O Ντοστογιέφσκι και η Όπτινα

Μνημείο του Fyodor Mikhailovich Dostoievsky στη Μονή της Optina ..

  Η επίσκεψη τού Φ.M. Ντοστογιέφσκι στην Όπτινα τον Ιούνιο τού 1878 στάθηκε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην πνευματική ζωή τού συγγραφέα. H ανάγκη για την επίσκεψη αυτή πήγασε από την πρόσφατη προσωπική εμπειρία τού θανάτου τού νεότερου γιού του Αλιόσa. Καθόρισε δε η επίσκεψη αυτή σε μεγάλο βαθμό τις δημιουργικές ιδέες και το χαρακτήρα τού μυθιστορήματος ΄Αδελφοί Καραμάζοφ. Η συνάντηση με τον στάρετς τής Όπτινα Αμβρόσιο συνόψισε την πολυετή πνευματική και δημιουργική αναζήτηση του συγγραφέα.

Το ταξίδι αυτό αναφέρεται σε όλες τις βιογραφίες και τα βιογραφικά δοκίμια για τη ζωή τού Φ.M.Ντοστογιέφσκι. Ωστόσο, οι διαθέσιμες πηγές για την αναπαράστασή του είναι λίγες.

Η πρώτη πηγή είναι μια επιστολή τού Φ.M. στην σύζυγο του με ημερομηνία 29η Ιουνίου 1878, η οποία γράφτηκε αμέσως μετά την επιστροφή του από την Όπτινα στη Μόσχα, και στην οποία αναφέρονται οι λεπτομέρειες τού ταξιδιού στο μοναστήρι.
Την Κυριακή 25 Ιουνίου ο Ντοστογιέφσκι έφτασε στην Όπτινα. Γι΄αυτήν καθαυτήν την παραμονή στο μοναστήρι αναφέρονται πολύ λίγα στην επιστολή: «Η παραμονή στην Όπτινα διήρκησε δύο βραδιές. Στη συνέχεια, γυρίσαμε πίσω πάνω στα ίδια άλογα." Η επιστροφή στη Μόσχα προφανώς χρειάστηκε δύο ημέρες με τον ίδιο τρόπο. Το όλο ταξίδι διήρκεσε επτά ημέρες. Ο Ντοστογιέφσκι τελειώνει την επιστολή με μια υπόσχεση: «Λεπτομέρειες θα δώσω όταν θα είμαι πίσω».

Έτσι, ο Ντοστογιέφσκι παρέμεινε στην Όπτινα για τρεις μέρες ή δύο βράδια, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την καταχώρηση στο βιβλίο τού μοναστηριού "Βιβλίο Επισκεπτών", όπου η διαμονή του συγγραφέα χρονολογείται στις 25, 26, 27 Ιουνίου. Ωστόσο, το πιο σημαντικό στοιχείο τής διαμονής αυτής - οι συναντήσεις και συνομιλίες με τον γέρο Αμβρόσιο - παρέμεινε εκτός τής επιστολής.

Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι, 1863

 Ρίχνοντας μιά ματιά στο Ορθόδοξο ημερολόγιο για τις ημέρες που ο Ντοστογιέφσκι επεδίωκε να περάσει στην Όπτινα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια καταπληκτική σύμπτωση: την 24η Ιουνίου γιορτάζεται η Γέννηση τού Ιωάννη τού Βαπτιστή, ευρύτερα γνωστή ως η ημέρα τής Ιβάν Κουπάλα, που ήταν η πατροπαράδοτη γιορτή τής Μονής της Όπτινα. Δεν χωρά αμφιβολία ότι το ταξίδι τού Ντοστογιέφσκι στην Όπτινα προγραμματίστηκε ώστε να συμπέσει με την κύρια γιορτή τής Σκήτης τής Όπτινας. Με αυτή την γιορτή συμπίπτει όμως και μια άλλη θλιβερή μέρα για τον συγγραφέα – τα σαραντάμερα από τον χαμό τού γιού του Αλιόσα (απεβίωσε στις 16 Μαΐου 1878). Γνώμη μας είναι, ότι ο Ντοστογιέφσκι ήρθε στην Όπτινα με έναν πιο συγκεκριμένο σκοπό: να αποτίσει φόρο τιμής στον γιό του με την ευκαιρία των σαρανταήμερων από τον θάνατό του. Αυτή η παρατήρηση θα μάς επιτρέψει να συμπληρώσουμε την εικόνα τής διαμονής τού συγγραφέα στην Όπτινα.

Ο Ντοστογιέφσκι είχε ζητήσει να γίνει παννυχίδα και θα παρίστατο σε όλη της την διάρκεια. Αυτό, από ό,τι φαίνεται, έγινε στις 26 Ιουνίου, τη Δευτέρα, μέρα γιορτής τής Εικόνας Τιχβίν τής Μητέρας τού Θεού. Ο ναός του Καζάν ήταν ειδικά για τέτοιες τελετές στην Όπτινα. Στα μοναστήρια, παραδοσιακά παραγγέλνονταν όχι μόνο ένας εορτασμός μνήμης (μνημόνευση), αλλά και μνημόνευση νεκρών για ένα χρόνο, ή και για αρκετά χρόνια. Υπήρχε ακόμη κι η λεγόμενη αιώνια μνημόνευση. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Ντοστογιέφσκι παρήγγειλε μνημόνευση για κάποιο χρονικό διάστημα αλλά το όνομα του «αποθανόντος μωρού Αλέξιου» μνημονεύονταν στην Όπτινα για πολύ καιρό μετά από την επίσκεψη τού Ντοστογιέφσκι.

Όλη σας η ζωή πρέπει να είναι μια προετοιμασία για την Θεία Κοινωνία

«Γιατί δεν κοινωνείς σήμερα;» μπορεί να ρωτήσεις μια άλλη γυναίκα.
«Δεν είμαι έτοιμη σήμερα.»

 - «Γιατί δεν κοινωνείς;»

 - «Ούτε εγώ είμαι έτοιμη.»
- «Για τι ετοιμάζεσαι τέλος πάντων;! Εντάξει, δεν είσαι έτοιμη τη Δευτέρα, ούτε την Τρίτη... Αλλά την Κυριακή; Πού μετά; Είναι η τελευταία μέρα της εβδομάδας!
«Έξι μέρες θα εργάζεσαι και θα κάνεις όλη σου τη δουλειά, αλλά η έβδομη μέρα είναι για τον Κύριο.» Εσύ, άνθρωπε, αφιέρωσε την έβδομη μέρα σε Εμένα... Άλλωστε, ο Θεός το πρόσταξε αυτό. Σου έδωσε 24 ώρες την ημέρα, οπότε πώς μπορείς να Του αφιερώσεις έστω και μια ώρα στην προσευχή;! Ο ίδιος ο Δημιουργός του σύμπαντος είναι έτοιμος να συνομιλήσει μαζί σου, αρκεί να στραφείς σε Αυτόν.

Ο Κύριος μας επέτρεψε να Τον αποκαλούμε Πατέρα. Σε εμάς, που είμαστε σκόνη και στάχτη, μας κληροδότησε την προσευχή «Πάτερ ημών».

 Εμείς οι Χριστιανοί είμαστε του Χριστού. Έχυσε το Αίμα Του για εμάς... Αλλά αυτή, βλέπετε, δεν είναι έτοιμη για Κοινωνία... Τι ετοιμάζεστε λοιπόν;"
Ναι, όλη σας η ζωή πρέπει να είναι μια προετοιμασία για την Κοινωνία. Σιγά σιγά, πρέπει να αφιερώνετε όλο και περισσότερο χώρο στον Θεό στη ζωή σας. Ο εχθρός δεν θα σας αφήσει να φύγετε εύκολα. Αλλά με τη βοήθεια του Θεού, όλα είναι δυνατά. Ο Παράδεισος μας περιμένει. Όλοι πρέπει να επιστρέψουμε εκεί - στη ζωή για την οποία δημιουργηθήκαμε, αλλά από την οποία εκδιωχθήκαμε - στον Παράδεισο.

Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος (Γκαριγιάντς)-Όπτινα

13/26 Οκτωβρίου 2020.Κοίμηση μίας αγίας μορφής της Όπτινα,του ιεροδιακόνου Ηλιοδώρου (Γαϊριγιάντς)

Τον ιεροδιάκονο Ηλιόδωρο τον πρωτοσυνάντησα στο βιβλίο της Νίνας Πάβλοβα ''Η ημέρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ''(Εκδ.''Πορφύρα'').Πραγματικά μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το χάρισμα αυτού του ανθρώπου.Με τρόπο θαυμαστό κατάφερε και έφερε στην ορθόδοξη πίστη χιλιάδες ανθρώπους,κάποτε με έναν μόνο λόγο του.Παραθέτω το κεφάλαιο από το βιβλίο το οποίο αναφέρεται στον ιεροδιάκονο Ηλιόδωρο.

Θα το βρείτε σε αυτό το λίνκ:

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ.Αληθινή ιστορία από τον «κήπο της Όπτινα»

**ΔΙΔΑΧΕΣ του Οσίου ιεροδιακόνου Ηλιοδώρου-ΕΔΩ

Μια γυναίκα ρώτησε τον όσιο στάρετς Ηλία της Όπτινα : «Υπάρχουν άγιοι σήμερα;».
«Να αυτός», είπε ο στάρετς, δείχνοντας με το κεφάλι προς τον πατέρα Ηλιόδωρο καθώς περνούσε τρέχοντας πηγαίνοντας όπως συνήθως, να βοηθήσει κάποιον. Είναι μάλλον δύσκολο να αναγνωρίσεις κάποιον που γνωρίζεις, ως άγιο. Όταν ζεις δίπλα-δίπλα. Οι πρώτοι Χριστιανοί όμως είχαν μεγάλη οικειότητα με αυτή τη έννοια.

Πάντα προσπαθούσε να ταΐσει κάποιον 

– “Έφαγες; Έφαγες; Πάμε, να σου δώσω να φας, πάμε για τσάι, πάμε στην τραπεζαρία. 

” Ποιός πήγε για πρώτη φορά στην Όπτινα και δεν σκεπάστηκε από την ζεστασιά της αγάπη του. Τι άρτοι, τι εικονάκια, τι βιβλιαράκια με τους χαιρετισμούς δεν έβγαιναν από τις απύθμενες τσέπες του, έδινε ό,τι χρειαζόταν η κάθε ψυχή. Ακόμα και λίγα απλά λόγια γεμάτα αγάπη και στοργή, έλεγαν αργότερα οι ίδιοι, ”σαν να μας ανάστησε, δεν είχαμε ξανακούσει τέτοια λόγια”. 

”Πως πάτε στο σπίτι; Χρειάζεστε χρήματα; Πάρε. Έχεις σύζυγο, παιδιά; Πως ζείτε; Πάρε αυτό, πάρτο, σε παρακαλώ μην αρνηθείς.” 

Υπήρχε μια αίσθηση ότι έδινε περισσότερα από όσα έπαιρνε, λες και τα χρήματα στα χέρια του πολλαπλασιάζονταν. Μια ατελείωτη πηγή μητρικής αγάπης και δώρων γέμιζε τον προσκυνητή που έφταναν στην καρδιά του, και φτάνοντας στην εκκλησία συνέχιζε με τον Ακάθιστο στη Θεοτόκο, ”πηγαίναμε στον άνθρωπο και φτάναμε στην Μητέρα του Θεού”.

 Να θυμιάζεις έτσι, να ψέλνεις έτσι, να ζεις έτσι ώστε να ζεις με τον Χριστό. Προσεύχου συνεχώς. Ήταν σαν μια ανεξάντλητη πηγή. Η αγαπημένη του Μητέρα του Θεού. ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ και γη.

π. Δημήτριος Τόρσιν, διακονεί στον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο χωριό Οζέρσκογιε (Ποντμπόρκι), κοντά στην Όπτινα
Ο πατέρας Ηλιόδωρος ήταν ο μόνος άνθρωπος στη ζωή μου που τηλεφωνούσε και ρωτούσε: «Πάτερ Δημήτρη, πώς είσαι; Πώς είναι τα πράγματα; Έχεις κάτι να φας;» 

Εγώ έλεγα: «Ναι, όλα είναι καλά» και αυτός έλεγε: 

«Άνοιξε το ψυγείο. Τι έχεις εκεί μέσα;»

 Με έβαζε να απαριθμήσω όλα όσα είχα για να βεβαιωθεί ότι δεν πεινούσαμε. Και δεν ήμουν μόνο εγώ. Νοιαζόταν για όλους. Όταν κάποιος βρισκόταν σε δύσκολη θέση πήγαινε και τον φρόντιζε σαν πατέρας.
Όταν η σύζυγός μου και εγώ φτάσαμε για πρώτη φορά στην ενορία, δεν είχαμε που να μείνουμε.
Λίγους μήνες αργότερα, ξεκίνησα να επιπλώσω ένα δωμάτιο στο ενοριακό σπίτι, το οποίο δεν είχε τίποτα άλλο παρά τοίχους.
Έτσι πήγα στον πατέρα Ηλιόδωρο να του ζητήσω τις προσευχές και τη βοήθειά του. Μπροστά μου, άρχισε να καλεί ταπεινά όλους τους αριθμούς στο τηλέφωνό του, ζητώντας από γνωστούς κάποια βοήθεια. Αλλά όλοι απάντησαν ότι δεν μπορούσαν να βοηθήσουν άμεσα, ίσως αργότερα. Τότε ο πατέρας Ηλιόδωρος ήρθε μαζί μου στην ενορία, κοίταξε σε ποιο δωμάτιο του ενοριακού σπιτιού θα μπορούσα να μείνω. Και μου είπε τι έπιπλα χρειαζόμουν και θα μου τα έστελνε. Αρνούμουν , αλλά την επόμενη μέρα μου τα έφεραν όλα, και ο οδηγός μου είπε χαμογελώντας ότι σήμερα ο π. Ηλιόδωρος συμμάζεψε το κελί του κι αποφάσισε να ξεφορτωθεί όλα τα περιττά.
Είχα πάει στο κελί του, κι αμέσως κατάλαβα ότι μου είχε στείλει όλα όσα υπήρχαν στο κελί του.

Αναμνήσεις της μάτουσκα Λιούμποφ Σεβτσούκ, βιβλιοθηκάριος στο Σεμινάριο Σρετένσκι, από τον πατέρα Ηλιόδωρο

Ένα ''πυροτέχνημα'' φροντίδας, χαράς και αγάπης!

Γνωρίσαμε τον πατέρα Ηλιόδωρο στην αρχή κιόλας της αναβίωσης της Όπτινα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 – αρχές της δεκαετίας του 1990. Δεν υπήρχε μέσα του καθόλου χλιαρή διάθεση — ήταν τόσο φλογερός που θυσιάζονταν ολοκληρωτικά.

Η προσευχή των γερόντων της Όπτινα και ποιος την έγραψε;

 Πολλοί άνθρωποι, ακόμα και αυτοί που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με την Εκκλησία, γνωρίζουν την προσευχή των γερόντων της Όπτινα και κατά καιρούς καταφεύγουν σε αυτήν. Οι άνθρωποι της Εκκλησίας συχνά την συμπεριλαμβάνουν στον καθημερινό κανόνα προσευχής τους, επειδή αυτή η προσευχή εκφράζει με περιεκτικότητα και σαφήνεια τις σκέψεις και τα συναισθήματα με τα οποία ο πιστός υποδέχεται τη νέα ημέρα. Πότε εμφανίστηκε αυτή η προσευχή; Έχει συγγραφέα; Το περιοδικό «Ο Θωμάς» προσπάθησε να βρει απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.
Σπάνια προσευχητάριο σήμερα δεν περιέχει την προσευχή των γερόντων της Όπτινα. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα ήταν περιττό να υπενθυμίσουμε για άλλη μια φορά ποια είναι:
«Κύριε, βοήθησέ με να αντιμετωπίσω με ψυχική γαλήνη όλα όσα θα μου φέρει η σημερινή ημέρα. Βοήθησέ με να παραδοθώ ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου. Στην κάθε ώρα της ημέρας φώτιζέ με και δυνάμωνέ με για το κάθε τι. Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω σήμερα, δίδαξέ με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την ακλόνητη πεποίθηση ότι τίποτα δε συμβαίνει χωρίς να το επιτρέψεις Εσύ. Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε όλα μου τα έργα και τα λόγια. Στις απρόοπτες περιστάσεις μη με αφήσεις να ξεχάσω ότι όλα παραχωρούνται από Σένα. Δίδαξέ με να συμπεριφέρομαι σε κάθε μέλος της οικογένειάς μου και σε όλους τους συνανθρώπους μου με ευθύτητα και σύνεση, ώστε να μην ταράξω και να μην στενοχωρήσω κανένα. Κύριε, δος μου τη δύναμη να υποφέρω τον κόπο και τα γεγονότα της ημέρας αυτής σε όλη τη διάρκειά της. Καθοδήγησε τη θέλησή μου και δίδαξέ με να προσεύχομαι, να πιστεύω, να ελπίζω, να υπομένω, να συγχωρώ και να αγαπώ. Αμήν».
Το κείμενο αυτής της προσευχής είναι εύκολο να το βρει κανείς. Πολύ πιο δύσκολο είναι να ανακαλύψει πώς προέκυψε και ποιος ακριβώς από τους γέροντες της Ιεράς Σταυροπηγιακής ανδρώας Μονής των Εισοδίων της Θεοτόκου «Η Έρημος της Όπτινα» είναι ο συντάκτης της.

Η βασική εκδοχή
Υπάρχει παράδοση σύμφωνα με την οποία το κεντρικό μέρος αυτής της προσευχής το συνέθεσε ο πιο διάσημος από τους γέροντες της Οπτίνα, ο Όσιος Αμβρόσιος (Γκρένκοφ). Αυτό μάλιστα αναφέρεται και σε ορισμένες εκδοχές του βίου του. Άλλοι γέροντες που έζησαν μετά από αυτόν έκαναν τις δικές τους συμπληρώσεις στην προσευχή, προσθέτοντας μια λέξη ή μια γραμμή κάθε φορά, σύμφωνα με την παράδοση αυτή, και έτσι διαμορφώθηκε η προσευχή που διαβάζουμε σήμερα.

Η εναλλακτική εκδοχή
Υπάρχει και μια άλλη άποψη: σύμφωνα με αυτήν, η προσευχή αυτή συντάχθηκε από τους τελευταίους γέροντες της Ερήμου της Όπτινα, που έζησαν στο μοναστήρι λίγο πριν και αμέσως μετά το κλείσιμό του, το 1923, συγκεκριμένα τους Οσίους Ιωσήφ (Λιτόφκιν, εκοιμήθη το 1911), Βαρσανούφιο (Πλιχανκόφ, εκοιμήθη το 1913), Ανατόλιο (Ποτάποφ, εκοιμήθη το 1922), Νεκτάριο (Τίχονοφ, εκοιμήθη το 1928) και άλλους.

Και ποια είναι η πραγματικότητα;
Αποδεικνύεται ότι η συμμετοχή των γερόντων της Όπτινα στη συγγραφή της προσευχής είναι αρκετά σχετική.

Χαριτωμένες διηγήσεις του στάρετς, οσίου Νεκταρίου της Όπτινα

Ακολουθώντας το διδακτικό παράδειγμα του Μεγάλου Αντωνίου, ότι δεν πρέπει συνεχώς να τεντώνουμε το τόξο, γιατί θα σπάσει, ο Γέροντας (ο Στάρετς Νεκτάριος) έδινε τις οδηγίες και τις αυστηρές εντολές του αστειευόμενος και συχνά έλεγε ένα αστείο ανέκδοτο ή συμπεριφερόταν με αστείο τρόπο.
Είχε π.χ ένα γάτο κι έπαιζε μαζί του: έδενε ένα χαρτί σε μια κλωστή και το στριφογύριζε, ενώ ο γάτος το κυνηγούσε διασκεδάζοντας τον Στάρετς και όσους άλλους παρευρίσκονταν.
Ο γάτος τον υπάκουε σαν να ήταν άνθρωπος.
Έλεγε λοιπόν:
– Ο όσιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης ήταν μεγάλος Γέροντας και είχε ένα λιοντάρι. Εμείς είμαστε μικροί και έχουμε ένα γάτο!
Και διηγόταν μια φαιδρή ιστορία, πώς ο γάτος έσωσε την κιβωτό του Νώε:
– Ένα ακάθαρτο πνεύμα μπήκε σ’ ένα ποντίκι κι έτσι αυτό προσπαθούσε να ροκανίσει και να τρυπήσει το πάτωμα της κιβωτού, με σκοπό να μπουν μέσα τα νερά του κατακλυσμού κι έτσι να πνιγούν όλοι. Ο γάτος όμως έφαγε το ποντίκι κι έτσι η κιβωτός και όσοι ήταν μέσα σώθηκαν.
«Γι’ αυτό τον λόγο», έλεγε χαριτολογώντας, «όλες οι γάτες θα μπουν στον παράδεισο!»

Από το βιβλίο, «Όσιος Νεκτάριος, Ο τελευταίος μεγάλος στάρετς της Όπτινα», έκδοση Σταυροπηγιακής και Συνοδικής Ιεράς Μονής Οσίου Θεολόγου του Νέου Θεολόγου.

ΟΣΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ-Ο πιο «αινιγματικός» γέροντας της Όπτινα

Στη μνήμη του Οσίου Νεκταρίου (1853–29 Απριλίου/12 Μαΐου1928)

Στις 12 Μαΐου, η Εκκλησία μας τιμά την ημέρα μνήμης του Οσίου Νεκταρίου (1853–1928), του τελευταίου συνοδικά εκλεγμένου γέροντα (στάρετς) της Μονής Όπτινα, τον οποίο ο Θεός είχε προικίσει με το μεγάλο χάρισμα της προφητείας και της προορατικότητας. Πολύ πριν από την επανάσταση και τον εμφύλιο πόλεμο προέβλεπε τα μελλοντικά δεινά και τις κακουχίες των ανθρώπων. Προσευχόταν για όλη τη Ρωσία, παρηγορούσε ανθρώπους, τους στήριζε στην πίστη τους, έπαιρνε πάνω του το βάρος των ανθρώπινων αμαρτιών. Ο γέροντας μοιράστηκε τη μοίρα πολλών πιστών συμπατριωτών του: είχε διωχτεί, είχε εξοριστεί και κοιμήθηκε στην εξορία.

Ποιος χρειάζεται τέτοιους;
Τις διηγήσεις για την παιδική του ηλικία ο Όσιος Νεκτάριος συχνά τις ξεκινούσε με τα εξής λόγια: «Αυτό συνέβη στην παιδική μου ηλικία, όταν ζούσα με τη μανούλα. Ήμασταν οι δυο μας σε όλο τον κόσμο, και ο γάτος ακόμα ζούσε μαζί μας. Ήμασταν από χαμηλά στρώματα και φτωχοί κιόλας. Ποιος χρειάζεται τέτοιους;»

Ο πατέρας του, λίγο πριν πεθάνει, ευλόγησε τον εφτάχρονο γιό του με την εικόνα του Αγίου Ιεράρχη Νικολάου, αναθέτοντας το παιδί του στην πρόνοια του Αγίου. Αυτή την εικόνα ο Όσιος Νεκτάριος δεν την αποχωρίστηκε σε όλη τη του ζωή.
Μετά από κάποιο διάστημα πέθανε και η μητέρα του. Το αγόρι έμεινε ορφανό και ήδη από ηλικία έντεκα ετών αναγκαζόταν να δουλεύει σε έναν πλούσιο έμπορα για να αυτοσυντηρείται. Στον ελεύθερο χρόνο τού άρεσε να πηγαίνει στην εκκλησία και να διαβάζει εκκλησιαστικά βιβλία.

Μοναστήρι αντί για παντρειά
Όταν ο νεαρός συμπλήρωσε τα είκοσι χρόνια, καθώς ήταν πράος, σεμνός και αγνός, ο προϊστάμενός του θέλησε να τον παντρέψει με την κόρη του. Τον Νικόλαο τον έστειλαν στην εκατόχρονη μεγαλόσχημη μοναχή, τη γερόντισσα Θεοκτίστη, το πνευματικό τέκνο του Αγίου Τύχωνος του Ζαντόνσκ για να πάρει την ευλογία της. Η γερόντισσα, αντί για παντρειά, ευλόγησε τον νεαρό να πάει στην Ιερά Μονή Όπτινα.
Έτσι, την άνοιξη του 1873, ο μετέπειτα γέροντας βρέθηκε σε μοναστήρι. Έφτασε στη Μονή με ένα μικρό σάκο που μέσα είχε το Ευαγγέλιο. Πολλά χρόνια μετά, ο γέροντας Νεκτάριος διηγούταν την πρώτη του εντύπωση από τη Μονή Όπτινα με τα ακόλουθα λόγια: «Τι όμορφα που είναι εδώ! Ήλιο από την ώρα της αυγής, και λουλούδια, σαν σε Παράδεισο».

Από τους τελευταίους ο τελευταίος
Το Μοναστήρι εκείνα τα χρόνια ήκμαζε, και ο νεαρός Νικόλαος σκεφτόταν για τον εαυτό του: «Ορφανός και από τους δύο γονείς, τελείως φτωχός, και η αδελφότητα τότε είχε πάρα πολλούς μορφωμένους. Εγώ ήμουν από τους τελευταίους ο τελευταίος». 

Παρόλα αυτά, ο μεγάλος γέροντας Αμβρόσιος, τον οποίο οι πολυπληθείς προσκυνητές αναγκάζονταν να περιμένουν και εβδομάδες ακόμα για να τον δουν, δέχτηκε αμέσως «τον τελευταίο των τελευταίων». Παρόλο που ήταν υπερβολικά απασχολημένος, μιλούσε για δύο ώρες με τον άγνωστο σε όλους νεαρό. Για ποιο πράγμα μιλούσαν, ο Όσιος Νεκτάριος ποτέ δεν αποκάλυψε. Αλλά μετά από αυτή τη συνάντηση, ο νεαρός έμεινε στη σκήτη για πάντα.

Η πνευματική καθοδήγηση από την πλευρά των γερόντων
Ο Νικόλαος έγινε πνευματικό τέκνο του Οσίου Ανατολίου (Ζερτσάλοβ), και για συμβουλές πήγαινε στον Όσιο Αμβρόσιο. Έτσι, μιλούσε αργότερα για την πνευματική καθοδήγηση των γερόντων και τις συμβουλές του Οσίου Αμβροσίου: «… έτρεφα σε αυτόν πολύ μεγάλη αγάπη και πίστη. Πήγαινες σε αυτόν, και μετά από μερικές λέξεις σου αποκάλυπτε όλο το βάθος της καρδιάς σου. Έλυνε όλες τις απορίες μου, με ειρήνευε και με παρηγορούσε. Η φροντίδα και η αγάπη τους προς εμένα, τον ανάξιο, από την πλευρά των γερόντων πολύ συχνά με εξέπλητταν, καθώς συνειδητοποιούσα ότι δεν το άξιζα.
Όταν είχα ρωτήσει σχετικά με αυτό το θέμα, ο πνευματικός μου πατέρας, ο ιερομόναχος Ανατόλιος, μου είχε πει ότι η αιτία για αυτό είναι η πίστη και η αγάπη που τρέφω στο γέροντα. Και αν ο γέροντας δεν προσφέρει στους άλλους τόση αγάπη όση προσφέρει σε μένα, αυτό συμβαίνει επειδή δεν αρκεί η πίστη και η αγάπη των άλλων. Όπως ο άνθρωπος προσφέρεται στον γέροντα, έτσι και ο γέροντας προσφέρεται στον άνθρωπο».
Ο Νικόλας θα ξυπνήσει, κι όλους θα τους βοηθήσει!

Οι γέροντες καθοδηγούσαν το νεαρό δόκιμο με πραγματικά μοναχικό τρόπο. Οι γέροντες Αμβρόσιος και Ανατόλιος (Ζερτσάλοβ), καθώς προέβλεπαν ότι ο νεαρός θα είναι άξιος διάδοχός τους, έκρυβαν την αγία τους αγάπη προς αυτόν με αστεία και σαλότητες και δίδασκαν τον νεαρό δόκιμο την ανώτατη και σωτήρια αρετή, την ταπείνωση.

Σύμφωνα με τις διηγήσεις αυτών που γνώριζαν τον πατέρα Νεκτάριο από τα χρόνια της νιότης του, ήταν πολύ όμορφος. Και ο γέροντας Αμβρόσιος για να τον ταπεινώνει τον έλεγε «κακομούτσουνο». Ο νεαρός δόκιμος πάντα με αγάπη και ταπείνωση δεχόταν τα πειράγματά του. Η αδελφότητα της Σκήτης συχνά έπαιρνε δέματα από τους συγγενείς με «παρηγοριές»: μπισκότα, μαρμελάδες, τσάϊ. Ο Νικόλαος, όμως, δεν είχε κάποιον να του στέλνει τέτοιες «παρηγοριές», οπότε οι ίδιοι οι μεγάλοι γέροντες τον κέρναγαν, αλλά ταυτόχρονα και τον ταπείνωναν. Έρχεται στον γέροντα Αμβρόσιο να πάρει γλυκά για τσάϊ, και εκείνος του λέει αυστηρά: «Πώς, τα έφαγες κιόλας; Αχ, εσύ κακομούτσουνε!»

Όπτινα. Αρχές του εικοστού αιώνα.

 Όπτινα. Αρχές του εικοστού αιώνα.

Ηγούμενος την περίοδο εκείνη ήταν ο Άγιος Ιωσήφ (Λιτόβκιν)[Εδώ]στο μέσον της κάτω σειράς.

Στην  φωτογραφία φαίνονται και οι γέροντες  της μονής: 

Οι στάρετς  Βαρσανούφιος[εδώ] πρώτος από δεξιά στην κάτω σειρά και Νεκτάριος[εδώ]δεύτερος από αριστερά στην δεύτερη από πάνω σειρά

πηγή

Νά προσευχόμαστε γιά τόν άλλον καί νά περιμένουμε ν’ ἀγγίξει ὁ Κύριος τήν καρδιά του...

 «Ἄν ἐμεῖς θέλουμε νά διορθώσουμε ἀπό μόνοι μας ὅλες τίς ἀδυναμίες τῶν ἀσθενέστερων, παίρνουμε μεγάλο βάρος ἐπάνω μας. Ἐμεῖς πρέπει ἁπλά νά τούς ὑπενθυμίζουμε τί πρέπει νά κάνουν, ὅταν ἡ περίπτωση τό ἀπαιτεῖ.

Ἄν ὁ ἀδελφός μᾶς ἀκούσει, τό κέρδος εἶναι δικό του.

 Ἄν ὄχι, δέν μποροῦμε νά τόν πιέσουμε. 

Πρέπει νά προσευχόμαστε γιά κεῖνον καί νά περιμένουμε ν’ ἀγγίξει ὁ Κύριος τήν καρδιά του»

Στάρετς Μωυσής της Ὄπτινα

Η νέα Οσιομάρτυς Ελισάβετ Θεόδωροβνα· Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας στο Στάρετς Ανατόλιο της Όπτινα

1. Όρόσημο στην ιστορία της Όπτινα ήταν η επίσκεψη της μεγάλης πριγκήπισσας Ελισάβετ Θεόδωροβνας [ ΕΔΩ ] . Επραγματοποιήθη το 1914. Δυο μήνες πριν αρχίσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (Ρούσσκι Πολόμνικ 1914 τ. 29).

Στις 27 Μαΐου 1914 με συνεχείς κωδωνοκρουσίες ολόκληρη η αδελφότητα της Όπτινα υποδέχθηκε στην βορεινή πόλη της Μονής την Μεγάλη Πριγκήπισσα. Έμεινε στην Όπτινα τέσσερες ημέρες, κατά την διάρκεια των οποίων παρακολούθησε (από την αρχή ως το τέλος) όλες τις ιερές ακολουθίες· και δύο φορές στην Σκήτη τον όρθρο, που άρχιζε στις 2:00 μετά τα μεσάνυχτα.

2. Την πρώτη κιόλας ημέρα γνωρίστηκε με τον π. Ανατόλιο [ΕΔΩ ]. Στις 29 Μαΐου παρακολούθησε και την Θεία Λειτουργία, που ετέλεσε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο ο εφησυχάζων τότε στην Όπτινα επίσκοπος Μιχαίας, πρώην Επίσκοπος της πόλης Ουφά, και εκοινώνησε, αφού προηγουμένως εξομολογήθηκε στον π. Ανατόλιο. Ήταν μια ιδιαίτερη ευλογία. Και έγινε αισθητό. Γιατί αμέσως μετά, όσοι την είδαν, την είδαν δακρυσμένη· την είδαν, να χύνει τα γλυκερά δάκρυα της κατάνυξης. Στο τέλος της λειτουργίας αυτής ο επίσκοπος έδωκε στον π. Ανατόλιο ευλογία και δικαίωμα να φοράει επιστήθιο σταυρό.

Μετά την λειτουργία η πριγκήπισσα εκάλεσε τον επίσκοπο Μιχαία, τον ηγούμενο αρχιμανδρίτη Ξενοφώντα, και τον π. Ανατόλιο να πιουν μαζί τσάι. Την ίδια ημέρα έκαμε επίσκεψη τιμής στον π. Ανατόλιο στο κελλί του. Και επήγε στην Σκήτη. Ήταν η πρώτη φορά που εμπήκε στην Σκήτη γυναίκα. Το τυπικό της δεν επέτρεπε είσοδο γυναικών, παρά μόνο μια φορά τον χρόνο: την Κυριακή των Μυροφόρων. Για χάρη της έγινε μια εξαίρεση.

Έγινε δύσκολη η ζωή, επειδή οι άνθρωποι την μπέρδεψαν με τα σοφίσματά τους..

  Έγινε δύσκολη η ζωή, επειδή οι άνθρωποι την μπέρδεψαν με τα σοφίσματά τους, επειδή αντί να απευθύνονται στην βοήθεια του Θεού, άρχισαν να απευθύνονται στην λογική τους και να βασανίζονται σ' αυτήν και μόνο.

Άγιος Ανατόλιος της Όπτινα

 πηγή

Αν περιμένεις εδώ την ανταμοιβή σου, θα ταλαιπωρηθείς ματαίως !

Περί αγνωμοσύνης των ανθρώπων

Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα

  ''Αν κάνεις το καλό, αυτό θα πρέπει να το κάνεις για χάρη του Θεού και μόνο. Γι' αυτό και δεν θα πρέπει να δίνεις καμιά σημασία στην αγνωμοσύνη των ανθρώπων.   Μήν περιμένεις ανταμοιβή εδώ, αλλά από τον Θεό στους Ουρανούς. Αν περιμένεις εδώ την ανταμοιβή σου, θα ταλαιπωρηθείς ματαίως !''

Έγινε δύσκολη ἡ ζωή, ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι τήν μπέρδεψαν μέ τά σοφίσματά τους...

Δύσκολη ζωή, γέροντα......δύσκολη πολύ

"Έγινε δύσκολη ἡ ζωή, ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι τὴν μπέρδεψαν μὲ τὰ σοφίσματά τους, ἐπειδὴ ἀντὶ νὰ ἀπευθύνονται στὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἄρχισαν νὰ ἀπευθύνονται στὴν λογική τους καὶ νὰ βασίζονται σ’ αὐτὴν καὶ μόνο".

Ἅγιος Ἀνατόλιος τῆς Ὄπτινα

πηγή

Εντύπωσε στην καρδιά ενός παιδιού το πάντερπνο Όνομα του Ιησού Χριστού...

"Το να εντυπώσεις στην καρδιά ενός παιδιού το πάντερπνο Όνομα του Ιησού Χριστού είναι ανώτερο απ’ όλα τα σταυρουδάκια και όλες τις εικονίτσες που θα του χάριζες”.

Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα.

''Εμνήσθην τοῦ Θεοῦ καί εὐφράνθην''

Η χαρά υπάρχει εντός μας όταν μνημονεύουμε συχνά τον Θεό, κατά τις Γραφές: ''ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καὶ εὐφράνθην'' (Ψαλμός 76, 4)

Όσιος Αντώνιος της Όπτινα

Ο γέροντας Ιωάννης της Οπτίνας για τα οφέλη των Ψαλμών

 Ο Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Νίλους με τη σύζυγό του Έλενα Αλεξανδρόβνα ήρθαν στον γέροντα της Οπτίνας πατέρα Ιωάννη (Σoκόλωφ)(1874 - 1958)...[ΕΔΩ]
Ο γέροντας με τη συνήθη χαρά μας υποδέχτηκε με τη σύζυγό μου.

"Πάρτε το σκαμνί", είπε, αγκάλιαζoντας με. "Καθίστε δίπλα μου".
- Τι ψαλμούς διαβάζετε; Με ρώτησε. Ήμουν αμήχανος: στο κανόνα μου, ούτε καν κανόνα αλλά κανονίσκο, καθαρά κοσμικό,δεν είχε ψαλμούς.
"Ξέρω", απάντησα, το "Ο κατοικών εν βοηθεία του Υψίστου", "Έλεησόν με ο Θεός".
- Και ποια αλλά;
- Πατέρα, διάβαζω όλους τους ψαλμούς αν και όχι απ' εξω, τους ξέρω όλους αλλά ο κανόνας μου είναι μικρός...
Ο γέροντας διέκοψε την αυτοδικαιωση μου:
- Όχι δεν είναι αυτό που θέλω να σας ρωτήσω, το ποιος είναι ο κανόνας σας, αλλά για το αν διαβάζετε τον Ψαλμό 26 - "Κύριος φωτισμός μου και Σωτήρ μου;
- Όχι, πατέρα, δεν διαβάζω.
"Λοιπόν, ακουστε τι θα σας πω!

" Κάποτε μου είπατε ότι ο εχθρός σας ρίχνει τα βέλη του. Μη φοβάστε! Ούτε ένα δεν θα σε αγγίξει, μην φοβάστε κανένα σκουπίδι: τα σκουπίδια θα παραμείνουν σκουπίδια. Μόνο πάρτε τη συμβουλή μου ως κανόνα. Να διαβάζετε το πρωί και το βράδυ πριν από τον κανόνα σας τους δύο ψαλμούς, είναι ο 26ος και ο 90ος, και πριν από αυτούς το " Θεοτόκε Παρθένε... ". Αν κάνετε έτσι όπως σας λέω, ούτε φωτιά θα σας αγγίξει ούτε νερό θα σας πνίξει ...

Με αυτά τα λόγια, ο γέροντας σηκώθηκε από την καρέκλα του, με αγκαλιασε με κάποια ιδιαίτερη δύναμη, και δε μίλησε αλλά φώναξε:
- Θα σου πω και παραπάνω: ουτε βόμβα δε θα σας πειράξει .
Εγώ φιλησα το χέρι του γέροντα και εκείνος με αγκάλιασε, έσκυψε στο αυτί μου, αναφώνησε και πάλι δυνατά:
«Και η βόμβα δεν θα σας πειράξει!» Και μη δίνετε σημασία σε σκουπίδια: τι μπορεί να σε κάνει ένα σκουπίδι; .. Λοιπόν, γι' αυτό ήθελα να μιλήσω μαζί σας ». Λοιπόν, τώρα πηγαίνετε με την ευχή του Κυρίου!

Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος: "Εκεί «ψηλά», το πρώτο που θα μάς ρωτήσουνε θα είναι: «έζησες σαν άνθρωπος στην γή;»

Ο Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος (Γκαριγιάντς) τής Μονής τής Όπτινα ανεχώρησε εις Κύριον στις 13/26 Οκτωβρίου 2020

«Το πρώτο πρόσωπο που γνώρισα στην Όπτινα» – ακούτε συχνά να λένε για τον πατέρα Ηλιόδωρο από εκείνους που  προσεύχονται με αγάπη στον Κύριο να δεχτεί την ψυχή του στη χώρα των δικαίων.

Όσοι έρχονταν στην Όπτινα, ήθελαν να γευθούν το πνεύμα των γερόντων, της προσευχής, του ελέους και της συμπόνιας -να νιώσουν την θεία βοήθεια των αγίων της μονής και να αναπαυθούν από τις φουρτούνες της ζωής και, σαν να απαντούσε σε αυτό το θερμό αίτημα των προσκυνητών, ο πατήρ Ηλιόδωρος εμφανίζονταν μπροστά τους. Στα χρόνια που το προσκύνημα στο μοναστηριού αναπτύσσονταν, μιλούσε στους ανθρώπους που έρχονταν για τους Γέροντές της, έδειχνε τα λείψανά τους, άκουγε και παρηγορούσε τους ανθρώπους, προσεύχονταν μαζί τους, βοηθούσε με πνευματικές συμβουλές όσους τις χρειάζονταν. Πολλοί θυμούνται τις «απύθμενες» τσέπες του, όπου μπορούσαν να χωρέσουν τόσα πολλά μήλα, γλυκά, παιχνίδια, κάτι που ήταν αρκετό για όλους όσους γνώριζε. Κανείς δεν τον άφησε αδιάφορο. Για πολλούς ανθρώπους, η σχέση τους με την Μονή της Όπτινα ξεκίνησε με μια επικοινωνία με τον πατέρα Ηλιόδωρο και παρέμεινε για πάντα η πνευματική τους πατρίδα. Ήταν αυτή η πρώτη συνάντηση που έγινε για αυτούς το σημείο εκκίνησης του δρόμου προς τον Θεό.

Και όσοι μένουν στο μοναστήρι θυμούνται με ευγνωμοσύνη πώς βοηθούσε τους αρρώστους και τους ανάπηρους, τους εργάτες – με τις σοκολάτες και τα πορτοκάλια του, τα οποία, πιθανώς, στην αρχή, που είχαν έλθει στο μοναστήρι για διακονία τους έλειπαν. Ενέπνευε τους ευεργέτες να δωρίσουν χρήματα για τις υπό κατασκευή εκκλησίες, βοηθούσε σε ορφανοτροφεία, γηροκομεία, ξενώνες, ορθόδοξα ασκητήρια, πολύτεκνες οικογένειες και φτωχούς, περαστικούς, ξένους, απελπισμένους, παιδιά ορφανα, με ειδικές ανάγκες,… και εκείνους που, όπως πίστευε ακράδαντα, είχαν την ελπίδα να καταλάβουν. Όλους. Βοηθούσε τους πάντες! Πως; Πώς είναι αυτό δυνατόν;

Ένοιωθε όλους τους αγίους φίλους του κι έτσι επικοινωνούσε μαζί τους. Όλοι έστελναν τους πάντες σε αυτόν. Υπάρχουν 100 μοναχοί στην Όπτινα, και 100 άτομα υπήρχαν πάντα γύρω από τον πατέρα Ηλιόδωρο! Δεν αρνήθηκε τη βοήθειά του σε κανέναν – ακόμα κι αν δεν υπήρχε τρόπος, θα προσευχόταν όλη μέρα! Μέχρι να πάνε όλα καλά. Η πίστη του ήταν πανίσχυρη, ζωντανή,  εκμηδένιζε κάθε απόσταση μεταξύ των δυο κόσμων.

Πάντα προσπαθούσε να ταΐσει κάποιον – “Έφαγες; Έφαγες; Πάμε, να σου δώσω να φας, πάμε για τσαι, πάμε στην τραπεζαρία. ” Ποιος πήγε για πρώτη φορά στην Όπτινα και δεν σκεπάστηκε από την ζεστασιά της αγάπη του. Τι άρτοι, τι εικονάκια, τι βιβλιαράκια με τους χαιρετισμούς δεν έβγαιναν απο τις απύθμενες τσέπες του, έδινε ο,τι χρειαζόταν η κάθε ψυχή. Ακόμα και λίγα απλά λόγια γεμάτα αγάπη και στοργή, έλεγαν αργότερα οι ίδιοι, ”σαν να μας ανάστησε, δεν είχαμε ξανακουσει τέτοια λόγια”. ”Πως πάτε στο σπιτι; Χρειάζεστε χρήματα; Πάρε. Έχεις σύζυγο, παιδιά; Πως ζείτε; Πάρε αυτο, πάρτο, σε παρακαλω μην αρνηθείς.” Υπήρχε μια αίσθηση ότι έδινε περισσότερα από όσα έπαιρνε, λες και τα χρήματα στα χέρια του πολλαπλασιάζονταν. Μια ατελείωτη πηγή μητρικής αγάπης και δώρων γέμιζε τον προσκυνητή που έφταναν στην καρδιά του, και φτάνοντας στην εκκλησία συνέχιζε με τον Ακάθιστο στη Θεοτόκο, ”πηγαίναμε στον άνθρωπο και φτάναμε στην Μητέρα του Θεού”. Να θυμιάζεις έτσι, να ψέλνεις έτσι, να ζεις έτσι ώστε να ζεις με τον Χριστό. Προσεύχου συνεχώς. Ήταν σαν μια ανεξάντλητη πηγή. Η αγαπημένη του Μητέρα του Θεού. ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ και γη.

“Χαίρε παραδείσου θυρών ανοικτήριον“· – χαίρε εσύ πού μας ανοίγεις τις πόρτες του Παραδείσου!” Η αγάπη του προς την Παναγία ήταν απέραντη, ήταν η μυστική ζωή της καρδιάς του, όταν έψαλλε τον ακάθιστο ύμνο οι ψυχές αγαλλιούσαν και χαίρονταν – ποιος δεν θυμάται τις αγγελικές ψαλμωδίες του με το μελωδικό τόνο του. Ακόμα και οι πλέον άσχετοι στο ψάλσιμο, δίπλα του έψελναν. Λες και φύτευε την χάρη της Παναγίας στις καρδιές των ανθρώπων! Πώς τιμούσε όλες τις εικόνες της! Ήταν πάντα τόσο χαρούμενος και τόσο συμπονετικός, τόσο ευγενικός!

Στη συνέχεια κάποιοι πνευματικοί του λόγοι που αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα gr.pravoslavie.ru

"Χαίρε, Προστάτιδα, Εσύ που κρατάς τις πόρτες τού ουρανού ανοικτές στους πιστούς!" - ποιος δεν θυμάται τον ηχηρό μελωδικό τόνο του. Ακόμα και οι πλέον άσχετοι στο τραγούδι, τραγουδούσαν δίπλα του. Mετά τούς ακαθίστους, παντού και για πολλή μάλιστα ώρα, η ψυχή των μυημένων από τον πάτερ Ηλιόδωρο, τραγουδούσε και χαίρονταν.
Αυτός είναι ο απόστολος τής, θεμελιώδους σημασίας για τον άνθρωπο, ευτυχίας τού να είσαι μαζί με τον Θεό, υπό την Σκέπη τής Παναγίας, που τόσο ασύγκριτη χαρά φέρνουν. Έτσι και η Μητέρα του Θεού τον άφησε να εισέλθει στην ουράνια κατοικία την ημέρα τής εορτής τής Πορταϊτισσας των Ιβήρων. Αλλά και τα σαρανταήμερά του συμπίπτουν χρονικά με την εορτή των Εισoδίων τής Θεοτόκου - την γιορτή τής Μονής των Εισοδίων τής Θεοτόκου τής Όπτινα.

Ο πατέρας Ηλιόδωρος μάς παρότρυνε: "Πρέπει να χρησιμοποιούμε όλον τον χρόνο που δίνει ο Κύριος στον καθέναν από μας: 24 ώρες την ημέρα!". Συμπεριλαμβανομένου τού χρόνου τών διακοπών.
Δημοσιεύουμε τα όσα μάς είπε ενόσω πίναμε ένα φλιτζάνι τσάι μαζί.

-Πότε κάποιος αισθάνεται καλά;
-Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος (Γκαριγιάντς):Συμβαίνει συχνά κάποιος να «ψάχνεται» για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ένας από αυτούς ήμουν κι εγώ. Περιπλανήθηκα στη ζωή μου μέχρι τα 40 μου: μια από δω πήγαινα, μια από κει ... Και τότε ο Κύριος με οδήγησε στην Λαύρα. Και τότε κατάλαβα τα πάντα! Ε, και με το που τα κατάλαβα όλα, τότε πήρα μπροστά! Έτσι έγινα μοναχός. Έμεινα εκεί στο μοναστήρι. Άρχισα να προσεύχομαι όπως κι όλοι εκεί. Εδώ άρχισαν να αποκαλύπτονται τα μυστικά και η σοφία της ύπαρξής μας, των σχέσεων με τον Θεό. Όλη η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να χτίσουμε μια σχέση με τον Θεό, «καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (βλ. κατά Ματθαίο κεφ. 6 εδ.33).

  Πάνω από τον ευφυία υπάρχει ο σωφροσύνη, πάνω από τον σωφροσύνη υπάρχει η σοφία, πάνω από την σοφία υπάρχει η ιερή απλότητα. Παραπάνω δεν πάει. Όλα είναι απλά με τον Θεό. «Όπου υπάρχει απλότητα, εκεί υπάρχουν εκατό άγγελοι, εκεί όπου υπάρχει περιπλοκότητα, δεν υπάρχει ούτε ένας», έλεγε ο άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα. Εμείς οι ίδιοι, κάνουμε τα πάντα δύσκολα για τον εαυτό μας. «Ο Θεός δεν δημιουργεί κανέναν σταυρό για τον Άνθρωπο. Όσο δύσκολο κι αν είναι για κάποιον να κουβαλάει τον σταυρό στη ζωή, το δέντρο από τον οποίο έχει φτιαχτεί το ξύλο του, μεγαλώνει πάντα πάνω στην καρδιά του», δίδασκε, και δείχνοντας την καρδιά, προσέθετε: «όπως το δέντρο φυτρώνει εκεί που είναι η πηγή τού νερού, έτσι και το δέντρο τού σταυρού φυτρώνει εκεί που στροβιλίζουν τα πάθη». Από αυτό πηγάζουν και όλα τα προβλήματά μας.
Η ζωή μας όλη είναι στα χέρια του Θεού. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να οικοδομήσουμε μια σχέση με τον Θεό

Ήταν μια σκηνή παραδείσια!

  Μέσα σ’ ένα δάσος, δύο ώρες μακριά από την Όπτινα, ασκήτευε ο π. Ελισσαίος, ένας άνθρωπος γεμάτος απλότητα και ταπείνωση. Απομονωμένος και αφοσιωμένος για χρόνια στην προσευχή, είχε αποκτήσει τόση αγγελική χάρη, που και τα ζώα του δάσους τον πλησίαζαν άφοβα.
 Τον χειμώνα, όταν το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα, έβγαινε από το ερημιτικό κελί του, έριχνε κανναβούρι πάνω του -στο κεφάλι του, στους ώμους του, στα γένια του, στα χέρια του- και φώναζε:
– Πτίτσκι, πτίτσκι, πτίτσκι! (Πουλάκια, πουλάκια, πουλάκια!).
  Αμέσως ακούγονταν αναρίθμητα φτερουγίσματα και χαρούμενα τιτιβίσματα. Το κεφάλι του, το πρόσωπό του, τα χέρια του γέμιζαν πουλιά. Ο χαριτωμένος ερημίτης, οι φτερωτοί φίλοι του που τσιμπούσαν λαίμαργα τους σπόρους, το χιόνι που έπεφτε, τα λευκοντυμένα δένδρα… Ήταν μια σκηνή παραδείσια! Μερικοί αδελφοί της Όπτινα, που έτυχε ν’ απολαύσουν αυτό το θέαμα, νόμιζαν πως αντίκριζαν θεϊκή οπτασία.
 Μια μέρα ο π. Ελισσαίος, προχωρώντας στο δάσος, βρέθηκε αντιμέτωπος με λύκους. Τον προσπέρασαν σαν γνώριμό τους, χωρίς να τον ενοχλήσουν καθόλου! Στον ειρηνικό ερημίτη όλα, έμψυχα και άψυχα, ήμερα και άγρια, φέρονταν ειρηνικά. «Ειρήνευσε μέσα σου», λέει ο αββάς Ισαάκ, «και θα ειρηνεύσουν μ’ εσένα ο ουρανός και η γη».

Από το βιβλίο ο «Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα», έκδοση Ι. Μ. Παρακλήτου.

πηγή

Ο Χριστός στην καρδιά του παιδιού

''Το να εντυπώσεις στην καρδιά ενός παιδιού το πάντερπνο Όνομα του Ιησού Χριστού είναι ανώτερο απ' όλα τα σταυρουδάκια και όλες τις εικονίτσες που θα του χάριζες''.

Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα (☩ 10 Οκτωβρίου 1891)

Μόλις ξυπνήσεις το πρωΐ να αναφωνείς: Δόξα Σοι ο Θεός!

''Μόλις ξυπνήσεις το πρωΐ να αναφωνείς: Δόξα Σοι ο Θεός! Έτσι έκανε και ο Στάρετς Μακάριος. Και να μήν φέρνεις στον νου σου τα όνειρα που είδες''.
Όσιος Αμβρόσιος (Γκρένκωφ) της Όπτινα ~ ΕΔΩ~   (☩ 10 Οκτωβρίου 1891)

πηγή

Έχουμε ένα διαρκές θαύμα, την Θεία Λειτουργία.

«Δεν είναι ανάγκη να ζητάει κανείς άλλα θαύματα! Έχουμε ένα διαρκές θαύμα, την Θεία Λειτουργία. Αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα, και πρέπει κανείς να υποκλιθεί μπροστά του και να μετέχει σ' αυτό».

Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα