Η καχυποψία έγινε τακτική επιβίωσης. Γι' αυτό και πολλές φορές την προβάλλουμε ακόμη και στη σχέση μας με τον Θεό. Τον πλησιάζουμε, αλλά κρατάμε πάντοτε μια μικρή επιφύλαξη, σαν να φοβόμαστε μήπως και Εκείνος μας απογοητεύσει όπως τόσοι άλλοι. Ξεχνάμε όμως ότι ο Θεός δεν αγαπά όπως αγαπούν οι άνθρωποι. Δεν υπόσχεται για να κερδίσει ο Ίδιος κάτι. Δεν πλησιάζει για να μας χρησιμοποιήσει. Δεν εγκαταλείπει όταν παύουμε να είμαστε χρήσιμοι.
Ο εκατόνταρχος της σημερινής Ευαγγελικής αφήγησης μάς ανοίγει έναν άλλο δρόμο. Δεν στηρίζει την ελπίδα του στις πιθανότητες αλλά στο πρόσωπο του Χριστού. Ξέρει ότι όταν ο ίδιος ο Δημιουργός μιλά, η πραγματικότητα υπακούει. Ένας λόγος Του αρκεί για να νικηθεί η αρρώστια, να φωτιστεί η απελπισία, να αναστηθεί η ελπίδα.
Διότι η πιο σημαντική θεραπεία δεν είναι να ιαθεί μια παράλυση από το σώμα, αλλά να ελευθερωθεί κανείς από την παράλυση της καρδιάς που δεν τολμά πια να εμπιστευθεί.
Και τότε μέσα στην εμπιστοσύνη της Αγάπης ο άνθρωπος αναπαύεται.
Εφόσον ανακαλύπτει ότι υπάρχει τουλάχιστον Ένας που τον αγαπά αληθινά και τον στηρίζει πάντοτε δίχως όρους και προϋποθέσεις.
4 σχόλια:
Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μην έχει προδοθεί ή πληγωθεί από αγαπημένα του πρόσωπα.
Τις περισσότερες φορές όμως δεν φταίνε μόνο οι άλλοι αλλά και εμείς οι ίδιοι.
Όταν έχω ένα μυστικό κρυμμένο μέσα μου και το εκμυστηρεύομαι σε κάποιον άλλον, πώς έχω την απαίτηση να μην το πει σε κανέναν.
Αφού εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να το κρατήσω μυστικό και το λέω σε άλλον, και αυτό που δεν μπόρεσα να κρατήσω εγώ, έχω την απαίτηση να το κρατήσει ο άλλος;
Αυτό που έχουμε μυστικό και δεν θέλουμε να το μάθει κανένας αλλά θέλουμε να το πούμε κάπου, αυτός είναι μόνο ο Πνευματικός που φοράει πετραχήλι.
Και ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός δεν έμεινε στο να μην κάνουμε αυτό που δεν θέλουν να μας κάνουν.
Αλλά να κάνουμε στους άλλους αυτό που θα θέλαμε να κάνουν αυτοί σε εμάς.
Υπεράνω όλων η αγάπη.
Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί, παιδιά μου, είναι η αγάπη για τον άλλο, η ψυχή του.
Ό,τι κάνομε, προσευχή, συμβουλή, υπόδειξη, να το κάνομε με αγάπη.
Χωρίς την αγάπη η προσευχή δεν ωφελεί, η συμβουλή πληγώνει, η υπόδειξη βλάπτει και καταστρέφει τον άλλον, που αισθάνεται αν το αγαπάμε ή δεν τον αγαπάμε και αντιδρά αναλόγως.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη! Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσομε περισσότερο τον Χριστό.
Ας σκορπίζομε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έλθει μέσα μας η Χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι, αν μας μιλάνε με καλοσύνη.
Θα νιώθομε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους.
Όταν αγαπάμε χωρίς να επιδιώκομε να μας αγαπάνε, θα μαζεύονται όλοι κοντά μας σαν τις μέλισσες.
Λίγα λόγια. Τα λόγια ηχούν στ’ αυτιά και εκνευρίζουν πολλές φορές. Η προσευχή και η ζωή έχουν απήχηση.
Η ζωή συγκινεί, αναγεννά και αλλοιώνει, ενώ τα λόγια μένουν άκαρπα.
Η καλύτερη ιεραποστολή γίνεται με το καλό μας παράδειγμα, την αγάπη μας, την πραότητά μας.
Λόγια του Αγίου Πορφυρίου.
Η αγάπη προς τον αδελφό καλλιεργεί την αγάπη προς τον Θεό.
Θα αναφέρω ένα γεγονός μέσα από το Γεροντικό:
Ήταν ένας Ασκητής κι είχε δύο υποτακτικούς. Προσπαθούσε πολύ να τους ωφελήσει και να τους κάνει καλούς. Είχε, όμως, την ανησυχία αν όντως προχωρούν στην πνευματική ζωή, αν προοδεύουν κι αν είναι έτοιμοι για τη Βασιλεία του Θεού.
Περίμενε ένα σημάδι γι’ αυτό απ’ τον Θεό, αλλά δεν έπαιρνε καμία απάντηση.
Κάποια ημέρα θα γινόταν αγρυπνία στην Εκκλησία μιας άλλης σκήτης, που απείχε πολλές ώρες απ’ τη δική τους. Έπρεπε να γίνει πορεία μες στην έρημο.
Έστειλε τους υποτακτικούς του απ’ το πρωί, ώστε να φθάσουν νωρίς, για να τακτοποιήσουν την Εκκλησία, κι ο Γέροντας θα πήγαινε τ’ απόγευμα.
Οι υποτακτικοί είχαν προχωρήσει αρκετά, όταν ξαφνικά άκουσαν βογγητά. Ήταν ένας άνθρωπος βαριά τραυματισμένος και ζητούσε βοήθεια:
- Πάρτε με, σας παρακαλώ, τους έλεγε, γιατί εδώ είναι ερημιά, κανείς δεν περνάει, ποιος θα μπορέσει να με βοηθήσει; Εσείς είστε δύο. Σηκώστε με και οδηγήστε με στο πρώτο χωριό.
- Δεν μπορούμε! του είπαν. Βιαζόμαστε να πάμε για την αγρυπνία, έχομε πάρει εντολή να ετοιμάσομε.
- Πάρτε με, σας παρακαλώ! Αν μ’ αφήσετε, θα πεθάνω, θα με φάνε τα θηρία.
- Δεν μπορούμε! Τι να κάνομε, πρέπει να πάμε στο καθήκον μας.
Κι έφυγαν. Τ’ απόγευμα ξεκίνησε ο Γέροντας για την αγρυπνία. Πέρασε απ’ τον ίδιο δρόμο. Έφθασε και στο μέρος που ήταν ο τραυματισμένος. Τον βλέπει, τον πλησιάζει και του λέει:
- Τι έπαθες, άνθρωπε του Θεού; Τι έχεις; Από πότε είσαι εδώ; Δεν σε είδε κανείς;
- Πέρασαν το πρωί δύο μοναχοί και τους παρακάλεσα να με βοηθήσουν, αλλά βιαζόντουσαν να πάνε στην αγρυπνία.
- Θα σε πάρω εγώ. Μην ανησυχείς! του λέει.
- Δεν μπορείς εσύ, είσαι γέροντας, δεν μπορείς να με σηκώσεις, αδύνατον!
- Όχι, θα σε πάρω! Δεν μπορώ να σ’ αφήσω!
- Μα δεν μπορείς να με σηκώσεις.
- Θα σκύψω, και συ πιάσου από πάνω μου και λίγο λίγο θα σε πάω σε κανένα κοντινό χωριό. Λίγο σήμερα, λίγο αύριο θα φθάσω.
Και τον πήρε με μεγάλη δυσκολία κι άρχισε να βαδίζει με το βάρος εκείνο μες στην άμμο πάρα πολύ δύσκολα. Ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι και σκεπτόταν: «Έστω και σε τρεις ημέρες θα φθάσω». Καθώς όμως προχωρούσε, άρχισε να νιώθει το φορτίο του πιο ελαφρό, πιο ελαφρό και σε κάποια στιγμή αισθάνθηκε σαν να μην κρατάει τίποτα. Τότε γυρίζει πίσω να δει τι συμβαίνει και βλέπει με έκπληξη πάνω του έναν άγγελο. Ο άγγελος του είπε:
- Μ’ έστειλε ο Θεός να σε πληροφορήσω ότι οι δύο υποτακτικού σου δεν είναι άξιοι της Βασιλείας του Θεού, γιατί δεν έχουν αγάπη.
Και πάνω σε αυτό αναφέρω μία λαϊκή παράδοση που αναφέρεται στον Άγιο Νικόλαο και στον Άγιο Κασσιανό.
Κάποτε ο Δεσπότης Χριστός κάλεσε σε δείπνο τον Άγιο Νικόλαο και τον Άγιο Κασσιανό.
Φόρεσαν και οι δύο τις Αρχιερατικές τους στολές και ξεκίνησαν για να συναντήσουν τον Χριστό .
Στο δρόμο συνάντησαν έναν φτωχό άνθρωπο που είχε κολλήσει το κάρο του μαζί με το μουλάρι στις λάσπες.
Τους παρακάλεσε να τον βοηθήσουν να βγάλει το κάρο από τις λάσπες για να μπορέσει να πάει στο σπιτικό του.
Πήρε πρώτα το λόγο ο Άγιος Κασσιανός και του λέει ότι πρέπει να πάνε στον Δεσπότη Χριστό ας κάνει λίγο υπομονή και στον γυρισμό θα τον βοηθήσουνε για να βγάλει το κάρο του.
Τον Άγιο Νικόλαο δεν τον έκανε καρδιά να τον αφήσει και είπε να τον βοηθήσουνε και περιμένει λίγο ο Δεσπότης Χριστός.
Το ξανασκέφτηκε ο Άγιος Κασσιανός, όμως είδε που ήτανε χωμένο το κάρο και θα γινόντουσαν μέσα στις λάσπες.
Και λέει στον Άγιο Νικόλαο:
Θα γίνουμε χάλια και πώς θα εμφανιστούμε μπροστά στο Δεσπότη Χριστό, ας πάμε πρώτα στον Χριστό που μας περιμένει και μετά ότι και να πάθουμε δεν πειράζει.
Και ξεκίνησε να περπατάει.
Ο Άγιος Νικόλαος του λέει ας περπατάει σιγά σιγά θα βοηθήσει λίγο τον άνθρωπο χωρίς να λερωθεί και θα τον φτάσει.
Να όμως που το κάρο είχε κολλήσει για τα καλά μέσα στις λάσπες και ο Άγιος Νικόλαος αναγκάστηκε να χωθεί μέχρι μέσα για να καταφέρει στο τέλος να το βγάλει.
Έφτασε στον Δεσπότη Χριστό αργοπορημένος και με την Αρχιερατική του στολή σχισμένη και μέσα στις λάσπες.
Μετά από αυτό το γεγονός, το αποτέλεσμα ποιο ήταν;
Ο Άγιος Κασσιανός να γιορτάζει κάθε τέσσερα χρόνια στις 29 Φεβρουαρίου.
Και ο Άγιος Νικόλαος όχι μόνο στις 6 Δεκεμβρίου την ημέρα τις κοίμησης του και στις.20 Μαΐου η εορτή της ανακομιδής και μετακομιδής των ιερών λειψάνων του.
Αλλά στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας κάθε εβδομάδα η ημέρα Πέμπτη είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο (μαζί με τους Αγίους Αποστόλους).
Ο κόσμος ανάβει συνεχώς κεριά, κάνει τάματα και προσεύχεται στον Άγιο Νικόλαο μεγάλη η Χάρη του.
> σαν να φοβόμαστε μήπως και Εκείνος μας απογοητεύσει όπως τόσοι άλλοι. Ξεχνάμε όμως ότι ο Θεός δεν αγαπά όπως αγαπούν οι άνθρωποι. Δεν υπόσχεται για να κερδίσει ο Ίδιος κάτι. Δεν πλησιάζει για να μας χρησιμοποιήσει. Δεν εγκαταλείπει όταν παύουμε να είμαστε χρήσιμοι.
Ο Χριστός ο ίδιος, όταν ήταν πάνω στον σταυρό, δεν ένιωσε εγκαταλελειμμένος από τον Πατέρα; Και Εκείνος ήξερε πολύ καλά ότι ήταν ενωμένος με τα άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, αλλά η ανθρώπινη φύση του έφερνε εμπόδια στην εξ' ολοκλήρου αποδοχή αυτού του γεγονότος.
Εμείς πως μπορούμε να ξεπεράσουμε τον Χριστό;;;
Δημοσίευση σχολίου