Ιερομόναχος Άνθιμος ο διά Χριστόν σαλός

Στο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος του Αγίου Όρους, όταν πήγαινε ο Ιερομόναχος Άνθιμος ο διά Χριστόν σαλός, δεν έμπαινε μέσα, αλλά έμενε και αυτός εκεί που έμεναν οι εργάτες της Μονής και στην ίδια τράπεζα των εργατών καθόταν να φάη.

Ο Ηγούμενος της Μονής φαίνεται κάτι πληροφορήθηκε και είπε στο διακονητή Μοναχό να φροντίζη τον Γέροντα Ασκητή, Πατέρα Άνθιμο.
Έκτοτε ο Διακονητής, ο τραπεζάρης των εργατών, τον είχε σε ευλάβεια και τον βοηθούσε και τον παρακολουθούσε. Έτσι απέκτησε και ιδιαίτερη εμπιστοσύνη και μπορούσε να καταλάβη και ορισμένες απ’ τις κρυφές αρετές του.

Μια από τις μεγάλες του αρετές ήταν και το χάρισμα που είχε στο θέμα της νηστείας· μπορούσε να νηστεύη πολλές μέρες!
Κάποτε είχε πάει στο Ρωσικό Μοναστήρι, πριν την νηστεία των Αγίων Αποστόλων, πολύ εξαντλημένος, και ο Διακονητής τον δέχθηκε με πολλή χαρά και του ετοίμασε να φάη.
Ο Γέροντας άρχισε να τρώη, ενώ ο Διακονητής, που υπηρετούσε, μπαινοέβγαινε και κοίταζε τον Γέροντα, που έτρωγε συνέχεια, και τον κατέκρινε: «Τέτοιος ξηραμένος και αδύνατος Μοναχός μπορούσε να φάη τόσο πολύ!»
Έτσι συγχυσμένος από αυτούς τους λογισμούς της κατακρίσεως ο Τραπεζάρης έφυγε για το κελλί του.
Ο Πατήρ Άνθιμος, αφού τελείωσε το φαγητό του, πήγε και κάθισε στην πόρτα του κελλιού του αδελφού. Βλέποντας τον φίλο του πως ήταν συγχυσμένος από αυτούς τους λογισμούς, τον λυπήθηκε και, για να τον βοηθήση, αναγκάστηκε να του αποκαλύψη την αιτία, ώστε να είναι προσεκτικός για τους άλλους, να μη κατακρίνη, αλλά και εμείς οι άλλοι να ωφεληθούμε από αυτό και να προσέχουμε την κατάκριση.
Παίρνοντας τον λοιπόν από το χέρι, τον ρώτησε:
‐ Μήπως ξέρεις, αδελφέ μου, τι θα πη ταπεινοφροσύνη;
Ο αδελφός από συστολή του απήντησε:
‐ Όχι, δεν ξέρω.
Τότε ο Γέροντας του είπε:
‐ Η ταπεινοφροσύνη συνίσταται σε τούτο: στο να μην κατακρίνης κανέναν, αλλά να λογιάζης τον εαυτό σου χειρότερο από όλους. Να, μόλις τώρα πλανέθηκες και με κατέκρινες, επειδή έφαγα πολύ. Αλλά δεν ήξερες πόσες μέρες δεν έχω φάει καθόλου. Θυμάσαι, όταν ήμουν εδώ τελευταία και έφαγα;

Εκείνο που θα συγκινήση περισσότερο τον Θεό την ημέρα της Κρίσεως, είναι η εργασία που έκανε ο καθένας μας στον παλαιό του άνθρωπο!

Μεγαλύτερη αξία έχει ένας που απέκτησε αρετές με αγώνα, παρά εκείνος που γεννήθηκε με φυσικές αρετές, ο οποίος θα πρέπη να τις διπλασιάση, για να ακούση το ευ, δούλε αγαθέ…

Διάκριση φυσικά όλοι οι άνθρωποι έχουμε λίγη, αλλά δυστυχώς δεν την χρησιμοποιούμε για τον εαυτό μας, οι περισσότεροι από εμάς, αλλά για τους συνανθρώπους μας (για να μη… διακριθούν) και την μολύνουμε με την κρίση και κατάκριση και την απαίτηση να διορθωθούν οι άλλοι, ενώ θα έπρεπε να έχουμε απαίτηση μόνον από τον εαυτό μας, που δεν αποφασίζει να αγωνιστή στα ζεστά, να κόψη τα πάθη του, να ελευθερωθή η ψυχή του, να πετάξη στον Ουρανό.

Όσοι δεν αποφασίζουν να αρχίσουν αγώνα με φιλότιμο, αλλά κυλάνε την ζωή τους στον αόριστο χρόνο, συνέχεια ζαλισμένοι και αρρωστημένοι ψυχικά και σωματικά θα βρίσκωνται, και τελικά αρχηστεύονται και τα χαρίσματα που τους έδωσε ο Θεός, για τα οποία και θα ζητήση λόγο.

Η ψυχή σαν ένα μουσικό όργανο που πρέπει να το κουρδίζεις και να το μελετάς συνέχεια.

 Stamatis Spanoudakis Σταμάτης Σπανουδάκης (OFFICIAL)

  Ωραία είναι όλα αυτά που λέμε, ωραία και η μουσική, αλλά όλα είναι μηδέν μπροστά στον Θεό. Μπορεί να είμαι καλός ή κακός μουσικός, καλός ή κακός άνθρωπος, αλλά ουδόλως με αφορά τελικά... Ούτε η μουσική μου, ούτε η ζωή μου η ίδια, αν δεν είμαι κοντά στον Θεό. Αυτό είναι το πρώτο. Όλα τα άλλα έπονται.

 Απ’ τον Θεό έρχεται η μουσική. Το ξέρω όσο μπορεί να ξέρει κανείς κάτι. Ξέρω τις δυνατότητες μου ως άνθρωπος. Αν μου αφαιρέσεις το χάρισμα, είμαι άχρηστος. Και το χάρισμα δεν είναι κάτι μόνιμο. Όπως έρχεται, έτσι και φεύγει. Είναι Πνεύμα και θέλει να το πάρεις, να το καλλιεργήσεις, να το προστατέψεις με πολλή αγάπη. Αν το ξεφτιλίσεις, θα σου φύγει. Κι εμένα μου έχει φύγει πολλές φορές. Αυτός είναι και ο μεγάλος μου φόβος –μαζί με τον φόβο του θανάτου. Αν θα ’μαι στη σωστή μεριά πεθαίνοντας! Γιατί όλα παίζονται. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ένας ληστής και μια πόρνη είναι εκεί που πρέπει. Τίποτε άλλο δεν ξέρουμε. Αυτό φοβάμαι λοιπόν και το να μην μπορώ να γράψω. Αυτό το μαρτύριο. Κάθε φορά που ξεκινάω, στην αρχή βγαίνουνε τα πράγματα που εγώ κάνω, με τα χέρια μου, με τις γνώσεις μου, με το ηλίθιο μυαλό μου, τα οποία είναι φρίκη. Και σιγά-σιγά, δουλεύοντας και επιμένοντας, μερικές φορές έρχεται αυτό που πρέπει να έρθει.

Ο ΝΟΣΦΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΣ(Κυριακή ΙΣΤ΄ Ματθαίου).

 Στὴν παραβολὴ τῶν ταλάντων ἕνας οἰκοδεσπότης (ὁ Θεὸς) μοίρασε τάλαντα (χαρίσματα) σὲ τρεῖς δούλους του, ἀνάλογα μὲ τὴν ἀξία καὶ τὶς δυνατότητες τοῦ καθενός. Στὸν πρῶτο ἔδωσε πέντε τάλαντα, στὸν δεύτερο δύο καὶ στὸν τρίτο ἕνα. Ὁ πρῶτος, ἀξιοποιώντας αὐτὰ ποὺ ἔλαβε, κέρδισε ἄλλα πέντε, ὁ δεύτερος ἄλλα δύο, ἀλλὰ ὁ τρίτος δὲν ἐκμεταλλεύτηκε καθόλου τὸ τάλαντό του. Τὸ ἔθαψε μόνο στὴ γῆ καὶ ὅταν κλήθηκαν ὅλοι νὰ ἀποδώσουν λογαριασμό, οἱ δυὸ πρῶτοι βραβεύτηκαν, ἐνῷ ὁ τρίτος κατακρίθηκε 

 Εἶναι λογικὸ νὰ βραβεύεται ὅποιος ἀξιοποιεῖ τὰ τάλαντα, τὰ χαρίσματα ποὺ τοῦ δόθηκαν ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐπίσης καὶ τὸ νὰ κατακρίνεται καὶ νὰ καταδικάζεται ὅποιος θάβει τὸ ταλέντο του καὶ δὲν τὸ ἀξιοποιεῖ γιὰ τὸ καλὸ ὅλων. Παρατηροῦμε ὅμως καὶ μιὰ τρίτη πρακτική, ποὺ ἀκολουθεῖται ἀπὸ πολλούς, πάρα πολλοὺς ἀνθρώπους. Εἶναι τὸ συχνότατο φαινόμενο νὰ προσπαθοῦν πολλοὶ ἄνθρωποι ἀτάλαντοι νὰ ἐπιδείξουν ἱκανότητες ποὺ δὲν ἔχουν, νὰ οἰκειοποιοῦνται χαρίσματα ποὺ δὲν τοὺς δόθηκαν. Ἐντελῶς αὐθαίρετα παρουσιάζονται ὡς εἰδικοὶ ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ. Καὶ ὅταν μὲν τὸ κάνουν, γιὰ νὰ ἐπιδείξουν ἁπλῶς πνεῦμα στὴν παρέα τους, λίγο τὸ κακό. Ὅταν ὅμως προσπαθοῦν νὰ ἐνεργοῦν ὡς ἁρμόδιοι σὲ χώρους καὶ τομεῖς ἐντελῶς ἔξω ἀπὸ τὴν τυχὸν εἰδικότητά τους (ἂν ὑπάρχει), τότε τὸ πράγμα παίρνει σοβαρότατες διαστάσεις.

Ὅμως…

Κυριακή ΙΣΤ’ Ματθαίου- ΔΟΤΕ ΤΩ ΕΧΟΝΤΙ ΤΑ ΔΕΚΑ ΤΑΛΑΝΤΑ

«Ἄρατε οὖν ἀπ' αὐτοῦ τὸ τάλαντον καὶ δότε τῷ ἔχοντι τὰ δέκα τάλαντα· τῷ γὰρ ἔχοντι παντὶ δοθήσεται καὶ περισσευθήσεται· ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ' αὐτοῦ» (Ματθ. 25, 28-29)
«Πάρτε του, λοιπόν, το τάλαντο και δώστε το σ’ αυτόν που έχει τα δέκα τάλαντα. Γιατί σε καθέναν που έχει, θα του δοθεί με το παραπάνω και θα ’χει περίσσευμα· ενώ απ’ όποιον δεν έχει, θα του πάρουν και τα λίγα που έχει».

  Ξεχωριστή αληθινά η παραβολή των ταλάντων, την οποία αφηγείται ο Κύριος στους μαθητές του λίγο πριν το σωτήριο Πάθος Του. Οι περισσότεροι ίσως μένουμε στον φόβο για τη στάση του δούλου που έλαβε το ένα τάλαντο και το έκρυψε. Όμως πάντοτε υπάρχουν και οι δύο άλλοι δούλοι: ο ένας που έλαβε πέντε τάλαντα και τα έκανε με τον κόπο του δέκα, και ο άλλος που έλαβε δύο τάλαντα και τα έκανε με τον κόπο του τέσσερα. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο Χριστός χωρίζει τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες. Οι δύο, η πλειοψηφία δηλαδή, εργάζονται, αξιοποιούν ό,τι τους δόθηκε. Ο ένας, η μειοψηφία δηλαδή, κρύβει αυτό που του χαρίστηκε και το επιστρέφει με αχαριστία προς τον ευεργέτη του. Το κακό βεβαίως ελκύει. Προκαλεί την προσοχή μας. Και εκεί μένουμε συνήθως στην ανάγνωση της παραβολής. Να μη μοιάσουμε στον πονηρό και τεμπέλη δούλο. Κι αυτός όμως έλαβε. Ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις. Ο Θεός δε λειτουργεί με το κριτήριο της ισότητας στην ποιότητα. Λειτουργεί όμως με το κριτήριο της αγάπης που δίνει στον καθένα ό,τι μπορεί να αντέξει. Κι αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο πώς σκέπτεται ο Θεός και πώς οι άνθρωποι, οι οποίοι νομίζουμε ότι αν λάβουμε τα ίσα, αυτό είναι δικαιοσύνη. Για τον Θεό δικαιοσύνη είναι ό,τι κι αν έχουμε λάβει, γιατί κανέναν δεν λησμονεί, να το αξιοποιήσουμε.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε'ΛΟΥΚΑ-Μία πρόσκληση νά ξαναδούμε που βρισκόμαστε τόσο έναντι του Θεού όσο καί έναντι των ἀνθρώπων.

Μία ἀπό τίς μεγάλες ἁμαρτίες πού συνοδεύουν τόν πλοῦτο εἶναι καί ἡ θέαση τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ἰδίως τῶν φτωχότερων, ὡς ἀνώνυμων. Οἱ πλούσιοι εἶναι ἐπώνυμοι. Μιλᾶ ὁ κόσμος γι’ αὐτούς. Μποροῦν νά ξοδεύουν καί νά προκαλοῦν. Τούς ζηλεύουν διότι ἀπολαμβάνουν τήν ζωή τους. Καί μοιάζουν οἱ πλούσιοι σάν νά μήν πρόκειται νά πεθάνουν ποτέ.

Ὁ ἀνώνυμος πλούσιος
Σέ μία ἀπό τίς συγκλονιστικότερες σέ διδάγματα παραβολές ὁ Χριστός ἀντιστρέφει τά πράγματα. Ὁ πλούσιος δέν ἔχει ὄνομα. Ὁ φτωχός ὀνομάζεται Λάζαρος. Ὁ πλούσιος ἀπολαμβάνει τή ζωή του, χωρίς νά δίδει σημασία στόν φτωχό, ὁ ὁποῖος τρέφεται ἀπό τά σκουπίδια τοῦ πλουσίου καί ἡ παρέα του εἶναι τά σκυλάκια πού τοῦ γλείφουν τίς πληγές. Στήν αἰώνια ζωή ὅμως ὁ μοναχικός Λάζαρος μεταφέρεται ἀπό τούς ἀγγέλους καί πηγαίνει στούς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, ὅπου «παρακαλεῖται», παρηγορεῖται καί χαίρεται, ἐνῶ ὁ πλούσιος πού ἀπολάμβανε τήν συντροφιά τῶν ἀνθρώπων καί στή ζωή καί στήν ταφή του, ἐντελῶς μόνος, χωρίς κάποιος νά τόν συνοδεύσει, βασανίζεται στόν Ἅδη, στήν κόλαση. Ἐκεῖ καταλαβαίνει ὅτι ὁ ἴδιος δέν ἔχει ὄνομα, παρότι ὅσο ζοῦσε τόνγνώριζαν ὅλοι. Στήν πραγματικότητά ὅμως πρόσωπο μέ ὄνομα καί ταυτότητα γίνεται ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει κοινωνία μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο, ἀκόμη κι ἄν αὐτό δέν φαίνεται στόν χρόνο τῆς ζωῆς μας.

Κυριακή Δ'Λουκά- ΤΟ ΦΥΤΩΡΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

π. Δημητρίου Μπόκου

 Ὁ Θεὸς εἶναι ἔμπειρος, καλὸς γεωργός. Σπέρνει τὸν σπόρο του, φυτεύει τὰ φυτά του μὲ ἀξεπέραστη τέχνη. Ὁ ἀγρός του εἶναι τεράστιος, ὅλες οἱ ἀνθρώπινες ψυχές. Στὸν ἀγρὸ αὐτὸν φυτεύονται θεῖες καταβολές, σπέρνεται ἀπὸ τὸν οὐράνιο σπορέα «καλὸν σπέρμα», ἄριστης ποιότητας σπόρος (Κυριακὴ Δ΄ Λουκᾶ).

 Ὁ Θεὸς πρωτοέδειξε τὴ γεωργικὴ δεξιοτεχνία του στὸν Παράδεισο, ὅταν ἑτοίμασε γιὰ τὸν ἄνθρωπο «κῆπον παντοίοις ὡραϊσμένον φυτοῖς». 

Ὁ Θεὸς δὲν ἀρέσκεται σὲ μονοκαλλιέργειες. Ἀντιθέτως, ζήτησε ἀπὸ τὴ γῆ νὰ βλαστήσει «πᾶν ξύλον ὡραῖον εἰς ὅρασιν καὶ καλὸν εἰς βρῶσιν» (Γεν 2, 9). Ὅλα αὐτὰ τὰ διαφορετικὰ δέντρα ποὺ ντύνουν τὸν κόσμο μὲ τὴν πολυποίκιλη ὀμορφιά τους καὶ τὸν τρέφουν μὲ τὴν πανσπερμία τῶν καρπῶν τους. Ὅλα αὐτὰ ποὺ φτιάχνουν τὸ τεράστιο, ἀλλὰ καὶ τόσο τέλεια ἰσορροπημένο γεω-οἰκοσύστημα.

 Ἀλλὰ τὸ ἴδιο ἐπιθυμεῖ ὁ Θεὸς καὶ στὸν πνευματικό του ἀγρό, ὅπου φυτεύει πολλῶν εἰδῶν καλὰ σπέρματα. Καὶ ὁ καθένας μας πρέπει νὰ γίνει τὸ ζωντανὸ ἀκμαῖο φυτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός. Νὰ ἀναπτυχθεῖ καὶ νὰ καρποφορήσει μὲ τὸν δικό του ἰδιαίτερο τρόπο. Οἱ θεῖοι λειμῶνες «τῆς ἀκηράτου νομῆς», τὰ ἀμόλυντα βοσκοτόπια τῆς Βασιλείας τοῦ

Πάθη και χαρίσματα...

Εχεις πολλά κακά παιδί μου,αλλά έχεις και πολλά καλά. 

Έχεις πολλά πάθη αλλά και πολλά χαρίσματα.

 Φώναζε τον Χριστό να σού δείχνει τα μεν και τα δε,με δόσεις, γιατί δεν αντέχεις να τα δεις όλα. 

Βλέποντας όλα τα πάθη σου θα απελπιστείς τελείως, αλλά και βλέποντας όλα τα χαρίσματα σου θα πέσεις στον εωσφορικό εγωισμό.

 Αγωνίσου. Όλοι χωράμε στην Εκκλησία.

 Μέσα στην Εκκλησία να είμαστε και νά αγωνιζόμαστε χωρίς φόβο, πανικό και απόγνωση. Αυτά μακριά. (Ειπέ τις εκ του Γεροντικού).

 π.Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

Κυριακή μετά τα Φώτα-«Ἀναβάς εἰς ὕψος ἠχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν»

Κήρυγμα Αποστολικό Κυριακή μετά τα Φώτα

 Αγαπητοί μου αδελφοί, η παρουσία του Χριστού μας στον κόσμο έγινε πηγή χαρίτων και πνευματικού πλουτισμού. Άνοιξε τους κρουνούς της θείας αγάπης και της φιλανθρωπίας Του. Προσέφερε την συγγνώμην και την άφεσιν των αμαρτιών στους ανθρώπους. Χάρισε την ειρήνη και την ανάπαυσιν των ψυχών. Γέμισε με πνεύμα Άγιον την Εκκλησίαν Του, χαρά και ελπίδα.

 Σήμερα, Κυριακή μετά τα Φώτα, την λαμπρή αυτήν εορτή της Βαπτίσεως του Κυρίου μας, και της φανερώσεως του μυστηρίου της Αγίας Τριάδος, διαβάζεται όπως ακούσαμε το θαυμάσιο αυτό κείμενο του Απ. Παύλου που απευθύνεται στην Εκκλησία των Εφεσίων και μας ομιλεί για όλα εκείνα τα χαρίσματα και τις δωρεές που μας χάρισε η παρουσία του Χριστού μας στον κόσμο.

 Δεν υπάρχει αδελφοί Χριστιανοί βαπτισμένος που δεν έλαβε ευεργετικές δωρεές από τον Κύριο μας. Μπορεί κάποιος να έχει περισσότερες δωρεές και άλλος λιγότερες, πάντως όλοι μας είμαστε δωρεοδόχοι Χριστού. Το μέτρο των δωρεών ενός εκάστου το προσφέρει ο Κύριος σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια που μόνο Εκείνος γνωρίζει τις δυνατότητες μας.

Ό,τι έχει μια ψυχή, αυτό και μεταδίδει. Το πάθος μεταδίδει πάθος, ο θυμός θυμό, η οργή οργή.

Όταν συναναστρεφώμαστε έναν άνθρωπο που έχει πάθη, και δεν επηρεαζόμαστε από τα πάθη του, εμείς επιδρούμε στον χαρακτήρα του;

- Εάν έχουμε πνευματική κατάσταση,αγιότητα,πολύ επιδρούμε,γιατί επιδρά η Χάρις του Θεού και βοηθιέται ο συνανθρωπός μας. Όταν ανεχώμαστε τον αδελφό μας από αγάπη,εκείνος το καταλαβαίνει. Όπως και όταν υπάρχη μέσα μας κακία,χωρίς να εκδηλώνεται,πάλι εκείνος την καταλαβαίνει.

 Ό,τι έχει μια ψυχή,αυτό και μεταδίδει. 
Το πάθος μεταδίδει πάθος, ο θυμός θυμό, η οργή οργή. Ενώ, όταν στην ψυχή υπάρχουν χαρίσματα, το χάρισμα θα μεταδώση χάρισμα.

- Όταν δηλαδή κανείς συναναστρέφεται με εναρέτους, βοηθιέται;
- Και βέβαια βοηθιέται. Αν πας σε ένα κελλί που το θυμιάζουν συνέχεια, όταν βγης, θα μυρίζης θυμίαμα. Αν πας σε έναν στάβλο, θα πάρης τη μυρωδιά του στάβλου. Αν πας σε ένα κοσμικό σπίτι , θα μυρίζης κοσμικά αρώματα.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου""Πνευματική αφύπνιση''

πηγή

Αλίμονο στον άνθρωπο, που δεν υπολογίζει τον Θεό, νομίζοντας ότι, ό,τι έχει τα απέκτησε με δικές του δυνάμεις...

 Όταν οι άλλοι θα σε χειροκροτούν, εσύ θα βάλεις το κεφάλι κάτω και θα πεις: «Θεέ μου, σκέπασέ με αυτήν την ώρα...».

Και όταν οι άλλοι θα σου λένε «Μπράβο!», εσύ να νοιώθεις ότι κλέβεις τον Θεό, διότι ο Θεός είναι Εκείνος που σου έδωσε ό,τι σου έδωσε, ώστε να σε χειροκροτούν και να σου λένε οι άλλοι «Μπράβο!».
 Μην αφήσεις τον νου σου ποτέ και πεις, ότι είσαι άξιος για κάτι. Πάντα να νιώθεις ότι είσαι ανάξιος. Έστω κι αν είσαι άξιος. Διότι κι αν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος από δικά σου φόντα. Είσαι άξιος με δανεικά. Είναι τα χαρίσματα που σου έδωσε ο Θεός. Κατά συνέπεια, πρέπει να ταπεινοφρονείς.
Γι' αυτό ο άνθρωπος πάντα πρέπει να είναι δακρυσμένος, δοξολογώντας τον Θεό για όσα του έχει δώσει.
Αλίμονο στον άνθρωπο, που δεν υπολογίζει τον Θεό, νομίζοντας ότι, ό,τι έχει είναι δικά του και ότι τα απέκτησε με δικές του δυνάμεις. Γιατί τότε θα έρθει μια μέρα, που θα εξευτελιστεί.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας 

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ-Ο αγρός και η γωνία

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Τοις δε λοιποίς δέδοται τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού εν παραβολαίς, ίνα βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη συνιώσιν» (Λουκ. 8, 10)
«Στους υπόλοιπους τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού δίνονται από Αυτόν με παραβολές, ώστε να κοιτάζουν αλλά να μην βλέπουν και να ακούνε αλλά να μην καταλαβαίνουν».
 Κάνει διακρίσεις ο Θεός; Σε άλλους δίνει την δυνατότητα να αντιλαμβάνονται το θέλημά Του, τον δρόμο που οδηγεί στην Αλήθεια της Βασιλείας, στο νόημα της όντως ζωής και σε άλλους προσφέρει κάποιες ιστορίες, κάποιες παραβολές, ώστε τελικά να μην είναι σε θέση να δουν πραγματικά τα παραπάνω, αλλά και ενώ ακούνε να μην καταλαβαίνουν;
Το Ευαγγέλιο του Σπορέως αυτό λέει, χωρίς υπεκφυγές. Και αφήνει σε μας να ερμηνεύσουμε την πραγματικότητα.
 Δύσκολος δρόμος. Όταν έχουμε ταυτίσει την αγάπη με την ομοιομορφία, με την ισότητα, το ομότροπο, πώς να εξηγήσουμε ότι η αγάπη εκφράζεται κατά την δύναμη του καθενός; Κατά την διάθεση της καρδιάς του; Ότι δεν αρκεί η σπορά του λόγου και της αλήθειας, αλλά χρειάζεται η αγαθή γη, για να καρποφορήσει αυτός ο λόγος. Ότι δεν είναι ανάγκη να είναι μεγάλο το χωράφι, αλλά ότι είναι αρκετή και μία γωνιά, στην οποία το έδαφος λέει ΝΑΙ στον γεωργό. Ότι αυτό το ΝΑΙ δεν έρχεται τυχαία, αλλά έπεται της απόφασης του κατόχου και διαχειριστή του να μην κοιτά από εδώ και από εκεί, αλλά να συγκεντρωθεί στην προετοιμασία για την σπορά. 

 Να αναζητεί την αλήθεια. 

Να έχει υπομονή να έρθει το φθινόπωρο. 

Να μη βιαστεί στον χειμώνα να απαιτήσει να βγει το στάχυ, διότι θα καεί στο κρύο των λογισμών, στο χιόνι των μεριμνών που με το βάρος του θα το λυγίσει, αλλά και στα άτσαλα βήματα των άλλων, που χωρίς να βλέπουν πού πατάνε, θα το τσακίσουν. 

Να μην αγωνιά την ώρα της άνοιξης να κιτρινίσει, αλλά να περιμένει την ώρα του καλοκαιριού. Και να είναι έτοιμος να αφήσει αυτόν που έσπειρε και να θερίσει.

Κυριακή Α΄Λουκά-Γιατί σε αυτόν και όχι σε μένα;

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Και είδε δύο πλοία εστώτα παρά την λίμνην... εμβάς δε εις έν των πλοίων, ό ην του Σίμωνος, ηρώτησεν αυτόν από της γης επαναγαγείν ολίγον, και καθίσας εδίδασκεν εκ του πλοίου τους όχλους» (Λουκ. 5, 2-3) 

«Είδε ο Ιησούς δύο ψαροκάικα στην άκρη της λίμνης... εκείνος ανέβηκε σε ένα από τα ψαροκάικα, αυτό που ήταν του Σίμωνα, και τον παρακάλεσε να τραβηχτεί λίγο από την ξηρά, κάθισε στο ψαροκάικο και απ’ αυτό δίδασκε τα πλήθη».

  Αναρωτιόμαστε στην ζωή μας γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι χαρισματικοί και κάποιοι λιγότερο. Γιατί σε κάποιους δίνονται όλα τα αγαθά και σε κάποιους όχι. Γιατί ο Θεός απευθύνεται στον κόσμο μέσω κάποιων συγκεκριμένων ανθρώπων και όχι μέσω όλων. 

Μία απάντηση βρίσκεται στην εικόνα των δύο πλοίων, τα οποία στέκονταν στην όχθη της λίμνης Γεννησαρέτ, μετά από μία βραδιά χωρίς άγρα ψαριών, μία βραδιά κόπου χωρίς αποτέλεσμα. Ο Χριστός ανεβαίνει στο ένα πλοίο, του Σίμωνος Πέτρου, και του ζητά να τραβηχτεί λίγο από την ξηρά, για να Τον βλέπει και να Τον το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί. Δεν επιλέγει το άλλο πλοίο το οποίο ανήκε στους υιούς Ζεβεδαίου, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο. Και οι τρεις θα γίνουν μαθητές Του. Θα τον ακολουθήσουν στον αγώνα του ευαγγελισμού των ανθρώπων. Θα Τον ακολουθήσουν μέχρι τέλους. Κι όμως εκείνη την στιγμή, διάλεξε το πλοίο του Πέτρου. Γιατί άραγε;
  Οι άνθρωποι ζητούμε ορθολογικές απαντήσεις στην ζωή μας. Ψάχνουμε να βρούμε τι είναι δίκαιο και τι άδικο και μάλιστα, επειδή συχνά υπερεκτιμούμε τις δυνατότητές μας συγκρίνοντάς τες με αυτές των άλλων, παραπονιόμαστε, είτε εντός μας είτε ενώπιον τω άλλων. Και όντως μπορεί να υπάρχουν απαντήσεις στην καθημερινότητα της ζωής μας, οι οποίες αποτυπώνουν και τον τρόπο με τον οποίο άλλοι κερδίζουν ή άλλοι δεν γνωρίζουν πώς να κερδίσουν. Εξυπνάδα, συγκυρίες, χαρισματικότητα, μακιαβελισμός, έξυπνες συμμαχίες, κολακεία,

«Ζηλούτε δε τα χαρίσματα τα κρείττονα»(Κυριακή Αγίων Αναργύρων}

Κυριακή Ε'Ματθαίου

 Συχνό φαινόμενο της καθημερινής μας πραγματικότητας, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η ζήλεια. Καθώς βλέπουμε τα χαρίσματα, τις επιτυχίες, τη διαφορετικότητα του άλλου ανθρώπου, αισθανόμαστε μειονεκτικά έναντί του.

 Δε χαιρόμαστε γι’ αυτόν, διότι μας προκαλεί το γεγονός ότι έχει κάτι που εμείς δεν έχουμε. 

Δε ζηλεύουμε μόνο τα χαρίσματά του, αλλά ζηλεύουμε το πρόσωπο γι’ αυτά. Έτσι, είτε περιφρονούμε τον έχοντα τα χαρίσματα, είτε τα υποτιμούμε, μόνο και μόνο για να αισθανθούμε εμείς καλύτερα, είτε θα θέλαμε να πάθει κακό, να αποτύχει στη χρήση των χαρισμάτων, προκειμένου να δικαιωθεί η αρνητική κριτική την οποία ασκούμε. Άλλοτε, προσπαθούμε να υπερτονίσουμε τα δικά μας χαρίσματα. Να δείξουμε ότι αυτό που έχει ο άλλος δεν είναι τόσο σημαντικό σε σχέση με αυτό που έχουμε εμείς. 

Κάποτε η ζήλεια έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο ξεχωριστός, ο διαφορετικός, ενώ μας γνωρίζει και τον γνωρίζουμε, δεν μας δίδει την προσοχή που θα θέλαμε να μας δώσει ή προσέχει άλλους ανθρώπους περισσότερο ή διαφορετικά από εμάς, με αποτέλεσμα η ζήλεια μας να γίνεται φαρμάκι. Τελικά, δια της ζήλειας καλλιεργείται μία κοινωνία ανταγωνισμού, ενίοτε κακίας και περιφρονητικότητας εις βάρος των άλλων ανθρώπων.
Είναι περιττό να υπογραμμίσει κάποιος ότι η ζήλεια δεν θεραπεύεται δια των νουθεσιών. Γίνεται πάθος της ανθρώπινης καρδιάς. Πηγάζει από τον εγωκεντρισμό μας, από τη διάθεσή μας να είμαστε εμείς το κέντρο του κόσμου, το επίκεντρο της προσοχής όλων. Κάθε μετατόπιση του ενδιαφέροντος σε άλλους μάς κάνει να αισθανόμαστε περιφρονημένοι και υποτιμημένοι. Αυτό συμβαίνει από την παιδική ηλικία και η ζήλεια φέρνει τα χαρακτηριστικά της προσκόλλησης, της απόπειρας προσέγγισης του ενδιαφέροντος των άλλων με