ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Το θαύμα με τις ιτιές έγινε και φέτος...



Κάθε χρόνο, την παραμονή της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου(21 Νοεμβρίου/4 Δεκεμβρίου)  στο ναό του Troitsk, στην περιοχή Chelyabinsk της Ρωσίας ένα θαύμα συμβαίνει.Αυτή τη χρονιά δεν αποτέλεσε εξαίρεση…

Αμέσως μετά από μια βαριά χιονόπτωση και την πιο κρύα νύχτα του χειμώνα μέχρι στιγμής, οι ιτιές άνθισαν στη Μονή Καζάν. Οι μοναχές της μονής μαρτυρούν το θαύμα.

Αποτέλεσμα εικόνας για верба зацветает
«Δεν ξέραμε πότε ακριβώς θα ανθίσουν οι ιτιές , αλλά οι μεγαλύτερα μοναχές του μοναστηριού ήξεραν ότι θα ήταν το βράδυ. Οι αδελφές πήγαν να ελέγξουν το δέντρο αρκετές φορές εν αναμονή των ανθισμένων μπουμπουκιών. Πήγαν έξω από τα τείχη της μονής με φανάρια αρκετές φορές εκείνο το βράδυ, μέχρι που είδαν αυτό που περίμεναν με πίστη και σχεδόν παιδιάστικη ελπίδα» μαρτυρούν

Και οι αδελφές έφτασαν πάνω στην ώρα: λίγες στιγμές αργότερα τα μπουμπούκια είχαν κλείσει και πάλι και το δέντρο είχε επιστρέψει στην κανονική του κατάσταση.
Αποτέλεσμα εικόνας για вербное воскресенье
Οι μοναχές έκοψαν μερικά κλαδιά για να τα κρατήσουν και να θυμούνται το θαύμα του.

vimaorthodoxias.gr

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Η ζωή μας μοιάζει με παιδικό παιχνίδι(Άγ.Ιωάννης Κρονστάνδης)

  
Η ζωή μας μοιάζει με παιδικό παιχνίδι. Με τη διαφορά πως το παιχνίδι αυτό δεν είναι αθώο αλλά αμαρτωλό.
Εμείς οι ενήλικες διαθέτουμε ώριμο μυαλό, γνωρίζουμε το σκοπό της ζωής μας. Επομένως δεν πρέπει να αμελούμε το σκοπό αυτό και ν' ασχολιόμαστε με ασήμαντα κι άσκοπα πράγματα. Γιατί έτσι η ζωή μας γίνεται ένα παιδικό κι ασυγχώρητο παιχνίδι.

  Διασκεδάζουμε με τα καλά φαγητά, αντί να τα χρησιμοποιούμε μόνο για την απαραίτητη συντήρηση του σώματος, για τη στήριξη της πρόσκαιρης ζωής μας. Ευχαριστιόμαστε με τα καλά ρούχα, αντί να ντυνόμαστε απλά και διακριτικά, για να καλύψουμε το σώμα μας και να το προστατεύσουμε από τα στοιχεία της φύσης.
 Κολακευόμαστε με τα χρυσά και τα αργυρά που έχουμε, τα θαυμάζουμε ή τα χρησιμοποιούμε αν είδη πολυτελείας, αντί να τα χρησιμοποιούμε μόνο εκεί που υπάρχουν πραγματικές ανάγκες και να τα μοιράζουμε τα περιττά σε κείνους που τα στερούνται.
 Υπερηφανευόμαστε για τα σπίτια μας, για την πολυτελή τους επίπλωση και την πλούσια και εκλεπτυσμένη διακόσμηση, αντί να αρκούμαστε σ' ένα ασφαλές σπίτι για να προστατευτούμε από τις καιρικές συνθήκες, καθώς και στ' απαραίτητα αγαθά που χρειάζεται το σπιτικό μας.
 Κομπάζουμε για τα χαρίσματά μας, για την ευφυΐα και τη φαντασία μας, ολ' αυτά όμως τα χρησιμοποιούμε για να υπηρετούμε την αμαρτία και τη ματαιότητα αυτού του κόσμου, δηλαδή για εγκόσμια και φθαρτά πράγματα, μας διαφεύγει ότι ολ' αυτά πρέπει να τα θέσουμε κυρίως και πρωτίστως στην υπηρεσία του Θεού, για να γνωρίσουμε τον πάνσοφο δημιουργό όλων των πλασμάτων.

   Αγνοούμε ότι τα χαρίσματα μας δόθηκαν για να επιδιδόμαστε στην προσευχή, στην ικεσία, στην ευχαριστία και τη δοξολογία στο Θεό, να δείχνουμε αμοιβαία αγάπη και σεβασμό και να υπηρετούμε μερικώς αυτόν τον κόσμο, που θα παρέλθει οριστικά.
 Καμαρώνουμε για τη μάταιη κοσμική γνώση μας, για την απόκτηση της οποίας δαπανήσαμε πολύτιμο χρόνο που μας δόθηκε μόνο για να προετοιμαστούμε, ώστε να κληρονομήσουμε την αιωνιότητα.
 Ξιπαζόμαστε συχνά για τις ασχολίες και τις επιχειρήσεις μας, για τα καθήκοντά μας, που πολλές φορές τα εκτελούμε με αδιαφορία και αμέλεια ή και με πονηρία, με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετήσουν την απληστία και τους εγκόσμιους στόχους μας. 

   Μας αρέσει να βλέπουμε τα όμορφα πρόσωπα των γυναικών, μόνο και μόνο όμως για να ικανοποιήσουμε τα πάθη μας. Χαιρόμαστε για τον ελεύθερο χρόνο που διαθέτουμε, αντί όμως να τον ξοδεύουμε για να εξαγοράσουμε την αιωνιότητα, τον χρησιμοποιούμε για παιχνίδια κι άλλες άσκοπες διασκεδάσεις.

  Τέλος θαυμάζουμε τον εαυτό μας, τον κάνουμε είδωλο μπροστά στο οποίο υποκλινόμαστε, μα έχουμε την απαίτηση να του υποκλίνονται και οι άλλοι!

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Η γενική εξομολόγηση με τον Άγιο Πορφύριο – Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Ο Άγ.Νικόλαος βλογά τα μελανιασμένα κύματα...(Φ.Κόντογλου)

Τη θυμωμένη θάλασσα δεν τη δαμάζει πια με την τρίαινα ο άγριος Ποσειδώνας, που τον έπλασε η μυθολογία, αλλά ο πιο ήμερος και ο πιο γλυκύτερος γέροντας, ο άγιος Νικόλαος, που δεν κρατά καμάκια και κοντάρια, αλλά που βλογά τα μελανιασμένα κύματα δίχως να τα φοβερίζει και κείνα ησυχάζουνε και μαλακώνουνε, σα να τους ρίχνει κάποιο λάδι ουράνιο.

Η φυσιογνωμία του διατηρήθηκε από εικόνα σε εικόνα ίσαμε σήμερα στην τέχνη της εκκλησίας μας, γλυκειά, ταπεινή, πονετικιά, παραηγορητικιά, όλο πραότητα, όλο αγάπη, ειρηνική, απλή, αληθινή "εικόνα πραότητητος", όμοια με του Χριστού, που είπε "μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία". Το κεφάλι του είνε φαλακρό με άσπρα τσουλούφια, με μικρό πρόσωπο, με ήμερα μάτια και κόκκινα μάγουλα, με σεμνό μουστάκι και με κοντά στρογγυλά γένεια, "γέρων στρογγυλογένης", με χαμηλούς ώμους, με ταπεινό σχήμα, σαν να παρακαλεί εμάς εκείνος κι΄ όχι να τον παρακαλούμε εμείς.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Γιάννης Τσαρούχης - Έτσι...απλά.


- Η αστραπή της θεότητος υπάρχει στο ανθρώπινο σώμα που ήταν το ένδυμα που επέλεξε ο Λόγος για να κατέλθει στη γη (όσο κι αν κηλιδώνεται από διαβολικές ενέργειες).
- Ο κόσμος σήμερα υποφέρει από άχρηστες ελευθερίες που είναι χειρότερες από την απαγόρευση και τη σκλαβιά.

- Η ελευθερία των σημερινών ανθρώπων έγκειται στο ότι αγνοούν τις συνέπειες των πράξεών τους για τους εαυτούς τους και τους άλλους.

- Το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου: Να ξεσηκώσεις πιστά τα σωστά χρώματα. Αυτό ήταν το "μυστικό" των αρχαίων και το βυζαντινό.

- Χρειάζεται ένα στοιχείο τρέλας που πάει να λείψει σιγά - σιγά.

- Η μοναξιά είναι το καλύτερο πράγμα για κάποιον που θέλει να ωφελήσει τους άλλους.

- Αν ήξερα πόσο λίγα χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει, θα είχα γλυτώσει από πολλά...


Η θαυμαστή εύρεση του ιερού λειψάνου του Οσίου Παταπίου

Φωτογραφία από την εύρεση του Ιερού λειψάνου του Οσίου Παταπίου το 1904

Το σκήνωμά του Οσίου Παταπίου (άφθαρτο σώμα) ήταν μια ανεξάντλητη πηγή των θαυμάτων για πολλούς ανθρώπους. Και είναι ακόμα!

Το μοναστήρι των Αιγυπτίων καταστράφηκε το 536 μ.Χ. Τότε ο πνευματικός αδελφός του Αγίου Παταπίου, ο άγιος Βάρας, μετέφερε το Άγιο λείψανο του Αγίου Παταπίου στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη (του τιμίου Προδρόμου) της Πέτρας’ το οποίο ήταν υπό την προστασία της βασιλικής οικογένειας της Κωνσταντινούπολης, των Παλαιολόγων, και ειδικά της Αγίας Υπομονής η οποία ήταν η μητέρα του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453, ο Αγγελής Νοταράς, συγγενής του αυτοκράτορα (ανιψιός της Αγίας Υπομονής), προκειμένου να προστατευθεί το λείψανο του Αγίου Παταπίου από τους Τούρκους, το μετέφερε στο βουνό Γεράνεια στη Νότια Ελλάδα (κοντά στην Αθήνα) και έκρυψε το λείψανο σε μια σπηλιά, κοντά στην πόλη «Θέρμαι» (που σήμερα ονομάζεται Λουτράκι).
Αξίζει να σημειωθεί ότι το σπήλαιο στο οποίο μετεφέρθη το σκήνωμα του Αγίου Παταπίου ήταν ήδη ασκητήριο μοναχών από τον 11ο αιώνα μ.Χ.

Η ανεύρεση του Λειψάνου και η νέα Μονή
Το έτος 1904 υπηρετούσε στο Λουτράκι ως εφημέριος ο ευλαβής ιερέας Κωνσταντίνος Σουσάνης. Κάπου – κάπου ανέβαινε και λειτουργούσε και στο ναΐσκο Σπήλαιο, στην πλαγιά πάνω από την πόλη.
Καθώς ο ίδιος ήταν ψηλός, δυσκολευόταν κατά την ιερουργία, γιατί η οροφή του Σπηλαίου και τα πλαϊνά του ήταν χαμηλά.
Έτσι ανέθεσε στον Βασ. Πρωτοπαπά να διευρύνει, λαξεύοντας, το χώρο.
Καθώς εκείνος λάξευε προς το δυτικό σημείο του Σπηλαίου διαπίστωσε ότι εκεί δεν υπήρχε βράχος αλλά τοιχίο.
Με ιδιαίτερη προσοχή και δέος συνέχισε την καθαίρεση του τοιχίου, όποτε με ευχάριστη έκπληξη και θαυμασμό απεκάλυψε «άφθορον και ευωδιάζον» το ιερό Σκήνωμα του Οσίου, τη μεμβράνη με το όνομά του, τον ξύλινο Σταυρό, τα βυζαντινά νομίσματα, μικρά οστά και τρεις κάρες, προφανώς άγνωστων ασκητών, που είχαν ασκηθεί προγενέστερα στοΣπήλαιο.

Το ιερό Σκήνωμα, για λόγους ασφαλείας, φυλάχθηκε προσωρινά στο σπίτι του ιερέα Κωνσταντίνου Σουσάνη, στο Λουτράκι.
Το 1936, με πρόνοια του τότε μητροπολίτου Κορίνθου Δαμασκηνού μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών τοποθετήθηκε σε καλλιτεχνική ξυλόγλυπτη λειψανοθήκη, στην οποία και αναπαύεται μέχρι σήμερα, εναποτεθειμένη στο Σπήλαιο ασκητήριο, όπου και δέχεται τις τιμές, τις προσευχές, τις δεήσεις και τις ευχαριστίες όλων των ευλαβών προσκυνητών της Μονής και εκείνων τους οποίους παντοιοτρόπως ευεργετεί θαυματουργικά με τις θεοπειθείς πρεσβείες του στο θρόνο του ελεήμονος Θεού! 
Η εύρεση του ιερού Λειψάνου πανηγυρίζεται στη Μονή την Τρίτη του Πάσχα (Διακαινησίμου), οι δε μοναχές και οι συρρέοντες πιστοί ψάλλουν χαρμόσυνα: «…Νυν ημείς κεκτημένοι το ιερόν σον λείψανον ως θησαυρόν θεόσδοτον, πολλώ μάλλον αγαλλόμεθα, την προς ημάς σου κηρύττοντες, πολλήν κηδεμονίαν εξ αυτού γάρλαμβάνομεν αγιασμού τας δωρεάς, και πάσαν όνησιν σωτήριον και δυσχερών απαλλαγήν…» (Ιδιόμελον της Λιτής).

Οι...άρτοι έφτασαν εγκαίρως για την γιορτή!

Σχετική εικόνα
"Ο Ιωάννης Βολανάκης, επιστάτης για πολλά χρόνια στη Μονή Πανορμίτου, είδε μια παραμονή της εορτής των Ταξιαρχών να επιπλέει μέσα στον μικρό όρμο της μονής ένα μεγάλο κουτί, διαστάσεων 0,90x0,40, από λαμαρίνα. 
Το κουτί ήταν σφραγισμένο με οξυγονοκόλληση. 
Προερχόταν από τη Σητεία της Κρήτης και προοριζόταν για τη Μονή Πανορμίτου, όπως έγραφε με ανεξίτηλα γράμματα επάνω του.
 Το μετέφερε στη μονή και οι παρευρισκόμενοι, μαζί με τον τότε ηγούμενο, τον π. Ιερόθεο Πετράκη, περίμεναν με ανυπομονησία να δουν τι περιείχε.
Όλοι έμειναν κατάπληκτοι όταν είδαν ότι μέσα βρίσκονταν πέντε φρεσκότατοι άρτοι για την αρτοκλασία της εορτής και χρήματα. Είχαν φθάσει εγκαίρως για τη γιορτή!"

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΜΠΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΡΑΓΚΑΒΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


Ὁ βυζαντινός αὐτοκρατορικός ναός τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ραγκαβᾶ βρίσκεται βορειοανατολικὰ τῆς Ἀκρόπολης, μεταξὺ τῶν ὁδῶν Πρυτανείου και Ἐπιχάρμου, στὸ Ριζόκαστρο (σημερινὰ Ἀναφιώτικα), κοντά στο μνημεῖο τοῦ Λυσικράτη. Εἶναι μια ἀπό τις ὡραιότερες καὶ πιὸ ἀγαπητές ἱστορικές ἐκκλησίες τῆς Πλάκας.

Σύμφωνα με ἱστορικές πηγές, το ὄνομα Ραγκαβᾶς ἀνήκει σε σημαντική οἰκογένεια τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ τῆς Ἀθήνας, τῆς ὁποίας το γνωστότερο μέλος ἦταν ὁ αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου Μιχαήλ Α΄ ὁ Ραγκαβέ (811-813).

Ἡ ἐκκλησία χτίστηκε ἀρχικά τον 9ο αἰώνα, ἀπὸ τον Θεοφύλακτο, γιο και συναυτοκράτορα τοῦ Μιχαήλ Α΄, μὲ ὑποδομὴ ἀρχαίου ναοῦ (ἕνα κιονόκρανο ἰωνικοῦ ρυθμοῦ εἶναι ἐντοιχισμένο στὴ βορειοανατολικὴ πλευρὰ τοῦ ναοῦ, καθὼς καὶ ἡ Ἁγία Τράπεζα στηρίζεται σὲ ἕνα κομμένο καὶ ἀνεστραμμένο κιονόκρανο ἐξελιγμένου κορινθιακοῦ τύπου) καὶ ἀφοῦ καταστράφηκε ἀπὸ ἄγνωστη αἰτία, ξαναχτίστηκε διακόσια χρόνια μετά, κατὰ τὴν ἐποχὴ ἀκμῆς τῆς Ἀθήνας.

Ὁ ναός ἔπαιξε σημαντικό ρόλο στη μεσαιωνική Ἀθήνα. Ἀρχικά ἦταν ἰδιωτικός, ἀλλὰ τελικὰ ἔγινε καὶ παραμένει ἕως σήμερα ἐνοριακός.

Οἱ εἰδικοί χρονολογοῦν το ὑπάρχον κτίριο στον 11ο αἰώνα (1040-1050) λόγω τῶν στυλιστικῶν χαρακτηριστικῶν ποὺ εἶναι παρόμοια μὲ ἐκεῖνα πολυάριθμων ἐκκλησιῶν τῆς περιόδου αὐτῆς.

Μετὰ τον 11ο αἰώνα ὑπέστη σημαντικές ἀλλαγές καὶ προσθῆκες. Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα βυζαντινὰ μνημεῖα τῆς πόλης.
Ὁ ναός ἀπέκτησε τη σημερινή του μορφή μετὰ τις ἐργασίες συντήρισής του τὸ 1979-1980, κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ὁποίων ἀπεκαλύφθησαν ἀρκετὰ πρωτότυπα στοιχεῖα, ὅπως ὁ τροῦλος, ἡ ὀροφὴ καὶ ἡ βόρεια πλευρά. ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Νικολάου εἶναι τετρακιόνιος σταυροειδὴς ἐγγεγραμμένος μὲ τροῦλο.

Στην ἐξωτερική βορειοανατολικὴ πλευρὰ εἶναι ὁρατὴ ἡ μεσοβυζαντινὴ διαρρύθμιση τῶν προσόψεων καὶ τῶν περιθωρίων. Οἱ μεγάλες κάθετες πλάκες εἶναι τοποθετημένες παράλληλα στὸ κάτω μέρος τοῦ τοίχου, ἀλλὰ χωρὶς νὰ σχηματίζουν σταυρό (βλέπε ἐξωτερικὸ ναοῦ κάτω ἀπὸ τὸ πρῶτο διπλὸ παράθυρο - ἀνατολικά).

Ἡ τοιχοποιία ἀκολουθεῖ τον πλινθοπερίκλειστο τύπο, δηλαδὴ ἔχουν χρησιμοποιηθῆ λαξευμένες πέτρες μὲ τέσσερεις πλευρές, περιστοιχισμένες ἀπὸ τούβλα. Ἡ τεχνοτροπία αὐτὴ διακρίνεται στὸ ἱερὸ τῆς ἐκκλησίας. Ὑπάρχουν μερικὲς διακοσμητικὲς κουφικὲς διατάξεις τούβλων καὶ ἔχουν, ἐπίσης, χρησιμοποιηθῆ πολυάριθμα ἀρχαῖα ἀρχιτεκτονικὰ ὑλικά, γεγονὸς ποὺ ἀποτελοῦσε συχνὸ φαινόμενο τοῦ 11ου αἰώνα.

Ἕνα ἰδιαίτερο διακοσμητικό στοιχεῖο εἶναι οἱ ὀδοντωτὲς ταινίες (ἁπλές, διπλὲς καὶ τριπλές), οἱ ὁποῖες περιτρέχουν τὸ ἐξωτερικὸ τοῦ ναοῦ.

Ὁ τροῦλος εἶναι μικρός ὀκταγωνικός καὶ ἀνήκει στον ἀθηναϊκὸ τύπο ποὺ εἶναι χαρακτηριστικός τῆς περιόδου ἐκείνης.

Ἡ ἱστορική Καμπάνα

Κατά την περίοδο τοῦ Ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ ἡ χρήση καμπανῶν ἀπαγορευόταν μὲ διάταγμα (τσαλί). 
Στις 24 Μαΐου 1833, ὅταν τὰ ὀθωμανικὰ στρατεύματα παρέδωσαν τὸ φρούριο τῆς Ἀκρόπολης, ταυτόχρονα μὲ την ἀνύψωση τῆς ἑλληνικῆς σημαίας χτύπησε καὶ ἡ καμπάνα αὐτή, ποὺ βρισκόταν σὲ κρύπτη καὶ σήμερα μποροῦμε νὰ δοῦμε στον πρόναο τῆς ἐκκλησίας. Μετὰ την ἀπελευθέρωση τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους καταργήθηκαν τὰ ξύλινα σήμαντρα, καὶ ἡ ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου ἦταν ἡ πρώτη, στὴν ὁποία ἐπετράπη νὰ χρησιμοποιήσῃ καμπάνα. Στις 13 Δεκεμβρίου 1834 ἡ κυβέρνηση μεταφέρθηκε ἀπὸ τὸ Ναύπλιο στην Ἀθήνα καὶ την ἴδια μέρα ἐνθρονίστηκε ὁ Ὄθωνας, ὁπότε χτύπησε καὶ πάλι ἡ καμπάνα αὐτή.

Ἡ καμπάνα εἶναι κατασκευασμένη στην Κινέτα τῆς Ἰταλίας καί, ὅπως γράφει στὰ λατινικά, εἶναι «ἔργο Ἀλεξάνδρου καὶ ἀδελφοῦ, τῆς πόλης Κινέτα». Ἔχει ἀνάγλυφο τον Ἐσταυρωμένο, τον Ἀπόστολο Παῦλο μὲ τὴ μάχαιρα (τοῦ Πνεύματος) καὶ τὴ Θεοτόκο Βρεφοκρατούσα, μὲ κρίνο στὸ χέρι.

Ἡ καμπάνα ἦταν ἐπίσης ἡ πρώτη που σήμανε την ἀπελευθέρωση τῆς Ἀθήνας ἀπὸ τους Γερμανούς στις 12 Ὀκτωβρίου 1944 καὶ κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς ἔπαρσης τῆς ἐλληνικῆς σημαίας στην Ἀκρόπολη.

Κάθε χρόνο, στις 25 Μαρτίου, τελεῖται Δοξολογία στον ναό, και στο τέλος χτυποῦν τὴν καμπάνα ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι, γιὰ νὰ ζωντανέψουν μὲ χαρὰ τὶς ’μέρες ἐκεῖνες τῆς ἀπελευθέρωσης ὅπου ἡ ἴδια καμπάνα, μὲ τοὺς ἴδιους ἀναλλοίωτους ἥχους, σκόρπισε τὸ μήνυμα τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους ἔπειτα ἀπὸ 400 χρόνια δουλείας.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ο Άγιος Νικόλαος ως μικρός μαθητής σε εικόνα του 19ου αιώνα, ιερού ναού της Καστοριάς

 Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει για τον ερευνητή και τον αρχαιολάτρη η Καστοριά. Στις ανηφοριές και στα καλντερίμια της, ανάμεσα σε παλιά αρχοντικά και σύγχρονες πολυκατοικίες, θα συναντήσει κομψούς βυζαντινούς ναούς, θ’ αντικρίσει ταπεινές εκκλησίες της Τουρκοκρατίας. Στις εκκλησιές αυτές θα θαυμάσει πληθώρα εκλεκτών χριστιανικών έργων, που με τις παραστάσεις τους αποτελούν σπουδαία πηγή πληροφοριών για τη ζωή και τις ασχολίες των Καστοριανών του Μεσαίωνα και της Τουρκοκρατίας.
Ένα τέτοιο αξιόλογο έργο σώζεται στη μεταβυζαντινή εκκλησία του αγίου Νικολάου και του Αγίου Χαραλάμπους πόλης Καστοριάς. Πρόκειται για μία φορητή εικόνα του 19ου αιώνα που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για τις παραστάσεις που έχει. Συγκεκριμένα, γύρω από τη σεπτή μορφή του αγίου Νικολάου έχουν φιλοτεχνηθεί πολυπρόσωπες σκηνές από το βίο και τα θαύματα του. Σε μία απ’ αυτές τις σκηνές εικονίζεται ο ίδιος ο Άγιος να προσέρχεται ως μικρός μαθητής στο σχολείο του, για να μάθει τα πρώτα του γράμματα
 
Η αξιόλογη εικόνα του αγίου Νικολάου,όπου βρίσκεται και η θεματική μικροπαράσταση (διακρίνεται στο άνω μέρος τής εικόνας,
εντός λευκού πλαισίου).
“Κάρτα ευλογίας”της Ιεράς Μητρόπολης Καστοριάς.
Ο αγιογράφος με μεγάλη παραστατικότητα και χαρακτηριστική άνεση, έχει απεικονίσει ένα σχολείο της εποχής του (19ος αιώνας) σαν το σχολείο του αγίου Νικολάου (3ος – 4ος αιώνας). Αυτός ο αναχρονισμός είναι κάτι το συνηθισμένο στην τέχνη. Ο καλλιτέχνης δεν ακριβολογεί πάντα, αλλά πολλές φορές αυθαιρετεί, τόσο στα πρόσωπα όσο και στην ατμόσφαιρα της εποχής στην οποίαν αναφέρεται. Για παράδειγμα, οι αγγειοπλάστες της κλασσικής Ελλάδας εικόνιζαν τους ήρωες του Τρωικού Πολέμου με στολές και όπλα της δικής τους μεταγενέστερης εποχής.
Αυτήν την αρχή της “ελευθερίας στην τέχνη” ακολούθησε και ο λαϊκός ζωγράφος της εικόνας που περιγράφουμε.

Οι ιστορικές περιπέτειες των λειψάνων του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού!

Καθηγητού Αντωνίου Μάρκου

Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТИТЕЛЬ НИКОЛАЙ МИРЛИКИЙСКИЙ (Перенесение мощей)
 Η μελέτη περί των ιερών Λειψάνων του αγ. Νικολάου επ. Μύρων, δημοσιεύθηκε αρχικά στο Περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία» Λευκωσίας (φ. 44, 1994, σελ. 97 – 106). Το ίδιο έτος εκδόθηκε σε ιδιαίτερη μονογραφία, μεταφρασμένο στην αγγλική γλώσσα, από το Κέντρο Παραδοσιακών Ορθοδόξων Σπουδών Έτνας Καλιφορνίας (“Concerning the relics of St. Nisholas Archbishop of Myra”).

Από την κοίμηση του αγ. Νικολάου στην ανακομιδή του 1087

Σύμφωνα με τις συναξαριστικές πηγές ο αγ. Νικόλαος κοιμήθηκε στα Μύρα το έτος 330. «Αμέσως μετά τον θάνατό του – δέχεται ο Απόστ. Τζαφερόπουλος – κτίστηκε κατά την επικρατούσα τότε συνήθεια γύρω από την σαρκοφάγο του ένα Μαρτύριο, δηλαδή ένας μικρός ναός της πρωτοχριστιανικής περιόδου, ο οποίος υπήρξε ο αρχικός πυρήνας όλων των λοιπών οικοδομικών φάσεων ως τις μέρες μας» (Απ. Μ. Τζαφερόπουλου, «Ο Άγιος Νικόλαος Μύρων Λυκίας», ΤΕΡΤΙΟΣ 1990, σελ. 23).

Το Μαρτύριο διαδέχθηκε στο τέλος του 5ου αι. μία μεγάλη Βασιλική, η οποία όμως καταστράφηκε από σεισμό, το 529. Από τότε και μέχρι τις ημέρες μας οι εργασίες ανοικοδομήσεως διαδέχονται τις καταστροφές. Σήμερα στα Μύρα (Τουρκιστί Ντεμρέ – Demre), υπάρχει ο αναστηλωμένος μεταξύ των ετών 1858 – 1868 από τους Ρώσους ναός (μία εξάκλιτη Βασιλική με τρούλλο, σήμερα μουσείο). Εκεί διασώζεται και η κενή λάρνακα του Αγίου.
Κατά την εκκλησιαστική παράδοση ο αγ. Νικόλαος αναδείχθηκε Μυροβλύτης. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος αναφέρει σχετικά τα εξής, στο Περί Θεμάτων έργο του: «Είτα (συναντώμεν) την Λυκίων πόλιν, την μυρίπνουν τε και τρισόλβιον. Εν ήπερ ο Μέγας Νικόλαος, ο του Θεού θεράπων, αναβλύζει τα μύρα κατά το της πόλεως όνομα».
Το γεγονός της μυροβλυσίας των Λειψάνων του αγ. Νικολάου – αναφερόμενο σ’ όλες τις συναξαριστικές πηγές – υπήρξε αφορμή συγγραφής αξιόλογων έργων (όπως από τον Αυτοκράτορα Λέοντα Στ’ τον Σοφό, τον αγ. Ανδρέα Αρχιεπίσκοπο Κρήτης και τον αγ. Συμεών τον Μεταφραστή), αλλά και αφορμή περιπετειών. Το 808 λ.χ. ο Άραβας Χουμίδ, στρατηγός του Χαλίφη Ελ Ρασίντ, ενώ πολιορκούσε την Ρόδο κατέπλευσε στα Μύρα, με σκοπό να καταστρέψει τα Λείψανα, εξαπατήθηκε όμως και κατέστρεψε άλλη λάρνακα! Κατά τον Χρονογράφο Θεοφάνη, η φοβερή τρικυμία που συνάντησε κατά την επιστροφή και η καταστροφή του στόλου του, αποδόθηκαν σε θαύμα του αγ. Νικολάου.

Των Θαλασσών ο Άγιος - Διήγηση του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη για τον Άγιο Νικόλαο

Ο συγγραφεύς περιγράφει τον εσπερινόν της παραμονής 

του Αγίου Νικολάου εις τον ομώνυμον ναόν της πατρίδος του Σκιάθου.

Εβράδυασεν. Ο ήλιος δύων όπισθεν του πευκοφύτου όρους έπεμπεν εις τας ανατολικάς άκρας της νήσου και εις τα προ του λιμένος νησίδια τας τελευταίας του ακτίνας, λαμβάνων μεθ' εαυτού όλον το ευφρόσυνον της ημέρας θάλπος* και αφήνων εις τα βουνά να στέλλωσι το οξύ εκείνο του χειμώνος απόγαιον*.

Ο λιμήν ήτο ακίνητος ως λίμνη. Τρία, τέσσαρα καΐκια ήρχοντο βιαστικά ν' αράξωσι χάριν της εορτής. Αι λέμβοι των αλιέων έσπευδον και αυταί να προσορμισθώσι και από την εξοχήν οι ποιμένες και γεωργοί κατήρχοντο εις την πόλιν προς τον αυτόν σκοπόν. Και μόνος ο πράκτωρ της ατμοπλοϊκής εταιρείας ανεβοκατέβαινεν ακόμη εις το παράλιον περιμένων το ατμόπλοιον.

Όμως ενύκτωσε και ήρχισε να σημαίνη η αγρυπνία. Ο γλυκύς του κώδωνος ήχος ελαλούσεν, εκελαδούσεν, ενόμιζες, την πανήγυριν.

Εις οποιανδήποτε νήσον και αν αποβιβασθής, θα απαντήσης τον ναόν του Αγίου Νικολάου μικρόν η μέγαν, με μάρμαρα ή με πλίνθους. Ο Άγιος Νικόλαος είναι ο παππούς του ναυτικού μας, η γλυκυτέρα του ναύτου παραμυθία, των θαλασσών ο Άγιος. Εις την αγρυπνίανέπρεπεν όλοι να παρευρεθώσι, διότι ηυτύχησαν να πανηγυρίσουν την εορτήν του εις το νησάκι των. Ο ναύτης και όταν ευδαίμων επιστρέψη εις την νήσον του, φέρει το τάξιμόν του εις τον Άγιον, ευχηθείς, όταν ήτο εις το πέλαγος, να τύχη κατά την εορτήν εις την πατρίδα του, ν' αγρυπνήση όλην την νύκτα. Και όταν πάλιν ναυαγός εις μίαν σανίδα σωθή, ή εις ξηρόν βράχον από τα δόντια του θανάτου γλυτώση, πρώτα, πρώτα θα φέρη το τάξιμό του εις τον Άγιον, λαμπάδα μεγάλην ή αργυρούν κανδήλιον, και ύστερον θα μεταβή εις την οικίαν του να χαιρετήση την μητέρα του την σύζυγόν του. Αλλ' ενίοτε δεν επανέρχεται. Το τάξιμόν του ήτο βαρύ.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Όταν φανερώθηκε ο Αγ.Νικόλαος σε μια σοβιετική ηθοποιό






Ονομάζεται Λιούμποβ Σοκόλοβα.Παρότι είναι γνωστή για δευτερεύοντες κυρίως ρόλους θεωρείται μία από τις μεγάλες ηθοποιούς του σοβιετικού και ρωσικού κινηματογράφου.
 Γεννήθηκε σε μία οικογένεια εργατών στο Ιβάνοβο το 1921.
Κοινωνική,γενναιόδωρη και ασυμβίβαστη,η Λιούμπον Σοκόλοβα κατάφερνε πάντα να εισάγει ακτίδες ειλικρίνειας και αλήθειας ακόμη και στις ταινίες που υπόκεινταν στους κομμουνιστικούς κανόνες.Είναι αλήθεια πως οι μεγάλοι κινηματογραφιστές της ρωσικής σχολής την υποστήριξαν στους ελιγμούς της ανάμεσα στους σκόπελους της λογοκρισίας,αποδεικνύοντας πως το ταλέντο είναι ανώτερο από τους ιδεολογικούς περιορισμούς.
Μέχρι το 2001- ημερομηνία του θανάτου της-έπαιξε σε πάνω από 370 ταινίες

 Εδώ όμως δεν θα μιλήσουμε για την νίκη του ταλέντου επί της ιδεολογίας,αλλά για το πως η Θεία Πρόνοια οδήγησε τα βήματά της σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.Αλλά και για την ευτυχία..


Ήταν το 1941 και μόλις είχε παντρευτεί στο Λένινγκραντ.Ο σύζυγός της ήταν τόσο ερωτευμένος που την ανέβαζε αγκαλιά μέχρι τον 6ο όροφο,σε μία πολυκατοικία χωρίς ανελκυστήρα,θυμάται η Λιούμποβ.Εδώ τους βρήκε ο πόλεμος.Για να συντηρηθεί εργάζονταν σ'ένα εργοστάσιο μαζί με την πεθερά της.Η πολιορκία της πόλης δεν είχε αρχίσει αλλά υπήρχαν πολλές δυσκολίες.
Ακριβώς την ημέρα των γενεθλίων της,στις 31 Ιουλίου 1941,ενώ περπατούσε στον δρόμο μαζί με την πεθερά της,την πλησίασε ένας γέρος με καστανά μάτια και κοντό μούσι και της είπε:«Θα φας τόσο ψωμί(και της έδειξε το χέρι του, εννοώντας  ψίχουλα)αλλά θα ζήσεις πολύ και θα είσαι ευτυχισμένη.Εμένα με λένε Νικόλαο.Εαν θα έχεις κάποια ανάγκη να μου ζητήσεις.Ο καθένας ξέρει να σου πει που μπορείς να με βρεις.Να μάθεις όμως το ''Πάτερ Ημών''...και μερικές ακόμη λέξεις»

Μου ψιθύρισε τότε κάποιες λέξεις στα γερμανικά.'Επειτα απομακρύνθηκε και χάθηκε σαν να έλιωσε!-διηγείται η ηθοποιός στην Όλγα Σουμεάτσκαια,η οποία το 2011 επιμελήθηκε ένα ντοκυμαντέρ με θέμα την ζωή της Σοκόλοβα.

«Είσαι τυχερή Λιούμπα!Σου φανερώθηκε ο Άγιος Νικόλαος ο θαυματουργός»μου είπε η πεθερά μου.Εγώ δεν ήξερα από τέτοια πράγματα,ήμουν είκοσι ετών.Την φράση στα γερμανικά όμως την συγκράτησα.Έπειτα ήλθε ο αποκλεισμός της πόλης,η πείνα.Άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους...ήταν φρικιαστικό.Κοντά στο Λένινγκραντ όμως έμεναν Γερμανοί.Όχι φασίστες.Από τους δικούς μας.Άρχισα να πηγαίνω σε αυτούς.Τους έλεγα εκείνες τις λέξεις,μου έδιναν ένα φτυάρι και εγώ έσκαβα τον κήπο τους.Σε αντάλλαγμα μου έδιναν πατάτες,κρεμμύδια,γάλα...Τα έφερνα σπίτι και η πεθερά μου έλεγε:«Λιούμπα,έσυ έγινες η τροφέας μας.»Έπειτα ο σύζυγός μου και η πεθερά μου πέθαναν από την πείνα.

 Η Λιούμποβ θα είχε την ίδια τύχη αλλά ως εκ θαύματος κατάφερε να ξεφύγει από τον αποκλεισμό,πιάνοντας έναν διάδρομο εκκένωσης.Έπειτα τελείωσε τις σπουδές της στην ηθοποιία.Έκανε ντεμπούτο με την πολεμική ταινία ''Διήγηση για έναν αληθινό άνθρωπο''(1948)και ακολούθησαν προτάσεις από πολλούς μεγάλους σκηνοθέτες.
 
Η Σοκόλοβα με τον Νικήτα Μιχαλκώφ στην ταινία I Step Through Moscow (1964)


  Εξαιτίας των τραυμάτων από τον πόλεμο δεν επιθυμεί να ξαναπαντρευτεί.Το 1958 γνωρίζει τον μεγάλο έρωτα και παντρεύεται τον σκηνοθέτη Γκεόργκι Ντανέλια,ο οποίος βρισκόνταν στην αρχή της καριέρας του.Στα 38 της χρόνια γέννησε έναν γιό,τον Νικόλαο,ο οποίος θα γίνει και αυτός ηθοποιός.Αρρνήθηκε πολλούς μεγάλους ρόλους για να αφιερωθεί στην ανατροφή του γιού της.Ο Νικόλαος πέθανε στα 26 του χρόνια κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες,αφήνοντας πίσω του την σύζυγο και δύο κόρες.Για να ξεχάσει τον πόνο της αφιερώνεται στην δουλειά της.Μετά από λίγο καιρό την εγκαταλείπει και ο σύζυγός της για μία άλλη γυναίκα.Συνέχισε να δουλεύει ασταμάτητα στο θέατρο,στο ραδιόφωνο στον κινηματογράφο.

 Παρότι ήταν το αντίθετο του βεντετισμού,το κοινό ήταν το μόνο που έμεινε κοντά της πιστό.Την λάτρευε.Ποτέ δεν δέχονταν αρνητικούς ρόλους,θέλοντας να μεταδίδει μόνο αισθήματα θετικά.Οι ερμηνείες της ήταν πάντοτε συγκλονιστικές.Πολλοί θεωρούν ότι είχε μία μοίρα τραγική.Ο Άγιος Νικόλαος όμως την ονόμασε ευτυχή...
ΠΗΓΗ/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης-proskynitis.blogspot.

Τοιχογραφίες και εικόνες του Οσίου Σάββα του ηγιασμένου



Αποτέλεσμα εικόνας για ПРЕПОДОБНЫЙ САВВА ОСВЯЩЕННЫЙ
Οι Άγιοι Σάββας,Νικόλαος και Αμβρόσιος

Αποτέλεσμα εικόνας για ПРЕПОДОБНЫЙ САВВА ОСВЯЩЕННЫЙ
Οι Άγιοι Αθανάσιος Αθωνίτης,Σάββας και Διονύσιος κτήτορος της Μονής Διονυσίου
Αποτέλεσμα εικόνας για ПРЕПОДОБНЫЙ САВВА ОСВЯЩЕННЫЙ

Αγιοι Σάββας ο Ηγιασμένος,Αντωνίος ο Μέγας, Ευθύμιος ο Μέγας,Γεράσιμος ο Ιορδανίτης...
Οι Άγιοι Ευθύμιος, Αντώνιος ο Μέγας και Σάββας ο Ηγιασμένος.  Από τον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας. Νόβγκοροντ 14ος αιώνας

Οι Άγιοι Σάββας ο Ηγιασμένος,Στέφανος Τριγκίνσκι και Σαββίνος.Τέλη XV αιώνα.

Αποτέλεσμα εικόνας για ПРЕПОДОБНЫЙ САВВА ОСВЯЩЕННЫЙ
Οι Άγιοι Αντώνιος,Ευθύμιος,Σάββας και Θεοδόσιος

Αποτέλεσμα εικόνας για ПРЕПОДОБНЫЙ САВВА ОСВЯЩЕННЫЙ

14ος αιώνας.Πατριαρχείο Πεκίου

ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟ 1965


Το σκήνωμα του Αγίου Σάββα το είχαν πάρει οι σταυροφόροι, αλλά επέστρεψε θαυματουργικά στο μοναστήρι το 1965 μετά από εμφάνιση του αγίου στον Πάπα, στον οποίο είπε ότι ήθελε να γυρίσει σπίτι του.

"...ΚΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΠΑΠΠΑ ΙΩΑΝΝΗ ΔΙΑΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΥΣΤΗΡΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΕΙ ΠΙΣΩ ΠΙΑ ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ,ΣΤΑ ΤΕΚΝΑ ΤΟΥ ΤΑ ΑΓΑΠΗΤΑ,ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ.
 Ο ΠΑΠΑΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΣΕ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΠΕΘΑΝΕ.

ΕΜΦΑΝΙΣΘΗ ΣΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ,ΠΙΟ ΑΥΣΤΗΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΣΑΝ ΝΑ ΦΟΒΗΘΗΚΕ ΜΗΝ ΤΟΝΕ ΒΡΕΙ ΙΔΙΑ ΣΥΜΦΟΡΑ.ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΣ ΕΤΣΙ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟΔΕΚΤΟ.
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ  ΣΕΡΑΦΕΙΜ,ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΦΥΓΑΝΕ ΑΠ'ΤΗ ΓΗ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΠΗΓΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΝΕ ΑΠΟΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ.

ΣΤΙΣ 19 ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ ΠΙΣΩ ΕΦΘΑΣΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΤΟΠΟΘΕΤΗΣΑΝ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΙΕΡΟ ΝΑΟ,ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΣΕΒΟΤΑΝ.
ΤΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΤΑ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ,Ω,ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ,ΛΥΓΙΖΕ ΣΑΝ ΝΤΥΝΟΤΑΝ.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΑΙΩΝΩΝ ΚΙ ΕΥΚΑΜΠΤΟ ΖΕΣΤΟ,ΑΓΙΑΣΜΕΝΟ!
ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΣΕ ΚΟΣΜΟΣ ΕΚΕΙ ΚΑΤΑΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΟΣ.ΠΕΡΑΣΑΝ ΜΕΡΕΣ 17 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΣΜΟΣΥΡΡΟΗ ΚΑΙ ΣΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ ΤΑ ΣΤΕΡΝΑ ΤΟ 1965 ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ Τ0Υ ΑΥΤΟ,ΠΟΥ Η ΤΟΣΗ ΑΣΚΗΣΗ,Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ,Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΠΟΙ ΟΙ ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΙ,ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΟΝΟΜΑΣΤΟ Σ'ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ.....

"Απόσπασμα απο το βιβλίο της πρεσβυτέρας Καλυψούς Δημητριάδη"Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΣ"

"Κανών και υποτύπωσις" (Αγ.Σάββας ο ηγιασμένος)


Αποτέλεσμα εικόνας για ПРЕПОДОБНЫЙ САВВА ОСВЯЩЕННЫЙ
  "Διηγούνται οι βιογράφοι του, πώς, τόσο πολύ κρατούσε την τάξη και τον κανόνα της νηστείας του, που, όταν βρήκε σε κάποιο δέντρο του κήπου όπου δούλευε ένα μήλο, το πέταξε και δεν το έφαγε, για να μην υποχωρήσει στον πειρασμό. 
Και προχωρεί ο βιογράφος του σε μια ακατανόητη για τους πολλούς σήμερα λεπτομέρεια, πώς, από το δυνατό εκείνο πάλαιμα με τον πειρασμό, πήρε απόφαση να μη φάει ποτέ πια, σ'ολη τη ζωή του, κανένα μήλο. Πράγμα που το τήρησε αυστηρά, για να νικήσει το δαίμονα της γαστριμαργίας, όπως μας πληροφορούν τ'ασκητικά κείμενα. Αυτό ήταν κάτι προσωπικό βέβαια.

'Εγινε όμως, και κάτι άλλο, που έκαμε γνωστή την αρετή του και την μελλοντικήν αγιότητα του νέου μοναχού. Ο φούρναρης του μοναστηριού, είχε βραχεί και νοτίσει ως το κόκκαλο. 'Εβγαλε τα ρούχα του και τα'βαλε στον ζεστό ακόμα φούρνο, για να στεγνώσουν, κι εκεί τ'απολησμόνησε . 'Οταν όμως τα θυμήθηκε, είχαν ανάψει ξανά το φούρνο για να ψήσουν το ψωμί. Ποιός να περάσει τη φωτιά; Πετάγεται τοτε ο νεαρός μοναχός Σάββας, μπαίνει στον αναμένο φούρνο και βγάζει απ'το βάθος, τα στεγνωμένα ηδη ρούχα του φούρναρη, δίχως να καψαλιστεί ούτε μια τρίχα του.
'Ολοι τότε κατάλαβαν πως τούτος ο μοναχός είχε φτάσει πια σε μεγάλα μέτρα αρετής."

"Η Δρόσος του Πνεύματος" Π.Β.Πάσχου

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Η Οπισθάμβωνη Ευχή της Θείας Λειτουργίας

Η Οπισθάμβωνη Ευχή της Θείας Λειτουργίας

Γεωργίου Ζαραβέλ-Θεολόγου
ΜΑ Ιστορικής Θεολογίας - Λειτουργικής ΕΚΠΑ
Άμβωνας με δύο κλίμακες
Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Καλαμπάκας

 Η Οπισθάμβωνη ή Οπισθάμβωνος Ευχή συνιστά ένα από τα στοιχεία του τελευταίου μέρους της Θείας Λειτουργίας, της απόλυσης της σύναξης, δηλαδή της κατακλείδας του μυστηρίου και της ειρηνικής αποχώρησης των μελών της κοινότητας μετά την επιτέλεση του. 

Η ευχή, συγκεκριμένα, συνιστά το δεύτερο τμήμα της ενότητας της απόλυσης της Θείας Λειτουργίας και είναι σαφώς αρχαιότερη από τη σύγχρονη απόλυση δια της επικλήσεως του Κυρίου, της Θεοτόκου, των αγίων και του «Δι’ εὐχῶν». Η ευχή επονομάζεται ως Οπισθάμβωνη λόγω της ανάγνωσής της πίσω από τον άμβωνα του ναού, ο οποίος στην αρχαία Εκκλησία βρισκόταν στο μέσο του οικοδομήματος. 

Η ακριβής θέση του άμβωνα ήταν ακριβώς μπροστά από την ωραία πύλη του ιερού βήματος, ήταν ψηλός, συνήθως μαρμάρινος ή πέτρινος και είχε δύο κλίμακες, μία προς τα ανατολικά και μία προς τα δυτικά. Η είσοδος των κληρικών από την ωραία πύλη γινόταν συνήθως με τη διέλευση από τις αναβαθμίδες του άμβωνα.

Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Καλαμπάκας

 Η μεταφορά του άμβωνα από το μέσο του ναού στα αριστερά του σολέα ή σε μία από τις κολώνες του αριστερού κλίτους δεν συμπαρέσυρε και την ονομασία της ευχής, η οποία διατήρησε το παλαιό όνομά της. Η ανάγνωσή της, όμως, δεν ακολούθησε τη μετάθεση του άμβωνα. 
Ο λειτουργός, σύμφωνα με την κανονική διάταξη, εξέρχεται από το ιερό Βήμα μετά την εκφώνηση «Ἐν εἰρήνῃ προέλθωμεν» τὸ διακονικό αίτημα προσευχής προς το λαό «Τοῦ Κυρίου Δεηθῶμεν», την απόκριση του χορού των ψαλτών «Κύριε, Ἐλέησον» (τρις) καὶ «Πάτερ Ἅγιε εὐλόγησον». Η έξοδος του πρεσβυτέρου από το ιερό Βήμα για την ανάγνωση της Οπισθάμβωνης Ευχής προαναγγέλλεται με τον τρόπο αυτό.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

«Τους κακούς λογισμούς με τις ''κλωτσιές'' να τους διώκης»(Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης)


 Πρόσεχε το μυαλό να μη σου φεύγη εδώ και εκεί, αλλά κόλλησέ το σφικτά εις το όνομα του Χριστού,και ωσάν να είναι έμπροσθέν σου, να Τον ικετεύης επικαλούμενος το όνομά Του με πόνον ψυχής και τότε θα ίδης πόσην ωφέλειαν θα βγάλης.

 Τους κακούς λογισμούς έξω γρήγορα με τις «κλωτσιές» να τους διώκης, «έξω, αλήτες», να φωνάζης, «από τον ναόν του Θεού, από την ψυχήν μου»! Δίωκε τους κακούς λογισμούς αμέσως, μόλις έλθουν, μη τους αφήνης μέσα σου, διότι κινδυνεύεις να υποστής πληγήν και ύστερα χρειάζονται δάκρυα και στεναγμοί.

 Κάμνε υπομονήν, παιδί μου, φεύγε ως από φωτιά τους λογισμούς, διότι αυτοί ερημώνουν την ψυχήν, την ψυχραίνουν, την νεκρώνουν! Εάν όμως τους διώκωμεν με την οργήν, με την προσοχήν και την ευχήν, γίνονται πρόξενοι μεγάλης ωφελείας.

 Δια τούτο αγωνίζου, μη φοβού, επικαλού τον έτοιμον ιατρόν μας, δεν χρειάζονται πολλαί παρακλήσεις, δεν ζητεί χρήματα δεν συχαίνεται πληγάς, δέχεται τα δάκρυα, ως καλός Σαμαρείτης, περιθάλπει και επιμελείται τον τραυματισμένον από τους νοητούς ληστας. Ας σπεύσωμεν λοιπόν εις Αυτόν.

www.vimaorthodoxias.gr

ΚΗΡΥΓΜΑ Κυριακή Ι'Λουκά

πρωτοπ.Θεμιστοκλή Μουρτζανού
ΟΥΚ ΕΔΕΙ ΛΥΘΗΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ΔΕΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ;
 Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας στις οποίες καλούμαστε να σκεφτούμε ποια σημασία έχουν άνθρωποι του περιβάλλοντός μας για μας. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο τους αγαπούμε. Κυρίως έχει να κάνει με το πόσο το χρειαζόμαστε, πώς τους χρησιμοποιούμε. 
 Μιά τέτοια θέαση, η οποία συνήθως γίνεται όταν οι άλλοι φεύγουν για κάποιον λόγο από τη ζωή μας, είτε οριστικά είτε προσωρινά, αποκαλύπτει τον χαρακτήρα μας, τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον πλησίον μας, αλλά και τι είναι εκείνος για μας. Ταυτόχρονα, διαπιστώνουμε ποιος είναι ο χαρακτήρας μας, αλλά και ποια είναι η κοσμοθεωρία μας. Αυτή η σκέψη για το τι είναι οι άλλοι στη ζωή μας θα μας βοηθήσει τελικά να δούμε το αληθινό μας πρόσωπο. Να δούμε πόσο και αν αγαπάμε. Αν είμαστε περιχαρακωμένοι στον εαυτό μας. Αν είμαστε εύκολοι στο να κατακρίνουμε τους άλλους. ουσιαστικά μας βοηθά να καταλάβουμε πόση ταπεινοφροσύνη έχουμε και την ίδια στιγμή πόσο κοντά ή μακριά από τις εντολές του Θεού βρισκόμαστε.

 Ο Χριστός κάποιο Σάββατο, όπως συνήθιζε, βρέθηκε σε μία συναγωγή για να διδάξει. Εκεί συνάντησε μία συγκύπτουσα γυναίκα, κυρτωμένη από δαιμονική επίδραση. Η γυναίκα αυτή βρίσκονταν ανάμεσα στους πιστούς Ιουδαίους και παρά την ασθένειά της, η οποία την καθιστούσε, σύμφωνα με τη νοοτροπία της εποχής, καταραμένη από τον Θεό, δε δίσταζε να θέλει να είναι μέλος της κοινότητα, επί δεκαοκτώ τότε χρόνια. Ο Χριστός της λέει ότι παίρνει την απόλυση από την ασθένειά της, σα να ήταν στο στρατό, να εξέτισε τη θητεία της και να μπορεί πλέον να επιστρέψει στο σπίτι της ελεύθερη.

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ : 300 χρόνια από της γεννήσεώς του-Ημερίδα Ι.Μ.Κερκύρας


ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ : 300 χρόνια από της γεννήσεώς του (ολόκληρο το εισαγωγικό και εισηγητικό μέρος της ημερίδας της Ι.Μ.Κερκύρας - Παξών - Διαποντίων Νήσων. Πνευματικό Κέντρο, 29.11.2016).
Παρακολουθήστε το βίντεο, σε FULL HD.


Ανοίγοντας τις εργασίες της ημερίδας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος (στο 0:00) σημείωσε ότι, είναι τιμή για την Κέρκυρα,να έχει γόνο της τον Ευγένιο Βούλγαρη, ο οποίος δεν ήταν δυτικόπληκτος, αλλά εκλεκτικός, έχοντας ως γνώμονά του την Ορθόδοξη παράδοση. Προσέλαβε στο στοχασμό του την πρόοδο των φυσικών επιστημών και τις ιδέες του Διαφωτισμού, χωρίς να αρνείται την ανάγκη του ανθρώπου να προοδεύσει, έκρινε όμως τα πάντα με κριτήριο την Ορθοδοξία και την Ελληνικότητα. Ο Ευγένιος Βούλγαρης αποτελεί πρότυπο στην εποχή μας και γι’ αυτό το λόγο η Τοπική Εκκλησία, σε συνεργασία με την Μονή Βατοπαιδίου, συνδιοργάνωσαν αυτή την ημερίδα, για να δείξουν ότι μπορούμε να προχωρήσουμε, έχοντας ως πηγή έμπνευσης τέτοιες μορφές. 

Εν συνεχεία, ομίλησε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμ. Εφραίμ (στο 18:53), Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, οποίος επεσήμανε ότι, ο Ευγένιος Βούλγαρης αγάπησε ιδιαίτερα την παιδεία και τα γράμματα. Διηκόνησε ως Σχολάρχης στην Αθωνιάδα Σχολή του Αγίου Όρους και ενέπνευσε τους μαθητές του, χωρίς να είναι σε απόσταση από την πραγματικότητα της εποχής, να βλέπουν τον κόσμο με κριτήριο το θέλημα του Θεού και την ίδια στιγμή να αξιοποιούν γόνιμα κάθε πρόοδο. Εργάστηκε με βάση τις αρχές της Ορθόδοξης παράδοσης, που είναι η φιλοξενία, η έγνοια για την προκοπή του άλλου, ο πατριωτισμός, η αξία του λόγου του Θεού, αλλά και της παιδείας γενικά, ενώ οι μαθητές του διέπρεψαν τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη και τη Ρωσία. Τόνισε ιδιαίτερα τη σχέση του Ευγένιου Βούλγαρη με τη Μονή Βατοπαιδίου, παραθέτοντας αποσπάσματα από την αλληλογραφία του με Επισκόπους και επεσήμανε ότι η προσωπικότητα του Βούλγαρη τον κατέστησε πόλο έλξης και γνωστό τόσο στους Πατριάρχες όσο και στους θύραθεν σοφούς.

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Καλλιακμάνης, καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης (στο 48:26), ομίλησε με θέμα «Η Ευθανασία κατά τον Ευγένιο Βούλγαρη». Ο ομιλητής τόνισε ότι, για τον Ευγένιο Βούλγαρη καλός θάνατος δεν είναι ο ανώδυνος, αλλά αυτός που έρχεται, όταν ο άνθρωπος έχει πίστη στην αιωνιότητα. Η αξιοπρέπεια δεν διαφυλάσσεται με την παραίτηση από τη ζωή, αλλά με την ελπίδα στο Θεό, που μπορεί να νικήσει την ένταση κάθε πόνου και το φόβο του θανάτου. Τέλος παρέθεσε συγκεκριμένα αποσπάσματα από πραγματεία του Ευγένιου Βούλγαρη περί ευθανασίας. 

Ο κ. Γεώργιος Παπαθανασόπουλος, δημοσιογράφος και συγγραφέας (στο 1:12:25), μίλησε μεταξύ άλλων για τον όρο «ανεξιθρησκεία», συγκριτικά ανάμεσα στην αγγλική και γαλλική φιλοσοφική σκέψη του Διαφωτισμού, τον οποίο όρο καθιέρωσε ο Βούλγαρης, δεινός φιλόλογος και λεξιπλάστης.

Ο κ. Δημήτριος Μεταλληνός, διδάσκων του Ιονίου Πανεπιστημίου (στο 1:42:12), έκανε διάκριση του Διαφωτισμού σε διαφωτισμούς, με ιδιαίτερη αναφορά σε εκείνον της Αγγλίας και τις επιδράσεις του, συσχετίζοντάς τον με το έργο και τη σκέψη του Ευγένιου Βούλγαρη. 

Τέλος, ομίλησε ο κ. Κωνσταντίνος Θύμης, Θεολόγος - Ιστορικός, Γραμματέας της Ι.Μ. Κερκύρας (στο 2:00:54), αναφερόμενος στον Ευγένιο Βούλγαρη, ανέδειξε τη σχέση του με την Κέρκυρα ως γενέτειρά του, τους επηρεασμούς που δέχθηκε κατά τα χρόνια που έζησε σε αυτήν και τη βαθύτατη εκτίμηση που έδειχνε στον “αγαπητόν του διδάσκαλον Ιερομόναχο Ιερεμία Καββαδία». 

Τέλος, λόγω της ημέρας, αναφέρθηκε στο λόγο του Βούλγαρη στον Άγιο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο, που εκφώνησε κατά τη Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη στις 30 Νοεμβρίου 1759.

Αν συμβεί κάτι δυσάρεστο είναι θέλημα θεού για να γνωρίσουμε την ψυχή μας...

Αποτέλεσμα εικόνας για φθόνος
«Ἡ ζήλεια εἶναι χειρότερη ἀπ᾿ ὅλα τά κακά. Ὁ ζηλόφθονος συχνά πέφτει. Ὁ Θεός μπορεῖ νά διασκορπίσει ὅλες τίς σκέψεις του. Ἄν μερικές φορές, ἀντιθέτως πρός τήν προσεκτική συμπεριφορά μας, συμβῆ κάτι δυσάρεστο, εἶναι θέλημα Θεοῦ καί ἀναγκαῖο γιά νά γνωρίσουμε τίς ψυχές μας. Τότε εἶναι ἀρκετό σέ μᾶς νά μήν κάνουμε κακό σέ ὅσους μᾶς δυσαρέστησαν μέ λόγο ἤ μέ ἔργο».

Γέρων Δανιήλ (+ 1889) 
Από τό βιβλίο: Βίοι Ἀθωνιτῶν ΙΘ’ αἰ., τ. Β΄, Ὀρμύλια 1995

Κήρυγμα ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΛΟΥΚΑ

«Και (ο Ιησούς) επέθηκε επ’ αυτή τας χείρας∙ και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν» (Λουκ. 13, 13)
Αποτέλεσμα εικόνας για hristos binecuvantare

α. Μία «συγκύπτουσα» γυναίκα που επί χρόνια ήταν διπλωμένη στα δύο, που το χώμα ήταν ο μοναδικός ορίζοντας των ματιών της, σηκώνεται και στέκεται όρθια: μπορεί και πάλι να σταθεί αντίκρυ στα πρόσωπα των συνανθρώπων της, να δει και πάλι το γαλάζιο του ουρανού και να ατενίσει κατάματα τον ορίζοντά του.
Ένα θαύμα που τη συγκλονίζει και την κάνει να ξεσπάσει σε δοξολογία προς τον Θεό, κι αυτό γιατί  τα χέρια του Ιησού ακούμπησαν πάνω της. «Και επέθηκεν επ’  αυτή τας χείρας∙ και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν».

β. 1. Δεν επρόκειτο για χέρια ενός απλού ανθρώπου, μολονότι και τα χέρια αυτά μπορούν να γίνουν χέρια ιαματικά, όταν είναι χέρια ενός γιατρού, ενός φυσικοθεραπευτή, ενός χειροπράκτη. Ποιος μπορεί για παράδειγμα να μη θαυμάσει τα «μαγικά» χέρια του χειρουργού αγίου Λουκά του ιατρού του Ρώσου, ή τα εξίσου «μαγικά» της γερόντισσας Γαβριηλίας (Παπαγιάννη), με τις χειροπρακτικές μεθόδους της, όταν μαθαίνει ότι αυτά έσωσαν στην εποχή τους τόσες ζωές; Το ίδιο από την άλλη και το φιλικό άγγιγμα των χεριών ενός ανθρώπου μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά για τον συνάνθρωπο, όταν μάλιστα αυτός νιώθει μόνος και ανασφαλής. Πόσες φορές και το απλό άγγιγμα δεν δηλώνει την παρουσία μας ως συμπαραστάτη, ως κάποιου που χωρίς λόγια τις περισσότερες φορές θέλει να πει στον άλλο «μη φοβάσαι, είμαι μαζί σου!»

2. Στο περιστατικό του ευαγγελίου όμως για τη συγκύπτουσα γυναίκα που θεράπευσε ο Χριστός, πρόκειται για τα χέρια του Ίδιου του ενανθρωπήσαντος Θεού μας, Εκείνου που μέσω αυτών σκορπούσε τη θαυματουργική ίαση και την ουράνια ευλογία.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΧΟΙΝΟΒΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.


 Το έχω ξαναπεί οτι μου άρεσε πολύ το δάσος.Είχα συνηθίσει στη μοναξιά κι ήθελα να είμαι μόνος.Ήθελα να ζώ έξω, και πιο πολύ τη νύκτα.Γι' αυτό το λόγο ανέβαινα πάνω σε ένα πρίνο, ψηλά, πάνω απο δυόμιση μέτρα.Έφτιαξα εκεί ένα κρεβάτι με σχίνους.Έκοψα σχίνα και τα έπλεξα με τα κλαδιά του πρίνου.Έβαλα απο πάνω μία κουβέρτα και τυλιγόμουνα.Ηταν πολύ ωραίο.
Ανέβαινα με μία σκάλα, που την είχα φτιάξει μόνος μου, κι οταν έφθανα πάνω, την τραβούσα και κανείς δεν με ενοχλούσε.Το κρεβάτι το είχε ζώσει μία αγράμπελη, που ευωδίαζαν πολύ ωραία τα άφθονα άνθη της.Κάτω απο τον πρίνο ηταν ένας πλούσιος σχίνος.Απείχε απ' τον πρίνο, απ' τη ρίζα του πρίνου, κανά δυό μέτρα με τρία.Ανέβαινα στο κρεβάτι σκαρφαλώνοντας.Εκεί ήμουν όλος προσευχή.Ήμουν Αγιορείτης.Ήθελα μοναξιά και ψαλτήρι.Αλλά και το "Κύριε Ιησού Χριστέ..."Προσευχόμουν ώρες εκεί στον πρίνο, μές στα λουλούδια της αγράμπελης, πάνω στο σχινένιο κρεβάτι μου.

Ένα βράδυ που σκαρφάλωσα στο κρεβάτι αυτό, το γεμάτο λουλούδια, έκανα την προσευχή μου.Ήταν νύκτα, μές την ερημιά.Το φεγγάρι έλουζε την πλάση.Με συνόδευαν τα αηδόνια, που μόλις είχαν ξυπνήσει και κελαηδούσαν.Είπα πολλα απο το ψαλτήρι και κυρίως το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με".
Σε μιά στιγμή σηκώθηκα όρθιος κι είπα νοερώς το απόδειπνο.Την ώρα που άρχισα να λέω την ευχή της Παναγίας, έφτιαξα μία εικόνα νοερή της Παναγίας:Πάνω σε έναν ωραίο, θείο και υψηλό θρόνο η Υπεραγία Θεοτόκος και γύρω γύρω τα τάγματα των Αγγέλων, Αρχαγγέλων, Χερουβείμ, Σεραφείμ, των Μαρτύρων, των Αγίων, των Οσίων, των Προφητών.Μπροστά σε αυτό το μεγαλείο γονάτισα σαν ανάξιος κι άρχισα να λέω δυνατά:"Άσπιλε, Αμόλυντε, Άφθορε, Άχραντε, Αγνή Παρθένε Θεόνυμφε Δέσποινα...".
Δέος, τρόμος με κατέβαλε, οταν μία ακτίνα φωτεινή, που ερχόταν απο την Παναγία μας, χτυπούσε το κεφάλι μου, που είχα σκύψει ταπεινά ταπεινά για τη μεγάλη μου αναξιότητα.Αλήθεια σας λέγω, ηταν μπροστά μου η Υπεραγία Θεοτόκος κι έστελνε τη φωτεινή της ακτίνα σε εμένα τον ταπεινό!Καλογεράκι ήμουνα, παπάς βέβαια, κάπου εκεί είκοσι χρονώ..
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Να αγαπήσετε τις αγρυπνίες(Ἅγιος Πορφύριος)

Αποτέλεσμα εικόνας για priveghere de noapte
Οι αγρυπνίες είναι μεγάλο πράγμα.Ανοίγει ὁ ουρανός.Μιλάμε με τον Θεό.
Στις δικές μας αγρυπνίες εκεί πάνω, μέχρι τις δώδεκα τα μεσάνυχτα νύσταζα λιγάκι, κλείνανε τα μάτια μου. 


Μετά άνοιγε ὁ νούς μου, και τη ζούσα την προσευχή, ως το πρωί. Όταν τελείωνε, είχα τόση διάθεση, ώστε, να ήταν τρόπος να ξανάρχιζε πάλι από την αρχή. Στη Σκήτη διαβάζαμε καθαρά, με νόημα τον κανόνα. Όταν οι αγρυπνίες γίνονταν στο Κυριακό, τον ψέλναμε».


Και συμπλήρωσε, αναπολώντας τη μοναχική του ζωή στα Καυσοκαλύβια:
«Εκείνο πού μου άρεσε απ΄όλα περισσότερο, ήταν ὁ Τριαδικός Κανόνας κάθε Κυριακή στο Μεσονυκτικό.
Όταν τον διάβαζε ὁ αδελφός, εγώ συγκέντρωνα όλη την προσοχή μου. Και αν καμιά φορά διάβαζε σιγανά ἤ γρήγορα και δεν καταλάβαινα ή δεν άκουγα, πολύ στενοχωριόμουνα. 


Τότε αποτραβιόμουνα πίσω και βυθιζόμουνα στην ευχή».
«Θυμάμαι τα ωραία μου χρόνια στο Άγιον Όρος. Οι Γέροντές μου εμένα δεν μ᾿ έβγαζαν έξω· ήμουν μικρός και δεν μ᾿ έπαιρναν σε πανηγύρεις κ.λπ.
Όταν λοιπόν έμενα μόνος μου, πήγαινα εκεί στο εκκλησάκι μας, τον Άγιο Γεώργιο, και έψαλλα όλο τέτοια κατανυκτικά τροπάρια.
Άνοιγα την Παρακλητική του Σαββάτου, πού έχει πιο πολλά κι έψαλλα.
Έλεγα, επίσης, πολύ την παράκληση της Παναγίας.
Με μεγάλη κατάνυξη κι αγάπη έψαλλα τον Κανόνα του Ιησού.
Οι Γέροντές μου δεν μ᾿ είχαν μάθει ψαλτικά. Ακούγοντας τα έμαθα.

Από το Βιβλίο: «Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης Η αγιότητα στον 21ο αιώνα»ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ

Τρισάγιο στον τάφο του Αγίου Πορφυρίου, στα Καυσοκαλύβια, Ιούλιος 1992,

Τρισάγιο στον τάφο του Αγίου Πορφυρίου, στα Καυσοκαλύβια, Ιούλιος 1992, λίγους μήνες μετά την Οσιακή κοίμησή Του.



Tο “παλιατζίδικο” της ψυχής μας…

Ο άγιος γέροντας Πορφύριος μιλάει παραστατικά για την απώθηση ψυχικών τραυμάτων και αμαρτημάτων στο ασυνείδητο και την ανάδυσή τους σε απροσδόκητο χρόνο…
 Κάποτε ο Γέροντας είπε σε μια κυρία:“Πολλές από εσάς τις γυναίκες, ό,τι κατεστραμμένο και άχρηστο έχετε, παλιά και τρύπια κατσαρολικά, έπιπλα, παπούτσια και άλλα φθαρμένα πράγματα, πάτε και τα πετάτε σε κάποια απόμερη αποθήκη σας, κλειδώνετε την πόρτα και ησυχάζετε. Δεν ξέρετε όμως ότι θα έρθει στιγμή που αυτό το παλιατζίδικο θα το βρουν και θα εκτεθείτε”.
  Έμεινα έκπληκτος από τα λόγια του Γέροντα. Διάβαζα εκείνες τις μέρες βιβλία ποιμαντικής ψυχολογίας, που μιλούσαν για απώθηση τραυματικών βιωμάτων από το συνειδητό στον ασυνείδητο χώρο της ψυχής και για την ανάδυσή του σε απροσδόκητο χρόνο.
Το ζωντανό παράδειγμα του Γέροντα, για την αποθήκη απορριμάτων, μου έλεγε πολύ περισσότερο, από ό,τι τα επιστημονικά εγχειρίδια. Ήταν σαφής ο συμβολισμός, ο αναφερόμενος στα αμαρτήματά μας, που δεν εξαλείψαμε με την μετάνοια και την εξομολόγησή μας, αλλά τα πετάξαμε βιαστικά στην αποθήκη της λήθης, για να απαλλαγούμε από την ενοχλητική παρουσία τους και που θα τα ¨βρει¨ο Θεός για να τα επαναφέρει στη μνήμη μας, “εν ημέρα κρίσεως”. Ήδη τα γνωρίζει, ενώ εμείς τα αγνοούμε.
Πηγή: briefingnews.gr

Λόγοι του Αγίου Πορφυρίου(π.Βαρνάβας Γιάγκου)


Ομιλία του πατρός Βαρνάβα Γιάγκου την Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2013

Προσευχή στην Κυρία των Αγγέλων (Ζαχαρίας Παπαντωνίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για maica domnului si randunelele
Στο παραθύρι μου ἦρθαν χελιδόνια-
στους λογισμούς μου
ἀκούονται ψαλμοί για τη δόξα σου.
Εὐχαριστῶ τήν καταστροφή
ποῦ μέ ὕψωσε ὡς ἐσένα.
Εὐλογημένες οἱ ἀποτυχίες
ποῦ μ΄ἔκαμαν ν’ ἀκούω
τόν ἑσπερινό.
Κάβοι καρτεροῦσαν τό καράβι
τῆς νειότης μου ξεκινημένο
τήν αὐγή.
Στῆς ἅρπες τῶν σκοινιῶν του
μάταια πέρασαν
οἱ συμφωνίες τῶν ἀνέμων
καί πίσω ἀπ’ τά κατάρτια του
μάταια ἔσβυσαν ἥλιοι ὠκεανῶν.
Κάβοι καρτεροῦσαν τό καράβι
τῆς νειότης μου
ξεκινημένο τήν αὐγή.
Σέ μαῦρον κάβο
τό καράβι τῆς νειότης μου
ἔπεσε.
Πρός τόν Ἄθω
πλέουν τά συντρίματά μου.
Κυρία τῶν Ἀγγέλων !

(Πεζοί ρυθμοί-Ἐκδόσεις Ἑστία)

Ο Γέρων Πορφύριος υπήρξε ένα σύγχρονος Στάρετς της ελληνικής Ορθοδοξίας

Αρχιμανδρίτης Ιωαννίκιος Κοτσώνης, Καθηγούμενος
της Ἱ. Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σοχοῦ

Φώτο: Εν πλω λίγο πριν τα Καυσοκαλύβια (εδώ)

Κ.Ι: Οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος στο Γέροντα Πορφύριο και, δια μέσου του μακαριστού Γέροντος, στο σύγχρονο Ελληνισμό, αλλά και την οικουμενική Ορθοδοξία, είναι άπειρες. Κι εσείς, πατέρα Ιωαννίκιε, συγκαταλέγεστε μεταξύ εκείνων, είστε κι αγιορείτης, που είχαν δεχθεί τη ευλογία του Θεού να γνωρίσουν το Γέροντα Πορφύριο.
αρχ. Ι.: Ο Γέρων Πορφύριος υπήρξε ένα σύγχρονος στάρετς της ελληνικής Ορθοδοξίας. Ήταν μια χαρισματική μορφή. Είχε δεχθεί τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος από πολύ ενωρίς. Όπως ο ίδιος μου έλεγε, τα δύο εκείνα στοιχεία που πολύ τον βοήθησαν στη ζωή του και του έδωσαν αυτή την πνευματική χάρη, ήταν, πρώτα, για να χρησιμοποιήσω τα δικά του λόγια, «η χαρούμενη υπακοή, που έκαμνα στους Γεροντάδες μου».
Έτσι μου έλεγε ο ίδιος και μου εξηγούσε: «Μου έλεγαν, για παράδειγμα: «Νικήτα» -αυτό ήταν το όνομά του ως μοναχού στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους- «τρέξε κάτω στον αρσανά να πάρεις αυτό το τσουβάλι με το αλεύρι. Και προτού να τελειώσει ο Γέροντάς μου την εντολή του, εγώ ήδη είχα αρχίσει να τρέχω για τον αρσανά, να φορτωθώ το τσουβάλι και με χαρούμενη υπακοή να επιστρέψω».
Η χαρούμενη αυτή, λοιπόν, υπακοή του ήταν το πρώτο. Και το άλλο ήταν το αδιάλειπτο της νοεράς προσευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Ασκούσε συνεχώς και αδιαλείπτως τη νοερά προσευχή.
Όταν, λόγω ασθενείας, εξήλθε με την ευλογία των Γερόντων του, του Αγίου Όρους και ακολούθησε τη γνωστή πορεία του, για να ησυχάσει, στο τέλος, στο Μήλεσι της Μαλακάσας, όπου και ίδρυσε το γνωστό Ησυχαστήριο, μια από τις φορές που τον επισκέφθηκα εκεί μου είπε: «Απορώ κι εξίσταμαι, γιατί όλος αυτός ο κόσμος έρχεται σΆ εμένα. Εγώ δεν αισθάνομαι να λέω τίποτε σπουδαίο. Ό,τι με φωτίζει ο Θεός εκείνη την ώρα, αυτό τους λέω».
Αυτά και μόνο τα λόγια είναι αρκετά, για να συμπεράνουμε πόσο μεγάλη ταπείνωση είχε ο Γέρων Πορφύριος. Δεν είχε την αίσθηση ότι ήταν κάτι σπουδαίο. Το στοιχείο της ταπείνωσης είναι, όπως γνωρίζετε, το αληθινό κριτήριο του αγίου, πραγματικά ανθρώπου.


Κ.Ι.: Για το διορατικό και το προορατικό χάρισμα του Γέροντος Πορφυρίου ποια εμπειρία σας θα θέλατε να μας μεταφέρετε, πατέρα Ιωαννίκιε;