ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Δευτέρα 20 Μαΐου 2024

Με μια εικόνα της Παναγίας, ο ΠΑΟΚ ομολογεί την πίστη – Πόσες λιγότερες βλασφημίες θα είχαμε στα γήπεδα αν έκαναν όλοι το ίδιο;

Ελευθέριος Ανδρώνης

Αθλητής σημαίνει αγωνίζομαι, παλεύω και κατορθώνω. Σημαίνει άνθρωπος που δίνει μάχες για να κατακτήσει κορυφές. Ο ΠΑΟΚ κατέκτησε με το σπαθί του την κορυφή του πρωταθλήματος Ελλάδας και δικαίως όλοι του βγάζουν το καπέλο. Αλλά η δύναμη που έβγαλε ο ΠΑΟΚ στο χορτάρι δεν προέκυψε από μόνη της. Πέρα από τη σκληρή δουλειά και τα τεχνικά σημεία της επιτυχίας, κάθε αθλητής χρειάζεται κάποιες ψυχικές βάσεις για να δίνει το 100% του εαυτού του.

Το σύνηθες είναι ο κάθε αθλητής να έχει ως μοναδικό «καύσιμο» τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Και αυτές σχεδόν πάντα είναι οι τετριμμένες «αξίες»: το χρήμα, η καριέρα, η δόξα. O κάθε ποδοσφαιριστής αγωνίζεται αποκλειστικά για το άτομό του. Κανένα ανώτερο ιδανικό δεν ενώνει τους παίκτες στα αποδυτήρια, πέρα από κάποιους λίγους που δένονται συναισθηματικά με την ομάδα. Αυτά ισχύουν για το σημερινό, «βιομηχανικό» ποδόσφαιρο. Το πολυπολιτισμικό και πολυθρησκευτικό συνονθύλευμα που δεν έχει καμία αξιακή ομοιογένεια.

Στον ΠΑΟΚ όμως φαίνεται ότι επιζεί μια σπίθα από τις παλιές αξίες του αθλητισμού. Και αυτή η σπίθα έγινε φωτιά. Από χθες που ο Δικέφαλος του Βορρά σήκωσε την κούπα, έχει γίνει viral το βίντεο με τους παίκτες στα αποδυτήρια να δίνουν υπόσχεση νίκης γονατισμένοι γύρω από μια ορθόδοξη εικόνα της Παναγίας. Ένα απαραβίαστο τυπικό που αρκετοί παίκτες του ΠΑΟΚ τηρούν πριν από κάθε παιχνίδι.

Μια σπάνια εικόνα πίστης και ευλάβειας, στην εποχή της «κορεκτίλας», του χυδαίου υλισμού, της ισοπέδωσης κάθε ιερού και όσιου. Μια εικόνα που πραγματικά τιμά την ιστορία του ΠΑΟΚ ως ιστορικό κληρονόμημα της Κωνσταντινούπολης, ως σύλλογο της ελληνορθόδοξης προσφυγιάς, ως λαϊκό αποκούμπι των πιστών βορειοελλαδιτών.

Άρχων αγγέλων Μιχαήλ, μέγιστε Ταξιάρχα...


Γιορτή μεγάλη έχουμε η Λέσβος πάσα χαίρει,
γιορτάζει ο προστάτης μας νησιού το Άγιο χέρι.
Στα δεκαπέντε της Λαμπρής πανήγυρη τελούμε
στους Αρχαγγέλους τρέχουμε και πάμε να τους δούμε.

Άρχων αγγέλων Μιχαήλ, μέγιστε Ταξιάρχα,
δέξου το αίμα, το κερί, το δάκρυ και το κλάμα.
Αυτά είναι τα τάματα που Λέσβιοι αφήνουν
γονυπετούντες έρχονται τα δάκρυά τους χύνουν.

Άνδρες, γυναίκες και παιδιά έρχονται στην αυλή σου
πεζοπορούντες δράμουσι κι αυτό είναι τιμή Σου.
Χιλιόμετρα ολόκληρα αφήνουν για να έρθουν
εις την γιορτή του οίκου σου, στο Μανταμάδο τρέχουν.

Η Ανάμνηση των Εγκαινίων της Αγίας Ευφημίας πλησίον του Νεωρίου.


Στην απόληξη της 6η Ρεγεώνας (γειτονιάς) της Κωνσταντινούπολης στην βόρεια πλευρά που έβρεχε το Χρυσό Κέρας (Κεράτιος), υπήρχε το Νεώριο (λιμάνι) και τα Ναυπηγεία. Πρόκειται για το αρχαιότερο λιμάνι της πόλης, φτιαγμένο από τον Κωνσταντίνο τον Α΄. Στο λιμάνι μπορούσες να βγεις από τα τείχη, διαβαίνοντας την πύλη του Νεωρίου (Bahçekapi). Εκεί φαίνεται να υπήρχαν τέσσερεις τουλάχιστον ναοί: η Αγία Ειρήνη εις το Πέραμα, ο Άγιος Μάρκος, η Αγία Δύναμις και η Αγία Ευφημία. Υπήρχε επίσης και η Μονή του κυρ-Αντωνίου, χτισμένη από τον Πατριάρχη Αντώνιο Καυλέα.
Η Αγία Ειρήνη πρέπει να βρισκόταν πολύ κοντά στο σημερινό Yeni Cami.
Στην θέση της βυζαντινής εκκλησίας του Αγίου Μάρκου χτίστηκε το 1453, έτος της κατάκτησης της πόλης, το μικρό Τζαμί Arpacılar. Ίσως ο ναός να εξυπηρετούσε τις ανάγκες των Βενετσιάνων, Αμαλφιτανών, Πιζάνων και Γενοβέζων χριστιανών που έμεναν στην συνοικία πριν την πτώση της πόλης.
Η Αγία Δύναμις είναι μάλλον ο ναός που βρέθηκε το 2000 στην διπλανή γειτονιά του Sirkeci.

Η Αγία Ευφημία ήταν στην περιοχή του Ναυπηγείου, στα δεξιά του λιμανιού, στο μέρος που οι πηγές αναφέρουν ως «ἡ παλαιὰ ἐξάρτυσις». Το έτος 617 τα λείψανα της μάρτυρος μεταφέρθηκαν μέσα στην Πόλη από την απέναντι Χαλκηδόνα που φυλάσσονταν, εξ’ αιτίας της επέλασης του στρατού των Περσών. Αργότερα οι Εικονομάχοι τα πέταξαν στην θάλασσα, απ’ όπου κρυφά διασώθηκαν. Ίσως ο ναός της αγίας στο λιμάνι να συνδέεται με κάποια από αυτά τα γεγονότα.
Στις 16 Μαΐου κάθε έτους εορτάζεται η Ανάμνηση των Εγκαινίων της Αγίας Ευφημίας πλησίον του Νεωρίου.
Στην 1η φωτογραφία σπάραγμα από μαρμάρινο ανάγλυφο με την αγία, Κωνσταντινούπολη 14ος αιώνας, σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο. 
Στην δεύτερη φωτογραφία ο χάρτης με την περιοχή του Νεώριου.
+Ε. Γ.

"Γιατί, Μαθήτριες, αναμιγνύετε τα μύρα με τα δάκρυα;"


  Σε ένα τροπάριο του Εσπερινού της Κυριακής των Μυροφόρων θα βρούμε τη φράση: "Τί τὰ μύρα τοῖς δάκρυσι, Μαθήτριαι, κιρνᾶτε;". Παρόμοια φράση θα βρούμε στον κυριακάτικο Όρθρο, στο δεύτερο από τα λεγόμενα Αναστάσιμα Ευλογητάρια: "Τί τὰ μύρα συμπαθῶς τοῖς δάκρυσιν, ὦ Μαθήτριαι, κιρνᾶτε;". Άραγε, το ρήμα "κιρνᾶτε" να έχει σχέση με το νεοελληνικό "κερνάτε"; Ακούγεται παράδοξο κάτι τέτοιο, αλλά μήπως συμβαίνει;

  Το ρήμα "κιρνάω/κιρνῶ" (το οποίο απαντιέται ήδη στον Όμηρο!) αποτελεί ποιητικό τύπο του ρήματος "κεράννυμι" (αργότερα και "κεραννύω"), που σημαίνει "ανακατεύω", "αναμιγνύω" -- κατά κανόνα υγρά, κατεξοχήν δε νερό με οίνο.
  Η ανάμιξη του νερού με τον οίνο γινόταν σε ειδικό ογκώδες αγγείο, που λεγόταν "κρατήρ"/"κρατήρας" (από το οποίο πήρε το όνομά του και το χείλος του ηφαιστείου). Από το ίδιο ρήμα προέκυψε και η λέξη "κράμα" ( = "προϊόν/αποτέλεσμα ανάμιξης"), όπως φυσικά και η λέξη "κρασί" (ως προϊόν ανάμιξης νερού και οίνου), ενώ ο οίνος που δεν ανακατευόταν με νερό λεγόταν "ἄκρατος". Επίσης, η καλή, η κατάλληλη ανάμιξη (όχι απαραίτητα υγρών) λεγόταν "εὐκρασία" (εξ ού και η φράση της Θείας Λειτουργίας "Ὑπέρ εὐκρασίας ἀέρων...").

Αγία Λυδία η Φιλιππησία: Η πρώτη Ευρωπαία και Ελληνίδα Χριστιανή


[.....]Είναι γνωστό πως ο Παύλος συνήθιζε να απευθύνεται πρώτιστα και να κηρύττει στους Ιουδαίους της διασποράς σε κάθε πόλη, διότι σε αυτούς υπήρχε το υπόβαθρο της μονοθεΐας και της προσμονής του Μεσσία. Οι μεταστραφέντες Ιουδαίοι, κατά κανόνα, γινόταν τα πρώτα μέλη της τοπικής Εκκλησίας, σε αντίθεση με τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι, λόγω της πλάνης και της υπεροψίας τους ήταν δύσκολο να δεχτούν την χριστιανική πίστη. Γι’ αυτό και διάλεξε να κηρύττει στο μέρος εκείνο όπου προσεύχονταν οι Ιουδαίοι των Φίλιππων τα Σάββατα. Σε ένα από τα κηρύγματα του, στην όχθη του ποταμού, συνάντησε μία ομάδα ιουδαίων γυναικών, στις οποίες κήρυξε την νέα πίστη, την επαγγελία των Προφητών, για το πρόσωπο του Μεσσία. Οι θεοφοβούμενες γυναίκες άκουσαν με προσοχή και ευλάβεια τα λόγια του άγνωστου Ιουδαίου. Ανάμεσά τους ήταν και μία σημαντική και γνωστή γυναίκα της πόλης, η έμπορος Λυδία, την οποία συνεπήρε το κήρυγμα του Παύλου και ήταν από τις πρώτες που πίστεψε και προσκολλήθηκε μαζί του .

Η Λυδία καταγόταν από την πολλή Θυάτειρα της Μ. Ασίας και ήταν αρχικά ειδωλολάτρισσα. Φαίνεται όμως πως, παρά το γεγονός ότι έζησε ειδωλολατρικό περιβάλλον, σε παγανιστική οικογένεια και βίωσε την φρίκη του παγανιστικού παράλογου και της δεισιδαιμονίας, δεν την ικανοποιούσε η αρχαία ειδωλολατρική θρησκεία, η οποία, ειρήσθω, την εποχή εκείνη βρισκόταν σε μεγάλη κατάπτωση και παρακμή. Δεν της ήταν εύκολο να λατρεύει «θεούς» και «θεές» ανήθικους, οι οποίοι οργίαζαν μεταξύ τους και «διέπρατταν» ανείπωτες κακουργίες. Η ευγενής γυναίκα αναζήτησε μία πιο πνευματική θρησκεία, την οποία βρήκε στον Ιουδαϊσμό.

Η εξόντωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πόντου

Η εξόντωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πόντου 
(Θεοδώρα Ιωαννίδου Καρακουσόγλου)

  Ἡ ἐξόντωση τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησίας εἶναι μιὰ ἀκόμη δραματικὴ πλευρὰ τῆς ποντιακῆς γενοκτονίας. Ὁ χριστιανισμὸς σπάρθηκε στὴν Παλαιστίνη, ἀλλὰ φύτρωσε καὶ ἄνθισε σὲ τόπους ἑλληνικούς. Σὲ τόπους ποὺ, ὅπως στὸν Πόντο, ὑπῆρχαν ἀπὸ ἑκατονταετίες οἱ ἀναγκαῖες πνευματικὲς προϋποθέσεις. 
 Οἱ Πόντιοι, δραματικὰ ἀποκομμένοι ἀπὸ τὴ μητροπολιτικὴ Ἑλλάδα, στήριξαν μὲ αὐταπάρνηση τὶς φυλετικὲς καὶ χριστιανικὲς τους καταβολές σκληρά διωκόμενοι καί, σὲ πολλὲς περιπτώσεις, τὴν ὥρα ποὺ τὸ τέλος τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς τους τὸ ἔβαζαν σφαῖρες, ἀγχόνες καὶ τσεκούρια. Μποροῦν νὰ ἀποτελέσουν ὑπόδειγμα γιὰ στάση ζωῆς, δεδομένου πὼς ὁτιδήποτε μείνει ὄρθιο στοὺς προσκυνημένους καιροὺς μας, θὰ συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν ἔννοια τῆς θυσίας.

Δείτε τα περιεχόμενα, τον πρόλογο και την εισαγωγή του βιβλίου, πατώντας εδώ

Κυριακή 19 Μαΐου 2024

Περιφορά της εικόνας του Ταξιάρχη στα Νένητα της Χίου


Κυριακή των Μυροφόρων 2024.Περιφορά της εικόνας του Ταξιάρχη.Η Θαυματουργή ολόσωμη εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ βρίσκεται στην Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στα Νένητα της Χίου. Μεγάλη η χάρη του.

Η αποκατάσταση του Πέτρου

 

ΠΗΓΗ

Ἐν τάφῳ σωματικῶς, ἐν Ἄδου δέ μετά ψυχῆς ὡς Θεός..


  Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο περιγράφοντας τα όσα θαυμαστά συντελούνται υπό του Κυρίου στο κράτος του θανάτου, αναφέρει: «Έφθασε λοιπόν ο θάνατος, και αφού κατάπιε το δόλωμα του σώματος (τον Χριστόν ως άνθρωπον) περιεπλέχθη στο αγκίστρι της αναμάρτητης και ζωοποιού θεότητος, και αφού εγεύθη σώμα θεωμένο καταστρέφεται και όλους τους ανιστά, αυτούς που είχε καταπιεί. Γιατί όπως το σκότος με την εμφάνιση του φωτός εξαφανίζεται, έτσι και η φθορά απομακρύνεται με την επίθεση της ζωής. Και γίνεται ζωή για όλους, φθορά γι’ αυτόν που φθείρει». 
Και επιπροσθέτως θεολογεί ο Ιερός Χρυσόστομος: «Εν τάφω σωματικώς, εν Άδη μετά ψυχής, ως Θεός, εν παραδείσω δε μετά ληστού και εν θρόνω υπήρχες, Χριστέ, μετά Πατρός και Πνεύματος, πάντα πληρών ο απερίγραπτος».


Σάββατο 18 Μαΐου 2024

Μά ἐγώ παιδί μου τρώω ἐλιές..!


   Κάποτε ὁ ἅγιος Παρθένιος βρέθηκε στόν Κρουσώνα καί φιλοξενήθηκε στό σπίτι ἑνός πολύ καλοῦ ἀνθρώπου πού ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα τό μοναστήρι τοῦ Κουδουμᾶ κι εὐλαβοῦνταν πολύ τούς δύο ἁγίους πατέρες. 
Ἐπειδή ὁ ἁπλός ἐκεῖνος ἄνθρωπος δέν ἔτυχε ποτέ νά ἀκούσει πώς στό μοναστήρι οἱ πατέρες δέν ἔτρωγαν κρέας, γιά νά περιποιηθεῖ τόν ἅγιο Παρθένιο καί τόν μοναχό πού τόν συνόδευε ἔσφαξε τό καλύτερο ζωντανό του. 
Ὁ γέροντας γιά νά μήν λυπήσει τόν νοικοκύρη, πού μέ τόση ἀγάπη τούς φιλοξένησε, κάθισε στό τραπέζι κι ἔφαγε ὅτι τοῦ σέρβιραν. 
Ὁ μοναχός πού ἦταν μαζί του, ξέροντας πόσο αὐστηρός ἦταν ὁ γέροντας, τά ἔχασε ὅταν τόν εἶδε νά τρώει κρέας. Μέ τρόπο τότε ἔσκυψε καί τοῦ λέει σιγανά γιά νά μήν τούς ἀκούσουν…
  -Γέροντα, τρῶς κρέας; 
Ὁ γέροντας μέ φυσικότητα τοῦ ἁπαντά ψιθυριστά…
– Ὄχι παιδί μου. Δέν τρώω κρέας. Ἐγώ ἐλιές τρώω.

 Ὁ μοναχός παραξενεύτηκε ἀπό τήν ἀπάντηση μά δέν ξαναμίλησε. Ὅταν ὅμως σηκώθηκαν ἀπό τό τραπέζι ἔπεσε τό βλέμμα του στό πιάτο τοῦ γέροντα. Βλέπει τότε ἔκπληκτος νά μήν ὑπάρχουν κόκαλα παρά κουκούτσια ἀπό ἐλιές. Ὅταν βρέθηκαν μόνοι ὁ ἅγιος Παρθένιος εἶπε στόν μοναχό…
– Φαντάζεσαι, παιδί μου, σέ πόσο δύσκολη θέση θά ἔφερνα αὐτόν τόν ἄνθρωπο ἄν τοῦ ἔλεγα πῶς δέν τρώω κρέας; Σκέφτεσαι πόσο θά στενοχωριόταν ποῦ δέν θά μποροῦσε νά μᾶς φιλοξενήσει ὅπως ἤθελε; Θά πήγαιναν χαμένες ὅλες οἱ ἑτοιμασίες πού ἔκανε. Γι’ αὐτό κι ἐγώ προσευχήθηκα τήν ὥρα ἐκείνη στόν Θεό καί Τόν παρακάλεσα νά μήν ἐπιτρέψει νά γευθῶ τή νοστιμιά τοῦ ὡραίου αὐτοῦ φαγητοῦ ἀλλά νά νοιώθω τή γεύση πού ἔχουν οἱ ἐλιές. Ἔτσι κι ἔγινε. 
Ἐπέτρεψε ὅμως καί σ’ ἐσένα νά δεῖς αὐτό τό μεγάλο θαῦμα.

Ο ΛΙΘΟΣ(Κυριακή Μυροφόρων)

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'

Ἔλεγαν μεταξύ τους οἱ Μυροφόρες: «Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τόν λίθον;» (Μάρκ. 16,3). Καί προχωροῦσαν μ' αὐτό τό σκεπτικό, ἐκεῖνο τό πρωϊνό, «λίαν πρωΐ τῆς μιᾶς σαββάτων» (Μάρκ. 16,2). Ποιός θά μᾶς ἀποκυλίσει τόν μεγάλο λίθο, πού βρίσκεται στήν εἴσοδο τοῦ μνημείου, ἐκεῖ ὅπου εἶχε ταφεῖ ὁ Χριστός μέ τήν μέριμνα τοῦ Ἰωσήφ Ἀριμαθαίας καί τοῦ Νικοδήμου; 
Ἡ συγκεκριμένη εὐαγγελική περικοπή πληροφορεῖ ὅτι ὁ λίθος «ἦν γάρ μέγας σφόδρα» (Μάρκ. 16,4). Ποιός θά τόν σηκώσει καί θά ἀνοιχθεῖ ἡ θύρα, θά ἀρθεῖ τό ἐμπόδιο αὐτό γιά τήν εἴσοδο στό μνημεῖο, στόν Πανάγιο Τάφο;

Ὡστόσο, αὐτό τό ἐρώτημα «τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τόν λίθον;» εἶναι καί τοῦ καθενός μας ἐρώτημα. Ἕνας προβληματισμός. Ποιός καί μέ ποιό τρόπο θά μετακινήσουμε τόν «λίθον» τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου, τόν ὀγκόλιθο τῆς καρδιᾶς μας.

Τό ζήτημα σήμερα, εἶναι αὐτός, ἐπακριβῶς, ὁ λίθινος τρόπος ζωῆς, ὁ λίθινος πολιτισμός, τό πέτρινο ἦθος, τό ἀπάνθρωπο χαρακτηριστικό τῆς κοινωνίας μας. Στέρεψε τό δάκρυ τῶν ὀφθαλμῶν. Σβήστηκε ἡ συστολή. Χάθηκε ἡ αἰδώς καί ἡ ἐρυθρίαση τῶν παρειῶν. Ἐξαφανίστηκαν τά συναισθήματα. Σκλήρυνε ἡ καρδιά. Κατέστη «καρδία λιθίνη». Ἀφήσαμε, ἡ μηχανή, ἡ τεχνητή νοημοσύνη, τά κουμπιά νά διαφεντεύουν τήν ζωή μας. Ἀνατράπηκε ἡ ἰσορροπία πνευματικοῦ καί τεχνικοῦ πολιτισμοῦ. Ὁ ἕνας ἄνθρωπος κοιτάζει τόν ἄλλο παράξενα, ὑλιστικά, συμφεροντολογικά, διεκδικητικά, ἀπαξιωτικά. Πώς θά καταγγείλουμε καί θά καταθέσουμε ἔστω καί ἀβάσιμη μήνυση, πώς θά ἐκφράσουμε τήν κακία καί ἀπανθρωπία μας. Ἀλλά κατήντησε ἔτσι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος τοῦ λίθινου πολιτισμοῦ, ἄδικος, ἐμπαθής, φιλάρεσκος, ἀνελεύθερος καί ἐν τέλει ἀσεβής. Μ' αὐτή τήν ὑπαρξιακή κατάσταση, ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἤ ἀπάνθρωπος ἤ ὑπεράνθρωπος. Πάντως παύει νἆναι ἄνθρωπος, «ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ» (Μένανδρος), μέ ὃ,τι αὐτό συνεπάγεται.

'Εκεῖ αὐτόν ὄψεσθε, καθώς εἶπεν ὑμῖν»(ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ)

«Ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν» (Μάρκ. 16,7)

 Πηγαίνετε τώρα καὶ πεῖτε στοὺς μαθητές του καὶ στὸν Πέτρο· “πηγαίνει πρὶν ἀπὸ σᾶς στὴν Γαλιλαία καὶ σᾶς περιμένει· ἐκεῖ θὰ τὸν δεῖτε, ὅπως σᾶς τὸ εἶπε”».

  Είναι συγκλονιστική η σκηνή της συνάντησης των Μυροφόρων γυναικών με τον άγγελο στο κενό μνήμα. Τρεις γυναίκες, κατά τον ευαγγελιστή Μάρκο, πηγαίνουν πολύ πρωί στον τάφο του Ιησού, έχοντας αγοράσει αρώματα, για να αλείψουν το νεκρό σώμα Του. Κίνηση που υπερβαίνει κάθε λογική. Από την μία ο νεκρός που βρίσκεται στον τάφο, κάτι που σημαίνει ότι θα έπρεπε να αποκυλίσουν την πέτρα που σφράγιζε την είσοδο του μνήματος, υπόθεση αδύνατη για τη σωματική τους δύναμη. Όμως ήλπιζαν ότι όλο και κάποιος θα βρίσκονταν στην περιοχή έξω από τα Ιεροσόλυμα, πηγαίνοντας ίσως στον αγρό του και θα τους βοηθούσε. 
 Από την άλλη, οι στρατιώτες που φυλούσαν σκοπιά στον τάφο. Θα τις επέτρεπαν άραγε να εισέλθουν; Υπόθεση κι αυτή αδύνατη, καθότι δεν ήταν πρόσωπα που είχαν εξουσία και ήταν και γυναίκες, αμελητέα ποσότητα για τα δεδομένα της εποχής.  Μάλλον το γέλιο θα προκαλούσαν. Ήταν όμως κι ένα τρίτο στοιχείο, το οποίο υπερέβαινε, έτσι κι αλλιώς, τη λογική. Να αλείψουν έναν νεκρό, για ποιον λόγο; Για να καθυστερήσεις την αποσύνθεση; Για να την καλύψεις με τα μύρα; Για να τον τιμήσεις; Θα παραμέριζαν τα εντάφια σπάργανα; Θα έριχναν τα αρώματα από πάνω;

  Οι ορθολογιστές κάθε εποχής, ιδίως των καιρών μας, θα έλεγαν ότι οι μυροφόρες είχαν αρνηθεί ψυχολογικά το γεγονός του θανάτου. Βρίσκονταν σε κατάσταση πένθους. Στην πραγματικότητα, ήθελαν να πειστούν ότι ο Διδάσκαλός τους ήταν νεκρός, αλλά μέσα τους δεν το είχαν αποδεχτεί. 
  Από την άλλη, ακόμη κι αν δεν ίσχυε αυτό, κάνουν ό,τι γίνεται συνήθως με όσους αγαπάνε πολύ ένα πρόσωπο που φεύγει. Πηγαίνουν στον τάφο του για να κλάψουν, για να αισθανθούνε βλέποντας το μνήμα ότι ο άνθρωπός τους μπορεί να έφυγε ψυχικά, αλλά είναι ακόμα εκεί. Και να του μιλήσουν. Να του πούνε τον καημό τους. Να του δείξουν την αγάπη τους. Συναισθηματική παρηγοριά και εκτόνωση, έως ότου έρθει ο καιρός που το γεγονός του θανάτου, το οποίο μοιάζει πάντοτε απίστευτο, γίνει αποδεκτό από όσους αισθάνονται οικείοι με τον κεκοιμημένο.

Η Θεσσαλονίκη τον 11ο αιώνα: Τόσα μοναστήρια όσα και οι μέρες του χρόνου - Τα χαμένα εκκλησιαστικά ιδρύματα


Πώς ήταν η Θεσσαλονίκη τον 11ο αιώνα; Πού ήταν το κέντρο βάρους της αστικής ανάπτυξης; Τι ρόλο έπαιζε ο δούκας; Πώς διαμόρφωσαν την πολεοδομική οργάνωση η αρχιτεκτονική και η τέχνη; Πόσο συνέβαλαν οι κοινωνικές συνθήκες και σχέσεις στην εξέλιξη της πόλης και γιατί γνώρισε τόσο μεγάλη άνθιση ο αστικός μοναχισμός, τα εκκλησιαστικά ιδρύματα και οι χορηγίες αυτών; Και πού στ΄αλήθεια βρισκόταν τα μεγάλα μοναστήρια που είναι γνωστά μόνο από τις πηγές; Πώς, πότε και γιατί χάθηκαν έτσι ξαφνικά;

Οι απαντήσεις βρίσκονται στον τόμο «Η Θεσσαλονίκη τον 11ο και 12ο αιώνα», ο οποίος αποτελεί μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συλλογική έκδοση του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών (ΚΒΕ) του Α.Π.Θ., που φωτίζει όλες τις πτυχές της πόλης κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο.

«Την εποχή αυτή το κέντρο βάρους μεταφέρεται στην Εκκλησία, οι πολιτικοί θεσμοί συρρικνώνονται ή εκπίπτουν και υπάγονται στην εκκλησιαστική κυριαρχία, γεγονός που αντανακλάται στην οργάνωση του δομημένου χώρου, όπου κυριαρχούν οι ναοί και οι μονές ως σημεία αναφοράς στη ζωή των πόλεων», αναφέρει η πρόεδρος του Κ.Β.Ε., καθηγήτρια του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Α.Π.Θ., Μελίνα Παϊσίδου, η οποία υπογράφει στην έκδοση αυτή τη μελέτη «Αστικά μοναστήρια και εκκλησιαστικά ιδρύματα».

Η ανάπτυξη του μοναχισμού και ιδιαίτερα του αστικού, εντός των τειχών της Θεσσαλονίκης, δίνει έναν άλλο αέρα στην πόλη. Σύμφωνα με την κ. Παϊσίδου, «σταδιακά οι μοναχοί ενθαρρύνονται από την αριστοκρατία των πόλεων να εγκατασταθούν σε αυτές και να ιδρύσουν μονές σε ακίνητα που θα τους δώριζαν. Μαζί με τους μοναχούς και τις μονές παρατηρείται και η είσοδος των οσίων και των αγίων στις πόλεις».

Ενδιαφέρουν έχουν οι πηγές για μονές και μοναστηριακά συγκροτήματα της Θεσσαλονίκης που σήμερα δεν υπάρχουν -δεν είναι γνωστό καν το ακριβές σημείο λειτουργίας τους- και στη θέση τους έχουν ανεγερθεί άλλα. Σύμφωνα με την έρευνα της κ. Παϊσίδου, τέτοια είναι η περιώνυμη μονή Ακαπνίου (τέλος 10ου-αρχές 11ου αιώνα), η οποία είναι γνωστή μόνο από τις πηγές, ήταν αφιερωμένη στον Σωτήρα Χριστό και δεν έχει ταυτιστεί ακόμη. Επίσης η αταύτιστη μονή Φιλοκάλου που μαρτυρείται σε πωλητήριο του 1112 της Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους, ενώ το 1201 συνδέθηκε με τον αρχιεπίσκοπο Σερβίας Σάββα Νεμάνια, η Νέα Εκκλησία, που αναφέρεται το 1097 σε έγγραφο της Μονής Μεγίστης Λαύρας, ο Άγιος Νικόλαος ο Παλαιοφάβας στη γειτονιά της Καταφυγής, αλλά και η γειτνίασής της με κάποια μονή, πιθανώς της Παναγίας.

Η ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ(Κυριακή Μυροφόρων)


 Τήν ἱστορία δέν τήν γράφουν πάντοτε αὐτοί πού φαίνονται σπουδαῖοι. Ὅταν ἡ περίσταση καλεῖ, ἄνθρωποι πού δέν ἔχουν ὄνομα στήν κοινωνία, δέν ἔχουν κάνει μεγάλα κατορθώματα, πού ἡ ζωή τους δέν εἶναι γνωστή στούς πολλούς, συχνά ἀναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, ἐκεῖ πού οἱ σπουδαῖοι αἰσθάνονται ἀδύναμοι νά παλέψουν, ἀκόμη καί νά φανερωθοῦν. 
 Χαρακτηριστικό παράδειγμα ὁ «εὐσχήμων Ἰωσήφ» (Μάρκ. 15, 42), ὁ βουλευτής τοῦ ἰουδαϊκοῦ συνεδρίου καταγόμενος ἀπό τήν Ἀριμαθαία, ὁ ὁποῖος δέν ἀνῆκε στόν στενό κύκλο τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ὁ Κύριος πέθανε πάνω στό σταυρό καί τό σῶμα του ἦταν κρεμασμένο ἐκεῖ, κανείς ἀπό τούς μαθητές του δέν εἶχε τήν τόλμη νά ζητήσει τό σῶμα γιά νά ταφεῖ. Μόνο ὁ Ἰωσήφ τόλμησε καί ἐμφανίστηκε στόν Πιλάτο, γιά νά ἀναλάβει νά ἐκπληρώσει ἕνα χρέος πού δέν τοῦ ἀνῆκε. Καί ὅπως ἀθόρυβα ἦρθε στό προσκήνιο, ζητώντας τό σῶμα, ἀγοράζοντας σινδόνη, τοποθετώντας το στόν τάφο καί κλείνοντας το μέ τόν λίθο, ἔτσι ἀθόρυβα θά ἀποσυρθεῖ, γράφοντας ἱστορία ἐκείνη τή δύσκολη στιγμή.

Τό κίνητρο τοῦ Ἰωσήφ
 Τό Εὐαγγέλιο ἀναφέρει τό κίνητρο τοῦ Ἰωσήφ. «Ἦν προσδεχόμενος τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». Περίμενε νά ἔρθει ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Εἶχε ἀναζητήσεις. Εἶχε μελετήσει τή Γραφή. Ἔβλεπε τήν κοινωνική, πολιτική καί πνευματική πραγματικότητα τῆς ἐποχῆς του, καί μάλιστα πάλευε ὡς μέλος τοῦ Συνεδρίου τῶν Ἰουδαίων νά καταθέσει τήν ἄποψή του. Κυρίως ὅμως ἐντός του ζοῦσε αὐτήν τήν προσδοκία τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Μεσσία. Ἔνιωθε ὅτι δέν εἶχε νόημα ἡ ζωή μόνο μέσα ἀπό τά ἀνθρώπινα, τήν πολιτική, τίς ὑποθέσεις, τίς μέριμνες. Χρειαζόταν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ γιά νά δώσει νόημα στόν κόσμο. Μπορεῖ ἡ σταύρωση τοῦ Χριστοῦ νά τόν γέμισε ἀπογοήτευση. Μέσα του ὅμως φαίνεται ὅτι ἤθελε, ἀκόμη καί μέ τίς ἐλπίδες γιά τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ νά ἔχουν σβήσει, νά δώσει σ’ ἐκεῖνον πού πίστεψε τήν τελευταία φροντίδα. Ἴσως καί νά ἤθελε νά θεραπεύσει τίς τύψεις του γιά τό ὅτι δέν μπόρεσε ὡς μέλος τοῦ συνεδρίου νά ἀποτρέψει τήν καταδίκη του Ἰησοῦ. Μέ τήν πράξη του αὐτή γνώριζε ὅτι ἐρχόταν σέ πλήρη ρήξη μέ τά ὑπόλοιπα μέλη τοῦ Συνεδρίου, ἀλλά εἶχε πάρει τήν ἀπόφασή του.


 Ὁ Ἰωσήφ ἦταν ὁ τελευταῖος ἄνθρωπος πού φρόντισε τόν Ἰησοῦ. Ὅ,τι δέν μπόρεσε νά

Σε τον Αναβαλλόμενον το φως ὥσπερ ἱμάτιον

                   
- Σέ Τόν Ἀναβαλλόμενον.... (Δοξαστικό τοῦ Ἐσπερινού τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς)
Δοξαστικο Αποστίχων Εσπερινού Κυριακής των Μυροφόρων

ΚΕΙΜΕΝΟ 

Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον,
καθελὼν Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ξύλου σὺν Νικοδήμῳ,
καὶ θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, ἄταφον,
εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν·
Οἴμοι γλυκύτατε Ἰησοῦ·
ὃν πρὸ μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν Σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος, ζόφῳ περιεβάλλετο,
καὶ ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο,
καὶ διερήγνυτο τοῦ ναοῦ τὸ καταπέτασμα·
ἀλλ' ἰδοὺ νῦν βλέπω σε δι' ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον.
Πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἰλήσω;
ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω τὸ σὸν ἀκήρατον σῶμα;
ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ, Οἰκτίρμον;
Μεγαλύνω τὰ πάθη σου ὑμνολογῶ καὶ τὴν ταφήν σου,
σὺν τῇ ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε δόξα σοι.

Μετάφραση
Εσένα, που το φως φοράς σαν ιμάτιο, όταν κατέβασε από τον Σταυρό ο Ιωσήφ μαζί με τον Νικόδημο και (σε) αντίκρισε νεκρό, γυμνό, άταφο, άρχισε ευσυμπάθητο θρήνο και έλεγε οδυρόμενος:
 "Αλίμονο γλυκύτατε Ιησού, που, πριν λίγο, επειδή (σε) είδε ο ήλιος να κρέμεσαι στον Σταυρό, τυλίχθηκε με σκοτάδι και η γη από τον φόβο εσείετο και σκιζόταν το καταπέτασμα του ναού. 
Αλλά, να, τώρα σε βλέπω για μένα να έχεις υποστεί με την θέλησή σου θάνατο.
 Πως θα σε κηδεύσω Θεέ μου; και πως θα σε τυλίξω με σεντόνια; 
Με ποια χέρια θα πιάσω το πάναγνό σου σώμα; και ποια τραγούδια θα ψάλλω στην κηδεία σου Οικτίρμονα; 
Δοξάζω τα πάθη σου, υμνολογώ και την ταφή σου μαζί με την ανάσταση και κραυγάζω: Κύριε δόξα σοι."

ΠΡΟΤΥΠΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ-Κυριακή Μυροφόρων


 Ο Χριστός εξέπνευσε πάνω στον Σταυρό. Το άψυχο σώμα του, κρεμασμένο και εγκαταλελειμμένο, κινδύνευε να πεταχτεί με τα σώματα των ληστών, να γίνει βορά ορνέων, να βεβηλωθεί, να χωθεί πρόχειρα σε κάποιο λάκκο. Η Παρασκευή έσβηνε, η μεγάλη μέρα του εβραϊκού Πάσχα, το Σάββατο, άρχιζε. Ό,τι ήταν να γίνει, έπρεπε να γίνει άμεσα. 
 Ήρθαν τότε ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, άρχοντες των Ιουδαίων, και με την άδεια του Πιλάτου ενταφίασαν, βιαστικά μεν, αλλά με όλους τους τύπους και τα τελετουργικά των Εβραίων, το σώμα του Ιησού. Οι Μυροφόρες, πανταχού παρούσες, παρακολούθησαν και βοήθησαν στην ταφή. Κατόπιν αγόρασαν και αυτές αρώματα και ήλθαν με το χάραμα της Κυριακής να αλείψουν τον Ιησού. Ο άγγελος όμως τους ανήγγειλε ότι ο Κύριος «ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε» (Κυριακή των Μυροφόρων).

Οι αδύναμες Μυροφόρες αποδείχτηκαν οι πιο αξιοθαύμαστες γυναίκες. Απέδειξαν την ακατάβλητη ισχύ του φύλου τους. Οι άντρες μαθητές, έχοντας για πυξίδα τη

Παρασκευή 17 Μαΐου 2024

Μην ψάχνεις λοιπόν ανθρώπους που νοθεύουν την Αλήθεια κι ας φοράνε ράσα.



  Διαπιστώνω για άλλη μια φορά την φοβερή έλλειψη ορθόδοξων κριτηρίων από τους "πιστούς χριστιανούς" που χαρακτηρίζουν έναν κληρικό που αμνηστεύει τις προγαμιαίες σχέσεις ή αφήνει υπονοούμενα ότι "δεν έγινε και τίποτα" εάν ζεις σαρκικά και άσωτα ή προβάλει ως ακραίο τον κανόνα ακοινωνησίας σε ανάλογες περιπτώσεις, ως προοδευτικό και άξιο, ενώ τον πνευματικό που τηρεί τα παραδεδομένα των Θεοφόρων Αγίων Πατέρων μας, που λέγει την αλήθεια στο πνευματικό του τέκνο όσο σκληρή κι αν είναι, που δεν κάνει εκπτώσεις χάριν της ανθρωπαρέσκειας, να χαρακτηρίζεται κληρικός με παρωπίδες, οπισθοδρομικός, συντηρητικός και χριστοταλιμπάν.
Είναι πραγματικά λυπηρό οι χριστιανοί να αναπαύονται σε λόγους που νοθεύουν την Αλήθεια.

  Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι όταν κατ' επιλογήν μας και επαναλαμβανόμενα αυτονομούμαστε από τον τρόπο της Εκκλησίας δεν μας φταίει ο πνευματικός μας που μας λέγει ότι δεν θα κοινωνήσουμε. Η Εκκλησία αγκαλιάζει όλη την ζωή του ανθρώπου. Όταν εμείς αυτονομούμαστε από το Σώμα της Εκκλησίας, με την πράξη μας να επιλέξουμε μία σαρκική σχέση εκτός γάμου, τότε ο πνευματικός μας, μας λέγει απλά αυτό που έχει γίνει και μας δείχνει τον δρόμο της επιστροφής μας.

Με άλλα λόγια, το να μην κοινωνήσει ο χριστιανός δεν αποτελεί τιμωρία, αλλά φανέρωση αυτού που ήδη έχει συμβεί μέσα του. Το να μην κοινωνήσεις δεν είναι επιλογή του πνευματικού σου αλλά δική σου επιλογή.
Δεν θέλεις να συμμετάσχεις στο Μυστήριο του Γάμου αλλά θέλεις να συμμετάσχεις στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας;
Πώς είναι δυνατόν να απορρίπτεις ένα Μυστήριο και κάποιο άλλο να το αποδέχεσαι;
Το να έρχονται λοιπόν τώρα κάποιοι κληρικοί και να αμνηστεύουν όχι μόνο τα σαρκικά αμαρτήματα (αλλά κυρίως αυτά) διότι αυτά είναι που "καίνε" τους νέους, στο βωμό των like και της διατήρησης ενός "προοδευτικού-σύγχρονου" προφίλ κληρικού είναι αισχρό και απίστευτα δαιμονικό.

Άκου νέε μου: ναι! θα ζοριστείς, ναι! πρέπει να ασκηθείς, ναι! πρέπει να εγκρατευτείς, να ζεις με παρθενία, να ζεις όπως σε καλεί να ζεις ο Χριστός. Εάν δεν θέλεις (μη μου λες ότι δεν μπορείς) είναι δικαίωμά σου. Όμως μην μου λες ότι θέλεις και τον Χριστό. Μάλλον δεν έχεις καταλάβει τι είναι η Θεία Κοινωνία.

Βρέθηκε τμήμα της δεξιάς χείρας του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου


Στην επετειακή εκδήλωση για τη συμπλήρωση των 100 χρόνων παρουσίας του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου στην Εύβοια, που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 15 Μαΐου, ο Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος έκανε την αποκάλυψη ότι βρέθηκε η δεξιά χείρα του του Οσίου και ότι την Δευτέρα 27 Μαΐου, ανήμερα της γιορτής του Αγίου, θα πραγματοποιηθεί η επανένωση του χεριού με το υπόλοιπο άφθαρτο ιερό λείψανο.

Πρόκειται για ένα τμήμα ( μέρος της παλάμης και των δακτύλων), το οποίο είχε καταλήξει σε μία οικογένεια, η οποία το φύλαξε για δεκαετίες.

Η οικογένεια αυτή αποφάσισε, με αφορμή τη φετινή επέτειο από την έλευση του ιερού σκηνώματος στην Εύβοια να το παραχωρήσει στο Ιερό Προσκύνημα, ώστε να γίνει η επανένωση του χεριού με το υπόλοιπο σκήνωμα.

Ενα άλλο τμήμα από το δεξί χέρι του Αγίου δωρήθηκε το 1881 στη Μονή Παντελεήμονος του Αγίου Όρους, για τη συνδρομή της στην κατασκευή του ναού του Aγίου Ιωάννη του Ρώσου, στην Καππαδοκία και βρίσκεται ακόμα εκεί.


H έλευση της δεξιάς χείρας του Αγίου θα πραγματοποιηθεί ανήμερα της εορτής του στις 27/5 σε μια τελετή εντός του Ναού και πριν την λιτάνευση του ιερού σκηνώματος.

Με αὐτό που ὁ ἄνθρωπος κουβαλᾶ στήν ψυχή του κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου, μέ τοῦτο ἀπέρχεται στήν κρίση τοῦ Θεοῦ

  Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

  Θὰ ἤθελες νὰ μάθης ἂν ἡ ἐξομολόγηση εἶναι τόσο ἀπαραίτητη; Παλαιότερα πήγαινες πιὸ συχνὰ στὴν ἐξομολόγηση μὰ σταμάτησες ἐπειδὴ κάποιος σὲ εἰρωνεύτηκε γι’ αὐτό. Δὲν ἔπρεπε νὰ διακόψεις. Ποιὸν δὲν εἰρωνεύτηκαν οἱ ἄνθρωποι; Ξέρεις τί εἶπε ὁ διορατικότερος ὅλων: ''οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε'' (Λουκ. 6, 25). 
Μοῦ γράφεις ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τέχνη σου ἔχεις καὶ ἕνα ἀμπέλι, πού σοῦ δίνει καλὴ παραγωγή, ἐπειδὴ τὸ καλλιεργεῖς πολύ. Ἂν κάποιος ἐγκατέλειπε τὸ ἀμπέλι του καὶ εἰρωνευόταν ἐσένα ποὺ φροντίζεις μὲ ἐπιμέλεια τὸ δικό σου, μήπως θὰ σήκωνες τὰ χέρια σου ἀπὸ τ’ ἀμπέλι καὶ θὰ σταματοῦσες νὰ τὸ καλλιεργεῖς; Σίγουρα, δὲν θὰ τὸ ἔκανες αὐτό.

 Πῶς μπορεῖς λοιπὸν νὰ ταλαντεύεσαι ἀναφορικὰ μὲ τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς σου ἡ ὁποία εἶναι σημαντικότερη ἀπ’ ὅλα τ’ ἀμπέλια τοῦ κόσμου; Ἐπειδὴ ὅταν πεθάνεις, τὴν ψυχή σου θὰ τὴν πάρεις ἐνῶ τὸ ἀμπέλι θὰ τὸ ἀφήσεις. Ἀπ’ ὅλες τὶς καλλιέργειες, ἡ σημαντικότερη εἶναι ἡ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς. Καὶ ἀπ’ ὅλους τοὺς κόπους ποὺ ὁ ἄνθρωπος καταβάλλει πάνω στὴ γῆ, ὁ κόπος γιὰ τὴν ψυχὴ εἶναι ὁ πιὸ συνετός. Γιὰ τοῦτο, γύρνα στὴν προηγούμενη προσπάθειά σου γύρω ἀπὸ τὴν ψυχή σου καὶ ξεκίνα πάλι νὰ ἐξομολογῆσαι….

 Οἱ ἁμαρτίες θεριεύουν καὶ πολλαπλασιάζονται μέσα στὴ μυστικότητα. Μόλις ὅμως βγοῦν στὸ φῶς, ξηραίνονται καὶ πεθαίνουν.

Η ''Μάνα του Στρατιώτη'' Βαρβάρα Θεοδωροπούλου-Λιβαδά.


Επειδή σήμερα εορτάσαμε τη γιορτή της μητέρας ας μου επιτραπεί να αφιερώσω τούτη την ανάρτηση στην, τα χρόνια τα παλιά, ''Μάνα του Στρατιώτη'' Βαρβάρα Θεοδωροπούλου-Λιβαδά. 
Είχε καταγωγή από τη Κεφαλονιά, υπήρξε αναγνωρισμένη λογοτέχνης και το έργο της στο Στρατό αναγνωριζόταν απ όλους.

Στο βιβλίο του «Σκλαβωµένοι Νικητές» ο Αχιλλέας Κύρου γράφει:
 «Το έργο της Βαρβάρας θεοδωροπούλου-Λιβαδά θα αποµείνει υπόδειγµα της γενιάς της για την κατοπινή Ελληνίδα. Εµεγαλούργησε µε την τόλµη της η Βαρβάρα όταν µετά την είσοδο των Γερµανών στο Λουτράκι, που κυριολεκτικά πέταξαν τους τραυµατίες στο δρόµο από τα Ξενοδοχεία-Νοσοκοµεία, για να τα χρησιµοποιήσουν αυτοί. Με θάρρος και τούτη τη φορά χωρίς να λογαριάσει κανέναν και τίποτα κατάφερε να µεταφέρουν οι ίδιοι οι Γερµανοί µε δικά τους αυτοκίνητα τους τραυµατίες στην Αθήνα. Στον Γερµανό ∆ιοικητή του Λουτρακίου τέτοια εντύπωση έκανε το ύφος της, τα λόγια της -µιλούσε τέλεια γερµανικά- και η προσωπικότητα της που αφού της έδωσε ό,τι του ζήτησε της είπε: «Κυρία µου, οι Ελληνίδες δεν είναι γυναίκες, είναι εκείνες που γέννησαν τους θεούς της Ελλάδας, είναι οι λέαινες, που θηλάζουν τους ασύγκριτους ήρωες».

Η φωτό έχει τραβηχτεί σε χωριό στα μέσα της δεκαετίας του '60 σε επίσκεψη της Μάνας του Στρατιώτη στον 2ο Λόχο του 514 Τ.Π. κάπου στην παραέβρια περιοχή. Στη φωτό εκτός της Βαρβάρας Θεοδωροπούλου-Λιβαδά εικονίζονται οι τότε Δκτής του 50 Σ.Π, ο Δκτής του 514 Τ.Π. και ο Δκτής του 2ου Λόχου του Τάγματος.