Κυριακή ΙΔ’ Λουκά-Η κραυγή του τυφλού είναι η κραυγή ενός κόσμου που ζει μέσα στο σκοτάδι και που αναζητά το φως.

«Αὐτός δε πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν Υἱέ Δαυίδ ἐλέησόν με»

  Κάθεται στην άκρη του δρόμου, πιθανόν σε πολυσύχναστο δρόμο και ζητιανεύει. Πρέπει να ζήσει αλλά είναι τυφλός, να εργαστεί δεν μπορεί και ποιος τον θέλει άλλωστε; Κάθεται και ζητά ελάχιστα της αγάπης του κόσμου. Αισθάνεται δυστυχής, καταλαβαίνει πόσα του λείπουν από την ζωή. Τα μάτια είναι εκείνα που δίνουν νόημα σ’ αυτήν. Βλέπει ο άνθρωπος την δημιουργία του Θεού, το θαύμα της μεγαλοσύνης Του και μετέχει σ’ αυτήν την μεγαλοσύνη και η ζωή του γίνεται ευτυχισμένη.
  Όμως για τον τυφλό του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος η ζωή του δεν είναι ευτυχισμένη. Περιμένει την ελεημοσύνη του κόσμου και ζει κάθε μέρα με τον οίκτο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο από το να σε λυπούνται οι άνθρωποι και αυτό το αισθάνεται ο τυφλός της Ιεριχούς.

 Γι αυτό μόλις μαθαίνει από τον θόρυβο που γίνεται ότι πλησιάζει ο Χριστός, αρχίζει να κραυγάζει «Ιησού υιέ Δαυίδ ελέησον με». Ανέλπιστη ευκαιρία, είναι δυνατόν να την χάσει; Οι άλλοι του φωνάζουν να σιωπήσει, αν είναι δυνατόν! Στην

Όλα είναι χιονισμένα...Αλφαβητάριον 1957

Όλα είναι χιονισμένα...

[Αλφαβητάριον Ι. Γιαννέλη - Γ. Σακκά, έκδοση 1957, Εικονογράφηση Κ. Γραμματόπουλου]

πηγή

Ο αμετανόητος αδερφός!

Το χειμώνα του 1990, μια πολύ κρύα μέρα, επισκεφτήκαμε μαζί με τον αδερφό μου, τον Άγιο Πορφύριο. Όταν μπήκαμε στο κελλί, είδα τον Άγιο ξαπλωμένο και βαριά άρρωστο.
Πλησίασα, πήρα την ευλογία του και θέλησα να του μιλήσω για τον αδερφό μου, που
εκείνη τη στιγμή είχε σταθεί παραπίσω.
Με πρόλαβε όμως ο Άγιος και πολύ χαμηλόφωνα, χωρίς να μας ακούσει ο αδερφός μου, μου είπε στενοχωρημένος:
- Τί μου τον έφερες αυτόν εδώ;
Ντράπηκα, πάγωσα... Τα ήξερε όλα ο Άγιος! Φύγαμε, χωρίς να του μιλήσω για το
πρόβλημα υγείας του αδερφού μου. Είχε κακοήθη καρκίνο στο λαιμό και γνώριζε πως σύντομα θα πέθαινε.
Ο αδερφός μου είχε σπαταλήσει τη ζωή του μέσα στην αμαρτία. Είχε μπλέξει με μια μεγάλη παρέα επίσης ανύπαντρων ανδρών και κάνανε άσωτη ζωή. Βλασφημούσε τα Θεία και παρόλο που σύντομα θα αντίκρυζε τον θάνατο, δεν έδειχνε κάποια μετάνοια.
Κοιμήθηκε 15 μήνες μετά από εκείνη την επίσκεψη...

 Μαρτυρία κ. Γεωργίου Δ. εμπόρου - Ξυλόκαστρο

πηγή

Βρήκε το φως της όταν αγιογράφησε την Παναγία την Παραμυθία!!

  Η μοναχή Θαβωρία κατάγεται από την Κρήτη αλλά πολύ νωρίς αφιερώθηκε στον Θεό και πήγε στο όρος Θαβώρ όπου εκεί ζει όλα τα χρόνια της μοναστικής της διαδρομής.
Είχε την ευλογία και το χάρισμα να αγιογραφεί κι έτσι όλα τα χρόνια το διακόνημά της στο μοναστήρι, ήταν να αγιογραφεί εικόνες για τα μοναστήρια των Ιεροσολύμων, του Πατριαρχείου αλλά και άλλων Μονών στην Ελλάδα και την Κύπρο.
  Το 2012 όμως είχε ένα πρόβλημα με τα μάτια της εξαιτίας του οποίου έχασε το φως της. Όμως εκείνη δεν άφησε τις εικόνες της και ώσπου να τυφλωθεί τελείως συνέχιζε να αγιογραφεί. 

 Μάλιστα εκείνη την περίοδο μέχρι την απόλυτη τύφλωσή της αγιογραφούσε την εικόνα της Παναγίας της Παραμυθίας, την οποία όμως δεν είχε τελeιώσει όταν το μεγάλο πρόβλημα με τα μάτια της είχε επιδεινωθεί.
Κάτι μέσα της την οδήγησε να δώσει την εικόνα και όχι να την κρατήσει κοντά της.
Ζήτησε να την πάρουν στην Ναζαρέτ όπου όσο η εικόνα έμεινε εκεί και επιτέλεσε πολλά θαύματα ακόμη και σε Μουσουλμάνους, γεγονός που έκανε την εικόνα ξακουστή και πλήθος κόσμου άρχισε να πηγαίνει για να την προσκηνύσει.

Κάλεσε και θα είμαι εκεί! Θα μεταφέρω την αγάπη σου στον Θρόνο του Θεού!(Άγιος Γαβριήλ)

 Κάποτε, όταν είπε ότι θα φύγει από τη ζωή, άρχισα να κλαίω, του είπα ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν, ότι τον χρειαζόμαστε πραγματικά! 

Έριξε ένα δάκρυ και είπε:
- Μην ανησυχείς, Μανανίκο μου, θα είμαι πάντα με όλους, η ψυχή μου δεν θα σε αφήσει ποτέ. Κάλεσε και θα είμαι εκεί! Θα μεταφέρω την αγάπη σου στον Θρόνο του Θεού!

πηγή

O Ἅγιος Νεομάρτυς Ζαχαρίας ὁ ἐξ Ἄρτης,''τά σκέλη σχισθείς καί εἰς φρέαρ ριφθείς ὑπέρ Χριστοῦ''

Στίς 20 Ἰανουαρίου καί κατά τό ἔτος 1782 ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ζαχαρίας ὁ ἐξ Ἄρτης, ἐμαρτύρησεν εἰς Παλαιᾶς Πάτρας τῆς Πελοποννήσου, τά σκέλη σχισθείς καί εἰς φρέαρ ριφθείς ὑπέρ Χριστοῦ, λαβών τοῦ μαρτυρίου τόν στέφανον.
«Νεομάρτυρες», Ἱερομόναχος Ἀναστάσιος, Ἐκδόσεις Ἑρμηνεία - Ἅγιον Ὄρος
***
  Ο Άγιος Νεομάρτυς Ζαχαρίας καταγόταν από τα μέρη της Άρτας. Σε μικρή ηλικία εξισλαμίσθηκε και ήρθε στις Παλαιές Πάτρες όπου εξασκούσε την τέχνη του γουναρά. Όμως μετανόησε που αλλαξοπίστησε. Έτσι, αφού ήλθε σε μετάνοια, βρήκε κάποιο πνευματικό στον οποίο εξομολογήθηκε το αμάρτημα της εξωμοσίας του και ζήτησε την ευλογία να πορευθεί προς το μαρτύριο.
  Ο πνευματικός, φοβούμενος μήπως ο Μάρτυρας δειλιάσει κατά την διάρκεια των βασανιστηρίων, τον απέτρεπε. Τότε ο Άγιος αποκρίθηκε στον πνευματικό και του είπε:

 «Έχω τόση δίψα να βασανισθώ για τον Χριστό, όπου επιθυμώ να λάβω, αν ήταν δυνατόν, και περισσότερα βασανιστήρια, από αυτά που μου ανέφερες». Προ των λόγων αυτών της δυνάμεως της πίστεως και της αγάπης στον Χριστό, πνευματικός μετέδωσε τα Άχραντα Μυστήρια στον Άγιο και τον ευλόγησε.
  Ο Άγιος πήγε στο εργαστήριό του, πούλησε όλα του τα υπάρχοντα τα οποία έδωσε ελεημοσύνη στους πτωχούς και παρουσιάσθηκε στον κριτή, ενώπιον του οποίου ομολόγησε στην πίστη του στον Χριστό. Παρά τις κολακείες, εκείνος επέμενε σθεναρά στην ομολογία του. Έτσι τον έκλεισαν στην φυλακή και τον βασάνισαν επί πολλές ημέρες. Εκείνος υπέμεινε τα φρικτά μαρτύρια με πνευματική ανδρεία και αξιοθαύμαστη καρτερία, για να παραδώσει το πνεύμα του το 1782 .
Η τοπική Εκκλησία της Άρτας εορτάζει την μνήμη του και εικόνα του φυλάσσεται στην ιερά μονή Κάτω Παναγιάς Άρτας. Την μνήμη του πανηγυρίζει επίσης και η τοπική Εκκλησία των Πατρών, αφού ο Άγιος εργάσθηκε εκεί.

πηγή

Ο ΜΙΘΡΙΔΑΤΗΣ ΖΕΙ (ΚΑΙ... ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ... ΚΥΡΙΕΥΕΙ) !

  Όση δόξα δεν μπόρεσε να δρέψει στην πολυτάραχη ζωή του ο βασιλιάς του Πόντου και της Μικράς Αρμενίας Μιθριδάτης ΣΤ΄ (που βασίλεψε από το 120 μέχρι το 63 π.Χ., δηλ. 57 ολόκληρα χρόνια!), την απολαμβάνει μαζεμένη στις μέρες μας, και μάλιστα σε υπερπολλαπλάσιο βαθμό του αναμενομένου, τέτοιον που ούτε και ο ίδιος στα καλύτερα όνειρά του δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί --μια παράδοξη, μεταμοντέρνου τύπου δόξα--, 21 ολόκληρους αιώνες μετά τον (προγραμματισμένο από τον ίδιο) θάνατό του...

  Ο καλός μας ο Μιθριδάτης λοιπόν, εξαιτίας του μεγάλου φόβου του μήπως τον δηλητηριάσουν, χορηγούσε στον εαυτό του βαθμιαία αυξανόμενες μη θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου, ώστε να αναπτύξει τελικά ανοσία έναντι του δηλητηρίου.

 Έξυπνη ομολογουμένως ιδέα, που στέφθηκε από επιτυχία (από αυτές τις επιτυχίες "του αιώνος τούτου" που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις με αυτές ή να κλάψεις, ή και τα δύο μαζί...). Η "τεχνική" αυτή, να συνηθίζεις τον εαυτό σου στα (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) δηλητήρια, ο "μιθριδατισμός", όπως ονομάστηκε, έχει την τιμητική της στην εποχή μας, στην οποία εν τέλει "όλα είναι μια συνήθεια, βρε αδελφέ, γι' αυτό χαλάρωσε"...

 Μια συνήθεια είναι λοιπόν τα πάντα. 

Μια συνήθεια είναι η εκπτώχευσή σου, μια συνήθεια ο εξανδραποδισμός σου, μια συνήθεια ο εξευτελισμός σου, μια ατέλειωτη συνήθεια η ταπείνωσή σου...

 Μια συνήθεια είναι όταν, ακούγοντας τη λέξη "Ελλάδα", ξύνεις το κεφάλι σου λέγοντας "μωρέ, κάτι μου θυμίζει αυτή η λέξη, κάτι μου θυμίζει...".

 Μια συνήθεια είναι να ελκύεσαι από γητευτές και (λαο)πλάνους. 

Μια συνήθεια είναι να κραυγάζεις στα γήπεδα τη μοναξιά σου. 

Ηδονή και οδύνη

Λέει ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: «Ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος δημιούργησε τὴν ἀνθρώπινη φύση, δὲν ἔβαλε μέσα της ἡδονή» –μὴν τὸ παρεξηγήσετε, ἀκοῦστε πῶς τὸ ἑρμηνεύει– «ἀλλὰ κάποια νοερὴ δύναμη πρὸς ἡδονή».

  Εἴμαστε γεμάτοι ἀπὸ αἰσθήσεις. Βλέπουμε, ἀκοῦμε, αἰσθανόμαστε τὰ πάντα, ὅλα εἶναι αἰσθήσεις. Οἱ αἰσθήσεις εἶναι ἀπ’ τὸν Θεό, ἀλλὰ ὁ Θεός δὲν ἔδωσε ἡδονὴ στὴν κάθε αἴσθηση. Προσέξτε, ἔδωσε κίνηση πρὸς ἡδονὴ πρὸς τὸν Θεό. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του τὴν κίνηση πρὸς ἡδονή, ἀλλὰ τί ἡδονή; Αὐτὴ ἡ ἡδονὴ τοῦ «ἐρᾶσθαι τὸν Θεόν», λέει ὁ Μάξιμος, νὰ ἀγαπᾶς τὸν Θεό. Ἂν ἡ κίνηση γιὰ ἡδονὴ δὲν πάει στὸν Θεό, ὑπάρχει ὅμως μέσα, τότε στρέφεται καὶ γίνεται ἡδονὴ τῶν αἰσθήσεων καὶ ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ ἁμαρτία.     Βλέπετε, καίριο σημεῖο αὐτὸ σὲ μιὰ ψυχοθεραπευτικὴ διαδικασία. Μάλιστα τονίζει ὁ Μάξιμος ὅτι ἐπειδὴ εἶδε ὁ Θεὸς πὼς ὁ ἄνθρωπος ἔτρεψε ὅλη τὴν ἡδονή, τὴν κίνηση πρὸς ἡδονὴ ποὺ εἶχε πρὸς τὸν Θεό, τὴν ἔτρεψε τώρα πρὸς τὶς αἰσθήσεις του, ὁ Θεὸς ἔβαλε ἕνα φάρμακο καὶ ἕνα θεραπευτήριο, σπουδαῖο θεραπευτήριο, ἔβαλε τὴν ὀδύνη, ὅπου μὲς τὴν ὀδύνη καὶ τὸν πόνο ἡ ἡδονὴ ποὺ πάει νὰ ξεσπάσει, νὰ γίνει κάτι κυρίαρχο, ἀρχίζει καὶ ὑποτάσσεται. Ἦρθε ἡ ὀδύνη καὶ καλύπτει τὴν ἡδονὴ τοῦ ἀνθρώπου.

 +π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Ἡ ἐκκοπή τοῦ θελήματος καί ἡ κατάθλιψη

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ (ΑΒΒΑΣ ΠΟΙΜΗΝ)

 Ὅποιος «ἔχει θέλημα» καί δέν τό καταπολεμᾶ διά τῆς ὑπακοῆς σέ Πνευματικό πατέρα, ζεῖ ζωή ὑπερήφανη, ἐγωιστική, ζεῖ ὑπό τήν ἐπήρρεια τοῦ πονηροῦ πνεύματος καί βασανίζεται. Οἱ ἄνθρωποι ταλαιπωροῦνται καί ταλαιπωροῦν διότι δέν κόβουν τό θέλημά τους ὁ ἕνας στόν ἄλλο, κατά τό «Ὑπακούετε ἀλλήλοις».

   Αὐτό, τό θέλημα εἶναι σύμφωνα μέ τούς Ἁγίους Πατέρες τό χάλκινο τεῖχος, πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό διότι μᾶς ἐμποδίζει νά κάνουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Διαβάζουμε στό Γεροντικό:

 «Ὁ ἀββᾶς Ποιμὴν εἶπε, ὅτι τὸ θέλημα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τεῖχος χάλκινο ἀνάμεσα σ᾿αὐτὸν καὶ τὸ Θεό, καὶ πέτρα ποὺ (γυρίζει) καὶ χτυπάει τὸν ἴδιο (τὸν ἄνθρωπο). Ἂν λοιπὸν τὸ ἐγκαταλείψει, θὰ λέει κι αὐτὸς (ὅπως ὁ προφήτης Δαβίδ):«Ἐν τῷ Θεῷ μου ὑπερβήσομαι τεῖχος» (Ψαλμ. 17:30).Ἂν πάλι τὸ δικαίωμα συνεργαστεῖ μὲ τὸ θέλημα, τότε ὁ ἄνθρωπος νικιέται».

 «Αἱματηρός» ἀγώνας ἀπαιτεῖται γιά τήν ἀποβολη τοῦ ἰδίου θελήματος.

 «Ἡ Πατερικὴ πείρα χαρακτήρισε ...τὸν ἀγώνα (τοῦ ἀνθρώπου) γιὰ τὴν ἐκκοπὴ τοῦ ἰδίου θελήματος, σὰν μαρτύριο καὶ σταυρό. Ὁ ἀγώνας αὐτὸς ἀποτελεῖ βασικὸ στοιχεῖο τῆς ὀρθόδοξης πνευματικότητας. Διότι ὅταν κανεὶς ἱκανοποιεῖ τὸ θέλημά του, ἀρχικὰ ἀπολαμβάνει τὴν τέρψη τῆς ἡδονῆς, ἡ ὁποία ὅμως εἶναι ἐφήμερη, παραπλανητικὴ καὶ καταλήγει γρήγορα σὲ ἀπογοήτευση καὶ πίκρα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ ἐκκοπὴ τοῦ θελήματος ἀξιολογεῖται περισσότερο ἀπὸ τὴ νηστεία καὶ τὴν προσευχή, oἱ ὁποῖες χωρὶς τὴν ὑπακοὴ αὐξάνουν τὸν ἐγωκεντρισμὸ καὶ ἐνισχύουν τὴ φιλαυτία. Αὐτὸς ποὺ ἐπιμένει στὸ θέλημά του ἔχει μεγάλη ἐμπιστοσύνη στὸν ἑαυτό του καὶ δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίσει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ».

Ὅσοι δέν ἀρνοῦνται τό θέλημά τους νοσοῦν ἀπό ὑπερηφάνεια καί αὐτοπεποίθηση.
« Ὁ ὑπερήφανος» γράφει ὁ Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, «δὲν ἀναζητεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ , ἀλλὰ προτιμᾶ νὰ κατευθύνει ὁ ἴδιος τὴ ζωή του (ἐνν. κάνοντας τό θέλημά του) . Καὶ δὲν καταλαβαίνει πώς , χωρὶς τὸν Θεὸ , δὲν ἐπαρκεῖ τὸ λογικό τοῦ ἀνθρώπου γιὰ νὰ τὸν καθοδηγεῖ . Κι ἐγὼ , ὅταν ἐζοῦσα στὸν κόσμο προτοῦ νὰ γνωρίσω τὸν Κύριο καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα , ἐστηριζόμουν στὸ λογικό μου . Ὅταν ὅμως ἐγνώρισα μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ , τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ , τότε παραδόθηκε ἡ ψυχή μου στὸν Θεὸ καὶ δέχομαι ὁ,τιδήποτε θλιβερό μοῦ συμβεῖ καὶ λέω : «Ὁ Κύριος μὲ βλέπει ... Τί νὰ φοβηθῶ ;» Προηγουμένως ὅμως δὲν μποροῦσα νὰ ζῶ κὰτ ‘ αὐτὸν τὸν τρόπο .

Γιὰ ὅποιον παραδόθηκε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἡ ζωὴ γίνεται πολὺ εὐκολότερη , γιατί

Ο Κύριος έκανε τα ενενήντα εννιά από τα εκατό βήματα που χρειάζεσαι για τη σωτηρία σου

«Ο Κύριος έκανε τα ενενήντα εννιά από τα εκατό βήματα που χρειάζεσαι για τη σωτηρία σου. Δεν θα προσπαθήσεις να κάνεις το βήμα που απέμεινε για να επιτύχεις τη σωτηρία σου, όταν μάλιστα «ούτω γαρ πλουσίως επιχορηγηθήσεται υμίν η είσοδος εις την αιώνιον βασιλείαν του Κυρίου ημών και Σωτήρος Ιησού Χριστού» (Β’ Πέτρ.α’ 11);»

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος

«Δον Κιχώτες» (Κ.Καρυωτάκη-1920)

Οι Δον Κιχώτες πάνε ομπρός, και βλέπουνε ως την άκρη

του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την ιδέα.

Κοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ

για να δεχθούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.

***

Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων,

Αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσής του δρόμου,

ο Σάντσος λέει «δε σ’ το λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων

σχεδίων αντάξιοι μένουνε και: «Σάντζο τ’ άλογο μου!»

***

Έτσι αν το θέλει ο Θερβάντες – εγώ τους είδα, μέσα

στην μίαν ανάλγητη Ζωή, του Ονείρου τους ιππότες

άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,

με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν’ απαρνηθούν τις πρώτες.

***

Τους είδα πίσω να ‘ρθουνε – παράφρονες ωραίοι

Ρηγάδες που επολέμησαν γι’ ανύπαρχτο βασίλειο-

Και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά πως ρέει,

την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!

Γέροντα, πόσα είδη φίλων υπάρχουν;

- Γέροντα, πόσα είδη φίλων υπάρχουν;
- Τέσσερα, απάντησε.
1. Οι φίλοι που είναι σαν το φαγητό, κάθε μέρα τους χρειάζεσαι.
2. Υπάρχουν οι φίλοι που είναι σαν το φάρμακο, τους ψάχνεις όταν νοιώθεις άσχημα.
3. Υπάρχουν οι φίλοι που είναι σαν ασθένεια, οι ίδιοι σε ψάχνουν.
4. Αλλά υπάρχουν και οι φίλοι που είναι σαν τον αέρα! Δεν είναι ορατοί, αλλά είναι πάντα μαζί σου.

Από το Μέγα Γεροντικό.

Ο Άγιος Αρσένιος επίσκοπος Κερκυρας όπως απεικονίζεται στον περίφημο λειτουργικό κώδικα l'Exultet di Bari

Ο Άγιος Αρσένιος επίσκοπος Κερκυρας όπως απεικονίζεται  στον περίφημο λειτουργικό κώδικα l'Exultet di Bari.

πηγή

"Θα ήθελα να μιλήσω με τα πουλιά. Θέλω να τα ρωτήσω, πώς μοιράζουν έτσι καλά τον ουρανό με τα αδέλφια τους."

Έρασμος

Ο Μετάνθρωπος. Η ανάσταση νεκρών και η ψηφιακή αθανασία

Νίκη Χασάπη, Θεολόγος MSc Θεολογίας

  Τα δύο στάδια που αναπτύχθηκαν στην προηγούμενη ενότητα, σύμφωνα με τους περισσότερους μετανθρωπιστές, θα οδηγήσουν στον μετάνθρωπο. Φαίνεται από την ετυμολογία του όρου, τόσο στην Αγγλική, όσο και στην ελληνική μετάφρασή της, ότι ο μετα-άνθρωπος δεν θα είναι πλέον άνθρωπος, τουλάχιστον όχι με την έννοια που είναι σήμερα. Θα διακρίνεται σε δύο βασικά είδη. Τα ανθρωποειδή ρομπότ και τα ψηφιακά μυαλά.

  Τα ανθρωποειδή ρομπότ θα είναι εξ ολοκλήρου μηχανικές κατασκευές, οι λεγόμενες υπερφυείς μηχανές, οι οποίες θα λειτουργούν με υπερυπολογιστές τρομαχτικής ευφυΐας[1], ενώ τα ψηφιακά μυαλά θα είναι μεταφορτωμένοι εγκέφαλοι ανθρώπων χωρίς σώμα, τα οποία θα «φιλοξενούνται σε μία εικονική πραγματικότητα»[2].

 Με άλλα λόγια χάρη στην κρυογονική και την υαλοποίηση, οι άνθρωποι που έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στον Μετανθρωπισμό και δεν προλάβουν να δουν στη διάρκεια της ζωής τους την έλευση του μετανθρώπου, θα έχουν τη δυνατότητα να διατηρήσουν τον εγκέφαλό τους με τη μέθοδο της υαλοποίησης ή πιο επιστημονικά της κρυογενικής διατήρησης με σταθεροποίηση μέσω αλδεΰδης[3].

  Το 2016 δημιουργήθηκε η εταιρεία Netcome, με στόχο να πραγματοποιήσει αυτό που έχει ήδη πετύχει μέχρι σήμερα σε κουνέλια και χοίρους. Την υαλοποίηση του ανθρώπινου εγκεφάλου με όλες του τις δομές και τα τρισεκατομμύρια των συνάψεών του ανέπαφες, ώστε να μεταφορτωθεί ακέραιος σε υπολογιστή ή σε cloud και να συνεχίσει να λειτουργεί ψηφιακά, ή ξεπαγώνοντάς και τοποθετώντας τον σε κάποιον άλλον ξενιστή[4]. 

Ιδιαίτερα τα ψηφιακά μυαλά, κρίνονται ως ιδιαιτέρως συμφέροντα, λόγω του χαμηλού κόστους αναπαραγωγής και συντήρησης. Θα μπορούν να ζουν στην εικονική πραγματικότητα, σε μία προσομοιωμένη δηλαδή με τον φυσικό μας κόσμο (ή με οποιονδήποτε άλλον κόσμο) κατάσταση[5]. Μάλιστα ο N. Bostrom θεωρεί ότι υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να είμαστε όλοι μας εικονικές προσομοιώσεις των απογόνων μας[6].

Ο Ναΐσκος του Αγίου Αθανασίου και ο Παπαδιαμάντης

 

Ο Ναΐσκος του Αγίου Αθανασίου, μετόχι της Μονής Χρυσολεοντίσσης της Αίγινας, χωμένος στα μπετά της οδού Αριστοφάνους 32 στου Ψυρρή .

  Παλιά τοπική παράδοση θέλει τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που ζούσε στην περιοχή , να εμπνέεται και να γράφει στην δροσερή αυλή που υπήρχε δίπλα στον Ναό το περίφημο διήγημα " Ο ξεπεσμένος Δερβίσης ", ενώ έθιμο για τους παλιούς Αθηναίους ήταν το προσκύνημα στο μικρό κατανυκτικό εκκλησάκι κατά την επιστροφή τους από το πανηγύρι του Αγίου Αθανασίου στο Θησείο .

πηγή

Τά Ἁγιορειτικά ποιήματα τοῦ Π.Β. Πάσχου

  Ἑτοιμάζοντας τὴν ἀνθολογία «Προσευχομένη ποίηση», ποὺ στηρίζεται στὶς δεκαεννέα ποητικὲς συλλογὲς ποὺ ἀπὸ τὸ 1964 μέχρι σήμερα μᾶς χάρισε ὁ γνωστός Καθηγητὴς καὶ λογοτέχνης κ. Π.Β. Πάσχος, σκέφτηκα ὅτι ἔνα ἄλλο παράλληλο θέμα εἶναι ἐκεῖνο ποὺ σχετίζεται μὲ τὸν ἱερὸ Ἄθωνα. 

 Δηλαδή, θέλω νὰ ἐξηγήσω, πὼς μέσα σ’αὐτὲς τὶς ποιητικὲς συλλογές, συνάντησα ἀρκετὰ ποιήματα, ποὺ ὄχι ἁπλῶς μᾶς συγκινοῦν καὶ διδάσκουν τὸν ἔνθεο βίο καὶ τὴν κατάνυξη, ποὺ ἀποπνέει τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἀλλὰ καὶ μᾶς προϊδεάζουν γιὰ τὴν ἁγιότητα κάποιων Μοναχῶν του (Ἁγ. Παϊσίου, Γ. Ἀβιμέλλεχ κ.ἄ). 

 Θεώρησα, λοιπόν, σωστὸ νὰ πρωτοπαρουσιάσω μέρος τῆς πνευματικῆς ἀνίχνευσής μου στοὺς ἁγιασμένους μὲ προσευχὴ και κατάνυξη ὀλάνθιστους κήπους τοῦ Π.Β.Π., γιὰ νὰ χαρίσω τὴν παραμυθία καὶ τὸ ἱερὸ δέος ποὺ κι ἐγὼ ἔνοιωσα, μελετώντας μὲ προσεχτικὰ βήματα τὰ ποιήματα του.

1. Πρός Καρυάς

Στῆς Παναγιᾶς τό περιβόλι, Θέ μου,
ἀπ᾿ τό γλυκό σου φῶς τί βρύσες χύνονται!
Περπατῶ στό ἐλιώνα καί πνίγομαι
στίς ἀσημένιες φωτιές του.
Στίς φοῦχτες μου παίρνω νερό ἀπό τήν πέτρα
καί νοιώθω ἕνα μεθύσι ἀπό ἡλιαχτίδες:
ἡ μουσική τῶν μοναχῶν, τό "τάλαντον",
τό σήμαντρο, οἱ καμπάνες τοῦ Πρωτάτου
ἕνα γαλάζιο φῶς πού ἀναρριγεῖ
στίς χορδές τῆς ψυχῆς μου.
Ἄχ, νά μποροῦσα μέσα μου νά κράταγα
μπόλικο φῶς, γιά τίς νυχτιές πού αὔριο θά ᾿ρθουν!...

(ἀπό τήν πρώτη ποιητική συλλογή, "Μυστικόν Ἔαρ", Οἱ Ἐκδόσεις τῶν φίλων, Ἀθήνα 1964, σελ. 58)

2. Μικρό Ἀπόδειπνο

Ὑγρό μά ἐξαίσιο δροσοβόλημα
μέ τή βροχή, πού πέφτει ραβδωτή

Όταν ξεκινάς την ημέρα σου θα πίνεις το καφεδάκι σου με τον Χριστό!

 

Ελεύθερους νόμιζε όχι όσους έτυχε να είναι ελεύθεροι, αλλά εκείνοι που έχουν την ζωή και τους τρόπους ελεύθερους

 Ελεύθερους νόμιζε όχι όσους έτυχε να είναι ελεύθεροι, αλλά εκείνοι που έχουν την ζωή και τους τρόπους ελεύθερους.
Δεν πρέπει να ονομάζουμε ελεύθερους αυτούς που είναι πονηροί και ακόλαστοι, γιατί είναι δούλοι των παθών και της ύλης.
Ελευθερία και ευτυχία της ψυχής είναι η πραγματική καθαρότητα της ψυχής και η καταφρόνηση των προσκαίρων.
Αν παρακολουθείς τον εαυτό σου και τον δοκιμάζεις, θα δεις ότι οι άρχοντες και τα αφεντικά έχουν εξουσία μόνο του σώματος, όχι και της ψυχής. Και να το θυμάσαι αυτό πάντοτε.
Γι' αυτό αν διατάζουν φόνους ή τίποτε άτοπα ή άδικα και ψυχοβλαβή, δεν πρέπει να υπακούμε σ' αυτούς και αν μας βασανίζουν ακόμη. Γιατί ο Θεός δημιούργησε την ψυχή ελεύθερη και αυτεξούσια σε όλα όσα κάνει, καλά ή κακά.

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

πηγή

Η απελπισία έρχεται, όταν δεν πηγαίνεις στην εξομολόγηση...

Η απελπισία έρχεται, όταν δεν πηγαίνεις στην εξομολόγηση να λες τους λογισμούς σου και δεν συμβουλεύεσαι τον άλλον, αλλά βαδίζεις με τις δικές σου ιδέες, ασυμβούλευτος. Πολλοί άνθρωποι που δεν συμβουλεύτηκαν κανέναν, απελπίστηκαν και τελικά αυτοκτόνησαν. Η αιτία που έρχεται η απελπισία στον άνθρωπο είναι η υπερηφάνεια.

Όσιος Άνθιμος της Χίου

Αυτό είναι το φοβερό για την ψυχή...

  Ο θάνατος όταν κατανοηθεί από τους ανθρώπους, είναι αθανασία. Δεν τον κατανοούν όμως οι αμαθείς. γι' αυτούς είναι θάνατος. Και οπωσδήποτε δεν πρέπει να φοβόμαστε τούτο το θάνατο, αλλά την απώλεια της ψυχής, που είναι η άγνοια του Θεού. Αυτό είναι το φοβερό για την ψυχή.

Μέγας Αντώνιος

Προσωπικά αντικείμενα του Αγίου Γεωργίου του Φουστανελά

Μέρος της ενδυμασίας, η φέρμελη (γιλέκο) και το ρολόι του αγίου Νεομάρτυρα Γεωργίου του Φουστανελά, φυλάσσονται μαζί με πολλά άλλα προσωπικά αντικείμενα του Αγίου στην κατοικία του στα Ιωάννινα .

πηγή

Υπάρχει κάτι πανέμορφο στο χιόνι που έχει στρωθεί....

«Υπάρχει κάτι πανέμορφο στο χιόνι που έχει στρωθεί. Περπατάς εκεί που κάποιος άλλος δεν έχει περπατήσει. Αυτό σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστός άνθρωπος, παρόλο που ξέρεις ότι κατά βάθος, δεν είσαι».

Carol Rifka Brunt, ''Tell the Wolves I’m Home''.

Απότμημα ιερού Λειψάνου του αγίου Νεομάρτυρα Γεωργίου του εν Ιωαννίνοις στην Μικρά Αγία Άννα

  

  Απότμημα ιερού Λειψάνου του αγίου Νεομάρτυρα Γεωργίου του εν Ιωαννίνοις , ευλογία του μακαριστού Μητροπολίτου Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ, κατά την ημέρα της ανακομιδής των ιερών Λειψάνων του Αγίου στις 26 Οκτωβρίου 1971, προς τον ποιητή της Ακολουθίας του Αγίου, Βορειοηπειρώτη στη καταγωγή, μοναχό Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη Υμνογράφο της Μ. τ .Χριστού

 Εκκλησίας, στη καλύβη του οποίου στη Μικραγιάννα φυλάσσεται και πανηγυρικά εορτάζεται την ημέρα της μνήμης του Αγίου.

πηγή

9 γράμματα έχει η λέξη ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, εννιά ήταν και αυτοί που δεν επέστρεψαν στον Χριστό....

9 γράμματα έχει η λέξη ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, εννιά ήταν και αυτοί που δεν επέστρεψαν στον Χριστό μετά την ίαση. Όχι! Δεν έχει ανάγκη ο Θεός την Ευχαριστία μας προς το πρόσωπο Του, ο ΕΝΑΣ Θεός δεν έχει ανάγκη τίποτα! Τονίζει ομως εδώ πως η αχαριστία είναι ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ! ΔΕΝ θέλουμε να ζούμε χωρίς εσένα Χριστέ μου, χάρισε μας το μέγα έλεός σου και κάνε μας να σε αγαπάμε από τα βάθη της ψυχής μας!

πηγή

Άρχισαν να φωνάζουν δυνατά και να κλαίνε μέσα στην εκκλησία " Αυτός, Αυτός ήταν στο Μπιζάνι. Αυτός μας είπε θα πάρουμε την πόλη"

'' Γην δεξαμένην αίμα σου μαρτυρίου, φρούρει σαις ευχές Άγιε''

Ο Άγιος νεομάρτυρας Γεώργιος εξ Ιωαννίνων είναι ο Προστάτης Άγιος και της Προεδρικής Φρουράς.

Ένα Άγνωστο σε πολλούς γεγονός στη Μάχη του Μπιζανίου, 1912-1913.

   Η σημαντικότερη Μάχη των Α' Βαλκανικών Πολέμων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για την Απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Ένας πόλεμος 100 ημερών μέσα σε πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες και απέναντι σε έναν καλά οργανωμένο και τέλεια οχυρωμένο Τουρκικό Στρατό.
Τα Οχυρά Μπιζανίου λόγω της φύσης του εδάφους και της τέλειας κατασκευής ήταν απόρθητα. Το χιόνι, το κρύο και οι κακουχίες μεγαλύτερος ακόμη εχθρός για τους Έλληνες Στρατιώτες.
Τα Γιάννενα όμως, αυτή η Ιστορική Πόλη των Γραμμάτων και των Εθνικών Ευεργετών έπρεπε να ελευθερωθούν, ήταν απαίτηση όλων των Ελλήνων.
Εθελοντές από όλη την Ελεύθερη Ελλάδα και κυρίως από Κρήτη ήλθαν γι'αυτόν τον αγώνα.

   Βραδιάζει η 20η Φεβρουαρίου 1913, μια ακόμα παγερή νύχτα για τους Έλληνες Στρατιώτες των Προφυλακών Μάχης.
  Κάπου εκεί στα μεσάνυχτα αυτοί οι στρατιώτες της Προφυλακής, βλέπουν στον απέναντι λόφο μια φωτεινή φιγούρα, κάτι ανεξήγητο και απόκοσμο, έναν νεαρό άντρα γύρω στα τριάντα με κόκκινο φέσι και γιλέκο και μακριά φουστανέλα.
Δεν πατούσε στη γη, σαν να πετούσε λίγο πιο ψηλά από το έδαφος. Τρόμαξαν και άρχισαν να φωνάζουν. Έρχεται πιο κοντά τους. Στο χέρι του κρατούσε Σταυρό και ένα απαλό λευκό φως τύλιγε το σώμα του και τους λέει:

 " Μην φοβάστε αύριο θα είστε νικητές. Με το ξημέρωμα η πόλη μου θα είναι ελεύθερη είναι Θέλημα Θεού" και όπως ήλθε έτσι και εξαφανίστηκε.
Κατεβαίνουν γρήγορα και πάνε στον καταυλισμό και βλέπουν και εκεί τους στρατιώτες αναστατωμένους. Τον είδαν και αυτοί.

  Εκείνη την νύχτα έγινε μια επιχείρηση, καταδρομική θα έλεγα από άλλη κατεύθυνση την οποία δεν γνώριζε ούτε ο Αρχιστράτηγος Διάδοχος Κωνσταντίνος.  Ένας παράτολμος Ταγματάρχης ο Ιωάν. Βελισσάριος, παίρνει το Τάγμα του, δεν πάει προς Μπιζάνι αλλά πίσω από την Δουρούτη και παρουσιάζεται ξαφνικά μπροστά στις Τουρκικές Προφυλακές της πόλης στο σημερινό Στρατόπεδο που φέρει το όνομα του "Βελισσαρίου". 

-"Το Μπιζάνι έπεσε είστε περικυκλωμένοι" τους λέει και αυτοί βλέποντας ένα ολόκληρο Τάγμα στην άκρη της πόλης τον πίστεψαν. Ειδοποιεί κοντά στα ξημερώματα τον Διάδοχο Κωνσταντίνο να ετοιμαστεί για τις διαπραγματεύσεις

''Δεν φοβάμαι τη μοναξιά χωρίς ανθρώπους, φοβάμαι τη μοναξιά δίχως πίστη...''

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

πηγή

Σήμερον εμού, αύριο ετέρου, ουδέποτε ουδενός

«Να βγω λίγο στο μπαλκόνι, να δω τον ουρανό, τ΄άστρα, τις πλαγιές που φωτίζονται απ΄ το μισό φεγγάρι κι ύστερα να αποσυρθώ στο κελλί μου, το μικρό. Με συγκίνηση πάντα εισέρχομαι σε αυτό, σαν να είναι ξένο,σα να με φιλοξενεί μόνο γι΄ απόψε και το ευχαριστώ.Σήμερον εμού, αύριο ετέρου, ουδέποτε ουδενός».

Μωϋσέως Αγιορείτου

πηγή

Γιατί εκείνους που εμείς απορρίπτουμε τους μαζεύει ο Θεός(Αληθινή ιστορία)

 Ο αναρχικός με το πράσινο λειρί.

Ομιλία π. Νήφωνος Βατοπαιδινού στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Βύρωνος

  Όταν ήμασταν στο Βατοπαίδι, στις αρχές που πήγαμε, ζούσε και ο Γέροντας μας ο Ιωσήφ. Ήταν γύρω στα τέλη Νοεμβρίου. Ήμουν αρχοντάρης, αρχοντάρης είναι ο μοναχός που υποδέχεται τους ξένους. Και τότε είχαν γίνει μερικά επεισόδια στις 17 Νοεμβρίου στο Πολυτεχνείο, είχαν σπάσει και είχαν γίνει μεγάλες φασαρίες.
Μια ομάδα από αυτά τα παιδιά, τους αναρχικούς, κυνηγημένοι από την αστυνομία έφυγαν και ήρθαν για να κρυφτούν στο Άγιο Όρος. Και ήρθαν εκεί διότι ο ένας από αυτούς -ο οποίος είχε ξυρισμένο το κεφάλι του από τις δύο πλευρές και είχε ένα σαν λειρί εδώ μπροστά και ήταν και βαμμένο πράσινο στις άκρες- είχε ένα θείο στη Μονή Εσφιγμένου. Και τους είπε, θα πάμε στο θείο μου εκεί να κρυφτούμε. Φυσικά, ούτε διαμονητήρια είχαν ούτε ήξεραν πως θα μπουν μέσα. Πήγαν, δεν μπορούσαν να μπουν και μπήκαν με τα πόδια .. πόσες ώρες να φθάσουν. Έφθασαν στην Μονή Εσφιγμένου. Ξέρετε είναι και λίγο αυστηροί εκεί και μόλις τους είδαν σ’ αυτά τα χάλια .. με τα σκουλαρίκια .. τους έδιωξαν. Έφυγαν. Και ήρθαν με τα πόδια, σουρούπωνε θα βράδιαζε, στο Μοναστήρι μας. Ετοιμαζόταν ο πορτάρης να κλείσει την πόρτα και μόλις τους είδε ο καημένος κι αυτός φοβήθηκε, έτσι όπως ήταν η όψη τους και ειδοποίησε το Γέροντα και λέει, Γέροντα τι να κάνουμε; Τώρα να τους διώξουμε; Που θα πήγαιναν; Δεν είχαν και χρόνο γιατί οι Μονές κλείνουν τις πύλες με τη δύση του ηλίου.

  Είπε ο Γέροντας, εντάξει, εφόσον τα έφερε η Παναγία τα παιδιά εδώ βάλτε τους σε ένα δωμάτιο στο Αρχονταρίκι αλλά μην τους βάλετε κοντά με τους άλλους προσκυνητές. Βάλτε τους κάπου ξεχωριστά και έχετε και λίγο το νου σας.
Λοιπόν, ως αρχοντάρης τους φιλοξένησα. Εντάξει, φαινόντουσαν λίγο τρομαγμένοι, απορημένοι από το περιβάλλον που ζούσαν, κουρασμένοι κιόλας από την οδοιπορία. Ξεκουράστηκαν λοιπόν, τους βάλαμε να φάνε. Τους μιλήσαμε λίγο αλλά τους είπαμε ότι ένα βράδυ θα φιλοξενηθείτε, αύριο πρέπει να φύγετε. Λοιπόν, τους είπαμε και λίγα λόγια αγάπης, ότι ο Θεός είναι αγάπη, ό,τι κι αν κάνουμε στη ζωή μας υπάρχει μετάνοια.

  Και την επόμενη μέρα αυτός με το λειρί λέει, πάτερ, θέλω να μείνω ακόμη μία ημέρα. Μπορώ να μείνω; Οι άλλοι δεν ήθελαν, έφυγαν. Λέω, θα ρωτήσω και θα σου απαντήσω. Ε, ο Γέροντας λέει, εντάξει αφού θέλει ας μείνει ακόμη ένα βράδυ.

Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που παίζουν το κάθε παιχνίδι ανάλογα με τις επιδιώξεις τους....

  Αυτό που ποτέ δεν θα αποδεχτώ είναι η υποκρισία.... Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που παίζουν το κάθε παιχνίδι ανάλογα με τις επιδιώξεις τους.... Μπορεί να αλλάξουν θέσεις και απόψεις σε κλάσματα δευτερολεπτου, αρκεί να αλλάξει ο δέκτης... Είναι για λύπηση, μια ζωή στο ψέμα, στην προσπάθεια να κερδίσουν τον συνομιλητή τους παίζοντας ρόλους....
Κύριε, όχι μ’ αυτούς. Γνώρισα / τη φωνή των παιδιών την αυγή / πάνω σε πράσινες πλαγιές ροβολώντας / χαρούμενα σαν μέλισσες και σαν / τις πεταλούδες, με τόσα χρώματα.
Κύριε, όχι μ’ αυτούς, η φωνή τους / δεν βγαίνει καν από το στόμα τους.
Στέκεται εκεί κολλημένη σε κίτρινα δόντια.
[…]
Κύριε, όχι μ’ αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημά σου.
(11 Σεπτέμβρη ’41)
Γ.Σεφέρης

πηγή