικές περιόδους- ενώ συχνά ορισμένοι Ορθόδοξοι διεκήρυτταν απαράδεκτα φρονήματα, παρόμοια με τα σημερινά οικουμενιστικά.
Ο τρόπος με τον οποίο οι άγιοι Πατέρες αντιμετώπισαν τις ανωτέρω καταστάσεις, καθώς και η σχετική τους διδασκαλία καθορίζουν ως όρους διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους επισκόπους μας προ συνοδικής κρίσεώς τους την ένωσι με τους εκτός Εκκλησίας αιρετικούς ή την επίσημη διακήρυξι κάποιας αιρέσεως.

Αντιθέτως, οι ενωτικές προσπάθειες με τους αιρετικούς, οι Θεολογικοί Διάλογοι μαζί τους ή η απλή ύπαρξις Φιλενωτικών, Λατινοφρόνων και γενικότερα κληρικών οι οποίοι διακρίνονταν για την άγνοια ως πρός τις σχέσεις τους μέ τούς ετεροδόξους, τήν αλλοίωσι του εκκλησιαστικού τους φρονήματος και τήν απώλεια της Ορθοδόξου ευαισθησίας, δεν αποτελούσε για τους Πατέρας λόγο διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας μαζί τους. Οι Πατέρες δηλαδή αγωνίσθηκαν μεν εναντίον τους με υποδειγματικό τρόπο, δεν ίδρυσαν όμως δικές τους Εκκλησίες Γ.Ο.Χ., όπως οι σημερινοί Ζηλωταί. [...]


ια΄. Αλλοίωσις του εκκλησιαστικού φρονήματος ορισμένων Ορθοδόξων κληρικών και περιπτώσεις εκκλησιαστικής κοινωνίας Ορθοδόξων - ετεροδόξων κατά τήν περίοδο της Τουρκοκρατίας - Ενετοκρατίας
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας - Ενετοκρατίας οι ενωτικές προσπάθειες με τους Λατίνους σχεδόν εξαλείφθηκαν. Οι δυσχερείς όμως περιστάσεις εκείνης της εποχής σέ συνδυασμό με την σκληρή Δυτική προπαγάνδα αποδυνάμωσαν σημαντικά τις αντιστάσεις του υποδούλου, Ορθοδόξου κλήρου και λαού, που διατελούσε σε άκρα αμάθεια και σκότος.