Εσείς που πρωτοσπείρατε της λευτεριάς τον σπόρο...

 

Το λάβαρο του 1821

   Στα τέλη του 16ου αιώνα, η μονή της Αγίας Λαύρας άρχιζε να ακμάζει, χάρη στο Ηγουμενοσυμβούλιό της, που περιόδευε ανά την Μ. Ασία, Θράκη και Ρουμανία, όπου ανθούσε ο Ελληνισμός, με σκοπό την συλλογή δωρεών για την ενίσχυση της Μονής.
  Πλούσιοι Σμυρνιοί προθυμοποιήθηκαν να προσφέρουν στη Μονή ένα σοβαρό χρηματικό ποσό, καθώς και άλλες δωρεές για τις ανάγκες της Μονής. Όταν τα κορίτσια της Σμύρνης έμαθαν τον σκοπό του ερχομού των καλογέρων, θέλησαν να προσφέρουν κι αυτά κάτι, καμωμένο με δικό τους κόπο αλλά και με αγάπη στη χάρη της Μητέρας του Χριστού. Χρυσοχέρες κεντήστρες κάνουν ένα αντάξιο χειροτέχνημα. Την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κεντημένο με τέχνη.
Ένα τάμα στην ομώνυμη εκκλησία της Αγίας Λαύρας.

  Μια κοπέλα ειδική κεντήστρα, που την έλεγαν «Xρυσώ» ανέλαβε όλη την ευθύνη και άλλα οκτώ κορίτσια προσφέρθηκαν να την βοηθήσουν. Ένας αγιογράφος τους σχεδίασε επάνω σε ένα γερό μεταξένιο τετράγωνο ύφασμα, την πολύτιμη εικόνα και τότε άρχισε η αριστοτεχνική βελονιά.

  Κάθε κορίτσι είχε αναλάβει να κεντά και ένα τμήμα της εικόνας. Ένα σφιχτό κέντημα με κλωστή στριμμένη με μάλαμα και ασήμι. Το ιερό αυτό εργόχειρο προσκόλλησαν απάνω σε ένα εκλεκτό ύφασμα κλαδωτό, δαμάσκο, χρώμα

Η Κυρά του Ευαγγελισμού μας

 

Και δεν ήσουν παρά ένα μικρό κορίτσι….Ακριβώς στην ηλικία που τα κορίτσια όλων των εποχών αρχίζουν να κοιτούν τα αγόρια και να σκιρτούν έρωτες που τις ετοιμάζουν για την ζωή της γυναίκας.
Εσύ μόνη ανάμεσά τους, ανά τους αιώνες, τόσο ίδια και τόσο διαφορετική ταυτόχρονα...
Έζησες αγγελότροφη μέσα στο ναό από τα τρία σου χρόνια.
Έμαθες να αγαπάς με τον τρόπο του Θεού τον ίδιο τον Θεό, Αυτόν που σε επέλεξε για μάνα του παιδιού Του και για καταφύγιο των γενεών έως της συντελείας του κόσμου και πέρα απ’ αυτή.

Έζησες την συνάντηση με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ σαν την πιο φυσική κατάσταση, δέχθηκες το μήνυμα των ουρανών με την απόλυτη ταπείνωση και βίωσες το υπερκόσμιο σαν μια μέρα συνηθισμένη, σαν από πάντα έτοιμη, επειδή τα σπλάχνα σου είχαν ποθήσει τον Σωτήρα του κόσμου.
Σε σένα τίποτε δεν έμοιαζε ξένο και παράδοξο. Και ας ήσουν μικρή, ορφανή και μόνη…..Ο Θεός σε είχε ήδη αναλάβει κι ’εσύ με αφοσίωση Τον είχες επιλέξει.

Στα δεκαπέντε σου χρόνια, τότε που οι κοπέλες λένε μικρά γαλάζια μυστικά, βάζουν δαντέλες στα φουστάνια και δαχτυλίδια στα δάχτυλά τους, εσύ ντυμένη με τον χιτώνα της πενίας σου, δέχθηκες την επίσκεψη του Αρχαγγέλου και έπρεπε εσύ να αποφασίσεις αν θα αποδεχθείς την τιμή που σου δινόταν να γεννήσεις Αυτόν που περίμεναν ολόκληρες γενιές, Αυτόν που θα άλλαζε την πορεία του κόσμου!

Μεγάλοι έμποροι πωλούν τα έθνη σαν κοπάδια.

Μεγάλοι έμποροι πωλούν
τα έθνη σαν κοπάδια.
Την γην προδίδουν και γελούν.
Εδ' όμως άρματα λαλούν
στ' απάτητα λαγκάδια.
Πήγαινε, φίλει την ποδιά
που δούλοι προσκυνούνε.
Εδώ στα πράσινα κλαδιά
μον' το σπαθί τους τα παιδιά
και τον Σταυρό φιλούνε.

«Ο κλέφτης»

Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής

«Πάσα διάνοια των πιστών παρέμενε εστραμμένη προς την Υπέρμαχον της Ορθοδοξίας Στρατηγόν»

Γράφει ο εθνικός μας ιστορικός Κ. Παπαρρηγόπουλος:

 «Πάσα διάνοια των πιστών παρέμενε εστραμμένη προς την Υπέρμαχον της Ορθοδοξίας Στρατηγόν».
Οι Έλληνες τιμούν την Παναγία ως «Υπέρμαχο Στρατηγό» από τα Βυζαντινά χρόνια.
  Το 626 (7ο αι.) στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών (Κων/πολη) εψάλη για πρώτη φορά ο Ακάθιστος Ύμνος και μάλιστα «ορθοστάδην» εξ ου και Ακάθιστος Ύμνος, ως Ευχαριστήριος ύμνος μετά την λύτρωση από την επίθεση των Αβάρων.
Όταν ήλθε η ώρα της εθνικής παλιγγενεσίας, όλοι οι Αγωνιστές του 1821, οι οπλαρχηγοί και οι καπεταναίοι στη Χάρη και προστασία της Παναγίας κατέφευγαν με ακραδαντη πίστη στην προστασία Της.
  Οι ξένοι περιηγητές έκθαμβοι μιλάνε για τα σπίτια των Ελλήνων, ότι τα έβλεπαν όλα τους να έχουν πάντοτε αναμμένο το καντήλι στην εικόνα της Παναγίας κι ας μην είχαν ούτε ψωμί να φάνε! Όπως και το ότι έβλεπαν τις Ελληνίδες να βρίσκονται γονατιστές στις εκκλησίες μπροστά στις εικόνες της!

  Ένας Γάλλος περιηγητής, ο I. Mangeart, στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από τον Μοριά» περιγράφει τα όσα είδε κατά την περιήγησή του στην Πελοπόννησο την εποχή της Επανάστασης του 1821. Είναι εντυπωσιασμένος από τη λατρευτική ζωή των Ελλήνων και ιδιαίτερα από την ευλάβειά τους προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
«Σ’ όλους τους τοίχους των εκκλησιών τους είναι κρεμασμένα εικονίσματα κάθε μεγέθους. Τα περισσότερα παρουσιάζουν τη μορφή της Παρθένου. Όταν οι ναυτικοί γλυτώνουν από μεγάλους κινδύνους, από ναυάγιο, από το θάνατο, μόλις πατάνε το πόδι τους στη στεριά, τρέχουν αμέσως στον χρυσοχόο για να κάμουν παραγγελία και να προσφέρουν το τάμα τους στη Θεοτόκο, στην εκκλησία που της είναι αφιερωμένη…

Εικόνα στον τόπο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου

ΝΑΖΑΡΕΤ Ο ΤΟΠΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
  Πάνω ακριβώς από την πηγή όπου η Παρθένος Κόρη της Ναζαρέτ αντλούσε νερό και την επισκέφθηκε Άγγελος Κυρίου υπάρχει μια εικόνα στην οποία αξίζει να προσέξουμε μια σημαντική λεπτομέρεια.

   Είναι η εικόνα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ που φέρνει στην Παρθένο το χαρμόσυνο άγγελμα και η κόρη σκύβει ελαφρά συγκατανεύοντας στο θέλημα του Θεού ενώ μέσα στην κοιλία της απεικονίζεται το Θείο Βρέφος ως έμβρυο. 

Απάντηση στους θιασώτες των αμβλώσεων Το έμβρυο συνιστά ζωντανή ανθρώπινη ύπαρξη από τη στιγμή της σύλληψής του.

πηγή

Τό ριζικό μας ἐμᾶς τῶν φτωχῶν ἢ μικρῶν λαῶν… μετριέται διαφορετικά.

  Γιὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὁ Λορεντζάτος σημειώνει τὰ ἀκόλουθα:

  «Ἀναμφισβήτητα ἔγινε μία παραποίηση στὸ πρόσωπό μας ὕστερα ἀπὸ τὸ 1821. Μπορεῖ ἀπαραίτητη, αὐτὸ δὲν τὸ ξέρω. Τὸ ἑλληνικὸ ποτάμι βγῆκε ἀπὸ τὴν κοίτη του. Ποῦ πάει καὶ αὐτὸ δὲν τὸ ξέρω. Ὁ Τοῦρκος ἦταν πρωτόγονος, ἀλλὰ δὲν ἄγγιξε τὴν ψυχή μας. Τὴ μεγαλύτερη ζημιὰ τὴν ἔκανε ὁ φαναριώτης λακές του. Καὶ οἱ περισσότεροι Ἕλληνες γραμματιζούμενοι μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Χάνομε τὸν ἀέρα ποὺ τὸν εἶχαν ἀπέναντι στοὺς ξένους ὁ Κολοκοτρώνης ἢ ὁ Μακρυγιάννης… Τὸ ριζικό μας ἐμᾶς τῶν φτωχῶν ἢ μικρῶν λαῶν… μετριέται διαφορετικά. Καὶ στὴ ζυγαριὰ βαραίνει γιὰ ἐμᾶς πολὺ ὁ Μακρυγιάννης ἢ ὁποιαδήποτε κυρὰ Γιάνναινα καθισμένη στὸ κεφαλόσκαλο μὲ τὴ ρόκα της. Πνευματικότητα χρειαζόμαστε. Καλλιέργεια χρειαζόμαστε. Ὁ ψυχισμός μας ἢ τὸ πνεῦμα μετράει ἐμᾶς τῶν ἀδύναμων, ποὺ δὲν μετράει ἡ γροθιά μας…».

   Ὁ Λορεντζάτος εἶναι πεπεισμένος ὅτι ὁ Ἕλληνας χωρὶς τὴν πίστη καὶ τὴ γλῶσσα του πέφτει στὴν ἀνυπαρξία: 

«Χωρὶς τὴν πίστη μου καὶ χωρὶς τὴ γλῶσσα μου – τὰ δύο αὐτὰ ὑπερατομικὰ κρατήματα ἢ κερκέλια – πέφτω… πέφτω… πέφτω στὸ κενό, ὄχι στὸ φυσικὸ κενὸ ποὺ προβλημάτιζε τὸν Πασκάλ,… μήτε στὸ κενό της φιλοσοφίας, ποὺ τὸ ἀπόστεργε (σημ. γρ. ἀποδοκίμαζε) ὁλότελα ὁ Λάϊμπνιτς, ἀλλὰ πέφτω… πέφτω… πέφτω στὴν ἄβυσσο τὴν πνευματικὴ τὴν ἄπατη (ἂν τέτοιο πράμα ὑπάρχει πουθενά)». 

Γιὰ νὰ μὴν πέσει σὲ αὐτὸ τὸ κενὸ ὁ Λορεντζάτος ὑπογραμμίζει: «Γεννήθηκα, ἔζησα καὶ θὰ πεθάνω στὴν πίστη τῶν πατέρων μου, στὴν πίστη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν….» καὶ προτείνει ὡς διέξοδο στὴν παρακμή μας νὰ ἐγκαταλείψουμε τοὺς δῆθεν προοδευτισμοὺς καὶ νὰ ἀναζητήσουμε τὴν ἀλήθεια τῆς ὕπαρξής μας.-

*Οἱ ἀναφερόμενες σκέψεις τοῦ Ζήσιμου Λορεντζάτου γράφονται στὸ βιβλίο τοῦ «Collectanea», Ἔκδ. «Δόμος», Ἀθήνα, Β΄ Ἔκδ. Σεπτέμβριος 2009

πηγή

«Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς, βόλι Τουρκιᾶς, τόπ’ Ἄγγλου! Πέλαγο μέγ’, ἀλίμονον! βαρεῖ τό καλυβάκι

                  

Από τον Εθνικό μας ποιητή Διονύσιο Σολωμό-Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι

Ἔργα καὶ λόγια, στοχασμοί, —στέκομαι καὶ κοιτάζω— λούλουδα μύρια, πούλουδα, ποὺ κρύβουν τὸ χορτάρι, κι ἄσπρα, γαλάζια, κόκκινα καλοῦν χρυσὸ μελίσσι. Ἐκεῖθε μὲ τοὺς ἀδελφούς, ἐδῶθε μὲ τὸ χάρο.— Μὲς στὰ χαράματα συχνά, καὶ μὲς στὰ μεσημέρια, καὶ σὰ θολώσουν τὰ νερά, και τ’ ἄστρα σὰ πληθύνουν, ξάφνου σκιρτοῦν οἱ ἀκρογιαλιές, τὰ πέλαγα κι οἱ βράχοι. «Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς, βόλι Τουρκιᾶς, τόπ’ Ἄγγλου! Πέλαγο μέγα πολεμᾷ, βαρεῖ τὸ καλυβάκι· κι ἀλιᾶ! σὲ λίγο ξέσκεπα τὰ λίγα στήθια μένουν· ἀθάνατή ’σαι, ποὺ ποτέ, βροντή, δὲν ἡσυχάζεις;» Στὴν πλώρη, ποὺ σκιρτᾷ, γειρτός, τοῦτά ’π’ ὁ ξένος ναύτης.

Δειλιάζουν γύρου τὰ νησιά, παρακαλοῦν καὶ κλαῖνε, καὶ μὲ λιβάνια δέχεται καὶ φῶτα τὸν καημό τους ὁ σταυροθόλωτος ναὸς καὶ τὸ φτωχὸ ξωκλήσι. Τὸ μῖσος ὅμως ἔβγαλε καὶ κεῖνο τὴ φωνή του:

Ρωτάνε πολλοί, μα πως άρχισε η Ελληνική Επανάσταση;

Ρωτάνε πολλοί, μα πως άρχισε η Ελληνική Επανάσταση; Πολλά μπορούμε να πούμε για τον τόπο, τον χρόνο και την ακολουθία των πολεμικών γεγονότων, όμως πριν απ'όλα, πριν από κάθε ενέργεια υπήρχε η ικεσία στον Κύριο ημών και οι προσευχές στην Υπεραγία Θεοτόκο για την πρεσβεία Της. "Ο Θεός έβαλε την υπογραφή Του για την ελευθερία της Ελλάδας" και όσο είναι όντως Ελλάδα "δεν την παίρνει πίσω".

πηγή

Στην Αγία Μαρία Θεοτόκο ( Ησυχίου πρεσβ. Ιεροσολύμων)

 Στην Αγία Μαρία Θεοτόκο ( Ησυχίου πρεσβ. Ιεροσολύμων)-απόσπασμα.

Κάθε γλώσσα, εὐγνώμονου ἀνθρώπου, ὅπως εἶναι φυσικό, τιμᾶ τήν Παρθένο καί Θεοτόκο, καί μιμεῖται ὅσο τοῦ ἐπιτρέπουν οἱ δυνάμεις του τόν ἄρχοντα τῶν ἀγγέλων Γαβριήλ. Ἄλλος Τῆς ἀπευθύνει τό «χαῖρε», ἐξαιτίας τοῦ Κυρίου πού γεννήθηκε ἀπό Αὐτήν καί ἐμφανίσθηκε στό ἀνθρώπινο γένος ὡς ἄνθρωπος.

Ἄλλος Τῆς ἀπευθύνει τό λόγο καί λέει: «ὁ Κύριος προέρχεται ἀπό Σένα» (Λουκ. 1, 28).

Ὁ ἕνας Τήν ἐπονομάζει Μητέρα τοῦ φωτός, ὁ ἄλλος Ἀστέρι τῆς ζωῆς. Ἄλλος Τήν ἀποκαλεῖ Θρόνο τοῦ Θεοῦ, ἄλλος Ναό πλατύτερο ἀπό τόν οὐρανό καί ἄλλος Καθέδρα ὄχι κατώτερη ἀπό τήν καθέδρα ἐκείνη τῶν Χερουβείμ.

Ἄλλος πάλι Τήν ὀνομάζει Κῆπο ἄσπαρτο, εὔφορο, ἀκαλλιέργητο· ἀμπέλι μέ ἄφθονα σταφύλια, ἀκμαῖο, ἀνέγγιχτο· τρυγόνα καθαρή, περιστέρα ἁγνή· σύννεφο πού συλλαμβάνει τίς βροχές χωρίς φθορά· σάκκο πού κρύβει μαργαριτάρι λαμπρότερο ἀπό τόν ἥλιο· μεταλλεῖο ἀπό τό ὁποῖο προέρχεται ὁ λίθος πού καλύπτει ὅλη τή γῆ, χωρίς κανένας νά τόν λατομεῖ (Δαν. 2,45)· πλοῖο γεμάτο ἀπό φορτίο καί πού δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό κυβερνήτη· θησαυροφυλάκιο πού φέρνει πλοῦτο.

Ο ζωγραφικός κόσμος του Θεόφιλου...(Γ.Σεφέρης)

    Μια φορά κι έναν καιρό ένας φούρναρης παράγγειλε σ' ένα φτωχό ζωγράφο
να τον ζωγραφίσει την ώρα που φούρνιζε ψωμιά.
Ο ζωγράφος άρχισε να δουλεύει και όταν καταπιάστηκενα εικονίζει το φουρνιστήρι,αντί να το φτιάξει οριζόντιοσύμφωνα με την προοπτική,το έφτιαξε κάθετο δείχνοντας όλο του το πλάτος.
Έπειτα, με τον ίδιο τρόπο, ζωγράφισε πάνω στο φουρνιστήρικι ένα καρβέλι.
Πέρασε ένας άνθρωπος και του είπε:
''Το ψωμί έτσι όπως το έβαλες, θα πέσει.''
Ο ζωγράφος αποκρίθηκε χωρίς να σηκώσει το κεφάλι:
''Μόνο τα αληθινά ψωμιά πέφτουν.Τα ζωγραφισμένα στέκονται.Στη ζωγραφιά πρέπει να φαίνονται όλα.''

  Ο ζωγράφος του παραμυθιού είναι ο Μυτιληνιός Θεόφιλος Γ. Χατζημιχαήλ.
Ένας λαικός άνθρωπος, ένας τρελός στα μάτια του κόσμου, που τον άκουε να λέει παράδοξα πράγματα για τις ζωγραφιές του ή τον έβλεπαν να ροβολά στους δρόμους ντυμένος Μεγαλέξαντρος μαζί με ένα κοπάδι χαμίνια που είχε ντύσει ''Μακεδόνους''.
Τον περιγελούσαν, του έκαμαν πολύ χοντρά αστεία' μια φορά τράβηξαν την ανεμόσκαλα όπου ήταν ανεβασμένος για τη δουλειά του και τον έριξαν κάτω.
Τόσο πολύ μας ενοχλούν οι άνθρωποι που δε μας μοιάζουν.

Να δώσει η Παναγιά μας μη κλείσει το «Κρυφό Σχολειό» που’ χουμε στο σπιτικό, μα και μέσα στην καρδιά μας…

Να δώσει η Παναγιά μας μη κλείσει το «Κρυφό Σχολειό» που’ χουμε στο σπιτικό,
μα και μέσα στην καρδιά μας…
Να φυλάμε σαν την φλόγα της Λαμπρής την Σταυρωμένη Αλήθεια…
Να μη χάνουμε το θάρρος μας…
Τούτος ο τόπος μοσχοβολά απ’ άκρη σ’ άκρη (σε βουνά και σε λαγκάδια)
κερί και λιβάνι….
Θάρσει λοιπόν….
Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία!
Αύριο με Καλό!

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

«Όταν η πίστη φύγει από την πόρτα, θα μπει η δεισιδαιμονία από το παράθυρο»

Του Σεβ. Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκταρίου

Πριν από λίγες μέρες σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή είχε κληθεί γνωστή επιστήμων με πλούσιο βιογραφικό. Η δημοσιογράφος έφερε για κέρασμα... κόλλυβα. Η επιστήμων εξανέστη, απείλησε ότι θα φύγει, και πέταξε μακριά το φακελάκι με τα κόλλυβα, επαναλαμβάνοντας συνέχεια ότι είναι προληπτική!

Δυστυχώς δεν είναι η μόνη, ούτε αποτελεί εξαίρεση. Διάβαζα ότι σύμφωνα με μία έρευνα στην Ελλάδα το ποσοστό που πιστεύουν στις προλήψεις και δεισιδαιμονίες ξεπερνάει το 50%! Αν προσθέσουμε δε και αυτούς που πιστεύουν στους μάγους, αστρολόγους, καφετζούδες και κάθε είδους τσαρλατάνους, τότε θα εκπλαγούμε. Γιατί συμβαίνουν όλ' αυτά;

Ζούμε σε μία εποχή όπου η επιστήμη γνώρισε μια εκπληκτική πρόοδο. Ανακαλύψεις και κατακτήσεις που πριν από δύο – τρείς αιώνες φαίνονταν αδιανόητες και κινούνταν στην σφαίρα της φαντασίας, έγιναν πραγματικότητα.

Η ζωή των ανθρώπων άλλαξε σε σημαντικό βαθμό. Κι ενώ θα περίμενε κανείς η πρόοδος αυτή να οδηγούσε στην απελευθέρωση του ανθρώπου από τις προλήψεις, δεισιδαιμονίες, θρησκοληψίες, πρωτογονισμούς του παρελθόντος, η κατάσταση δεν φαίνεται να άλλαξε σημαντικά.

Ο σύγχρονος άνθρωπος, καυχιέται για τις κατακτήσεις του, αλλά και παραμένει δέσμιος των πρωτόγονων καταβολών του. Οι πρωτόγονες προλήψεις και δεισιδαιμονίες βασανίζουν και καταταλαιπωρούν τον άνθρωπο.

Ξερό ήταν πάντα το ψωμί σου μάνα Ελλάδα μου

Ξερό ήταν πάντα το ψωμί σου
μάνα Ελλάδα μου.
Στεγνός ήταν πάντα ο κόρφος σου
κι η αγκαλιά σου
-μια φτωχική φωλιά-
που κούρνιαζε ο πόνος μας.

Στυφό ήταν πάντα το γέλιο σου
μάνα μου Ελλάδα μου.
Μοιρολόι ήταν πάντα το τραγούδι σου
και ταχτικό σου σπιτικό -
το κοιμητήρι.

Ξερό ήταν πάντα το ψωμί σου
βαριόμοιρη μάνα μας.
Τρέχαμε να το βρέξουμε στις βρύσες μας
μα στάζαν πάντα δάκρυα.
Το βρέχαμε στα ποτάμια μας
μα στάζαν πάντα αίματα.

Μάνα! Γραμμένο σου ήταν
Και το ψωμί… Και το νερό…
ακόμα και το νερό – να ζητιανέψεις.
Μόνο τη λευτεριά, μάνα μου,
μόνο αυτήν ποτέ,
ποτέ μη ζητιανέψεις!
(το ΄πε κι ο Κάλβος)
Μην επαιτείς

Μενέλαος Λουντέμης
Από τα «Τα ποιητικά του» (Εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», Αθήνα 1999)

Πονᾶμε, λοιπόν, γιατί οἱ Χριστιανοί μας διστάζουν να κοινωνήσουν.

...Πονᾶμε, λοιπὸν, γιατί οἱ Χριστιανοί μας διστάζουν νὰ κοινωνήσουν.
Διστάζουν νὰ ἐκκλησιαστοῦν, φοβοῦνται νὰ κοινωνήσουν.
Πονᾶμε ἀκόμα, γιατί βλέπουμε Χριστιανοὺς νὰ τρέχουν νὰ κοινωνήσουν πρῶτοι.
Ἁρπάζουν τὸ μάκτρο γιὰ νὰ δεχθοῦν πρῶτοι τὴν Θεία Κοινωνία, γιὰ νὰ μὴν κοινωνήσουν ἄλλοι πρῶτα καὶ τοὺς "μεταδώσουν μόλυνση"
Ὑπάρχει, ἀδελφοί μου, μεγαλύτερο ἁμάρτημα ἀπὸ αὐτό;
Ὑπάρχει μεγαλυτέρα ὕβρις, βλασφημία, προσβολὴ τοῦ Χριστοῦ μας ἀπὸ αὐτὴ τὴν συμπεριφορά;Τί εἶναι ὁ Χριστός;Πιστεύουμε ὅτι εἶναι Θεός;
Ὅτι εἶναι Αὐτὸς ποὺ νίκησε τὸν διάβολο, τὴν ἁμαρτία, τον θάνατο και μας χάρισε
ζωή,ειρήνη,χαρά ,ανάσταση,αφθαρσία,αθανασία;

Μακαριστός Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς

Κυριακή της Τυρινής 2021

«Μάνα δεν γέννησε στην Ελλάδα δεύτερο Μάρκο… Ούτε είδα ούτε θα ιδώ τέτοιον πολεμάρχη»

Πριν οδηγήσουν το νεκρό σώμα του Μάρκου Μπότσαρη στο Μεσολόγγι στάθηκαν οι Σουλιώτες για λίγο στο μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Εκεί γιατροπορευόταν ο Καραϊσκάκης. Όταν το έμαθε σύρθηκε στην εκκλησιά, φίλησε τον νεκρό κλαίγοντας και είπε:

 «-Άμποτες, αδελφέ μου, Μάρκο, από τέτοιο θάνατο να πάω κι εγώ». 

Και όταν απομακρύνθηκε από το λείψανο, πρόσθεσε:
«Μάνα δεν γέννησε στην Ελλάδα δεύτερο Μάρκο… Ούτε είδα ούτε θα ιδώ τέτοιον πολεμάρχη»

Οι ''μουσαφιραίοι'' του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

 Τις ευχές της διάβαζε πάντοτε χαμηλοφώνως και όταν έβγαινε με το θυμιατό στην ωραία πύλη για να προσφωνήσει.."την Θεοτόκον και Μητέρα του Φωτός"... με πολλή κατάνυξη και γλυκύτητα πρόφερε την κάθε λέξη.

Στην Μεγάλη Είσοδο σταματούσε πάντα μπροστά στο Δεσποτικό (δεν προχωρούσε αμέσως στην Ωραία Πύλη) και μνημόνευε.

Μερικές φορές συνέβαινε το εξής. Ενώ έκανε την Μεγάλη Είσοδο και σταματούσε στο Δεσποτικό, άρχιζε το βήμα του να γίνεται ασταθές.
Έδινε την εντύπωση ότι από στιγμή σε στιγμή θα πέσει.
Μάλιστα μία φορά κάποιος που δεν ήξερε τι συμβαίνει έτρεξε να τον πιάσει για να μην πέσει κάτω.
Κάποιος άλλος όμως πρόλαβε, τον σταμάτησε και του είπε... Μη φοβάσαι δεν θα πέσει..
Αυτή η αστάθεια συνέβαινε οπότε ο Αγιος είχε εμφανίσεις Αγίων όπως των συχνών του "μουσαφιρεων" του Τιμίου Προδρόμου και του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου....

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Όταν ο Χριστός είναι στη βάρκα σου, δεν σημαίνει οτι δεν θα έχει καταιγίδα, αλλά ότι το σκάφος σου δεν θα βυθιστεί.

Όταν ο Χριστός είναι στη βάρκα σου, δεν σημαίνει οτι δεν θα έχει καταιγίδα, αλλά ότι το σκάφος σου δεν θα βυθιστεί.

πηγή

Ο ελληνόψυχος πατριώτης Ιωάννης Μακρυγιάννης

 

Τα μελλοντικά συναξάρια της εκκλησίας μπορεί να γράφονται σε τόπους που δεν τους φανταζόμαστε...

 Τα μελλοντικά συναξάρια της εκκλησίας μπορεί να γράφονται σε τόπους που δεν τους φανταζόμαστε.
 Μπορεί να εξιστορούνται από ανθρώπους που ούτε καν μπορούμε να υποψιαστούμε.

πηγή

Χαίροις, Μιχαὴλ ἀρχιστράτηγε.

Ισχυρὸς ἐν τῷ Νόμῳ, Μιχαήλ, ἀνεδείχθης καὶ μέγας ἐν τῇ Χάριτι μύστης, ἐκεῖ μὲν ἐν τύπῳ καὶ σκιᾷ, ὧδε ἀνακεκαλυμμένως, ἔνδοξε· ἐν πᾶσι γὰρ περίδοξος ἀνεφάνης τοῖς ἐκβοῶσι·

Χαῖρε, ὁ μέγας ἐν τοῖς Ἀγγέλοις·
χαῖρε, ὁ μείζων ἐν θαυμασίοις.
Χαῖρε, τῶν ἐν Νόμῳ πατέρων ὑπέρμαχος·
χαῖρε, τῶν ἀῤῥήτων ἐλλάμψεων ἔμπλεως.
Χαῖρε, ὅτι ἐνεπόδισας τὴν πορείαν Βαλαάμ·
χαῖρε, ὅτι ἐθριάμβευσας τὴν κακίαν τοῦ Σατάν.
Χαῖρε, δεδοξασμένε Ἀρχιστράτηγε θεῖε·
χαῖρε, λελαμπρυσμένε καὶ πυρίμορφε νόε.
Χαῖρε, φωτὸς Τριφώτου ἀμάρυγμα·
χαῖρε, χοροῦ Ἀγγέλων διάδημα.
Χαῖρε, βουλῶν τοῦ Ὑψίστου ἐκφάντωρ·
χαῖρε, πιστῶν ὁ προστάτης ἁπάντων.
Χαίροις, Μιχαὴλ ἀρχιστράτηγε.

ΤΟ ΜΙΣΟΣ είναι σαν να πίνεις εσύ δηλητήριο και να περιμένεις να πεθάνει ο άλλος!

Άγιος Αυγουστίνος

Ο Ύμνος στην ξεχασμένη Στρατιά του Έβρου( 1922-1923).

Την Στρατιά που συγκροτήθηκε μέσα από τα συντρίμμια της εθνικής καταστροφής του 1922 αλλά που θα μπορούσε να κρατήσει την Ανατολική Θράκη ίσως ακόμα να καταλάβει και την Κωνσταντινούπολη . 

Ανασυγκρότηση που δείχνει τις δυνατότητες του λαού μας να σηκώνεται ακόμα και μετά από συντριπτικές ήττες. Η Στρατιά του Έβρου ήταν καρπός της Επανάστασης του 1922 της επανάστασης ενός στρατού και ενός λαού που ένοιωθε προδομένος. Η Στρατιά που δεν της επετράπη να δώσει τις μάχες που ηταν έτοιμη να δώσει

Ύμνος σε στίχους Ζαχαρία Παπαντωνίου. μελοποιημένος από τον επίσης θαμμένο στην λήθη Κερκυραίο πρωτεργάτη της Εθνικής Ελληνικής Μουσικής Σχολής Γεώργιο Λαμπελέτ(1875-1945)
..
«Μπάτε συντρόφοι στο χορό
Κ’ η αυγή γλυκοχαράζει,
Τα νειάτα θέλουνε καιρό
Και τάλλα είναι μαράζι
Μοιρολογούν Θρακιώτισσες
Και Σμυρνιοπούλες κλαίνε,
Επαναστάτης είμ’ εγώ
Κ’ Εκδίκηση με λένε.

Νάμουν επάνω στις οξιές
Να με φυσά αγεράκι,
Νάμουν πουλί ν’ αγνάντευα
Τη Σμύρνη και τη Θράκη
Σε τόπο μέχουνε στενό
Κ΄ εγώ γυρεύω αέρα,
μούπαν πως φύτρωσαν μυρτιές
κατά τον Έβρο πέρα
(Γεια σας, χαρά σας, γεια σας)

Πιάστε συντρόφοι το χορό
Κ’ αυγή γλυκοχαράζει,
Σαν το γεράκι θα χυθώ
Στη Θράκη που με κράζει.
Φορεί το φέσι του ο Τσολιάς
Και το σπαθί του ζώνει,
Γεια σας, χαρά σας, τρείς φορές
Φαντάροι μοι κ’ευζώνοι.

Γεώργιος Σκλαβούνος

Γέροντα, έχω μια φοβία με το θάνατο...

- Γέροντα, έχω μια φοβία με το θάνατο.Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα φύγουν
οι δικοί μου.. Νιώθω πολύ άσχημα άμα σκεφτώ το θάνατο..

- Μη σκέφτεσαι πράγματα που σε στεναχωρούν, παιδί μου.Μη σκέφτεσαι πράγματαπου σε αναστατώνουν.Οτιδήποτε σε αναστατώνει,
σου δημιουργεί άγχος και κατάθλιψη,μην το σκέφτεσαι. Διώχνε το!

- Φοβάμαι. Έχω φοβίες και παραπάνω φοβίες για το θάνατο..

- Μη φοβάσαι, μη φοβάσαι!Ο Θεός δεν έχει αφήσει το θάνατο να μας κυριεύει! Μη φοβάστε!

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος 

πηγή

Παναγία Βηματάρισσα (Ιερά Μονή Βατοπαιδίου)

  Όταν κάποτε έγινε επιδρομή των Αράβων στη μονή, ο ιεροδιάκονος και βηματάρης (επιμελητής του ιερού βήματος και συνεπώς, υπεύθυνος για τα άγια λείψανα και λοιπά κειμήλια που φυλάσσονται εκεί) πρόλαβε και έκρυψε μέσα στο φρεάτιο της Αγίας Τράπεζας (Αρχαϊκό χωνευτήρι) μια πολύτιμη εικόνα της Θεοτόκου και ένα Σταυρό τοποθετώντας μπροστά τους μια αναμμένη λαμπάδα. 

  Το μοναστήρι λεηλατήθηκε και οι μοναχοί οδηγήθηκαν αιχμάλωτοι στην Κρήτη. Μετά από εβδομήντα χρόνια ο επιζώσας ιεροδιάκονος απελευθερώθηκε και επέστρεψε στο μοναστήρι του. Εκεί βρήκε νέους, αγνώστους μοναχούς που δεν ήξεραν τίποτα για κρυμμένα κειμήλια. 

 Τότε, άνοιξαν το φρεάτιο και βρήκαν την εικόνα και το Σταυρό όρθια πάνω στο νερό, ενώ η λαμπάδα έκαιγε ακόμη!

 Η εικόνα αυτή βρίσκεται σήμερα στο σύνθρονο του ιερού βήματος, λέγεται δε και “Κτιτόρισσα”, από το γεγονός ίσως ότι η ανεύρεσή της σχετίζεται με την ανοικοδόμηση της μονής από τους τρείς αδελφούς και κτίτορες της μονής, Αθανάσιο, Νικόλαο και Αντώνιο, που μόνασαν περί τα τέλη του Ι' αιώνα...

Αντίδοτον ψυχικής και σωματικής υγείας και σωτηρίας δια τις ημέρες που έρχονται και θα έλθουν...

   Ετούτες τις έσχατες ημέρες όπου τα χνώτα του Αντιχρίστου μολύνουν γην και θάλασσαν και πάσαν πνοήν ζωής,ως δρόσον χάριτος αναψύχουσα, ως αύραν Προφήτου Ηλιού αναρριπίζει ο Θεός την ενέργειαν της νοεράς προσευχής εις τα στήθη, και την καρδίαν της Εκκλησίας•ως αντίδοτον ψυχικής και σωματικής υγείας και σωτηρίας δια τις ημέρες που έρχονται και θα έλθουν.
   Το λοιπόν αδελφοί, "τον Χριστόν αεί αναπνέετε"! έλεγε ο έξαρχος των ασκητών Μέγας Αντώνιος•και ο Απόστολος των Εθνών συμβουλευτικά παρακαλεί και προστάζει όλους τους απανταχού Χριστιανούς όλων των καιρών• "αδιαλείπτως προσεύχεσθε"!

+ Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου

Ὁ θάνατος τῆς χειραψίας!

  Αὐτά τά δύο χρόνια ζήσαµε πολύ ἔντονα τό πόσο εὔκολα ἀλλοιώνονται τά ἤθη καί οἱ ἀξίες τῶν ἀνθρώπων, πῶς καθιερώνονται νέες πρακτικές καί νέες συνήθειες, ἀνάλογες µέ τό ἐπίπεδο τῶν κοινωνιῶν, πῶς χειραγωγεῖται ἡ κοινή γνώµη καί ἀκολουθοῦν ὅλοι «ἐν ἐνί στόµατι καί µιᾷ καρδίᾳ» τίς προσταγές τοῦ Κράτους καί τῶν “εἰδικῶν”, πού πλασάρονται ὡς εἰδικότεροι τῶν ὑπολοίπων εἰδικῶν! Αὐτήν τήν διετία τῆς λεγοµένης «πανδηµίας» πολλά Ἑλληνικά ἔθιµα καί πολλές συνήθειες “µπῆκαν στόν πάγο”, “ἀνέστειλαν τήν λειτουργία τους”, καί ἀναµένουν καρτερικά τήν λήξη τοῦ συναγερµοῦ γιά νά κριθεῖ ποιές τελικά θά µείνουν, ἔστω καί ξεθωριασµένες ἤ µεταλλαγµένες καί ποιές θά ἀποτελέσουν παρελθόν καί θά κλειστοῦν στά βιβλία τῆς Ἱστορίας.

 Μιά τέτοια συνήθεια εἶναι ἡ χειραψία! Αὐτή ἡ ἁπλή καθηµερινή ἔκφραση τοῦ ἀνθρώπου, µέ τήν ὁποία χαιρετοῦσε ἕναν φίλο, ὑποδεχόταν ἕναν ἄγνωστο, ἐπισφράγιζε µιά µικρή ἤ µεγάλη συµφωνία, ἔδινε τόν λόγο του, ἐξέφραζε τόν ἐνθουσιασµό του ἤ συµφιλιωνόταν µέ τόν ἄλλον ἄνθρωπο. Αὐτή ἡ ἁπλή καί ταπεινή χειραψία φαίνεται ὅτι ἔχει πλέον πεθάνει! Ἀκόµα καί ὅταν βγοῦµε ἀπό αὐτήν τήν περιπέτεια καί µᾶς δώσει τό κράτος τήν ἄδεια νά κυκλοφοροῦµε ἐλεύθεροι, χωρίς περιορισµούς καί κοινωνικά µέτρα, ὅλα δείχνουν ὅτι ἡ χειραψία δέν θά ἐπιστρέψει στήν καθηµερινότητά µας. Καί αὐτό γιατί ἤδη ἔχει δηλητηριαστεῖ ἡ σκέψη τῶν ἀνθρώπων µέ φόβους ἀνύπαρκτους καί καταστροφικούς γιά τίς σχέσεις τους µέ τόν διπλανό τους. Ἔχουν καταφέρει οἱ κυβερνῶντες σέ ὅλον τόν κόσµο νά ἐξαγριώσουν τούς λαούς, νά κάνουν τούς πολῖτες ἐχθρικούς, καχύποπτους, νά κοιτοῦν µέ ἐπιφύλαξη τόν ἀπέναντί τους φοβούµενοι µήν τούς βλάψει.

Τ Ο Χ Ω Ρ Α Φ Ι Μ Α Σ (Χιωτέλλη Καίτη)

 

Τ Ο    Χ Ω Ρ Α Φ Ι    Μ Α Σ

Χιωτέλλη Καίτη

Φύτρωνε έναν καιρό εκεί σιτάρι και κριθάρι.
Κάποιες ελιές αργοκουνούσανε στο αγέρι
το ασημωτό τους φύλλωμα.
Παλιές ιστορίες…

Τώρα η Άνοιξη προσεκτικά το προσπερνάει,
να μην τ’ αγγίξει ο πράσινος μανδύας της,
στο χώμα του μην ξαποστάσουνε
τ’ αποδημητικά πουλιά.

Το Θέρος δε βρίσκει σ’ αυτό καρπό για να μεστώσει
και του Φθινόπωρου οι βροχές
δεν το δροσολογίζουνε
τη φλόγα του να πάρουν.

Μονάχα ο Χειμώνας με το λευκό το πέπλο του
πατρικά το σκεπάζει
για να του κρύψει τη ντροπή, να ξεχαστεί η Προδοσία,
το Αίμα να λευκάνει.

Μα εκείνο μένει πάντα του έτσι άκαρπο,
χωράφι της κατάρας,
που λες πως ούτε σπίτι δε θα στέριωνε
στο αρρωστημένο χώμα.

Αυτά τα θλιβερά συμβαίνουν στον αγρό μας,
στον ‘αγρό του αίματος’.
Στον αγρό που μας στοίχισε
τριάκοντα αργύρια.

Άλλος Γολιάθ για κάθε εποχή και για κάθε άνθρωπο είναι η υπερηφάνεια του ίδιου μας του νου

ΔΕΥΤΕΡΑ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

«Πίστει ὡς Δαυίδ καί ἡμεῖς, τῆ ταπεινοφροσύνῃ καθοπλισθέντες ὡς ἄλλον Γολιάθ, τόν ὑπερήφανον νοῦν καταβεβληκότες, συνδιακόψωμεν καί μυριάδας παθῶν» (ωδή α΄ Τριωδίου).

(Όπως ο Δαυίδ με την πίστη νίκησε τον Γολιάθ, έτσι κι εμείς εξοπλισμένοι με την ταπεινοφροσύνη, αφού υποτάξουμε τον υπερήφανο νου μας σαν άλλο Γολιάθ, ας περικόψουμε διαμιάς και μυριάδες άλλες από τα πάθη μας).

  Η ιστορία του Δαυίδ είναι γνωστή σε όλους: νεαρό παλληκάρι αυτός, αλλά με μεγάλη πίστη στον Θεό, νίκησε τον κατά πολύ ρωμαλεότερό του Γολιάθ – δείγμα ότι η ψυχική δύναμη που δίνει η πίστη στον Θεό οδηγεί σε νίκες που η λογική δεν διανοείται να αποδεχτεί!

  Το ίδιο όμως συμβαίνει και με κάθε πιστό, σημειώνει ο εκκλησιαστικός ποιητής Θεόδωρος. Άλλος Γολιάθ για κάθε εποχή και για κάθε άνθρωπο είναι η υπερηφάνεια του ίδιου μας του νου, δηλαδή ο μεγαλύτερος εχθρός από τον οποίο κινδυνεύουμε είναι ο ίδιος μας ο εαυτός με τα πάθη και τις αμαρτίες του. Διότι η υπερηφάνεια πράγματι θεωρείται η ρίζα της κάθε αμαρτίας, με την έννοια ότι αποκαλύπτει την πηγή κάθε κακού, τον εωσφορικό εγωισμό.

  Τι ήταν εκείνο που κατά τη Γραφή έριξε και τον πρώτο αρχάγγελο από την ουράνια θέση του και τον έκανε σατανά, διάβολο, Πονηρό; Η υπερηφάνεια. Όπως ο Ίδιος ο Κύριος έχει αποκαλύψει: 

ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΠΙΣΩ..!

«Είναι κάποιος που μόλις ακούει έναν λόγο ταράσσεται και λέει πέντε λόγια ή δέκα. Αφού τελειώνει η διαμάχη, εξακολουθεί να σκέπτεται άσχημα εναντίον εκείνου που του είπε τον λόγο, και να θυμάται με εμπάθεια το κακό που του έγινε και να λυπάται γιατί δεν είπε περισσότερα απ’ όσα είπε. Και βρίσκεται πάντοτε οργισμένος» (Αββάς Δωρόθεος)

Γιατί θέλουμε να έχουμε πάντοτε δίκιο; Γιατί δικαιολογούμε τον εαυτό μας και γιατί δεν θέλουμε να παραδεχθούμε ότι έχουν και οι άλλοι άποψη; Είναι θέμα μόνο εγωισμού και διαφύλαξης της προσωπικής μας ακεραιότητας; Γιατί θέλουμε «να πάρουμε το αίμα μας πίσω», σαν να είναι η ζωή ένας αγώνας εξουσίας; Πώς να μπει στην καρδιά μας η συγχώρηση;

Αν σε κάτι διαφέρει η χριστιανική πίστη μας από οποιοδήποτε θρησκευτικό σύστημα είναι η άρνηση να μείνουμε στο κακό που ο άλλος μας έχει κάνει ή πιστεύουμε πως μας έκανε. Και το κακό δεν είναι ανάγκη να είναι έμπρακτο. Είναι και στα λόγια. Είναι μόνιμος ο θυμός μας εναντίον εκείνου που μας προσβάλλει, που αρνείται να δει τα πράγματα όπως εμείς. Αυτή η κατάσταση δυσκολεύει ή καθιστά αδύνατη την συνύπαρξη.