Απολυτίκιο Αγ.Ιωάννου της Κροστάνδης

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης († 20 Δεκεμβρίου)

Απολυτίκιον (ήχος πλ.α').

Φερωνύμως δοχείον της Θείας Χάριτος,

από νεότητας ώφθης τη καθαρά σου ζωή,

Ιωάννη θαυμαστέ,

Κρονστάνδης καύχημα.

Συ γαρ αγάπης θησαυρός

και θαυμάτων αυτουργός,

εδείχθης Πνεύματι Θείω.

Ευαγγελίου τον Λόγον,

ως φως εκλάμπων πάσιν Άγιε.

πηγή

Γιατί τα προεόρτια τροπάρια αρχίζουν από τις είκοσι Δεκεμβρίου;

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Έρχονται Χριστούγεννα. Το ξέρετε ότι τα προεόρτια τροπάρια αρχίζουν από τις είκοσι Δεκεμβρίου;
Η Εκκλησία έχει ρυθμίσει σοφά και την τελευταία ημέρα κατά την οποία μεγαλώνει η νύχτα. Από τις είκοσι μία του μηνός η ημέρα αρχίζει πια να μεγαλώνει. Οι νύχτες και τα νοητά σκοτάδια φεύγουν και αυξάνει το φως και οι ημέρες.
Άς παρακαλέσουμε τον Θεό να μας πάρει το σκοτάδι της καρδιάς μας τώρα που μεγαλώνει η ημέρα και γίνεται ολοφώτεινη, τώρα που αλλάζει η φορά του χρόνου.
Η Εκκλησία μάς το αναγγέλλει με την ανατολή του πραγματικού φωτός, του Ηλίου των ψυχών ημών

Πόσοι άνθρωποι ξεκουραστήκαν εδώ;

Πόσοι άνθρωποι ξεκουραστήκαν εδώ;
Και ακούσαν και λόγια παρηγοριάς, ελπίδας, συμπόνοιας, και ανατάσεως σώματος και ψυχής;

πηγή

Ὤ, πόσα δάκρυα μᾶς χρείαζονται γιά κείνη τήν ὥρα, καί ὄμως ἀμελοῦμε!

  Ἑἶναι γραμμένα τά ἔργα μας καί τά λόγια μας, καί ὅσα κάναμε σ΄ αὐτή τή ζωή καί νομίσαμε μέ τό νοῦ μας ὅτι τάχα θά διαφύγουν τόν Θεό πού ἐρευνᾶ τίς διαθέσεις καί τίς ἐπιθυμίες· καί ὅπου εἶναι γραμμένες ὅλες οἱ πράξεις μας καί οἱ σκέψεις ὅλων, εἴτε φαῦλες εἴτε καλές. Ὤ, πόσα δάκρυα μᾶς χρείαζονται γιά κείνη τήν ὥρα, καί ὄμως ἀμελοῦμε! Ἡ ζωή περνᾶ, καί ὅλα ὅσα ὑπάρχουν σ΄ αὐτή· καί ἀπό μᾶς, ἀγαπητοί, θα ζητηθεῖ λόγος γιά ὅλα...

Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος (Τ. 4,138. 4,143. 1,375)

πηγή

Από εκεί περνά η γραμμή που διαχωρίζει το καλό από το κακό...

«Από τα χρόνια της φυλάκισής μου, μου παραχωρήθηκε να αποκομίσω πάνω στην τσακισμένη πλάτη μου, που σχεδόν συντρίφθηκε από το φορτίο της, αυτή την ουσιώδη εμπειρία: το πως ένα ανθρώπινο ον γίνεται καλό, και το πως γίνεται κακό. Στην παραζάλη των επιτυχιών της νεότητάς μου είχα νιώσει τον εαυτό μου αλάθητο, και ήμουν γι’ αυτό σκληρός.» (Ήταν λοχίας στο στρατό). 

«Στην κατάχρηση της δύναμης ήμουν ένας δολοφόνος και ένας τύραννος. Στις πιο κακές μου στιγμές ήμουν πεπεισμένος πως έκανα καλό, και ήμουν γερά εφοδιασμένος με μεθοδικά επιχειρήματα. Και ήταν μονάχα όταν ξάπλωσα εκεί στο σαπισμένο άχυρο της φυλακής, που αισθάνθηκα μέσα μου τα πρώτα σκιρτήματα του καλού.»

 «Βαθμιαία μου φανερώθηκε ότι η γραμμή που διαχωρίζει το καλό από το κακό δεν περνά μέσα από καταστάσεις, ούτε μέσα από κοινωνικές τάξεις, ούτε μέσα από πολιτικά κόμματα – αλλά κατ’ ευθείαν μέσα από κάθε ανθρώπινη καρδιά – και κατόπιν μέσα από όλες τις ανθρώπινες καρδιές.

 Κι ακόμα και μέσα σε καρδιές κυριευμένες από το κακό, διατηρείται ένα μικρό προγεφύρωμα καλού. Κι ακόμα και στην καλύτερη καρδιά, παραμένει... μια μικρή γωνιά κακού που δεν έχει ξεριζωθεί»

Αλεξάντρ Σολζενίτσιν Αποσπάσματα από το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ»

Ο Θεός είναι όπως το οξυγόνο.Δεν μπορείς να Τον δεις αλλά δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς Αυτόν

Ο Θεός είναι όπως το οξυγόνο.

Δεν μπορείς να Τον δεις αλλά δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς Αυτόν.

πηγή  

Φανούριος μοναχός Καψαλιώτης (1898 - 1986)

Ο κατά κόσμον Βασίλειος Μαντρέας γεννήθηκε στο Τεκόστι της Ρουμανίας το 1898. Ηλθε από τη Ρουμανία στο Άγιον Όρος το 1913. Ο πατέρας του φεύγοντας του είπε: «Παιδί μου Βασίλη, σε αφιερώνουμε στην Παναγία, να ζήσεις με υπακοή και υπομονή, να ευα­ρεστήσεις τον Θεό, για να σώσει κι εμάς τους γονείς σου ο Θεός, με την αγία σου ζωή». Πήγε πρώτα στη ρουμανική σκήτη του Τιμίου Προ­δρόμου, όπου έζησε τριάντα χρόνια. Κατόπιν στη ρουμανική σκήτη του Αγίου Δημητρίου-Λάκκου. Επέστρεψε στη σκήτη του Τιμίου Προδρό­μου. 
Το 1915 εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός.
  Στη συνέχεια πήγε στην Καψάλα.
Τελικά εγκαταστάθηκε στο Κελλί του Αγίου Βασιλείου στην Καψά­λα. Τον άγιο Βασίλειο τον είχε από μικρός μεγάλη ευλάβεια. Στο Κελλί αυτό είχαν κατοικήσει παλαιότερα άγιοι. Έμεινε σε αυτό το αγιοτρόφο Κελλί επί μία τεσσαρακονταετία. Επισκευάζοντας το Κελλί είχε φαί­νεται παραμελήσει τα μοναχικά του καθήκοντα. Του παρουσιάσθηκαν τότε στον ύπνο οι άγιοι Βασίλειος και Θεόφιλος. Ο δεύτερος αυστηρά του είπε, καθώς διηγείτο ο ίδιος:
«Να μην αφήνεις τα μοναχικά σου καθήκοντα, εμείς θα φροντίσουμε το Κελί».
Ήταν λίαν ασκητικός. Θύμιζε παλαιούς ασκητές. Πολλά ημερόνυχτα προσευχόταν ακατάπαυστα. Άκρος νηστευτής, δεν έτρωγε σχεδόν τί­ποτε. Μελετηρός πολύ. Ιδιαίτερα αγαπούσε τον όσιο Ισαάκ τον Σύρο. Κοιμόταν ελάχιστα πάνω στις σανίδες με μαξιλάρι μία πέτρα. Τις χει­μωνιάτικες νύχτες θεωρούσε ατελείωτες. Ήταν καλογερικός και φιλακόλουθος. Μόλις έδυε ο ήλιος, άρχιζε την ακολουθία του. Συνέχιζε με κομποσχοίνι ως το πρωί. Προσευχόταν για όλο τον κόσμο. Όσους είχε γνωρίσει έστω και για λίγο. Για όσους του το είχαν ζητήσει. Προσ­ευχόταν με θερμά δάκρυα, εκζητώντας το έλεος του Θεού για όλο το ανθρώπινο γένος. Χαιρόταν να μνημονεύει ονόματα και να μαθαίνει για την πρόοδό τους.
  Δεν είχε καμία ιδέα περί του εαυτού του. Δεν ήθελε κανείς να τον θεωρεί κάτι. Γι’ αυτό συχνά προσποιόταν μωρία. Μερικοί τον παρεξηγούσαν και τον θεωρούσαν λειψό. Αυτός όμως ήξερε καλά τί έκανε. Ζούσε ταλαιπωρώντας το σαρκίο του, δίχως καμιά ανάπαυση. Τον χει­μώνα δίχως θέρμανση και το Κελί να βάζει από παντού κρύο και νερά. Το καλοκαίρι να κουβαλά νερό από μακριά. Λάτρευε την ησυχία και για χάρη της αδιαφορούσε πραγματικά για κάθε περιποίηση, διευκό­λυνση και άνεση. Τήρησε με ακρίβεια τις υποσχέσεις της κουράς του. Δεν έδωσε ποτέ μεγάλη άνεση στο ταλαίπωρο σαρκίο του.
Όσοι πήγαιναν να τον δουν έβλεπαν μία εικόνα πραότητος, αγαθότητος και απλότητος. Ήταν ένα μεγάλο παιδί. Απέπνεε την ευωδία ενός ταπεινού ασκητού. 
Μιλώντας για τον όσιο Θεόφιλο δάκρυζε. «Αν έχει ευλάβεια ο προσκυνητής», έλεγε, «αισθάνεται την ευωδία του οσίου». 
Τα λόγια του ήταν απλά και μεστά θείας σοφίας. Οι άγγελοι του χάριζαν γαλήνη και οι δαίμονες ανέδιδαν δυσωδία. 
Κάποτε τον επισκέφθηκαν οι Τρεις Ιεράρχες. Συνομίλησε άλλοτε με τον Μέγα Βασίλειο και τον όσιο Θεόφιλο. Είχε αγωνία για τη σωτηρία του. Η μεγάλη του άσκηση συνυπήρχε με τη μεγάλη αγάπη της αγαθής και αθώας καρδιάς του. Ηλικιωμένος πολύ έτρεχε να φροντίζει άλλα γεροντάκια.
Είχε πλήρη εμπιστοσύνη στον Θεό. Ζούσε με τα ελάχιστα. Με λί­γες ρόγες σταφύλι όλη την ημέρα, λίγα μούρα ή λίγα μανιτάρια. Αγα­πούσε τη φύση. Περπατούσε ανάμεσα στα δένδρα δοξολογώντας κι ευχαριστώντας τον Θεό για τις τόσες δωρεές του. Έριχνε ψωμιά στα πουλάκια και χαιρόταν αφάνταστα, σαν μικρό παιδί, να τα βλέπει να τρώνε.

  Ένας μοναχός που τον επισκέφθηκε γράφει περί αυτού: «Ήταν ένα κοντό, αδύνατο γεροντάκι. Το πρόσωπό του ήταν φωτεινό, σαν τον ήλιο. Ήταν αληθινά πρόσωπο μικρού παιδιού, πράο, ροδοκόκκινο, νεανικό, καθάριο, ιλαρό, αγνό, άγιο. Δεν είχε τίποτε να μας κεράσει, μόνο λίγο νερό. Όταν τον ρωτήσαμε πώς περνάει, απάντησε: “Περνάω πολύ καλά. Με φροντίζει ο Χριστός και η Παναγία. Τρώγω παξιμάδι και χόρτα. Τη νύχτα κάνω κομβοσχοίνι, λέγοντας την ευχή. Δεν τα μετρώ. Λέγω το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» μέχρι να έλθουν τα δάκρυα. Προ­σεύχομαι και κλαίω για όλο τον κόσμο. Σταματώ όταν θέλει ο Κύριος. Όταν σταματήσουν τα δάκρυά μου για τον κόσμο …”».
Προείδε το τέλος του. Του το είπε ο «φίλος» του ο Μέγας Βασίλειος. Πήγε στους

Αντικληρικαλισμός και φιλελεφτεράτο

Τι ακριβώς είπε ο Ανθιμος για το σύμπαν και γιατί του επιτέθηκαν

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

  «Μεγάλοι επιστήμονες σημερινοί δεν ομιλούν δημόσια για να κάνουν εντύπωση λένε (ότι) σε όλο το σύμπαν, σε όλον τον κόσμο, σε ό,τι υπάρχει, τίποτα άλλο δεν υπάρχει σαν τον πλανήτη της Γης».

Τα παραπάνω ήταν τα λόγια του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθίμου, για τα οποία «σταυρώθηκε» πραγματικά από μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και από «περσόνες» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Λόγια τα οποία μεταφέρθηκαν με εντελώς λανθασμένο τρόπο, προκειμένου να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ο Ανθιμος είπε ότι δεν υπάρχουν άλλοι πλανήτες στο σύμπαν γενικότερα. Οταν είναι προφανές ότι ο Ανθιμος είπε ότι υπάρχει η επιστημονική άποψη ότι πλανήτες σαν τη Γη μας, με συνθήκες ανάπτυξης ευφυούς ζωής, δεν υπάρχουν.

   Προφανώς είναι ένα ερώτημα για το οποίο απάντηση δεν έχουμε ακόμη. Δεν έχουμε διότι οι γνώσεις μας για το σύμπαν, όσο και εάν φαντάζουν πολλές σε σχέση με 100 χρόνια πριν, είναι πιθανόν ελλιπέστατες. Η άκρατη αισιοδοξία, όμως, που υπήρχε πριν από 50 ή 60 χρόνια ότι στατιστικά είναι αδύνατον να είμαστε ο μοναδικός πλανήτης με εξελιγμένη μορφή ζωής περιορίζεται -για κάποιους τουλάχιστον επιστήμονες- όσο περισσότερο καταλαβαίνουμε το πόσο πολλές «συμπτώσεις» χρειάστηκαν για να δημιουργηθούν οι ακριβώς τέλειες συνθήκες που έχουμε στη γη. Οσο αυξάνονται οι παράμετροι, που καθορίζουν όλα αυτά τα «ιδανικά» για την ανάπτυξη της ζωής στη γη, επί τόσο μειώνεται το τελικό αποτέλεσμα των διαιρέσεων που μας δίνουν σε πόσους πλανήτες μπορεί να υπάρχει ζωή στον γαλαξία μας και μετά στους υπόλοιπους γαλαξίες.

   Ομως, αστρονόμος δεν είμαι ούτε και αστροβιολόγος για να εκφέρω σίγουρη άποψη περί αυτών των ζητημάτων. Εχει τύχει απλά να διαβάσω δυο τρία πράγματα, εκλαϊκευμένα, για τα ζητήματα αυτά. Αυτό που μου προκαλεί περισσότερο ενδιαφέρον είναι η συντονισμένη επίθεση που έγινε στον Ανθιμο. Η οποία δεν έγινε λόγω των απόψεών του για την αστροβιολογία ή την αστρονομία, αλλά μόνο και μόνο επειδή ένας εσμός ανθρώπων θεώρησε ότι είχε μια ευκαιρία να παρουσιάσει ως «σκοταδιστή» έναν Ιεράρχη, με τον οποίο διαφωνεί σε μια σειρά από άλλα ζητήματα.

  Γιατί; Ο λόγος είναι απλός. Γιατί δεν γουστάρουν την Εκκλησία, εκτός και εάν αυτή εκπροσωπείται από ανθρώπους που ενδιαφέρονται να ευαγγελίσουν όχι τον λόγο του Θεού, αλλά τον λόγο της πολιτικής ορθότητας και του δικαιωματισμού. Που υιοθετούν την κοσμική θρησκεία του «φιλελεφτεράτου». Και θέλουν να εξευτελίσουν όσους τους χαλάνε τη σούπα. Αυτό προσπάθησαν να κάνουν με τον Ανθιμο. Και το έχουν κάνει και άλλες φορές στο παρελθόν οι οπαδοί του φιλελεφτεράτου.

πηγή

Ιερομόναχος Κοσμάς-Κλέαρχος Παπασάββας,ΣυγχρονοςΟμολογητής της Ορθοδόξου Εκκλησίας στη Β. Ήπειρο

Ιερομόναχος Κοσμάς-Κλέαρχος Παπασάββας,ΣυγχρονοςΟμολογητής της Ορθοδόξου Εκκλησίας στη Β. Ήπειρο

+14.12.2018

 Εκοιμήθη σε ηλικία 76 ετών μετά από σύντομη ασθένεια ο π. Κοσμάς-Κλέαρχος Παπασάββας, σύγχρονος Ομολογητής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, από το χωριό Δρυμάδες Χιμάρας Β. Ηπείρου.
Ο π. Κοσμάς γεννήθηκε το 1942 στους Δρυμάδες Χιμάρας από ευλαβείς γονείς και σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία, από όπου έλαβε πτυχίο δασκάλου.
Παρά την απαγόρευση της θρησκευτικής πίστεως και λατρείας, που επιβλήθηκε στην Αλβανία από το αθεϊστικό κομμουνιστικό καθεστώς το 1967,
ο Κλέαρχος συνέχιζε να λατρεύει κρυφά το Θεό στα εξωκκλήσια του χωριού του
και συνδέθηκε πνευματικά με τον Ιερέα π. Κοσμά Κύριο, τον μετέπειτα επίσκοπο Απολλωνίας (+11.8.2000) και με όλο το “δίκτυο” της Εκκλησίας των “Κατακομβών” της Αλβανίας.

Το 1973 προσπάθησε να περάσει τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα της Αλβανίας και να έρθει στην Ελλάδα για να χειροτονηθεί ιερέας,
αλλά συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 10ετή φυλάκιση από το αλβανικό αθεϊστικό-κομμουνιστικό καθεστώς για απόπειρα απόδρασης από τη χώρα.

Αποφυλακίστηκε το 1982 και επιχείρησε για δεύτερη φορά να αποδράσει από την Αλβανία και να έλθει στην Ελλάδα για να ιερωθεί,
αλλά και πάλι συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 5ετή εξορία και 20ετή κάθειρξη στις πλέον σκληρές και απάνθρωπες αλβανικές φυλακές-κάτεργα στο Σπάτς,
στο Μπουρέλι της Β. Αλβανίας και τέλος στο Περπαρίμ Αγ. Σαράντα για απόπειρα «προδοσίας της χώρας με την μορφή της απόδρασης”.

Αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του 1990 μετά από διεθνή πίεση στην Αλβανική Κυβέρνηση, ιδιαίτερα στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην

Εσύ ποιος είσαι;

πηγή

Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο Ιούδας. Λες πως είσαι φίλος, μα όταν βρεις την ευκαιρία, δε διστάζεις για τριάκοντα αργύρια, με ένα φιλί τους ανθρώπους σου να τους προδώσεις.

Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο Πιλάτος. Κάθε φορά που τα πράγματα ζορίζουν, εσύ ‘’νίπτεις τας χείρας σου’’. Δεν παίρνεις την ευθύνη ούτε για τις πράξεις σου, ούτε για τη ζωή σου.

Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι και εσύ ένας από τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Για τον κόσμο όλο, τίμιος, δίκαιος, καθαρός, μέσα σου όμως, να κρύβεις, μίσος, οργή, ζήλεια, υπερηφάνεια, ασπλαχνία.

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να είσαι ο όχλος. Χάβρα Ιουδαίων. Να μην έχεις βούληση. Να μην παίρνεις καμία ευθύνη. Να μην βάζεις το μυαλό σου να σκεφτεί. Απλά να ακολουθείς. Σαν πρόβατο. Και ‘’άρον άρον’’ να ζητάς να σταυρωθεί, αυτός που μέχρι χθες επευφημούσες.

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να είσαι ο Βαραββάς. Να χτίζεις τη δική σου ελευθερία, τη δική σου ζωή, εις βάρος κάποιου άλλου.

Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο ληστής στα αριστερά. Και ακόμα και εκεί, στην έσχατη στιγμή σου, να μην λες ένα ‘’ήμαρτον’’, αλλά να βρίζεις, να φωνάζεις, να κατηγορείς και να χλευάζεις άλλους για τα δικά σου λάθη.

Το δύσκολο, είναι να είσαι ο Χριστός. Να σταυρώνεσαι καθημερινά για χάρη όσων αγαπάς και παρόλα αυτά να ψιθυρίζεις πάνω από το σταυρό ‘’ Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι’’…

Ελευθεριάδης Γ.Ελευθέριος

Ψυχολόγος Μ.Sc.

Ο Εθνομάρτυς εκπαιδευτικός Λεωνίδας Παπαπαύλου

  ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ του ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ εκπαιδευτικού Λεωνίδα Παπαπαύλου ο οποίος γεννήθηκε στην Σιάτιστα το 1866 

 Ήταν εκπαιδευτικός και αρχικά δίδασκε στο μοναστήρι όπου δεν έπαυσε να κατηχεί τους μαθητές του στα Ελληνικά ιδεώδη και είχε τόση φλόγα στην καρδιά του, ώστε όταν δίδασκε το μάθημα της Γυμναστικής, δίδασκε και τον Εθνικό μας Ύμνο, αν και γνώριζε ότι διέτρεχε μεγάλους κινδύνους από μέρους τόσο των Τουρκικών αρχών, όσο και των Βουλγαρικών.

  Ακόμα ο Παπαπαύλου προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες στο Ελληνικό Προξενείο του Μοναστηρίου, στο οποίο εργάστηκε ως γραμματέας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. 

  Στην συνέχεια ως Γυμνασιάρχης του 1ου Γυμνασίου Σερρών συνέχισε τον εθνικό του αγώνα, με αποκορύφωμα όταν ο στρατιωτικός Δκτης των Βουλγάρικών δυνάμεων κατοχής των Σερρών τον διέταξε να κατεβάσει την Ελληνική επιγραφή από το Γυμνάσιο Σερρών, και να αντικαταστήσει αυτήν με βουλγαρική, ο Γυμνασιάρχης αρνήθηκε και δεν υπέκυψε, και είπε δε μάλιστα σ’ αυτόν τα εξής λόγια: “Εις το Γυμνάσιον φοιτώσι μόνον Έλληνες μαθηταί, πως θέλετε να αναρτήσω βουλγαρική επιγραφή εις αυτό; Προτιμώ να κλείσω το Γυμνάσιον παρά να αναγράψω επάνω εις αυτό βουλγαρικά γράμματα”. 

  Στο μεταξύ οι Βούλγαροι υπό την πίεση των εξελίξεων καθώς ο Ελληνικός Στρατός προελαύνανε άρχισαν να συλλαμβάνουν και να φυλακίζουν διάφορους κατοίκους των Σερρών που είχαν στοχοποιήσει. Έτσι συνέλαβαν τον Μητροπολίτη Σερρών, τον Λεωνίδα Παπαπαύλου και 7 ακόμη προκρίτους των Σερρών. 

Οι συλληφθέντες μεταφέρθηκαν στο χωριό Λιβούνοβο όπου υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια τα οποία ανθρώπινος νους είναι δύσκολο να φανταστεί, και εκεί μαζί με τους άλλους ο Λεωνίδας Παπαπαύλου κατακρεουργήθηκε σε ηλικία 47 ετών στις 29 Ιουνίου 1913, και το πτώμα του βρέθηκε μετά από ενάμιση μήνα περίπου εκτεθειμένο και άταφο όπως εμφανίζεται στην  φωτογραφία την 02-08-2013 από τους δημοσιογράφους του Γαλλικού περιοδικού ‘’Le Figaro’’ 

την Jean Leune και τον Georges Bourdon και τον Χωροφύλακα της συνοδείας τους οι οποίοι και διακρίνονται στην φωτογραφία την στιγμή της αποκάλυψης.

πηγή

Μακάριος ο άνθρωπος που ελπίζει στον Κύριο!

Αγίου Νεκταρίου

Πόσο ωραία, πόσο ευχάριστη, πόσο χαριτωμένη είναι η εικόνα εκείνου που ελπίζει στον Θεό που σώζει, στον Θεό των οικτιρμών, τον Θεό του ελέους, τον αγαθό και φιλάν­θρωπο Θεό.

 Αληθινά μακάριος είναι ο άνθρωπος που ελπίζει στον Θεό! Ο Θεός είναι πάντα βοηθός του και δεν φοβάται ό,τι κακό κι αν του προξενήσει άνθρωπος. Ελπίζει στον Κύριο και πράττει τα αγαθά! Κάθε του ελπίδα την έχει εναποθέσει σ’ Αυτόν, και σ’ Αυτόν εξομολογείται με όλη του την καρδιά. Είναι το καύχημά του, είναι ο Θεός του και Τον επικαλείται μέρα και νύχτα. 

Το στόμα του ωραίο, αναπέμπει αίνους στον Θεό, τα χείλη του, πιο γλυκά από μέλι και κερί σαν ανοίγουν για να ψάλλουν στον Θεό· η δε γλώσ­σα του γεμάτη χάρη, κινείται προς δοξολογία Θεού.
Η καρδιά του είναι έτοιμη να Τον επικαλεσθεί, η διάνοια του έτοιμη να ανυψωθεί προς Αυτόν, η ψυχή του είναι προ­σηλωμένη στον Θεό και «η δεξιά του Κυρίου αντελάβετο αυτού». «Εν τω Κυρίω επαινεθήσεται η ψυχή αυτού». Ζητά και λαμβάνει από τον Θεό αυτό που ζητά η καρδιά του. Ζητά και βρίσκει όσα ποθεί. Κρούει και του ανοίγονται οι θύρες του ελέους.

  Αυτός που ελπίζει στον Κύριο επαναπαύεται σε ήσυχα νερά. Ο δε Κύριος του δίνει πλούσια τα ελέη του. Η δεξιά του Κυρίου κατευθύνει την πορεία του και δάκτυλος Κυρί­ου τον καθοδηγεί στους δρόμους του.

  Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δεν αστοχεί. Η ελπί­δα του δεν πεθαίνει ποτέ. Ο Θεός είναι η προσδοκία του, η ακρότατη επιθυμία της καρδιάς του. Προς Αυτόν στε­νάζει η καρδιά του όλη την ημέρα: «Κύριε μην αργήσεις, σήκω, κάνε γρήγορα, έλα και απομάκρυνε από την ψυχή μου κάθε ανάγκη, εξάγαγε εκ φυλακής την ψυχή μου! Θα σε δοξολογήσω με όλη μου την καρδιά Κύριε. Σε Σένα θα απευθύνεται κάθε λόγος που θα βγαίνει απ’ το στόμα μου».

  Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, ευλογεί τον Ύψιστο, τον λυτρωτή του και αγιάζει «το όνομα το άγιον αυτού». Ελπί­ζει και από τα βάθη της καρδιάς του κραυγάζει προς τον Θεό: «Κύριε πότε ήξω και οφθήσομαι τω προσώπω σου;».
Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, θα επικαλεσθεί τον Ύψιστο για να εισέλθει στο

Είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε το Όχι του Θεού στην ζωή μας ;

π. Σπυρίδων Σκουτής

   Το Όχι του Θεού όχι ως άρνηση κακίας αλλά ως παιδαγωγία, θεραπεία και  σωτηρία. 

Πολλές φορές προσευχόμαστε και επικαλούμαστε τον Θεό ζητώντας Του πράγματα για την ζωή μας και περιμένουμε ότι θα τα κάνει. Μπορεί όμως, τα αιτήματα να πραγματοποιηθούν σε κάποια στιγμή που κρίνει ο ίδιος. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Κάποιες στιγμές Τον εκβιάζουμε, Τον αμφισβητούμε, Του ρίχνουμε ακόμα και ευθύνες. 

“Γιατί σε μένα ;Γιατί να το πάθω αυτό,γιατί να μη έρθουν τα πράγματα όπως τα είχα υπολογίσει ; Γιατί να μην αποκτήσω και εγώ εκείνο; Γιατί να μην έχω την ζωή του τάδε, θέλω εκείνο γιατί δεν μου το δίνεις; κλπ”.

Ο Θεός ψιθυρίζει: “Για την σωτηρία σου γίνονται όλα”. Ότι επιτρέπει ο Θεός, το επιτρέπει για την σωτηρία μας. Όχι για να παίξει μαζί μας ή να μας ταλαιπωρήσει σαν δυνάστης.
Πόσο είμαστε έτοιμοι άραγε να υποκλιθούμε στο Όχι του Θεού μετά από κάποιο αίτημα μας. ;

Κάποτε μια κυρία πήγε σε έναν γέροντα έχοντας μια σοβαρή ασθένεια. Ο ίδιος όταν την είδε της είπε:

 “Ξέρω τι ασθένεια έχεις , μπορώ να σε κάνω καλά αλλά δεν σε συμφέρει”. Κάτι θα ήξερε ο γέροντας μέσα από την αγιοπνευματική κατάσταση που ήταν για την σωτηρία αυτής της ψυχής.
  Άλλοτε πάλι , ένα παλικάρι πήγε σε ακολουθία ενός γυναικείου μοναστηρίου για να προσευχηθεί. Είχε επιθετικό καρκίνο και οι γιατροί του είπανε ότι είναι "λίγες οι μέρες του". Όι μοναχές μάθανε για την δομασία του νέου. Πλησίασε η γερόντισσα το παλικάρι και του είπε να έρθει να προσκυνήσει και λείψανα που έχουν εδώ στο μοναστήρι για να παρακαλέσει τον Θεό να γίνει καλά. Και το παλικάρι απάντησε:

 "Καλή μου γερόντισσα….δεν ήρθα εδώ για να γίνω καλά. Ήρθα για να ετοιμαστώ για το ταξίδι που έρχεται, ήρθα για να προσκυνήσω τους αγίους και να τους παρακαλέσω να με πάρουν μαζί τους, ήρθα για να παρακαλέσω εσάς να

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΛΟΥΚΑ-Οι χαμένες ευκαιρίες

«Λέγω γαρ υμίν ότι ουδείς των ανδρών εκείνων των κεκλημένων γεύσεταί μου του δείπνου» (Λουκ. 14, 24)

«Γιατί σας βεβαιώνω πως κανένας από κείνους που κάλεσα δε θα γευτεί το δείπνο μου».

  Η αναβλητικότητα και η μετάθεση για το μέλλον αποφάσεων ή εκπλήρωσης ευκαιριών που μπορούν να αλλάξουν την ζωή μας είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της ζωής μας. Άλλοι από οκνηρία, γιατί η κάθε απόφαση θέλει κόπο για να εκπληρωθεί, άλλοι από δειλία, μην τυχόν και το αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο και δεν θέλουν είτε να ηττηθούν είτε να πληγωθούν, άλλοι από αδιαφορία, γιατί είναι βέβαιοι ότι στο μέλλον θα έρθουν κι άλλες ευκαιρίες, οπότε γιατί να βιαστούν, στηρίζουν την ζωή τους στην άρνηση των προσκλήσεων και των προκλήσεων. Δεν συνειδητοποιούν ότι κάθε ευκαιρία, κάθε απόφαση, κάθε δρόμος αλλαγής είναι καταστάσεις συνδεδεμένες και με άλλους ανθρώπους, που προσδοκούν ή έχουν επενδύσει σ’ αυτούς που κάλεσαν. Και έτσι η αναβλητικότητα φέρνει απογοήτευση. Φέρνει στενοχώρια και θυμό. Και επειδή η ζωή απεχθάνεται το κενό, άλλοι αδράχνουν τις ευκαιρίες. Ο έρωτας, η εργασία, οι διάφοροι τομείς της ζωής δείχνουν ακριβώς ότι όποιος αρνείται την κλήση, χάνει τις δωρεές της.

 

   Ο Χριστός διδάσκει στους Ιουδαίους ότι η βασιλεία του Θεού είναι ένα μεγάλο δείπνο, στο οποίο οι αρχικοί καλεσμένοι αρνούνται να παρακαθίσουν στο τραπέζι, αρνούνται στην πράξη να αποδεχτούν την πρόσκληση, ενώ αρχικά, εν λόγοις, την είχαν δεχτεί. Με προφάσεις οι οποίες δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική, την ώρα του δείπνου απουσιάζουν. Έτσι, ο οικοδεσπότη οργίζεται και τους αντικαθιστά με ανθρώπους που ούτε ο ίδιος αρχικά είχε καλέσει, ούτε οι πρώτοι προσκεκλημένοι θα φαντάζονταν ότι θα έπαιρναν την θέση τους, αλλά και ούτε εκείνοι θα μπορούσαν να υπολογίσουν ότι θα τύχαιναν τέτοιας τιμής. Οι πρώτοι καλεσμένοι δεν είναι βέβαιο ότι κατά βάθος δεν θα ήθελαν να πάρουν μέρος στο τραπέζι. Προτίμησαν όμως την πρόσκαιρη εκπλήρωση άλλων υποχρεώσεων. Έβαλαν προτεραιότητες της στιγμής ή της ζωής τους και αρνήθηκαν να σκεφτούν ότι ο οικοδεσπότης θα προσβαλλόταν. Ίσως τον θεώρησαν υπεράνω της προσβολής. Ίσως θεώρησαν τους εαυτούς τους αναντικατάστατους. Ίσως είχαν τόση εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, ότι οι ίδιοι είναι το κέντρο του κόσμου, ότι ο οικοδεσπότης, οι υπόλοιποι μπορούνε να περιμένουν να ευκαιρήσουν. Θα διαπιστώσουν ότι η ζωή συνεχίζεται και χωρίς αυτούς. Ότι το δείπνο γίνεται. Ότι ο οικοδεσπότης δεν τους έχει τελικά ανάγκη, παρότι πίστεψαν το αντίθετο. Ότι η φιλία και η αγάπη του δόθηκε μέχρι το δείπνο. Μετά επικρατεί η δικαιοσύνη.
  Το δείπνο είναι η Βασιλεία του Θεού. Είναι η θεία λειτουργία στην οποία προγευόμαστε την κοινωνία μας με τον Χριστό και τους Αγίους. Είναι μία συνεχής πρόσκληση να ανταποκριθούμε στην αγάπη του Θεού, ο Οποίος γίνεται η τροφή του δείπνου. Την ίδια στιγμή όμως είναι και μία υπόμνηση ότι η σχέση με τον Θεό χρειάζεται ΝΑΙ, χρειάζεται απόφαση, χρειάζεται απόθεση της αναβλητικότητας! Η προτεραιότητα να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα στο

Να ξέρεις, ότι οι Άγιοι του Θεού είναι ικανοί για τα πάντα.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Θα σού δώσω ένα παράδειγμα, για να καταλάβεις:
Φαντάσου μια πόλη με πεντακόσιες χιλιάδες κατοίκους, οι οποίοι αμαρτάνουν.
Σ’ ένα Μοναστήρι εκεί ζεί ένας μοναχός ασκητής, ο οποίος σηκώνει τα καθαρά χέρια του στον Θεό και τον παρακαλεί να μην τιμωρήσει όλες αυτές τις χιλιάδες που αμαρτάνουν.

 Σε διαβεβαιώνω, λοιπόν, ότι για το χατίρι αυτού του ασκητή ο Θεός δεν τιμωρεί τις πεντακόσιες χιλιάδες.
- Είναι εκπληκτικό αυτό που μας λέτε.
- Να ξέρεις, ότι οι Άγιοι του Θεού είναι ικανοί για τα πάντα.
Ο Άγιος μπορεί να ζητήσει από τον Θεό ο,τι θέλει και να του το δώσει ο Θεός.
Είναι πολύ μεγάλη η δύναμη των Αγίων.

«Ανθολόγιο συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου»

Κυριακή ΙΑ’ Λουκά- Περί Θείας Κοινωνίας

  1. Τό ἱερό Εὐαγγέλιο πού ἀκούσαμε σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, μᾶς μιλοῦσε παραβολικά γιά τό Δεῖπνο τῆς Θείας Κοινωνίας. Τῆς κοινωνίας τοῦ Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Τό Δεῖπνο αὐτό, πού τό ἀπολαμβάνουμε σέ κάθε Θεία Λειτουργία, ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή τό εἶπε «μέγα». Καί εἶναι πραγματικά «μέγα» καί «μέγιστον» τό Δεῖπνο αὐτό, ἀσύγκριτα μεγαλύτερο ἀπό κάθε ἄλλο δεῖπνο, πού ἑτοιμάζουν οἱ βασιλεῖς καί οἱ μεγιστᾶνες, γιατί στό Δεῖπνο τῆς Ἐκκλησίας μας παρατίθεται ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός! Τό πανάγιο Σῶμα Του καί τό πανάσπιλο Αἷμα Του! Τό εἶπε καθαρά, χριστιανοί μου, ὁ Χριστός μας αὐτό, ὅταν κοινώνησε τούς μαθητές Του τήν νύχτα τῆς Μ. Πέμπτης. «Λάβετε, φάγετε, τοῦτό ἐστι τό Σῶμά μου»· καί «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτό ἐστι τό Αἷμά μου», τούς εἶπε. Καί εἶναι πραγματικά τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ αὐτό πού προσφέρει ὁ ἱερέας κοινωνώντας τούς πιστούς καί δέν εἶναι ψωμί καί κρασί, ὅπως τό λένε μερικοί ἀκατήχητοι.

 Στά μάτια μας βέβαια φαίνεται ὡς ψωμί καί κρασί αὐτό πού κοινωνοῦμε, ἀλλά στήν πραγματικότητα εἶναι ΣΩΜΑ καί ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ. Ἀλλά, ἄς ρωτήσουμε: Γιατί φαίνεται ὡς ψωμί καί κρασί αὐτό πού κοινωνᾶμε καί δέν φαίνεται ὡς Σῶμα καί Αἷμα, ὅπως τό πιστεύουμε ὅτι εἶναι; Χριστιανοί μου, ἀκοῦστε: Ἄν ὁ ἱερέας ἔβγαινε στήν ὡραία πύλη κρατώντας ἕνα κομμάτι σῶμα καί ἔχοντας στό Ἅγιο Ποτήριο αἷμα, δέν θά πλησίαζε κανείς νά κοινωνήσει, γιατί κανείς δέν τρώει ὠμό σῶμα καί κανείς δέν πίνει ὠμό αἷμα. Οἱ ἄνθρωποι τρῶμε ψωμί καί πίνουμε κρασί. Καί μᾶς προσφέρεται λοιπόν πραγματικά ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός σ᾽ αὐτό πού τρῶμε καί σ᾽ αὐτό πού πίνουμε! Στά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου.

Προσέξτε αὐτό πού σᾶς εἶπα, ἀδελφοί χριστιανοί! Αὐτό πού κοινωνᾶμε εἶναι τό πραγματικό Σῶμα καί τό πραγματικό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Δέν συμβολίζει τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ΕΙΝΑΙ. «Τοῦτό ἐστι τό Σῶμά μου», «τοῦτό ἐστι τό Αἷμά μου», εἶπε ὁ Χριστός. «ΕΣΤΙ»! Ὄχι συμβολίζει, ἀλλά «ΕΣΤΙ», εἶναι! Ἄν ποῦμε ὅτι αὐτό πού κοινωνᾶμε συμβολίζει τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά δέν εἶναι, τότε γινόμαστε αἱρετικοί προτεστάντες. Οἱ προτεστάντες πραγματικά πιστεύουν πλανεμένα ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία συμβολίζει τόν Χριστό καί δέν εἶναι στήν πραγματικότητα ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός.

  2. Ὅταν κοινωνᾶμε, χριστιανοί, τό Σῶμα μέ τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας, τότε

Έτσι πολλά αμαρτήματα μένουν ανεξομολόγητα.

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

 «Γράψε σ’ ένα χαρτί όλα όσα νομίζεις ότι πρέπει να πεις στην Εξομολόγηση και, όταν πας στον πνευματικό, εξομολογήσου με τη βοήθεια των σημειώσεών σου.  Πρέπει να κάνεις μια πραγματικά σωστή Εξομολόγηση. Και σε μια σωστή Εξομολόγηση ο χριστιανός δεν περιμένει τον ιερέα να τον ρωτήσει αν έκανε τούτο ή εκείνο, αλλά λέει ο ίδιος εξαρχής όλα του τα αμαρτήματα. 
 Δυστυχώς, η Εξομολόγηση σπάνια γίνεται όπως πρέπει. Ο πνευματικός αναγκάζεται να ρωτάει ένα σωρό πράγματα που δεν αφορούν τον εξομολογούμενο, και συχνά δεν ρωτάει εκείνα που τον αφορούν, γιατί δεν τα γνωρίζει ή δεν έρχονται στο νου του. Έτσι πολλά αμαρτήματα μένουν ανεξομολόγητα. Εσύ η ίδια, λοιπόν, πρέπει να πεις όλα όσα σου υποδεικνύει η συνείδησή σου. Μπορείς να τα θυμάσαι και δίχως σημειώσεις μόνο να είσαι σίγουρη ότι δεν θα παραλείψεις τίποτα».

 πηγή

Οι εν τω Εικοστώ αιώνι διαλάμψαντες Άγιοι

πηγή

Κι η Παναγία μας θα σου δώσει το Έλεός Της, πολλαπλάσια

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

 Όταν προσεύχεσαι στην Παναγία μας την ονομάζεις ''άβυσσο ελέους και οικτιρμών''.

  Προσπάθησε όσο μπορείς να γίνεις σαν κι Αυτήν, να είσαι ελεήμων κι οικτίρμων σ' εκείνους που ζητούν το έλεος και τους οικτιρμούς σου. Μην εκνευρίζεσαι μαζί τους, μην τους περιφρονείς. Όσο περισσότερο ζητούν την βοήθειά σου, τόσο περισσότερο να τους αγαπάς. Να καταλαβαίνεις την θέση τους με ειλικρίνεια και καλή διάθεση, όπως διδάσκει το Ευαγγέλιο. Να προσπαθείς να βάζεις τον εαυτό σου στη θέση τους. Κι η Παναγία μας θα σου δώσει το Έλεός Της, πολλαπλάσια.

Άγιος Σπυρίδων ο Θαυματουργός,15ος αιώνας

Άγιος Σπυρίδων ο Θαυματουργός,15ος αιώνας ,

Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης, Καρουσάδες, Κέρκυρα

Άγιος Σπυρίδωνας και Άγιος Νικόλαος.Εικόνα από την Μεσσήνη της Σικελίας

 

Η φορητή αυτή εικόνα αναπαριστούσε τον άγιο Σπυρίδωνα, ένθρονο.

  Όπως αποκαλύφθηκε όμως, κάτω από την παράσταση αυτή, που χρονολογείται τον 18ο αιώνα, υπήρχε παλαιότερο στρώμα ζωγραφικής που απεικόνιζε το άγιο Νικόλαο ένθρονο του 17ου αιώνα.

  Η εικόνα, που προέρχεται από τη Μεσσήνη της Σικελίας, είναι αναθηματική, την αφιέρωσε δηλαδή κάποιος ναυτικός ή έμπορος της περιοχής σε κάποια εκκλησία της πόλης αφιερωμένη στον άγιο Νικόλαο, προστάτη των ναυτικών.

  Η «μετατροπή» του αγίου Νικολάου πιθανόν προέκυψε γύρω στο 1743, όταν ξέσπασε επιδημία πανούκλας. Η εικόνα αφιερώθηκε στον άγιο Σπυρίδωνα γιατί θεωρείται προστάτης κατά της πανούκλας.

  Στις 28 Δεκεμβρίου του 1908 ένας φοβερός σεισμός ισοπέδωσε ολόκληρη την Μεσσήνη. Aκολούθησε πυρκαγιά και ένα τσουνάμι που ολοκλήρωσαν την καταστροφή. 

 Αμέσως σχεδόν, το ελληνικό κράτος έστειλε δύο πολεμικά πλοία το «Σφακτηρία» με οργανωμένη ιατρική μονάδα και το «Κρήτη» για να βοηθήσουν τους πληγέντες. Οι ναυτικοί του «Σφακτηρία», σε μία «ανασκαφική» επιχείρηση στα ερείπια του Αγίου Νικολάου, του ναού της ελληνικής κοινότητας, ανέσυραν εικόνες και άλλα ιερατικά σκεύη. Όλα τα αντικείμενα μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα και από το 1915 φυλάσσονται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

ΠΗΓΗ

Ξέρετε γιατί έχουν επιτυχία τα social media; Γιατί αρέσουν πολύ σε αυτούς που έχουνε μίσος,

Ξέρετε γιατί έχουν επιτυχία τα social media; Γιατί αρέσουν πολύ σε αυτούς που έχουνε μίσος, κόμπλεξ και μιζέρια στην ζωή τους και θέλουν να την διοχετεύσουν και στους άλλους.
Πάντα το κακό θέλει να αυτοπροβληθεί, να αυτοδιαφημιστεί, να μολύνει όσο πιο πολλούς μπορεί. Σχόλια και μετά σχόλια στα σχόλια και δώσ'του τα σχόλια και οι κατακρίσεις.

Γι'αυτό και σπάνια θα βρεις ανθρώπους που δεν μένουν στα κακά αυτού του κόσμου, αλλά θα δούνε το καλό· δεν θα μείνουν στο σκοτάδι αλλά θα δούνε το φως και θα παραμείνουν εκεί.
Είναι σημαντικό νομίζω να μένουμε στα καλά και αυτά να προβάλουμε. Πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να πολεμούμε το κακό. Και το πολεμούμε με τόση μανία και εμμονή ώστε τελικά μολυνόμαστε και εμείς οι ίδιοι με την βρωμιά, με το σκοτάδι, με την μιζέρια.
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται συνεχώς να μιλούμε για όλα τα κακώς κείμενα που γίνονται στον τόπο μας ή γενικότερα.
Ο άνθρωπος που είναι ερωτευμένος με κάποιον μιλά συνέχεια για τον ηγαπημένο του, δεν μιλά για αυτούς που δεν είναι ηγαπημένοι του, ή που του κάνανε κακό.

Εάν κι εμείς είμαστε άνθρωποι του Φωτός, της Αλήθειας, του Χριστού γι'αυτά θα μιλάμε. Δεν θα νικήσουμε το ψεύδος πολεμώντας το. Θα νικήσουμε το ψεύδος προβάλλοντας την Αλήθεια.

 Στα social media υπάρχουν δυστυχώς πολλοί που καθημερινά ελέγχουν το κακό, ελέγχουν τα λάθη των άλλων κτλ. Δι'αυτού του τρόπου όμως δεν προβάλλεται το καλό, το ορθό, το θεάρεστο.
Μου θυμίζουν κάτι τύπους που πάνε στο γήπεδο και αντί να φωνάζουν συνθήματα υπέρ της ομάδας τους, βρίζουν την αντίπαλη ομάδα. Αυτό είναι αρρώστια πνευματική.

 Δεν είναι υγιές το να ασχολούμαστε και να κοινοποιούμε και να αναπαράγουμε κάτι κακό που έχει γίνει. Όσο και να βρίζουμε το κακό δεν το θεραπεύουμε, αντιθέτως αμαρτάνουμε κι εμείς. Το θέμα είναι να βάλουμε στην ζωή μας την Αλήθεια, την Αγάπη, τον Χριστό. Τότε όλα γίνονται όμορφα. 

Όπως μια αγία γερόντισσα που ρωτήθηκε: "γερόντισσα είδες, γνώρισες στα ταξίδια σου κακούς ανθρώπους, πονηρούς ανθρώπους...". 

Αυτή απάντησε: "όχι παιδάκι μου, όλοι οι άνθρωποι που γνώρισα ήταν καλοί, ούτε ένας κακός". 

Όλους τους έβλεπε καλούς, όλους τους έβλεπε αγαθούς. Γιατί; Γιατί έχασε τα λογικά της; Όχι. Διότι όλους τους έβλεπε μέσα από τα μάτια του Χριστού, μέσα από την Αγάπη, μέσα από την ακομπλεξάριστη ελευθερία που προσφέρει η Χάρις του Θεού. Δεν έμενε στα λάθη των ανθρώπων, έβλεπε τους ανθρώπους μέσα από την ειρήνη της καρδιάς της που τους χωρούσε όλους...
Και το πιο βαθύ σκοτάδι αλλοιώνεται, φωτίζεται όταν ανάψουμε μια μικρή φλογίτσα...
Το θέμα λοιπόν είναι ν' ανάψουμε την φλογίτσα (με το προσωπικό μας παράδειγμα) όχι να καταδικάζουμε το σκοτάδι...

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

πηγή

Η λέξη φιλότιμο, ήταν πολύ αγαπημένη λέξη για τον Άγιο Παΐσιο

Oμιλία που πραγματοποίησε ο Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Ψωίνος, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, με θέμα: «Μαθητεία στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη: Το φιλότιμο στην πνευματική ζωή» στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2018.

Το φιλότιμο καθαρίζει την καρδιά του ανθρώπου και την καθιστά έτοιμη για να κατοικήσει ο Χριστός. Και μέσω του φιλότιμου μπορεί ο άνθρωπος να θεμελιώσει αληθινή σχέση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο του.
Την τρίτη κατά σειρά ομιλία του με θέμα: «Μαθητεία στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη: Το φιλότιμο στην πνευματική ζωή», πραγματοποίησε ο Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Ψωίνος,στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου.
Της ομιλίας, που δόθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»,προηγήθηκε Ιερά Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο τη Βηματάρισσα.

 Το φιλότιμο είναι μία πολύ μεγάλη λέξη, τόνισε ο π. Δανιήλ. Μια λέξη με βαθύ περιεχόμενο, με πολλές παραμέτρους και με ευρεία σημασία.
Η λέξη φιλότιμο, έτσι όπως την εννοούμε, δεν μεταφράζεται σε καμία γλώσσα. Εμπεριέχει μέσα της ένα σύνθετο πλέγμα αρετών.
Ετυμολογικά σημαίνει την αγάπη για την τιμή. Και αν μελετήσουμε την Αγία Γραφή, η λέξη αυτή απαντάται τρεις φορές, στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου.
 «Όταν λέμε ότι κάποιος έχει φιλότιμο, σημαίνει ότι είναι υπέρ το δέον συνεπής στις υποχρεώσεις του. Αυτή είναι η μια σημασία της λέξεως αυτής.
Άλλη σημασία, αναφέρεται σε εκείνον που πρόθυμα εκτελεί τα καθήκοντα του και μάλιστα με ευσυνειδησία.
Μια ακόμη σημασία που λαμβάνει αυτός ο όρος, καταδεικνύει εκείνον που δεν θέλει να δίνει δικαιώματα να θιγεί η τιμή και η υπόληψη του».
Με τον όρο φιλότιμο γενικότερα δηλώνουμε και φανερώνουμε την αξιοπρέπεια, την τιμή αλλά και την περηφάνεια, με την καλή έννοια.

Η λέξη φιλότιμο, ήταν πολύ αγαπημένη λέξη για τον Άγιο Παΐσιο. Την χρησιμοποιούσε συχνά στον λόγο του, στην διδαχή του, στην διδασκαλία του, όταν ήθελε να περάσει σπουδαία μηνύματα, σε όποιον βρίσκονταν απέναντί του.
Και την χρησιμοποιούσε γιατί εμπερικλείει μέσα της μεγάλη δύναμη. Κι αυτήν την δύναμη, μέσω της λέξεως αυτής, προσπαθούσε να την διοχετεύσει ο Άγιος

Τι μιλάτε με υβριστές που είναι ζήτημα αν εκπροσωπούν πλέον και ένα στους πέντε Έλληνες που τους ψήφισε;!

  Τη δική του απάντηση στις δηλώσεις του Προέδρου του Βουλής, δίνει με άρθρο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως, κ. Άνθιμος: «Μέσα στην κρίση αποδείχθηκε ότι οι «συντηρητικές» αξίες -όπως τις χαρακτήρισε ο Πρόεδρος- έσωσαν την κοινωνία και τα πρόσωπα. Ήταν η οικογένεια, ήταν οι χριστιανικές αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης, ήταν τα παλαιά δίκτυα κοινωνικής στήριξης της Εκκλησίας (που πολλοί δεν ξέρουν ότι υπήρχαν και πριν την κρίση) και η βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διασφάλισαν ότι η Ελλάδα δεν θα διαλυόταν και δεν θα πάθαινε ότι έπαθαν οι πρώην κομμουνιστικές χώρες όταν χρεοκόπησαν» τονίζει μεταξύ άλλων.

Του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Στην τηλεόραση του ΑΛΦΑ και στον κ. Ανδρέα Καραγιάννη την Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2018 νομίζω ότι ο Πρόεδρος της Βουλής αδίκησε και την Κυβέρνηση, και την Εκκλησία και τον εαυτό του, και, κυρίως, δεν προσέφερε καλές υπηρεσίες στην προσπάθεια να βρεθούν συναινετικές λύσεις ώστε να κάνουμε ακόμα ένα βήμα προς την κατεύθυνση των διακριτών ρόλων.
Όταν η χώρα μπήκε στην κρίση, οι ιδέες που κυριαρχούσαν ήταν κάθε άλλο παρά «συντηρητικές», όπως τις αποκαλεί ο κύριος Πρόεδρος.
Ήταν η εποχή που το κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα υπηρετούσε την αντίληψη ότι παίρνοντας δάνεια -και όχι μέσω του ιδρώτα του προσώπου σου- μπορούσες να ζήσεις το όνειρό σου απελευθερωμένος από τα «δεσμά» των παλιών ιδεών -όπως η οικογένεια, η πίστη, η πατρίδα.
Και μέσα στην κρίση αποδείχθηκε ότι οι «συντηρητικές» αξίες -όπως τις χαρακτήρισε ο Πρόεδρος- έσωσαν την κοινωνία και τα πρόσωπα.
Ήταν η οικογένεια, ήταν οι χριστιανικές αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης (υπενθυμίζουμε ότι στην Θεία Κοινωνία όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, κοινωνούν από το ίδιο ποτήριο), ήταν η βαθιά προσήλωση στη δημοκρατία (καρπός της καταστροφικής εμπειρίας της χούντας), ήταν τα παλαιά δίκτυα κοινωνικής στήριξης της Εκκλησίας (που πολλοί δεν ξέρουν ότι υπήρχαν και πριν την κρίση) και η βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διασφάλισαν ότι η Ελλάδα δεν θα διαλυόταν και δεν θα πάθαινε ότι έπαθαν οι πρώην κομμουνιστικές χώρες όταν χρεοκόπησαν.
Δεν γνωρίζει ο Πρόεδρος της Βουλής ότι η Εκκλησία κράτησε το λαό της από το χέρι και δεν τον άφησε να σωριαστεί; Δεν γνωρίζει ο Πρόεδρος της Βουλής ότι η Εκκλησία στάθηκε ενάντια στην επέλαση των νεοναζιστικών φαινομένων και έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την ανάσχεσή τους;
Αν ο Πρόεδρος της Βουλής πιστεύει ότι η Εκκλησία είναι «θεοκρατική,

Ένα διαφορετικό πρότυπο ηγέτη(Μνήμη Αγ.Σπυρίδωνος)

  

Στην εποχή μας γίνεται ολοένα και περισσότερο λόγος για την απουσία ηγετών, προσωπικοτήτων δηλαδή που με σοφία και αυταπάρνηση θα οδηγήσουν τους πολλούς στην αληθινή πρόοδο, αυτήν που θα έχει και μακροπρόθεσμες ωφέλειες τόσο για την κοινωνία όσο και για τα άτομα, αλλά και θα βλέπει τον κόσμο σε μία προοπτική δικαιοσύνης.
  Αυτή η απουσία εν μέρει πηγάζει και από το γεγονός ότι οι περισσότεροι δεν πιστεύουν σ’ αυτό το ηγετικό πρότυπο. Ηγέτης κατ’ αυτούς είναι εκείνος ο οποίος θα τονώσει την υπερηφάνεια διά των λόγων και δια της μαγκιάς του. 
 Ηγέτης είναι αυτός που θα τον υπολογίζουν διεθνώς, με την έννοια ότι θα απειλεί πως ότι θα προκαλέσει αναστάτωση και θα τον φοβούνται, είναι αυτός που θα δώσει χρήματα, άρτον και θεάματα στους πολλούς, είναι αυτός που θα μας οδηγεί σε ικανοποίηση της φιληδονίας, της φιλαυτίας και της φιλοδοξίας, δηλαδή κάθε επιθυμίας μας. Ηγέτης είναι αυτός που θα είναι μάγκας, που θα παραβιάζει τους κανόνες, τις κοινωνικές συνθήκες, που θα εκφράζει την δίψα μας για ισότητα όχι στο καλό και στην αγάπη, αλλά στην άνεση και την απόλαυση.

  Όμως δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό το ηγετικό πρότυπο που μας λείπει. Είναι ο ηγέτης που έχει συνέπεια λόγων και έργων. Είναι ο ηγέτης παιδαγωγός, αυτός που με το ήθος, τον λόγο, το παράδειγμά του θα δείχνει στους ανθρώπους που τον ακολουθούν και τον εμπιστεύονται ότι υπάρχει η οδός μιας αληθινής προόδου, αυτής της αγάπης που γίνεται προσφορά. 
 Είναι ο ηγέτης που δεν διστάζει να σταθεί απέναντι στην εξουσία της αδικίας. Να μιλήσει όχι με την γλώσσα του πολιτικώς ορθού, αλλά με την γλώσσα της αλήθειας. Να παρακαλέσει Θεό κι ανθρώπους για το δίκιο. Να υπερασπισθεί τον φτωχό, τον κατατρεγμένο, τον ορφανό, τον εμπερίστατο. Να δώσει από τα δικά του ή, καλύτερα, να μην έχει τίποτε δικό του, προκειμένου όσοι τον χρειάζονται να αντέξουν. Και να διδάσκει την ευθύνη για την ζωή που έχουν όλοι όσοι βοηθιούνται. Διότι αυτό είναι το δυσκολότερο. Το να ελεείς κάποιον, όταν αυτό περνά από το χέρι σου, είναι αυτονόητο. Το να του δείξεις τον δρόμο να μάθει να ζει με τις δικές του δυνάμεις, όπου και όσο αυτό είναι εφικτό, είναι το σπουδαιότερο.
Κι όλα αυτά δοσμένα σε ένα ήθος σεμνότητας και αξιοπρέπειας. Ένα ήθος προσευχητικό, όχι εγωκεντρικό και αλαζονικό. Ένα ήθος που γνωρίζει το μέτρο. Ένα ήθος που με την ταπεινότητα γεννά συγκίνηση κι ελπίδα. Που δεν μετρά προσόντα, πτυχία, γνώσεις, κοινωνική τάξη, χρήματα, αλλά αυθεντικότητα κι αγάπη.
Υπάρχουν ηγέτες που θορυβούν. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που επικαλούνται το έλεος του Θεού και δίνονται με αγάπη στον πλησίον. Υπάρχουν εκείνοι που τρέφονται από τους ανθρώπους και εκείνοι που τρέφουν με αγάπη και ζωή. Που ξεχνούν ότι υπάρχει συμφέρον, χρόνος, κόπωση, ο ίδιος τους ο εαυτός και με την βοήθεια της πίστης ρίχνονται στην οδό του αγιάζειν και αγιάζεσθαι.

 Τέτοιος ηγέτης ήταν και είναι ο Άγιος Σπυρίδων. Αν μελετήσουμε με προσοχή

Ο ναός του Αγ.Σπυρίδωνα καταφύγιο των Κερκυραίων!

 Ανέκαθεν οι πιστοί θεωρούν το ναό του Αγίου σαν το ασφαλέστερο καταφύγιο. Σε αναφορά στην πολιορκία του 1716 διαβάζουμε: 

  «Μέγας έπαινος πρέπει να δοθεί και µεγάλο χρέος έχουµε στον ένδοξο άγιο Σπυρίδωνα, επίσκοπο Λευκωσίας που έχει ταφεί στον καθεδρικό ναό της Κέρκυρας, κι είναι Προστάτης άγρυπνος αυτής τής πόλης. Λίγες µέρες πριν την πολιορκία, εγράφη ότι ο κλήρος ήθελε να µεταφέρει το λείψανό του στο Φρούριο για να το προστατεύσει από ενδεχόµενη προσβολή των Τούρκων• εκείνος όµως αντιστάθηκε πάση δυνάµει κι έµεινε ακίνητος στην Εκκλησία του (που, εν συνεχεία, στην διάρκεια της πολιορκίας, διατηρήθηκε ανέπαφη) και δεν επέτρεψε να τον µεταφέρουν αλλού προλέγοντας σχεδόν το ευτυχές τέλος του εγχειρήµατος».
 Οι σεισμοί και οι συνέπειές τους συσπειρώνουν πάντα τους πιστούς υπό τη σκέπη του ναού του Αγίου. Στις 9 Φλεβάρη του 1743 η πόλη υπέστη μεγάλες ζημίες από σεισμό και ο Πρωτοπαπάς Ιωάννης Βούλγαρης προστάζει τους ιερείς της πόλης να σημάνουν για πολλή ώρα τις καμπάνες και να ψάλουν παράκληση. Ταυτόχρονα έχει αρχίσει ολονυχτία στην εκκλησία του Αγίου και την επόμενη μέρα πραγματοποιείται λιτανεία του Αγίου.

Αλλά σε κάθε κατάσταση ο ναός θεωρείται μέρος ασφαλές και απρόσβλητο από κάθε απειλή. Σημειώνει ο Σαμαρτζής στις 15 Ιουνίου του 1857:

  «Προς τας 5 π.μ. έρριψε κεραυνόν όστις εμβήκεν εντός της Εκκλησίας του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος εκ του Ιερού Βήματος, όπου ήσαν δύο υπηρέται οίτινες είδον μίαν λάμψιν και εφοβήθησαν διότι απέρασε από το κεφάλι τους και επήρε το φιλέτο το χρυσό, εμαύρισε το μέγα κανδήλι το οποίο είναι προς το μέρος της θυρός του Αγίου Στεφάνου και ολίγον την μεγάλην εικόνα της Αγίας Κερκύρας. Και μη δυνάμενος να ξεθυμάνη εσηκώθη εις την Ουρανίαν κάμων μίαν τρύπαν και έγινε άφαντος. Η χάρις του Αγίου εμπόδισε και δεν επροξένησε ζημίαν, αλλ’ η γειτονιά εφοβήθη και μαθών ο λαός το θαύμα του Αγίου έτρεξαν (οι πιστοί) εις την Εκκλησίαν δοξάζοντες και υμνούντες τον Ύψιστον…»

 Την ώρα του κινδύνου ο πιστός αισθάνεται πιο έντονη την ανάγκη της υπερφυσικής προστασίας. Έτσι, ενώ η Κέρκυρα βομβαρδίζεται κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο 1940-41, πολλοί πιστοί αψηφούν τις οδηγίες της Αεράμυνας και καταφεύγουν στο ναό, ο οποίος είναι πάντα ανοιχτός. Ενώ πολλά κτίρια της πόλης πλήττονται, ο ναός του Αγίου δεν παθαίνει καμία ζημία και σε μια περίπτωση, βόμβα διαπερνά τη στέγη και καταλήγει στο γυναικωνίτη χωρίς να εκραγεί. Ο απλός λαός αποδίδει τα γεγονότα σε θαυματουργή επέμβαση του Αγίου, ενώ σχετική απεικόνιση αποδίδεται σε άγνωστο ζωγράφο. 

 Τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων του 1940 σε ανταπόκριση αθηναϊκής εφημερίδας για τους βομβαρδισμούς της Κέρκυρας διαβάζουμε: «… Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνος, πολιούχου και προστάτου της νήσου είνε ανοικτός ημέραν και νύκτα εις παλλαϊκόν προσκύνημα. Οι Κερκυραίοι σπεύδουν καθημερινώς εις τον ονομαστόν ναόν δια να δεηθούν υπέρ της νίκης των ελληνικών όπλων και να ζητήσουν τον όλεθρον του επιβούλου επιδρομέως.»

Τη βραδιά 13 προς 14 Σεπτέμβρη 1943 η γερμανική αεροπορία βομβαρδίζει επανειλημμένα την πόλη και μετά τα μεσάνυχτα ρίχνει εμπρηστικές βόμβες. Η φωτιά κατατρώει την πόλη και ο κόσμος πανικόβλητος την εγκαταλείπει. Μέσα στον πανικό η σκέψη βρίσκεται στον Άγιο: «Άγιε μου, διώξε τους Ούννους και ν’ ανάψω κερί στην κάσα σου». 

Το πρωί της 14ης Σεπτέμβρη, ενώ η πόλη φλέγεται, ο μητροπολίτης Μεθόδιος Κοντοστάνος σημειώνει: « Επροχωρήσαμεν εις τον Ναόν του Αγίου Σπυρίδωνος. Ήτο κατάμεστος πλήθους, το οποίον κατέφυγεν υπό την στέγην και την βοήθειαν του Αγίου, ως εις καταφύγιον. Ήσαν περίτρομοι, αι δε γυναίκες και τα παιδιά έκλαιον. Ο βόμβος των διαδοχικώς επερχομένων αεροπλάνων και ο συριγμός των ριπτομένων βομβών επηύξανε τον τρόμον...»

πηγή

Το καμπαναριό του Αγίου Σπυρίδωνα

Ο ναός ο οποίος στεγάζει σήμερα το σκήνωμα του αγίου, κτίστηκε στα 1589 και ανήκει στο ρυθμό της μονόκλιτης βασιλικής. Το ψηλό και πυργωτό καμπαναριό, ως συμπλήρωμα του ναού, κτίστηκε το 1620. Το σημερινό τέμπλο του ναού, κατασκευασμένο από μάρμαρο της Πάρου, κατασκευάστηκε το 1864 και είναι έργο του αυστριακού αρχιτέκτονα Μάουερς.

φώτο Eddie Kastamonitis

Το μεγάλο πυργοειδές καμπαναριό της εκκλησίας δεσπόζει στην Πόλη της Κέρκυρας και θα το αναγνωρίσετε κάνοντας τη βόλτα σας στην παλιά πόλη και τα κάστρα. Το καμπαναριό έχει, καθόλου τυχαία, μεγάλη ομοιότητα με το καμπαναριό της Ελληνικής εκκλησίας της Βενετίας (San Giorgio dei Greci).ο επιβλητικό καμπαναριό τελειώνει γύρω στα 1600, υψούμενο 42 μέτρα πάνω από το έδαφος. Στην αρχική κατασκευή, το εσωτερικό του χωρίζεται σε πολλούς ορόφους και ο κλιμακοστάσιο είναι ξύλινο. Το 1933 το κλιμακοστάσιο αντικαθίσταται με σιδερένιο - με 103 σκαλοπάτια, και οι όροφοι γίνονται τρεις.Η καθημερινότητα στην Παλιά Πόλη – και όχι μόνο- ρυθμίζεται από την καμπάνα του Αγίου η οποία βρίσκεται στην κορυφή του τρούλου, σημαίνοντας όλες τις ώρες και τα μισάωρα.

Επισημαίνουμε ότι το σημερινό ρολόι τοποθετήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, ταυτόχρονα με τρία πανομοιότυπα στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ως τότε, η καμπάνα του Αγίου ρύθμιζε ήδη την καθημερινότητα με τρία σημάματα: Το πρωί, όταν άνοιγε ο ναός, το μεσημέρι ακριβώς στις 12 και το βράδυ, την ώρα του Εσπερινού. Πρόκειται για έθιμο με αρχή ανάλογη περίπτωση της μεγάλης καμπάνας του Αγίου Μάρκου στη Βενετία.

Η μέτρηση του χρόνου από την μεγάλη καμπάνα του Αγίου ήταν σημαντική καθώς πρόκειται για μια εποχή που τα ρολόγια ήταν σπάνια. Ειδικά η μεσημεριανή καμπάνα, κατά το 19ο αιώνα, ονομάζονταν «καμπάνα του αναστεναγμού» καθώς πλησίαζε η ώρα του φαγητού που σε πολλές οικογένειες ήταν φτωχό, προβληματικό και κάποιες φορές δύσκολο να βρεθεί.

Στη θέση της καμπάνας του Αγίου που σήμαινε τότε, βρίσκεται η «Αγγελική», κατασκευασμένη στην Κέρκυρα το 1896.

 Από τις 7 Δεκέμβρη αρχίζει τακτικά η χαρμόσυνη καμπανοκρουσία, η αλάρμα (all’ arma), από όλες τις καμπάνες του ναού καλώντας τους πιστούς σε προσκύνημα του ιερού Σκηνώματος του Ιεράρχη που στέκεται – όπως σημειώνει ο αείμνηστος Α.Χ. Τσίτσας – τρεις μέρες και τρεις νύχτες όρθιος στο κρουστάλλι του και το θρονί του, ακοίμητος και ολοζώντανος βοηθός και σκεπαστής του λαού Του.

Ὑπάρχει μεγάλη διαφορά,ὅταν βρίζει κανείς ἤ ὅταν ἐλέγχει κάποιον.

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Πρέπει να ελέγχουμε ο ένας τον άλλον, όταν βλέπουμε κάποια σφάλματα; Υπάρχει διαφορά, όταν βρίζει κανείς ή όταν ελέγχει κάποιον;

  Ίσως μερικοί από σας, που διαβάζουν την Αγία Γραφή, προβληματίζονται, όταν βλέπουν πως ο Κύριος ενώ μας απαγορεύει να λέμε τον πλησίον μας «ανόητε» και «ηλίθιε», και αυτός που το κάνει, σύμφωνα με το λόγο Του, είναι ένοχος της φωτιάς της κολάσεως.
Ενώ λοιπόν λέει αυτά, ο Ίδιος πολλές φορές χρησιμοποιεί σκληρά λόγια για κάποιους ανθρώπους, όπως στην περίπτωση του αρχισυναγώγου, στον οποίον είπε· «υποκριτά».Επίσης πολλές φορές έλεγε υποκριτές τους γραμματείς και τους φαρισαίους.Αυτούς έλεγε ακόμα· «όφεις, γεννήματα εχιδνών» (Μτθ. κγ΄, 33).

 Μια φορά, όταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήταν στην Ιουδαία, Τον προειδοποίησαν ότι ο Ηρώδης θέλει το θάνατό του και Τον συμβούλεψαν όσο γίνεται πιο γρήγορα να φύγει από την Ιουδαία. Και τι απάντησε τότε ο Χριστός; Πολύ ήρεμα είπε το εξής· «Πορευθέντες είπατε τη αλώπεκι ταύτη· ιδού εκβάλλω δαιμόνια και ιάσεις επιτελώ σήμερον και αύριον, και τη τρίτη τελειούμαι» (Λκ, 13, 32). Αλεπού είπε τον Ηρώδη.

Μια φορά ονόμασε «Σατανά» τον μεγαλύτερο απόστολο και τον πιο αγαπητό φίλο του, τον Πέτρο· «ύπαγε οπίσω μου, Σατανά· σκάνδαλόν μου ει· ότι ου φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων» (Μτ. 16, 23).

Γνωρίζετε ότι μερικές φορές ο Κύριος οργιζόταν, δύο φορές έδιωξε εμπόρους από το ναό και αναποδογύρισε τα τραπέζια των αργυραμοιβών. Επίσης γνωρίζετε πως μια φορά έφτιαξε μαστίγιο από σκοινιά και έδιωξε από το ναό αυτούς που πουλούσαν εκεί ζώα. Φοβερή ήταν μερικές φορές η οργή του Υιού του Θεού.

Τι λοιπόν μπορούμε να πούμε εμείς; Είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμα και ίχνος αντίφασης σ’ αυτά που έκανε και που δίδασκε ο Κύριος Ιησούς Χριστός; Είναι δυνατόν να παρέβαινε ο ίδιος την εντολή που μας είχε δώσει και σύμφωνα με την οποία είναι αμαρτία να λέμε ανόητο τον πλησίον μας;
Ασφαλώς όχι. Στον Κύριο Ιησού Χριστό το «ναι» είναι «ναι» και το «όχι» – «όχι» και δεν υπάρχει καμία αντίφαση. Και ούτε μπορεί να υπάρχει στον Υιό του Θεού. Τότε πως μπορούν να εξηγηθούν αυτά τα λόγια και οι πράξεις του Χριστού που σας ανέφερα προηγουμένως;
Η εξήγηση είναι πολύ απλή· πρέπει να ξεχωρίζουμε τη λογική με την οποία το

Διάβαζε λοιπόν Ψαλμούς και θα δείς ότι θα αναστηθείς και εσύ.

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη

Όταν κάποιος αμαρτήσει, λόγῳ του εγωισμού του είναι βαρύς. Δεν μπορεί να διαβάσει, ούτε να προσευχηθεί, διότι του φαίνεται βουνό η προσευχή, ούτε να γονατίσει, διότι του φαίνεται ότι θα σπάσουν τα πλευρά του...

Αφού λοιπόν, δεν μπορείς να προσευχηθείς, ούτε να αγρυπνήσεις, τουλάχιστον ανάγκασε τον εαυτό σου να μελετά τους Ψαλμούς. Οι Ψαλμοί εκφράζουν ικεσία, μετάνοια, δοξολογία, ευχαριστία, περιέχουν αισθήματα και βιώματα που ανασταίνουν και τον πιο αδύνατο άνθρωπο. Όπως, όταν ο άλλος χάσει τις αισθήσεις του, του δίνεις λίγο ρακί και ανασταίνεται, έτσι ακριβώς ανασταίνεται κανείς και με τους Ψαλμούς. Διάβαζε λοιπόν Ψαλμούς και θα δείς ότι θα αναστηθείς και εσύ.

πηγή

Ὁ Άγιος Πορφύριος συνέδεε το θέμα τῶν πνευματικῶν ἀγώνων με τη γαστριμαργία και τη λαιμαργία.

Ὁ Άγιος Πορφύριος συνέδεε τὸ θέμα τῶν πνευματικῶν ἀγώνων μὲ τὴ γαστριμαργία καὶ τὴ λαιμαργία.
Ἔλεγε δὲ πώς, ἂν ὁ ἄνθρωπος καταφέρει νὰ τρώει μὲ πρόγραμμα καὶ μὲ λογική, τότε ὁ Θεὸς ἀναλαμβάνει νὰ τοῦ συμπληρώσει ὅλες τὶς ἄλλες ἀτέλειες. Ἐξαιτίας τῆς λαιμαργίας τοῦ ἀνθρώπου, ἔλεγε, ὁ διάβολος τοῦ πῆρε τὴν ἐξουσία καὶ τὸν ἔβγαλε ἀπὸ τὸν παράδεισο. Κι ὁ Θεὸς καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ κάνει ἀγώνα, γιὰ νὰ πάρει πίσω αὐτὴ τὴ χαμένη ἐξουσία.
Ὁ ἄνθρωπος ἦταν ὁ ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου καί, μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου ἔγινε ὁ διάβολος. «Κάνε του, λοιπόν, ἄνθρωπε, πόλεμο νὰ πάρεις πίσω τὴν ἐξουσία, πού σοῦ πῆρε», μᾶς ἔλεγε.
Τὸν ρώτησα τότε:
— Τόσο σπουδαῖος, λοιπόν, εἶναι ὁ ἀγώνας κατὰ τῆς λαιμαργίας;
Καὶ μοῦ ἀπάντησε ὡς ἑξῆς:
— Εἶναι τόσο σημαντικὸς ὁ ἀγώνας αὐτὸς γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας συνήθιζαν, τὴν ὥρα ποὺ ἔφτιαχναν τὸ φαγητό τους, νὰ ρίχνουν μέσα κι ἕνα ποτήρι πικράδι, ὥστε νὰ μὴ νιώθουν τὴν παραμικρὴ ἡδονὴ τὴν ὥρα ποὺ ἔτρωγαν.
— Καὶ τί βγαίνει μ’ αὐτό, Γέροντα;
— Τί βγαίνει; Ἄκουσε νὰ σοῦ ἐξηγήσω. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος κάνει τέτοιο ἀγώνα, δὲν προλαμβάνει νὰ σηκώσει τὰ χέρια του στὴν προσευχὴ κι ἀμέσως κατεβαίνει ἡ χάρις καὶ κάθεται ἐπάνω του.

Κλείτου Ιωαννίδη-Γεροντικὸ τοῦ 20οῦ αἰῶνα