Εφημερίδα "Ανατολικός Αστήρ", 25 Μαρτίου 1865.
Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026
Είναι η πιο παλιά τεχνική της εξουσίας: να κατασκευάζει τον φόβο και ταυτόχρονα να καταγγέλλει τον φόβο.
.jpg)
Χωρίς δημοσιογράφους.
Σχεδόν σαν λειτουργικό σεμινάριο υψηλών προσκεκλημένων.
Μόνο που εδώ το θυμίαμα είναι τα data centers και το ευαγγέλιο γράφεται σε κώδικα. Και ο ίδιος, με την άνεση εκείνου που συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση των μηχανισμών εξουσίας του 21ου αιώνα, έρχεται να μας εξηγήσει ότι ο Αντίχριστος δεν θα είναι πρόσωπο αλλά ένα «παγκόσμιο σύστημα» που θα εκμεταλλευτεί τους φόβους των ανθρώπων για την τεχνητή νοημοσύνη, για το κλίμα, για τον πόλεμο.
Δηλαδή, για όλα όσα ήδη διαχειρίζονται, επενδύουν, αναπαράγουν και κεφαλαιοποιούν οι ίδιοι και το δίκτυό τους. Η αποκάλυψη ως outsourcing.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό θέατρο. Γιατί η μεγάλη ειρωνεία, όχι, η μεγάλη ύβρις, δεν είναι ότι ένας άνθρωπος της Silicon Valley μιλά για τον Αντίχριστο.
Είναι ότι τον τοποθετεί πάντα αλλού.
Πάντα στον «άλλον».
Στον διεθνή θεσμό, στον ρυθμιστή, στον πολιτικό που τολμά να πει ότι ίσως η αγορά δεν είναι το Ευαγγέλιο.
Πάντα εκεί.
Ποτέ στο ίδιο το σύστημα που συγκεντρώνει δύναμη, δεδομένα, επιτήρηση, πολεμική τεχνολογία, και μετά εμφανίζεται ως ο τελευταίος προφήτης της ελευθερίας.
Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026
Ορε τι μου λες; Αυτά που διαβάζω εδώ σ’ αυτό το φύλλο είναι σαν να τα ‘γραψε ο ίδιος χθες!
Η ιστορία αφορά την Ευτυχία Χειμαριού – Καμονάχου, από το χωριό Αρκαδάδες της Βόρειας Κέρκυρας, που έφυγε από τη ζωή πριν από τρία και πλέον χρόνια.
Η Ευτυχία αναρτούσε με επιμέλεια την Ελληνική Σημαία στο μπαλκόνι της κάθε Εθνική Γιορτή και κάθε μεγάλη Θρησκευτική γιορτή επίσης, αν και ήταν σε προχωρημένη ηλικία και με κινητικά προβλήματα.
Ολιγογράμματη (μέχρι 3η Δημοτικού το πολύ!) κατάφερνε και διάβαζε άπταιστα τα εκκλησιαστικά λειτουργικά βιβλία και όχι σπάνια έψαλλε στην Εκκλησία!
Μου έλεγε ότι δεν ήξερε γράμματα αλλά εγώ της απαντούσα ότι γνώριζε, χωρίς να το ξέρει, Αρχαία Ελληνικά, για να εισπράττω την έκπληξή της και να εξηγώ κατόπιν.
Μια μέρα έγινε η εξής στιχομυθία:
- Σπύρο μου, μπορείς να μου κάμεις μια χάρη;
- Αν μπορώ!
- Να μου βρεις το τηλέφωνο του Ηλία του Μηνιάτη.
Ο Όσιος Δαβίδ καλογεροδάσκαλος στην Μονή Βαρνακόβης
" Ω! Πληγωμένο Γένος μου,μέσα στο ράσο λούφαξες
τον πόνο να μερώσεις!"
Το ράσο πάντοτε σκέπαζε το Γένος και πρώτα , βέβαια, τα παιδιά.
Ο Όσιος Δαυίδ, ως Ηγούμενος στο Μοναστήρι της Παναγίας Βαρνάκοβας , (τα έτη 1520-1532, πριν κτίσει το Μοναστήρι του στην Εύβοια) , μέσα στην Τουρκοκρατία, με κίνδυνο της ζωής του, ίδρυσε σχολείο, όπου, όχι μόνο, κρατούσαν την γλώσσα και την πίστη, αλλά πολλούς μαθητές, τους κρατούσε εκεί μέσα, οικότροφους , για να τρώνε ένα κομμάτι ψωμί και να αποφεύγουν τα επικίνδυνα " πήγαινε- έλα".
Είχε δε την τόλμη να προσφέρει άσυλο σε όσα απ αυτά κατέφευγαν στο Μοναστήρι κυνηγημένα από τους Τούρκους.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ , ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ , ΠΑΝΤΑ, ΕΚΕΙ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ, ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΜΑΣ, ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ, ΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ..
ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΠΟ ΝΑ ΛΟΥΦΑΞΕΙ ΤΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΓΕΝΟΣ ΜΑΣ..
Χρόνια πολλά, ευλογημένα,Ορθόδοξα και Ελληνικά.
Μνήμες και θρίαμβοι της Επανάστασης
*****
«Πάμε να ιδούμε τους παλιούς Έλληνες», να ακούσουμε τους πολέμαρχους του ’21, μας πνίγουν οι αναθυμιάσεις των τωρινών δημοπιθήκων. Διαβάζεις τα απομνημονεύματα και τις φυλλάδες για την Εθνεγερσία και νομίζεις ότι ανοίγεις ένα «μυρογιάλι», εκείνα τα μικρά φιαλίδια που περιέχουν αρώματα εξαίσια. Οσμή ευωδίας πνευματική αναδίδεται, παρ’ όλα τα πάθη και τους καπνούς εκείνης της περιόδου.
Έχω τη συνήθεια, όταν συναντώ στα αναγνώσματά μου λόγια και επεισόδια που στέκεσαι και τα ξαναδιαβάζεις, που κρύβουν στα φυλλώματά τους πετράδια, να τα καταγράφω, για να μη λησμονηθούν. Σκοπός μου να τα μοιραστώ με τους μαθητές μου. Σ’ αυτές τις εξοπλιστικές ηλικίες, τα παιδιά δεν θέλουν περισπούδαστες αναλύσεις και κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν με το παράδειγμα, με το παραμύθι, με την αξία και την αρετή σαρκωμένες σε πρόσωπα.
Παράδειγμα. Μάχη της Γράνας, 10 Αυγούστου του 1821. Βγήκαν οι πολιορκημένοι στην Τριπολιτσά Τούρκοι να χτυπήσουν τους Έλληνες. Ο Κολοκοτρώνης είχε διατάξει να ανοιχθεί τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ενός και πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμή οι Τούρκοι επιτίθενται στη γράνα και από τις δύο μεριές. Έπρεπε ο Γέρος του Μοριά να διατάξει τα παλικάρια του να χωριστούν, να μοιραστούν τα καριοφίλια, να «χτυπούν» οι μισοί προς τη μία πλευρά και οι άλλοι μισοί προς την άλλη.
Ερωτώ τους μαθητές μου πώς το έκανε πάνω στην αντάρα της μάχης. Τους βασάνισα κανένα πεντάλεπτο και άκουσα απίθανες απαντήσεις. Τι είπε ο Κολοκοτρώνης και αμέσως χωρίστηκαν τα ντουφέκια;
«Κώλο με κώλο, ωρέ Έλληνες!». «Χαμός» στην τάξη, γέλια και θαυμασμός για τη μεγαλοφυΐα του Γέρου.
Ο Μιαούλης ήταν γνωστός για την παλληκαριά του και την αφοβία του εμπρός στον θάνατο. Μια φορά, σε νεανικό του χρόνο, ο Άγγλος ναύαρχος Νέλσων τον έπιασε να προσπαθεί να σπάσει με το καράβι του έναν αποκλεισμό του. Όταν τον έφεραν μπροστά του, τον ρώτησε:
– Αν ήσουν εσύ στην θέση μου τι θα μ’ έκανες;
– Θα σε κρεμούσα στο πιο ψηλό κατάρτι του σκάφους σου, απάντησε ο Μιαούλης. Και ο Νέλσων, κατάπληκτος από το θάρρος του, τον άφησε ελεύθερο. (περ. «Γνώσεις», σελ. 66, 1958).
Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία
Η 25η Μαρτίου είναι η μέρα που συναντιούνται η Πίστη και η πατρίδα, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και η έναρξη ενός Αγώνα που είχε λίγες πιθανότητες να κερδηθεί. Δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ πως το σπαθί της Επανάστασης ακονίστηκε στην πέτρα της Πίστεως.
Τα λόγια του Μακρυγιάννη δεν είναι απλώς ιστορία – είναι οδηγός. Πίστη, αγάπη για την πατρίδα, αρετή και παιδεία. Αυτές ήταν οι αξίες που κράτησαν ζωντανό το ελληνικό Έθνος και αυτές παραμένουν το θεμέλιο για το μέλλον του.
«Το λοιπόν, αν θέλωµεν το λίγον να γένη µεγάλον,
πρέπει να λατρεύωµεν Θεόν.
Ν’ αγαπάµε πατρίδα.
Να ‘χωµεν αρετή.
Τα παιδιά µας να τα µαθαίνωµεν γράµµατα κ’ ηθική»
Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν, η 25η Μαρτίου μας θυμίζει ποιοι είμαστε. Και κυρίως, τι δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε.
"ΧΑΤΖΗ ΧΑΛΙΛ ΕΦΕΝΤΗΣ".Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΟΘΩΜΑΝΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΖΩΕΣ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν υπήρξε μόνο πεδίο ηρωισμού και αίματος στα βουνά και τις θάλασσες της Ελλάδας. Υπήρξε και μια σιωπηλή, σκοτεινή μάχη μέσα στην ίδια την Κωνσταντινούπολη εκεί όπου μια μόνο υπογραφή μπορούσε να μετατρέψει την Πόλη σε απέραντο σφαγείο.
Όταν έφτασαν στον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ τα νέα της εξέγερσης, η οργή του υπήρξε αμείλικτη. Η σκέψη της γενικής σφαγής των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης εμφανίστηκε ως πράξη εκδίκησης και παραδειγματισμού. Όμως, ακόμη και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η απόλυτη εξουσία δεν μπορούσε να κινηθεί χωρίς θρησκευτική νομιμοποίηση. Απαιτούνταν ο φετφάς η έγκριση του ανώτατου θρησκευτικού αξιωματούχου του Ισλάμ.
Τότε προς καλή μας τύχη Σεϊχουλισλάμης ήταν ο Χατζή Χαλίλ Εφέντης.Άνθρωπος γνωστός για τη μετριοπάθεια, τη θεολογική του κατάρτιση και το αίσθημα δικαιοσύνης, ο Χατζή Χαλίλ βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα που ξεπερνούσε την πολιτική να επικυρώσει τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων αθώων ή να σταθεί απέναντι στον ίδιο τον Σουλτάνο.Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη και βαριά σαν καταδίκη για τον ίδιο.Σύμφωνα με το ισλαμικό δίκαιο, η συλλογική τιμωρία αθώων για πράξεις ενόχων απαγορευόταν ρητά.Έτσι ο Χατζή Χαλίλ αρνήθηκε να υπογράψει τον φετφά.Δεν επικαλέστηκε πολιτικές σκοπιμότητες αλλά τον Θεό και τη συνείδησή του.
Αναζητώντας χρόνο και αποδείξεις, φέρεται να ζήτησε σαφή τεκμήρια ότι ολόκληρο το ρωμαίικο γένος συμμετείχε στην επανάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η παρουσίαση του γνωστού "αφορισμού" του Αλέξανδρου Υψηλάντη από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ ενός κειμένου που στην ουσία ιστορικά λειτούργησε ως προστατευτικό άλλοθι για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Πόλης.
Η άρνηση του Χατζή Χαλίλ εξόργισε τον Σουλτάνο.
Όταν έφτασαν στον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ τα νέα της εξέγερσης, η οργή του υπήρξε αμείλικτη. Η σκέψη της γενικής σφαγής των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης εμφανίστηκε ως πράξη εκδίκησης και παραδειγματισμού. Όμως, ακόμη και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η απόλυτη εξουσία δεν μπορούσε να κινηθεί χωρίς θρησκευτική νομιμοποίηση. Απαιτούνταν ο φετφάς η έγκριση του ανώτατου θρησκευτικού αξιωματούχου του Ισλάμ.
Αναζητώντας χρόνο και αποδείξεις, φέρεται να ζήτησε σαφή τεκμήρια ότι ολόκληρο το ρωμαίικο γένος συμμετείχε στην επανάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η παρουσίαση του γνωστού "αφορισμού" του Αλέξανδρου Υψηλάντη από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ ενός κειμένου που στην ουσία ιστορικά λειτούργησε ως προστατευτικό άλλοθι για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Πόλης.
Η άρνηση του Χατζή Χαλίλ εξόργισε τον Σουλτάνο.
Η συγκατάθεση της Παρθένου, δεν είναι μια λεπτομέρεια της ιστορίας...
«Σήμερον χαράς ευαγγέλια, παρθενική πανήγυρις, τα κάτω τοις άνω συνάπτεται..».
Στην παραπάνω πρόταση, ο υμνογράφος, δεν θέλει απλώς να πει κάτι συμβολικό αλλά ότι πραγματικά αλλάζει όλη η Δημιουργία! Δηλαδή, η διάσπαση που μπήκε στον κόσμο με την πτώση, η απομάκρυνση του ανθρώπου από Τον Θεό κι από τον ίδιο του τον εαυτό, θεραπεύεται μέσα σ' ένα γεγονός που δεν γίνεται με το ζόρι αλλά με την ελευθερία ενός προσώπου. Η Παρθένος δεν είναι απλώς ένα μέσο, γίνεται ο τόπος όπου ο άνθρωπος προσφέρεται ολόκληρος χωρίς φόβο και γι' αυτό μπορεί να δεχθεί την ενέργεια Του Θεού. Κι απ' αυτή την προσφορά, αρχίζει ν' αλλάζει ο άνθρωπος, αρχίζει να ξαναγίνεται καινούριος ο Αδάμ και να φεύγει η λύπη της Εύας. Δεν σβήνεται το παρελθόν, αλλάζει και παίρνει άλλο νόημα.
Και πως συνεχίζει ο ύμνος;
«Η σκηνή της καθ’ ημάς ουσίας… ναός Θεού κεχρημάτικεν», μια φράση που είναι ίσως το πιο βαθύ σημείο του ύμνου, γιατί δεν μιλά για ένα θαύμα που συντελείται εξωτερικά αλλά για μια αλλαγή μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Η ανθρώπινη φύση, αυτό που είμαστε όλοι μας, το «φυράμα», το παίρνει ο Χριστός και το ενώνει με τον εαυτό Του χωρίς να τα μπερδέψει και χωρίς να τα χωρίσει. Δηλαδή, ο Θεός, δεν ακουμπά απλώς τον άνθρωπο, γίνεται άνθρωπος, χωρίς να πάψει να είναι Θεός. Και μέσα απ' αυτή την ένωση, η φύση μας δεν μένει κλεισμένη στον εαυτό της αλλά γίνεται χώρος σχέσης. Δεν μιλάμε απλώς ότι γίναμε λίγο καλύτεροι. Μας δόθηκε η δυνατότητα να ενωθούμε με Τον Θεό! Κληθήκαμε να ζήσουμε όχι απλώς καλύτερα, κληθήκαμε να ζήσουμε αληθινά!
Τρίτη 24 Μαρτίου 2026
ΟΚΤΩΗΧΟΣ: το αναγνωστικό της Τουρκοκρατίας
Γράφει ο λόγιος Λαρισαίος Ιωάννης γύρω στα 1800:
«Και αφού τα παιδιά των με πολλούς κόπους εξοδεύουν
4-5 χρόνια εις τα κοινά, καθώς τα λέγουν, γράμματα, έως να
μάθουν το Οκτωήχι και το Ψαλτήρι, και να φθάσουν έως τον
Άγι-Απόστολον… μονόφορα (μονομιάς) τα ξεσχολούν».
Ο Αντίχριστος από αντικείμενο ειρωνείας γίνεται επίσημο πρόγραμμα πολιτικής – Διαλέξεις και δηλώσεις για τον αναμενόμενο «μεσσία» τους!
Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, οποιαδήποτε δημόσια συζήτηση για τον Αντίχριστο και την κατασκευή του τρίτου ναού του Σολομώντα, αντιμετωπιζόταν με θυμηδία ή ακόμα και με καγχασμό. «Αυτά είναι παραμύθια της Εκκλησίας για να τρομοκρατεί τους πιστούς και να τους ελέγχει» έλεγαν συνεχώς οι υλόφρονες «φωστήρες». Πόσες και πόσες φορές έχει ακούσει αυτά τα λόγια ο κάθε χριστιανός, σε διάφορες παραλλαγές τους!
Και ήρθε το πλήρωμα του καιρού όπου το πρόσωπο του Αντιχρίστου όχι μόνο βγήκε για τα καλά από τη σφαίρα του υποτιθέμενου «μύθου», αλλά έγινε πολιτική εξαγγελία και διακαής πόθος γεωστρατηγικού οράματος! Ακόμα – ακόμα, η έννοια του Αντιχρίστου έγινε και αντικείμενο διαλέξεων από μεγιστάνες των «Big Tech», δηλαδή των τεχνολογικών γιγάντων που χτίζουν τις ψηφιακές φυλακές της ανθρωπότητας.
Διαλέξεις για το «Θηρίο» από τα θηρία…
O Πίτερ Τιλ (Peter Thiel) είναι ο δισεκατομμυριούχος συνιδρυτής της διαβόητης εταιρείας παρακολούθησης και διαχείρισης δεδομένων «Palantir» και του παγκόσμιου συστήματος ψηφιακών πληρωμών «Paypal». Μέγας δωρητής του κινήματος «ΜΑGA», έπαιξε κομβικό ρόλο για την πρώτη εκλογή Τραμπ (το 2016), ενώ στη συνέχεια έγινε μέντορας του Τζέι Ντι Βανς (J.D. Vance), συνδράμοντας εκατομμύρια δολάρια μέχρι ο Βανς να εκλεγεί γερουσιαστής το 2022 και τελικά Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.
Στο «Κρυφό Σχολειό» του σπιτικού και της καρδιάς μας...
.jfif)
που’ χουμε στο σπιτικό,μα και μέσα στην καρδιά μας…..
Να φυλάμε σαν την φλόγα της Λαμπρής,την Σταυρωμένη Αλήθεια…..
Να μη χάνουμε το θάρρος μας….
Τούτος ο τόπος μοσχοβολά απ’ άκρη σ’ άκρη,(σε βουνά και σε λαγκάδια)
κερί και λιβάνι….
Θάρσει λοιπόν!!….Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία!!...
ΜΠΑΜΠΑΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΚΥΡΙΑ!
Μένει λοιπόν η Μαρία έγκυος από σπέρμα του Γιώργου με τον οποίο έχει σχέση, ερωτική ή φιλική. Λίγο αργότερα ερωτεύεται την Ελένη και την παντρεύεται. Το παιδί γεννιέται εντός γάμου Μαρίας - Ελένης. Έχει φυσική μητέρα τη Μαρία και πατέρα (τεκμαρτόν) την Ελένη.
Ο Γιώργος δεν έχει κανένα δικαίωμα στη ζωή του παιδιού - ούτε καν να το βλέπει. Αλλά και το παιδί, μέχρι να γίνει 18, δεν έχει κανένα δικαίωμα να βλέπει τον πατέρα του και να εγκαθιδρύσει (έτσι λέει ο νόμος) οποιαδήποτε σχέση μαζί του.
Όταν ρωτάει τη μαμά του, αλλά και την ελληνική Πολιτεία "ποιος είναι ο μπαμπάς μου;" η απάντηση που θα παίρνει, με τη σφραγίδα του νόμου, θα είναι: "η σύζυγος της μαμάς", δηλαδή η Ελένη.
Και κάποιοι ηλίθιοι επιμένουν ότι αυτό είναι για το καλό του παιδιού.
Υ.Γ. Το σενάριο δεν είναι δική μου επινόηση. Είναι μία από τις πολλές παρόμοιες υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη Δικαιοσύνη χωρών πιο "προχώ" από τη δική μας. Όλες οι λεπτομέρειες, με ονόματα και διευθύνσεις, στο άρθρο https://www.capital.gr/
Είκοσι επτά χρόνια μετά, ο σερβικός λαός δεν ξεχνά τον παράνομο βομβαρδισμό της Σερβίας από το ΝΑΤΟ (24 03. 1999)
Μέσα σε αυτές τις 78 μέρες, εκτοξεύτηκαν 420.600 πύραυλοι, βλήματα και βόμβες, σκοτώνοντας 2.500 άμαχους πολίτες και 1.100 στρατιώτες και αστυνομικούς, καταστρέφοντας:190 εκπαιδευτικά ιδρύματα,
350 μνημεία πολιτισμού κι ανάμεσά τους 23 μεσαιωνικά μοναστήρια,
39 νοσοκομεία και ιατρικά κέντρα,
50.000 σπίτια,
14 αεροδρόμια,
45 γέφυρες,
28 σιδηροδρομικές γέφυρες,
121 εργοστάσια και βιομηχανικές εγκαταστάσεις,
45 εγκαταστάσεις παροχής ηλεκτρικής ενέργειας και ύδρευσης.
230 000 Σέρβοι και Ρομά έφυγαν από το Κοσσυφοπέδιο!
Συνολικά πραγματοποιήθηκαν 2.300 επιθέσεις μαχητικών του ΝΑΤΟ!
Η συνολική μάζα των πυραύλων που έπεσαν ήταν περίπου 25.000 τόνοι!
100 δισεκατομμύρια δολάρια εκτιμάται ότι είναι περίπου το κόστος της υλικής ζημίας που προκλήθηκε με τους βομβαρδισμούς!
Στην φωτογραφία τα νεαρότερα θύματα των βομβαρδισμών!
Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία;
Για μια στιγμή βλέπω ένα λαμπρό γέρο καλόγερο –τα τριμμένα ράσα, το κοντό ζωστικό έκρυβαν έναν άρχοντα.
Σαν διψασμένος κάθησα για λίγο κοντά του, να τον ρωτήσω:
-Που μένεις;
-Ερημίτης, μου απάντησε. Θαύμασα και ζήτησα πάλι να με ευλογήση…
Καθίσαμε στον καναπέ και επέμενα να τον ρωτώ, που μένει. Τέλος μου είπε:
-Στην Καλιάγρα.
Του λέω: -Μόνος;
–Όχι παιντί μου, μου λέει με σπασμένα ελληνικά, μαζί με Θεό και Παναγία… Συντροφιά μου είναι τα πουλάκια, που όλο τον χρόνο δεν φεύγουν από εκεί, κάθε ημέρα μαζί ψάλλουμε. Τι χαρά, κάθε πρωί να κελαηδούν… Ντόξα τω Θεώ… Εγκώ χρόνια πολλά στο Άγιον Όρος…
Από εκείνη την ώρα του αφοσιώθηκα. Ζητούσα να τον γνωρίσω περισσότερο. Η ημέρα αυτή ήταν για μένα σημαντική. Όταν διηγήθηκα την συνάντησή μου αυτή στον Γέροντά μου Κλεόνικο, αυτός μου είπε: -Αυτός είναι ένας άγιος, παιδί μου.
Επιθυμούσα να επισκεφθώ την κατοικία του.
Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026
Γέροντα, όλο υπομονή και υπομονή μου λέτε...
Και ακούς τον γλυκύτατο Άγιο Γέροντα Κύριλλο, όλο αγάπη , με συμπάσχουσα καρδιά και το χαρακτηριστικό του μειδίαμα, χαμηλόφωνα να σου λέει :
- Φώναξε.. ,αλλά τί θα κερδίσεις;Αφού πάλι, υπομονή θα χρειαστεί να κάνεις μετά.
Και με το τρόπο που σου λέει τα λίγα αυτά λόγια, νοιώθεις ότι σου κάνει μετάγγιση αγάπης,ηρεμίας και ελπίδας ότι η υπομονή θα αποδώσει,ότι κάτι θα κάνει ο Θεός.. και γαληνεύει ο νους, ηρεμεί και γλυκαίνεται η καρδιά σου και λές:
- Ναί, Γέροντά μου, θα κάνω υπομονή.
(Προσωπική μαρτυρία )
Μή φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νά μείνεις μοναχός μέ τόν ἑαυτό σου!
Φώτης Κόντογλου
Μὴ φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νὰ μείνεις μοναχὸς μὲ τὸν ἑαυτό σου!
Μὴ καταγίνεσαι ὁλοένα μὲ χίλια πράγματα, γιὰ νὰ τὸν ξεχάσεις!
Γιατὶ ὅποιος ἔχασε τὸν ἑαυτό του, κάθεται μὲ ἴσκιους καὶ μὲ φαντάσματα μέσα στὴν ἔρημό του θανάτου.
Ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, περισσότερο ἀπὸ τὶς πεθαμένες σοφίες τῶν ἀνθρώπων.
Περισσότερο ἀπὸ κάθε τιμὴ καὶ δόξα ἐτούτου τοῦ κόσμου.
Καὶ μοναχὰ τότε, θὰ χαίρεσαι σὲ κάθε ὥρα τῆς ζωῆς σου.
Κανένας δρόμος δὲν βγάζει στὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, παρὰ μόνο ὁ Χριστός, ποὺ σὲ καλεῖ πονετικὰ καὶ ποὺ σοῦ λέγει: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδός».
Μὴ καταγίνεσαι ὁλοένα μὲ χίλια πράγματα, γιὰ νὰ τὸν ξεχάσεις!
Γιατὶ ὅποιος ἔχασε τὸν ἑαυτό του, κάθεται μὲ ἴσκιους καὶ μὲ φαντάσματα μέσα στὴν ἔρημό του θανάτου.
Ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, περισσότερο ἀπὸ τὶς πεθαμένες σοφίες τῶν ἀνθρώπων.
Περισσότερο ἀπὸ κάθε τιμὴ καὶ δόξα ἐτούτου τοῦ κόσμου.
Καὶ μοναχὰ τότε, θὰ χαίρεσαι σὲ κάθε ὥρα τῆς ζωῆς σου.
Κανένας δρόμος δὲν βγάζει στὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, παρὰ μόνο ὁ Χριστός, ποὺ σὲ καλεῖ πονετικὰ καὶ ποὺ σοῦ λέγει: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδός».
«Τζένγκις Χαν» σημαίνει «Παγκόσμιος Κυβερνήτης»!
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός ισχυρίσθηκε ότι η σύγκριση αυτή έχει γίνει από τον Αμερικανό ιστορικό Γουίλ Ντουράντ (Will Durant) σε κάποιο βιβλίο του.
Όπως είθισται να κάνει κάθε θρησκευτικός προσβολέας, μετά την (προφανώς προμελετημένη) κοτσιλιά που αμόλησε, ο Νετανιάχου βγήκε να μας πει ότι «δεν είχε πρόθεση προσβολής» (του Χριστού και, κατ’ επέκταση, των Χριστιανών).
Πράγματι, ο Ντουράντ έχει γράψει ένα ενδεκάτομο έργο με τίτλο «Παγκόσμιος ιστορία του πολιτισμού» (Story of Civilization), σε έναν δε εκ των τόμων αυτών, τον τρίτο, πραγματεύεται ζητήματα που αφορούν τον Καίσαρα και τον Χριστό (Caesar and Christ, 1944).
Σε αυτόν τον τόμο, όμως, το όνομα του Τζένγκις Χαν αναφέρεται μόνο μία φορά και δεν γίνεται καμία σύγκριση με τον Χριστό.
Για την έγκυρη τοποθέτηση επί του ζητήματος απαιτείται ενδελεχής έρευνα όχι μόνο στους υπόλοιπους δέκα τόμους της «Παγκόσμιας Ιστορίας του Πολιτισμού» που έγραψε σταδιακά ο Αμερικανός ιστορικός (στον Τζένγκις Χαν αναφέρεται ο συγγραφέας και στον πρώτο τόμο με τίτλο “Our Oriental Heritage” [= Η Ανατολική μας Κληρονομιά], και μάλιστα σε διάφορα σημεία, χωρίς όμως πουθενά να επιχειρεί κάποια σύγκριση με τον Ιησού Χριστό), αλλά και σε κάθε άλλο έργο του, όπου μπορεί να περιέχεται η σχετική αναφορά.
Ωστόσο, αλλού βρίσκεται το punctum saliens, δηλ. το ζουμί της υπόθεσης:
«Τζένγκις Χαν» σημαίνει «Παγκόσμιος Κυβερνήτης»!
Κυριακή 22 Μαρτίου 2026
Χαΐνηδες
Οι περισσότεροι χαΐνηδες στην Κρήτη είχαν λόγους προσωπικούς. Ήταν οι εκδικητές φοβερών οικογενειακών αδικημάτων, πού οι Τούρκοι είχαν διαπράξει εις βάρος μελών της οικογένειας τους. Μετά την άλωση του Χάνδακα οι χαΐνηδες κατέφυγαν στα τρία απόρθητα φρούρια, της Γραμπούσας, της Σούδας και της Σπιναλόγκας και μετά την άλωση και των φρουρίων αυτών (1715) βρήκαν καταφύγιο στα βουνά και στα μοναστήρια. Η ζωή τους ήταν μια συνεχής και άγρια διαμαρτυρία. Ακόμη και ιερείς αναφέρονται μεταξύ τους. Σε έγγραφο της 1 Σεπτεμβρίου 1672 αναφέρεται ότι ό παπά - Τζανής, τέως κετχουντάς του Καστελλίου Μεραμπέλλου, έγινε χαΐνης και κατέφυγε στη Σπιναλόγκα.
Η λαϊκή μούσα της Κρήτης διέσωσε μερικά τραγούδια πού αναφέρονται στη ζωή των χαΐνηδων.
Η λαϊκή μούσα της Κρήτης διέσωσε μερικά τραγούδια πού αναφέρονται στη ζωή των χαΐνηδων.
Ο καθήμενος εν δόξη, επί θρόνου θεότητος, εν νεφέλη κούφη, ήλθεν Ιησούς ο υπέρθεος
(Αυτός που κάθεται στην Τριαδική δόξα της θεότητος, ήλθε μέσα σε κούφη (ελαφριά) νεφέλη, ο Ιησούς ο υπέρθεος, ο οποίος με τη δύναμη της ακήρατης (αμόλυντης) παλάμης του έσωσε (από την αμαρτία) αυτούς που κραυγάζουν· δόξα, Χριστέ, στην θεία σου δύναμη.)
Η δόξα που απορρέει από τη θεία ουσία είναι κοινή και στα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Κάθε θεία υπόσταση είναι σε ίσο μέτρο φορέας ολόκληρης της θείας δόξας, όπως και οι άλλες δύο υποστάσεις του τριαδικού Θεού. Ο Πατέρας δοξάζεται απαράλλακτα όπως ο Υιός και το Πνεύμα το άγιον. Η όποια μείωση της θείας δόξας συνεπιφέρει μείωση και του τριαδικού των προσώπων αξιώματος, υποβάθμιση και κατάργηση της τάξεως και της ισοτιμίας στην Τριάδα.
...με φόντο το χιονισμένο Γράμμο....
The belltowers of St. Nicholas in Kastaniani, Konitsa, Greece and mt. Grammos in the background.
φωτογραφία του Panagiotis Gkasios Photography.
Ο όσιος μοναχός Κυριάκος – Κωνσταντίνος Στουρνάρας, Ιατρός και Διδάσκαλος
ΔΙΕΘΕΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ ΠΟΥ ΑΙΧΜΑΛΩΤΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΜΠΡΑΗΜ .
Ο ΑΝΗΨΙΟΣ ΤΟΥ, Κυριάκος – Κωνσταντίνος Στουρνάρας***,ήταν μοναχός ΣΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ
Το φλέγον ζήτημα της απελευθέρωσης των Ελλήνων αιχμαλώτων, που είχαν πουληθεί στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής ήταν πλέον εξαιρετικά επείγον, γιατί το ζητούσαν επίμονα οι πολυάριθμες ελληνικές οικογένειες και οι συγγενείς τους. Βέβαια, γιατί πρέπει να λεχθεί ότι, το μεγάλο αυτό θέμα είχε απασχολήσει τη διπλωματία των τριών Δυνάμεων, αλλά μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, η οποία σήμανε και την απελευθέρωση της Ελλάδας και επί πλέον το πάντα ζωηρό φιλελληνικό πνεύμα, που έπνεε στην Ευρώπη είχε αναπτερωθεί.
Όμως ολόκληρη η οικογένεια Τοσίτσα και Στουρνάρα της Αλεξάνδρειας αυτό το δράμα το ζούσε ποιό έντονα και εκ του σύνεγγυς επί πολλά χρόνια πριν κι ήταν επόμενο να μη μείνει ασυγκίνητη και απαθής για τους γνωστούς λόγους, ότι είχαν οικογενειακή συμμετοχή στην Εταιρεία των Φιλικών κι επί πλέον είχαν κι όλα τα μέσα.
Εκτός από το χρήμα για την εξαγορά των Ελλήνων δούλων, η οικογένεια είχε και τα καράβια για να τους μεταφέρει στην Ελλάδα, αλλά κι εκεί το οργανωτικό και προβλεπτικό Ηπειρωτικό-αλτρουϊστικό τους πνεύμα είχε μεριμνήσει και είχε άνθρωπο συγγενή, δικό της, ώστε να τους παραλάβει και να τους φροντίσει. Άνθρωπο εκκλησιαστικό, αφιερωμένο Μοναχό, ο οποίος από ''το ασκητήριον του το αποτελούμενον από μικρόν κελλίον, από του θόλου, κρεμάται μία χαλκάς, εκ της οποίας εξηρτάτο μία άλυσος διπλή'', καταλήγουσα σε δυο κρίκους-κουλούρες για να στηρίζει τις μασχάλες του και προσευχόταν ώρες πολλές για να μη κυριεύεται από τον ύπνο.
Το κελλίον εφωτίζετο διά μικρού, από το μέρος της θαλάσσης, φεγγίτου τετραγωνικού, 0,20χ0,20''. Για να βλέπει το φως-σινιάλο του καραβιού ''ο Ευαγγελισμός'' που το οδηγούσε ο Νικόλαος Τοσίτσας ''ο νεώτερος και πλέον δραστήριος απ' όλους τους αδελφούς''. Για να ξεμπαρκάρει και να παραδώσει τους σκλάβους αδελφούς, τα φάρμακα, τα χρήματα και τα λοιπά εφόδια, γιατί είχε αναλάβει σοβαρά έξοδα και ευθύνες ο απλός, ο ταπεινός Μοναχός, ''ο άνευ βαθμού τινος ιερωσύνης'', αλλά ο ιατρός και Ανεψιος του επ αδελφη ο Όσιος Άγιος πατέρας και μέγας Διδάσκαλος.
Πηγή: Γεώργιος Πλατάρης-Τζίμας, Ο Όσιος Κυριακός Στουρνάρας ο Ιατρός και Διδάσκαλος, Μέτσοβο-Ιωάννινα 2016, σελ. 108-110.
***Ο όσιος μοναχός «άνευ βαθμού ιεροσύνης» Κυριάκος – Κωνσταντίνος
Το κελλίον εφωτίζετο διά μικρού, από το μέρος της θαλάσσης, φεγγίτου τετραγωνικού, 0,20χ0,20''. Για να βλέπει το φως-σινιάλο του καραβιού ''ο Ευαγγελισμός'' που το οδηγούσε ο Νικόλαος Τοσίτσας ''ο νεώτερος και πλέον δραστήριος απ' όλους τους αδελφούς''. Για να ξεμπαρκάρει και να παραδώσει τους σκλάβους αδελφούς, τα φάρμακα, τα χρήματα και τα λοιπά εφόδια, γιατί είχε αναλάβει σοβαρά έξοδα και ευθύνες ο απλός, ο ταπεινός Μοναχός, ''ο άνευ βαθμού τινος ιερωσύνης'', αλλά ο ιατρός και Ανεψιος του επ αδελφη ο Όσιος Άγιος πατέρας και μέγας Διδάσκαλος.
Πηγή: Γεώργιος Πλατάρης-Τζίμας, Ο Όσιος Κυριακός Στουρνάρας ο Ιατρός και Διδάσκαλος, Μέτσοβο-Ιωάννινα 2016, σελ. 108-110.
***Ο όσιος μοναχός «άνευ βαθμού ιεροσύνης» Κυριάκος – Κωνσταντίνος
Η μυστική-ουσιαστική διδασκαλία της Κλίμακος είναι η εξής....
Άγιος Πετρώνιος( Τανάσε).'' Οι πύλες της Μετανοίας- Στοχασμοί στο Τριώδιο'' .
Η Κλίμαξ του Παραδείσου]αποτελείται από 30 βαθμίδες (σκαλιά), όσα ήσαν και τα χρόνια της ταπεινἤς ζωής του Κυρίου μας, και μας ανεβάζει από σκαλί σε σκαλί, από τα επίγεια στα ουράνια. Φυγή εκ του κόσμου, δηλαδή απάρνησις περιουσιών, συγγενών, του ιδίου του εαυτού μας, υποταγή σ’ έναν έμπειρο διδάσκαλο, μετάνοια μετά δακρύων, μνήμη θανάτου, σιωπή, απροσπάθεια και άρνησις κάθε ανθρωπίνης φροντίδος, όλα αυτά μας βοηθούν να ξεριζώσουμε τα πάθη από την καρδιά μας, όπως γαστριμαργία, φιλαργυρία, υπερηφάνεια, ακηδία και τα λοιπά πάθη, και μας ανεβάζουν ψηλά για την απόκτηση των πνευματικών αρετών, όπως είναι η πραότης, αγνεία, ακτημοσύνη, αγρυπνία, ταπείνωσις, εγρήγορσις, προσευχή, ησυχία, απάθεια και οι τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές: πίστις, ελπίς και αγάπη.
Αφού ο ίδιος ανέβηκε προηγουμένως τις βαθμίδες αυτής της κλίμακος και έφθασε στην κορυφή της, παρακινεί και εμάς λέγοντας: Ανεβείτε, αδελφοί, ανεβείτε αναβάσεις πνευματικές, ενθυμούμενοι τον Προφήτη που λέγει: «Δεῦτε ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ εἰς οἶκον Θεοῦ ἡμῶν» (Ησ. 2, 3).Η μυστική-ουσιαστική διδασκαλία της Κλίμακος είναι η εξής: Όπως ο αναβάτης ανεβαίνει την κλίμακα από σκαλί σε σκαλί, έτσι ακριβώς και η πνευματική πρόοδος δεν επιτυγχάνεται με μαγικό τρόπο, αλλά με σύνεση σε μια συγκεκριμένη και αδιάκοπη αλληλοδιαδοχή καλών έργων, κατά την διάρκεια ολοκλήρου της ζωής μας και υπό την καθοδήγηση ενός δοκιμασμένου πνευματικού διδασκάλου.
Το βιβλίο «Κλίμαξ» του οσίου Ιωάννου, γεμάτο από θεία σοφία, είναι σπουδαίος οδηγός για τους αναχωρούντας εκ του κόσμου και για όσους θέλουν να πλουτισθούν με αληθινά βιώματα εν Χριστώ ζωής.
Σάββατο 21 Μαρτίου 2026
«Το θαύμα είναι ο Ρωμανός (ο Μελωδός) και η ποίησή του»!
Οδυσσέας Ελύτης, "Εν Λευκώ".
Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα - και ο νους πηγαίνει στον «μάγο» της βυζαντινής ποίησης, στον Άγιο Ρωμανό τον Μελωδό. Στον κορυφαίο των υμνωδών, στο «ποιητικό πνεύμα πινδαρικού μεγέθους» που χειρίστηκε την ελληνική γλώσσα «με τους δισταγμούς και τα παραπατήματα ενός ξένου» - όπως πολύ αργότερα ένας Σολωμός, ένας Κάλβος κι ένας Καβάφης. Που έγραψε πολύτιμους και μοναδικούς στίχους στη «κοινή» του εκκλησιάσματος του 6ου αιώνα, συμπληρωμένη με δικά του θαυμαστά λεκτικά «εφευρήματα». Στίχοι που ανοίγουν φτερά «και μας πάνε περ΄ από τις δογματικές θέσεις και τα θεολογικά “πιστεύω”, στο βασίλειο της ποίησης, όπου όλες οι ιδέες είναι δεκτές, αρκεί να μετεωρίζονται».
Αμέτρητες ώρες σ΄ ένα κελί της μονής της Θεοτόκου εν τοις Κύρου στην Πόλη των πόλεων, ντυμένος πάντα με το ταπεινό ράσο ενός διακόνου – παρότι είχε την εύνοια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού – ο Ρωμανός ο Μελωδός «έφτασε, χάρη στην ιδιοφυία του, ν΄ αγγίξει τη σπανιότητα στην έκφραση και να τη συλλάβει αυτογέννητη, ταυτισμένη με την υπερβατική εικόνα.» Μας άφησε πνευματική κληρονομιά έναν «ποιητικό παράδεισο», με πολλά δραματικά κι ανθρώπινα στοιχεία, κρυμμένο, αλλά και φωτεινό, «πίσω από τις γραμμές μιας δογματικής έμφασης, την ομολογημένη του λατρεία σε ό,τι θ΄ αποκαλούσαμε «διαυγές», «άσπιλο», «άφθαρτο». «Μυρίσαι το άριστον» έγραφε και σαν επιστέγασμα της άμεπτης ηθικής του στάσης μιας ολόκληρης ζωής πλαγιοϋπέγραφε στις συνθέσεις απλά : «Τούτο του ταπεινού Ρωμανού».
Το Βλέμμα της Σιωπής απ' την αδελφή του Πατριάρχη Ηλία γερόντισσα Ναταλία
Σε αυτό το βλέμμα δεν υπάρχει φόβος, ούτε η κραυγή της απελπισίας. Υπάρχει μια βαθιά, πνευματική σιωπή. Είναι η σιωπή που αποδέχεται το θέλημα του Θεού, που αναγνωρίζει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η γέφυρα για την άλλη ζωή. Στα μάτια της, που καθρεφτίζουν μια ζωή κοινής πορείας, θυσίας και πίστης, διακρίνεται η θλίψη της ανθρώπινης απώλειας, αλλά συνάμα και η γαλήνη της ελπίδας.
Τί εἶπε ἡ Παναγία στόν Ἅγιο Ἐφραίμ Κατουνακιώτη γιά τόν Ἅγιο παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη!
Στέφανος Δημόπουλος
Στο ταξίδι του στό Ἅγιον Ὄρος ὁ παπα-Δημήτρης ἐπισκέφθηκε στα Κατουνάκια καί συνάντησε τόν γέροντα Ἐφραίμ. Φοροῦσε ἕνα καινούργιο πουκάμισο μέ ρίγες, σαν αὐτά πού φοροῦν οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι στα χωριά μας, καί τοῦ τὸ εἶχαν φτιάξει οἱ κόρες του γιά νά εἶναι περιποιημένος.
Ὁ παπα-Ἐφραίμ πού πάνω ἀπ’ τή φανέλα του -ὅπως οἱ Ἁγιορεῖτες συνηθίζουν- φόραγε τό ἀντερί του, τήν πάτησε ὅπως καί μέ τόν γέροντα Αἰμιλιανό, ὅταν αὐτός ἐπισκέφθηκε τόν πρῶτο φορώντας τὸ ἄσπρο του πουκάμισο κάτω ἀπό τό ἀντερί του. Τότε, βέβαια, πῆγε στό ἐκκλησάκι του καί πῆρε πληροφορία, ἀπό ὅ,τι μοῦ ἔχει διηγηθεῖ ὁ ἴδιος, ὅτι ὁ γέροντας Αἰμιλιανός εἶναι σὲ ὑψηλή πνευματική κατάσταση. «Φῶς λαμπάδα ἀπό γῆς πρός οὐρανό», ἔλεγε ἐμφαντικά.
Στήν περίπτωση τοῦ παπα-Δημήτρη, σηκώθηκε καί πήγαινε νὰ τοῦ φτιάξει ἕναν καφέ καί νά τόν «ἀπολύσει».
«Τί πνευματική κουβέντα νά κάνω μέ αὐτόν τόν κοσμικό παπᾶ;», σκεφτόταν. Δέν πρόλαβε ὅμως να φθάσει στη μέση τοῦ διαδρόμου καί ἀκούει μιά φωνή ἀπό εἰκόνα τῆς Παναγίας πού ἦταν κρεμασμένη στον διάδρομο.
«Ε, παπα-Ἐφραίμ, κλαῖς καί ἀναζητᾶς τὸν ἅγιο Γέροντά σου, Ἰωσήφ τόν Σπηλαιώτη. Στά ἴδια μέτρα εἶναι ὁ παπαδάκος πού σε ἐπισκέφθηκε σήμερα».
«Τί πνευματική κουβέντα νά κάνω μέ αὐτόν τόν κοσμικό παπᾶ;», σκεφτόταν. Δέν πρόλαβε ὅμως να φθάσει στη μέση τοῦ διαδρόμου καί ἀκούει μιά φωνή ἀπό εἰκόνα τῆς Παναγίας πού ἦταν κρεμασμένη στον διάδρομο.
«Ε, παπα-Ἐφραίμ, κλαῖς καί ἀναζητᾶς τὸν ἅγιο Γέροντά σου, Ἰωσήφ τόν Σπηλαιώτη. Στά ἴδια μέτρα εἶναι ὁ παπαδάκος πού σε ἐπισκέφθηκε σήμερα».
ΟΜΟΦΥΛΟΓΕΝΕΙΑ-Παιδιά,χωρίς μάνα ή πατέρα..!
«Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΣΑΙ, ΤΟ ΧΑΝΕΙΣ.»
Μας περνούν στον ψηφιακό έλεγχο και το λένε «πρόοδο».Μας αλλάζουν την ίδια την έννοια της οικογένειας και το λένε «δικαίωμα».
Και εμείς; Σιωπή. Αδιαφορία. Ραθυμία.
Ο Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος το είχε πει ξεκάθαρα: όταν ο λαός δεν αντιδρά, οι άρχοντες προχωρούν χωρίς όρια.
https://www.youtube.com/watch?v=4wkmkbY4A30
Δεν είναι δύο άσχετα πράγματα αυτά που συμβαίνουν. Είναι το ίδιο νήμα: έλεγχος της ζωής σου, αλλοίωση της ταυτότητάς σου, συνήθεια στην υπακοή.
Σήμερα σου ζητούν να αποδεχθείς. Αύριο δεν θα σε ρωτούν.
Και το πιο επικίνδυνο; Δεν χρειάζεται να σε καταπιέσουν. Αρκεί να μην αντιδράς.
Η αποκοπή από την παράδοση και την εκκλησιαστική εμπειρία αιώνων συντελείται βαθμιαία.
Η ελευθερία δεν χάνεται σε μια μέρα. Χάνεται λίγο-λίγο… με τη συγκατάθεσή σου.
Ξύπνα.
Γιατί όταν το καταλάβεις, μπορεί να είναι αργά.
Δεν μας νικούν. Παραδινόμαστε.
Αν υπάρχει μια επιστήμη, η οποία ολοένα ξεμακραίνει από το επιστητό και οδεύει προς την πλήρη ιδεολογικοποίηση, είναι η νομική.
Παράδειγμα: η μητέρα και ο πατέρας δεν είναι είναι επ’ ουδενί απαραίτητοι. Δεν είναι μοντέρνο βρε αδελφέ!
Δεν το λέω εγώ αλλά η χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια:
Παράδειγμα: η μητέρα και ο πατέρας δεν είναι είναι επ’ ουδενί απαραίτητοι. Δεν είναι μοντέρνο βρε αδελφέ!
Δεν το λέω εγώ αλλά η χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια:
ΤΟ ΕΙΣΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ
Όλες οι μεγάλες και μικρές στιγμές, οι ένδοξες και οι άσημες, οι ιερές και οι επαίσχυντες, οι χαρμόσυνες και οι οδυνηρές, όλες που δομούν τον ιστορικό κορμό της Ρωμηοσύνης, είναι αναγραμμένες στον πρόλογο της Μεγάλης Εκκλησίας, άχρι καιρού συντάσσουν τη μυθιστορία της και ελέω Θεού κανοναρχούν τον επίλογό της.
Είναι μία πορεία δεκαπέντε αιώνων συνυφασμένη με τα ανθρώπινα και μυρωμένη με τα θεϊκά, ζυμωμένη με πόνους και τραγουδισμένη με χαρές, πεσμένη με πάθη και αναστημένη με έλεος, στιγματισμένη με αίμα, αποπλυμένη με δάκρυα, «δια δόξης και ατιμίας»...
Αυτή η πορεία διεμβολίζει τους χρόνους και ο απόηχός της αντηχεί και στον σημερινόν αιώνα, τον απατ-αιώνα, και εκκωφαντικά απηχεί τη βοή των μηνυμάτων της ιστορίας και των κυματισμών της.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)