❕Η συνέχεια εδώ: epomenimera.gr/
Πέμπτη 28 Μαΐου 2026
Γενιά Gen Z. Η γενιά που μεγάλωσε ψηφιακά και κατέρρευσε υπαρξιακά
❕Η συνέχεια εδώ: epomenimera.gr/
Λες συχνά,κάποιες φορές, τήν ἀνόητη φράση -μέ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός.
Λες συχνά,κάποιες φορές, τὴν ἀνόητη φράση -μὲ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός. Καὶ συμβαίνει κάποτε ὄντως νὰ ἤσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Τώρα ἐξομολογεῖσαι, ἀγωνιζόμενος πέφτεις και σηκώνεσαι, προσέχεις, προσεύχεσαι, κοινωνᾶς. Τὸν φωνάζεις μὲ τὴ ζωή σου.Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ σὲ ἐγκατέλειψε τότε ποὺ τὸν εἶχες "ἐγκαταλείψει" ἐσὺ μὲ τὴ ζωή σου, καὶ νὰ σὲ ἐγκαταλείπει τώρα ποὺ Τὸν φωνάζεις; Στέκει αὐτὴ ἡ σκέψη; Ὄχι.Γι' αὐτὸ νὰ περιφρονεῖς τέτοιες σκέψεις τοῦ πονηροῦ ποὺ θέλουν νὰ γεννήσουν ἀπελπισία μέσα σου, καὶ πιὸ ξένοιαστα νὰ φωνάζεις συνεχῶς τὸ Χριστό μας, τρέχοντας ἀπὸ πίσω Του. Μὲ κέφι καὶ ὄρεξη πνευματική. Καὶ μὴ φοβᾶσαι καθόλου. Αὐτὲς οἱ σκέψεις σὰν καπνὸς θὰ χαθοῦν. Γιατί, "καπνιὰ" τοῦ πονηροῦ εἶναι.
Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Ο Κλαρκ συμπεραίνει πως η ηθική υπήρξε ανεξάρτητα από τον Θεό, σαν μια φυσική ιδιότητα ενός χωρίς Θεό σύμπαντος. Αλλά έτσι και το στοχαστεί κανείς προσεκτικά το συμπέρασμα αυτό καταρρέει. Σε έναν αποτελούμενο από μια τυχαία 'σούπα' ύλης κόσμο δεν μπορούν να υπάρχουν αντικειμενικοί ηθικοί κανόνες και δεδομένες ηθικές υποχρεώσεις. Η βαρυτική έλξη δεν γεννά ηθικούς νόμους και ο ηλεκτρομαγνητισμός δεν δημιουργεί συνείδηση (ηθική συνείδηση). Τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης δεν νοιάζονται για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη αξία.
Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορεί να υπάρξει κάποια υπερβατικώς παρεχόμενη αξία στην ανθρώπινη ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει ιερότητα και ούτε κάποια δεδομένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ύλη εν κινήσει και πρόσκαιρα σχηματισμένοι από τυφλές δυνάμεις βιολογικοί οργανισμοί.
Σε ένα εγγενώς τυχαίο και άσκοπο σύμπαν δεν μπορεί να τεθεί θέμα του ποια μπορεί να είναι η ‘σωστή’ κατεύθυνση των πραγμάτων. Και επομένως δεν μπορεί να υπάρξει και κάποια ηθική σταθερά. Δεν μπορεί να υπάρξει το καθήκον της αγάπης, της θυσίας και της επιδίωξης δικαιοσύνης. Σε μια τέτοια περίπτωση η ηθική δεν μπορεί παρά να είναι θέμα προσωπικού γούστου, κοινωνικής σύμβασης ή μιας καθαρά χρησιμοθηρικής εναρμόνισης με αυτό που επιτάσσει η συγκυρία ενός τυφλού εξελικτισμού.
TO ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ «ΔΕΝΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ» ΠΟΥ ΦΥΤΕΨΑΝ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ.
Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ
( Με την βοήθεια και της τεχνητής νοημοσύνης)
Ο Καποδίστριας είναι στην Ιταλία όταν ο Ναπολέων κουρσεύει τον πλούτο της, και τον πλούτο της Ελληνικής παροικίας, των ελληνικών ιδρυμάτων και αυτής ακόμα της εκκλησιάς του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων της Βενετίας.
Ο Καποδίστριας, έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Πάδοβα (η οποία ανήκε στην επικράτεια της Βενετίας και είχε ήδη καταληφθεί από τα γαλλικά στρατεύματα), πήρε το πτυχίο του και αναχώρησε από την Ιταλία για την Κέρκυρα στα τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου του 1797.
Συνεπώς, ο νεαρός Καποδίστριας έζησε από πρώτο χέρι, ως φοιτητής τον πανικό, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και την τελική πτώση του βενετικού κράτους.
Μάλιστα, όταν το πλοίο του έφτασε στην Κέρκυρα τον Ιούνιο του 1797, βρήκε εκεί τα γαλλικά πολεμικά πλοία υπό τον στρατηγό Ζαντιγί (Gentili), τα οποία είχαν σταλεί από τον Ναπολέοντα για να καταλάβουν τα Επτάνησα αμέσως μετά την πτώση της Βενετίας. Και να τα μετατρεψουν σε νομό της Γαλλίας,
Αυτή η άμεση βίωση της ναπολεόντειας ισχύος και των μεθόδων του Βοναπάρτη στην Ιταλία καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την κατοπινή επιφυλακτική και επικριτική του στάση απέναντι στον Γάλλο ηγέτη.
1. Μιλάνο (Μάιος 1796)
Μετά τη νίκη του στη μάχη του Λόντι, ο Ναπολέων εισέρχεται θριαμβευτής στο Μιλάνο. Αμέσως επιβάλλει στην πόλη μια τεράστια οικονομική εισφορά (20 εκατομμύρια φράγκα) και ξεκινά τη λεηλασία. Από την περίφημη Αμβροσιανή Βιβλιοθήκη (Biblioteca Ambrosiana) αφαιρούνται ανεκτίμητοι θησαυροί, μεταξύ των οποίων ο περίφημος Ατλαντικός Κώδικας (Codex Atlanticus) του Λεονάρντο ντα Βίντσι, καθώς και πολύτιμα χειρόγραφα του Βιργιλίου.
Το μυστήριο της εξομολογήσεως και οι διανοούμενοι
Πολλοί δυστυχώς από τους αυτοαποκαλούμενους «καλούς ανθρώπους» απορρίπτουν το Μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως και εκφράζονται πολλές φορές και βλάσφημα εναντίον των ιερωμένων και με μία χαρακτηριστική αποστροφή μιλούν γι’ αυτούς λέγοντας:
«Τι είναι αυτά που μας λέτε, να εξομολογηθούμε; Να πάμε εμείς σε παπά να πούμε τις αμαρτίες μας; Εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τον παπά.Εμείς είμαστε διανοούμενοι άνθρωποι. Τι μπορεί, άλλωστε, να μας προσφέρει ένας παπάς, και μάλιστα πολλές φορές κατώτερης μορφώσεως από εμάς; Εμείς πηγαίνουμε και κοινωνούμε έτσι.Λέμε, Χριστέ μας ή Παναγία μας, συγχώρεσέ μας, και είμαστε εντάξει» κτλ. Και δυστυχώς, αυτοί που τα λένε αυτά δεν είναι λίγοι, αλλά πολλοί. Και παρότι θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους πνευματικά και ότι δεν έχουν ανάγκη εξομολογήσεως, αφέσεως, νουθεσίας, εντούτοις πέφτουν σε λάκκο μεγάλο, από αμάθεια και εγωισμό. Γι’ αυτό, αν θέλουν, ας προσέξουν τις παρακάτω διαφωτιστικές συμβουλές.
Πρώτον, για να κατανοήσουν τα θρησκευτικά ζητήματα πρέπει να «κοντύνουν» τον εγωισμό τους. Δεύτερον, θα πρέπει να θελήσουν να γίνουν μωροί, ώστε να μπορέσουν να γίνουν σοφοί κατά Θεόν, όπως διδάσκει και ο Παύλος λέγοντας: «Μηδείς εαυτόν εξαπατάτω, εί τις δοκεί σοφός είναι εν υμίν εν τω αιώνι τούτω, μωρός γενέσθω, ίνα γένηται σοφός. Η γαρ σοφία του κόσμου τούτου μωρία παρά τω Θεώ εστί» (Α’ Κορ. 3:18-19). Και τρίτον, θα πρέπει να θέσουν την ψυχή τους κάτω από Πνευματικό και όχι κάτω από επιστήμονα. Άλλωστε ο Χριστιανισμός δεν επικράτησε μέσω των επιστημόνων αλλά μέσω Πνευματικών. Αλίμονο δε σε αυτούς, που τους διαφεύγει αυτό. Γι’ αυτό η Μετάνοια και η Εξομολόγηση δεν είναι υπόθεση επιστημονικής φύσεως, αλλά πνευματικής, και μάλιστα Μυστήριο. Γιατί αν ήταν κάτι που θα μπορούσε να έχει γνώμη η Επιστήμη, πώς τότε θα ήταν Μυστήριο.Το Μυστήριο δεν επιδέχεται έρευνα και καλούμαστε να το δεχθούμε μόνο ως Μυστήριο.Εσύ είσαι πλασμένο από τον Ύψιστο για να πετάς ελεύθερα στους αιθέρες.
Βασίλης Λογοθετίδης,'' Οι Γερμανοί ξανάρχονται '' (1948)
Κάτι άλλαξε βαθιά στους ανθρώπους μετά την πανδημία;
Και δεν είναι μόνο οικονομικό ή κοινωνικό το πρόβλημα. Είναι υπαρξιακό.
Οι άνθρωποι έγιναν πιο νευρικοί. Πιο απότομοι. Πιο καχύποπτοι.
Κουράζονται εύκολα. Θυμώνουν εύκολα. Κλείνονται περισσότερο.
Βλέπεις ανθρώπους να χαμογελούν εξωτερικά, αλλά μέσα τους να κουβαλούν εξάντληση, φόβο και σιωπηλή απελπισία.
Η πανδημία δεν άφησε μόνο αρρώστιες.
Άφησε τραύματα. Άφησε ανασφάλεια. Άφησε μοναξιά.
Παιδιά άλλαξαν. Νέοι βυθίστηκαν στην οθόνη.
Οικογένειες απομακρύνθηκαν. Φιλίες χάθηκαν σιωπηλά.
Και πολλοί άνθρωποι έμαθαν να ζουν χωρίς πραγματική ανθρώπινη επαφή και τρόμαξαν που δεν τους έλειψε αμέσως.
Ο κόσμος έγινε πιο βιαστικός, πιο οξύθυμος, πιο κουρασμένος.
Στους δρόμους, στις δουλειές, στις οικογένειες.
Ακόμα και στις εκκλησίες.
Οι ψυχολόγοι μιλούν για «συλλογικό τραύμα». Για γενιές που μεγάλωσαν με μάσκα και απόσταση. Για ανθρώπους που έχασαν αγαπημένους χωρίς να τους αποχαιρετήσουν σωστά.
Τετάρτη 27 Μαΐου 2026
Αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο πτυχίο που δίνει ο Θεός!
Ο Γέροντάς μου, ονόματι Παυλίδης ήταν γιατρός, σπουδαγμένος στο Παρίσι και στην Κωνσταντινούπολη, μόναζε στην Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Κάποια μέρα με φώναξε και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να σχίσει τα πτυχία του, λέγοντας μου... ''Αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο πτυχίο που δίνει Ο ΘΕΟΣ!''~ παπα-Φώτης Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός
Γράφει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του τού 1948: «Εν τη αγωνία της εν Προύση μαρτυρικής εκείνης ζωής, κατελήφθη η Μικρασία υπό του ελληνικού στρατού, εν τω οποίω μόλις μετά έτος εδέησε να ονομασθώ έφεδρος ανθυπίατρος εις την Εσκί-Σεχίρ X μεραρχίαν βαρέων οβιδοβόλων. Αλλά και τούτο διεδέχθη η επαίσχυντος εκκένωσις της Ανατολής, νύκτα δε διήλθομεν διά Προύσης, εγκαταλείπων εκεί πλουσίαν βιβλιοθήκην, ιατρικήν εγκατάστασιν, και πολύτιμά μοι εργόχειρα και γραπτά, και ως Ιώβ, πάντων μεν γυμνωθείς αλλά και τη αγάπη εκείνου τιμηθείς. Σήμερον, 5 Μαΐου, ήκουσα τον Εσπερινόν του Πολυάθλου, εορτάζοντος αύριον. Εκ Θεσσαλονίκης επεσκέφθην, χάριν περισυλλογής και προς εγγυτέραν γνωριμίαν αυτό το Άγιον Όρος. Υπεδέχθην εις Θάσον τους πρόσφυγας γονείς και αδελφούς μου, και επί δύο έτη προσελήφθην ιατρός της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου. Ηγάπησα εκ κράσεως την ησυχίαν, την ειρήνην και την ευσέβειαν του Αγίου Όρους και απεφάσισα την μοναχικήν κουράν. Αλλ’ επέπρωτο να κοινοβιάσω εις Λαύραν διά λόγους, νομίζω πάλιν, θείας νεύσεως. Ανερχόμενός ποτε την μαρμάρινην κλίμακα και παρά τη θύρα της θαυματουργού Θεοτόκου Παραμυθίας μονονουχί ακούω ψιθυρισμούς εις τα ώτα της ψυχής “Εις Λαύραν … Λαύραν”.Και ούτως εν μυστική και παραδόξω συνεννοήσει μετά του μακαρίτου Γέροντος Σπυρίδωνος Καμπανάου, του Λαυριώτου ιατρού, εγενόμην τέλος μοναχός Λαυριώτης, καρείς τοιούτος μετά εξάμηνον τη 22α Μαρτίου 1926, Σάββατον προς Κυριακήν της Σταυροπροσκυνήσεως ».
Μέσα από κινδύνους και πολλές δυσκολίες γίνεται ο ιατρός όλου του Αγίου Όρους. Τρέχει παντού όπου τον καλούν να συνδράμει τους πονεμένους αδελφούς του. Βοήθησε κι έσωσε πολλούς. Ο βίος του ταπεινός, ασκητικός, σιωπηλός, καλογερικός. Φιλακόλουθος, φιλόπονος, μελετηρός, προσεκτικός. Ήταν παρά την ισχνή φωνή του καλός ψάλτης και βαθύς γνώστης της βυζαντινής μουσικής. Ο θεοφιλέστατος Ροδοστόλου Χρυσόστομος αφιερώνει στα έργα του πολλούς καλούς λόγους για τον Γέροντα Παύλο: «Το πρόσωπο και την κάτισχνη απ’ την νηστεία μορφή του μπορούσες ως άριστα να την παραβάλεις με τις τοιχογραφίες των οσίων του Καθολικού ή της Τραπέζης της Λαύρας και να αισθανθείς μυστική χαρά για την ομοίωσί της … Ζώνες, σχήματα, πολυσταύρια και κομποσχοίνες τριακοσάρες κοντά στ’ απέριττο κρεββάτι του, το γνώριμο και συνηθισμένο για καλογερική κάβια σκηνικό του, δείγματα της συμβολικής και πνευματικής πανοπλίας του Γερο-Παύλου. Για μας ήταν ξεχωριστή καταξίωσις να συχνάζουμε στο δωμάτιό του και να απολαμβάνουμε την συντροφιά του, να δεχόμαστε τις συμβουλές και τις ευχές του …».
Ο λογοτέχνης Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος μεταξύ άλλων γράφει περί αυτού: «Είναι κοντός, λιγνός, φαλακρός, με άσπρο, αραιό και διχαλωτό γένι. Παρακολουθεί τις ακολουθίες με κατάνυξη, ξεκουκίζει το κομποσκοίνι του, συλλογίζεται, διαβάζει και γράφει, καλόγερος από το 1925. Τα χειρόγραφά του έχουν ξεπεράσει τους εκατόν πενήντα τόμους. Αποσπάσματα από τους τόμους αυτούς έχει τυπώσει σε τεύχη».
Ο κοσμογυρισμένος ιατρός, ο ευπροσήγορος μοναχός, ο φιλόθεος Γέροντας ανεπαύθη εν Κυρίω την 1.1.1980, μνήμη του ουρανοφάντορος Βασιλείου του Μεγάλου, του ιατρού και πολύσοφου αγίου.
Πηγές – Βιβλιογραφία
Παύλου Λαυριώτου μοναχού, Αυτοβιογραφίας δεύτερα μεσαία επιτομή, Άγιον Όρος 1963, σσ. 15-16.
Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, Το Περιβόλι της Παναγίας. Αγιορείτικα και άλλα οδοιπορικά, Αθήνα δ.χ., σσ. 92-94.
Χρυσοστόμου Ροδοστόλου επισκόπου, Γράμματα και άρματα στον Άθωνα, Άγιον Όρος 2000, σσ. 108-114.
Πηγή Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Β΄, εκδ. Μυγδονία σ. 983-985
Πηγή Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Β΄, εκδ. Μυγδονία σ. 983-985
10.000.000 ΧΑΠΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ
Όχι, προφανώς, γιατί οι άνθρωποι έγιναν «αδύναμοι». Αλλά γιατί κουράστηκαν βαθιά. Κουράστηκαν να αντέχουν διαρκώς, να φοβούνται το μέλλον, να επιβιώνουν χωρίς ανάσα, χωρίς ξεκούραση, χωρίς βεβαιότητα ότι όλος αυτός ο κόπος οδηγεί κάπου.
Και κάπως έτσι το χάπι παύει να είναι απλώς φάρμακο.
Γίνεται σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να παρηγορήσει τους ανθρώπους της με σχέση, κοινότητα, τρυφερότητα και νόημα.
Ίσως αυτή να είναι η πιο σιωπηλή πλευρά της νεοελληνικής παρακμής: ότι όλο και περισσότεροι χρειάζονται χημική βοήθεια απλώς για να αντέξουν την καθημερινότητα.
Και ίσως γι’ αυτό τα χάπια να έγιναν η νέα, μοναχική «θεία κοινωνία» της εποχής μας. Όχι ως αντικείμενο χλευασμού, αλλά ως τραγικό σύμβολο μιας κοινωνίας που "μεταλαμβάνει" zanax προσπαθώντας να αναισθητοποιήσει την εξάντληση, τη μοναξιά και την απώλεια νοήματος.
Τι είναι αυτό, στ΄ αλήθεια, που μας πονά τόσο βαθιά, ώστε να χρειαζόμαστε καθημερινά λίγη χημική λήθη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε;
Ο Μπερλιόζ συνθέτει για την Ελληνική Επανάσταση
Ήταν μια περίοδος που η Ελληνική Επανάσταση βρισκόταν σε κίνδυνο και ο φιλελληνισμός σε έξαρση. Ο θάνατος του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι τον είχε συγκλονίσει, μιας και ήταν θαυμαστής του ποιητικού του έργου.
Το έργο του του Μπερλιόζ αποτελείται από τα μέρη:
Récit et Air: Lève-toi, fils de Sparte (Ρετσιτατίβο και Μελωδία: Ξεσηκωθείτε, Γιοί της Σπάρτης).
Chœur: Mais la voix du Dieu des armées (Χορωδιακό: Αλλά, η Φωνή του Θεού των Στρατευμάτων).
Prière: Astre terrible et saint, guide les pas du brave! (Προσευχή: Άστρο τρομερό και καθαγιασμένο, Οδηγός των Γενναίων.
Final: Des sommets de l’Olympe aux rives de l’Alphée (Φινάλε: Από τις κορυφές του Ολύμπου μέχρι τις όχθες του Αλφειού).
Chœur: Mais la voix du Dieu des armées (Χορωδιακό: Αλλά, η Φωνή του Θεού των Στρατευμάτων).
Prière: Astre terrible et saint, guide les pas du brave! (Προσευχή: Άστρο τρομερό και καθαγιασμένο, Οδηγός των Γενναίων.
Final: Des sommets de l’Olympe aux rives de l’Alphée (Φινάλε: Από τις κορυφές του Ολύμπου μέχρι τις όχθες του Αλφειού).
''ΑΓΝΩΣΤΟΙ'' ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ.
Αποφοίτησε από την ιερατική σχολή της νήσου των Ιωαννίνων το 1900, και έλαβε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα αποκρύπτοντας και μεταφέροντας μηνύματα και οπλισμό στους Μακεδονομάχους.
Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και την επιδίκαση της πατρίδας του στο νεοσύστατο Αλβανικό κράτος προσέτρεξε και έλαβε μέρος στον αγώνα των Βορειοηπειρωτών για αυτοδιάθεση.
Ο Γκιώνης ως διάκος στην πόλη της Κορυτσάς, υπήρξε ένας από τους ηγέτες του επαναστατικού κινήματος που ξέσπασε εκεί λίγες ημέρες μετά την εγκαθίδρυση της Αλβανικής χωροφυλακής, και με το ξέσπασμα της εξέγερσης των Ελλήνων της Κορυτσάς τέθηκε επικεφαλής αυτών των μαχητών οι οποίοι είχαν ‘’ταμπουρωθεί’’ εντός της περιοχής του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου (δηλαδή στον καθεδρικό ναό της πόλης), όπου εκεί υπό την ηγεσία του ιερέα κατάφεραν οι Έλληνες μαχητές επιτυχώς να απωθήσουν τα όποια εχθρικά Αλβανικά τμήματα που τους επιτέθηκαν.
Δύο ώρες όμως μετά τη συμφωνία της προσωρινής κατάπαυσης του πυρός, ομάδα Αλβανών ελεύθερων σκοπευτών, σε παράβαση των όρων της συμφωνίας, και ενεργώντας ύπουλα και υποχθόνια εκτέλεσαν τον ιερέα εν ψυχρώ στο προαύλιο του Αγίου Γεωργίου, Ήταν άνοιξη του 1914. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκαλέσει και την επανέναρξη των συμπλοκών στην Κορυτσά μεταξύ Αλβανών και Ελλήνων, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει.
”Εγώ είμαι άγιος, μωρέ, ή εσύ που τα είδες αυτά;”
Μια ημέρα πηγαίνοντας πέρασε από τον Άγιο Γεράσιμο στην Πολυκλινική, είχε Λειτουργία και στην Λειτουργία βλέπει τον παπά να λειτουργάει με πολύ Φως και Αγγέλους
Τέλειωσε η Λειτουργία και του λέει:
”Είσαι άγιος, έχεις τόσο Φως όταν λειτουργάς και τόσους Αγγέλους !!.”
Και απαντάει ο Άγιος Πορφύριος:
”Εγώ είμαι άγιος, μωρέ, ή εσύ που τα είδες αυτά;”
Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης
26/5/1944. Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΕ τον ιερέα Δημήτριο Ν. Γκέλη του Αγγελοκάστρου Κορινθίας
Ακολουθεί Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ Δημητρίου Ν. Γκέλη (MD, ORL, DDS, PhD) «Αυτός Που Βαφτίστηκε Τρεις Φορές» με περιγραφή του μαρτυρίου:
«Ο ιερέας συνελήφθη στο Αγγελόκαστρο στις 10 Απριλίου 1944 (Μεγάλη Δευτέρα) από τους αντάρτες κομμουνιστές με την κατηγορία του «αντιδραστικού» και του «συνεργάτου» των Ιταλών. Η αλήθεια όμως είναι ότι η αιτία της σφαγής του ήταν η σθεναρή αντίσταση και αντιμετώπιση των «ινστρουχτόρων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που συχνά επισκέπτονταν το Αγγελόκαστρο και τους αντέκρουε, προσπαθώντας να διαφυλάξει τη χριστιανική πίστη των χωριανών του.
Οι κατηγορίες ήταν ψευδείς, διότι δεν υπήρξε ποτέ μόνιμη μονάδα Ιταλών στρατιωτών στο Αγγελόκαστρο, ώστε κάποιος χωρικός να συνεργαστεί μαζί τους. Οι Ιταλοί ανέβαιναν στο Αγγελόκαστρο μόνο για να κάνουν πλιάτσικο και να συνεργαστούν με τους μόνιμους συνεργάτες τους που ήταν οι μπακάληδες και ο μυλωνάς του χωριού, για να προμηθευτούν άλευρα.
Αφού τον συνέλαβαν, τον πέρασαν από «λαϊκό δικαστήριο», οι άνθρωποι που τους είχε βαφτίσει και παντρέψει, τον καταδίκασαν εις θάνατον και τον έστειλαν στα Δίδυμα Αργολίδος, όπου διατηρούσαν στη «Μικρή Σπηλιά» Στρατόπεδο Μελλοθανάτων, όπου γίνονταν οι σφαγές. Στο στρατόπεδο μελλοθανάτων της «Μικρής Σπηλιάς» ήταν καταδικασμένοι και κρατούνταν άλλοι 39 Αγγελοκαστρίτες χωρικοί, «αντιδραστικοί» και αυτοί.
Στις 26 Μαΐου τα χαράματα άρχισε το μαρτύριο . Ο σφαγιάς χρησιμοποίησε μεγάλο χασαπομάχαιρο. Μετά τον Αποκεφαλισμό, σύμφωνα με τους παρόντες συγχωριανούς, που γλύτωσαν τη σφαγή, το σώμα του ιερέα βάδισε περί τα 40 μέτρα όρθιο και έβγαινε από μέσα του ένα βαθυγάλαζο φως, που έγινε ορατό, διότι δεν είχε ανατείλει ο ήλιος, ακόμη. Αυτό προκάλεσε δέος στους μελλοθανάτους, που περίμεναν καρτερικά να έλθει η σειρά τους. Ακολούθησε σφαγή και άλλων μελλοθανάτων κατοίκων τις τότε Αργολιδικορινθίας.
Ο άγιος Ευμένιος στην ΕΔΕΣΣΑ
Τρίτη 26 Μαΐου 2026
"Ευγένιος Ροντιόνωφ: ο νεομάρτυρας του Σταυρού ως τροπαιοφόρος
Η σιωπή του αίματος και η θεολογία της ελευθερίας"
Δεν πρόκειται για έναν ήρωα με την κοσμική έννοια. Η έννοια του ήρωα ανήκει στον χώρο της ιστορίας, της νίκης, της πράξης που καταγράφεται. Ο μάρτυρας όμως ανήκει αλλού: στην περιοχή όπου η νίκη δεν φαίνεται, όπου η ήττα μεταμορφώνεται σε βασιλεία, και όπου το σώμα γίνεται ο τόπος μιας αόρατης λειτουργίας.
Ο Ροντιόνωφ δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο θυσίας· είναι μια σιωπή που έγινε ομολογία. Εκεί, στο όριο του τρόμου και της βίας, δεν απαντά με κραυγή εξουσίας, αλλά με την εσωτερική σταθερότητα εκείνου που έχει ήδη επιλέξει. Και αυτή η επιλογή δεν είναι ψυχολογική. Είναι οντολογική. Δεν αφορά το «τι αντέχει ο άνθρωπος», αλλά το «που ανήκει ο άνθρωπος».
Στον κόσμο της βίας, η πιο βαθιά πίεση δεν είναι η σωματική, αλλά η πνευματική: η απαίτηση να αρνηθείς αυτό που είσαι για να επιβιώσεις. Εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται το θεμέλιο της ελευθερίας. Διότι η ελευθερία δεν είναι απλώς επιλογή μεταξύ δύο δρόμων· είναι η δυνατότητα να παραμείνεις πιστός σε μια αλήθεια ακόμη κι όταν αυτή οδηγεί στον θάνατο.
Οι Αδελφοί Καραμαζώφ — Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Γραμμένο κοντά στο τέλος της ζωής του Ντοστογιέφσκι, το βιβλίο μοιάζει με μια τελευταία εξομολόγηση — πυρετώδης, συμπονετική και αφοπλιστικά ειλικρινής. Λίγα έργα έχουν το θάρρος να κοιτάξουν τόσο βαθιά μέσα στην πίστη και την αμφιβολία, την αγάπη και τη βία, την ελευθερία και την ενοχή. Και ακόμη λιγότερα το κάνουν με τέτοια ανθρώπινη ένταση.
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η οικογένεια Καραμαζώφ, μια οικογένεια χτισμένη πάνω στη σύγκρουση και τη σήψη.
Ο πατέρας, ο Φιοντόρ Πάβλοβιτς, είναι χυδαίος, άπληστος και ηθικά διαλυμένος, αλλά ταυτόχρονα παράξενα ζωντανός, σαν να ενσαρκώνει το πιο χαμηλό και ανεξέλεγκτο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.
Οι τρεις γιοι του μοιάζουν λιγότερο με απλούς χαρακτήρες και περισσότερο με διαφορετικές όψεις της ανθρώπινης ψυχής.
Ο Ντιμίτρι ζει μέσα στο πάθος, την επιθυμία και την αυτοκαταστροφή.
Ο Ιβάν μέσα στη λογική, την αμφιβολία και την εξέγερση απέναντι στον Θεό.
Και ο Αλιόσα μέσα στην πίστη, τη συμπόνια και τη σιωπηλή καλοσύνη.
Ο καθένας κουβαλά ένα κομμάτι της ανθρώπινης κατάστασης, και μαζί σχηματίζουν ένα από τα βαθύτερα ψυχολογικά πορτρέτα που γράφτηκαν ποτέ.
Δύο θαύματα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ρώσσου.
Ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος Χρυσόστομος Α΄, μὲ τὴν ὑπ’ ἄριθμ. πρώτ. 1609/17-11-1978 ἐγκύκλιό του πρὸς τοὺς αἰδεσιμωτάτους Ἐφημερίους καὶ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως κοινοποιεῖ δύο θαύματα.
Ἀρχίζει νὰ ξημερώνει. Τὸ πλοῖο μὲ τὸ πρῶτο φῶς τῆς ἡμέρας βρίσκεται μέσα στὸ λιμάνι ποὺ ἤθελε νὰ πάει, πλευρισμένο στὴν προκυμαία σὰν κάποιος ἔμπειρος πλοηγὸς νὰ τὸ εἶχε ὁδηγήσει μὲ ἐπιδεξιότητα ἐκεῖ.
Διέφθειραν τον λαό γιά νά τον αναγκάσουν σε σιωπή και σε υποταγή.
Του Mακαριστού Μητροπολίτου Σιατίστης & Σισανίου Παύλου
Οι εξουσίες στάθηκαν αδύνατες, γιατί υπήρξαν λίγες σε ποιότητα. Οι κατά καιρούς εξουσίες που κυβέρνησαν αυτό τον τόπο, στάθηκαν ανίκανες και ένα καθαρό μάτι διαβλέπει ότι δεν έχουν πλέον την δυνατότητα να βοηθήσουν την Πατρίδα. Εάν μπορούσαν θα το είχαν κάνει.
Όχι δε μόνον δεν έκαναν καλό, αλλά έκαναν κακό, για την ακρίβεια κακούργησαν εναντίον της Πατρίδας και του λαού. Το κακούργημα δεν είναι μόνο ότι τον κατάστρεψαν οικονομικά, αλλά τον διέφθειραν ψυχικά. Προκειμένου να μπορούν να απολαμβάνουν την εξουσία τους και τα λάφυρά της, διέφθειραν την ψυχή αυτού του λαού και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που καταντά δαιμονικός.
Εκμεταλλεύθηκαν τα ανθρώπινα πάθη με στόχο να εκμαυλίσουν συνειδητά τον λαό. Με υποταγμένα στην εξουσία τα τηλεοπτικά κανάλια διαμόρφωσαν τις ειδήσεις διά να διαφθείρουν τον λαό και να κλονίσουν συνειδήσεις ώστε κάποτε να μπορούν να του πετάξουν στα μούτρα το «μαζί τα φάγαμε».
Ο λαός διαβρωμένος έγινε αιχμάλωτος του δικού του οράματος, αυτού που του καλλιέργησαν και τώρα κάποιοι έχουν την ελπίδα ότι θα ξανάρθουν εκείνες οι «καλές ημέρες» της καλοπέρασης και κανείς από τους πολιτικούς δεν έχει το θάρρος να τους πεί ότι αυτές δεν θα ξανάρθουν, γιατί ήταν μέρες ανομίας, και δεν πρέπει να ξανάρθουν.
‘’ΑΓΝΩΣΤΟΙ’’ ΗΡΩΕΣ (ΚΡΗΤΗ 1941).
Το κυριότερο έργο του όμως,ήταν το ότι κράτησε αρχείο των νεκρών στρατιωτών που θάφτηκαν στην περιοχή ‘’Ελαιώνες’’ μαζί και τις στρατιωτικές τους ταυτότητες, και έτσι μετά το τέλος του Β΄ΠΠ κατέδειξε την ακριβή θέση που ήταν θαμμένοι οι νεκροί με την ταυτόχρονη παράδοση των ταυτοτήτων τους στο Ελληνικό κράτος, το οποίο Ελληνικό κράτος με την σειρά του ενημέρωσε τις πρεσβείες των νεκρών, και οι πρεσβείες με την σειρά τους ενημέρωσαν τις οικογένειες των νεκρών
Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.
Διότι είναι δίκαιος απέναντί μας με ελεύθερη και σπλαχνική κατάβαση σε μας. Αν ήταν μόνο δίκαιος ο Θεός, δεν θα ήταν απόλυτα ελεύθερος· αν ήταν μόνο ελεήμων, δεν θα λάμβανε υπ’ όψη τις ανθρώπινες προσπάθειες και δεν θα τις ενθάρρυνε....
Ο Θεός, ως δίκαιος, θέλει αφενός όλοι να είναι ίσοι μεταξύ τους, και αφετέρου να δίνει σε όλους τόσο, όσο μπορούν να δεχθούν από τη μακαριότητά Του, ανάλογα με τις δικές τους προσπάθειες.
Ο Θεός αναφέρεται δίκαια σ’ όλους μας, αλλά σκέφτεται τον καθένα ξεχωριστά, στο πλαίσιο του συνόλου. Ο Θεός δεν ξεκινά από μια ιδέα της δικαιοσύνης, αλλά από την πραγματικότητά της εν Αυτώ.
Άγιος ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ (1903–1993)
Δευτέρα 25 Μαΐου 2026
Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ-Μεσ’ από τα ιερά κείμενα (Φώτη Κόντογλου)
(Άρθρο του Φώτη Κόντογλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 9/3/1952)
Διαστάσεις: 14 Χ 12 εκ.
Συλλογή: Οικογένεια Κόντογλου
Τώρα που αρχίζει να ξυπνά η φύση από την παγωνιά του χειμώνα και που ζεσταίνουνται τα σπλάχνα της γης κι όλα τα πλάσματα σαν να γίνουνται το καθένα και μια βρύση, απ’ όπου πηδά με χαρά η ζωή , έρχεται στο στόμα μας μονάχη της η ευχαριστία μας για τον Πατέρα μας, που μας έπλασε, για Κείνον που μας έβγαλε από τη ανυπαρξία και μας έδωσε πνοή ζωής και όρεξη αγάπης. Η καρδιά μας σκιρτά και θέλει να υμνήσει τον Κύριο «εν φωνή αγαλλιάσεως ήχου εορτάζοντος».
Τα βιβλία της θρησκείας είναι γεμάτα από ύμνους στην ωραιότητα που έχουνε τα θαυμαστά δημιουργήματα του Θεού.
Η Παλαιά Διαθήκη είναι καταστολισμένη με ποιητικά λόγια και περιγραφές για τα φυσικά φαινόμενα του ουρανού και της γης, για τη θάλασσα, για τα βουνά, για τους ποταμούς, για τα δένδρα, για τα ζώα, για τα λουλούδια, για όλα τα πλάσματα, άψυχα και ζωντανά. Αλλά και στο Ευαγγέλιο βρίσκουνται συχνά τέτοια λόγια για τη φύση, που μ’ όλη τη συντομία τους και την απλότητά τους χαράζουνται βαθειά στην ψυχή του ανθρώπου. Τα εκκλησιαστικά βιβλία μας έχουνε κι εκείνα θησαυρό από ποιητικά λόγια για τα φυσικά κτίσματα, γραμμένα από του υμνωδούς της Ορθοδοξίας, τα Μηναία, το Ρολόγι, το Ευχολόγιο, η Παρακλητική, το Τριώδιο
Ο άνθρωπος που έχει πίστη στο Θεό, θαυμάζοντας κι αγαπώντας τη φύση, θαυμάζει κι αγαπά τον ίδιο το Θεό από τα έργα του και τον ευχαριστεί για τα ωραία πράγματα που έπλασε. Ο άπιστος που αγαπά τη φύση αγαπά την όψη της μονάχα. Η αγάπη του είναι ρηχή. Ενώ όποιος πιστεύει στο Θεό, θαυμάζοντας κι αγαπώντας τα κτίσματα, ανεβαίνει από αυτά στο Δημιουργό και νιώθει βαθειά πως όλα είναι αγιασμένα. Οι άπιστοι σταματάνε μοναχά ως τα φαινόμενα, γι αυτό και λένε πως θαυμάζουνε τα φαινόμενα της φύσεως.
Από αυτές τις εξαίσιες ζωγραφιές που είπαμε πως υπάρχουνε μέσα στην Παλαιά Διαθήκη, ποια να πρωτοθυμηθούμε;
Ο 103ος Ψαλμός του Δαυΐδ ο λεγόμενος Προοιμιακός είναι ένας ύμνος στα φυσικά κτίσματα από τα πιο μεγάλα ως τα πιο μικρά κι άλλος ποιητής δεν ταίριαξε έναν όμοιο του : «Ανεβαίνουνε τα βουνά και κατεβαίνουνε οι κάμποι, στον τόπο που τα θεμελίωσες … Στέλνεις πηγές μέσα στα φαράγγια, ανάμεσα στα βουνά περνάνε νερά. Ποτίζουνε όλα τα θηρία των βουνών, ξεδιψάνε τα αγριογάϊδουρα. Κοντά τους χτίζουνε τις φωλιές τους τα πουλιά τ’ ουρανού κι απ’ ανάμεσα στις πέτρες βγάζουνε φωνές».
Στον 148ο Ψαλμό παρακινά όλα τα πλάσματα και τα κτίσματα να δοξολογήσουνε τον Κύριο : «Αινείτε τον Κύριο ήλιος αι φεγγάρι. Δοξολογάτε τον όλα τ’ άστρα και το φώς. Δοξολογάτε τον οι δράκοντες κι όλες οι άβυσσοι, η φωτιά, το χαλάζι, το χιόνι, το κρούσταλλο, η ανεμοζάλη, που κάνουνε το πρόσταγμά του. Τα βουνά και τα χαμοβούνια, τα καμπερά τα δέντρα κι όλα τα κέδρα. Τα θηρία κι όλα τα ζωντανά, τα σερπετά και τα φτερωτά που πετούνε».
Μα κι οι άλλοι οι Προφήτες υμνούνε κι αγαπάνε τη φύση επειδή ζήσανε στην αγκαλιά της. Βάζουμε λιγοστά από τα λόγια τους αυτά ….
«Ας αναγαλλιάσει η έρημος η διψασμένη, ας χαρεί και ας ανθίσει σαν κρίνος. Και θα λουλουδίσουνε οι ερημιές του Ιορδάνη, γιατί θα πάρει τη δόξα και την εμορφιά που έχει ο Λίβανος, και την τιμή που έχει το Καρμήλι…. Τότε θα πηδά ο τυφλός σαν το ελάφι κι η γλώσσα των μουγκών θα μιλά τρανά, γιατί πετάχτηκε νερό μέσα στην έρημο και νερομάνα φάνηκε σε γη διψασμένη. Και θα γεμίσει ο ξέρακας από νερά γάργαρα και σε διψασμένη γη θα βγεί φλέβα με δροσερά νερά. Εκεί θα’ ναι η χαρά των πουλιών, θα φωλιάζουνε στις καλαμιές και θα λούζονται στα νερά «. (Ησαΐας ΛΕ, 1-7).
Κυριακή 24 Μαΐου 2026
Το φάντασμα του Le Corbusier
Ένα εξαιρετικό άρθρο (Δείτε το ολόκληρο στο https://www.respublica.gr/2023/02/post/le-corbusier) που εξηγεί τους λόγους για τους οποίους οι ελληνικές πόλεις είναι ίσως οι πιο άσχημες στην Ευρώπη (και όχι μόνο).
Στο όνομα της προόδου και της πρωτοπορίας, αλλά και λόγω της τάσης του αποικιοκρατικού πολιτικού μας συστήματος να αντιγράφει κάθε αποτυχημένη τάση που κυριαρχεί στα έθνη που «πέρασαν διαφωτισμό», οι αστικοί χώροι μετατράπηκαν σε πρότυπα ασχήμιας.
Εκεί που κάποτε είχε αναδυθεί η ιδέα του κάλλους, εξωτερικού (αρχαιότητα) και εσωτερικού (βυζαντινός ελληνισμός), σήμερα βασιλεύει η αισθητική κατάθλιψη.
Κάθε τι το παραδοσιακό έπρεπε να εξαφανιστεί, να δώσει χώρο στο «καινούριο» και το «λειτουργικό» που «έρχεται από το μέλλον».
Κάθε τι που παραπέμπει στο παρελθόν, που θυμίζει χωριό, ίσως και λίγο ανατολή, έπρεπε να παραχωρήσει τη θέση του στο «νέο» και «σύγχρονο», για να «ξεβλαχέψει» επιτέλους ο «ελληναράς».
Αν υπάρχει κάτι αποκρουστικό σε όλη την ιστορία με τον ουρανοξύστη, δεν είναι η αμφιλεγόμενη αισθητική αυτού του κτιρίου (πάντως χειρότερη δεν είναι από τα αποκρουστικά τσιμεντόσπιτα) αλλά ότι προωθείται από τους ίδιους οικοφοβικούς αποικιοκράτες που βάλθηκαν να μας «ξεβλαχέψουν» μερικές δεκαετίες πριν, καταστρέφοντας οτιδήποτε θυμίζει ρίζες και παράδοση, πατώντας στη λογική πως «εφόσον τα διαφωτισμένα έθνη έχουν ουρανοξύστες, οφείλουμε να έχουμε κι εμείς».
Με τη γλώσσα δεν επικοινωνούμε απλά για να συνεννοηθούμε, αλλά ενώνουμε τις ψυχές μας.
Όπως λέει o ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, η ελληνική γλώσσα είναι η πιο παλιά και η …πιο πλούσια του κόσμου.
Στα ελληνικά μπορείς να εκφράσεις τα πιο λεπτά, τα πιο τέλεια νοήματα της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της ποιήσεως. Να αποδώσεις ιδέες, στοχασμούς, σκέψεις, έννοιες, μεγάλες, ευγενικές, ιερές και ωραίες. Η ελληνική γλώσσα εκφράζει περίτεχνα το μεράκι, τον καημό, τον πόθο του τεχνίτη, του καλλιτέχνη, του ήρωα, του αγίου. Συντίθεται η αρχοντιά και η ταπεινότητα, η μεγαλοπρέπεια και η σεμνότητα, η φιλοκαλία. Η χαρμολύπη, η νηφαλιότητα, ο γλυκασμός και η λύτρωση. Δεν είναι εφάμαρτη υπερηφάνεια η αγάπη της γλώσσας μας, της πατρίδος μας, της πονεμένης και προδομένης. Προδόθηκε και η γλώσσα από συνεχείς ξενικούς όρους, που δυστυχώς καθιερώνονται στα παιδιά. Το ύδωρ, ο άρτος, ο ουρανός και η θάλασσα ονομάζονται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια το ίδιο. Όπως τα έλεγε ο Όμηρος. Η γλώσσα μεταφέρει νόημα, ιστορία, ήθος και χάρη.
Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να εκφράζεις με τη γλώσσα σου όλες τις σκέψεις σου. Δυστυχώς οι Νεοέλληνες δεν διαβάζουν και γι’αυτό η γλώσσα τους είναι πολύ φτωχή.
Ο Αγ.Νικόλαος θεραπεύει τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη
Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης
«Ήμουν σχεδόν παράλυτος και δεν μπορούσα να εξυπηρετηθώ... Ένα βράδυ άφησα όλα τα δάκρυα της ψυχής μου. Τότε εμφανίστηκε ένας γέροντας και μου είπε.
-Γιατί κλαις παιδί μου; Πολύ με λυπησες...
-Και ποιος είσαι εσύ; Τον ρώτησα.
-Είμαι ο θείος Νικόλαος. Αν γίνεις καλά, έλα να με βρεις. Μένω πίσω από αυτό το βουνό, μου είπε...»
Την άλλη ημέρα έψαξα να τον βρω. Βάδισα με τα τέσσερα. Γέμισε αίματα. Τον βρήκα. Πήρα και ένα παπά και κάναμε ευχέλαιο. Χρισθηκα σε όλο το σώμα.
Τι έγινε καλά Με τη βοήθεια του Αγίου Και από τότε έτρωγα μόνος μου..
Τι έγινε καλά Με τη βοήθεια του Αγίου Και από τότε έτρωγα μόνος μου..
ΑΓΙΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΣ-Ἐπίσκεψη στό σπίτι τῶν δύο ὁμοφυλόφιλων ἀνδρῶν πού εἶχαν νοσήσει ἀπό AIDS.
Αναμνήσεις και εμπειρίες από τον Όσιο Ευμένιο. π. Ευάγγελος Παπανικολάου, σελ. 154-166, Εκδόσεις: Άθως.
Μοῦ λέει, λοιπόν, ὁ Γέροντας:
– Βαγγέλη, θὰ πᾶμε.
Λέω:
– Γέροντα, ποῦ θὰ πᾶμε; Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι…
– Βαγγέλη, ξέρω, ξέρω τὶ εἶναι…
-Μά, Γέροντα, αὐτοὶ οἱ δύο συζοῦν. Μένουν στὸ ἴδιο σπίτι. Ἐπίσης, φορᾶνε βέρες.
Ἄρα, πρέπει νὰ καταλάβετε ὅλοι – καὶ νὰ τὸ καταλάβει καὶ ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ τὸ καταλάβει καὶ ὁ λαός- ὅτι ἀπὸ τὸ 1984 ὑπῆρχαν ὁμοφυλόφιλοι πού συζοῦσαν καὶ φοροῦσαν βέρες. Καταλαβαίνετε τί λέω; Ὅτι δηλαδὴ ἦσαν ἀρραβωνιασμένοι, παντρεμένοι. Τέλος πάντων, τοῦ λέω:
– Γέροντα, πῶς θὰ πᾶμε ἐκεῖ πέρα; Νὰ μᾶς δεῖ κανένα μάτι νὰ μπαίνουμε ἐκεῖ μέσα, θὰ λένε, ποῦ μπῆκαν αὐτοὶ κ.λπ.
Μοῦ λέει:
– Δὲν ξέρει ὁ κόσμος. Τί ξέρει ὁ κόσμος, Βαγγέλη; Κι αὐτοὶ ἄνθρωποι εἶναι, ἄνθρωποι. Μπήκαμε, λοιπόν, στὸ αὐτοκίνητό μου καὶ πήγαμε. Ήμουν ἐγώ, ὁ π. Εὐμένιος καὶ ή Ἀργυρώ. Μπαίνει μέσα ὁ Γέροντας καὶ τὸν καλωσόρισαν. Τὸ σπίτι αὐτὸ ἦταν… μαῦρος τοῖχος ἀπὸ ‘δῶ, κόκκινος τοῖχος ἀπό ‘κεῖ, οἱ κουρτίνες ὅ,τι μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε, ὅλα τὰ κιτσαριά…, μὲ φῶτα καὶ διάφορα, μιά ἀτμόσφαιρα πολὺ ξενικὴ γιὰ ἐμᾶς. Εἶχαν βάλει φαγητὸ -τοῦ εἶχαν φτιάξει ψάρι τοῦ Γέροντα, γιατὶ δὲν ἔτρωγε κρέας– εὐλόγησε τὴν τράπεζα καὶ φάγαμε.
Μόλις τελειώσαμε, μοῦ λέει:
– Βαγγέλη, νυστάζω. Θέλω νὰ ξαπλώσω νὰ κοιμηθῶ καὶ μετὰ θὰ γυρίσουμε πίσω.
Ρωτάω τὰ παιδιά, τοὺς λέω ὁ Γέροντας θέλει λίγο νὰ ξαπλώσει. Μοῦ λένε αὐτοί:
– Ἐμεῖς, κ. Παπανικολάου, δὲν ἔχουμε νὰ τοῦ στρώσουμε κάπου νὰ ξαπλώσει. Μόνο τὸ διπλό κρεβάτι που κοιμόμαστε οἱ δυό μας ἔχουμε. Καὶ ντρεπόμαστε. Ποῦ νὰ τὸν βάλουμε; Στὸ κρεβάτι που κάνουμε τὶς ἁμαρτίες που κάνουμε; Πῶς θὰ τὸν βάλουμε ἐκεῖ αὐτὸν τὸν ἅγιο ἄνθρωπο;
– Βαγγέλη, νυστάζω. Θέλω νὰ ξαπλώσω νὰ κοιμηθῶ καὶ μετὰ θὰ γυρίσουμε πίσω.
Ρωτάω τὰ παιδιά, τοὺς λέω ὁ Γέροντας θέλει λίγο νὰ ξαπλώσει. Μοῦ λένε αὐτοί:
– Ἐμεῖς, κ. Παπανικολάου, δὲν ἔχουμε νὰ τοῦ στρώσουμε κάπου νὰ ξαπλώσει. Μόνο τὸ διπλό κρεβάτι που κοιμόμαστε οἱ δυό μας ἔχουμε. Καὶ ντρεπόμαστε. Ποῦ νὰ τὸν βάλουμε; Στὸ κρεβάτι που κάνουμε τὶς ἁμαρτίες που κάνουμε; Πῶς θὰ τὸν βάλουμε ἐκεῖ αὐτὸν τὸν ἅγιο ἄνθρωπο;
Άγιος Αγάθαρχος Επίσκοπος Λευκάδας και οι Άγιοι Πέντε Θεοφόροι Πατέρες
Όλοι θα ασπαστούν την εικόνα των Αγίων, θα αντλήσουν από το αγίασμα και θα προσευχηθούν στα «άγια κορμάκια».
Η παράδοση μας παρέχει πολλές πληροφορίες για τους Αγίους Πατέρες και την σχέση τους με το νησί της Λευκαδας.
Προτού προλάβει η Εκκλησία του Χριστού να βγει νικήτρια από τη δοκιμασία των Διωγμών, ένα νέο πρόβλημα προέκυψε και ταλαιπωρούσε τα μέλη Της. Ήταν οι αιρέσεις. Μία από αυτές και ο Αρειανισμός. Ένας κληρικός από την Αλεξάνδρεια, ο πρεσβύτερος Άρειος, άρχισε να διδάσκει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν Θεός και ένα από τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, αλλά κτίσμα (δημιούργημα) του Θεού Πατέρα. Αρκετοί, κληρικοί και λαϊκοί, ασπάστηκαν τη διδασκαλία του, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τα πιστεύω της Εκκλησίας μας.
Για να αντιμετωπιστεί το μεγάλο αυτό πρόβλημα, ο Αυτοκράτορας της Ρώμης Άγιος Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε Σύνοδο όλων των Χριστιανών επισκόπων. Αυτή έλαβε χώρα το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της μικρασιατικής Βιθυνίας. Απ’ όπου υπήρχαν χριστιανικές Εκκλησίες έφτασαν επίσκοποι μαζί με τους συνοδούς τους. Ανάμεσα σε αυτούς ξεχώριζαν οι Άγιοι Σπυρίδων Τριμυθούντος, Νικόλαος Μύρων, Μητροφάνης Κωνσταντινουπόλεως, Αλέξανδρος Κωνσταντινουπόλεως (πρεσβύτερος ακόμη), Πέτρος Αλεξανδρείας, Αθανάσιος Αλεξανδρείας ο Μέγας (διάκονος τότε) και άλλοι. Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι ήταν συνολικά 318 στον αριθμό.
Ένας από τους 318 Πατέρες ήταν και ο επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος. Καταγόταν μάλλον από την Αχαΐα και ήταν εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Παλαιάς Ηπείρου.
Μπορεί ένας πνευματικός να καταργεί την ελευθερία σου;
Αυτό δεν είναι Ορθοδοξία. Είναι πνευματική τυραννία.
Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο. Δεν ζητά μηχανική υπακοή ζητά ελεύθερη αγάπη. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...» δεν λέει «θα σε αναγκάσω». Δεν βιάζει. Δεν εκβιάζει. Δεν καταργεί πρόσωπα. Αν ο ίδιος ο Θεός σέβεται την ελευθερία μας, πώς τολμά άνθρωπος να την καταπατά στο όνομά Του;
✔Ο Απόστολος Παύλος το είπε με χειρουργική ακρίβεια: «Ουχ ότι κυριεύομεν υμών της πίστεως, αλλά συνεργοί εσμεν της χαράς υμών» (Β΄ Κορ. 1,24). Δεν εξουσιάζουμε την πίστη σας συνεργαζόμαστε για τη χαρά σας. Αυτό είναι το μέτρο κάθε πνευματικής πατρότητας. Ό,τι ξεφεύγει από αυτό το μέτρο δεν είναι πνευματικότητα είναι εξουσιασμός.
✔Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης το έλεγε με πόνο: «Ο πνευματικός δεν πρέπει να δένει τον άλλον επάνω του αλλά επάνω στον Χριστό. Μερικοί θέλουν απόλυτη υπακοή και κάνουν ζημιά στις ψυχές.»
✔Ο Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης επανελάμβανε: «Ο Χριστός είναι ελευθερία» και αρνιόταν να δένει ανθρώπους επάνω του.
✔Ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ διατύπωσε αυτό που όλοι νιώθουμε αλλά φοβόμαστε να πούμε: «Ο Θεός δεν βιάζει την ελευθερία του ανθρώπου· επομένως ούτε ο πνευματικός έχει δικαίωμα να την βιάζει.»
Σάββατο 23 Μαΐου 2026
«Μη με αφήσεις να σκληρύνω»
Από την σελίδα στο Facebook του Manos Lambrakis
Από τότε που χάσαμε το παιδί, το σπίτι σταμάτησε ακριβώς εκείνη την ώρα. Σαν να κόπηκε το ρεύμα μέσα στον χρόνο. Ακόμα ακούω καμιά φορά μηχανάκι να ανεβαίνει από τον κάτω δρόμο και σηκώνομαι χωρίς να το καταλάβω. Μέχρι να θυμηθώ. Αυτό το «μέχρι να θυμηθώ» είναι όλη μου η ζωή πια. Το μπουφάν του κρέμεται ακόμα πίσω από την πόρτα. Τα παπούτσια του είναι κάτω από το κρεβάτι. Το ποτήρι του στο ντουλάπι. Δεν τα πειράζω. Νιώθω πως αν τα μετακινήσω, θα είναι σαν να παραδέχομαι ότι δεν θα ξαναγυρίσει. Κι υπάρχουν μέρες που ακόμα περιμένω να ανοίξει η πόρτα και να μπει μέσα βρίζοντας για τη βροχή, πεινασμένος, ζωντανός.
Ο Γιώργος χειροτερεύει. Η σκλήρυνση κατά πλάκας τον σβήνει λίγο λίγο, αλλά το χειρότερο είναι πως το καταλαβαίνει. Κάποτε ήταν άνθρωπος που έφτιαχνε μόνος του σκεπές, μάντρες, ποτίστρες. Τώρα δυσκολεύεται να κουμπώσει ένα κουμπί. Τον γυρίζω στο κρεβάτι σαν παιδί. Του δίνω τα φάρμακα. Του κόβω το ψωμί μικρά κομμάτια γιατί τρέμουν τα χέρια του. Κι αυτός κάθεται στο παράθυρο και κοιτάει τον στάβλο σαν εξόριστος άνθρωπος που βλέπει από μακριά τη ζωή του χωρίς να μπορεί να την πλησιάσει. Δεν κλαίει ποτέ μπροστά μου. Μόνο τα βράδια, όταν νομίζει ότι κοιμάμαι, τον ακούω να λέει μέσα από τα δόντια του το όνομα του παιδιού μας. Σαν προσευχή. Σαν τιμωρία.
Ο στόχος των απανταχού επί γης διεστραμμένων στην ψυχή κύκλων είναι ο Χριστιανισμός.
Προσοχή: Όχι ως εχθρούς του Χριστού αλλά ως ανθέλληνες.
Και αυτό, ενώ οι επιτιθέμενοι είναι, πολύ συχνά, καθ’όλα Έλληνες (εκτός από αθεϊστές πολύ συχνά και αρχαιολάτρες φυλετιστές). Και αυτό διότι οι εν λόγω ορθόδοξοι είναι ορθόδοξοι επειδή βλέπουν την Ορθοδοξία ως προϊόν του Ελληνισμού και όχι επειδή έχουν κάποιο ζήλο χριστιανικότητας. Αν δεν την έβλεπαν έτσι πιθανόν να’ταν μέχρι και εχθροί του Χριστού και του Χριστιανισμού και οι ίδιοι. Είναι, απλά, φυλετιστές που κινούνται υπό τον μανδύα του Χριστιανού.
Κανείς δεν εχθρεύεται και κανείς δεν απειλεί τον Ελληνισμό. Ίσα ίσα που είναι πάρα πολλοί (ντόπιοι τε και ξένοι) αυτοί που τον βλέπουν ως ένα ισχυρό όπλο εναντίον του Χριστιανισμού. Είναι γνωστό, σε όσους ξέρουν λίγη έστω ιστορία, το μέγεθος της συνδρομής των τρελαμένων με την παγανιστική Ελλάδα ξένων στην δημιουργία του Νεοελληνικού κράτους.
Ο στόχος των απανταχού επί γης διεστραμμένων στην ψυχή κύκλων είναι ο Χριστιανισμός. Δεν είναι ο Ελληνισμός. Δεν θα τους πείραζε καθόλου ένας ‘απαλλαγμένος’ από τον Χριστιανισμό Ελληνισμός.
Η Αγία Μυροφόρος Μαρία η του Κλωπά
.jfif)
Ποια ήταν η Μαρία του Κλωπά;
Σύμφωνα με τις ευαγγελικές αναφορές, η Μαρία πήρε το όνομά της από τον σύζυγό της, τον Κλωπά, ο οποίος κατά την εκκλησιαστική παράδοση (όπως αναφέρει ο ιστορικός Ηγήσιπος) ήταν αδελφός του Αγίου Ιωσήφ του Μνήστορος. Αυτό την καθιστά συγγενή της Θεοτόκου και της ευρύτερης επίγειας οικογένειας του Ιησού.
.jfif)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)