Η σύγχρονη ζωή χαρακτηρίζεται από μια παράδοξη συνύπαρξη...

Η σύγχρονη ζωή χαρακτηρίζεται από μια παράδοξη συνύπαρξη: υπερπληροφόρηση και εσωτερική σύγχυση, διαρκή διασύνδεση και βαθιά μοναξιά. Σε έναν κόσμο που προβάλλει την αυτονομία ως ιδανικό, πολλοί άνθρωποι βιώνουν έναν υπόγειο φόβο ανεξαρτησίας. Η ταυτότητα συχνά δεν οικοδομείται εσωτερικά, αλλά αντανακλάται μέσα από τα μάτια των άλλων.

Οι σχέσεις γίνονται πεδία επιβεβαίωσης. Ο άλλος μετατρέπεται σε καθρέφτη αξίας: «Υπάρχω, επειδή με θέλεις». Η αγάπη συγχέεται με την ανάγκη· η εγγύτητα με την προσκόλληση. Η απουσία βιώνεται όχι ως φυσική εξέλιξη, αλλά ως ρήγμα στην ύπαρξη. Η εγκατάλειψη δεν σημαίνει απλώς απώλεια σχέσης· σημαίνει απώλεια νοήματος.

Στον πυρήνα αυτής της ψυχικής κατάστασης βρίσκεται ο φόβος της αυτονομίας. Η ελευθερία τρομάζει, γιατί απαιτεί ευθύνη. Η αυτάρκεια απαιτεί επαφή με τον εαυτό και ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά δεν έχει μάθει να μένει μόνος χωρίς να νιώθει κενός. Έτσι, η εξάρτηση γίνεται ψυχικό καταφύγιο: προσφέρει σταθερότητα, ακόμη κι αν κοστίζει την αυθεντικότητα.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ(Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως)

«Εἶπεν ὁ Κύριος· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μάρκ. 8,34)
«Εἶπε ὁ Κύριος: ῞Οποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του κι ἂς μὲ ἀκολουθεῖ». 

 Στη μέση της Σαρακοστής στους ναούς στέκεται εν τω μέσω ο τίμιος Σταυρός, για να τον προσκυνήσουμε και να λάβουμε δύναμη, για να θυμόμαστε ότι η πορεία προς το Πάσχα περνά από τον Σταυρό, για να μην θεωρούμε ότι ο Χριστός ανέλαβε έναν δρόμο, τον οποίο εμείς δεν θα γευτούμε. Εκείνος ανέλαβε στον σταυρό την πεπτωκυία φύση μας, αυτή που θεοποιεί τον εαυτό της και διακατέχεται από ένα μίσος με διάφορες μορφές εις βάρος του πλησίον. Ανέλαβε τον θάνατο, τον νίκησε διά της αναστάσεώς Του, και πλέον μας δείχνει ότι η φύση μας ανακαινίστηκε, ότι ο Θεός είναι μεθεκτός, θεατός, ένα με μας. Ότι εφόσον ο θάνατος δεν νίκησε τον Θεάνθρωπο Κύριος ακριβώς διότι η θεία φύση ανασταίνει την ανθρώπινη, παρότι η ανθρώπινη παθαίνει και πεθαίνει, έτσι κι εμείς, αν έχουμε σχέση με τον Χριστό, ήδη από αυτή τη ζωή νικάμε τον θάνατο, αυτόν τον πνευματικό, την κυριαρχία του μίσους στην πεπτωκυία φύση μας, αλλά και στην Δευτέρα Παρουσία, όταν θα έρθει η Βασιλεία του Θεού εν δυνάμει, θα νικήσουμε και τον σωματικό θάνατο, προσλαμβάνοντας και πάλι το σώμα το οποίο κι αυτό μας δόθηκε για να γευθεί την αιώνιο ζωή.

 Επάνω στον Σταυρό ένας μεγάλος πόλεμος διεξάγεται. Ο πόλεμος κατά του μίσους.

Νέο βιβλίο με προσευχές του Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ

Νέο βιβλίο ''Προσευχητική Προσφορά'', το οποίο περιέχει υπέροχες προσευχές που συνέταξε ο Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης. Οι προσευχές του Αγίου Σωφρονίου κυκλοφορούσαν για αρκετό καιρό στα Ρωσικά και τώρα έχουν μεταφραστεί στα Ελληνικά από τον πατέρα Ζαχαρία Ζάχαρου. Έκδοσις Ιεράς Σταυροπηγιακής Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας.

πηγή

ΠΟΘΕΝ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ; (Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως)

   Αναρωτιόμαστε συνήθως οι άνθρωποι, γιατί να έχουμε τόσα βάσανα στη ζωή μας, γιατί να σηκώνουμε συνέχεια σταυρούς. Και απευθύνουμε αυτό το «γιατί» προς τον Θεό με παράπονο, πολλές φορές και με πικρό γογγυσμό. Ξεχνάμε όμως ότι ζητάμε τον λόγο από ένα Θεό που βρίσκεται ο ίδιος καθηλωμένος (καρφωμένος) σε σταυρό, που του τον ετοιμάσαμε εμείς. Και θα έπρεπε όχι εμείς, αλλά Εκείνος να μας ρωτάει, πώς καταφέραμε να του προσφέρουμε ό,τι χειρότερο μπορούσαμε, πικρό σταυρό στον Βασιλέα της Δόξης (Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως).

Ξεχνάμε ακόμα κάποια πολύ σημαντική συμβουλή των αγίων Πατέρων μας. Ποια είναι η συμβουλή αυτή; Να θεωρούμε ως αιτία των κακών που μας βρίσκουν τις αμαρτίες μας και μόνο. Μας θυμίζουν δηλαδή, ότι για τους σταυρούς μας δεν φταίνε κάποιοι άλλοι, ούτε ευθύνεται γι’ αυτούς ο Θεός, αλλά τους δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι με τον τρόπο της ζωής μας. 

 Λέει ο αββάς Δωρόθεος: Οτιδήποτε κακό και αν μας συμβεί, συμβαίνει «διά τας αμαρτίας ημών». Στο ίδιο πνεύμα ευθυγραμμίζεται και ο αββάς Σισώης: Ο άνθρωπος, όποιον πειρασμό (δυσκολία, βάσανο) και αν συναντήσει, να λέει: «Διά τας αμαρτίας μου τούτο συνέβη». Πραγματικά, συνεχίζει ο αββάς Δωρόθεος, οτιδήποτε πάθουμε, από τις αμαρτίες μας το παθαίνουμε.

Σκέψεις για την Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως . . .

 Ο Σταυρός δεν υψώνεται μόνο για να μας δώσει δύναμη και παρηγοριά, αλλά και γιατί μας καλεί να ανέβουμε επάνω Του. Να πάρουμε την ευθύνη, γιατί μόνο επάνω στον Σταυρό τα διαλυμένα μου κομμάτια θα γίνουν πάλι μια ενότητα.

 Οι Σταυροί στη ζωή μας είναι σκαλοπάτια για τη Βασιλεία των Ουρανών. Δεν τους κόβουμε, δεν τους πετάμε, τους αγκαλιάζουμε ερωτικά, θεληματικά, διότι η θυσία δεν είναι υποχρέωση, ούτε αναγκαιότητα. Με τη θυσία, ο θάνατος γίνεται ζωή. Από τον πόνο της θυσίας δεν αναβλύζει δυσωδία θανάτου, αλλά ευωδία αιωνιότητας. Το κλειδί της πόρτας του Παραδείσου, σίγουρα έχει το σημείο του Σταυρού. Μην ξεχνάμε, με ένα «Μνήσθητι» ο ληστής μπήκε στον Παράδεισο.

Σταύρωση είναι η διάγνωση της αγάπης μου. Δεν είναι ο Σταυρός 

κατάντια, ή στάση, αλλά κίνηση με αρχή χωρίς τέλος. Όταν αγαπάς θυσιαστικά, δεν βάζεις τέλος, βάζεις απλά μια αρχή.......διότι τέλος δεν υπάρχει. Αν βάλεις τέλος, σημαίνει ότι αρχή δεν υπήρξε πότε, άρα δεν αγάπησες θυσιαστικά, αλλά έβαλες την αγάπη και τη θυσία σε μπουκαλάκια προσδοκίας και συναλλαγής.

 Πριν την Ανάσταση έχουμε τη Σταύρωση, διότι η πραγματική χαρά οφείλει να περάσει από το καμίνι του πόνου για να αντέξει στην αιωνιότητα. Σταύρωση σημαίνει αναστήλωση της αληθινής μου πραγματικότητας, η αναμέτρηση του εαυτού μου πρόσωπο με πρόσωπο, με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Αυτή η πραγματικότητα δεν είναι άλλη, από το να πάρω εγώ τον πόνο σου ώστε να γίνει χαρά και για τους δύο μας. Και όταν αυτός ο πόνος σημαίνει να πεθάνω εγώ για να ζήσεις εσύ...είναι πόνος χαροποιός διότι δίνει ζωή καταργώντας τον θάνατο. Σαν να φυτρώνει τριαντάφυλλο στα κάρβουνα ένα πράγμα.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡΝΑΟΥΛ

π. Ἀνδρέας Οὐστιουζάνιν

Διήγηση γιὰ τὰ ἀληθινὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν στὴν πόλη Μπαρναοὺλ στὴν Κλαυδία Οὐστιουζάνινα τὸ 1964. Ἡ διήγηση τῆς Κ. Ν. Οὐστιουζάνινα καταγράφηκε λέξη πρὸς λέξη ἀπὸ τὸν γιό της, τὸν πρωτοπρεσβύτερο Ἀνδρέα Οὐστιουζάνιν. – Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Μακαριστοῦ Πατριάρχη Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας Ἀλεξίου Β΄.

Εἰσαγωγικό ἀπό entaksis: Τὸ «Θαῦμα τοῦ Μπαρναούλ» συγκλόνισε τὴ σοβιετικὴ κοινωνία τοῦ 1964, καθὼς ἡ ἀνάσταση τῆς κλινικὰ νεκρῆς Κλαύδιας Οὐστιουζανίνα μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες ἀποτέλεσε ἕνα ρῆγμα στὸν ἐπίσημο κρατικὸ ἀθεϊσμό. Ἡ εἴδηση τῆς πλήρους θεραπείας της ἀπὸ τὸν καρκίνο διαδόθηκε ἀστραπιαῖα, προκαλώντας δέος στοὺς πιστοὺς καὶ ἀμηχανία στὶς ἀρχές, οἱ ὁποῖες εἶδαν μία ἁπλὴ γυναίκα νὰ μετατρέπεται σὲ ζωντανὴ ἀπόδειξη τῆς μεταφυσικῆς πραγματικότητας.

 Αὐτὸ τὸ ἐκπληκτικὸ περιστατικό δὲν διέλαθε τῆς προσοχῆς τοῦ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ, ὁ ὁποῖος τὸ ἐξετάζει διεξοδικὰ στὸ ἐμβληματικὸ βιβλίο του «Ἡ Ψυχὴ μετὰ τὸν Θάνατο». Ὁ π. Σεραφεὶμ ἐντάσσει τὴν ἐμπειρία τῆς Κλαύδιας σὲ μία συστηματικὴ ἀντιπαραβολὴ μεταξὺ τῶν σύγχρονων ἐρευνῶν γιὰ τὶς μεταθανάτιες ἐμπειρίες (NDE) καὶ τῆς γνήσιας πατερικῆς διδασκαλίας. 

 Στὸ ἐν λόγῳ σύγγραμμα, ὁ π. Σεραφεὶμ ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ περίπτωση τῆς Κλαύδιας διαθέτει μία «πνευματικὴ ποιότητα» ποὺ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὶς κοσμικὲς ἀφηγήσεις. Ἐνῶ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι περιγράφουν ἁπλῶς εὐχάριστα συναισθήματα, ἡ Κλαύδια περιέγραψε μὲ λεπτομέρεια τὴν κρίση τῆς ψυχῆς καὶ τὴν παρουσία τῆς Παναγίας, στοιχεῖα ποὺ γιὰ τὸν Ρόουζ ἀποτελοῦν ἀπόδειξη ὅτι ἡ ἐμπειρία της δὲν ἦταν προϊόν ὑποβολῆς, ἀλλὰ μία πραγματικὴ πνευματικὴ ἀποκάλυψη. 

Ὁ π. Σεραφεὶμ ἐπισημαίνει ὅτι οἱ περιγραφές, ὅπως οἱ «δωδεκάδες σκάλες» ἢ ἡ «κοτσίδα» ποὺ ἀναφέρει ἡ Κλαύδια, εἶναι ἀνθρώπινες προσπάθειες νὰ περιγραφεῖ τὸ ἄρρητο. Τονίζει ὅτι αὐτὰ τὰ στοιχεῖα δὲν πρέπει νὰ ἐκλαμβάνονται ὡς μία κυριολεκτικὴ γεωγραφία τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλὰ ὡς πνευματικὰ σύμβολα ποὺ ἔγιναν κατανοητὰ ἀπὸ τὴν Κλαύδια μὲ βάση τὶς δικές της προσλαμβάνουσες παραστάσεις, ὥστε νὰ μπορέσει ὁ νοῦς της νὰ διαχειριστεῖ τὸ ὑπερβατικό.

Ὁ π. Σεραφεὶμ προειδοποιεῖ τοὺς πιστοὺς γιὰ τὸν κίνδυνο τῆς πλάνης. Ἐξηγεῖ ὅτι δὲν πρέπει νὰ κυνηγοῦμε τέτοια θαύματα ὡς αὐτοσκοπὸ ἢ ὡς πηγὴ ἐντυπωσιασμοῦ. Ἡ ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωὴ δὲν τρέφεται ἀπὸ μεταφυσικὲς περιέργειες, ἀλλὰ ὀφείλει νὰ ἐπικεντρώνεται στὴ Μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, στὴν ταπείνωση καὶ στὴν καθημερινὴ μετάνοια, στοιχεῖα ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἀσφαλῆ ὁδὸ γιὰ τὴ σωτηρία

  Ἐγώ, ἡ Οὐστιουζάνινα Κλαυδία Νικήτιτσνα, γεννήθηκα στὶς 5 Μαρτίου 1919 στὸ χωριὸ Γιάρκι τῆς περιφέρειας Νοβοσιμπίρσκ, σὲ μιὰ πολυμελή οἰκογένεια τοῦ ἀγρότη Νικήτα Τροφίμοβιτς Οὐστιουζάνιν. Στὴν οἰκογένεια εἴμαστε δεκατέσσερα παιδιά, ἀλλὰ ὁ Κύριος δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε μὲ τὸ ἔλεός Του.
  Τὸ 1928 ἔχασα τὴ μητέρα μου. Τὰ μεγαλύτερα ἀδέλφια πῆγαν γιὰ δουλειά (ἐγὼ ἤμουν τὸ προτελευταῖο παιδὶ στὴν οἰκογένεια). Ὁ κόσμος ἀγαποῦσε πολὺ τὸν πατέρα μου γιὰ τὴν προθυμία του νὰ βοηθάει καὶ τὴ δικαιοσύνη του. Βοηθοῦσε τοὺς ἐνδεεῖς μὲ ὅ,τι μποροῦσε. Ὅταν ἀρρώστησε ἀπὸ τυφοειδὴ πυρετό, ἡ οἰκογένεια πέρασε δύσκολα, ἀλλὰ ὁ Κύριος δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε. Τὸ 1934 ὁ πατέρας μου πέθανε.
 Μετὰ τὸ ἑπτατάξιο σχολεῖο πῆγα νὰ σπουδάσω σὲ τεχνικὴ σχολὴ καὶ στὴ συνέχεια τελείωσα σχολὴ ὁδηγῶν (1943 – 1945). Τὸ 1937 παντρεύτηκα. Μετὰ ἀπὸ ἕναν χρόνο γεννήθηκε ἡ κόρη μου Ἀλεξάνδρα, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ δύο χρόνια ἀρρώστησε καὶ πέθανε. Μετὰ τὸν πόλεμο ἔχασα τὸν σύζυγό μου. Ἦταν δύσκολα μόνη μου, χρειαζόταν νὰ δουλεύω σὲ κάθε εἴδους ἐργασίες καὶ θέσεις.

 Τὸ 1941 ἄρχισε νὰ μὲ πονάει τὸ πάγκρεας καὶ ἄρχισα νὰ ζητάω βοήθεια ἀπὸ τοὺς γιατρούς. Παντρεύτηκα γιὰ δεύτερη φορά, παιδιὰ δὲν εἴχαμε γιὰ πολὺ καιρό. Τελικά, τὸ 1956 γεννήθηκε ὁ γιός μου Ἀνδριούσα. Ὅταν τὸ παιδὶ ἔγινε 9 μηνῶν, χωρίσαμε μὲ τὸν σύζυγό μου, γιατὶ ἔπινε πολύ, μὲ ζήλευε καὶ φερόταν ἄσχημα στὸν γιό μας.

 Τὸ 1963 – 1964 ἀναγκάστηκα νὰ μπῶ στὸ νοσοκομεῖο γιὰ ἐξετάσεις. Ἀνακαλύφθηκε κακοήθης ὄγκος. Ὡστόσο, μὴ θέλοντας νὰ μὲ στεναχωρήσουν, μοῦ εἶπαν ὅτι ὁ ὄγκος ἦταν καλοήθης. Ἤθελα νὰ μοῦ ποῦν τὴν ἀλήθεια, χωρὶς νὰ κρύψουν τίποτα, ἀλλὰ μοῦ ἀνέφεραν μόνο ὅτι ὁ φάκελός μου βρίσκεται στὸ ὀγκολογικό κέντρο. Πηγαίνοντας ἐκεῖ καὶ θέλοντας νὰ μάθω τὴν ἀλήθεια, παρουσιάστηκα ὡς ἀδελφή μου ποὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ ἱστορικὸ τῆς συγγενοῦς της. Μοῦ ἀπάντησαν ὅτι ἔχω κακοήθη ὄγκο, ἢ τὸν λεγόμενο καρκίνο.
 Πρὶν μπῶ γιὰ ἐγχείρηση, ἔπρεπε, σὲ περίπτωση θανάτου, νὰ τακτοποιήσω τὸν γιό μου καὶ νὰ κάνω ἀπογραφὴ τῆς περιουσίας. Ὅταν ἔγινε ἡ ἀπογραφή, ἄρχισαν νὰ ρωτοῦν τοὺς συγγενεῖς ποιὸς θὰ πάρει κοντά του τὸν γιό μου, ἀλλὰ ὅλοι τὸν ἀρνήθηκαν, καὶ τότε τὸν ἐνέγραψαν σὲ ὀρφανοτροφεῖο.

 Στὶς 17 Φεβρουαρίου 1964 παρέδωσα τὶς ἐκκρεμότητες στὸ κατάστημά μου καὶ στὶς 19 Φεβρουαρίου ἤμουν ἤδη στὴν ἐγχείρηση. Τὴν πραγματοποίησε ὁ γνωστὸς καθηγητὴς Ἰσραὴλ Ἰσάεβιτς Νέιμαρκ (ἑβραϊκῆς καταγωγῆς) μαζὶ μὲ τρεῖς γιατροὺς καὶ ἑπτὰ ἀσκούμενους φοιτητές. Τὸ νὰ ἀφαιρέσουν ὁτιδήποτε ἀπὸ τὸ στομάχι ἦταν μάταιο, καθὼς ὅλο εἶχε προσβληθεῖ ἀπὸ καρκίνο· ἀντλήθηκαν 1,5 λίτρο πύον. Πάνω στὸ χειρουργικὸ τραπέζι ἐπῆλθε ὁ θάνατος.

 Τὴν ἴδια τὴ διαδικασία τοῦ χωρισμοῦ τῆς ψυχῆς μου ἀπὸ τὸ σῶμα δὲν τὴν ἔνιωσα, μόνο ξαφνικά εἶδα τὸ σῶμα μου ἀπ᾿ ἔξω, ὅπως βλέπουμε, γιὰ παράδειγμα, κάποιο ἀντικείμενο: ἕνα παλτό, ἕνα τραπέζι κ.λπ. Βλέπω πὼς γύρω ἀπὸ τὸ σῶμα μου τρέχουν ἄνθρωποι, προσπαθώντας νὰ μὲ ἐπαναφέρουν στὴ ζωή.
 Ἀκούω τὰ πάντα καὶ καταλαβαίνω γιὰ τί μιλοῦν. Αἰσθάνομαι καὶ ἀνησυχῶ, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ τοὺς δώσω νὰ καταλάβουν ὅτι εἶμαι ἐδῶ.

 Ξαφνικά βρέθηκα σὲ μέρη οἰκεῖα καὶ ἀγαπημένα, ἐκεῖ ὅπου κάποτε μὲ εἶχαν ἀδικήσει, ὅπου εἶχα κλάψει, καὶ σὲ ἄλλα δύσκολα καὶ ἀξιομνημόνευτα γιὰ μένα μέρη. Ὡστόσο, δὲν ἔβλεπα κανέναν δίπλα μου, καὶ τὸ πόση ὥρα πέρασε γιὰ νὰ ἐπισκεφθῶ αὐτὰ τὰ μέρη καὶ μὲ ποιὸν τρόπο γινόταν ἡ μετακίνησή μου – γιὰ μένα ὅλα αὐτὰ παρέμειναν ἕνα ἀκατανόητο μυστήριο.

Η μεγαλύτερη παγίδα τῶν ἐσχάτων δέν θά εἶναι ἡ βία, ἀλλά ἡ ψευδής ὑπόσχεσις μιᾶς «καλύτερης ζωῆς» χωρίς τόν Θεό.

Κάποτε θὰ ’ρθουν νὰ σοῦ ποῦν τὰ νέα,θὰ ὑποσχεθοῦν γιὰ μιὰ ζωὴ πιὸ ὡραία.
Γραμματεῖς, Φαρισαῖοι, ψευδοπροφῆτες παρέα, κάνοντας θαύματα γιὰ μᾶς, θὰ ἔχουν παγκόσμια σημαία.
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐξηγοῦν ὅτι στὸ τέλος τῶν καιρῶν θὰ πληθύνουν οἱ ψευδοδιδάσκαλοι καὶ ψευδοπροφῆτες, οἱ ὁποῖοι θὰ ὑπόσχονται εἰρήνη καὶ εὐημερία, ἀλλὰ θὰ ὁδηγοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὴν πλάνη.

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων γράφει:
«Ἐλεύσεται καιρὸς καθ’ ὃν ὁ κόσμος ὅλος θὰ θαυμάζει τὰ σημεῖα καὶ τὰ τέρατα, καὶ πολλοὶ θὰ πλανηθοῦν, διότι οὐκ ἔχουσι τὴν ἀλήθειαν ἐν ταῖς καρδίαις.»
Καὶ ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος, μιλώντας γιὰ τὴν πλάνη τῶν ἐσχάτων, λέγει:
«Τότε ὁ πονηρὸς θὰ ἐνεργῇ διὰ σημείων καὶ ψευδοθαυμάτων, ἵνα πλανήσῃ, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς.»

Οἱ Πατέρες διδάσκουν ὅτι ἡ μεγαλύτερη παγίδα τῶν ἐσχάτων δὲν θὰ εἶναι ἡ βία, ἀλλὰ ἡ ψευδὴς ὑπόσχεσις μιᾶς «καλύτερης ζωῆς» χωρὶς τὸν Θεό.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός συνοψίζει:
«Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ σώζει· ἡ πλάνη τοῦ κόσμου ὑπόσχεται εὐδαιμονίαν, ἀλλὰ γεννᾷ δουλείαν.»

πηγή

Μνήμες που ακόμη τρομάζουν...

Μάρτης του...2020 !
Τότε που ξαφνικά όλα... άλλαξαν !
Τότε που οι μέρες θύμιζαν.... άλλες εποχές.
Σκοτεινές... τρομακτικές...!
Τότε που όλοι ζήσαμε μια ... παράνοια , με απειλές, εκβιασμούς , εκφοβισμούς, διλήμματα, διώξεις, κοινωνικό στιγματισμό ...! 
Μια ... υπερβολή άνευ λογικής !
Τότε που νιώσαμε προδομένοι ακόμη κι από μια μεγάλη μερίδα... Ιεραρχών που ελησμονησαν το ομολογιακό πνεύμα των Πατέρων και έκλιναν γόνυ στην ... εξουσία.
Τότε που συνέβη κάτι το πρωτόγνωρο:
Σίγησαν οι Άγιες Τράπεζες και όλα θύμιζαν "κρυφό σχολειό" .

"Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ" Ομιλίες στις Θεομητορικές Εορτές

https://free-ebooks.gr/storage/file/d44a48de-ccc3-4967-87dc-62ce78094d2c.pdf 

ΤΟ ΠΑΤΕΡΙΚΟ ΤΩΝ ΚΑΡΠΑΘΙΩΝ-Φύλλα Ησυχασμού

https://www.chipuliconic.ro/wp-content/uploads/2020/11/Pateric-Carpatin-greaca.pdf

Όσο περισσότερο «απελευθερωνόμαστε», τόσο περισσότερο αυτοκτονούμε

Περισσότερες από 1 αυτοκτονία/ημέρα στην Ελλάδα
Σοκαριστικά στοιχεία δείχνουν 579 περιστατικά αυτοκτονιών το 2025 - Φτάσαμε στα ίδια επίπεδα θανάτων με την περίοδο των lockdown

Περίπου 1.6 αυτοκτονίες την ημέρα ή μία αυτοκτονία ανά 15 ώρες έχουμε στην «προοδευμένη» Ελλάδα του 21ου αιώνα. Στην Ελλάδα όπου ανθεί ο καταναλωτισμός, η «δικαιωματιστική» απελευθέρωση, η πανσεξουαλική «κανονικότητα», η «συμπερίληψη», η διαδικτυακή «ορατότητα» στα social media, η εύκολη επικοινωνία από τις πλατφόρμες chat.

Σε μια εποχή που οι ορμές ικανοποιούνται πιο εύκολα από ποτέ, οι αυτοσχέδιες αγχόνες αγκαλιάζουν απεγνωσμένες ζωές περισσότερο από ποτέ. Ξεκινάμε από τα – μάλλον συγκρατημένα – στοιχεία που δημοσίευσε η ΕΛ.ΑΣ., η οποία συνολικά για το 2025 κατέγραψε συνολικά 448 αυτοκτονίες (1.25 αυτοκτονίες ανά ημέρα) και 995 απόπειρες αυτοκτονίας. 

Οι 374 από αυτούς ήταν άντρες και οι 74 ήταν γυναίκες.195 άτομα χρησιμοποίησαν θηλιά, 86 όπλο, 37 έπεσαν στο κενό από ύψος, 14 χρησιμοποίησαν μαχαίρι, 9 πνίγηκαν, 9 δηλητηριάστηκαν και 98 χρησιμοποίησαν άλλους τρόπους. Οι μήνες που σημειώθηκαν οι περισσότερες αυτοκτονίες ήταν ο Ιούνιος και ο Ιούλιος. Σε 353 από τις αυτοκτονίες, δεν εξιχνιάστηκε το αίτιο που οδήγησε σε αυτές, ενώ σε 66 περιπτώσεις η αυτοχειρία αποδόθηκε σε λόγους ασθένειας, σε 12 σε «αισθηματικούς λόγους», σε 9 σε οικογενειακούς λόγους και σε 8 σε οικονομικούς.
Εκρηκτική αύξηση το 2025

Πάμε όμως και στα πιο εξειδικευμένα νούμερα του Παρατηρητηρίου Αυτοκτονιών της ΚΛΙΜΑΚΑ, που καταγράφουν τα περιστατικά σε ζωντανό χρόνο και παρακάμπτουν τους «σκοπέλους» της υποκαταγραφής. Η ΚΛΙΜΑΚΑ για το 2025 κατέγραψε 579 περιστατικά αυτοκτονίας στην Ελλάδα (1.6 αυτοκτονίες ανά ημέρα), με την πιο βαριά πληττόμενη ηλικιακή ομάδα να είναι οι άνθρωποι 50-54 ετών, ενώ ακολουθεί με ανησυχητικά ποσοστά και η ομάδα 45-49 ετών. Η πτώση από ύψος και ο απαγχονισμός ήταν οι πιο συχνές μέθοδοι του απονενοημένου διαβήματος, με τον αυτοπυροβολισμό να ακολουθεί.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ, ΠΙΕΡΗ ΕΙΣ ΜΟΡΦΟΥ

"Πατριωτικέ λαέ Μόρφου,

Ευχαριστώ για τη μεγάλη τιμή που μου δώσατε να σας πω δύο λόγια στο σημερινό Μνημόσυνον.
Δεν είμαι δυστυχώς το κατάλληλο εκείνο πρόσωπο για να εξάρω και να εξυμνήσω τους νεκρούς αυτούς. Καθήκον μου ήταν να παραστώ σε αυτό ως ΕΛΛΗΝ! Αλλά καθήκον μου ήτο να παραστώ εις το μνημόσυνο αυτό και ως πατέρας, γιατί μεταξύ των νεκρών αυτών είναι και το δικό μου παιδί.

Δεν μας επιτρέπουν οι Δυνάμεις Ασφαλείας να τελούμε μνημόσυνα των παιδιών μας. Φαίνεται πως ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΑΚΟΜΗ. Αυτό έχουν κάμει τη περασμένη Κυριακή στο χωριό μου οι φιλελεύθεροι Άγγλοι. ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΟΥΝ ΑΝ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΑΥΤΑ ΘΑ ΚΑΜΨΟΥΝ ΤΟ ΦΡΟΝΗΜΑ.
ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΥΣΩΜΕΝ ΝΑ ΤΕΛΟΥΜΕΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ! ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩΜΕΝ ΤΟΝ ΑΓΝΟ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑ ακολουθώντας τα βήματα του τρισένδοξου Διγενή μέχρι της Τελικής Νίκης.

Θνητέ, πού λάκκους μοὔσκαψες κ᾿ ἔβγαλες τό χρυσάφι ...

Ιωάννης Πολέμης, Γη, Δ', Κειμήλια, 1904

Στην ποιητική σύνθεση «Γη», ο κατά τ'άλλα γλυκύτατος και ρομαντικός Πολέμης παρουσιάζει με ιδιαίτερη στιχουργική σκληρότητα τη διαχρονική τάση του ανθρώπου προς τη ματαιοδοξία και την αυτοκαταστροφή. Δυστυχώς επίκαιρο όσο ποτέ.

Θνητέ, ποὺ λάκκους μοὔσκαψες κ᾿ ἔβγαλες τὸ χρυσάφι,
οἱ λάκκοι ἐκεῖνοι ἐγίνηκαν τῆς εὐτυχίας σου τάφοι·
καὶ μέσα των καὶ γύρω των ἄνθη ζωῆς δὲν εἶδα,
μὰ εἶδα τὴν ψεύτρα Ἐλπίδα νὰ θάβῃ τὴ Χαρά.

...ἦλθε ἡ Χάρις, καί μᾶς πῆρε ἀγκαλιά διά τῆς Θεοτόκου....

  Ἄν σήμερα ὑπάρχομε καί ὡς ἔθνος καί ὡς κράτος κι ὡς ἄνθρωποι καί ὡς Χριστιανοί καί ὡς κόσμος, τό ὀφείλομε στίς ἱκεσίες, στίς πρεσβεῖες καί στίς δεήσεις καί στήν ἀγάπη καί στήν ἄγρυπνη φροντίδα Ἐκείνης, πού αἰῶνες τώρα μᾶς περιποιεῖται κατά τόν καλύτερο τρόπο… ἦλθε ἡ Χάρις, καί μᾶς πῆρε ἀγκαλιά διά τῆς Θεοτόκου.

+ π.Ἀνανίας Κουστένης

Μή φοβηθεῖς ὅτι θά πτωχεύσεις ποτέ ἀπό τήν ἐλεημοσύνη, ἀντίθετα....

 Μὴ φοβηθεῖς ὅτι θὰ πτωχεύσεις ποτέ ἀπὸ τὴν ἐλεημοσύνη, ἀντίθετα μάλιστα ὅσο δίνεις τόσο σοῦ τὰ πολλαπλασιάζει ὁ Κύριος, ὅπως φαίνεται σὲ διάφορα βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ κυρίως στὸ βίο τοῦ σπλαχνικότατου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, ποὺ δὲν ἔδινε δέκα ἢ εἴκοσι φλουριὰ ἀλλὰ λίτρες χρυσοῦ, καὶ ὅσο αὐτὸς ἔδινε τόσο τοῦ ἔστελνε ὁ Θεὸς περισσότερα· καὶ μιὰ φορά ποὺ προσευχόταν, τὸν ἄκουσε κάποιος νὰ λέει: 

 «Τώρα θὰ φανεῖ, πολυέλεε Δέσποτα, ποιός θὰ βαρεθεῖ πρῶτος, ἡ χάρη σου νὰ μοῦ στέλνεις τοὺς θησαυροὺς ἢ ἐγὼ νὰ τοὺς μοιράζω στοὺς φτωχούς». 

Αὐτὸ τὸ εἶπε γιατί τοῦ ἔστειλαν ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ δέκα ἀγγεῖα μὲ μέλι χάριν ἐλεημοσύνης καὶ ἀπὸ τὴν καλή του προαίρεση μετασκεύασε ὁ Παντοδύναμος τὸ μέλι καὶ ἔγινε χρυσὸ ἁγνό.

 Βλέπεις πῶς ἀνταμείβει ὁ Δεσπότης τοὺς ἐλεήμονες, ὄχι μόνο στὸν μέλλοντα ἀλλὰ καὶ στὸν παρόντα αἰῶνα; Δὲν εἶναι ψευδὴς ἡ «Παροιμία» ποὺ λέει: 

«Ὅποιος ἐλεεῖ ἕνα φτωχὸ δὲ θὰ δεῖ ποτὲ φτώχεια, ἀλλὰ ὅποιος τὸν καταφρονεῖ θὰ λιμοκτονήσει».

''Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία'' σελ. 341 ἐκδ. Γνόφος

πηγή

Ο άγιος Γρηγόριος "ο Διάλογος", Πάπας Ρώμης

Ο άγιος Γρηγόριος "ο Διάλογος", Πάπας Ρώμης (σήμερα η μνήμη του). Λεπτομέρεια τοιχογραφίας, ναός Ζωοδόχου Πηγής, Αμυγδαλή (Κουκουράβα) Αγιάς

πηγή

Μελισσοφάγοι...

Με αφορμή αυτήν την υπέροχη φωτογραφία λίγα πράγματα για τους μελισσοφάγους

  Ένα –στην κυριολεξία– ουράνιο θέαμα μπορεί να απολαύσει κανείς παρακολουθώντας μια οικογένεια μελισσοφάγων να πετά, ιδιαιτέρως αυτές τις μέρες: Καταιγισμός χρωμάτων και φωτός. Χρώματα. Χρώματα μαγευτικά. Λαμπροφόρα. Και ελιγμοί, ωσάν ακροβασίες. Και μουσικές φωνές. Και η απόλυτη ελευθερία στις θεσπέσιες, αέρινες πτήσεις. Το πλείστον, πετούν οικογενειακώς. Συγγενικά δε άτομα αλληλοβοηθούνται στην ανατροφή και στο μεγάλωμα των μικρότερων, γεγονός σπάνιο σε οικογένειες γνωστών πτηνών. Σπάνια είναι και η ομορφιά τους. Πρόκειται ίσως για τα ωραιότερα πουλιά που επισκέπτονται την Ελλάδα –τον μήνα Απρίλιο συνήθως– για να αναπαραχθούν, ενώ αναχωρούν γύρω στον Σεπτέμβριο αναζητώντας θερμότερους τόπους.

Ο νεολαιϊσμός και τα ασεβή τσογλάνια της προόδου

Ό,τι πει το παιδί είναι καλό, αληθές και αθώο. Έτσι φτάσαμε στις αστοιχείωτες Γκρέτες να σηκώνουν δαχτυλάκια στην ανθρωπότητα και σε όλη αυτή την αρρωστημένη νοοτροπία του «τα παιδιά είναι το μέλλον μας, άρα θα υπακούμε πιστά στα θέλω τους» και «τα παιδιά είναι αθώα, από αυτά μαθαίνεις την αλήθεια». Από πίσω βρίσκεται η θεωρία του μοσχαναθρεμμένου ψυχάκια, του Ρουσσώ, που πίστευε ότι ο άνθρωπος γεννιέται καλός, αλλά αργότερα διαφθείρεται από την Κοινωνία. Έτσι τα παιδιά, για το εκτός πραγματικότητας ιδεολόγημα του βιεννέζικου καναπέ, συμβολίζουν την έμφυτη αθωότητα και καλοσύνη που καταστρέφει η Κοινωνία των διεφθαρμένων ενηλίκων. Πρόκειται για ένα γελοίο και παράλογο ιδεολόγημα, λανθασμένο και επικίνδυνο, που ασπάστηκε μαζικά ο ανερμάτιστος συρφετός της κοινωνικής προόδου - ειδικά από τη δεκαετία του 70’ και έπειτα.

 Σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο, κάθε φορά που ένας καθηγητής μαλώνει ένα παιδί να τρέχει ο γονιός του και να ωρύεται στο σχολείο: «πως τόλμησες ρε να το κάνεις αυτό στο παιδί μου». 

 Κάθε τρεις και λίγο ακούς στα κανάλια της ντροπής επιστουμπωνισμένες μπούρδες για τη μεγάλη αξία της «παιδοκεντρικότητας» και άλλες προοδευτικές/μεταμοντέρνες επινοήσεις, από μειράκια με πτυχίο που δεν έχουν ξεσκατίσει ποτέ μωρό ή μεγαλώσει παιδί. Ακούς συνεχώς για μοντέλα που πρέπει να αντιγράψουμε στην Ελλάδα και για νέες πρωτοποριακές μεθόδους που προσφέρουν καλή Παιδεία δίχως κόπο. Όλα ανώδυνα και εύκολα, όλα αντιγραφές δίχως μόχθο και τιμωρία για ένα σωρό απείθαρχα και ασεβή τσογλάνια της προόδου που συχνά συμπεριφέρονται εγκληματικά μέσα στις σχολικές τάξεις.

ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ;;

Άμα θέλει κανείς να πάρει μια γερή γεύση από τη μιζέρια και την παρακμή που μεταδίδουν αρκετά από τα ΜΜΕ ας μελετήσει το άρθρο με τίτλο «Μετανοιώνω που έκανα παιδιά» ("I regret having children") που δημοσιεύτηκε στις 2 Μαρτίου του 2026 στο New York Magazine. 

https://www.thecut.com/article/women-regret-having-children.html

Περιέχει μαρτυρίες από τρεις μητέρες που δήλωσαν ότι αν μπορούσαν να γυρίσουν πίσω τον χρόνο, δεν θα έκαναν παιδιά...
Σε αυτό παρουσιάζεται η «μετανιωμένη μητρότητα» σαν κάτι συνηθισμένο. Υπερτονίζεται ότι η μητρότητα φέρνει άγχος και εξάντληση ενώ αναγκάζει τη μητέρα να εγκαταλείψει την επαγγελματική της σταδιοδρομία.

Επιπλέον γράφεται ότι μετά την έλευση του παιδιού η γυναίκα χάνει την ταυτότητά και την ανεξαρτησία της ενώ υποστηρίζεται ότι η κοινωνία παρουσιάζει τη μητρότητα πολύ ρομαντικά... Κατά το άρθρο, πολλοί είναι οι γονείς που έχουν μετανιώσει για τη γονεϊκότητά τους αλλά βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο ρόλο του γονέα εξαιτίας των κοινωνικών ταμπού.

Κανείς δεν αντιλέγει ότι η ανατροφή των παιδιών είναι μια απαιτητική αποστολή... Η θυσία για τα παιδιά όμως είναι αυτή που δίνει την προοπτική της πραγματικής ευτυχίας σε μια κοινωνία που αγαπά τη ζωή! Άνθρωποι και κοινωνίες που δεν είναι αποφασισμένοι να κοπιάσουν για το γέλιο των παιδιών είναι καταδικασμένοι σε μια καταθλιπτική παρακμή...

Νικόδημος Καλλιντέρης

Άγιοι Γέροντες για την εξομολόγηση και την μετάνοια

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
Αν ο άνθρωπος δεν τα λέει όλα στον πνευματικό του, τότε είναι ο δρόμος του στραβός και δεν οδηγεί στην σωτηρία.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος
Την ψυχή που συνηθίζει να εξομολογείται, η σκέψη της εξομολογήσεως, την συγκρατεί σαν χαλινάρι και δεν την αφήνει να αμαρτήσει. Αντίθετα οι αμαρτίες που δεν σκέφτεται κάποιος να τις εξομολογηθεί, συνεχώς σαν σε σκοτάδι, τις διαπράττει άφοβα.

Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής
α) Πρόσεχε να καθαρίζεις τον εαυτόν σου με καθαρή εξομολόγηση. Μην αφήνεις ακαθαρσία αμαρτίας μέσα σου, για να μην βρίσκει αιτία ο πονηρός και σε ρίχνει. Αποκάλυψε στον γέροντά σου τους λογισμούς σου και αυτός σε θεραπεύει. Μην κρύψεις ποτέ λογισμό σου, διότι μέσα σ' αυτόν βρίσκεται κρυμμένη η πονηριά του διαβόλου.

β) Όσο αργείς να ζητήσεις συγχώρεση, πηγαίνοντας για εξομολόγηση, τόσο περισσότερο δίνεις άδεια στον πονηρό (διάβολο) να απλώνει μέσα σου ρίζες.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης
Δεν σε κατηγορώ ότι έκανες αμαρτίες πολλές και σοβαρές, όχι, άνθρωπος είσαι. Σε κατηγορώ, γιατί δεν εξομολογείσαι. Αυτό σε κατηγορώ. Έπεσες; Στον πνευματικό. Έπεσες; Στον πνευματικό, όλα στον πνευματικό. Και η οσία Μαρία, πρώτα εξομολογήθηκε.

Δος μου απ’τις αρετές σου.Προσευχή - Ύμνος του Αγ. Νεκταρίου προς την Παναγία

Πηγή Φώτο

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,
Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,
Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,
κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,
ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,
επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,
άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,
φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.
Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,
διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,
τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,
την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,
γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,
την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.
Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,
το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,
ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.
Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,
πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,
τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.
Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,
την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

ΜΙΚΡΕΣ ΦΛΟΓΕΣ ΠΙΣΤΗΣ - ΑΡΤΑ, 1957

Ένα παιδί σκύβει στο μανουάλι της Αγίας Θεοδώρας για να ανάψει το κερί του.
Ο φακός του Ολλανδού φωτογράφου Cas Oorthuys κατέγραψε εκείνη τη στιγμή πίστης μέσα στο ημίφως του ναού.
Λίγο πριν από την εορτή της πολιούχου της Άρτας, οι εικόνες αυτές θυμίζουν μια πράξη απλή αλλά διαχρονική: το κερί που ανάβει και η σιωπηλή προσευχή.
Δείτε όλες τις φωτογραφίες και την ιστορία τους εδώ:
https://doxesdespotatou.com/mikres-floges-pistis-ston.../

Cas Oorthuys, 1957
Πηγή φωτογραφιών: Nederlands Fotomuseum

....Χαιρετισμός στον Άι Γιάννη...

 Τον έβλεπα κάθε δειλινό την ίδια ώρα, που επέστρεφε με τη βάρκα του από το ψάρεμα. 

Η επιστροφή του στο απάνεμο λιμανάκι της Αμαρύνθου ακολουθούσε πάντα την ίδια απαράβατη ιεροτελεστία. Τον χαιρετισμό στον Άι Γιάννη! 

Μόλις η βάρκα έφτανε στο ύψος του δρόμου, όπου βρίσκεται η ομώνυμη εκκλησία, σηκωνόταν όρθιος από τη θέση του στο τιμόνι και βγάζοντας το ψάθινο καπέλο του με σεβασμό έκανε το σταυρό του κοιτάζοντας προς τη μεριά του Αγίου. Έπειτα, συνέχιζε απλά το δρόμο του προς το λιμάνι.

Μου έκανε εντύπωση η απλότητα και η συνέπεια του κάθε φορά να χαιρετάει τον Άγιο. Έτσι ένα απόγευμα τον ζωγράφισα στα γρήγορα σε μια ακουαρέλα....

Γεράσιμος Γερολυμάτος

Η τιμία κάρα του Αγίου Σωφρονίου Πατριάρχου Ιεροσολύμων

 Η τιμία κάρα του τιμωμένου την 11η Μαρτίου Αγίου Σωφρονίου Πατριάρχου Ιεροσολύμων στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Χιλιομοδίου Κορινθίας

Διηγήσεις άγνωστων θαυμάτων της Οσίας Μητρός ημών Θεοδώρας βασίλισσας Άρτης

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Ο οικονόμος π. Σταύρος Παπαχρήστου, Αρχιερατικός Επίτροπος Μητροπόλεως Άρτης, σε χειρόγραφες σημειώσεις του που διασώθηκαν αναφέρει τα δύο παρακάτω θαύματα της Οσίας Θεοδώρας. Στο κείμενο που δημοσιεύουμε διατηρούμε το γλωσσικό ύφος και την ορθογραφία του αρχικού κειμένου

. Ευχαριστούμε τον θεολόγο κ. Γεροκόμο Γεώργιο για την ευγενή παραχώρηση του κειμένου:
«…Επειδή εις τον Ναόν της αγίας Θεοδώρας ο ιερεύς Χρήστος Κωτσάκης ήτο γέρων περίπου 80 ετών, εγώ ως νεώτερος επήγενα συχνά και ιερουργούσα εις τον Ναόν της Αγ. Θεοδώρας. Μίαν ημέραν ήλθεν εις τον ιερόν Ναόν της Αγ. Θεοδώρας η κυρία Θεοδώρα Θυμοπούλου αδελφή του πρώην Βουλευτού Άρτης κ. Σπυρίδωνος Βαρζέλη και έφερεν εις τον Ναόν τηλιγμένον εντός μεταξωτού Μανδυλίου ολόκληρον την ομοπλάτην της Αγίας Θεοδώρας, την παραλάβαμε την ασπάσθημεν και την τοποθετήσαμαι εις την Λάρνακα της Αγίας. 

 Εις την Λάρνακα δεν υπήρχον πολλά οστά, άγια Λείψανα της Αγίας Θεοδώρας, ούτε οστά, των ποδών, ούτε των χειρών, μόνον ένα της χειρός η σαΐτα, η σπονδιλική στίλη, ολίγα μέρη των πλευρών, εκ της αγίας κάρας ένα πολλοί μικρόν μέρος μετά ενός οδόντος, και όλιγι σκόνη εκ των αγίων Λειψάνων, εγώ ο ίδιος το έτος 1930 μετά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Άρτης κ. Σπυρίδωνος ήνειξα την Λάρνακα της Αγίας και ετοποθέτησα κατά σειράν τα ολίγα άγια Λείψανα εις το κουβούκλιον άνωθεν των αγίων Λειψάνων ετοποθέτησα την εικόνα της Αγ. Θεοδώρας η οποία εδωρήθη υπ’ εμού εις Μνημόσυνόν μου, την εικόνα της αγίας Θεοδώρας την εζωγράφησε ο Αγιογράφος του Αγίου Όρους Λάζαρος Μοναχός της νέας Σκήτης, όπισθεν της Αγίας Εικόνας, γράφω το όνομά μου και έχω σφραγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Άρτης.

Επανέρχομαι πάλιν περί της ομοπλάτης της αγίας Θεοδώρας. Εγώ είπον της κυρίας Θ. Θυμοπούλου πως είχεν αυτή το μέρος αυτό της αγ. Θεοδώρας και πως και διατί το έφερεν σήμερον εις τον ιερόν Ναόν της Αγ. Θεοδώρας. (το είχε φέρει τον Αύγουστον 1914).

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

Έρευνα Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Παράδοση στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας είναι να γίνεται η ανακομιδή των λειψάνων κεκοιμημένου Ορθοδόξου χριστιανού μετά την συμπλήρωση τριών - πέντε ετών από του θανάτου του. Η ανακομιδή λειψάνων είναι πρακτική που εφαρμόζεται πάνω από 1500 χρόνια σε όλες τις Ορθόδοξες χριστιανικές Μονές του κόσμου.

Η τοπική εκκλησία της Άρτας την Κυριακή Β Ματθαίου, που είναι η πρώτη Κυριακή μετά των Αγίων Πάντων, εορτάζει την ανάμνηση της ανακομιδής των λειψάνων της Οσίας μητρός ημών Θεοδώρας. Για το θέμα της ανακομιδής των λειψάνων της Οσίας Θεοδώρας υπάρχουν συγκεχυμένες πληροφορίες, επειδή ως επίσημη ανακομιδή αναφέρεται αυτή του 1873 (19ος αιώνας), για την οποία έχει συνταχθεί και δημοσιευτεί σχετικό πρωτόκολλο. Όμως και η υμνογραφία της εορτής της 11ης Μαρτίου και η προφορική παράδοση μας δίνουν μαρτυρίες και για άλλες ανακομιδές.

Α. Υμνογραφικές μαρτυρίες για ανακομιδές λειψάνων της Οσίας
Ο βιογράφος της Οσίας μοναχός Ιώβ (που έζησε τον 13ο αιώνα) σε τροπάριο της λιτής και σε κανόνα της ακολουθίας της 11ης Μαρτίου, που συνέθεσε, γράφει για την ύπαρξη θαυματουργών λειψάνων, που είναι τοποθετημένα σε λάρνακα, γεγονός που αποδεικνύει, ότι είχε πραγματοποιηθεί ανακομιδή των λειψάνων της Οσίας σύμφωνα με το μοναχικό τυπικό. Συγκεκριμένα:
-Στο πρώτο τροπάριο της λιτής αναφέρονται τα εξής:
«Ποταμοί των ιαμάτων εκ της τιμίας σου λάρνακος προχέουσιν εκάστοτε, δι΄ ών τας των νοσούντων μαλακίας Θεοδώρα θεραπεύεις, δυνάμει του Παναγίου Πνεύματος……»
-Στον δεύτερο κανόνα στην δ' ωδή γράφονται τα εξής:
«Ιατρείον τοις νοσούσιν, η σορός των λειψάνων σου ανεδείχθη πάσι, ρώσιν, Θεοδώρα, παρέχουσα…..».

Β. Μαρτυρίες της προφορικής παράδοσης
Υπάρχουν μαρτυρίες της τοπικής παράδοσης, οι οποίες αναφέρονται σε προσπάθεια σύλησης του τάφου της Οσίας και την αναγκαστική ανακομιδή.

Το πορτοκάλι της αγάπης στα Καρούλια

«Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» γράφει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δείχνοντας ότι κάθε πράξη αγάπης προς τον αδελφό γίνεται μυστικά προς τον ίδιο τον Θεό.

Στα απόκρημνα βράχια των Καρουλίων, εκεί όπου η γη μοιάζει να τελειώνει και η προσευχή αρχίζει, ζούσε κάποτε ένας ταπεινός ασκητής, ο γέροντας Αρσένιος. Το κελί του ήταν μια μικρή σπηλιά σκαμμένη μέσα στον βράχο. Χρόνια πολλά είχαν περάσει χωρίς να γευθεί λάδι ή κρασί, και το σώμα του είχε μάθει να ζει με λίγα χόρτα, λίγο ψωμί και πολλή προσευχή. Η καρδιά του όμως είχε γεμίσει από μια άλλη τροφή, εκείνη που γεννά η αγάπη προς τον Θεό και προς κάθε άνθρωπο.

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ημέρες εκείνες για τους ασκητές του Αγίου Όρους δεν είναι απλώς μνήμη γεγονότων, αλλά βίωμα του ίδιου του Πάθους του Χριστού. Η σιωπή βαθαίνει, η προσευχή γίνεται πιο θερμή και η νηστεία πιο αυστηρή. Το σώμα πεινά, αλλά η ψυχή μαθαίνει να αναζητεί τον αληθινό άρτο της ζωής. Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η νηστεία είναι μητέρα της καθαρότητας της καρδιάς και φύλακας της ταπεινώσεως.

Τη Μεγάλη Τετάρτη, ένας νεαρός προσκυνητής κατάφερε με κόπο να φθάσει μέχρι εκείνα τα δύσβατα μονοπάτια. Είχε ακούσει για τον γέροντα Αρσένιο και θέλησε να πάρει την ευχή του. Δεν τον βρήκε έξω από τη σπηλιά και άφησε σιωπηλά στην είσοδο ένα μεγάλο, ώριμο πορτοκάλι. Ήταν ένα απλό δώρο, αλλά μέσα στη φτώχεια των Καρουλίων έμοιαζε σαν θησαυρός.

Το απόγευμα, όταν ο γέροντας βγήκε να μαζέψει λίγα άγρια χόρτα, είδε το πορτοκάλι να λάμπει επάνω στην πέτρα σαν μικρός ήλιος. Το πήρε στα χέρια του. Η ευωδία του απλώθηκε στον αέρα. Το σώμα του, κουρασμένο από τη νηστεία, ένιωσε έντονα την επιθυμία. Για μια στιγμή η σκέψη ψιθύρισε πως θα μπορούσε να το φάει. Θα του έδινε δύναμη για την αγρυπνία της Σταύρωσης.

Η πνευματική προσωπογραφία της Οσίας μητρός ημών Θεοδώρας της πολιούχου της Άρτας

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Εισαγωγικά.
Η Αγία Θεοδώρα της Άρτας δεν έχει επίσημη αγιοκατάταξη με τη νεότερη, τυπική συνοδική έννοια του όρου, καθόσον δεν υφίσταται πράξη αγιοκατατάξεως από κεντρικό συνοδικό όργανο (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ), όπως αυτός ο θεσμός διαμορφώθηκε κυρίως κατά τους νεότερους χρόνους (19ο–20ό αιώνα), ιδίως στο πλαίσιο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η απουσία, όμως, τέτοιας πράξεως δεν αναιρεί ούτε θέτει σε αμφιβολία την αγιότητά της. Στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εκκλησιαστική παράδοση, η αναγνώριση της αγιότητας δεν προϋπέθετε τυπική νομική ή διοικητική πράξη, αλλά πραγματοποιείτο μέσω της λατρευτικής ζωής της Εκκλησίας, της τοπικής τιμής και της αδιάλειπτης συνέχειας της παραδόσεως.

Η Αγία Θεοδώρα τιμάται επί αιώνες στην Άρτα ως Αγία, διαθέτει καθιερωμένο Συναξάριο και Βίο, ιερά λείψανα σε δημόσια προσκύνηση, ορισμένη ημερομηνία εορτής (11 Μαρτίου) και λειτουργική Ακολουθία, στοιχεία τα οποία συνιστούν εκκλησιολογικώς πλήρη και ουσιαστική αναγνώριση της αγιότητάς της προ της καθιερώσεως του τυπικού θεσμού της συνοδικής αγιοκατατάξεως. Ως εκ τούτου, επιστημονικά και θεολογικά ορθό είναι να λέγεται ότι η Αγία Θεοδώρα τιμάται ως Αγία ΜΟΝΟ στις τοπικές εκκλησίες Άρτας και Σερβίων Κοζάνης, βάσει παλαιάς και συνεχούς τοπικής εκκλησιαστικής παραδόσεως και όχι ότι «αγιοκατατάχθηκε» με τη νεότερη συνοδική διαδικασία. Στο ίδιο εκκλησιολογικό πλαίσιο εντάσσεται και η Ακολουθία της, η οποία αποτελεί έκφραση της παραδεδομένης τοπικής εκκλησιαστικής μνήμης και όχι προϊόν σύγχρονης κεντρικής συνοδικής επεξεργασίας, χωρίς τούτο να θίγει την κανονικότητα της τιμής της Αγίας, ούτε τη θέση της στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας.

Υπό το φως των ανωτέρω, και προκειμένου να αποκατασταθεί η ακρίβεια, η σαφήνεια και η κανονική τάξη ως προς την τιμή της Αγίας Θεοδώρας της Άρτας και τη σχετική Ακολουθία, καθίσταται αναγκαία η λήψη συγκεκριμένων εκκλησιαστικών μέτρων. Πρώτον, η αρμόδια εκκλησιαστική αρχή οφείλει να προβεί σε επίσημη ιστορική, θεολογική και υμνογραφική εξέταση της Ακολουθίας, με σκοπό τον εντοπισμό και τη διόρθωση ατελειών, ώστε το κείμενο να εναρμονίζεται πλήρως με την ιστορική και ορθόδοξη παράδοση. Δεύτερον, να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες για την αναγραφή της Οσίας στο επίσημο Αγιολόγιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ώστε η Αγία να τιμάται από τους απανταχού της γης Ορθοδόξους.

Τρίτον, εφόσον στο μέλλον επιδιωχθεί η υπερτοπική ή πανελλαδική καθιέρωση της τιμής της Οσίας, η Ακολουθία της πρέπει να ενταχθεί σε λειτουργικά βιβλία. Η ένταξή της σε λειτουργικά βιβλία γενικής χρήσεως θα πρέπει να πραγματοποιηθεί κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματος προς το αρμόδιο συνοδικό όργανο, συνοδευόμενου από πλήρως τεκμηριωμένο ιστορικό, αγιολογικό και θεολογικό φάκελο.

Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

 Η πίστη στο Θεό ήταν αναντίρρητη στην παραδοσιακή κοινωνία, όπου δεν υπήρχαν άθεοι. 

 Στη Νεωτερικότητα σκέφτονταν ορθολογιστικά: 

«Και που ξέρω εγώ αν έγιναν έτσι τα πράγματα; Αν τα έγραψαν σωστά για το Χριστό;» κ.λπ. 

 Στη Μετανεωτερικότητα αλλάζει το κλίμα: 

 «Πολύ καλό πράγμα η Πίστη. Δεν έχει σημασία που πιστεύετε,αρκεί να πιστεύετε αν αυτό σας βοηθάει στα συναισθήματα, σας δίνει ηρεμία». 

Γι' αυτό και σήμερα δεν συναντάμε τόσο την αθεία που εντοπίζαμε παλιότερα και την ειρωνεία. Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

π.Βασίλειος Θερμός-φίλοι

Σκέψεις για τον υποκριτικό ανθρωπισμό

 Ο σκοπός του υποκριτικού ανθρωπισμού πολύ συχνά - ειδικά όταν προέρχεται από την οικοφοβική/προοδευτική πτέρυγα (αριστερή και φιλελεύθερη) - είναι η σκόπιμη εξαπάτηση της κοινής γνώμης.

 Η ατζέντα του σύγχρονου επαγγελματία ευαίσθητου, που κόπτεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα εκείνων που εξυπηρετούν το πολιτικό ή άλλο αφήγημά του, έχει γίνει στις μέρες μας μια εμετική κανονικότητα στη Δύση. Μια κανονικότητα που σιτίζει και προσφέρει απασχόληση σε αναρίθμητους υποκριτές, κοινωνικά παράσιτα, επαγγελματίες «με τον άνθρωπο» και λοιπά υποκείμενα της πάντα επιλεκτικής ευαισθησίας που πληρώνεται αδρά σήμερα.

Βέβαια δεν είναι όλοι ύπουλοι υποκριτές με προσωπική ατζέντα, υπάρχουν και οι καταναλωτές ανθρωπισμού που τον αναπαράγουν άκριτα και αυτοί είναι χιλιάδες. Πράγματι, σε πολλές περιπτώσεις ο υποκριτικός ανθρωπισμός πηγάζει από την αδυναμία, δηλαδή τη συναισθηματική ανωριμότητα, κάποιων ανθρώπων να συμβιβαστούν οι υψηλές ηθικές αξίες ενός φαντασιακού/θεωρητικού κόσμου με τον πραγματικό κόσμο όπου αυτές οι αξίες πολύ συχνά είναι μη βιώσιμες ή ακόμη και ανύπαρκτες.