Η πληρωμή η δική μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας...

«Ήρθα στο χωριό σας και σας κήρυξα. Δίκαιο είναι λοιπόν να με πληρώσετε για τον κόπο μου. Με χρήματα μήπως; Τι να τα κάνω; Η πληρωμή η δική μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας, για να κερδίσετε την αιώνια ζωή».
(Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός)

πηγή

ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΕΛΤΣΟ ΤΟ 1929

  Το καλοκαίρι του 1929 ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων Ιεζεκιήλ περιόδευε στα ορεινά χωριά των Αγράφων. Η Μονή Σέλτσου δεν του ήταν άγνωστη. Πέντε χρόνια νωρίτερα, στην πρώτη του περιοδεία στην περιοχή, του είχαν κάνει εντύπωση οι «ζωηρές παραδόσεις» που διατηρούσαν οι κάτοικοι των γύρω χωριών για όσα είχαν συμβεί εκεί.

Καταγράφει μάλιστα μια χαρακτηριστική εικόνα: άνδρες, γυναίκες και παιδιά, μόλις έβλεπαν έναν ξένο επισκέπτη, του έλεγαν σχεδόν στερεότυπα:
«Εκεί είναι το Σέλτσο, το μοναστήρι που χόρεψαν οι Σουλιώτισσες».
Και αμέσως άρχιζαν να διηγούνται το δράμα του 1804, προσθέτοντας, όπως παρατηρεί ο ίδιος, περιστατικά που πολλές φορές δεν αναφέρονταν στις γραπτές ιστορίες για τους Σουλιώτες.

Δυστυχώς, ο Ιεζεκιήλ δεν κατέγραψε όλες αυτές τις αφηγήσεις. Μας πληροφορεί όμως ότι οι κάτοικοι διηγούνταν περιστατικά που δεν υπήρχαν στις γραπτές ιστορίες των Σουλιωτών. Είναι μια σπάνια μαρτυρία για έναν πλούτο προφορικής μνήμης γύρω από το Σέλτσο, μέρος του οποίου πιθανότατα χάθηκε μαζί με τους ανθρώπους που τον μετέφεραν.
Αυτές οι διηγήσεις τού είχαν δημιουργήσει την επιθυμία να γνωρίσει από κοντά την έρημη τότε Μονή. Η ευκαιρία παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 1929, όταν βρισκόταν στο Μαρκελέζιο, το σημερινό Αετοχώρι της Αργιθέας και ο δάσκαλος Χρήστος Κολοβός τού πρότεινε να την επισκεφθούν.

Το εγχείρημα δεν ήταν εύκολο.
Ο Ιεζεκιήλ υπολόγιζε επτά ώρες πορείας μέχρι τη Βρεστενίτσα, τις σημερινές Πηγές, όπου θα διανυκτέρευαν, και από εκεί άλλες δύο και πλέον ώρες μέχρι τη Μονή. Μεγάλο μέρος της διαδρομής έπρεπε να γίνει πεζή. Η Μονή ήταν από χρόνια διαλυμένη και έρημη και, όπως γράφει, ακόμη και τα μέσα της πρόσβασης προς αυτήν είχαν πλέον φθαρεί.

Οι εξελίξεις με την υπόθεση της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά, μας φέρνουν όλους προ των ευθυνών μας

 Κι ενώ η πολιτεία λειτουργεί στον...αυτοματο, λόγω θέρους, η δε διοικούσα Εκκλησία "διακοπαρει" ασταμάτητα, επί σειρά ετών ή όσοι εξ αυτών προτίμησαν να παραμείνουν κατ' οίκον, "λόγω .... καύσωνος", ασχολούνται και ξιφασκουν μεταξύ τους για το αν ο Μητροπολίτης Κερκύρας έπραξε σωστά ή όχι που μετέφερε για μια ακόμη φορά το ιερό λείψανο της δεξιάς χειρός του οικουμενικού Αγίου και θαυματουργού Σπυρίδωνος στην Ρωσία, οι εξελίξεις με την υπόθεση της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά, μας φέρνουν όλους προ των ευθυνών μας, αφού προφανώς δεν έχουμε κατανοήσει την τραγικότητα του όλου θέματος, με αποτέλεσμα για μια ακόμη φορά, επίσημη Πολιτεία και διοικούσα Εκκλησία να φαίνεται ότι βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση να τρέχουν , εκ νέου, πίσω από τις εξελίξεις, αντί να έχουν φροντίσει εγκαίρως να τις προλάβουν.

 Όταν πρόκειται για ένα τέτοιου είδους μνημείο, με την τεράστια πνευματική και πολιτιστική κληρονομιά, δεν αρκούν οι εκ των υστέρων διαβεβαιώσεις και οι αγωνιώδεις διαπραγματεύσεις.

Ιερά Μονή Δαφνίου Η Παναγία «Χρυσοδαφνιώτισσα ή Χρυσοδαφνίτισσα»

Μία ακόμα ονομασία της Θεοτόκου στο ιστορικό μοναστήρι του Δαφνίου στην Αθήνα., που γιόρταζε στην Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η ονομασία προήλθε από τα χρυσά ψηφιδωτά που είναι στολισμένος ο ναός της. Την ημέρα της Γιορτής στις 23 Αυγούστου, γινόταν μεγάλο πανηγύρι με χιλιάδες προσκυνητές που έφταναν από όλη την Αττική.

 Χαρακτηριστικό το τραγούδι που διέσωσε η Δόμνα Σαμίου. "Σεργιάνι ’ναι στη Σεργιανή και στη Mεντέλη μέλι και στο Δαφνί κρύο νερό που πίνουν οι αγγέλοι. Kυρά Xρυσοδαφνιώτισσα μεγάλη σού ’ναι η χάρη με το ψηφί, με το ριγλί, με το μαργαριτάρι. ".

 Το τραγούδι αυτό αναφέρεται για πρώτη από τον Δημήτριο Καμπούρογλου το 1888 στο Βυζαντινό Ημερολόγιο, η δε Δόμνα Σαμίου το έμαθε από τον δάσκαλό της Σίμωνα Καρά που είχε παντρευτεί στη Μονή Δαφνίου το 1950.

πηγή

«ΠΡΟΦΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:«ΠΡΟΦΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-8-1985]

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας εορτάζει τον θάνατον, την ταφήν, την μετάστασιν και ανάστασιν της Υπεραγίας Θεοτόκου. Τα γεγονότα που την χαρακτηρίζουν αποτελούν μίαν ηχώ του Κυριακού Πάσχα, της Αναστάσεως δηλαδή του Χριστού και ένα δεύτερον Πάσχα δια τους πιστούς, όπου άνθρωπος, μετά την διάνοιξιν της οδού που πραγμάτωσε ο Υιός του Θεού με την δική Του Ανάσταση και Ανάληψη εις τους Ουρανούς ανέρχεται εις τον ουρανόν. Και αυτός ο άνθρωπος είναι η Υπεραγία Θεοτόκος. Δηλαδή είναι 100% άνθρωπος, διότι ο Ιησούς είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός. Εκείνος άνοιξε τον δρόμο· και η Υπεραγία Θεοτόκος, ο άνθρωπός μας, από το φύραμά μας, από την ζύμη μας, ανήλθε εις τον ουρανόν. Και εκάθισε εις τα δεξιά του Υιού της, Ιησού Χριστού.

 Αλλά όταν ανήλθε η Υπεραγία Θεοτόκος, αφού απέθανε, ετάφη, μετέστη, δηλαδή η ψυχή της επήγε στον Παράδεισον και την τρίτη ημέρα η ψυχή της επανήλθε εις το σώμα, ηνώθη με αυτό και ανεστήθη, ποιο είναι το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου; Βεβαίως, είναι το σώμα του Αδάμ· είναι εκείνο που πήρε από τον Αδάμ και την Εύα, είναι το δικό μας το σώμα, αυτό που έχομε εμείς, το ίδιο, γιατί η Υπεραγία Θεοτόκος είναι από το δικό μας το φύραμα, την ανθρωπίνη ουσία. 

 Αλλά αφότου, αγαπητοί, το Πνεύμα το Άγιον την επισκίασε, τότε που ο αρχάγγελος Γαβριήλ την επεσκέφθη κι εκείνη απήντησε:

 «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου», «ας μου γίνει όπως λέγεις κι εγώ δεν είμαι παρά η δούλη του Κυρίου», τότε το Πνεύμα το Άγιον ήλθε και εδημιούργησε μέσα στα σπλάχνα της αφού την επεσκίασε, την σύλληψιν, δηλαδή την σωμάτωσιν του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Θεού Λόγου, ευδοκήσαντος του Ουρανίου Πατρός. Δηλαδή και τα τρία πρόσωπα, του Θεού Πατρός ευδοκούντος, του Υιού συλλαμβανομένου και σωματουμένου και του Πνεύματος του Αγίου ενεργούντος. Από τότε το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου έγινε θεοδόχον και ζωοδόχον. Δεν ήτο, λοιπόν, δυνατόν παρά να ακολουθήσει την πορεία του Υιού της, προ της κοινής αναστάσεως των νεκρών.

Ερμηνεύοντες οι Πατέρες τον 131ον Ψαλμόν, στον στίχον 8, που λέγει: «Ἀνάστηθι, Κύριε, εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου, σὺ καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ ἁγιάσματός σου» σημειώνουν ότι «κιβωτός ἁγιάσματος» είναι η σάρκα του Χριστού, διότι λέγει ο Ψαλμωδός: «Ἀνάστηθι, Κύριε, σήκω και πήγαινε να αναπαυθείς, Εσύ και η κιβωτός του αγιάσματός Σου», δηλαδή «η αγία Σου κιβωτός, Συ και η αγία Σου κιβωτός». 

Βεβαίως ο Ψαλμωδός είχε μπροστά του πράγματι την Κιβωτόν η οποία περιείχε μέσα τις πλάκες του Νόμου.

 Αλλά σημειώνουν όμως οι ιεροί ερμηνευταί πλέον στον χώρο της Καινής Διαθήκης ότι «η κιβωτός αγιάσματος» είναι η σάρκα του Χριστού, η οποία μετά την Ανάσταση είναι άφθαρτος, αθάνατος και ανελήφθη εις τους ουρανούς.

«Εγένοντο ωσεί κονιορτός από άλωνος θερινής»

  Η ιστορία του κόσμου είναι μια σειρά από περιόδους επικράτησης διαφόρων κρατών και κυβερνήσεων, με διαδοχές άλλοτε ειρηνικές και άλλοτε, πολύ συχνότερα, βίαιες και καταστροφικές. Τέτοια γεγονότα διαδραματίζονται και στις ημέρες μας, και γεννούν ανησυχία και άγχος για το ενδεχόμενο γενικευμένων συρράξεων και των επιπτώσεών τους. Διαφορετική είναι όμως η εικόνα από την οπτική γωνία του Θεού, όπως αυτή εκφράζεται πολύ παραστατικά στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. 

Παραθέτω ένα σχετικό απόσπασμα από τις Πατερικές ‘Ομιλίες στην Αποκάλυψη του Ιωάννου’ (εκδόσεις Λυδία 2008, σελ. 260):

  «Οι βασιλείες της γης διαδέχονται η μία την άλλη. Κράτη μεγάλα και πανίσχυρα, που κυριάρχησαν στον κόσμο και φαίνονταν ανίκητα, διαλύθηκαν και εξαφανίσθηκαν. Πού είναι τα αρχαία κράτη των Βαβυλωνίων και των Περσών; Πού είναι η αχανής αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η πανίσχυρη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και η ένδοξη Βυζαντινή; Πού είναι η σκληρή Οθωμανική αυτοκρατορία και η εντυπωσιακή του Μ. Ναπολέοντος; Πού είναι ακόμη τα εκτεταμένα, αλλά τόσο εφήμερα κράτη των μεγάλων δικτατόρων των ημερών μας; Διαδέχθηκαν το ένα το άλλο και, αφού έλαμψαν σαν εντυπωσιακά πυροτεχνήματα, έσβησαν και σχεδόν λησμονήθηκαν, και οι δημιουργοί τους σαν απλοί άνθρωποι, ‘γυμνοί και τετραχηλισμένοι’, βρίσκονται τώρα υπόδικοι μπροστά στον Θεό για όσα εγκλήματα διέπραξαν εις βάρος των συνανθρώπων τους.

Οι Παναγίες τού Αιγαίου!

Μοναχικές, αγέρωχες, αγνές, στέκουν στους βράχους τους σαν γέφυρες αγάπης ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο!
Φάροι στις ρότες της ψυχής!
Φιλόξενες σαν μάνας αγκαλιά!
Φιλεύσπλαχνες και γενναιόδωρες με ανταλλάγμα μικρό... να τις αγαπάμε και να μνημονεύουμε το όνομα τους!
Μία Παναγία για κάθε ψυχή, μία μάνα, μια αγκαλιά για κάθε χαρά, πόνο και παράπονο!
Μία Παναγιά πίσω από τα θαύματα, που μόνο η δυνατή πίστη και η αληθινή αγάπη ξερουν, να εξηγούν!

Εικόνα : Παναγία Καλαμιώτισσα - Ανάφη, Κυκλάδες.

πηγή

Νιάμερα--θύμησες....

 Παραμονές τα Νιάμερα και ο νους μου ταξιδεύει πίσω σε περασμένες αλλά ολοζώντανες εικόνες…. (Τι ευτύχημα που είναι αυτά τα νοερά ταξίδια,!)…και μυρίζω το ζεστό πανί που έβαζε η Γιαγιά μου στην σιδερώστρα για να δοκιμάσει πόσο «κάβει» το σίδερο. 

 Τη παραμονή θα κατεβαίναμε στη 'χώρα", και "έξω" πότιζα τα λουλούδια και το μποστανάκι για να κρατήσει η δροσά για τις γιορτινές, που φυσικά τέτοιες δουλειές τότε δεν γίνονταν. Η Γιαγιά μέσα, μου έφτιαχνε τα ρούχα για τον Εσπερινό και την Λειτουργία. Τα κρεμούσε όλα στην έξω πλευρά της πόρτας της ντουλάπας, με τα παπούτσια λουστραρισμένα από κάτω. ‘Όμως, δεν σιδέρωνε μόνο τα ρούχα της εκκλησίας, αλλά και την βράκα, το ζωνάρι και τη μαντήλα μου για το ΚΟΥΡΣΑΡΙΚΟ. Φρέσκο-σιδερωμένα, τα δίπλωνε και τα έβαζε σε μια «καλή τσάντα νάιλον» που φύλαγε για τέτοιες περιπτώσεις.

Η λέξη της εποχής είναι η ανηδονία.

Όχι καινούργια για την ψυχιατρική, καινούργια για εμάς, που ανακαλύπτουμε τις λέξεις όταν αρχίζουν να εμφανίζονται σε reels.
Μέχρι χθες έλεγες «δεν έχω όρεξη για τίποτε».
Σήμερα έχεις ανηδονία και, φυσικά, οφείλεις να το ανακοινώσεις.
Κατά προτίμηση σε podcast, με χαμηλό φωτισμό, ένα ποτήρι νερό δίπλα και εκείνο το βλέμμα ανθρώπου που έχει επιστρέψει από τα βάθη της ύπαρξης.
Η δυστυχία απέκτησε ορολογία και αμέσως έγινε πιο φωτογενής.
Η ανηδονία είναι πραγματικό και κάποτε σοβαρό σύμπτωμα: η μειωμένη ικανότητα να αισθανθείς ευχαρίστηση από πράγματα που άλλοτε σε ευχαριστούσαν.
Φαγητό, μουσική, φίλοι, έρωτας, σεξ.
Καμία εποχή δεν είχε τόσο σεξ μπροστά στα μάτια της και τόσο λίγο μυστήριο γύρω από αυτό. Σώματα, porn, sexting, dating apps, OnlyFans, γυμνό διαθέσιμο πριν καν προλάβει να σχηματιστεί η επιθυμία.
Κάποτε έπρεπε να επιθυμήσεις έναν άνθρωπο για να τον δεις γυμνό.
Τώρα πρέπει σχεδόν να κλείσεις το κινητό για να προλάβεις να επιθυμήσεις άνθρωπο.Καταφέραμε να κάνουμε ακόμη και το σεξ περιεχόμενο που καταναλώνεται με τον αντίχειρα.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι έχουμε πολλά. Είναι ότι τίποτε δεν προλαβαίνει να μας λείψει.
Πεινάς;Παραγγέλνεις.
Θέλεις ταινία;Χιλιάδες σε περιμένουν.
Θέλεις άνθρωπο;Σύρε δεξιά.
Θέλεις γυμνό;Δύο δευτερόλεπτα.
Θέλεις μουσική;Όλη η μουσική που ηχογράφησε ποτέ ο άνθρωπος βρίσκεται στην τσέπη σου.
Θέλεις να δεις τη Ρώμη;Μέχρι να κλείσεις εισιτήριο έχεις ήδη παρακολουθήσει εκατό βίντεο από τη Φοντάνα ντι Τρέβι.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Απόδοση Κοιμήσεως Θεοτόκου)

Σε κάθε γιορτή της Παναγίας διαβάζεται το Ευαγγέλιο για τις δύο αδελφές, Μάρθα και Μαρία, που φιλοξένησαν κάποτε τον Χριστό. Η Μάρθα είχε καταπιαστεί με την ετοιμασία του φαγητού, ενώ η Μαρία καθόταν και άκουε τον Χριστό. Στο παράπονο της Μάρθας για την απραξία της Μαρίας, ο Χριστός απάντησε ότι η Μαρία διάλεξε το σωστό και έκανε αυτό που ήταν πιο αναγκαίο από όλα. Άκουε τον λόγο του Θεού.Μετά από αυτό και άλλα παρόμοια περιστατικά, μια γυναίκα από το πλήθος που άκουε τον Χριστό, μακάρισε τη μητέρα που τον κυοφόρησε στην κοιλιά της και τον θήλασε στο στήθος της, δηλαδή την Παναγία (Απόδοση Κοιμήσεως Θεοτόκου).

Ήδη ο Γαβριήλ είναι ο πρώτος που εξυμνεί και μακαρίζει την Παναγία κατά τη στιγμή του Ευαγγελισμού. «Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξίν».

 Αμέσως μετά η Ελισάβετ, στον έκτο μήνα κυοφορίας του Προδρόμου, επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια. «Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου». Είσαι μακάρια, ευτυχισμένη, γιατί πίστεψες ότι θα εκπληρωθούν όσα ειπώθηκαν για σένα από τον Κύριο.
 Και η Παναγία απάντησε: Ναι, πράγματι χαίρομαι πάρα πολύ για όλα αυτά. «Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί». Προφητεύει ότι θα είναι η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου και θα την καλοτυχίζουν όλες οι ανθρώπινες γενιές. Πράγμα που όντως συμβαίνει, χιλιάδες χρόνια τώρα, μια και όλοι επαναλαμβάνουμε τα λόγια της άγνωστης γυναίκας: «Μακαρία η γαστήρ η χωρήσασα Χριστόν».

 Και ο Χριστός; Πώς στέκεται απέναντι στη Μητέρα του; «Υιοπρεπώς». Επί γης την έχει παντού και πάντα δίπλα του, μαζί του. Την αξιώνει να δει πρώτη από όλους την Ανάστασή του, να τον υποδεχθεί λαμπρό, αναστημένο, ένδοξο. Και τη συνδοξάζει κατά την πάνσεπτη Κοίμησή της, παραλαμβάνοντας στον ουρανό την παναγία ψυχή της «ταις αγίαις αυτού χερσί», αλλά και το «θεοδόχον σώμα» της μετά από τρεις ημέρες, αποδίδοντας πάντα «το σέβας τη εμψύχω κιβωτώ».

Πόσοι ύμνοι έχουν γραφτεί παγκοσμίως για την Θεοτόκο!

π. Αυγουστίνος Βλάχος

Πόσοι ύμνοι έχουν γραφτεί παγκοσμίως για την Θεοτόκο! Κι ανάμεσά τους, της Ελληνικής Ορθόδοξης Υμνολογίας οι ύμνοι, μοναδικοί σε ομορφιά, βάθος, πλοκή.

Ένας τέτοιος ύμνος, όχι ευρύτερα γνωστός, φέρεται να έχει τεχνουργηθεί από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σέργιο. Τον άντλησα από το βιβλίο «Εκλογή Ελληνικής Ορθοδόξου Υμνολογίας», του αειμνήστου καθηγητού Παναγιώτη Τρεμπέλα και θέλω να τον μοιραστώ μαζί σας. 

Ο συγκεκριμένος ύμνος αναφέρεται ειδικά στην πανσεβάσμια Κοίμηση της Παναγίας μας. Είναι απλός αλλά παράλληλα τόσο όμορφος και ποιητικά άρτιος! Μας παρουσιάζει ενωμένα τα ουράνια και τα επίγεια, γύρω απ' τον «σκίμποδα», τη νεκρική κλίνη, ας την πούμε έτσι δηλαδή, που είναι ξαπλωμένη η Τιμιωτέρα των Χερουβείμ.

Πρώτα-πρώτα εμφανίζονται οι άγγελοι Του Παντοδύναμου Υιού της κι αρχίζουν την υμνωδία, χαιρετίζοντας την Παναγία:
«Xαίρε κλίμαξ αναφέρουσα από γης εις ουρανόν! Χαίρε γέφυρα εισάγουσα εις παράδεισον τερπόν! Χαίρε, ότι χοροί σε ανυμνούσιν οι άνω! Χαίρε, ότι βροτοί σε προσκυνούσιν οι κάτω».
Οι βροτοί της γης που αναφέρει να προσκυνούν την Παναγία, είναι οι Άγιοι Απόστολοι. Όσο οι άγγελοι ψάλλουν τον ύμνο τους, ένας-ένας αυτοί καταφθάνουν. Και πρώτος, ο Απόστολος Πέτρος αρχίζει την υμνωδία. Της λέει:
«Κόρη, πως εσύ που εγέννησες την Ζωήν όλου του κόσμου, είσαι τώρα νεκρά; Κι όμως, δεν πρέπει να σε κλαύσω. Δεν στέκει να σε θρηνήσω. Είσαι η αιτία της μεγάλης μας χαράς. Λοιπόν, θα σε δοξάσω!».

Η ''έρημος ''που μία φορά τον χρόνο γεμίζει με λουλούδια

Σχεδόν κάθε χρόνο, για λίγες μόνο εβδομάδες, ένα από τα πιο άνυδρα τοπία της νότιας Αφρικής μεταμορφώνεται σε έναν απέραντο, πολύχρωμο λουλουδότοπο!

Η Ναμάκουα (ή Ναμακουαλάνδη) ξεκινάει από το βορειοδυτικό κομμάτι της (χώρας) Νότιας Αφρικής και εκτείνεται σχεδόν παράλληλα με τις δυτικές ακτές της ηπείρου, μέχρι τη νότια Ναμίμπια. Καλύπτει μια έκταση περίπου 50.000 τ.χλμ, όσο δυόμισι φορές η Πελοπόννησος!

Πρόκειται για μία κατά κύριο λόγο ημι-ερημική περιοχή, με βραχώδεις λόφους, εκτεταμένες πεδιάδες, ζεστά καλοκαίρια και αρκετά ξηρό κλίμα, όπου οι βροχές είναι λίγες και πέφτουν κυρίως τον χειμώνα, δηλαδή Μάιο με Αύγουστο! (μιλάμε για νότιο ημισφαίριο, μην το ξεχνάτε!)

ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Όπως είναι γνωστό, ο καθεδρικός ναός του Στεπανακέρτ, στο κατεχόμενο Αρτσάχ, κατεδαφίστηκε από τους Αζέρους τους τελευταίους μήνες.

Μια χρήστης από το Αζερμπαϊτζάν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συγκρίνει με ενθουσιασμό την κατάσταση του χώρου πριν και μετά.
Η κοπέλα φωτογραφίζεται στο ίδιο σημείο και γράφει με υπερηφάνεια «gorbagor oldu» («εξαφανίστηκε», «καταστράφηκε»).

Δεν πρόκειται απλώς για την καταστροφή ενός κτιρίου. Πρόκειται για την καταστροφή της ιστορίας, του πολιτισμού και της πνευματικής κληρονομιάς ενός λαού.
Η καταστροφή της εκκλησίας δεν μπορεί να σβήσει το γεγονός ότι υπήρχε εδώ αρμενικό πολιτιστικό αποτύπωμα.

Καταδικάζουμε την καταστροφή της αρμενικής πολιτιστικής κληρονομιάς στο Αρτσάχ και καλούμε τον κόσμο να μην παραμείνει σιωπηλός.

Εθνική Επιτροπή Δικαίωσης Αρμενίων

Καρέκλες...αφημένες στο πεζοδρόμιο περιμένοντας την επόμενη παρέα.

Παλιότερα ήταν πολλά τα σπίτια που έβγαζαν καρέκλες έξω. Σε αυτές καθόντουσαν οι γείτονες και συζητούσαν τα καθημερινά τους προβλήματα, μοιράζονταν τις χαρές και τις λύπες τους.

Μαζί με τις καρέκλες, οι γλάστρες, τα τραπεζάκι, έβγαζαν το σπίτι έξω στο πεζοδρόμιο, λειτουργούσαν ως προέκτασή του. Αυτή η οικειοποίηση του δημόσιου χώρου, η ανάπτυξη της καθημερινής κοινωνικότητας, φέρει έντονο το σημάδι των Μικρασιατών προσφύγων του 1922.

Ήταν οι άνθρωποι που περνούσαν πολλές ώρες κάθε μέρα εκτός σπιτιού, γιατί πολύ απλά δεν χωρούσαν στα σπίτια τους. Οικογένειες 6, 7 ή και 10 ατόμων, ασφυκτιούσαν στα 50 τετραγωνικά, που έπρεπε να ζήσουν.

Έξω από το σπίτι, μαζί με τους γείτονες, που επίσης έβγαζαν καρέκλες στο πεζοδρόμιο, δημιουργήθηκαν ισχυρά δίκτυα αλληλεγγύης, «συντρεγμού» όπως μου τα έλεγε ο κύριος Γιάννης Κουβάς, γεννημένος το 1925 από πρόσφυγες γονείς στην Καισαριανή.

Η βιομηχανία των αμβλώσεων

Εκτρολόγος αποκαλεί την έκτρωση μετά από 24 εβδομάδες «τοκετό αγάπης»Αυτό είναι κακό.
Μια έκτρωση σε προχωρημένο στάδιο περιλαμβάνει την έγχυση ενός φαρμάκου που προκαλεί εμβρυϊκή καρδιακή ανεπάρκεια σε ένα αγέννητο μωρό. Στη συνέχεια, προκαλείται τοκετός και η μητέρα γεννά ένα νεκρό μωρό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το μωρό επιβιώνει από τη διαδικασία και γεννιέται ζωντανό. Μια οργάνωση Planned Parenthood δήλωσε ότι θα σκότωνε το μωρό μετά τη γέννηση σπάζοντας τον λαιμό του για να ολοκληρώσει την έκτρωση.

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο ScienceDirect (dot) com αποκάλυψε ότι οι εκτρολόγοι που κάνουν αμβλώσεις μέχρι και τις 28 εβδομάδες λένε ότι έχει κόστος, αλλά πιστεύουν επίσης ότι η έκτρωση είναι «υπέροχη».
Ορισμένες νοσοκόμες παραπονέθηκαν ότι έπρεπε να έρθουν στο κέντρο στη μέση της νύχτας για να διαχειριστούν την υπερβολική αιμορραγία και την ταχύτερη από την αναμενόμενη διαστολή.
Το μωρό Christopher (που απεικονίζεται παρακάτω) βρέθηκε σε έναν κάδο ιατρικών απορριμμάτων έξω από μια επιχείρηση αμβλώσεων στην Ουάσινγκτον. Υπολογίστηκε ότι ήταν περίπου 28-32 εβδομάδες - πολύ πέρα ​​από τη «βιωσιμότητα».
Αυτό δεν είναι υγειονομική περίθαλψη.Αυτό είναι βάρβαρο.
Δεν υπάρχει ποτέ λόγος να τερματιστεί σκόπιμα η ζωή ενός αγέννητου παιδιού μέσω έκτρωσης.
Ωστόσο, η βιομηχανία των αμβλώσεων σκοτώνει μωρά για οποιονδήποτε λόγο, ακόμη και στα τέλη της εγκυμοσύνης, ακόμη και ενώ θέτει εν γνώσει της τις γυναίκες σε κίνδυνο

πηγή

Ήταν μια καλή συνέχεια του παπα- Πλανά....

Κι ένας άλλος αββάς μαρτυρούσε εκείνες τις μέρες του Χριστού τα Πάθη και την Ανάσταση: ο πατήρ Αθανάσιος Χαμακιώτης στον ναό της Παναγίας Νεραντζιώτισσας στο Μαρούσι της Αττικής.
Κράτησε την ευσέβεια των Αθηναίων, και μάλιστα των υψηλών τάξεων, μισό αιώνα.
Ήταν γερή κουτσούρα ο παπα- Θανάσης, που την περιέλουζαν τα νάματα της Χάριτος και βλάσταινε συνεχώς αγιοπατερική θεολογία.
Αυτοί οι πατέρες δεν έκαναν ούτε τους προορατικούς ούτε τους θαυματουργούς.
Είχαν κατέβη στον στίβο και πάλευαν μαζί με τον κόσμο και έστηναν τρόπαιο νίκης κατά της κακουργίας των δαιμόνων.
Έμειναν στην παράδοση των παλαιών παπάδων, ακούρευτοι, αναρωμάτιστοι, ταπεινοφορούντες, πενιχρά διαβιούντες.
Στο έργο της Εκκλησίας δεν τους ξέφυγε κανένα «νομίζω, έχω την γνώμη, εγώ αυτό έτσι θα το ‘κανα».
Έτσι, ήταν μια καλή συνέχεια του παπα- Πλανά.
Ούτε έκοβαν ούτε έρραβαν συνέχισαν όπως παρέλαβαν.
Τον παπα – Θανάση τον γνώρισα στο μονύδριο Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Μπάλα Αττικής.

Αρχιμ. Γρηγόριος της Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους
Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας» Ιερά Μονή Δοχειαρίου , Άγιον Όρος Γραφικές Τέχνες – Εκδόσεις: «Το Παλίμψηστον»

πηγή

Ο Βίος της Οσίας Αγίας Φιλοτιμίας του Ριμετς, Μητέρας του Οσίου Δομετίου του Ελεήμονα

Η Οσία Μητέρα μας Φιλοτιμία γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1896, στο χωριό Μπαλανέστι, στην κομητεία Μπουζάου, από ευσεβείς γονείς, τον Συμιώνα και την Έλενα Μιρίτσα, οι οποίοι φύτεψαν μέσα της από βρεφική ηλικία τα θεμέλια της πίστης και του φόβου του Θεού. Στο Άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Φιλοθέη ως μυστηριώδες κάλεσμα σε μια ζωή θυσίας και αγιότητας, όπως η ομώνυμη Αγία.

Αν και οι ταραγμένες εποχές των αρχών του 20ού αιώνα εμπόδισαν την πορεία της προς την κοσμική μάθηση, έλαβε ως δώρο από τον Θεό ένα σοφό μυαλό και μια ευγενική και στοργική καρδιά. Στο πατρικό της σπίτι, έλαβε μια ολοκληρωμένη πνευματική εκπαίδευση, και οι λειτουργίες της Εκκλησίας, την οποία αγαπούσε πολύ, ήταν ο μυστικός της δάσκαλός και οδηγός στα ουράνια πράγματα.

Φτάνοντας στην ηλικία των 20 ετών, η νεαρή Φιλοτιμια ενώθηκε μέσω του Μυστηρίου του Γάμου με τον συγχωριανό της Ιωάννη Μανωλάκε έναν άνθρωπο με ευγενική ψυχή και πολύ ευλαβή. Μαζί έφτιαξαν αν μια χριστιανική οικογένεια, ευάρεστη στον Θεό, στην οποία η αγάπη, η προσευχή και η έντιμη εργασία ήταν η βάση της ζωής. 

Ο γάμος τους ευλογήθηκε με δώδεκα παιδιά, τα οποία η Φιλοθέη μεγάλωσε με θυσίες και μεγάλη πνευματική φροντίδα, φυτεύοντας στις καρδιές τους τον λόγο του Ευαγγελίου και την αγάπη για την Εκκλησία.

ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ ΑΓ ΣΠΥΡΙΔΩΝ

Ο Αγιορείτης παπα-Γιώργης της Προβάτας

 Ο Αγιορείτης παπα-Γιώργης της Προβάτας (1910-1997), ο οποίος εκοιμήθη ανήμερα των Χριστουγέννων, υπήρξε ένας σύγχρονος Ομολογητής (εξορίστηκε ως Ζηλωτής) και περίφημος Πνευματικός, έχοντας μάλιστα προταθεί και για το αξίωμα της Αρχιερωσύνης, το οποίο αποποιήθηκε ως γνήσιος ταπεινόφρων. Εκκλησιολογικά ακολουθούσε την γραμμή των Πατέρων, όπως την εξέφρασε ο Άγιος πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, δηλαδή μακράν των ακραίων ζηλωτικών τάσεων, που δυστυχώς έχουν πλέον επικρατήσει.Έγραφε χαρακτηριστικά:
"Ὅλοι μας οἱ Γ.Ο.Χ. διὰ τοὺς γνωστοὺς κανονικοὺς λόγους ἔχομεν ἀποχωρισθῆ ἀπὸ τοὺς κανονικοὺς Ἐπισκόπους ὄχι διὰ νὰ ἱδρύσωμεν νὲαν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ διὰ νὰ ἀποφύγωμεν τὰς εὐθύνας τῆς καινοτομίας καὶ νὰ ἀγωνισθῶμεν διὰ τὴν ἀναστύλωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας" (Επιστολή στις 27-1-1964). 

Και σήμερα όμως όσοι εργάζονται για την αναστύλωση της Ορθοδοξίας και την ενότητα της διηρημένης Εκκλησίας της Ελλάδος, θεωρούνται ως "προδότες της πίστεως"...

πηγή

Να εξομολογείσθε όπως πρέπει, για να μην έχει ούτε πατημασιές ο διάβολος μέσα σας

Αποστάγματα αγιοπνευματικής σοφίας και χάριτος της γερόντισσας Γαλακτείας

 «Η γλώσσα είναι η καλύτερη φιλενάδα του σατανά». 

«Να έχετε τέσσερα πράγματα: Αγάπη, ταπεινοφροσύνη, σιωπή και ελεημοσύνη εν κρυπτώ». 

«Να εξομολογείσθε όπως πρέπει, για να μην έχει ούτε πατημασιές ο διάβολος μέσα σας».

 «Να μην κακολογούμε τους άλλους, γιατί έπειτα θα μας κακολογήσει κι εμάς ο Θεός όταν ξανάρθει στον κόσμο». 

«Να προσεύχεσθε με την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, αλλά και Τριαδολογικά. Εγώ λέγω: Πατέρα επουράνιε, συγχώρεσέ με• Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με• Πνεύμα Άγιον, φώτισέ με».

 «Όποιος φοβάται, δεν φοβάται». Δηλαδή, όποιος φοβάται την αμαρτία, δεν φοβάται τίποτα.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Β΄ Ο ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΣ

Μάνος Χατζηδάκης

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Β΄ Ο ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΣ

https://logxi.com/product/vasileios-v%ce%84-o-voulgaroktonos

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ

Επειδή η αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο αποτελεί την πεμπτουσία του Χριστιανισμού δημοσιεύω την έκκληση της κ.Αναστασίας η οποία ήλθε σε άμεση επαφή μαζί μας

Εν Χριστώ αδελφοί μου,
Με δισταγμό, αλλά και με εμπιστοσύνη στην αγάπη που γεννά ο Χριστός στις καρδιές των ανθρώπων, καταθέτω ενώπιόν σας τη δοκιμασία που βιώνω, ζητώντας πρωτίστως την προσευχή και τη συμπαράστασή σας.
Με την καρδιά γεμάτη πίστη, αλλά και τη δοκιμασία να λυγίζει τις ανθρώπινες αντοχές, παίρνω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου κραυγή αγωνίας.
Ο καρκίνος, ένας εχθρός που πίστευα πως είχα αφήσει πίσω μου, επέστρεψε με επιθετική υποτροπή. Μετά και το δεύτερο χειρουργείο μου, βρίσκομαι αντιμέτωπη με έναν δύσκολο αγώνα ζωής, τον οποίο δεν δίνω μόνο για τον εαυτό μου, αλλά κυρίως για τις δύο ψυχές που με περιμένουν καθημερινά στο σπίτι.
Πίσω από τη δική μου περιπέτεια υγείας κρύβεται ένας ακόμη μεγαλύτερος αγώνας.
Το ένα μου παιδί είναι ΑμεΑ και εξαρτάται απόλυτα από τη φροντίδα μου.
Το δεύτερο παιδί μου παλεύει με σοβαρό αυτοάνοσο νόσημα...με πολλές υποτροπές....
..
Ως μητέρα, η μοναδική μου προσευχή είναι να με αξιώσει ο Θεός να σταθώ όρθια, ώστε να μπορώ να τα στηρίζω και να βρίσκομαι δίπλα τους.
Όμως η μακρόχρονη μάχη με την ασθένεια, τα χειρουργεία και οι συνεχείς ανάγκες έχουν εξαντλήσει κάθε οικονομική δυνατότητα. Σήμερα βρίσκομαι σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Υπάρχουν ημέρες που ακόμη και τα βασικά αγαθά λείπουν από το σπίτι μας και αγωνιώ για το πώς θα ανταποκριθώ στις ανάγκες των παιδιών μου.
Παρακαλώ όσους μπορούν, ας κρατήσουν εμένα και τα παιδιά μου στις προσευχές τους. Και αν κάποιος έχει τη δυνατότητα να προσφέρει έστω και την πιο μικρή βοήθεια, ας γνωρίζει πως για τη δική μας οικογένεια μπορεί να σημαίνει ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι, ένα αναγκαίο φάρμακο, μια ακόμη ημέρα αξιοπρέπειας και ελπίδας.
Σε στιγμές σαν κι αυτές, ακόμη και η πιο μικρή πράξη αγάπης γίνεται μεγάλο στήριγμα και υπενθυμίζει πως ο Θεός δεν παύει να ενεργεί μέσα από τις καρδιές των ανθρώπων.
Προσεύχομαι καμία μητέρα να μη βιώσει ποτέ την αγωνία να μην μπορεί να προσφέρει στα παιδιά της τα αναγκαία.
Και αν μέσα σε αυτή τη δοκιμασία υπάρξουν άνθρωποι που θα θελήσουν να γίνουν φως, εύχομαι ο Θεός να τους ανταποδώσει στο εκατονταπλάσιο την αγάπη, το έλεος και την ευσπλαχνία τους.
Ο Θεός να ευλογεί κάθε καρδιά που συμπονά, κάθε χέρι που απλώνεται διακριτικά και κάθε ψυχή που θυμάται τον πόνο του πλησίον.

Για όσους επιθυμούν και έχουν τη δυνατότητα να σταθούν δίπλα μας σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα, παραθέτω τους τραπεζικούς λογαριασμούς. Κάθε προσφορά, μικρή ή μεγάλη, γίνεται για εμάς πράξη αγάπης και ελπίδας. Με ευγνωμοσύνη και σεβασμό...
κυρια Αναστασία...

Τράπεζα Πειραιώς
Αρ. Λογ.: 5027-072172-420
IBAN: GR40 0172 0270 0050 2707 2172 420
BIC: PIRBGRAA

Papanastasiou Anastasia

Εθνική Τράπεζα

Αρ. Λογ.: 079/628203-25

IBAN: GR78 0110 0790 0000 0796 2820 325

BIC: ETHNGRAA

Papanastasiou Anastasia

"Ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…"

Τι παράξενη φράση.Έφυγες, αλλά δεν μας άφησες.

Ίσως γιατί η αληθινή αγάπη κάνει κάτι που δυσκολεύεται να καταλάβει η λογική: μετατρέπει την απουσία σε έναν άλλο τρόπο παρουσίας.

Δεν αγαπάμε μόνο ό,τι βλέπουμε και αγγίζουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν από τη ζωή μας κι όμως εξακολουθούν να κατοικούν μέσα μας περισσότερο από ανθρώπους που συναντάμε κάθε μέρα.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα σώμα που βρίσκεται δίπλα μας. Είναι σχέση. Είναι μνήμη. Είναι παρουσία μέσα στην καρδιά του άλλου.

Κι ίσως εδώ βρίσκεται κάτι βαθιά ελληνικό. Ο λαός μας δεν έμαθε την Παναγία ως μια θεολογική ιδέα. Την έκανε σχέση. Της μίλησε σαν να μιλά στη μάνα του. Της άναψε καντήλια, της πήγε τάματα, έκλαψε μπροστά στην εικόνα της και στις δύσκολες ώρες δεν είπε μια θεολογική πρόταση.

Είπε δύο λέξεις: «Παναγία μου…»Και ίσως αυτό το «μου» να κρύβει ολόκληρη θεολογία.
Γιατί σημαίνει: έχω κάπου να ανήκω. Υπάρχει κάποιος που με χωρά ακόμη.
Η Παναγία δεν εγκατέλειψε τον κόσμο επειδή ακριβώς δεν έπαψε να σχετίζεται μαζί του.
Γι’ αυτό βρίσκεται κοντά στη μάνα που κλαίει, στον άρρωστο που φοβάται, στον άνθρωπο που ξενυχτά μόνος, στον αμαρτωλό που ντρέπεται ακόμη και να κοιτάξει τον Θεό.

Η Παναγία δεν μας υπόσχεται λύση όλων των προβλημάτων μας, αλλά Παρουσία μέσα στα βάσανα μας "τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε..."
Κι αυτή ίσως είναι η βαθύτερη παρηγοριά της πίστης:
ότι ακόμη κι όταν αισθάνεσαι πως δεν σε χωράει πια κανείς, υπάρχει μια Μάνα που εξακολουθεί να λέει στον κόσμο: “Δεν σας άφησα”........
Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα.

π. Λίβυος

Μπροστά στον Θεό κανείς μας δεν στέκεται ως πιστωτής. Όλοι στεκόμαστε ως οφειλέτες στους οποίους χαρίστηκε το ανεξόφλητο

Η παραβολή του κακού δούλου[ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ]

Το Ευαγγέλιο της αυριανής Κυριακής αρχίζει σαν λογιστήριο.
Ένας βασιλιάς, ένας δούλος, ένα χρέος, ένας λογαριασμός που πρέπει να κλείσει. «Ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετά τῶν δούλων αὐτοῦ». Θα μπορούσε σχεδόν να είναι η περιγραφή ενός κόσμου απολύτως οικείου: ό,τι οφείλεται πρέπει να αποδοθεί, κάθε χρέος απαιτεί τον οφειλέτη του και κάθε λογαριασμός αναμένει την εξόφλησή του.

Μόνο που ο Χριστός εισάγει μέσα σε αυτή την άψογη οικονομία της ανταπόδοσης κάτι που την καταστρέφει εκ θεμελίων: τη χάρη. Ο δούλος χρωστά δέκα χιλιάδες τάλαντα, ένα ποσό τόσο υπερβολικό ώστε παύει ουσιαστικά να είναι ποσό και γίνεται εικόνα του ανεξόφλητου. Ζητά χρόνο. Ο κύριος δεν του δίνει χρόνο. Του χαρίζει το χρέος. Και από εκείνη τη στιγμή η παραβολή παύει να αφορά τα χρήματα. Αφορά έναν άνθρωπο που σώθηκε από τη λογική του λογαριασμού και, λίγα βήματα αργότερα, αποφάσισε να ξαναζήσει μέσα σε αυτήν.

Η υπερβολή του Χριστού είναι εσκεμμένη: «ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων».

 Τα μύρια είναι ο μεγαλύτερος συνηθισμένος αριθμητικός προσδιορισμός και το τάλαντο τεράστια χρηματική μονάδα. Ο Χριστός δεν περιγράφει ένα δυσβάστακτο χρέος. Κατασκευάζει αφηγηματικά το αδύνατον της εξόφλησης. Κι όμως ο δούλος λέει: «μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί καί πάντα σοι ἀποδώσω». Εδώ βρίσκεται η πρώτη του πλάνη. Νομίζει ακόμη ότι χρειάζεται απλώς περισσότερο χρόνο. Δεν έχει καταλάβει ότι το πρόβλημα δεν είναι η προθεσμία αλλά η ίδια η αδυναμία της αποπληρωμής. Υπόσχεται να εξοφλήσει το ανεξόφλητο, επειδή εξακολουθεί να φαντάζεται τον εαυτό του ως υποκείμενο ικανό να αποκαταστήσει μόνο του τον λογαριασμό της υπάρξεώς του. Ο κύριος όμως δεν του δίνει παράταση. Κάνει κάτι ασύγκριτα μεγαλύτερο: «τό δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ». Δεν μεταθέτει την ημερομηνία της πληρωμής. Καταργεί το χρέος. Αυτό είναι το σκάνδαλο της χάριτος. Ο Θεός δεν προσφέρει στον άνθρωπο καλύτερους όρους αποπληρωμής της σωτηρίας του. Διαγράφει εκείνο που ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να εξοφλήσει. Η σωτηρία αρχίζει ακριβώς εκεί όπου καταρρέει η τελευταία μας φαντασίωση ότι μπορούμε να τη χρηματοδοτήσουμε με την αρετή μας.

Και αμέσως έρχεται το φοβερό «ἐξελθών».

15/8/1944. Ανήμερα της Παναγίας οι «Αντιστασιακοί» του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ έσφαξαν 23 αθώους αμάχους -παιδιά, γυναίκες και άνδρες- από τη Μιδέα (Γκέρμπεσι) Αργολίδος!

Το 24ο υποψήφιο θύμα, ο Θωμάς Γεώργας, τους ξέφυγε με μαχαίρι καρφωμένο στην πλάτη, και μάθαμε τους σφαγείς και τον τρόπο που έσφαζαν τους άνδρες. Ο Γεώργας γλύτωσε, γιατί λογω της εορτής φορούσε καινούργια και καθαρά ρούχα που τα ήθελαν οι σφαγείς. Γι αυτό του έλυσαν τα χέρια για να μπορεί να τα βγάλει!!

Ο σαδισμός και η απάνθρωπη σκληρότητα που έδειχναν οι σφαγείς προς τα θύματά τους από τη σύλληψή τους μέχρι τη θυσίας τους, πραγματικά ανατριχιάζουν. Είναι να απορεί κανείς γιατί καλύφθηκαν με πέπλο λήθης, αντί να γίνουν γνωστά και παραδείγματα προς αποφυγή στις επόμενες γενεές.

Το γεγονός. 
«Παραθέτω ένα απόσπασμα από τη μαρτυρία που μου έδωσε ο Χρῆστος Ὑψηλάντης, του οποίου δολοφόνησαν και τους δυό γονείς: «...Ανήμερα τῆς Παναγίας,μετά τό φαγητό, τό μεσημέρι, ἔρχονται δυό χασάπηδες μέ αὐτόματα. Ὁ ἕνας ἦταν ὁ Δημήτρης Κοῦρος ἀπό τό Ἄργος καί ὁ ἄλλος ὁ Βαγγέλης Τσέπης ἀπό τήν Ἁγία Ἐλεοῦσα Ναυπλίου. Βγῆκε ἡ μάνα μου. Ἦταν ξυπόλητη. Πῆγε καί φόρεσε κάτι πρόχειρα παπουτσάκια. Κατέβηκε καί ὁ πατέρας μου.
Λένε: «Ποῦ θά πᾶμε;».
-«Δέν εἶναι τίποτα, σᾶς θέλουν γιά μικρή ἀνάκριση καί θά γυρίσετε», τούς λένε αὐτοί.
Πρίν φύγουν, ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς ρώτησε πού βρίσκεται ὁ ἐξάδελφός μου ἀπό τό Ἄργος, ὁ Τάσος Ὑψηλάντης. Στείλανε ἕναν καί τόν φώναξε ἀπό τό σπίτι πού ἤτανε καί τόν πήρανε κι αὐτόν. Θά ἤτανε 24-26 ἐτῶν».

Ὁ Χρῆστος Ὑψηλάντης συνεχίζει τή διήγησή του: «Πηγαίνουν μετά καί παίρνουν καί τούς θείους μου Παναγιώτη καί Ἠλία, καθώς καί τή θεία μου τή Μαριώ. Βρήκανε ἐκεῖ καί κάποιον ξένο, ἐπισκέπτη ἀπό τό χωριό Μάνεση καί τόν πήρανε κι αὐτόν.
Ἔτσι, ἡ κουστωδία τῶν ὑποψηφίων θυμάτων ἀποτελεῖτο ἀπό 7 ἄτομα, 5 ἄνδρες καί 2 γυναῖκες.
Τούς γονεῖς μου καί τούς ἄλλους κρατούμενους τούς πῆγαν σέ ἕναν μικρό οἰκισμό, τήν Ἀμυγδαλίτσα, στήν ἐκκλησία τῆς Παναγίας. Ἐκεῖ τούς «δικάσανε» δῆθεν καί καταδικάσανε σέ θάνατο τούς 6, ἐνῶ τόν ἕβδομο, τόν ξένο ἀπό τό Μάνεση, τόν ἄφησαν νά φύγει. Αὐτός μᾶς εἶπε ἀργότερα τί ἔγινε.Τούς 6, τούς ἔδεσαν ἀνά δυό καί τούς πῆγαν λίγο πιό ἔξω καί τούς ἔσφαξαν τό ἴδιο βράδυ.
Μάλιστα, ὁ ἕνας ἀπό τούς χασάπηδες ἀπό τό Ἄργος πού τούς ἔσφαζε, ὁ Κοῦρος, ἔλεγε γιά τόν ξάδερφό μου τόν Τάσο Ὑψηλάντη:
- «Μέ παρακαλοῦσε νά μήν τόν πονέσω κι ἐγώ τοῦ ἄνοιξα τήν καρωτίδα καί τόν ἄφησα νά ξεματωθεῖ σιγά-σιγά»![...]

Ὅταν εἶχε πιά σκοτεινιάσει, δέν εἶδα ὅτι πῆγαν ἄλλοι τῆς ΟΠΛΑ καί πῆραν τόν θεῖο μου τόν Κώστα Ὑψηλάντη καί τή γυναίκα του. Πήραν τότε και δεύτερη ομάδα, σύνολο 18 άτομα. Ήταν και η οἰκογένεια τοῦ Γιάννη τοῦ Ράπτη, η γυναίκα του καί τά δυό μικρά παιδιά του. [...] Πῆραν τόν Θωμᾶ Γεώργα, πῆραν τή μάνα του, δυό ἀδελφές του καί τόν μικρό ἀδερφό του 13 χρόνων.
Ἡ μιά ἀδερφή του εἶχε πρόβλημα μέ τά πόδια της, δέν μποροῦσε νά περπατήσει καλά καί πῆραν ἕνα γάϊδαρο καί τήν ἔβαλαν ἐπάνω γιά νά τήν πᾶνε κι αὐτήν νά τήν σφάξουνε!

Δεκαπενταύγουστος: Και αν όλες οι λέξεις χάνονταν, η Παναγία θα σήμαινε και πάλι αγάπη

Ακόμα και αν όλες οι λέξεις του κόσμου έχαναν τη σημασία τους, ένα βλέμμα της Κυρίας Θεοτόκου από κάποιο μοσχολιβανισμένο εικόνισμα θα έφτανε για να ξαναβρείς την έννοια της αγάπης. Και από αυτήν την έννοια θα ξεπηδούσαν ξανά όλες οι άλλες σημασίες.

Όλοι όσοι ευλαβούνται την Παναγία έχουν να σου πουν άρρητα βιώματα εκείνων των αθέατων θαυμάτων που συμβαίνουν στις κρυφές κατεργασίες της ψυχής. Που δεν εκδηλώνονται πομπωδώς, ούτε προορίζονται να εντυπωσιάσουν τους πολλούς, αλλά κυλούν σαν ήρεμα υπόγεια ρυάκια και δροσίζουν τα τρίσβαθα της σπηλαιώδους φύσης μας.

Σε στιγμές που τα λόγια στερεύουν, που οι σκέψεις μπερδεύονται, που οι διέξοδοι χάνονται, και μόνο η επίκληση του ονόματος της Θεοτόκου δρα σαν άμεσο γιατρικό. Γλυκαίνει ο νους, ανασαίνει η καρδιά, διαλύονται τα πρώτα μαύρα σύννεφα. Ο λογισμός γίνεται πλατύτερος, πιο σπλαχνικός, πιο καρτερικός και πράος. Θαρρείς και η Παναγία σου κληρονομεί αμέσως δώρα από το ιερό βιός της.

Ποιος χριστιανός δεν έχει να μαρτυρήσει τέτοια μυστικά φιλοδωρήματα; Μήπως δεν είναι αυτά που ωθούν εκατομμύρια Έλληνες να γεμίζουν της εκκλησιές τον Δεκαπενταύγουστο; Μήπως δεν είναι αυτά που κάνουν ακόμα και άπιστους να φωνάζουν «Παναγία μου βόηθα» στη δύσκολη στιγμή; «Όλοι είναι άθεοι μέχρι να αρχίσει το αεροπλάνο να πέφτει», λέει ένα πολύ εύστοχο ρητό. Αλλά να το αντιστρέψω κιόλας. Όλοι όσοι λένε ότι είναι «καλοί χριστιανοί», είναι μέχρι να σταθούν έντιμα δίπλα στο μπόι της Παναγίας. Τότε κατανοούν ότι δεν είναι απολύτως τίποτα.

«Το τάμα που δεν κρεμάστηκε ποτέ»

Μια ηλικιωμένη γυναίκα πήγαινε κάθε Αύγουστο στις Παρακλήσεις.
Πάντα στην ίδια θέση.Πάντα με ένα μικρό κερί στο χέρι.
Κάποια μέρα μια νεότερη γυναίκα που στεκόταν δίπλα της παρατήρησε πως, όταν ο ιερέας έψαλλε το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», εκείνη έκλεινε τα μάτια και δάκρυζε.
Μετά την ακολουθία τη ρώτησε:
- Γιαγιά, τόσα χρόνια έρχεσαι στην Παναγία. Έχεις κάποιο τάμα;
Η ηλικιωμένη χαμογέλασε.
- Είχα…
- Και εκπληρώθηκε;
Έμεινε για λίγο σιωπηλή.
- Όχι όπως το ζήτησα.
Η νεότερη γυναίκα την κοίταξε απορημένη.
Κι εκείνη συνέχισε:
- Πριν πολλά χρόνια, το παιδί μου αρρώστησε βαριά. Ερχόμουν εδώ κάθε βράδυ και παρακαλούσα την Παναγία να το κάνει καλά.
Η φωνή της έσπασε.
- Το παιδί μου τελικά έφυγε…

Για την Κοίμηση της Θεοτόκου και το έσχατο όριο της ανθρώπινης ελπίδας.

Η Εκκλησία φθάνει στον Δεκαπενταύγουστο ενώπιον ενός νεκρού σώματος και τολμά να ονομάσει αυτή την ημέρα εορτή. Εδώ αρχίζει το σκάνδαλο της Κοιμήσεως. Όχι από την ωραιότητα των εγκωμίων, ούτε από την οικειότητα μιας εορτής που ο ελληνικός κόσμος έμαθε να αποκαλεί «Πάσχα του καλοκαιριού», αλλά από το αδιαπραγμάτευτο γεγονός ότι η Μητέρα του Ζώντος Θεού πεθαίνει.

Η Εκκλησία δεν αποσύρει τη Θεοτόκο από τη θνητότητα προκειμένου να διαφυλάξει το μεγαλείο της. Αντιθέτως, την αφήνει να φθάσει μέχρι το έσχατο όριο της κοινής ανθρώπινης μοίρας.

Ο Μέγας Αθανάσιος είναι αφοπλιστικός: «θνητή γάρ ἦν ἡ ἁγία Μαρία, ἐξ ἧς καὶ τὸ σῶμα». Η Θεοτόκος πεθαίνει επειδή είναι αληθινά άνθρωπος. Και ακριβώς επειδή πεθαίνει, η Κοίμησή της δεν αποτελεί ευσεβή εξαίρεση από το ανθρώπινο δράμα, αλλά αποκάλυψη της καινής δυνατότητας του ανθρώπου μετά την Ανάσταση του Χριστού. Ο θάνατος φθάνει μέχρι εκείνη, αλλά δεν μπορεί πλέον να ολοκληρώσει επάνω της την κυριαρχία του. Δέχεται το σώμα, όχι όμως για να το κρατήσει. Ανοίγει ο τάφος, όχι για να θεμελιώσει μια αιώνια απουσία, αλλά για να φανερωθεί ακόμη μία φορά ότι μετά το Πάσχα του Χριστού ο θάνατος εξακολουθεί να συμβαίνει, έχει όμως χάσει το δικαίωμα της τελευταίας λέξεως.

Η Μαρία άλλωστε είχε συναντήσει τον θάνατο πολύ πριν από τη δική της Κοίμηση. Τον είχε αντικρίσει επάνω στο σώμα του Υιού της. Η προφητεία του Συμεών, «καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία», δεν αποτελεί ποιητική προαναγγελία μιας αόριστης οδύνης. Αποκτά το πλήρες και τρομακτικό περιεχόμενό της στον Γολγοθά. Εκεί η Θεοτόκος δεν στέκεται ως υπερβατική μορφή που γνωρίζει ήδη το τέλος της ιστορίας και επομένως υποφέρει λιγότερο.

Στέκεται ως Μητέρα.
Η ίδια η ευαγγελική παράδοση, όπως υπογραμμίζεται και στη μελέτη, διατηρεί αυτή τη ριζικά μητρική παρουσία της μέχρι τον Σταυρό. Το παιδί που κάποτε αναπαύθηκε στην αγκαλιά της βρίσκεται τώρα καρφωμένο μπροστά στα μάτια της.
Εκείνη που άκουσε το «Χαῖρε, κεχαριτωμένη» πρέπει τώρα να ακούσει τον επιθανάτιο λόγο του Υιού.

Η ομορφιά της Παναγίας

Ἡ Παναγία εἶχε καὶ τὴν ἐξωτερικὴ καὶ τὴν ἐσωτερικὴ ὀμορφιά· ὅποιος τὴν ἔβλεπε ἀλλοιωνόταν. Ἐκείνη ἡ πνευματικὴ ἁπαλάδα ποὺ σκορποῦσε θεράπευε ψυχές. Μὲ τὴν ἐσωτερική της ὀμορφιὰ καὶ τὴν δύναμη τῆς Χάριτος τί ἱεραποστολὴ ἔκανε! Ἀλλὰ καὶ κάθε ἄνθρωπος, ἂν ἐργασθῆ πνευματικὰ καὶ σμιλέψη τὸν χαρακτήρα του, χαριτώνεται καὶ ὀμορφαίνει ἡ ψυχή του.
….Ὅποιος ἔχει τὴν πνευματικὴ ὀμορφιὰ ποὺ δίνει ἡ ἀρετή, λάμπει ἀπὸ τὴν θεία Χάρη. Γιατί, ὅσο ἀποκτάει ὁ ἄνθρωπος ἀρετές, θεώνεται, καὶ ἑπόμενο εἶναι νὰ ἀκτινοβολῆ καὶ νὰ προδίδεται ἀπὸ τὴν θεία Χάρη. Ἔτσι φανερώνεται στοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς νὰ τὸ θέλη καὶ χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ τὸ καταλαβαίνη, καὶ δοξάζεται ὁ Θεός.
Άγιος Παΐσιος
* * *

Αν κάποιος ήθελε να σε ζωγραφίσει, Παρθένε,
θα χρειαζόταν το φως των άστρων και όχι των χρωμάτων,
ώστε, σαν Πύλη Φωτός, να σε ζωγράφιζε με φως∙
όμως τα ουράνια σώματα δεν υπακούουν στα λόγια των θνητών∙
με όσα μας εκχώρησαν οι νόμοι της ζωγραφικής κι η φύση,
μ’ αυτά ο άνθρωπος θα σε ιστορίσει και θα σε ζωγραφίσει.
(Κωνσταντίνος ο Ρόδιος, τέλη 9ου αι.)

[Eί ζωγραφεῖν τίς ἤθελεν σε, Παρθένε
ἄστρων ἐδεῖτο μᾶλλον ἀντί χρωμάτων,
ἵν’ ἐγράφης φωστῆρσιν ὡς φωτός πύλη
ἀλλ’ οὐχ ὐπείκει ταῦτα τοῖς βροτῶν λόγοις
ἅ δ’ οὖν φύσις παρέσχε και γραφῆς νόμος,
τούτοις παρ’ ἡμῶν ἱστορῆ τε και γράφη.]
Κωσταντίνος ο Ρόδιος, 9ος αίών]
* * *

Ὅποιος ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὴν Παναγία, ἀκούει τὸ ὄνοµά Της καὶ ἀλλοιώνεται. Ἤ, ἂν τὸ βρῆ κάπου γραµµένο, τὸ ἀσπάζεται µἐ εὐλάβεια καὶ σκιρτάει ἡ καρδιά του. Μπορεῖ νὰ κάνη ὁλόκληρη Ἀκολουθία µὲ ἕναν συνεχῆ ἀσπασµὸ στὸ ὄνοµα τῆς Παναγίας. Καὶ ὅταν προσκυνᾶ τὴν εἰκόνα Της, δὲν ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι εἰκόνα, ἀλλὰ ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ἡ Παναγία, καὶ πέφτει κάτω λειωµένος, διαλυµένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη Της.
Άγιος Παΐσιος
* * *

Δεν θα ονοματίσω θάνατο την ιερή σου κοίμηση,Παναγιά μου, αλλά πιο ταιριαστό είναι μετάσταση ή αποδημία ή ενδημία στους κόλπους του Θεού να την πω. Αποδημώντας από το σώμα πας στη χώρα του Κυρίου.

Ο«γλυκασμός των Αγγέλων»

  Η λέξη γλυκασμός σημαίνει γλυκύτητα.Την λέξη αυτή την χρησιμοποιούν οι Προφήτες Αμώς και Ιωήλ (Αμ.θ΄13-Ιωήλ δ΄18 ) με καθαρά εσχατολογική έννοια για να περιγράψουν την γλυκύτητα που θα ρέει και θα ευφραίνει κάθε κτιστή ύπαρξη κατά την ημέρα Κυρίου ,δηλαδή κατά την ημέρα που ο Θεός θα συντρίψει ολοσχερώς το κακό.

Η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται σαν «γλυκασμός των Αγγέλων »,γιατί με την Σάρκωση του Λόγου στην Θεοδόχο γαστέρα της και αυτή η αόρατη κτίση δηλ.τα αγγελικά τάγματα απέλαβαν την ύψιστη δωρεά και χάρη από τον Θεό.

 Ενώ μέχρι τότε «ήταν δύστρεπτα αλλά όχι άτρεπτα προς το κακό,έγιναν πλέον ακίνητα προς αυτό». Έτσι η Παναγία έγινε και για τους Αγίους Αγγέλους η αιτία ανείπωτης γλυκύτητας για την δωρεά αυτή του Θεού,που έρρευσε από τα παρθενικά σπλάχνα Της.

Ιγνάτιος Θεοφόρος προς Σμυρναίους ,Ιωάννης Δαμασκηνός P.G.94,872