Η Τραγωδία της Χίου ως Σύμπτωμα μιας Κυνικής Γεωπολιτικής Ατζέντας

  Η νέα τραγωδία στη Χίο, με τον άδικο χαμό γυναικών και μικρών παιδιών στα παγωμένα νερά, δεν είναι απλώς ένα «δυστύχημα». Είναι το αναπόφευκτο, αιματηρό αποτέλεσμα ενός συστήματος που έχει μετατρέψει την ανθρώπινη ζωή σε αναλώσιμο υλικό για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων γεωπολιτικών και ιδεολογικών στόχων.

  Αυτό που βιώνουμε δεν είναι μια αυθόρμητη μετακίνηση πληθυσμών, ούτε μια νόμιμη (και θεμιτή) πολιτική μετανάστευσης. Είναι μια οργανωμένη διαδικασία που προωθείται από συγκεκριμένες ελίτ. Ο απώτερος στόχος; Η μετατροπή των εθνικών κρατών από «Χώρες» —δηλαδή οντότητες με ιστορία, πολιτισμό, εθνική ταυτότητα και συλλογική συνείδηση— σε «Χώρους». Σε ουδέτερες ζώνες, δηλαδή, όπου πληθυσμοί μετακινούνται και αναμειγνύονται χωρίς συνεκτικό ιστό, με σκοπό την πλήρη απαλοιφή της εθνικής μνήμης και την αλλοίωση των χαρακτηριστικών που συγκροτούν τις κοινωνίες μας.

  Σε αυτή την τεράστια σκακιέρα, τα πρώτα και τραγικότερα θύματα είναι οι ίδιοι οι λαθρομετανάστες. Αντί να αντιμετωπίζονται ως ανθρώπινες υποστάσεις, εργαλειοποιούνται κυνικά ως «πολιορκητικοί κριοί» για την επίτευξη της αποδόμησης των συνόρων και των ταυτοτήτων. Το σύστημα δεν διστάζει πουθενά. Γυναίκες, μωρά και μικρά παιδιά στοιβάζονται σε σαπιοκάραβα και σπρώχνονται στο θάνατο, γιατί για τους σχεδιαστές αυτής της πολιτικής, η ανθρώπινη απώλεια είναι απλώς μια «παράπλευρη απώλεια» ή, ακόμα χειρότερα, ένα μέσο συναισθηματικού εκβιασμού της κοινής γνώμης.