Μην φοβηθείς να πεις:Χριστός Ανέστη.Μην ντραπείς.

Η Ανάσταση δεν είναι μια ιδέα.Δεν είναι μια ωραία σκέψη για να παρηγορηθούμε.
Δεν είναι κύκλος της φύσης, ούτε μια ποιητική αναγέννηση της άνοιξης.
Η Ανάσταση έχει πρόσωπο.Είναι ο Χριστός.
Δεν μιλάμε για κάτι αφηρημένο.
Μιλάμε για έναν τάφο που άδειασε.Για ένα σώμα που αναστήθηκε από τα δεσμά του θανάτου.Για μια ιστορία που σκίστηκε στα δύο: πριν και μετά.
Ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών.Και μαζί Του, άνοιξε ο δρόμος για την ανάσταση των νεκρών.
Όχι ως ιδέα.
Ως γεγονός.Ως υπόσχεση που πραγματοποιήθηκε.
Και όμως…σιγά σιγά, κάτι αλλάζει.
Η Ανάσταση γίνεται «σύμβολο».Γίνεται «μήνυμα».Γίνεται «ενέργεια».
Χάνεται το πρόσωπο.Χάνεται η αλήθεια.
Μας λένε: «Όλα είναι το ίδιο».
«Όλες οι γιορτές είναι μία χαρά».
«Πες απλά χρόνια πολλά».
Ποια χρόνια πολλά;Σε ποιον;Γιατί;
Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, τι γιορτάζουμε;
Δεν είναι θέμα τύπου.Δεν είναι θέμα λέξεων.Είναι θέμα αλήθειας.
Μην φοβηθείς να πεις:Χριστός Ανέστη.Μην ντραπείς.
Μην το μαλακώσεις για να χωρέσει παντού.Γιατί η Ανάσταση δεν είναι για να χωρέσει παντού.Είναι για να ανατρέψει τα πάντα.
Δεν μπορούμε να μιλάμε αόριστα.Να λέμε το όνομά Του. Καθαρά.Δυνατά.
Χριστός Ανέστη κι όχι απλά χρόνια πολλά.

π.Λίβυος

Γονιέ!!! Πρόσεξε τα θηρία των παιδιών σου…

Ένας άγγελος 19 ετών έσβησε κάποιο ξημέρωμα. Το άψυχο κορμάκι του έγινε βορά στα σαρκοβόρα θηρία του διαδικτύου, που σκύλεψαν την μνήμη της με υποθέσεις και συμπεράσματα.

Συμπεράσματα για ένα κορίτσι που σπούδαζε στον τομέα της προσφοράς στον άνθρωπο. Συμπεράσματα από μια φωτογραφία που ΚΑΘΕ κοπέλα έχει , ίδια πόζα , ίδιο στυλ. Και η κόρη μου έχει,που ακόμα κι εγώ δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω στην φωτογραφία . Μόνο η ευχή για κουράγιο στους γονείς της ,στον χαροκαμένο πατέρα και στη μανούλα που κάποτε είχαμε εργαστεί μαζί στην εστίαση. Μια άξια , εργατική γυναίκα. Μόνο η ευχή στην ψυχούλα της κοπέλας να αναπαύεται στην αγκαλιά του Θεού.

Γονιέ,η άποψη μου είναι ότι πρέπει ότι λέμε,ότι γράφουμε,να έχει ωφέλεια,να έχει σκοπό να αφυπνίσει συνειδήσεις .Γι αυτό σου λέω.Πρόσεχε τα θηρία των παιδιών σου.

Το κάθε παιδί από την γέννησή του έχει δυο θηρία.Μεγαλώνουν μαζί με αυτό.Θεριεύουν ή μαραζώνουν ανάλογα με πιο τρέφεται πιο πολύ . Κι αυτό,μέχρι την εφηβεία. Την αρχή της. Μετά πλέον,τα θεριά αφομοιώνονται και γίνονται χαρακτήρας. Το θεριό μπορεί να σε σηκώσει σε ύψη και έδρανα,να σε ρίξει σε θάλασσες να σώσεις κόσμο,να σε κάνει να πάρεις παράσημα,να σε κάνει να σε βλέπουν και να λένε με θαυμασμό : Πω πω …τι θεριό!

ΟΥΡΑΝΙΟ ΦΩΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

Μία θαυμαστή ουράνια σφαίρα, περιβαλλόμενη από αγγέλους και με τις πύλες του ουρανού διάπλατα ανοιγμένες, αποτυπώνει η ευαισθησία του αγιογράφου στο Καθολικό της Μονής των Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη του 14ου αιώνα. Από το άνοιγμα αυτό προβάλλει ο λευκοφόρος Χριστός, ως Παλαιός των Ημερών, μέσα σε μία θεοφάνεια φωτός και δόξης.

Η μνημειακή ζωγραφική του ναού αντανακλά τις θεοπτιακές εμπειρίες των μαθητών του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ο οποίος είχε ήδη κοιμηθεί κατά τον χρόνο της αγιογράφησης. Η θεολογία του ακτίστου φωτός, όπως εκφράστηκε κατεξοχήν στη διδασκαλία του, βρίσκει εδώ μία εικαστική αποτύπωση μοναδικής έντασης και καθαρότητας.

Το μικρό γυάλινο μπουκάλι με αγιασμό από το Μπαλουκλή...(Στην γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής)

 Στο εικονοστάσι της γιαγιάς μου της Ευθαλίας, στο Ηράκλειο, υπήρχε πάντοτε ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι με αγιασμό από το Μπαλουκλή, που της το έστελναν (μαζί με παστρουμά) κάθε χρόνο συγγενείς από την Κωνσταντινούπολη, σαν να της παρέδιδαν όχι ένα απλό ευλογημένο νερό, αλλά ένα μικρό απόθεμα μνήμης της Ρωμηοσύνης, μια σταγόνα από εκείνο το ακοίμητο βάθος όπου η πίστη συναντά την ιστορία και η ιστορία γίνεται προσευχή. 

Και το παράδοξο είναι ότι αυτό το μπουκάλι υπάρχει ακόμη. Στέκει εκεί, σχεδόν αμετακίνητο μέσα στον χρόνο, σαν να αρνείται να υπακούσει στη φθορά των πραγμάτων. Μπορεί να είναι δεκαετιών, μπορεί σχεδόν και ενός αιώνα αυτός ο αγιασμός, κι όμως δεν γεννά την εντύπωση του παλαιωμένου, αλλά του διασωζόμενου, της επιμονής της χάριτος μέσα στην ύλη. Ο αγιασμός, όταν παραμένει στο σπίτι μιας γιαγιάς, δεν είναι ποτέ απλώς ένα ιερό αντικείμενο, ξέρετε, είναι ένας τρόπος να κατοικεί η Εκκλησία μέσα στην καθημερινότητα, να υπάρχει η Παναγία μέσα στο δωμάτιο όχι ως εικόνα μόνο, αλλά ως σκεπή, ως ανάσα, ως αδιόρατη αλλά δραστική υπόσχεση ότι η ζωή δεν εξαντλείται σ’ εκείνο που φαίνεται.

Η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής είναι για την Ορθοδοξία μια από τις πιο συγκλονιστικές μεταπασχάλιες αποκαλύψεις του μυστηρίου της Θεοτόκου. Τελείται την Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλαδή την πρώτη Παρασκευή μετά το Πάσχα, ως η μόνη εορτή που παρεμβάλλεται μέσα στην καθαρή πασχάλια λαμπρότητα της εβδομάδας αυτής, ακριβώς επειδή η Εκκλησία θέλει να δείξει ότι η Ανάσταση δεν είναι ένα αφηρημένο δόγμα νίκης, αλλά μία ζωή που ρέει, μία χάρη που ξεδιψά, ένα νερό που γίνεται σημείο της αφθαρσίας.

Σύναξη της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας στα Άγραφα της Πίνδου

 Στην πανέμορφη οροσειρά των Αγράφων της Πίνδου, κοντά στο χωριό Κουμπουριανά, μέσα σε δύσβατο τόπο, διακρίνουμε την Ι. Μονή Παναγίας Σπηλαιωτίσσης, αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή.

 Είναι κτισμένη επάνω στην προεξοχή ενός βράχου, κάτω από τον οποίο υπάρχει το σπήλαιο ευρέσεως της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας, στο οποίο οφείλει και την επωνυμία της. Στη θέα του απότομου γκρεμού που υπάρχει γύρω της, ο επισκέπτης νιώθει δέος και ίλιγγο. Στο βάθος του γκρεμού διέρχεται παραπόταμος του Αχελώου, ενώ στα ανατολικά της Μονής υπάρχουν απότομοι και απροσπέλαστοι βράχοι.

 Η Μονή περιβάλλεται από οχυρωματικό τείχος. Εντός αυτού σώζεται το Καθολικό, ο μεγαλοπρεπής Ναός της Ζωοδόχου Πηγής, Βυζαντινού ρυθμού, καθώς και μικρό παρεκκλήσιο αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. 

Να χαρείς μαζί με την Θεοτόκο την Ανάσταση του Χριστού

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

 Συλλογίσου αγαπητέ, ότι έχουμε χρέος να συγχαρούμε με την Παναγία Παρθένο, που όταν είδε τον Υιό και Θεό της ότι αναστήθηκε, γέμισε αμέσως από τόση μεγάλη χαρά όσο μεγάλη ήταν και η θλίψη που δοκίμασε στα Πάθη του.

 Οι πόνοι και οι θλίψεις της μετριούνται με τη γνώση που είχε για την άπειρη αξιότητα του ενσαρκωμένου Λόγου, και από την αγάπη της σ’ αυτόν, όχι μόνο σαν Θεό, και σαν γέννημα των σπλάγχνων της, αλλά σαν μονογενή Υιό της και επειδή αυτή μόνη ήταν μητέρα του χωρίς πατέρα. Όλα αυτά δεν άφηναν την αγάπη της να μοιρασθεί σε άλλα πράγματα, αλλά την πολλαπλασίαζαν μόνο στο γλυκό της Υιό.
Επειδή λοιπόν τον γνώριζε περισσότερο, τον αγαπούσε και περισσότερο, απ’ όσο τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν όλοι οι άγγελοι στον ουρανό. 

Επομένως μπορούμε να πούμε, ότι η Παναγία Παρθένος έπασχε στο Πάθος του Υιού της περισσότερο από όσο έπασχαν όλα μαζί τα κτίσματα· κι ότι η λύπη της δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη, παρά μόνο τη λύπη, που δοκίμασε ο αγαπημένος της Ιησούς. «Και τη δική σου ψυχή θα διαπεράσει ρομφαία» (Λουκ. 2,35).

Αφού όμως αυτή πρώτη πήγε κατά το μεσονύκτιο για να δει τον τάφο του Υιού της και αφού γι’ αυτή και μόνη έγινε ο σεισμός και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο συνήθης διακονητής και τροφεύς και ευαγγελιστής της, κατέβηκε από τους ουρανούς, κύλησε την πέτρα από τη πόρτα του τάφου και καθόταν πάνω σ’ αυτήν αστραπόμορφος και λευκός σαν το χιόνι. Αφού λέω, κατέβηκε ο θείος Γαβριήλ, ω , πως μετατράπηκε αμέσως σε υπερβολική χαρά η υπερβολική της λύπη! Ω πόσο αγαλλίασε το πνεύμα της, όταν είδε, ότι γι’ αυτήν μόνο ανοίχθηκε ο τάφος του Υιού της! Όπως για χάρη της Θεοτόκου ανοίχθηκαν στους ανθρώπους τα ουράνια και τα επίγεια, έτσι και για τη Θεοτόκο ανοίχθηκε ο ζωοποιός τάφος του Κυρίου, όπως λέει ο μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ο Παλαμάς.

 Αυτή πρώτη είδε την Ανάσταση του Υιού της!

 Ω πόσο ευφράνθηκε, όταν πλησιάζοντας στόν αγαπητό της Ιησού έπιασε με μεγάλη ευλάβεια και αγάπη τα άγια πόδια του και τα προσκύνησε! Κι όταν είδε γεμάτα από το θείο φως της Αναστάσεως τα μέλη του γλυκύτατου Υιού της, τα οποία προ ολίγου ήσαν όλα καταξεσχισμένα, άτιμα και άμορφα! Πάνω απ’ όλα όμως πόσο χάρηκε, όταν άκουσε από το θείο στόμα του Υιού της τον χαροποιό εκείνο λόγο, που της είπε, το «χαίρε»· μολονότι και ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει, ότι ήταν μαζί της και η Μαγδαληνή Μαρία και έπιασε και αυτή τα πόδια του Κυρίου, και άκουσε και αυτή το χαίρε, με σκοπό να μην αμφισβητείται η Ανάσταση του Κυρίου, αν την μαρτυρούσε μόνο η Παναγία μητέρα του λόγω της φυσικής οικειότητας, καθώς το αποδεικνύει ο Θεσσαλονίκης Γρηγόριος (και ο Ξανθόπουλος στο συναξάρι του Πάσχα).

 Ποιος νους μπορεί να καταλάβει τι είδους τελειότητα αγάπης και χαράς υπήρξε ανάμεσα στη Θεοτόκο και στο Χριστό, αναμεσα σε μια τετοια Μητέρα και σ’ ένα τέτοιο Γιο;

Λοιπόν, αδελφέ αν η Θεοτόκος είναι φυσική Μητέρα του Χριστού, θετή δε και πνευματική μητέρα όλων των Χριστιανών και μάλιστα τέτοια μητέρα ώστε, καθώς ο Χριστός μας παραγγέλλει να μη αποκαλέσουμε πατέρα στη γη, επειδή κυρίως ένας είναι ο πατέρας μας, ο επουράνιος. Έτσι ακριβώς έχουμε δίκιο να πούμε ότι κι άλλη μητέρα δεν έχουμε παρά μόνο τη Θεοτόκο. Αν, λέω, η Θεοτόκος είναι μητέρα των χριστιανών, χρωστάς και συ αδελφέ σαν χριστιανός και γιός της Παρθένου να συγχαρείς σ’ αυτή τη μεγάλη χαρά της. Αν στον καιρό της τόσης ευτυχίας της, δέν συγχαρείς με την Παναγία, ασφαλώς θα φανείς ανάξιος της αγάπης της. Και αν φανείς ανάξιος της αγάπης της, θα φανείς ανάξιος για να γίνεις δεκτός κάτω από τη σκέπη της· κι αν αυτή η μητέρα όλων μας, δεν σε δεχθεί κάτω από τη σκέπη της αλλοίμονον σε σένα! 

 Ποια ελπίδα σου απομένει για τη σωτηρία σου; 

Αυτή είναι η μητέρα του ελέους και όλες οι χάριτες του Θεού περνούν μέσ’ από τα χέρια της τόσο στον ουρανό, όσο και στη γη, τόσο στους αγγέλους, όσο και στούς ανθρώπους. 

Αυτή μόνη όντας μεθόριο μεταξύ του Θεού και των κτισμάτων, παίρνει από την Τρισήλιο Θεαρχία όλες τις υπερφυσικές δωρεές και τα χαρίσματα και τα μεταδίδει σαν φιλανθρωπότατη βασίλισσα σ’ όλες τις τάξεις των αγγέλων και των ανθρώπων, ανάλογα με τήν αγάπη, που έχουν πρός αυτήν. 

Η περίφημη Αγία Τριάδα του Αντρέι Ρουμπλιώβ

 

Η περίφημη ''Αγία Τριάδα'' του Αντρέι Ρουμπλιώβ στην στη Μονή της Αγίας Τριάδος Ζαγκόρσκ, έξω από τη Μόσχα

Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής Σάμου

Αεροφωτογραφία της ιστορικής Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Σάμου 

φωτογραφία Γεώργιος Ωρολογάς).

Άλλη η δική σου πορεία καί άλλη τών άλλων!

Άλλη η δική σου πορεία καί άλλη τών άλλων!
Σε άλλες καρέκλες έκατσες εσύ, καί σέ άλλες εκείνοι!
Άλλοι γονείς, άλλοι φίλοι, άλλοι συγγενείς.
Άλλα γονίδια καί κληρονομικά!
Συμπέρασμα;
Ζήσε τήν ζωή σου, αγάπα όλους, κοντά με όλους, μά καί μακριά απ'όλους!
Όταν θέλουν να σε θλίψουν, νά σέ ειρωνευτούν, νά σέ προσβάλλουν, μή θλίβεσαι εσύ.
Τό πρόβλημα είναι δικό τους, μήν τό οικειοποιείσαι ώς δικό σου.Άλλο εσύ, καί άλλο τό πρόβλημα τού άλλου.
Τι θέλω να σού πώ γενικότερα;Χμμμ!
Νά'σαι σάν τό λάδι μέσα στο νερό, μέσα στο καντήλι.Αλλιώς δύσκολα θα τήν παλαίψεις!

(π.Θεόκτιστος Δικταπανίδης)

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης.Περιστατικά κατά την Θεία Μετάληψη

Ο κ. Σταύρος καταθέτει κάποια περιστατικά που είχε δει στο μοναστήρι όταν ζούσεο ο Γέροντας. 

Κατά την Θεία Μετάληψη αρνήθηκε μια φορά να κοινωνήσει μια κυρία.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο κ. Θεόδωρος Παυλίδης τον ρώτησε γιατί δεν την κοινώνησε και ο Γέροντας του είπε με πόνο: «είδα ένα σκυλί με ευαγγέλιο στο στόμα». Και εξήγησε: ορκίστηκε ψέματα στο δικαστήριο κι αδίκησε άνθρωπο».

Κάποια άλλη φορά η θεία του ήλθε στο μαναστήρι να κοινωνήσει τα παιδιά της, ενώ τα άφησε να φάνε αυγά. Ο Γέροντας με το χάρισμά του το γνώριζε και με κανένα τρόπο δεν ήθελε να τα κοινωνήσει. Της είπε «τα τάϊσες αυγά και ήρθες να τα κοινωνήσεις;»

πηγή

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα χωρίς τις γυναίκες της Κύπρου.

Όταν μιλάμε για την ΕΟΚΑ, το μυαλό πάει στα όπλα και στα βουνά. Όμως, ο αγώνας δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα χωρίς τις γυναίκες της Κύπρου.
​Πίσω από κάθε καταζητούμενο, υπήρχε μια μάνα που:
​Μαγείρευε για τους "κρυμμένους" ενώ οι Άγγλοι χτυπούσαν την πόρτα της.
​Μετέφερε προκηρύξεις κάτω από τις ποδιές των μωρών της.
​Έπλυνε τις πληγές των πληγωμένων στα κρησφύγετα, σιωπηλά, χωρίς να πει λέξη ούτε στον ίδιο της τον άντρα.
​Το πιο συγκλονιστικό; Όταν τα παιδιά τους οδηγούνταν στην αγχόνη, αυτές οι μάνες δεν λύγιζαν μπροστά στον εχθρό. Στέκονταν όρθιες, με το μαύρο μαντήλι, και τους έλεγαν:
«Πήγαινε στο καλό, γιε μου, και να είσαι περήφανος».
​71 χρόνια μετά, χρωστάμε ένα "ευχαριστώ" σε εκείνες τις γυναίκες που κράτησαν την ελπίδα ζωντανή μέσα στις κουζίνες και στις αυλές τους.

πηγή

Κράτα στην καρδιά σου το Φως της Ανάστασης και μην απελπίζεσαι...

Κράτα στην καρδιά σου το Φως της Ανάστασης και μην απελπίζεσαι...

( Φωτογραφία Γιώργος Νούνεσης )

Όταν ανοίχτηκε ο τάφος του Αγίου Αμφιλοχίου τής Πάτμου, όλη η περιοχή γύρω ευωδίασε...

 π. Ηλίας Μάκος

 "Το 1981, στις 19 Σεπτεμβρίου, κατόπιν πιέσεων πολλών πιστών και των υπευθύνων της Μεγάλης Μονής του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, πραγματοποιήθηκε η εκταφή των λειψάνων του γέροντος.
Όταν ανοίχτηκε ο τάφος, ο οποίος βρίσκεται μέσα στα πεύκα, όλη η γύρω περιοχή ευωδίασε, με αποτέλεσμα οι παρευρισκόμενοι να αρχίσουν να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. ῾Η ευωδία διαρκούσε και μετά την πλύση των αγίων λειψάνων. ῾
Ο ηγούμενος της Μονής του Θεολόγου Ισίδωρος -ο μετέπειτα μακαριστός επίσκοπος Τράλλεων – ο οποίος παρευρισκόταν στην εκταφή, χρειάστηκε να φύγει για λίγο από το νησί για ανάγκες της Μονής μας. Όταν επέστρεψε μου είπε: -Μύρισε τα χέρια μου, ακόμη ευωδιάζουν μετά το άγγιγμα της κάρας του Γέροντα".

Τι μεγαλύτερο σημάδι ότι στην αγνή καρδιά του είχε ανάψει θερμός ο πόθος της θείας αγάπης, γι' αυτό και αξιώθηκε ευωδίας και θαυμάτων αλλά και της αγιοποίησής του το 2018, μετά τον τεκμηριωμένο φάκελο, που υπέβαλαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο οι αδελφές της Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, που εκείνος είχε ιδρύσει.

Όπως ακριβώς η ευωδία των οστών του διαχύθηκε στο περιβάλλον, έτσι και η πίστη του αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου, εκδηλώνεται υποδειγματική και θαυμαστή και μέσω των πολλών θαυμάτων του, βεβαιώνοντας ότι εν Κυρίω έζησε και εν Κυρίω απέθανε.

Όταν ζούσε και ενώ βρισκόταν στο κελί του νιώθει ότι κάποια Ελένη από την Ικαρία τον φωνάζει να πάει κοντά της. Κατεβαίνει στο λιμάνι, βρίσκει αμέσως ιστιοφόρο, κατεβαίνει στην Ικαρία και ξαφνικά βλέπει μια έξαλλη γυναίκα να τρέχει προς τη θάλασσα να αυτοκτονήσει (το αποκάλυψη η ίδια αργότερα). Φώναξε, χωρίς να τη γνωρίζει προσωπικά, το όνομά της και η γυναίκα σώθηκε.
Είκοσι ένα χρόνια μετά το θάνατό του, το 1991, η Ειρήνη, ήταν σε σε κωματώδη σχεδόν κατάσταση˙, νοσηλευόμενη στο Ευαγγελισμό από οξεία παγκρεατίτιδα. Φέρανε αγιασμένο νερό, από αυτό, που είχαν πλύνει τα λείψανα του γέροντα Αφιλοχίου, αλείψανε το σημείο του σώματος, όπου το άρρωστο όργανο και η βελτίωση ήρθε ταχεία.

Ποιά ὥρα ἀναστήθηκε ὁ Κύριος, κανείς δέν γνωρίζει μέ ἀκρίβεια.

 Κάποιοι εἶπαν, ὅτι ἀναστήθηκε στὸ πρῶτο λάλημα τῶν πετεινῶν· ἄλλοι, ὅταν ἔγινε ὁ σεισμός, καὶ ἄλλοι ἄλλον καιρό.

  Ἀναστήθηκε δέ, ὅπως καὶ γεννήθηκε, δηλαδὴ χωρὶς νὰ χαλάσουν καθόλου οἱ σφραγίδες τοῦ τάφου, καθὼς καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων εἰσῆλθε στοὺς Μαθητές του ὕστερα. 

 Ἀφοῦ αὐτὰ ἔτσι συνέβησαν, ἔφθασαν κάποιοι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ φιλοῦσαν τὸν τάφο, καταφοβισμένοι καὶ ανακοινώνουν ὅσα εἶχαν συμβεῖ στοὺς Ἀρχιερεῖς, ποὺ ὅταν ἄκουσαν αὐτὰ καὶ μὴ γνωρίζοντας τί ἄλλο νὰ κάνουν, οὔτε μποροῦσαν νὰ καταφύγουν στὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἀσύστατη συκοφαντία, ἐπειδὴ μὲ ἀρκετὰ χρήματα κατέπεισαν τοὺς στρατιῶτες νὰ κηρύξουν, ὅτι καθὼς ἐκεῖνοι ἀποκοιμήθηκαν, πῆγαν οἱ μαθητές του καὶ τὸν ἔκλεψαν. 

Ψηφιακός «πολιτικός θάνατος»: όταν η εξουσία πατά ένα κουμπί και σε εξαφανίζει.

Γεώργιος Αποστολάκης

Η είδηση που ήρθε στο φως από την Εφημερίδα των Συντακτών δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο διεθνούς πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι κάτι βαθύτερο, πιο ανησυχητικό και, κυρίως, προφητικό για το μέλλον που έρχεται.

Μια εισηγήτρια του Ο.Η.Ε., επειδή τόλμησε να μιλήσει για γενοκτονία στην Παλαιστίνη, βρέθηκε αντιμέτωπη όχι με πολιτική διαφωνία, αλλά με εξόντωση της ίδιας της δυνατότητάς της να ζει και να λειτουργεί. Με εκτελεστικό διάταγμα του Donald Trump, της επιβλήθηκε μια τιμωρία που ξεπερνά τα όρια της διπλωματίας ή της πολιτικής πίεσης.
Της επιβλήθηκε αυτό που εύστοχα χαρακτηρίστηκε: «πολιτικός θάνατος».

Τι σημαίνει «πολιτικός θάνατος» στη νέα εποχή
Δεν πρόκειται για φυλάκιση. Δεν πρόκειται για εξορία. Πρόκειται για κάτι πιο ύπουλο και πιο απόλυτο. Απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να της παρέχει χρήματα, αγαθά ή υπηρεσίες. Κατασχέθηκε το διαμέρισμά της. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει πιστωτική κάρτα πουθενά στον κόσμο. Αναγκάζεται να ζει με μετρητά ή δανειζόμενη.

Πασχαλινές λέξεις στο λεξικό του Du Cange ~ (θρησκεία, λαογραφία, κοινωνία στη γλώσσα της Λαμπρής)

Πώς μιλούσαν για το Πάσχα οι Έλληνες της μεσαιωνικής και πρώιμης νεοελληνικής εποχής;
Το μνημειώδες Glossarium ad scriptores mediae et infimae Graecitatis (1688) του Du Cange πέρα από ένα σημαντικό λεξικό της πρώιμης νεοελληνικής γλώσσας, είναι και ένα ζωντανό αρχείο πολιτισμού. Μέσα από τα λήμματά του (με τα ερμηνεύματα βέβαια στη Λατινική γλώσσα) αναδύεται μια Λαμπρή γεμάτη φως, τελετουργία, δώρα και κοινότητα.
~~~~
Η ονοματοδοσία της γιορτής
Λαμπρή ~ «Festum Paschatis, sic dicitur à Graecis recentioribus, quòd tunc temporis in templis plurimae accenduntur lampades» = «Η γιορτή του Πάσχα· λέγεται έτσι από τους νεότερους Έλληνες, επειδή τότε ανάβουν πλήθος λαμπάδων στους ναούς» 

Η ίδια η λέξη αποτυπώνει το βίωμα του φωτός.

Πασχαλία ~ «Pascha, festum Paschale»=«Πάσχα, η πασχαλινή γιορτή» Όρος ευρύτερος, που μπορούσε να δηλώνει και όλη την εορταστική περίοδο.

Τώρα τα λόγια των Ιεροκηρύκων και των πολιτικών είναι σαν να ρίχνουν νέφτι στη φωτιά

 Τώρα τα λόγια των Ιεροκηρύκων και των πολιτικών είναι σαν να ρίχνουν νέφτι στη φωτιά. Ο πτωχός και αμόρφωτος Λαός ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΦΘΗΚΕ και τώρα δεν ακούει, θέλει έργα και ζωή Χριστιανικής αγάπης, θέλει να συμπάσχουμε ως αδελφοί. 

Μόνο με την αγάπη προς αυτούς, με έργα φιλανθρωπίας θα επαναφέρουμε τους αδελφούς μας κοντά στον Χριστό. Και γι’ αυτό πρέπει έστω και αργά να σχηματίσουμε την μερίδα την Χριστιανική των εξεγερθέντων, να βοηθήσουμε με έργα και λόγια τα αδέλφια μας που τόσον πάσχουν σωματικά και πνευματικά… 

 Ο Θεός να βοηθήσει τους πιστούς και την Εκκλησία Του την Αγία. Αυτά σκέπτομαι και ΛΥΠΟΥΜΑΙ για την ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του κόσμου. 

Η προσευχή των πιστών ας παρουσιασθεί ως πρόχωμα προ του καταστρεπτικού χειμάρρου για να συγκρατήσει κάτι.

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής(από γράμμα του στις 17.12.1960)

πηγή

ΛΟΓΙΑ Αναστάσιμα Αγίων..!

Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ :

 «Χαρά μου, Χριστὸς Ἀνέστη. Δὲν ὑπάρχει τόπος γιὰ θλίψη στὴν καρδιὰ τοῦ χριστιανοῦ, γιατί ὁ Χριστὸς νίκησε τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸν ἔσχατο ἐχθρό, τὸν θάνατο. Ὅλα τώρα πλημμυρίζουν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.»

 Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης : 

«Γιὰ τὸν χριστιανὸ δὲν ὑπάρχει θάνατος. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας ἀνάσταση ἀπὸ τώρα. Ὅταν ἀγαπήσεις τὸν Χριστό, ζεῖς τὴν Ἀνάσταση μέσα στὴν καθημερινότητά σου. Ὁ θάνατος γίνεται μία γέφυρα γιὰ νὰ περάσουμε στὸ φῶς.»

 Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς :

 «Μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἄνθρωπος ἔπαψε νὰ εἶναι ἕνα θνητὸ ὄν. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ μόνη ἐπανάσταση ποὺ πέτυχε ποτὲ στὸν κόσμο, γιατί νίκησε τὴν πηγὴ κάθε κακοῦ, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο.»

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης :

 «Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπάντηση στὴν ἀπελπισία τοῦ κόσμου. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος πιστεύει στὴν Ἀνάσταση, βλέπει τὰ πάντα μὲ ἄλλο μάτι. Τὰ προβλήματα γίνονται μικρά, γιατί μπροστά μας ἔχουμε τὴν αἰωνιότητα. Νὰ χαίρεστε, γιατί ὁ Χριστὸς νίκησε τὸν θάνατο»

 Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ (Σαχάρωφ) : 

«Ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως δὲν εἶναι ἕνα συναίσθημα παροδικό, ἀλλὰ ἡ βεβαιότητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ὕπαρξή μας. Τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως διαλύει τὰ σκοτάδια τοῦ νοῦ καὶ μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς ἀδελφό, ὡς εἰκόνα τοῦ ἀναστάντος Κυρίου.»

Η σύσταση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας

 Η θεία Ευχαριστία είναι το ύψιστο των μυστηρίων της Αγίας μας Εκκλησίας, το μυστήριο των μυστηρίων. Είναι το αιώνιο μυστήριο, του οποίου η αξία είναι ασύγκριτη και ανυπολόγιστη και η θέση του στη λατρεία της Εκκλησίας μας μοναδική και υπέροχη. 

Από αυτό το μυστήριο καθώς και από το άγιο Βάπτισμα αντλούν και όλα τα άλλα μυστήρια χάρη και δύναμη και συμβάλλουν και εκείνα στην αιώνια ψυχική λύτρωση και σωτηρία του ανθρώπου. 

Αυτό το θειότατο μυστήριο συνέστησε ο ίδιος ο Κύριος με το Μυστικό Δείπνο “τη νυκτί” της Μεγάλης Πέμπτης, “εν ή παρεδίδοτο” στο θάνατο του σταυρού, για να συνεχίζεται στην Εκκλησία του διά μέσου των αιώνων, και μέχρι συντέλειας των αιώνων, η εξιλαστήριος θυσία του σταυρού του ως πηγή αφέσεως των αμαρτιών του κόσμου και ως κοινωνία του πανάχραντου Σώματός του και του τιμίου Αίματός του. Και αυτό για να μεταλαμβάνουν από το Ποτήριο της ζωής οι πιστοί του και να δέχονται μέσα τους ολόσωμο τον ίδιο των ζώντα Θεό και Λυτρωτή τους. Τότε, διά της κοινωνίας του μυστηρίου αυτοί γίνονται μέτοχοι ζωής άφθαρτης και αιώνιας.

 Τα ιερά Ευαγγέλια αναφέρουν τη σύσταση του υπερφυούς μυστηρίου στο Ιωάννου στ’ 27-69, στο Ματθαίου κστ’ 20-29, στο Μάρκου ιδ’ 17-25, στο Λουκά κβ’ 14-38, και ο απόστολος Παύλος στην Α’ Κορινθίους ια’ 23-26. 

 Σύμφωνα με τις ιερές αυτές περικοπές, ο Κύριος την νύκτα, κατά την οποία παρέδιδε τον εαυτό του στο θάνατο για τη σωτηρία του κόσμου, “λαβών τον άρτον και ευλογήσας έκλασε (έκοψε σε κομμάτια τον άρτο), και έδωκε τοις μαθηταίς αυτού και είπε· λάβετε, φάγετε· τούτο εστι το σώμα μου, το υπέρ υμών κλώμενον (θυσιαζόμενο) εις άφεσιν αμαρτιών”. 

«Πέρασε κι αυτό το Πάσχα»

Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

– Το ακούω πολλές φορές και συχνά λυπάμαι. Γιατί βλέπω πως το Πάσχα ήρθε και πέρασε, πολλοί όμως συνεχίζουν να είναι οι ίδιοι και χειρότεροι.
Αν το Πάσχα τους είχε αγγίξει, θα ήταν πραγματικά καλύτεροι.

Και πρέπει να σας πω ότι είναι τραγικό αυτό που γίνεται, γιατί βλέπει κανείς ανθρώπους πάσης ηλικίας - να ξεκινήσω από τους μεγάλους - βλέπει κανείς ανθρώπους ηλικιω­μένους, που παρόλο που γέρασαν, εξακολουθούν να είναι δύσκολοι για τους γύρω τους, γκρινιάρηδες, εγωιστές και απαιτητικοί.
Αυτοί οι άνθρωποι γέρασαν, αλλά Πάσχα δεν κατά­λαβαν.

Γιατί, αν είχαν καταλάβει, θά ΄χε μαλα­κώσει η ψυχή τους, θά ΄χε ομορφύνει η καρδιά τους, θα ήταν άνθρωποι ευλογίας, που με την παρουσία τους θα παρηγορούσαν.

Γιατί ο αναστάσιμος όρθρος και η πασχαλινή λειτουργία ψάλλεται σε τόσο γρήγορο ρυθμό; Μήπως δεν είναι σωστό ή ασέβεια;

Είναι παλιά πρακτική της Εκκλησίας ( ιδε διατάξεις Τριωδίου, Οδοιπορικό Αιθεριας κ.α) να συντομεύει ακολουθίες για τον κόπο των ημερών και των πολλών αγρυπνιών. Ειδικά η Θεία Λειτουργία είναι από μόνη της και πάντα σύντομη και σε διαλογικό ύφος πλην ενίων μουσικών κομματιών και οχι τόσο μουσικώτατη και μακρόσυρτη όσο την κανταντησαμε . Πολύ λογικά λοιπόν την νύχτα της Ανάστασης είναι όλα πολύ σύντομα και τελειώνουμε νωρίτερα. Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα ότι οι Χριστιανοί ταλαιπωρούνται από την καθημερινή προσέλευση και τις πυκνές ακολουθίες. Και μάλιστα έχει Χριστιανούς οι οποίοι δεν αφιστανται από τον ναό και την λατρεία από το βράδυ της Τυρινης!

Όποιος λοιπόν έχει ζήλο ας κάθεται να ψάλλει μέχρι το πρωί του Πάσχα, χωρίς να υπολογίζει τους άλλους και τις ανάγκες τους.Η ακόμα καλύτερα να αγρυπνήσει με πασχαλινους ύμνους σπίτι του, μετα την απόλυση.Ωφέλεια είναι.Σημασία, αδελφοί, έχει η ποιότητα, η πυκνότητα, η μεστοτητα και όχι το μήκος των ακολουθιων και η επιτηδευμένη μεγαλοπρέπεια τους. Το Πάσχα είναι Πάσχα είτε πεις ένα Χριστός ανέστη, είτε ψαλλεις αγρυπνία οκτώ ωρών . Και το κυριότερο η Θεία Λειτουργία ξεπερνάει τον λειτουργό , τον χρόνο, τις μουσικές και λειτουργικές αρετές του. Είναι τελεία και χωρίς την δική μας ευσέβεια η αδιαφορία.

ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ και ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ.Οι δύο Αγίες έθαψαν τα σεπτά λείψανά των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου

Οι Αγίες Αναστασία και Βασιλίσσα ήταν πλούσιες με καταγωγή από τη Ρώμη (επί Νέρωνος 54 - 68).

 Αποτελούσαν δε εξαίρεση διότι απέφυγαν τη διαφθορά και την αλλοτρίωση που κατέκλυζε τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της Ρώμης και ζούσαν εν αγνεία και παρθενία. 

Σε νεαρή ηλικία δέχθηκαν την πίστη του Χριστού και με τη διανομή των υπαρχόντων τους έγιναν το στήριγμα των χριστιανών της Ρώμης.

 Μετά τον μαρτυρικό θάνατο των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, οι δύο Αγίες έθαψαν τα σεπτά λείψανά των. 

Πιθανότατα αυτή η πράξη οδήγησε στη σύλληψη των δύο αγίων, οι οποίοι οδηγήθηκαν ενώπιον του αυτοκράτορα Νέρωνα και αναγκάστηκαν να απαρνηθούν την πίστη τους. Όταν αρνήθηκαν, υποβλήθηκαν στα πιο σκληρά βασανιστήρια: μαστιγώθηκαν άγρια ​​με μαστίγια, γδάρθηκαν με γάντζους και τελικά ρίχτηκαν στη φωτιά. Με θεϊκή παρέμβαση, ωστόσο, οι άγιοι παρέμειναν αβλαβείς, συνεχίζοντας να διακηρύττουν δυνατά την πίστη τους.

Ο εξοργισμένος αυτοκράτορας διέταξε να τους κόψουν τη γλώσσα και να τους αποκεφαλίσουν με σπαθί , ένα βασανιστήριο που πραγματοποιήθηκε γύρω στο 68 , όταν η βασιλεία του Νέρωνα πλησίαζε στο τέλος της.

Τα λείψανα των δύο αγίων φυλάσσονται μέχρι σήμερα στην εκκλησία Santa Maria della Pace στη Ρώμη .Η μνήμη τους τιμάται στις 15 Απριλίου

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ

Επειδή βλέπω ότι και φέτος έπιασαν δουλειά ''οι γνωστοί-άγνωστοι φίλοι μας'', κοινοποιώ προς απάντηση τους μια παλαιότερη ανάρτηση μου. Ας την έχουμε όλοι υπόψη μας.

To Πάσχα του 2008, ο Ρώσος φυσικός Αντρέϊ Αλεξάντροβιτς Βολκόβ (2η φωτογραφία) του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Ρωσίας «Ινστιτούτο Κουρτσιάτοβ», τέθηκε επικεφαλής μιας επιστημονικής αποστολής που είχε ως σκοπό να διερευνήσει το θαύμα του Αγίου Φωτός.
Το εγχείρημα διοργανώθηκε από τον καθηγητή Αλεξάντερ Μοσκόφσκι, για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ που ήταν αφιερωμένο στον ρόλο των θαυμάτων στη θρησκεία.
Το Μεγάλο Σάββατο του 2008, περί τις 09.00 το πρωί, ο Αντρέι Βολκόβ εισήλθε στον Ναό της Αναστάσεως, μαζί με τον κατάλληλο εξοπλισμό. Το βασικό όργανο που χρησιμοποίησε για τις μετρήσεις του ήταν ένα ψηφιακό οσιλοσκόπιο (oscilloscope), συνδεδεμένο με ένα laptop που ήταν εφοδιασμένο με το κατάλληλο λειτουργικό πρόγραμμα.
Βρισκόταν σε απόσταση δέκα περίπου μέτρων από τον Πανάγιο Τάφο και βασική προτεραιότητά του ήταν να καταγράψει το φάσμα της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε συγκεκριμένες συχνότητες.

Τα αποτελέσματα των μετρήσεών του και τα συμπεράσματα που εξήχθησαν από αυτές τα περιγράφει ένα χρόνο αργότερα, στις 21 Απρ 2009, στην ακόλουθη συνέντευξή του στη ρωσική εφημερίδα BEWARE (Βέρα):
– Αντρέϊ Αλεξάντροβιτς, γιατί εσείς ειδικά πήγατε να εξερευνήσετε τη φύση του Αγίου Φωτός; Συμπίπτει αυτό με το επιστημονικό σας αντικείμενο;
– Τα τελευταία 12 χρόνια ασχολούμαι με το ονομαζόμενο πλάσμα χαμηλής θερμότητας.

– Τι είναι αυτό;
– Σε κατάσταση πλάσματος βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος της ύλης του σύμπαντος: τα άστρα, τα γαλαξιακά νέφη, το διαστρικό περιβάλλον. Είναι ένα πολύ ιονισμένο αέριο!
Πάνω στην ίδια τη Γη, ωστόσο, αυτό είναι ένα σπάνιο φαινόμενο, το οποίο μάθαμε να δημιουργούμε σχετικά πρόσφατα.
Για παράδειγμα, στη χειρουργική άρχισαν να χρησιμοποιούν «νυστέρια» από μία λεπτότατη ροή πλάσματος, που θερμαίνεται μέχρι 5000-7000 βαθμούς.
Αυτό είναι ένα υψηλής θερμότητας πλάσμα, με το οποίο μπορούμε μόνο να κόβουμε την ύλη. Αλλά υπάρχει και το πλάσμα χαμηλής θερμότητας, περίπου 40-80 βαθμών, που μπορεί να επουλώνει τα τραύματα. Με τη δημιουργία τέτοιων ιατρικών «επουλωτικών» μηχανημάτων ασχολούμαι κι εγώ, και ήδη αρχίζουμε την παραγωγή τους.

– Και ποιά είναι η σχέση με το Άγιο Φως;

ΕΙΡΗΝΗ ΥΜΙΝ»: Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ.

Η εμφάνιση του Αναστάντος Χριστού στους Αποστόλους.«Ειρήνη Υμίν».

Πρόναος του καθολικού της Ι.Μ.Βατοπεδίου(1312)

Την πρώτη Κυριακή, την Κυριακή της Ανάστασης του Ιησού Χριστού, έχουμε την ομολογία των δέκα μαθητών που έλαβε χώρα στο υπερώο. Ο Ιησούς Χριστός εμφανίσθηκε, κεκλεισμένων των θυρών, λέγοντάς τους «εἰρήνη ὑμῖν». Το «εἰρήνη ὑμῖν» είναι φρούτο του Παραδείσου, είναι η Χάρη του Παναγίου Πνεύματος που μεταδίδει θεϊκή ενέργεια, είναι η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΖΩΗ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Γι’ αυτό οι μαθητές, αφού τους σκέπασε η ειρήνη του Αγίου Πνεύματος, «ἐχάρησαν ἰδόντες τὸν Κύριον».

Εμείς κάνουμε τυπολογίες. Εκεί ήταν βιώματα, αποκάλυψη, πραγματικότητα. Εμείς, μες στην εκκλησία, κατά την πίστη μας, προσπαθούμε να κάνουμε αντιγραφή, για να δώσει και σε μας ο Θεός θεία δύναμη και θεία ενέργεια. Αυτός είναι ο λόγος που αντιγράφουμε τις δυναμικές εκφράσεις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Το «κράτος-πατερούλης»

Το να αναλαμβάνει το κράτος τις ευθύνες των γονέων και να επιβάλλει εκείνο πως θα μεγαλώνουν και τι θα κάνουν, δεν είναι μέτρο κοινωνικής πρόνοιας. Αποτελεί, αντίθετα, ένα μνημείο κρατικού πατερναλισμού, μια ενέργεια που παραπέμπει σε καθεστώτα αγιατολάχ, μια θεσμική προσβολή προς τον θεσμό της οικογένειας και μια ξεκάθαρη διολίσθηση προς λογικές ολοκληρωτισμού, οι οποίες δεν έχουν καμία θέση σε μια σύγχρονη δυτική δημοκρατία.

Το αφήγημα της κυβέρνησης για την απαγόρευση πρόσβασης των παιδιών στα κοινωνικά δίκτυα είναι απλό, εύπεπτο και γι' αυτό εξαιρετικά επικίνδυνο:
«Το διαδίκτυο είναι επικίνδυνο, εμείς ξέρουμε καλύτερα, εμείς θα προστατεύσουμε τα παιδιά σας».
Πίσω όμως από αυτόν τον μανδύα της στοργής, κρύβεται η απόλυτη εργαλειοποίηση της έννοιας της "ασφάλειας" με σκοπό τον έλεγχο. Το κράτος-πατερούλης αποφασίζει να μπει μέσα στο ίδιο το σπίτι του πολίτη, να καθίσει στον καναπέ του σαλονιού του και να υπαγορεύσει πώς θα λειτουργήσει η οικογένειά του.

Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος, Ειρήνη - δύο ημέρες μετά το Πάσχα

Τρεις Άγιοι όπου μαρτύρησαν στα χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, που βασανίστηκαν φριχτά και ήταν ημέρα Τρίτη της Διακαινήσιμου Εβδομάδας.
Τρεις Άγιοι όπου για κάποιον λόγο αγαπούν το να εμφανίζονται συχνά στον υλικό μας κόσμο. Αμέτρητες οι θεάσεις.
Διανύουμε την Διακαινησίμο Εβδομάδα και η Λαμπρή Ανάσταση τα έχει ανακαινίσει όλα, ο θάνατος έχει καταργηθεί κι αιώνια τρεις Άγιοι βαδίζουνε τόσο στους Ουρανούς όσο και στους δικούς μας δρόμους.
Γεύτηκαν την υπόσχεση του Ιησού Χριστού, κράτησαν όλη τη γιορτή εκείνου του παλιού Πάσχα.

erimitic

Ή Εθιά πανηγυρίζει και οί καμπάνες τού χωριού κτυπούν χαρμόσυνα καί ασταμάτητα !!!

Μεγάλη καί ιστορική ημέρα ή 14η Απριλίου τού 2022 καί δάκρυα χαράς καί συγκίνησης στά μάτια όλων τών χωριανών, συγγενών καί φίλων μέ τό άκουσμα τής επίσημης είδησης μέ τήν απόφαση τής Συνόδου τού Πατριαρχείου στήν ανακύρηξη τής Αγιότητας του Αρχιμανδρίτου Ιερομονάχου Ευμενίου Σαριδάκη έξ Εθιάς Αστερουσίων Ηρακλείου Κρήτης !

Μεγάλη ημέρα καί μεγάλη ευλογία γιά τό μικρό χωριό μας τό χωριό πού γεννήθηκε, πού ζούμε μεγάλες στιγμές!

Μεγάλη ημέρα γιά τόν Άγιο Νικήτα, τήν Ιερά μονή της Παναγίας τού Κουδουμά, καί τών Αγίων Αναργύρων στό Αιγάλεω τά μοναστήρια τής μετανοίας του !
Μεγάλη ημέρα γιά τά Αστερούσια Όρη τό Άγιο όρος τής Κρήτης!
Νά έχομε τήν ευχή του καί τήν ευλογία του πού αξιωθήκαμε καί ζήσαμε αυτό τό μεγάλο καί ιστορικό γεγονός !

πηγή

H πορεία προς Εμμαούς δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος αλλά ο δικός μας δρόμος.

Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου στην λεγομένη ''Πορεία προς Εμμαούς''....
Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ,φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους
γιατί δεν άντεχαν την διάψευση των προσδοκιών τους με τον θάνατο του Διδασκάλου τους...
Κατευθύνονται προς την Εμμαούς, δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο αλλά φεύγουν από μια σχέση...
Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση ο Χριστός τους πλησιάζει και αρχίζει να περπατά μαζί τους,
δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν....
Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους στο ''Άγνωστο'' συνοδοιπόρο χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του.
Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία, να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε,να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση....
Τι είναι αυτό που κρατά τους οφθαλμοί τους κλειστούς και δεν αναγνωρίζουν
στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό;
Η θλίψη που γεννά η απογοήτευση των προσδοκιών τους....
Τότε ο Χριστός δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό,δεν αποκαλύπτεται αμέσως, δεν επιβάλλεται,αλλά αρχίζει να τους θερμαίνει λίγο την καρδιά με τον λόγο Του.
Φτάνουν στο χωριό και ο Χριστός κάνει πως θέλει να προχωρήσει,
γιατί; δεν κάνει νάζια....Περιμένει τώρα την ελευθερία της πρόσκλησης....
Αφού γλυκάθηκε η καρδιά τους με την παρουσία Του, Του λένε:
‘’Μείνε μαζί μας, γιατί βραδιάζει.’’

Και μένει και εκεί στο τραπέζι,καθώς κόβει τον άρτο,ανοίγονται τα μάτια τους και Τον αναγνωρίζουν.

Μαρτυρώ ότι το Άγιο Φως είναι αληθινό.

 

Στον ιερό χώρο του Ναός της Αναστάσεως, ο π. Γεώργιος Αυθίνος εφημέριος του ιερού ναού Αγ. Ελευθερίου Κάτω Χαλανδρίου, έζησε μια εμπειρία που σημάδεψε βαθιά την ψυχή του.

 Για σχεδόν τριάντα ώρες παρέμεινε άγρυπνος, μέσα σε προσευχή και αναμονή, προσμένοντας την έξοδο του Αγίου Φωτός. Και όταν η στιγμή έφτασε, δεν ήταν απλώς ένα τελετουργικό, ήταν μια ζωντανή αποκάλυψη, ένα φως που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Με τα ίδια του τα μάτια είδε να ανάβουν τα κεριά που κρατούσε στα χέρια του και ένιωσε το θαύμα, την παρουσία του θείου να αγγίζει την καρδιά του. 

Η μαρτυρία του δεν αφήνει χώρο για αμφιβολία, το Άγιο Φως δεν είναι απλώς παράδοση, αλλά αδιαψεύστη εμπειρία πίστης. Μέσα από αυτήν τη δοκιμασία της υπομονής και της προσμονής, η αλήθεια του φωτός φανερώνεται αγνή, καθαρή και ζωντανή. Ένα φως που δεν καίει, αλλά φωτίζει, που δεν καταναλώνει, αλλά μεταμορφώνει. Και τότε η ψυχή, σιωπηλά, αναγνωρίζει το αληθινό του νόημα.

 Επισκεφτείτε το site της ιεράς μονής του Αγίου Πορφυρίου: https://www.porfyrios.gr

«... πάντας ἑλκύσω πρός ἐμαυτόν"...»

"κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν" (Ιώ.12,32)

Με είλκυσε το "ἑλκύσω" . Ο Χριστός ελκύει, μαγνητίζει. Τα "ελκύω, έλκω, έλξις" είναι λέξεις που στις ανθρώπινες σχέσεις καταδεικνύουν τον έρωτα.

Τα ερωτευμένα πρόσωπα ανεξήγητα και μυστηριωδώς εξέρχονται εαυτού, ηθελημένα ξεπερνούν τα δικά τους όρια, δεν παραβιάζουν τα έτερα, κινούνται έτερος προς έτερον, συναντώνται ενώπιος ενωπίω, επι-κοινωνούν και χαίρουν πάντοτε!

Ο Χριστός κατήλθε, ίνα υψωθή (θυσιαστεί δια του Σταυρού) και ελκύσει ημάς. Μια πρόταση μόνο θέτει όλο το Μυστήριο της ζηλωτικής κίνησης του Χριστού.

 Ένας μανιακά ερωτευμένος κατέρχεται για να μας περάσει σ' ένα ανακαινισμένο -ερωτικό- είναι. Το φως!

Μένει μόνο να παραδώσουμε ελεύθερα το χέρι .

πηγή