Όραμα θαυμαστό του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ

  Στη παρούσα δημοσίευση ο αναγνώστης θα πληροφορηθεί ένα όραμα που έλαβε χώρα την 25η Μαρτίου του 1831 στον άγιο του Θεού, Σεραφείμ. Το όραμα διηγείται μια ηλικιωμένη Μοναχή (Μητέρα Ευπραξία), η οποία κοιμήθηκε το 1865, και με θρησκευτική ευλάβεια κατέγραψε το θαυμάσιο αυτό γεγονός. Ας αφουγκραστούμε τα θαυμάσια του Θεού και τις ενέργειες Του στις εικόνες Του. 

«Εκείνην την στιγμή έγινε ένας θόρυβος σαν το θρόισμα του δάσους μέσα στην δυνατή θύελλα. Όταν καταλάγιασε, ακούσαμε μια υμνωδία που έμοιαζε με εκκλησιαστική ψαλμωδία. Έπειτα η πόρτα του κελλιού άνοιξε από μόνη της, έγινε φως, πιο λαμπρό από το φώς της ημέρας, και το κελλί γέμισε με μία ευωδία όμοια

 με εκείνην του θυμιάματος που έχει το άρωμα του τριαντάφυλλου, μόνο που αυτή ήταν καλύτερη.

   Ο Γέροντας ήταν γονατισμένος με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό. Εγώ ήμουν τρομοκρατημένη. Ο Γέροντας σηκώθηκε και είπε: "Μήν φοβάσαι, παιδί μου. Δεν είναι δυστυχία, είναι έλεος που αποστέλλεται σε εμάς από τον Θεό. Νά, η Υπερένδοξη, η Πάναγνη Δέσποινα, η Παναγία Μητέρα του Θεού έρχεται σε εμάς"!

Δύο άγγελοι προπορεύονταν κρατώντας, ο ένας στο δεξί του χέρι και ο άλλος στο αριστερό, κλώνους οι οποίοι μόλις είχαν ανθίσει. Τα μαλλιά τους έμοιαζαν

 με χρυσές ίνες λιναριού και ήταν απλωμένα στους ώμους τους. Αυτοί προπορεύονταν. Τους ακολουθούσαν ο Αγ. Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο 

Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος. Τα ενδύματα τους ήταν λευκά, λάμποντας από αγνότητα. Μετά από αυτούς ερχόταν η Θεομήτωρ την οποία ακολουθούσαν δώδεκα παρθένες.

Η εικόνα της Παναγίας''Πάντων των θλιβομένων η Χαρά''

   Η Βασίλισσα του Ουρανού φορούσε έναν μανδύα όμοιο με εκείνον που είναι ζωγραφισμένος στην εικόνα της Παναγίας "Πάντων θλιβομένων η Χαρά". Λαμποκοπούσε, αν και δεν μπορώ να πω τι χρώμα ήταν· ήταν ανέκραστης ωραιότητας, στερεωμένος κάτω από τον λαιμό Της με μια μεγάλη στρογγυλή

 πόρπη ή αγκράφα διακοσμημένη με σταυρούς που είχαν ποικίλα σχέδια, 

αλλά με τί, δεν γνωρίζω. Μόνον θυμάμαι ότι έλαμπε με μια ασυνήθιστη λαμπρότητα. Το φόρεμα Της, το οποίο καλυπτόταν από το μανδύα Της, ήταν πράσινο και περιζωσμένο ψηλά με μια ζώνη. Επάνω από τον μανδύα υπήρχε ένα είδος επιτραχήλιου και στους καρπούς Της είχε επιμάνικα τα οποία, όπως και το επιτραχήλιο, καλύπτονταν από σταυρούς. Φαινόταν υψηλότερη από όλες τις παρθένες. Στο κεφάλι φορούσε ένα υψηλό στέμμα, πλούσια διακοσμημένο με σταυρούς· ήταν πανέμορφο, θαυμάσιο και έλαμπε με τέτοιο φώς, που τα μάτια μου δεν μπορούσαν να το κοιτάξουν· ούτε μπορούσα να κοιτάξω την πόρπη ή την αγκράφα ούτε και το πρόσωπο της Ίδιας της Ουράνιας Βασίλισσας. Τα μαλλιά Της απλώνονταν χαλαρά επάνω στους ώμους Της και ήταν μακρύτερα και ομορφότερα από τα μαλλιά των Αγγέλων.

    Οι παρθένες έρχονταν μετά από αυτήν κατά ζεύγη. Φορούσαν στέμματα και ενδύματα διαφόρων χρωμάτων. Ήταν διαφόρων αναστημάτων, και τα πρόσωπα

 τους ήταν και αυτά διαφορετικά καθώς και τα μαλλιά τους τα οποία απλώνονταν στους ώμους τους. Όλες είχαν μεγάλη ομορφιά, αλλά ορισμένες ήταν περισσότερο όμορφες από τις άλλες. Στέκονταν όλες ολόγυρα μας. Η Βασίλισσα του Ουρανού βρισκόνταν στο μέσον. 

      Το κελλί έγινε ευρύχωρο και το επάνω μέρος του γέμισε με φλόγες που έμοιαζαν με αναμμένες λαμπάδες. Ήταν φωτεινότερο από το φώς του μεσημεριού, αλλά

 ήταν ένα ιδιαίτερο φώς που δεν έμοιαζε καθόλου με το φώς της ημέρας· ήταν φωτεινότερο και πιο λευκό από το ηλιακό φώς. Τρομοκρατήθηκα και έπεσα κάτω. Η βασίλισσα του Ουρανού ήρθε προς το μέρος μου και, αγγίζοντας με με το δεξί Της χέρι, μου είπε: "Σήκω επάνω, κόρη, και μην μας φοβάσαι. 

Ακριβώς τέτοιες παρθένες, όπως είστε εσείς, έχουν έρθει εδώ μαζί μου".

     Δεν κατάλαβα πως σηκώθηκα. Η Βασίλισσα του Ουρανού επανέλαβε με χάρη:

 "Μην φοβάσαι. Ήρθαμε να σας επισκεφθούμε". Ο π.Σεραφείμ δεν ήταν πια γονατισμένος, αλλά στεκόταν όρθιος μπροστά στην Παναγία Μητέρα του Θεού και εκείνη του μιλούσε τόσο καταδεκτικά, σαν να ήταν κάποιος από την οικογένεια 

Της.

    Πλημμυρισμένη με μεγάλη χαρά ρώτησα τον π.Σεραφείμ που βρισκόμασταν. Σκεφτόμουν ότι δεν ήμουν πια στη ζωή. Τότε, όταν τον ρώτησα: 

"Ποιές είναι αυτές;" η Παναγία Μητέρα του Θεού μου είπε να πλησιάσω τις 

παρθένες και να τις ρωτήσω η ίδια. Εκείνες στέκονταν στη σειρά και από τις δύο πλευρές, όπως είχαν έρθει: στην πρώτη σειρά, οι μεγαλομάρτυρες Βαρβάρα και Αικατερίνα· στην δεύτερη σειρά, η πρωτομάρτυς Αγία Θέκλα και η μεγαλομάρτυς Μαρίνα·

 στην τρίτη σειρά, η μεγαλομάρτυς και βασίλισσα Αγία Ειρήνη και η Αγία Ευπραξία· στην τέταρτη σειρά, οι μεγαλομάρτυρες Αγία Πελαγία και Αγία Δωροθέα· στην πέμπτη σειρά, η Αγία Μακρίνα και η μάρτυς Ιουστίνα· στην έκτη, η μεγαλομάρτυς Αγία Ιουλιανή και η Αγία Ανυσία.

  Πλησίασα την καθεμία από αυτές και εκείνες μου είπαν η καθεμία το όνομα της 

και τους αγώνες του μαρτυρίου τους και την ζωή της εν ονόματι του Χριστού,

 όμοια με αυτά που έχουν γραφεί για αυτές στους βίους των Αγίων.

 Όλες τους είπαν:" Ο Θεός δεν μας έδωσε αυτήν την δόξα χωρίς λόγο, αλλά για το μαρτύριο μας και διότι μας διέσυραν. Και εσύ θα υποφέρεις". 

Πολλά από αυτά που είπε η Παναγία Μητέρα 

του Θεού στον π.Σεραφείμ, εκείνη η οποία συμμετείχε στο όραμα του δεν μπόρεσε

 να τα ακούσει, αλλά άκουσε αυτό μόνον: "Μήν αφήσεις τις παρθένες μου"

 (Τις αδελφές του Ντιβέεβο).

    Ο π.Σεραφείμ απάντησε:" Ω Δέσποινα! Τις συγκεντρώνω, αλλά δεν μπορώ να 

τις κατευθύνω μόνος μου". 

   Σε αυτό η Βασίλισσα του Ουρανού απάντησε: "Θα σε βοηθώ εγώ σε όλα, 

αγαπήμενε Μου. Επίβαλε σε αυτές την υπακοή. Αν την τηρήσουν, θα είναι μαζί σου και κοντά μου· αλλά, εάν χάσουν την σοφία τους, θα στερηθούν τον κλήρο αυτών 

των παρθένων που είναι κοντά σε εμένα. Δεν θα υπάρξει κανένας τόπος και 

κανένας στέφανος τέτοιου είδους για αυτές. Όποιος τις προσβάλλει, θα πληγεί

 από εμένα· όποιος τις υπηρετεί χάριν του Κυρίου θα μνημονεύεται ενώπιον του Θεού".

   Έπειτα, στρεφόμενη προς εμένα, είπε: "Κοίταξε αυτές τις παρθένες μου και τα στέμματα τους. Μερικές από αυτές άφησαν επίγεια βασιλεία και πλούτη, επιθυμώνταν την αιώνια και Ουράνια Βασιλεία. Αγάπησαν την εκούσια πτωχεία, αγάπησαν τον Κύριο μόνο, και βλέπεις ποίας δόξας και τιμής έχουν αξιωθεί. 

Όπως ήταν πριν, έτσι είναι και τώρα. Μόνον που οι προηγούμενες Μάρτυρες υπέφεραν ανοιχτά και οι παρούσες υποφέρουν μυστικά, δια μέσου των θλίψεων της καρδιάς, αλλά το βραβείο τους θα είναι το ίδιο".

     Το όραμα έληξε με την Παναγία Μητέρα του Θεού να λέει στον π.Σεραφείμ: "Σύντομα, αγαπημένε Μου, θα είσαι μαζί μας", και τον ευλόγησε.

 Όλοι οι άγιοι τον αποχαιρέτησαν. Ο Αγ. Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος τον ευλόγησαν, ενώ οι παρθένες και αυτός φίλησαν ο ένας το χέρι του άλλου. Εμένα μου είπαν: "Αξιώθηκες να έχεις αυτό το όραμα δια μέσου των προσευχών του π.Σεραφείμ, του Μάρκου, του Ναζαρίου και του Παχωμίου".

 Και έπειτα στην στιγμή τα πάντα εξαφανίστηκαν. Το όραμα αυτό κράτησε πάνω 

από μία ώρα...»

Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ

πνευματική βιογραφία, εκδόσεις «Άθως»

ΠΗΓΗ

Το θαύμα της πίστεως.Ναοί που δεν γκρεμίζονται!

+Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

(1940-2009)

Στο κεντρικότερο σημείο της Σόφιας, χαμηλά χω­μένη μέσα στο έδαφος υπήρχε μία όμορφη και αρχαία Εκκλησούλα, της Αγίας Πέτκας, δηλαδή της Αγίας Παρα­σκευής. (Στα βουλγαρικά η έκτη ημέρα της εβδομάδος ονομάζεται Πέτκα). Όχι της γνωστής Παρθενομάρτυρος, αλλά μιας συνώνυμης Οσίας, που τιμάται ιδιαίτερα εκεί, και που τα λείψανα της σήμερα βρίσκονται στην Ρουμα­νία.

Με αυτόν τον Ναό συνδέονται εντυπωσιακά και τρο­μερά γεγονότα, που έκαναν «ισχυρούς» της γης να υπο­τάξουν την βούληση τους σε κάποια άλλη ακαταμάχητη βούληση και δύναμη.

Γύρω στο 1963 απεφάσισαν οι αρμόδιοι να διαπλατύνουν τον κεντρικό δρόμο. Αυτό σήμαινε ότι το Χριστια­νικό μνημείο έπρεπε να κατεδαφισθεί. Θα απαλλάσσονταν έτσι και από ένα ανεπιθύμητο κτίσμα. Το συνεργείο κατεδαφίσεως ετοιμάσθηκε. Τον πρώτο ρόλο θα τον έπαιζε μία μπουλντόζα. Σε λίγα λεπτά της ώρας θα τον σώριαζε σε ερείπια. Έτσι υπολόγιζαν τα πράγματα. Τους ήρθαν ό­μως ανάποδα. Τραγουδήθηκε άλλο τραγούδι κι' όχι αυτό που επιθυμούσαν.

Ενώ έβαζαν εμπρός την μπουλντόζα και την κατεύ­θυναν προς τον Ναό, πάθαινε συνεχώς βλάβες. Την έφτια­χναν, αλλά και πάλι έσπαγε. Αδύνατο να πλησιάσουν στην Εκκλησία. Και σαν να μην έφθανε αυτό, μόλις γυρίζει στο σπίτι του ο εργάτης που με μανία επιζητούσε το γκρέμισμα, βρίσκει νεκρό ένα από τα μέλη της οικογε­νείας του!

Εν τω μεταξύ ο υπεύθυνος αυτής της επιχειρήσεως πληροφορήθηκε ότι οι εργάτες δεν κατόρθωσαν τίποτε. Έμαθε και τις λεπτομέρειες. Του φάνηκαν όλα ανόητα, και αγριεμένος είπε: «Δεν αξίζετε τίποτε. Μόνο για παρα­μύθια είσαστε. Αύριο θα πάω να τον γκρεμίσω ο ίδιος»!

Αλλά ο δυστυχής έμεινε μόνο με τα μεγάλα λό­για. Μόλις ανέβηκε μανιώδης επάνω στο μηχάνημα και βάδισε προς την Εκκλησία, και αυτό έσπασε, αλλά — το πιο συνταρακτικό — βρήκε και ο ίδιος ξαφνικά τον θά­νατο! Καταλαβαίνετε τι θλίψις, αλλά και τι τρόμος επα­κολούθησε. Δεν απέμεινε τίποτε άλλο, παρά να ανακα­λέσουν την διαταγή της κατεδαφίσεως.

Και για να ομορφύνει ο χώρος έφτιαξαν κάτι σαν υπό­γεια καταστήματα και μία πλατεία γύρω από τον Ναό, όπως φαίνεται στην προηγούμενη φωτογραφία.

Η Αγία Πέτκα ή μάλλον Εκείνος που λάτρευε η Αγία, έγινε γνωστό σ' όλη την Σόφια, ότι έχει ανυπο­λόγιστη δύναμη που αν κάποτε αρχίζει να την δείχνει, κα­ταλαμβάνονται όλοι από πανικό.

Τέτοιου είδους υπερφυσικά γεγονότα υπάρχουν πολυ­άριθμα. Και άλλοι Ναοί, που είχαν κάποια ιδιαίτερη ση­μασία και ιστορία μέσα στον Χριστιανισμό, μόλις αντι­μετώπισαν κατεδάφιση, την εξουδετέρωσαν με τρόπο που προκάλεσε θάμβος. Αυτό συνέβη και σε Ναούς που δεν έτυχε να έχουν κάποια ξεχωριστή αξία, πλην όμως με την απόκρουση του εχθρού επρόκειτο να τονώσουν την πίστη πολλών ανθρώπων.

Ο νεκροταφειακός Ναός του Αγίου Γεωργίου στα Φραγκουλέϊκα (μικρό χωριό της Αιτωλίας, μετά την Κλει­σούρα και πριν από το Αγρίνιο) ανάγκασε, γύρω στο 1968, την εθνική οδό Αντίρριου - Άρτας - Ιωαννίνων σε άσχημη παράκαμψη. Έλαβαν χώρα τα ίδια υπερφυσικά γεγονότα. Μάλιστα, το μηχάνημα που χάλασε καθώς βάλ­θηκε να γκρεμίσει τον Ναό, το άφησαν χαλασμένο εκεί, και, αφού τελείωσε όλο το έργο, τότε τόλμησαν να πλη­σιάσουν και να το φτιάξουν.

Δύο άλλοι Ναοί στην περιοχή Σκαραμαγκά - Ελευ­σίνας ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Ο ένας από αυτούς, Κοίμησις της Θεοτόκου, στην άκρη των Ναυπηγείων του εφοπλιστού Νιάρχου, όταν πήγαν να τον γκρεμίσουν για να συνεχίσουν το υψηλό τείχος, τους έσπαγε κάτι πελώρια μηχανήματα κατεδαφίσεως. Απεφάσισαν τελικά να κάνουν μικρή καμπύλη και να τον αφήσουν απείραχτο «έξω των τειχών». Μπορούσαν να τον περικλείσουν και μέσα, γιατί ο χώρος το επέτρεπε, αλλά ο φόβος που πή­ραν τους έκανε να τραβηχτούν αυτοί προς τα μέσα!

Ο άλλος κοντά στην λίμνη Κουμουνδούρου, στο όνομα της Μεταμορφώσεως. Εκεί γύρω στο 1963 έφτια­χναν δρόμο ασφαλτοστρωμένο προς τα Άνω Λιόσια. Έτσι στον επίσημο και παραθαλάσσιο δρόμο που από την Αθή­να προχωρούσε προς την Ελευσίνα, θα άνοιγε ένα παρακλάδι προς τα δεξιά για την κατεύθυνση που αναφέραμε. Όπως είχε χαραχθεί το σχέδιο, τους δυσκόλευε το ξωκκλήσι, και δόθηκε εντολή να το κατεδαφίσουν. (Ποιος ξέρει τι θεό λάτρευε αυτός που έδινε τέτοιες διαταγές); Κι' εδώ τα ίδια αξιοθαύμαστα συντελέσθηκαν. Το υνί του εκσκαφέα έσπασε δύο φορές, οπότε κατάλαβαν ότι έπρεπε να υποκύψουν σε ανώτερη θέληση. Έτσι η στρο­φή έγινε λίγο πιο πέρα, και το Εκκλησάκι με τον ωραίο του τρούλο συνεχίζει να στέλνει την ευλογία του και τον χαιρετισμό του σ' όλους τους περαστικούς στον πλαϊνό του πολυσύχναστο δρόμο.

Και στην περιοχή των Αθηνών συναντώνται παρό­μοιες ιστορίες.

Ένα βυζαντινό Ναΰδριο που υπάρχει σε χαμηλό επίπεδο πλάι στον Κηφισό ποταμό, ο Άγιος Νικόλαος ο «χωστός», παλαιά κατακόμβη, στην είσοδο του Πρα­κτορείου Λεωφορείων Πελοποννήσου, πολύ όμορφο και αρχαίο, ταπείνωσε τα επηρμένα φρύδια μερικών ασεβών. Έσπασε μία πρώτη μικρή μπουλντόζα και στην συνέχεια μία μεγαλύτερη. Τρομοκρατήθηκαν και το άφησαν στην θέση του.

Στον Άγιο Ιωάννη του Ν. Κόσμου, τον μεγαλοπρεπή αυτόν Ναό, πίσω από το ιερό και σύρριζα στην λεωφόρο Βουλιαγμένης υπάρχει ο παλαιός μικρός Αη-Γιάννης. Όταν οικοδομήθηκε ο μεγάλος, είπαν, σαν περιττό να τον γκρεμίσουν. Αλλά και εδώ τα ίδια. Έσπαζαν οι μπουλντόζες. Και έτσι τον άφησαν. Πρέπει να σημειώ­σουμε ότι στην Εκκλησούλα αυτή λειτουργούσε ο πιο άγιος ιερέας της Παλιάς Αθήνας, ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς.

Θαυμαστές όλες αυτές οι περιπτώσεις και τονωτικές για την πίστη, αλλά και συμβολικές συγχρόνως — δεί­χνουν την ακατάλυτη δύναμη της Εκκλησίας του Χριστού. «Πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

  ΠΗΓΗ

Πέντε έντεχνα τραγούδια εμπνευσμένα από την Παναγιά των Ελλήνων

Η μάνα του Χριστού που την Κοίμησή της εορτάζουμε, έδωσε έμπνευση όχι μόνο στους λαϊκούς δημιουργούς αλλά 

αποτέλεσε  προσφιλές θέμα και για την ποίηση και το έντεχνο τραγούδι και μάλιστα από κατεξοχήν αριστερούς δημιουργούς όπως ο Κώστας Βάρναλης κι ο Μίκης Θεοδωράκης. 

Ακολουθούν πέντε έντεχνα τραγούδια εμπνευσμένα από την Παναγιά των Ελλήνων

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ- ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ - ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ-Η ΠΑΝΑΓΙΑ

ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ - ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

Κ. Βάρναλης - Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ- Ν. Μαμαγκάκης

ΠΗΓΗ

Εκστρατεία για την αναβίωση των ξύλινων εκκλησιών στο Ρωσικό Βορρά (ΦΩΤΟ)

Του Αιμίλιου Πολυγένη

Εκατοντάδες εθελοντές καθημερινά επισκέπτονται τοποθεσίες του Ρωσικού Βορρά με μοναδικό σκοπό την συντήρηση ξύλινων εκκλησιών, που έχουν υποστεί την φθορά του χρόνου.

Να σημειωθεί ότι κατά τη σοβιετική εποχή ένας τεράστιος αριθμός ξύλινων εκκλησιών κάηκαν, ενώ άλλοι καταστράφηκαν και έμειναν ερείπια.

Σήμερα μια ομάδα εθελοντών με την ευλογία του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. Κυρίλλου και του Επισκόπου Αρχάγγελσκ, αγωνίζονται για την αναβίωση των ξύλινων εκκλησιών.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr σε διάστημα πέντε χρόνων έχουν συντηρηθεί 150 εκκλησίες και 85 παρεκκλήσια, πολλά από αυτά εχρήζαν άμεσης συντήρησης.

Τέλος να αναφερθεί ότι σε πολλά χωριά του Ρωσικού Βορρά, συμμετέχουν και οι κάτοικοι της περιοχής, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί και πάλι μια ενορία.

romfea

Γέροντας Παΐσιος: Μερικές συμβουλές για την σχέση μας με τον πνευματικό μας

Ένας πνευματικός άνθρωπος, όταν θέλη να βοηθήση κάποιον, προσπαθεί να τον συνδέση με τον Χριστό και όχι να τον δέση με τον εαυτό του.

Στην συνέχεια χαίρεται, όταν καταφέρη να τον συνδέση με τον Χριστό, και ο άλλος αγωνίζεται προσβλέποντας στον Χριστό. Τότε και ο ένας και ο άλλος έχει τον μισθό του και τα πράγματα πάνε κανονικά.

Όταν όμως ο άνθρωπος αγωνίζεται και κοιτάζη πώς να ευχαριστήση αυτόν που προσπαθεί να τον συνδέση με τον Χριστό, αν δηλαδή μια ενέργειά του θα στενοχωρήση ή θα χαροποιήση εκείνον, και δεν κοιτάζη πως ο Χριστός βλέπει αυτήν την ενέργειά του, τότε ούτε τον άνθρωπο που τον βοηθάει ευχαριστεί, ούτε τον Χριστό, αλλά ούτε ο ίδιος ωφελείται, γιατί δεν δέχεται θεϊκή βοήθεια.

Δηλαδή ούτε ο Χριστός ούτε ο πνευματικός χαίρεται γι’ αυτό το οποίο κάνει, αλλά ούτε ο ίδιος βοηθιέται, για να ξεπεράση μια δυσκολία. Ας υποθέσουμε ότι ψάλλει μια αδελφή και σκέφτεται: «Άραγε ψάλλω καλά; Θα χαρή η Γερόντισσα;». Ε, αυτή δεν βοηθιέται. Ενώ, αν ψάλλη για τον Χριστό, τα πράγματα πάνε κανονικά· και καλά θα ψάλη και την Γερόντισσα θα ευχαριστήση.

- Γέροντα, όταν κανείς δεν καταλάβη σωστά αυτό που του είπε ο πνευματικός, φταίει;

- Κοίταξε, αν δεν κατάλαβε, επειδή είχε μια επιθυμία και ο νους του ήταν εκεί, πάλι φταίει. Μερικοί το θέλημα το δικό τους το κάνουν θέλημα του Θεού. Ρωτάει λ.χ. κάποιος τον πνευματικό του για ένα πρόβλημά του και έχει στο λογισμό του την λύση που θέλει, που τον αναπαύει. Ο πνευματικός του λέει τι πρέπει να κάνη και αυτός καταλαβαίνει ότι του είπε να κάνη αυτό που ήθελε, και το κάνει με χαρά, νομίζοντας κιόλας ότι κάνει υπακοή. Και αν του πη μετά ο πνευματικός «γιατί ενήργησες έτσι;», του λέει: «Έτσι δεν μου είπες να κάνω;»

Αλλά και μερικές φορές, αυτό που λέει ο πνευματικός, δεν είναι να το πάρη κανείς κατά γράμμα. Μπορεί να είναι τρόπος του λέγειν. Θα σας πω μια περίπτωση, για να καταλάβετε. Μια σαρανταπεντάρα καθηγήτρια, που είχε και παιδιά, είχε μπλέξει έναν δεκαεξάχρονο μαθητή της. Το παιδί έφυγε από το σπίτι και συζούσε με την καθηγήτρια. Όταν ο πατέρας του ήρθε στο Καλύβι και μου είπε τον πόνο του, του είπα να κάνη για το θέμα αυτό ό,τι του πη ο πνευματικός του.

Πήγε λοιπόν ο καημένος στον πνευματικό και μετά ήρθε πάλι σ’ εμένα. Εγώ είχα εκείνη την ημέρα την Εξαρχία του Πατριαρχείου, δεν μπορούσα να συζητήσω μαζί του και του είπα: «Να κάνης ό,τι σου είπε ο πνευματικός σου». Αυτός δεν έφευγε – και ευτυχώς που δεν έφυγε και επέμενε. Κάποια στιγμή που ευκαίρησα, τον είδα λίγο και μου είπε: «Γέροντα, αποφάσισα να την σκοτώσω αυτή την γυναίκα, γιατί έτσι μου είπε ο πνευματικός μου». «Για στάσου, καλέ μου άνθρωπε, του λέω, τι ακριβώς σου είπε ο πνευματικός;». «Μου είπε: ‘’Αυτή η γυναίκα είναι για σκότωμα’’». Καταλάβατε; Ο πνευματικός είπε, τρόπος του λέγειν, «αυτή η γυναίκα είναι για σκότωμα», όχι να την σκοτώση! Από τότε δεν λέω σε κανέναν: «να κάνης ό,τι σου είπε ο πνευματικός», αλλά ρωτάω τι του είπε ο πνευματικός…

- Μπορεί, Γέροντα, να ζητάη κάποιος βοήθεια από τον πνευματικό του και συγχρόνως να προτείνη και την λύση;

- Εμ τότε, τι βοήθεια ζητάει; Άλλο είναι να πη ταπεινά σαν λογισμό στον πνευματικό του τι νομίζει ότι θα τον βοηθήση – αυτό επιβάλλεται – και άλλο είναι να επιμένη ότι ο λογισμός του αυτός είναι σωστός. Τότε είναι που δεν κάνει ο άνθρωπος προκοπή. Είναι σαν να πηγαίνη στον γιατρό και να του λέη: «Αυτό το φάρμακο να μου δώσης». Ο άρρωστος οφείλει να κάνη υπακοή στον γιατρό· δεν θα του υποδείξη τι είδους φάρμακα θα του δώση. Δεν είναι εδώ θέμα ορέξεως, όπως με τα φαγητά και τα γλυκά, για να πη κανείς: «Θέλω μπακλαβά ή θέλω κανταϊφι».Ανάλογα με την πάθηση ο γιατρός δίνει και το φάρμακο.

ΠΗΓΗ

Ρεμβασμός Δεκαπενταύγουστου

Τάκης Κ. Παπατσώνης

Στη μνήμη Εκείνου που τον ρέμβασε

Άλαλα τα χείλη των όσων δεν κοπιάσαν
για ν' ακουμπήσουν τα ξαναμμένα κεφάλια τους
στα γόνατά σου τα μητρικά, που καταλύουν το μαύρο πάθος.
Άλαλα τα χείλη των όσων δεν διακρίναν, πως
συντρίβεις με το πόδι σου και συνθλάς την κεφαλή
του πανάρχαιου δράκοντα, που κέρδισε παίζοντας
κι' ύστερα τόχασε το μήλο. Άλαλα τα χείλη
των όσων δεν ποθήσαν το ξαπόσταμα της αρμογής
και την ασφάλεια, το απάγγειασμα της νηνεμίας.

Είσαι ένα λιμανάκι ελληνικού νησιού όλο κατάρτια
περήφανα υψωμένα· φτωχά καΐκια αραγμένα,
φτωχά, αλλά που γνωρίσαν την αντάρα και την τρομάρα,
που φορτωθήκαν μόχθο και μεταφέραν πλούτος.

Είσαι άσπρο ελληνικό ερημοκκλήσι δαρμένο
από την αντηλιά. Γύρω-γύρω αμπέλια, μποστάνια,
καρποφόρες συκιές και κάπου κάπου μοναχική
και κάποια ελιά. Χρυσοφρυγανισμένα τα χορτάρια
αχνίζουνε, άχυρο πια· κι' αντίς γι' αγγέλους, τα τζιτζίκια,
σου κανοναρχούνε το κάθε απομεσήμερο έως αργά
με το δικό τους τρόπο τον Παρακλητικό Κανόνα.

Αναστραμμένο σου θρονί, όλο αυτό το γαλάζιο
ενός απλού ουρανού, που πάλαι γίνηκε το Μέτρο των Δωριέων
και που αναπαύεται στεριωμένος στα χρυσάφια
του ευλογημένου μας πελάγους.

Άλαλα τα χείλη τους - και τι μπορούν ν' αρθρώσουν,
που τη φωνή τους κουκουλώνει η τύρβη μερονυχτίς,
ενώ σειέται απ' τις βουές ο Μέγιστος Ιππόδρομος
και πλημμυράει απ' τα αίματα των Μαρτύρων
κι' απ' τη μανία των Μονομάχων.

Αυτό το αίμα είναι που βοά, αυτό είναι που ρυπαίνει.

Εδώ χρειάζεται η βακτηρία του γίγαντα Ασκητή
του λευκοπώγωνα να επιβληθεί να τους σκορπίσει,
όλους τους ίππους και τους αναβάτες τους.

Εδώ χρειάζεται κοντύλι του Ζωγράφου, στη μοναξιά,
στην προσευχή και στην προσήλωση, με τα ζωογόνα
τα χρώματα τα πρώτα να ξαναγαλουχήσει
το βρέφος-Θεό, να ξαναγράψει τις πληγές της Αγάπης,
να ξαναδροσίσει τη ρίζα τη συμπονετική,
ν' αποδείξει τι απέραντη είναι η αγκαλιά της μητέρας,
να συναθροίσει πάλι εκ περάτων όλους εκείνους,
που με σέβας πολύ θα σταυρώσουν τα χέρια της Κόρης
με συνοδεία των αγγέλων, με ηχητικές αρμονίες
και θα ενεργήσουν όπως αξίζει την ταφή της,
ανοίγοντας το δρόμο για την καθέδρα τ' ουρανού,
όπου η αδιάκοπη Παράκληση. 

Ενώ τα δέντρα
τα ευσκιόφυλλα στη λιτάνευση, καθώς το Σώμα
περνάει της Βασίλισσας, ριγούντα και φρίττοντα,
θα συγκλίνουν για προσκύνηση σκορπώντας
τη δροσιά τους με το ανέμισμα, ριπίδια της λατρείας,
αναστυλώνοντας όσους μαραίνονται κι' ασθμαίνουν
στις τροπικές τις λαύρες του καλοκαιριού μας,
μισοκαμένες θημωνιές κοντά στο αλώνι,
καπνοί, που διαλύουν
τις αυγουστιάτικες τις αμαρτίες μας.

Τότε μονάχα τ' άλαλα τα χείλη,
ίσως ερθεί στιγμή
και λαλήσουν.

πηγή

Η αντιμετώπιση της συκοφαντίας(Αγ.Μαξίμου του Ομολογητού)

Μικρή γεύση από την ασκητική εμπειρία του αγίου Μάξιμου του Ομολογητή, σχετικά με την αντιμετώπιση της συκοφαντίας και του συκοφάντη, με την καθαρότητα της ψυχής που έγκειται στην εφαρμογή των λόγων του Κυρίου, σχετικά με την αληθινή φιλία και την περίθαλψη. Όλα αυτά περιστρέφονται, κατά τον άγιο, γύρω από την αληθινή αγάπη του Θεού. 

Όλα τα κάνει για να μην εκπέσει από το σκοπό της αγάπης.

«Όταν μας δουν οι δαίμονες να περιφρονούμε τα πράγματα του κόσμου, ώστε να μη μισούμε εξ αιτίας αυτών τους ανθρώπους και εκπέσουμε από την αγάπη, τότε παρακινούν άλλους να μας συκοφαντήσουν, ώστε, μη υποφέροντας την λύπη, να μισήσουμε εκείνους που μας συκοφάντησαν.

Δεν υπάρχει βαρύτερος πόνος της ψυχής από την συκοφαντία, είτε συκοφαντείτε κανείς για θέματα πίστεως, είτε για θέματα ηθικής, και κανένας δεν μπορεί να αδιαφορήσει γι’ αυτήν, παρά μόνο εκείνος που είναι προσηλωμένος στον Θεό, όπως η Σωσάννα, ο οποίος Θεός είναι ο μόνος που μπορεί να μας ελευθερώσει από τις δυσκολίες, όπως ακριβώς ελευθέρωσε και εκείνη, και να φανερώσει στους ανθρώπους την αλήθεια, όπως έκανε και στην περίπτωση εκείνης, και να παρηγορήσει την ψυχή με την ελπίδα.

Όσο περισσότερο προσεύχεσαι με όλη τη δύναμη της ψυχής σου για εκείνον που σε συκοφάντησε, τόσο περισσότερο και ο Θεός γνωρίζει την αλήθεια σε εκείνους που σκανδαλίσθηκαν.

Εκ φύσεως αγαθός είναι μόνο ο Θεός, και αγαθός με τη θέλησή του είναι μόνο εκείνος που μιμείται τον Θεό. Διότι ο σκοπός αυτού είναι να συνενώσει τους κακούς με τον εκ φύσεως αγαθό Θεό, για να γίνουν αγαθοί. Γι’ αυτό, ενώ κατηγορείται απ’ αυτούς, επαινεί αυτούς, ενώ διώκεται, δείχνει ανοχή, ενώ συκοφαντείται, μιλάει με καλοσύνη, και ενώ οδηγείται στο θάνατο, προσεύχεται γι’ αυτούς. Όλα τα κάνει για να μην εκπέσει από το σκοπό της αγάπης.

Οι εντολές του Κυρίου μας διδάσκουν να χρησιμοποιούμε σωστά τα κοινά πράγματα του κόσμου, η σωστή χρήση των πραγμάτων αυτών καθαρίζει την ψυχή από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, η καθαρή αυτή κατάσταση της ψυχής γεννάει την ορθή γνώση των πνευματικών εννοιών, η επίγνωση αυτή γεννάει την απάθεια, από την οποία γεννιέται η τέλεια αγάπη.

Δεν έχει ακόμη την απάθεια εκείνος που εξ αιτίας κάποιου πειρασμού δεν μπορεί να παραβλέψει το ελάττωμα του φίλου του, είτε αυτό είναι πραγματικά ελάττωμα, είτε θεωρείται σαν ελάττωμα. Διότι ταρασσόμενα τα πάθη που υπάρχουν μέσα στην ψυχή τυφλώνουν τον νου και δεν τον αφήνουν να δει το φως της αλήθειας, ούτε να ξεχωρίσει το καλό από το κακό. Επομένως ο άνθρωπος αυτός δεν απέκτησε ούτε την τέλεια αγάπη, που απομακρύνει το φόβο της κρίσεως.

Φίλου πιστού δεν υπάρχει αντάλλαγμα. Επειδή θεωρεί δικές του τις συμφορές του φίλου και υποφέρει μαζί με αυτόν κακοπαθώντας μέχρι θανάτου.

Υπάρχουν πολλοί φίλοι, αλλά κατά τον καιρό της ευτυχίας, κατά τον καιρό όμως των δοκιμασιών μόλις και μετά δυσκολίας θα μπορέσεις να βρεις ένα.

Τον κάθε άνθρωπο πρέπει να τον αγαπάμε μέσα από την ψυχή μας, αλλά πρέπει να αναθέτουμε την ελπίδα μόνο στο Θεό και να τον υπηρετούμε με όλη τη δύναμή μας. Διότι, εφόσον αυτός μας συντηρεί, και οι φίλοι τότε θα μας φροντίζουν, και όλοι οι εχθροί θα είναι ανίσχυροι απέναντί μας».

(Απόσπασμα από τα ‘’Κεφάλαια περί αγάπης’’, του αγίου Μάξιμου του Ομολογητή, Φ. ΕΠΕ 14, σελ. 345- 347).ΠΗΓΗ

Ο γύρος του κόσμου σε... 5 περίπου λεπτά!!

Ο Kiend Lam αφιέρωσε έναν ολόκληρο χρόνο από τη ζωή του για να ταξιδέψει σε 17 χώρες και να απαθανατίσει στο φακό του σπουδαία αξιοθέατα, μεγαλουπόλεις, παραλίες, φυσικά τοπία και ανθρώπους. Ταξίδεψε για 25.000 μίλια και τράβηξε συνολικά 6.237 φωτογραφίες. Όχι ως απλός τουρίστας αλλά έχοντας στο μυαλό του ένα μοναδικό project που ήθελε διακαώς να φέρει εις πέρας. Ποιο ήταν αυτό; Να μας κάνει δώρο ένα βίντεο 4,5 λεπτών μέσα από το οποίο θα ταξιδέψουμε νοητά σε ολόκληρο τον κόσμο και θα γευτούμε έναν μαγικό γύρο του κόσμου! Με την τεχνική του time lapse, ο φωτογράφος παρουσιάζει ένα πραγματικά εκπληκτικό αποτέλεσμα

πηγή

Ἡ Παναγία στήν Ὀρθόδοξη Βυζαντινή Εἰκονογραφία

Τό πλέον λατρεμένο πρόσωπο τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, μετά τά τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος, εἶναι τό πανάχραντο καί ὑπερευλογημένο πρόσωπο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι στό ἐπίκεντρο τῆς καρδιᾶς τῶν πιστῶν, διότι συγκεντρώνει ἐπάνω της ὅλη τήν ἀγάπη καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί ὅλη τήν ἐμπιστοσύνη καί τήν ἐλπίδα τῆς κάθε ἀνθρώπινης πονεμένης ψυχῆς. Ὡς ἐκ τούτου εἶναι ἀπολύτως φυσιολογικό τό γεγονός πώς τό πανάχραντο πρόσωπο τῆς Ὑπερευλογημένης Μαρίας φιλοτεχνήθηκε πρῶτο ἀπ' ὅλα τά ἀνθρώπινα πρόσωπα καί διασώθηκε ἀναλλοίωτο μέσα στή μακραίωνη πορεία τῆς εἰκονογραφικῆς μας Παραδόσεως. Ὁ πρῶτος πού ἀσχολήθηκε μέ τήν ἀποτύπωση τοῦ προσώπου τῆς Παναγίας μας εἶναι ὁ ἅγιος ἀπόστολος καί εὐαγγελιστής Λουκᾶς. Ἐκεῖνος, ὡς ἰατρός της πού τή φρόντιζε, τόλμησε νά ζωγραφίσει τήν κεχαριτωμένη μορφή της καί μάλιστα τῆς ἔδειξε αὐτή τήν ἐργασία του καί ἐξασφάλισε τή μητρική της εὐλογία. Οἱ εἰκόνες τοῦ Λουκᾶ στάθηκαν τά πρῶτα πρότυπα γιά ὅλες τίς μετέπειτα εἰκόνες τῆς Παναγίας μας.

          Στή συνέχεια τῆς ἱστορικῆς πορείας τῆς πίστεώς μας ἦλθαν οἱ διωγμοί. Σ' αὐτή τήν περίοδο ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἔζησε καί μεγαλούργησε μέσα στίς κατακόμβες καί χωρίς ναούς. Ἔτσι ἡ ζωγραφική πού ἀποτύπωνε τήν πίστη τῶν ἀνθρώπων ἦταν ἁπλή καί συγκεκαλυμμένη πίσω ἀπό τά σύμβολα. Ὅταν, χάρη στόν ἰσαπόστολο Μέγα Κωνσταντῖνο, ἔπνευσε ὁ ἄνεμος τῆς ἐλευθερίας, ἄρχισαν νά χτίζονται οἱ πρῶτοι ναοί. Μέσα στούς ναούς φιλοτεχνήθηκαν οἱ μορφές τῆς πίστεώς μας.  Ἡ ἀγαπημένη μορφή τῆς Πανάχραντης Μητέρας τοῦ Θεοῦ ἀποκρυσταλλώθηκε στήν εἰκονογραφική μας Παράδοση. Ἀναλλοίωτη λοιπόν ἔμεινε στό πέρασμα τοῦ χρόνου καί σταθερή ἡ μορφή της ἔφτασε μέχρι τίς ἡμέρες μας. Αὐτή τήν ὑπέροχη μορφή ὑπεραγαπάει καί προσκυνάει τό ὀρθόδοξο πλήρωμα.

Τό λατρεμένο πρόσωπο τῆς Κυρίας Θεοτόκου ζωγραφίζεται σοβαρό καί ἤρεμο μέ μία σπάνια ἀρχοντιά, πού βγαίνει μέσα ἀπό τή χαρακτηριστική ἁπλότητα τῆς μορφῆς της. Τά χαρακτηριστικά της εἶναι πολύ λεπτά καί ἁρμονικά. Τά μάτια της εἶναι μεγάλα καί ἀμυγδαλωτά, ἡ μύτη της λεπτή καί ἴσια, τό στόμα της μικρό καί συγκρατημένο, τά αὐτιά της εἶναι καλυμμένα ἀπό τό κεφαλομάντηλο, τό ὁποῖο ἀφήνει νά φαίνονται μόνον οἱ λοβοί της. Τά μαλλιά της δέν φαίνονται καθόλου. Εἶναι τυλιγμένα μέ λευκό ὕφασμα ἤ σκοῦρο πράσινο ἤ σκοῦρο μπλέ. Τό ἐξωτερικό της ροῦχο εἶναι κόκκινο ἤ βυσσινί καί τό ἐσωτερικό σκουρόχρωμο μπλέ ἤ πράσινο. Στήν κεφαλή καί στούς ὤμους της ἔχει τρία ἀστέρια, τά λεγόμενα παρθενόσημα. Ὅλη ἡ μορφή τῆς Παναγίας εἶναι γεμάτη συμβολισμούς καί δογματικές διδασκαλίες. Τά μεγάλα μάτια της βλέπουν μέσα στήν καρδιά μας, ἡ λεπτή της μύτη δείχνει ἀληθινή ἀρχοντιά καί ἐλευθερία ἀπό τή δυσωδία τοῦ κόσμου, τά καλυμμένα αὐτιά καί μαλλιά της δείχνουν ἀληθινή σωφροσύνη καί σεμνότητα. Τό ἐσωτερικό σκοῦρο πρασινομπλέ ροῦχο συμβολίζει τήν ψυχρή ἀνθρώπινη φύση καί τό ἐξωτερικό κόκκινο ροῦχο συμβολίζει τή φωτιά καί τή χάρη τῆς Θεότητος πού τήν περιτύλιξε, ὅταν δέχθηκε νά κυοφορήσει τό Λυτρωτή. 

Τά τρία ἀστέρια, τά παρθενόσημα, διδάσκουν τό ἀειπάρθενον τῆς Θεοτόκου, ἀφοῦ ἡ Παναγία ὑπῆρξε παρθένος πρίν ἀπό τή σύλληψη τοῦ Υἱοῦ της, κατά τή διάρκεια τοῦ τοκετοῦ καί μετά τόν τοκετό. Τό ἔνδυμα πού τυλίγει τό σῶμα της σέ κάποιο σημεῖο ἔχει ὁλόχρυσα κρόσσια, τά ὁποῖα συμβολίζουν τ' ἀμέτρητα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού τή στολίζουν, καί τίς ἀρετές, πού ἡ Παναγία συγκέντρωσε ὅλες μαζί στό χαρακτῆρα της.  Τό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου δέν ἐκπληρώνει τά γνωρίσματα τῆς κοσμικῆς ὀμορφιᾶς, ὅπως διαμορφώνονται ἀπό τά ἐφήμερα κριτήρια τῆς κάθε ἐποχῆς. Ἡ ὀμορφιά τῆς Παναγίας εἶναι ἀπόλυτα κλασική, διότι εἶναι μία ὀμορφιά πού ἀρέσει σέ ὅλους καί σ' ὅλες τίς ἐποχές. Ἡ ὀρθόδοξη ἀπεικόνιση τῆς Θεοτόκου δέν ἐγκλωβίζει τό βλέμμα τοῦ πιστοῦ σ' ἕνα ὡραῖο πρόσωπο χωμάτινο καί σαρκικό. Ἡ ὡραιότητά της ἐκπληρώνει λιγότερο τά μέτρα τοῦ κόσμου, διότι ἔχει σάν σκοπό νά ἐλευθερώσει τό βλέμμα τοῦ πιστοῦ ἀπό τά γήινα καί νά τό ἀνεβάσει σέ ἐπίπεδα καθαρά πνευματικά. Ἡ ὀμορφιά λοιπόν τῆς Παναγίας εἶναι διαχρονική καί κλασική, ἐπειδή εἶναι πνευματική ὀμορφιά καί ὄχι σαρκική. Αὐτό εἶναι ἕνα ἐπίτευγμα τῆς ὀρθόδοξης εἰκονογραφικῆς παραδόσεως, ἡ ὁποία ποτέ δέν ἐγκλωβίστηκε στά ἐφήμερα δεδομένα τῶν ἐποχῶν, ἀλλά ἐμπνεύστηκε ἀπό τίς ἐμπειρίες τῆς αἰωνιότητος.

Ἡ Παναγία μας στήν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία ἱστορεῖται καί μέσα σέ ἀρκετές παραστάσεις. Ἡ πρώτη ὁμάδα εἶναι οἱ παραστάσεις πού ἀφοροῦν γεγονότα ἀπό τή ζωή τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἡ Γέννηση, ἡ Ὑπαπαντή, ὁ ἐν Κανᾷ γάμος, ἡ Σταύρωση, ἡ Ἀποκαθήλωση, ἡ Ἀνάληψη, ἡ Πεντηκοστή κ.ἄ. Ἡ δεύτερη ὁμάδα παραστάσεων πού εἰκονίζεται ἡ Παναγία εἶναι ἐκεῖνες πού ἀφοροῦν τό θεομητορικό κύκλο, δηλ. γεγονότα πού περιστρέφονται γύρω ἀπό τή ζωή τῆς ταπεινῆς Κόρης τῆς Ναζαρέτ, ὅπως τό Γενέσιον τῆς Θεοτόκου, τά Εἰσόδια, ὁ Εὐαγγελισμός, ὁ ἀσπασμός μέ τήν Ἐλισάβετ, ἡ Κοίμηση, οἱ παραστάσεις τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου κ. ἄ. Ὑπάρχουν βεβαίως καί παραστάσεις οἱ ὁποῖες ἀποδίδουν τή δογματική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τό πρόσωπο τῆς Παναγίας. Τέτοιες εἶναι ἡ ρίζα τοῦ Ἱεσσαί, ἡ Ζωοδόχος Πηγή, ἡ Τιμία Ζώνη, τό «Ἐπί σοί χαίρει Κεχαριτωμένη...», τό «Τί σοί προσενέγκωμεν Χριστέ» κ. ἄ. Σ' ὅλες τίς παραστάσεις, ὅπου εἰκονίζεται ἡ Μεγάλη Μάνα τῆς πίστεώς μας, ἡ παρουσία της ἔχει ἕνα ρόλο πρωταγωνιστικό. Στέκεται πάντοτε μέ μία σιωπηλή ἀξιοπρέπεια καί μέ μία εὐλογημένη ἀπάθεια, ἡ ὁποία δέν ἐκφράζει ἀδιαφορία, ἀλλά ψυχραιμία καί ἀρχαιοελληνικό μέτρο. Ἀκόμη καί ἡ θλίψη κάτω ἀπό τό Σταυρό τοῦ Παιδιοῦ της εἶναι συγκρατημένη καί ἀξιοπρεπής, χωρίς ξεσπάσματα καί ἔντονες κινήσεις πού προδίδουν ἀπουσία πίστεως καί ἐμπιστοσύνης σ' Ἐκεῖνον πού πρόκειται σέ λίγο νά νικήσει τό θάνατο.  

Ἡ τέχνη τῆς ἁγιογραφίας ἔχει κατηγορηθεῖ κατά καιρούς γιά στατικότητα καί ἔλλειψη ἐξελίξεως. Πολλοί δέν καταλαβαίνουν πώς αὐτό πού ἴσως φαίνεται ἴδιο εἶναι πάντοτε μοναδικό. Αὐτό συμβαίνει π.χ. μέ τή Θεία Λειτουργία, ἡ ὁποία, ἄν καί φαίνεται πώς εἶναι πάντοτε ἡ ἴδια ὡς κείμενο, ἐντούτοις κάθε φορά πού ἐπιτελεῖται εἶναι μοναδική καί ἀνεπανάληπτη. Μάλιστα παραμένει μοναδική ἀκόμη κι ὅταν ἐπιτελεῖται ἀπό τόν ἴδιο λειτουργό ἱερέα.  Ἀκριβῶς τό ἴδιο γίνεται καί μέ τήν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία. Μέ μία πρόχειρη ματιά οἱ μορφές καί οἱ φόρμες φαίνονται ὅλες ἴδιες. Ἄν ὅμως προσέξει κάποιος σοβαρά τά ἔργα τῆς εὐλογημένης αὐτῆς τέχνης, θά διαπιστώσει πώς τό καθένα εἶναι μοναδικό, διότι κουβαλάει μέσα του τή σφραγίδα τῆς ψυχῆς καί τῆς πίστεως τοῦ ἁγιογράφου. Ἡ Παναγία, πού ἀποτυπώθηκε πρῶτα ἀπό τόν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ, εἶναι ἕνα συγκεκριμένο πρόσωπο μέ δεδομένα χαρακτηριστικά. Παρ' ὅλ' αὐτά ἡ μορφή της δέν ἀντιγράφηκε στατικά καί στεῖρα στό πέρασμα τῶν αἰώνων. Οἱ ἁγιογράφοι κάθε φορά πού προσπαθοῦσαν νά τήν ἀποτυπώσουν ἔβαζαν πάνω της καί τά δικά τους σημάδια τῆς ὑπερβολικῆς ἀγάπης τους. Τά χαρακτηριστικά τοῦ προσώπου της βεβαίως δέν προσπάθησαν καί δέν θέλησαν νά τ' ἀλλάξουν. Ἐπιχείρησαν ὅμως νά διδάξουν τούς πιστούς κάποιες ἀλήθειες μέ τή στάση τοῦ σώματός της. Τήν ἔβαλαν λοιπόν νά στέκεται καί νά κρατάει τόν Κύριο καί Λυτρωτή μας μέ κάποιους δεδομένους τρόπους. Αὐτούς τούς τρόπους τούς πλούτισαν μέ μικρές παραλλαγές, ἀλλά γενικά τούς φύλαξαν μέ προσοχή καί τούς παρέδωσαν ἀναλλοίωτους καί στούς σύγχρονους καλλιτέχνες. Ἔτσι διαμορφώθηκαν καί οἱ εἰκονογραφικοί τύποι τῆς Παναγίας.

          Ὁ πρῶτος εἰκονογραφικός τύπος τῆς Κυρίας Θεοτόκου εἶναι ὁ εἰκονογραφικός τύπος τῆς «Πλατυτέρας τῶν οὐρανῶν» ἤ, ὅπως ἀλλιῶς λέγεται, τῆς «Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν», ἐπειδή ἐκεῖ τόν πρωτοσυναντοῦμε ὡς ὁλοκληρωμένο τρόπο ἀπεικονίσεως τῆς Θεοτόκου.

 Σ' αὐτόν τόν εἰκονογραφικό τύπο ἡ Παναγία ἀπεικονίζεται σέ κατά μέτωπον ἀπεικόνιση, καθιστή ἤ ὄρθια, μέ σηκωμένα τά χέρια ἤ μέ κατεβασμένα, μόνη της ἤ μέ τό Χριστό ἀγκαλιά, ἄλλες φορές μέ τή συνοδεία ἀγγέλων καί ἄλλες φορές ὄχι. Αὐτός ὁ εἰκονογραφικός τύπος προέρχεται ἀπό τήν παράσταση τῆς Ἀναλήψεως. Ἡ Ἀνάληψη, ὡς γεγονός πού προαναγγέλλει τή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νά ζωγραφίζεται ἀπό πάρα πολύ νωρίς. Αὐτό διότι ἡ Ἐκκλησία ζεῖ πάντοτε μέ τήν προσδοκία τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου. Στήν εἰκόνα της Ἀναλήψεως κάτω ἀπό τόν Ἀναληφθέντα Χριστό ἔχει κεντρική θέση ἡ Μητέρα Του. Ἐκείνη στέκεται στόν κεντρικό ἄξονα τῆς εἰκόνας, ὀρθή, ἀνάμεσα σέ δύο ὁλόλευκους ἀγγέλους, καί μέ τά χέρια της σηκωμένα σέ ἱκεσία. Ἡ παρουσία της στό γεγονός τῆς Ἀναλήψεως, ἄν καί δέν μαρτυρεῖται ἀπό τά εὐαγγέλια, στήν εἰκονογραφία ἔχει ἕνα σημαντικότατο συμβολικό χαρακτῆρα. Ἡ Θεοτόκος στέκεται ἐκεῖ, ἀνάμεσα στό δεδοξασμένο Θεάνθρωπο Λυτρωτή καί Υἱό της καί στό πεσμένο καί ἁμαρτωλό ἀνθρώπινο γένος. Μόνη αὐτή, ἀνάμεσα στούς ἀγγέλους, ὑψώνει τά χέρια της καί ἱκετεύει γιά τή σωτηρία μας. Στούς πρώτους χριστιανικούς ναούς ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναλήψεως ζωγραφιζόταν μέσα στό Ἱερό Βῆμα. Ἐπειδή τότε δέν ὑπῆρχε ἀκόμη ὁ τροῦλος, γιά νά μπεῖ μέσα σ' αὐτόν ὁ Παντοκράτορας, ὁ Ἀναληφθείς Κύριος εἶχε τή θέση περίπου τῆς σημερινῆς Πλατυτέρας. Ὅταν ὅμως ἀναπτύχθηκαν καί οἱ ὑπόλοιπες παραστάσεις ἀπό τή ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναλήψεως πῆρε τή θέση της στόν εἰκονογραφικό κύκλο, συνεχίζοντας ὅμως νά ζωγραφίζεται μέσα στό Ἱερό Βῆμα. Ταυτόχρονα ὅμως ἡ Ἐκκλησία, ἐπειδή πάντοτε ζεῖ μέ τήν προσδοκία τῶν ἐσχάτων, ζωγραφίζει τό γεγονός τῆς Ἀναλήψεως σ' ὅλο τό μῆκος καί τό πλάτος τῶν Ναῶν της κατά ἕνα τρόπο μυστικό, ὁ ὁποῖος δέν φαίνεται μέ μία πρώτη ματιά. Ἔτσι λοιπόν βάζει τόν Ἀναληφθέντα Χριστό στήν κορυφή τοῦ τρούλου καί τοῦ δίνει τό ὄνομα «Παντοκράτορας», ζωγραφίζει τούς δώδεκα μαθητές Του στό κεντρικό κλῖτος τοῦ Ναοῦ καί ὅλους τούς ἄλλους ἁγίους στούς ὑπολοίπους τοίχους νά ἐκπροσωποῦν τό γένος τῶν πιστῶν, τόν καινούριο περιούσιο λαό Του, ὅλοι μαζί νά δοξάζουν τόν Παντοκράτορα καί νά ὑμνοῦν Ἐκεῖνον πού πρόκειται, ὅπως δοξασμένα ἔφυγε, ἔτσι καί δοξασμένα νά ἐπιστρέψει «κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς». Ἕνα μοναδικό πρόσωπο ὅμως τό τοποθετεῖ μεταξύ ἀνθρώπων καί Θεοῦ. Σ' αὐτό τό μεσόριο διάστημα, ἐκεῖ πού ἡ λάσπη τῆς γῆς ἑνώνεται μέ τό φῶς τοῦ οὐρανοῦ, στήν κόγχη τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, τοποθετεῖται ἡ Κυρία Θεοτόκος ὡς «Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν». Ἡ μορφή της εἶναι ἀκριβῶς ἴδια μέ τή μορφή της στήν παράσταση τῆς Ἀναλήψεως. Ἄλλοτε εἰκονίζεται ὄρθια καί σέ στάση ἱκεσίας, μέ τά χέρια ὑψωμένα σέ μία ἀδιάκοπη προσευχή γιά τό χατίρι μας! Ἄλλοτε εἰκονίζεται καθιστή σέ λαμπερό θρόνο μέ τά χέρια κατεβασμένα νά πλησιάζουν πρός τό Χριστό, χωρίς νά τόν ἀγγίζουν, νά μᾶς κοιτάζει μέ ἀγάπη σάν μάνα πού παρακολουθεῖ τά παιδιά της. Ἄλλοτε εἶναι μόνη της καί ἄλλοτε περιβάλλεται ἀπό δύο ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι σκύβουν εὐλαβικά πρός τή μεριά της καί ἀποδίδουν σεβασμό σ' ἐκείνη πού εἶναι ἡ «Κυρία τῶν Ἀγγέλων» καί στέκεται ὑψηλότερα κοντά στό θρόνο τοῦ Θεοῦ καί Παιδιοῦ της ὡς «τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ». Στήν ἀρχή σ' αὐτόν τόν εἰκονογραφικό τύπο ἡ Παναγία εἰκονιζόταν χωρίς τό Χριστό. Στήν πορεία ὅμως τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως προστέθηκε ὁ Κύριος σ' αὐτή τήν παράσταση τῆς Παναγίας. Τό βρέφος Ἰησοῦς ζωγραφίζεται στό ὕψος τῆς κοιλίας τῆς Παναγίας καί μοιάζει ἐκεῖ νά αἰωρεῖται μέσα στή δόξα Του, χωρίς ἡ Μητέρα Του νά Τόν κρατάει κανονικά ἤ καί νά Τόν ἀγγίζει. Σ' αὐτόν τόν εἰκονογραφικό τύπο, ὅταν ἡ Θεοτόκος εἰκονίζεται καθιστή, ζωγραφίζεται καί ὁ Χριστός καθιστός μέσα στή δόξα Του, νά ἀπολαμβάνει τόν ἔμψυχο θρόνο τῆς μητρικῆς γαστέρας κατά τόν τρόπο πού φωνάζουμε στόν κανόνα τοῦ Ἀκαθίστου: «χαῖρε θρόνε πύρινε τοῦ Παντοκράτορος».

           Ὁ δεύτερος εἰκονογραφικός τύπος τῆς Παναγίας εἶναι ὁ εἰκονογραφικός τύπος τῆς Ὁδηγήτριας. Ἐδῶ ἡ Παναγία μέ τό ἕνα χέρι της κρατάει τό Χριστό καί τό ἄλλο τό ἀκουμπάει ἐλαφρά πάνω ἀπό τό στῆθος καί τήν καρδιά της δείχνοντας μέ τά δάχτυλα πρός τό Λυτρωτή πού ἔχει στήν ἀγκαλιά της. Ὀνομάστηκε Ὁδηγήτρια, ἐπειδή δείχνει πρός τό Χριστό καί ἡ στάση τοῦ σώματός της ὁδηγεῖ πρός τό Σωτῆρα. Αὐτός ὁ εἰκονογραφικός τύπος χρησιμοποιεῖται κυρίως γιά τήν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου πού βάζουμε στό τέμπλο. Κατά τήν παράδοση ἔτσι ζωγράφισε τήν Παναγία ὁ Λουκᾶς, γι' αὐτό καί ψάλλουμε στή Μικρή Παράκληση: «Ἄλαλα τά χείλη τῶν ἀσεβῶν, τῶν μή προσκυνούντων τήν εἰκόνα σου τήν σεπτήν, τήν ἱστορηθεῖσαν ὑπό τοῦ ἀποστόλου, Λουκᾶ ἱερωτάτου, τήν Ὁδηγήτριαν».

          Αὐτός ὁ τρόπος ἀπεικονίσεως τῆς Παναγίας μᾶς διδάσκει πώς τό κύριο ἔργο τῆς Παναγίας εἶναι νά μᾶς ὁδηγήσει πρός τό Λυτρωτή. Μέ τό χέρι της μᾶς δείχνει Ἐκεῖνον πού εἶναι ὁ κυβερνήτης τῆς ἱστορίας καί τοῦ σύμπαντος. Μέ τή στάση της μᾶς προτρέπει νά στραφοῦμε στό Σωτῆρα Χριστό, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ τή λύτρωσή μας ἀπό τήν ἁμαρτία καί τή θέωσή μας. Ἐπίσης μᾶς διδάσκει καί τήν ταπείνωση, διότι ἐκείνη προσπαθεῖ νά περάσει μέ τό σῶμα της στό παρασκήνιο, γιά νά βγεῖ στό προσκήνιο ὁ Ὑίος της καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Μᾶς διδάσκει ἐπίσης καί τό δικό μας ρόλο, ὁ ὁποῖος εἶναι, ἀφοῦ ὁδηγηθοῦμε ἐμεῖς πρός τό Λυτρωτή, νά μή σταθοῦμε ἐμπόδιο γιά ἄλλους ἀνθρώπους, ἀλλά νά προσπαθήσουμε νά ὁδηγήσουμε ὅσο μποροῦμε περισσότερος πρός Ἐκεῖνον πού μᾶς περιμένει ὅλους. Ὁ εἰκονογραφικός τύπος τῆς Ὁδηγήτριας ἔχει μία σοβαρότητα καί μία ἀπουσία ἔντονου συναισθήματος, ἀφοῦ στή θέση τοῦ συναισθήματος ἔβαλε περισσότερο τό χρέος. Πολλές φημισμένες καί θαυματουργές εἰκόνες ἀνήκουν σ' αὐτόν τόν εἰκονογραφικό τύπο. Ὁδηγήτρια εἶναι ἡ Ἱεροσολυμίτισσα, ἡ Σουμελᾶ, ἡ Προυσιώτισσα, ἡ Γοργοϋπήκοος ἡ δική μας ἡ Ξενιά καί βεβαίως πολλές ἀκόμη.

          Τρίτος εἰκονογραφικός τύπος τῆς Παναγίας εἶναι αὐτός τῆς Γλυκοφιλούσης. Ἐδῶ ἡ Θεοτόκος παριστάνεται νά κρατάει μέ στοργή τόν Κύριο, ὁ ὁποῖος τήν ἀγκαλιάζει μέ τό δεξί Του χέρι ἤ τή χαϊδεύει τρυφερά στό μάγουλο. Ἡ Θεοτόκος γέρνει ἐλαφρῶς τό κεφάλι της πρός τόν Υἱόν της καί ἔχει ἕνα ἀδιόρατο χαμόγελο γεμᾶτο εὐπρέπεια.  Αὐτός ὁ εἰκονογραφικός τύπος εἶναι ὁ πιό συναισθηματικός, πού ξεχειλίζει ἀπό τήν ἀμοιβαία ἀγάπη μητέρας καί παιδιοῦ καί ἀπό ὑπέρμετρη τρυφερότητα. Ἡ Παναγία, καθώς ἀκουμπάει τό μάγουλό της στό μάγουλο τοῦ Υἱοῦ της, σίγουρα μᾶς δίνει τήν αἴσθηση ὅτι τοῦ σιγοψιθυρίζει τρυφερά λόγια γεμᾶτα στοργή, ἀλλά καί τοῦ μεταφέρει καί τούς δικούς μας ψιθυρισμούς, τά αἰτήματα καί τούς καημούς μας. Ἡ Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα εἶναι ἀπό τίς πιό ἀγαπημένες τῶν πιστῶν, διότι ἐκφράζει τά ἐντονότερα καί ὡραιότερα αἰσθήματα τῆς μητρότητας, ἀλλά καί τῆς εὐγνωμοσύνης τοῦ Παιδιοῦ πρός τό ἱερό πρόσωπο τῆς Μάνας. Ἡ προσωπική σχέση ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο πού κάνει ἀπόλυτη ὑπακοή καί στό Θεό πού κάνει τήν ἀπόλυτη συγκατάβαση καί σώζει τόν ἄνθρωπο ἐκφράζεται μέ τόν εἰκονογραφικό τύπο τῆς Γλυκοφιλούσης. Αὐτή ἡ σχέση ἐκφράζεται μέ μία λέξη, μέ τή λέξη γλυκό. Τούτη ἡ γλυκύτητα εἶναι τό χαρακτηριστικό στό πρόσωπο κάθε ἀληθινοῦ πιστοῦ, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ τή γεύθηκε ἀπό μόνος του στήν ἕνωσή του μέ τό Θεό, τή μεταφέρει ἄθελά του καί σέ κάθε ἐπαφή μέ τούς συνανθρώπους του. Ὅταν λοιπόν κάποιος βγάζει μία ξινίλα ἤ μία πικρία πρός τά ἔξω, τότε βρίσκεται ἀκόμη μακριά ἀπό τό γλυκύτατο Ἰησοῦ καί δέν ἔχει ἀκόμη ἀπολαύσει τό ὡραῖο φίλημα τῆς Γλυκοφιλούσης.

          Σ' αὐτό τό σημεῖο πρέπει νά ποῦμε πώς ἡ Γλυκοφιλοῦσα μυστικά μᾶς κάνει λόγο γιά τό πάθος τοῦ Χριστοῦ καί γιά τή σταυρική Του θυσία. Ἡ Γλυκοφιλοῦσα δέν εἶναι ἁπλῶς μία Παναγία πού κρατάει μέ τρυφερότητα τόν Ἰησοῦ στήν ἀγκαλιά της. Εἶναι μία Παναγία πού κρατάει στήν ἀγκαλιά της Ἐκεῖνον πού πρόκειται νά σταυρωθεῖ καί ν' ἀναστηθεῖ γιά τή σωτηρία μας. Πῶς φαίνεται ἡ Σταύρωση καί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ στήν εἰκόνα τῆς Γλυκοφιλούσης; Φαίνεται στή γυμνή φτέρνα τοῦ μικροῦ παιδιοῦ. Τί σχέση ἔχει τώρα ἡ γυμνή φτέρνα τοῦ μικρούλη Χριστοῦ μέ τή σταυρική Του θυσία καί τήν Ἀνάστασή Του; Εἶναι ἡ μυστική γλῶσσα τῆς εἰκονογραφίας πού πρέπει νά ξεκλειδώσουμε. Στόν κῆπο τῆς Ἐδέμ, τήν ὥρα πού ἡ παλαιά Εὔα χάνει τόν Παράδεισο, ὁ Θεός δίνει μία εὐχάριστη πρόβλεψη. Καθώς ἀπευθύνεται πρός τόν ὄφιν τοῦ λέει: « καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν». Ὁ μακρινός ἀπόγονος τήν παλαιᾶς Εὔας, εἶναι ὁ Υἱός τῆς νέας Εὔας, ὁ Χριστός. Τό φίδι εἶναι ὁ διάβολος. Τό διπλό χτύπημα, πού γιά τό διάβολο εἶναι ἡ καταστροφή του, ἐνῶ γιά τό Χριστό ἕνα μικρό ἄγγιγμα στή φτέρνα, εἶναι ἡ Σταύρωση. Μέ τό Σταυρό ὁ Κύριος καταργεῖ «τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τουτέστιν τόν διάβολο» καί μέ τήν Ἀνάστασή Του πραγματικά συντρίβει τήν κεφαλή, δηλ. τό ἀποκορύφωμα τοῦ δαιμονικοῦ ἔργου, πού εἶναι ὁ θάνατος. Ὁ ἁγιογράφος λοιπόν, γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει ὅλη αὐτή τή θεολογία τῆς σωτηρίας μας, μᾶς δείχνει στήν εἰκόνα τῆς Γλυκοφιλούσης τό μικρό Χριστό μέ γυμνή τή μία του φτέρνα καί μάλιστα στραμμένη ἐπιδεικτικά πρός ἐμᾶς. Βάζει αὐτή τήν προαγγελία τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, διότι ἐκείνη εἶχε λάβει γνώση γιά τό πάθος τοῦ Υἱοῦ της ἀπό τόν Συμεών τήν ἡμέρα τῆς Ὑπαπαντῆς. Τήν ὥρα πού τῆς ἐπιστρέφει τό βρέφος τῆς λέει μία φρικτή γιά τή μάνα προφητεία: «καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία». Ἡ Παναγία λοιπόν, καθώς κρατάει στήν ἀγκαλιά της τό μικρό Χριστό, ξέρει τί πρόκειται νά ἐπακολουθήσει καί πόσο ἐκείνη θά πονέσει σάν μάνα γιά τή θυσία καί τό θάνατό Του.

          Ὁ τελευταῖος εἰκονογραφικός τύπος τῆς Παναγίας ἔχει μία ἰδιαιτερότητα. Σ' αὐτόν ἡ Παναγία ζωγραφίζεται μόνη της, χωρίς νά κρατάει στήν ἀγκαλιά της τό λατρεμένο της Υἱό. Εἶναι ὁ εἰκονογραφικός τύπος τῆς Παναγίας Δεομένης. Ἡ Δεομένη ζωγραφίζεται στραμμένη στά πλάγια, συνήθως μέ τά χέρια της ἐλαφρῶς σηκωμένα σέ στάση δεήσεως καί προσευχῆς, σέ σχῆμα παρακλητικό. Τίς περισσότερες φορές στέκεται δίπλα στό θρόνο τοῦ Χριστοῦ ἀπό τά δεξιά Του καί τόν παρακαλεῖ γιά τό ἀνθρώπινο γένος. Ἡ προσευχή εἶναι τό κύριο ἔργο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Ἐκείνη μέ τήν προσευχή της ἑνώθηκε μέ τό Θεό, ἀκύρωσε τήν κατάρα τῆς Εὔας καί ἔγινε, ὡς νέα Εὔα, μητέρα τῆς ἀληθινῆς Ζωῆς. Τώρα στραμμένη συνεχῶς πρός τήν ὄντως Ζωή προσεύχεται συνεχῶς γιά μᾶς. Μέ τή δέησή της ἀκυρώνει τίς δικές μας ἀπροσεξίες, συμπληρώνει τίς δικές μας ἀνάξιες προσευχές καί διορθώνει τά λάθη μας, πού μυρίζουν θάνατο καί φθορά. Μᾶς καλεῖ μέ τό παράδειγμά της νά γίνουμε ἄνθρωποι ἀδιάκοπης προσευχῆς. Νά συνομιλοῦμε μέ τό Θεό ὄχι μόνο γιά τούς γνωστούς καί τούς οἰκείους, ἀλλά καί νά τόν ἱκετεύουμε «ὑπέρ τοῦ σύμπαντος κόσμου», γιά νά ἀνοίγει τούς κρουνούς τῆς ἀγάπης Του καί νά εὐλογεῖ τήν ὕπαρξη καί τήν πορεία ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

          Οἱ εἰκονογραφικοί τύποι πού περιγράψαμε δέν ἔχουν στατικό χαρακτῆρα. Μέ τό δυναμισμό πού χαρακτηρίζει τόν ἑλληνικό μας πολιτισμό δημιουργήθηκαν πολλές παραλλαγές τους, ἀνάλογα μέ τό τί ἤθελε νά ἐκφράσει ἤ νά διδάξει κάθε φορά ὁ ἁγιογράφος. Οἱ ὀρθόδοξες εἰκόνες τῆς Παναγίας εἶναι ἀδύνατον νά μετρηθοῦν. Κάθε μία ἀπό αὐτές ἀποτυπώνει τό θεωμένο πρόσωπο τῆς Θεοτόκου. Εἶναι ἕνα ἀνοικτό βιβλίο γεμᾶτο πίστη καί ζωντανή διδασκαλία. Κάθε εἰκόνα εἶναι ἕνα ζωντανό παράθυρο στήν αἰωνιότητα καί στή σωτηρία. Ἡ Παναγία εἶναι μία, παρότι οἱ εἰκόνες της εἶναι ἀμέτρητες. Δέν ἔχει σημασία ποιά εἰκόνα προσκυνοῦμε. Τό πανάχραντο πρόσωπο τῆς Κυρίας Θεοτόκου εἶναι παντοῦ τό ἴδιο. Δέν πρέπει λοιπόν νά εἰδωλοποιοῦμε κάποιες εἰκόνες καί νά δείχνουμε σ' αὐτές ὑπερβολική εὐλάβεια. Ὑπάρχει ὁ μεγάλος κίνδυνος νά πάψουμε νά τιμοῦμε τό Πανάχραντο πρόσωπο τῆς Κυρίας Θεοτόκου καί νά τιμοῦμε ἀντικείμενα, σά σύγχρονοι εἰδωλολάτρες. Ὑπάρχει ἐπίσης ὁ μεγάλος κίνδυνος νά πέσουμε θύματα κάποιων ἐπιτηδείων. Χριστέμποροι ἀδίστακτοι, πού προσπαθοῦν νά κερδίσουν χρῆμα καί δόξα, πουλᾶνε στούς ἀφελεῖς τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Παρουσιάζουν ὡς κάτι ξεχωριστό κάποιες εἰκόνες, εἰδικά τῆς Παναγίας, ἐνῶ ἀποσιωποῦν τεχνηέντως πώς ὅλες οἱ εἰκόνες της ἔχουν τήν ἴδια χάρη καί τήν ἴδια δύναμη. Ἐκεῖνο πού ἐνεργοποιεῖ τή χάρη τῆς εἰκόνος εἶναι ἡ δική μας πίστη καί ὄχι μία μαγική δύναμη πού κρύβεται μέσα στήν εἰκόνα σάν σέ μαγικό σεντούκι.

          Ἐπίσης εἶναι σωστό νά ξεκαθαρίσουμε πώς ἡ ἀληθινή λατρεία ἀπευθύνεται μόνο στό Θεό. Τήν Παναγία μας τήν τιμοῦμε, ἀλλά δέν τή λατρεύουμε. Ἡ Μεγάλη Μάνα μας ἐργάζεται γιά μᾶς στόν Υἱόν της. Διαμεσολαβεῖ γιά τίς ὑποθέσεις μας. Δέν τακτοποιεῖ ἐκείνη τά θέματά μας. Ὁ Λυτρωτής καί Σωτήρας μας διαχειρίζεται ἀποκλειστικά ὅλα τά ζητήματά μας. Οἱ πρεσβεῖες της βεβαίως βοηθοῦν ἀποφασιστικά. Στό τέλος ὅμως αὐτός πού ἐνεργεῖ εἶναι ὁ Θεός, ὄχι ἡ Κυρία Θεοτόκος. Αὐτό δέν σημαίνει πώς δέν ἀναγνωρίζουμε τό ρόλο τῆς Παναγίας στή σωτηρία μας. Τήν ὁμολογοῦμε Θεοτόκο καί ξέρουμε πώς ἡ ὀντολογική της ἕνωση μέ τό Θεό γίνεται ἀπαρχή σωτηρίας γιά ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος. Ἡ δική της θεωμένη σάρκα γίνεται τό πρότυπο τοῦ θεωμένου ἀνθρώπου διά τῆς ὑπακοῆς καί τῆς οὐσιαστικῆς ἑνώσεως μέ τό Θεό. Ἄρα δέν εἶναι σωστό νά λέμε «Ὑπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν», διότι τήν ὑποτιμοῦμε. Αὐτό τό λέμε μόνον γιά τούς Ἁγίους, πού ἀκόμη δέν ξέρουμε σέ ποιά μέτρα θεώσεως βρίσκονται. Γιά τήν Παναγία φωνάζουμε τό «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς», στήν Παράκληση καί στόν Ἀκάθιστο Ὕμνο, διότι ξέρουμε ὅτι ἡ δική της θέωση τήν ἔχει φέρει τόσο κοντά στό Θεό, ὥστε νά κατέχει τά «δευτερεῖα τῆς Θεότητος» καί νά εἶναι μόνη αὐτή «μετά τόν Θεόν θεός».

          Ἡ πλούσια ὀρθόδοξη εἰκονογραφική μας Παράδοση μᾶς χάρισε ἀληθινά ἀριστουργήματα πίστεως καί εὐλαβείας. Κάθε εἰκόνα τῆς Παναγίας εἶναι μία ζωγραφική διατύπωση τοῦ Χριστολογικοῦ δόγματος. Μέσα δηλ. ἀπό κάθε εἰκόνα της ὁμολογοῦμε τήν ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔγινε «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου». Ἔτσι καταλαβαίνουμε γιατί τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας δέν τιμοῦμε τήν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων ὡς ἱστορικό γεγονός, ἀλλά τιμοῦμε, μέ ἀφορμή αὐτό τό ἱστορικό γεγονός, τήν ἀναστήλωση καί ἐπιβίωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως στό πέρασμα τῶν αἰώνων. Ἀναγνωρίζουμε πώς μόνον διά τῆς ὀρθῆς πίστεως μποροῦμε νά προχωρήσουμε καί στήν ἀληθινή θεογνωσία. Τό ὀρθόδοξο δόγμα δέν εἶναι περιχαράκωση καί ἀποκλεισμός. Εἶναι ἄνοιγμα καί ἀγαπητική ἔξοδος, εἶναι πρόσκληση «ἔρχου καί ἴδε», εἶναι πρακτικός ἀγώνας προσευχῆς καί ἀγάπης, ὅπως τόν ἔδωσε καί τόν δίνει ἡ Παναγία. Γι' αὐτό τά χέρια της ὑψώνονται γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους καί τό βλέμμα της ἀγκαλιάζει ὅλα τά πλάσματα τοῦ Θεοῦ. Ἄς ἀπολαμβάνουμε λοιπόν τή μητρική στοργή καί προστασία εἴτε ἀπό τό ὕψος τῆς Πλατυτέρας, εἴτε ἀπό τό διδάγματα τῆς Ὁδηγήτριας, εἴτε ἀπό τήν τρυφερότητα τῆς Γλυκοφιλούσης, εἴτε ἀπό τήν ἱκεσία τῆς Δεομένης. Μακάρι αὐτή τή Μάνα νά  μήν τήν πικραίνουμε μέ τή συμπεριφορά μας, ἀλλά μέ τόν πνευματικό μας ἀγῶνα νά τῆς δίνουμε τό θάρρος νά προσεύχεται γιά μᾶς, ἔτσι ὥστε μαζί της νά γευθοῦμε καί τή σωτηρία μας. Ἀμήν.

Πηγή http://imd.gr/site/articles/0/0/497/αντιγραφή

Πως αποδιδίδουν οι Κινέζοι την λέξη Hellas;!

Όταν οι Κινέζοι άκουσαν τη λέξη Hellas, προσπάθησαν να την αποδώσουν στη γλώσσα τους. Για να τη γράψουν, χρησιμοποίησαν δύο ιδεογράμματα (希臘) τα οποία επέλεξαν με βάση την προφορά. Δηλαδή πήραν ένα ιδεόγραμμα που προφέρεται «σι», άλλο ένα που προφέρεται «λα», τα ένωσαν για να φτιάξουν τη λέξη «Σι-Λα» με την οποία προσδιορίζουν την Ελλάδα.

Το πρώτο ιδεόγραμμα σημαίνει «ελπίδα» και το δεύτερο αντιστοιχεί στον μήνα Δεκέμβριο του παραδοσιακού κινεζικού ημερολογίου.

Και τα δύο όμως μαζί, όταν ενωθούν, σημαίνουν «ο άλλος μεγάλος πολιτισμός». Αυτό για να δείτε με πόσο σεβασμό αντιμετωπίζουν τη χώρα μας. Δεν είναι καθόλου άσχημος αυτός ο συμβολισμός για μια χώρα, όπως λένε, τόσο ταλαιπωρημένη και παράλληλα τόσο πλούσια σε Ιστορία και πολιτισμό, όπως η δική μας.

Οι Κινέζοι άλλωστε είναι ίσως ο μοναδικός λαός στον κόσμο που δεν αποκαλεί την Ελλάδα «Greece» ή κάτι παρόμοιο.

Περίπου το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού που ομιλεί κινεζικά αποκαλεί την Ελλάδα «Σι-Λα».

 πηγή

Η τελειότητα της Παναγίας

Η Παναγία, αξιοποιώντας μόνο τα κοινά γνωρίσματα του «κατ’ εικόνα», φανέρωσε τον αληθινό άνθρωπο καθαρό και ακέραιο, όπως είχε δημιουργηθεί από τα χέρια του Θεού. Η Παναγία είναι εκείνος ο άνθρωπος, που ενώ μπορούσε ν’ αμαρτήσει, εν τούτοις δεν αμάρτησε και με τη δική της δύναμη, ζέση και προθυμία παρέμεινε αναμάρτητη. Αυτή την ψυχική ομορφιά και αγνότητα εκτίμησε ο πλάστης μας, ο οποίος θελχθείς από την αγιότητά της ήρθε και σκήνωσε σ’ αυτήν.

Όταν την αποκάλυψε ο άγγελος, ότι «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι», δεν ανέφερε για άφεση αμαρτιών και για απαλλαγή από ενοχές. Εάν συγκρίνουμε τον ευαγγελισμό με το όραμα του Ησαΐα που είδε τον Θεό, βλέπουμε την διαφορά. Ο Ησαΐας μόλις είδε τον Θεό ελεεινολόγησε τον εαυτό του, γιατί ενώ είχε ακάθαρτα χείλη και κατοικούσε εν μέσω λαού έχοντος ακάθαρτα χείλη, είδε τον κύριο. Απεστάλη τότε ένα Σεραφίμ και καθάρισε τις ανομίες και τις αμαρτίες του προφήτου μ’ ένα κάρβουνο που πήρε από το θυσιαστήριο (Ησ. 6οκεφ). Εδώ ούτε η Παναγία ελεεινολογεί τον εαυτό της ούτε ο άγγελος την καθαρίζει. Μόνο ρωτά πως θα γεννήσει, αφού δεν έχει άνδρα. Ο Νικόλαος Καβάσιλας την παρουσιάζει να διατείνεται· «Εγώ μεν του Θεού προς υποδοχήν έτοιμος και ικανώς έχω παρασκευής» (Λόγος εις Ευαγγελισμόν).

Συνεπώς η έλευση του Αγίου Πνεύματος δεν σημαίνει κάθαρση της Παναγίας, αλλά προσθήκη χαρισμάτων όπως συμβαίνει με τους αγγέλους που δεν έχουν καμμία σχέση με την αμαρτία. Η Παναγία απλώς μετά την έλευση του Αγίου Πνεύματος έμεινε αμετακίνητη στο αγαθό, όπως οι άγγελοι μετά την ελεύθερη εκλογή της αρετής έμειναν σταθεροί στο καλό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, σε ομιλία του για τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου, λέγει χαρακτηριστικά ανακεφαλαιώνοντας την πατερική σκέψη πάνω στο θέμα αυτό· «Η καθαρά καθαίρεται και η αγία αγιάζεται προς έτι μείζονα αγιασμόν αυτής».

Η Παναγία, πριν φανερώσει τον Θεό σωματικά στον κόσμο, τον αποτύπωσε και τον απεικόνισε πρώτα, με τα ίδια της τα έργα, πάνω στον εαυτό της. Γι’ αυτό ο Θεός την έκανε ναό και μητέρα του. Σκήνωσε και στην ψυχή και στο σώμα της. Η Παναγία ήταν ιερώτερη από το θυσιαστήριο του ναού του Σολωμόντος. Γι’ αυτό το σώμα της δεν το επισκίαζαν άγγελοι αλλά ο ίδιος ο Θεός. «Δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι». Το αίμα της δεν το δέχθηκε το θυσιαστήριο αλλά το πήρε ο ίδιος ο Θεός. Το αίμα της έγινε αίμα Θεού.

Αρχιμ.Μελέτιος Βαδραχάνης/πηγή