«Γιατί χρειάζομαι έναν ιερέα για να εξομολογηθώ; Δεν μπορώ να γονατίσω μόνος μου στο δωμάτιό μου και να ζητήσω συγχώρηση απευθείας από τον Θεό; Μόνο ο Θεός συγχωρεί αμαρτίες.»
Η πρώτη μου απάντηση ίσως εκπλήξει κάποιους:
Βεβαίως και μπορείς. Και όχι μόνο μπορείς· πρέπει.
Κάθε Χριστιανός πρέπει καθημερινά να ανοίγει την καρδιά του στον Θεό, να αναγνωρίζει τα λάθη του και να ζητά το έλεός Του. Ο τελώνης δεν είχε δίπλα του ιερέα όταν έλεγε: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13). Ο άσωτος επιστρέφει λέγοντας: «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15,21).
Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν μπορούμε να ζητήσουμε συγχώρηση απευθείας από τον Θεό.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Αφού μπορούμε να ζητούμε μόνοι μας συγχώρηση από τον Θεό, γιατί ο ίδιος ο Χριστός έδωσε στους Αποστόλους συγκεκριμένη εξουσία σχετικά με την άφεση των αμαρτιών;
Μετά την Ανάστασή Του εμφανίζεται στους μαθητές, φυσά επάνω τους και λέει:
«Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται» (Ιω. 20,22-23).
Ας σταθούμε λίγο εδώ.
Δεν τους λέει απλώς: «κηρύξτε στους ανθρώπους ότι ο Θεός συγχωρεί».
Λέει: «ἄν τινων ἀφῆτε… ἄν τινων κρατῆτε».
Σε κάποιους αφήνετε τις αμαρτίες· σε κάποιους τις κρατείτε.
Και γεννιέται ένα πολύ απλό ερώτημα:
Πώς θα μπορούσαν οι Απόστολοι να ασκήσουν αυτή τη διάκριση, εάν δεν γνώριζαν τι εξομολογείται ο άνθρωπος, αν μετανοεί και τι ακριβώς ζητά να του συγχωρηθεί;
Και δεν είναι το μοναδικό χωρίο.
Πριν ακόμη από το Πάθος, ο Χριστός λέει στον Απόστολο Πέτρο:
«Δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν· καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 16,19).
Και λίγο αργότερα απευθύνεται στους μαθητές:
«Ὅσα ἐὰν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ» (Ματθ. 18,18).
Άρα υπάρχει στην Καινή Διαθήκη μια πραγματική διακονία «δεσμεῖν καὶ λύειν», «ἀφιέναι καὶ κρατεῖν».
.jfif)
.jfif)
