μετά το απόδειπνο και την προσκύνηση των λειψάνων ο πατήρ Χαρίτων, όπως συνήθιζε, είχε έρθει να μας κάνει λίγη παρέα. Μιλούσε με απλότητα και σοφία για πνευματικά θέματα – για την προσευχή, την ταπείνωση, τη μετάνοια. Και, όπως συχνά έκανε, δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο τσιγάρο.
– Το τσιγάρο, έλεγε, κάνει κακό στον άνθρωπο. Όχι μόνο στο σώμα – αυτό το ξέρουν όλοι – αλλά κυρίως στην ψυχή. Είναι δέσιμο. Πάθος.
Δεν κρατήθηκα. Του λέω:
– Πάτερ Χαρίτων, γιατί κυνηγάς με τέτοια μανία όσους καπνίζουν; Μόλις δεις κάποιον με τσιγάρο, αμέσως τρέχεις να του πεις να το σβήσει. Ακόμα και στην αυλή, αν πάει κανείς να καπνίσει, ξαφνικά εμφανίζεσαι και τον μαλώνεις. Γιατί, καλέ μου πάτερ; Κυνηγάς τον κόσμο μερικοί σκανδαλίζονται.
Με κοίταξε ήρεμα, με βλέμμα βαθύ, και μου είπε:
– Άκου, Πασχάλη μου! θα σου πω. Εδώ, στο μοναστήρι μας, ένας αδελφός μοναχός – είχε μια φοβερή εμπειρία.
Μια μέρα πήγαινε να ετοιμάσει τον ναό για την ακολουθία. Και εκεί, είδε αισθητά – με τα μάτια του – την Παναγία μέσα στην εκκλησία Να κλαίει.
Την πλησίασε ταραγμένος και της είπε:
– Παναγιά μου, γιατί κλαις;
Κι εκείνη, με λυγμό, του αποκρίθηκε:
– Παιδί μου, πριν από λίγο ήρθε εδώ ο διάβολος και με κορόιδευε. Μου είπε: «Οι προσκυνητές σου έρχονται, ναι… για προσκύνημα. Όμως εμένα θυμιάζουν με τα τσιγάρα τους».
Την πλησίασε ταραγμένος και της είπε:
– Παναγιά μου, γιατί κλαις;
Κι εκείνη, με λυγμό, του αποκρίθηκε:
– Παιδί μου, πριν από λίγο ήρθε εδώ ο διάβολος και με κορόιδευε. Μου είπε: «Οι προσκυνητές σου έρχονται, ναι… για προσκύνημα. Όμως εμένα θυμιάζουν με τα τσιγάρα τους».
.jpg)
