Και το πιο τρομακτικό ή το πιο αληθινό, είναι ότι κανείς δεν ήξερε(Κυριακή Απόκρεω)

Αύριο, η Εκκλησία θα σταθεί μπροστά σε ένα από τα πιο επικίνδυνα κείμενα του Ευαγγελίου. Όχι γιατί μιλά για το τέλος, αλλά γιατί μιλά για το παρόν με τρόπο που δεν μας αφήνει να κρυφτούμε. 

Η ευαγγελική περικοπή της Μελλούσης Κρίσεως δεν είναι μια αφήγηση που τοποθετείται σε έναν μακρινό χρόνο, σε ένα απώτερο «τότε». Είναι ένα ρήγμα που ανοίγει μέσα στο τώρα, μέσα στη ζωή όπως τη ζούμε, μέσα στις πιο μικρές, σχεδόν ασήμαντες κινήσεις της καθημερινότητας. Και κάθε φορά που διαβάζεται λειτουργικά, δεν περιγράφει απλώς κάτι που θα συμβεί.Αποκαλύπτει κάτι που ήδη συμβαίνει.

Δεν αρχίζει με τρόμο αυτή η περικοπή. Αρχίζει με μια αργή μετατόπιση του φωτός. Σαν να αλλάζει η πυκνότητα του κόσμου. Σαν να αποσύρεται ξαφνικά κάθε άλλο νόημα και να μένει μόνο ένα ερώτημα που δεν ακούστηκε ποτέ καθαρά όσο ζούσαμε: πού ακριβώς στεκόταν ο Θεός μέσα στην καθημερινότητα;

«Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ…»
Η φράση αυτή δεν ανοίγει μια σκηνή θεάματος. Δεν στήνει μια αποκαλυπτική εικόνα με κεραυνούς και μεγαλείο. Είναι πιο σιωπηλή από αυτό. Σαν να φωτίζεται ξαφνικά το ίδιο το ύφασμα της ζωής και να φαίνεται, χωρίς καμία δραματουργία, τι υπήρχε πάντα εκεί και δεν το είδαμε.
Η δόξα δεν έρχεται να προσθέσει κάτι. Έρχεται να αποκαλύψει.
Και τότε αρχίζει η διάκριση. Όχι σαν καταδίκη, αλλά σαν διαύγαση. Πρόβατα και ερίφια. Όχι καλοί και κακοί. Όχι δίκαιοι και άδικοι με την ηθική έννοια. Αλλά δύο τρόποι υπάρξεως.
Ο ένας τρόπος είναι να μπορείς να διαβάζεις το σώμα του άλλου ως αίτημα.
Ο άλλος τρόπος είναι να περνάς δίπλα του χωρίς να συμβαίνει τίποτα μέσα σου.
Και το πιο τρομακτικό ή το πιο αληθινό, είναι ότι κανείς δεν ήξερε.

Οι δίκαιοι δεν λένε: «ναι, το κάναμε γιατί ξέραμε». Ρωτούν: «πότε;». 

Δεν έχουν συνείδηση της αρετής τους. Δεν έχουν κρατήσει λογαριασμό. Δεν έχουν ζήσει με την αγωνία της ανταμοιβής. Έζησαν μέσα σε έναν τρόπο υπάρξεως όπου η ανταπόκριση στην ανάγκη ήταν σχεδόν αυτονόητη, σχεδόν σωματική, σχεδόν ακούσια.

Και οι άλλοι; Ρωτούν ακριβώς το ίδιο. «Πότε σε είδαμε;».

 Δεν θυμούνται κάποια συνειδητή άρνηση. Δεν θυμούνται να έκλεισαν την πόρτα στον Θεό. Απλώς δεν Τον είδαν ποτέ.

Αυτό είναι το πιο βίαιο σημείο της περικοπής:

"Μα τί έκανα τόσο καιρό; Πού ήμουν τόσα χρόνια;.."

«...η Χάρις συμπαρίσταται σε όλα τα στάδια και φωτίζεται ο νους του ανθρώπου και καταλαβαίνει και λέει:

 “Μα τί έκανα τόσο καιρό; Πού ήμουν τόσα χρόνια; Τι αμαρτίες είναι αυτές που έκανα; Τί σκοτάδι ήταν αυτό στο οποίο βρισκόμουν;”
 Παρά ταύτα όμως, πάλι ελάχιστα μπορεί να κάνει, γιατί η καρδία του ανθρώπου ακόμα είναι αιχμάλωτη.
Όταν ελευθερωθεί η καρδία μέσα από την πνευματική εργασία της ταπεινώσεως, του πένθους, των δακρύων, της προσευχής, των Μυστηρίων, ο άνθρωπος ενώνεται με τον Θεό και αγαπά τον Θεό, τους ανθρώπους, την δημιουργία, τον εαυτό του.
Γίνεται όπως τον έπλασε ο Θεός, τόσο όμορφος και τόσο ωραίος.»

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ σχολείου Ἑκάλης

Ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως ( Βig Βang ) εἶναι σήμερα ἡ ἐπικρατέστερη θεωρία ποὺ ἐξηγεῖ πειστικὰ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Σύμφωνα μὲ τὴ θεωρία αὐτὴ ὁλόκληρη ἡ μᾶζα τοῦ Σύμπαντος ἦταν κάποτε συγκεντρωμένη σὲ ἕνα ἀπειροελάχιστο σημεῖο ἄπειρης πυκνότητας καὶ τεράστιας θερμοκρασίας. Κάποια στιγμή, πρὶν ἀπὸ 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, αὐτὸ τὸ σημεῖο ἐξερράγη καὶ σταδιακὰ ἄρχισε νὰ διαμορφώνεται τὸ σύμπαν ( στοιχειώδη σωματίδια, ἄτομα, χημικὰ στοιχεῖα, ἄστρα, γαλαξίες κ.λπ. ). Μαζὶ μὲ τὴν ὕλη καὶ τὴν ἐνέργεια δημιουργήθηκαν ὁ χρόνος καὶ ὁ χῶρος. Ἔκτοτε τὸ σύμπαν διαρκῶς διαστέλλεται καὶ συνεχῶς ψύχεται. Ἡ θεωρία αὐτὴ ἦλθε νὰ σαρώσει τὴν προηγούμενη θεωρία ἑνὸς σύμπαντος ποὺ ὑπῆρχε πάντα σὲ ἕνα ἄπειρο χρόνο. Δηλαδὴ μίας θεωρίας ποὺ ὑποστήριζε τὴν αἰωνιότητα τῆς ὕλης.

Μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς θεωρίας τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως οἱ περισσότεροι ὑλιστὲς ἐγκατέλειψαν ἀναγκαστικὰ τὴν παλιὰ πεποίθηση περὶ αἰωνιότητας τῆς ὕλης καὶ υἱοθέτησαν τὴ ἄποψη περὶ δημιουργίας τοῦ Σύμπαντος «ἐκ τοῦ μηδενός». Ἀλλὰ ἡ δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος «ἐκ τοῦ μηδενὸς» ὑπῆρχε ἤδη ἀποθησαυρισμένη στὰ κείμενα τῆς Γενέσεως τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ χριστιανικὴ καὶ τὴν ἀθεϊστικὴ θεώρηση περὶ δημιουργίας «ἐκ τοῦ μηδενός», ὑπάρχει στὸ ἑξῆς ἐρώτημα: Τί ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Ἔκρηξη αὐτοῦ τοῦ ὑπερπυκνοῦ ἀτόμου; Δύο εἶναι οἱ πιθανὲς ἀπαντήσεις. Ἡ μία εἶναι ὅτι ὑπῆρχε τὸ τίποτα, τὸ ἀπόλυτο κενό, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ξεπήδησε αὐτομάτως τὸ σύμπαν. Ἡ δεύτερη λέει ὅτι ὑπῆρχε ὁ Θεὸς ποὺ ἀπὸ τὸ τίποτα ἔφερε τὸ σύμπαν σὲ ὕπαρξη.

Στην ουράνια Βασιλεία θα μπουν όσοι μετέχουν στην καθολικότητα της αγάπης(ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ)

Η αναβάθμιση του σύμπαντος κτιστού κόσμου, που θα λάβει χώρα κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και την τελική κρίση των ανθρώπων, θα συγκλονίσει τους πάντες. Στο κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός θα πρωταγωνιστήσει όχι μόνο ο Θεός, αλλά και ο άνθρωπος (Κυριακή της Απόκρεω).

Πώς θα γίνει όμως αυτό;
 Ο άνθρωπος όχι μόνο θα συμβάλει στη νέα μορφή της άψυχης κτίσης, αλλά κυρίως θα καθορίσει τη δική του θέση στο γίγνεσθαι του νέου κόσμου. Καταλύτης στις διεργασίες αυτές θα είναι η άσκηση της αγάπης. Ο άνθρωπος έχει μέσα του ένα στοιχείο εκρηκτικής σημασίας, που ίσως ούτε καν το υποπτεύεται. Μπορεί να είναι άνθρωπος καθολικός. Να έχει καθολικότητα. Δηλαδή;
 Οι Εβραίοι, πορευόμενοι προς Χαναάν, αμάρτησαν καθ’ οδόν βαριά πολλές φορές. Ο Θεός αποφάσισε να τους εξαφανίσει από προσώπου της γης. «Θα κάνω εσένα μεγάλο έθνος», είπε στον Μωυσή. Εκείνος όμως ζητούσε πάντα από τον Θεό να αλλάζει απόφαση. «Αν δεν τους συγχωρήσεις, έλεγε, εξάλειψε μαζί με αυτούς και εμένα από το βιβλίο σου, όπου με έχεις γραμμένο» (Εξ. 32, 9-11. 32).

 Έλεγε και ο απόστολος Παύλος, ότι μεγάλη λύπη και βαθύς, αδιάλειπτος πόνος διακατείχαν την καρδιά του για τους ομοεθνείς του, τους συγγενείς κατά σάρκα Ισραηλίτες, επειδή αρνήθηκαν τον Χριστό. «Θα ευχόμουνα, λέει, να χωρισθώ εγώ από τον Χριστό χάριν των αδελφών μου των Ισραηλιτών» (Ρωμ. 9, 3).

Καί ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δέ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον...(ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ)

Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον (Ματθ. 25, 46)
Καὶ αὐτοὶ θὰ μεταβοῦν στήν αἰώνια κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στήν αἰώνια ζωή».

  Κάθε άνθρωπος υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται τον θάνατο. Έτσι κι αλλιώς είμαστε πλασμένοι για να πεθάνουμε. Ο θάνατος και η φθορά υπάρχουν στο DNA κάθε ζωντανού οργανισμού, όπως και των ανθρώπων.

  Η παράδοσή μας λέει ότι ο θάνατος είναι συνέπεια της απόφασής μας να διαχειριστούμε τη ζωή μας αυτεξούσια, χωρίς σχέση με τον Θεό, αλλά απόπειρα να εξουσιάσουμε τα πάντα και τον συνάνθρωπο και την κτίση. Το κακό τότε θα ήταν αθάνατο. Και ο Θεός δίνει τον θάνατο όχι ως τιμωρία, αλλά ως όριο για να μπορεί ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από τα δεσμά του κακού. 

 Στην πραγματικότητα θάνατος είναι ο πνευματικός της ύπαρξης. Του εγωκεντρισμού. Της αυτοθέωσης. Ο σωματικός θάνατος είναι ένα επεισόδιο στη ζωή μας, που θα έρθει, αλλά δεν θα μας νικήσει. Το σώμα μας θα τον υποστεί. Το πνεύμα μας, η ψυχή μας θα συνεχίσει ως γρηγορούσα συνείδηση να κοινωνεί ή να παραμένει ακοινώνητη. Να αγαπά και να χαίρεται σε μία άλλη διάσταση, χωρίς φθορά και κακό και λύπη, ανερμήνευτη και ιδωμένη στην προοπτική της σχέσης με τον Χριστό. Ή ως μία κατάσταση στην οποία τα πνευματικά μάτια θα είναι κλειστά και το μόνο που θα υπάρχει είναι ο θυμός γιατί ο Θεός αγαπά, υπάρχει, μας δίνεται, ενώ εμείς θέλουμε να είμαστε θεοί. Η κόλασή μας. Ο Θεός και οι άλλοι. Κι αυτό θα είναι μια αιωνιότητα, διότι πλαστήκαμε ελεύθεροι. Και η ελευθερία είναι δώρο πικρό, μα αναφαίρετο.

«Χριστέ μου,τον(την) αγαπημένο(νη) μου,έχε τον(την) κοντά Σου»!

Εν όψει Ψυχοσάββατου..
Κάποιοι άνθρωποι μόλις ακούσουν περί θανάτου χτυπούν ξύλο, άλλοι φτύνουν στον κόρφο τους,τι δείχνουν όλα αυτά;
Ένα πράγμα...Ανασφάλεια, φόβο!
Ο φόβος όμως αυτός δεν φεύγει όταν κλείσουμε τα μάτια στον θάνατο
(όταν δηλαδή κάνουμε σαν μην υπάρχει),αλλά όταν ανοίξουμε τη σχέση μας με τον Χριστό.
Όταν υπάρχει ζωντανή σχέση με τον Χριστό, ακόμη κι όταν η ζωή μας διασταυρωθεί με τον θάνατο, εκείνος δεν αφήνει πάνω μας τη σκιά του.
Πονάμε, κλαίμε, λυγίζουμε αλλά συνεχίζουμε να ζούμε.

Στην αντίθετη περίπτωση,βλέπεις ανθρώπους που παύουν να ζουν,θα ’λεγε κανείς πως ο θάνατος του ανθρώπου τους σταμάτησε και τη δική τους ζωή.
Και τότε ο θάνατος δεν επισκιάζει απλώς την ζωή τους,δεν γκριζάρει μόνο την καθημερινότητα τους,αλλά(σαν βδέλλα)απομυζά κάθε ικμάδα ζωντάνιας που έχει απομείνει.
Ακούμε συχνά να λένε: «ο καιρός είναι γιατρός».Ναι αλλά ο καιρός από μόνος του δεν θεραπεύει.
Αν ο πόνος θαφτεί,ο χρόνος δεν τον γιατρεύει αλλά απλά τον σκεπάζει.

“All I want is Christ in my life”.Η μεταστροφή του μπασίστα των ''Danzig''

Ο Josh Lazie, ο οποίος διετέλεσε μπασίστας για το θρυλικό heavy metal συγκρότημα ''Danzig'' στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ετοιμάζεται να γίνει δεκτός στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Πρόσφατα εμφανίστηκε στο podcast του Counterflow με παρουσιαστή τον Buck Johnson για να συζητήσει το ταξίδι του στην Ορθοδοξία. Ο 54χρονος μουσικός, που έχει απεξαρτηθεί από το αλκοόλ  και είναι νηφάλιος εδώ και 19 χρόνια, έχει προγραμματιστεί να βαπτιστεί το Μεγάλο Σάββατο, αφού ανακάλυψε την ορθόδοξη πίστη πριν από περίπου ένα χρόνο.

Josh Lazie, who served as bassist for the legendary heavy metal band ''Danzig'' in the late 1990s, is preparing to be received into the Orthodox Church.

He recently appeared on the Counterflow podcast with host Buck Johnson to discuss his journey to Orthodoxy. The 54-year-old musician, who has been sober for 19 years, is scheduled to be baptized on Holy Saturday after discovering the Orthodox faith approximately a year ago.

''Danzig'' is a heavy metal band formed in 1987 by vocalist Glenn Danzig, formerly of the punk band the Misfits. Known for their dark imagery and blues-influenced heavy metal sound, the band achieved mainstream success in the early 1990s. Lazie worked as a drum and bass technician for ''Danzig'' for many years before joining as bassist himself in the mid-to-late 1990s, departing in 2000.

Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΥΤΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 9η Φεβρουαρίου 2026

(Σχόλιο στις δηλώσεις του υπερφίαλου καθηγητή Yuval Noah Harari)

Έχουμε επισημάνει και αποδείξει επανειλημμένως, μέσα από τις ανακοινώσεις μας, το αναντίρρητο γεγονός ότι ο σύγχρονος κόσμος βιώνει τη χειρότερη και πολυπλευρότερη παρακμή σε ολόκληρη την ιστορική του πορεία. Διατελεί σε μια πρωτοφανή πνευματική και ηθική κατάπτωση, η οποία χαρακτηρίζεται από σύγχρονους Γέροντες και πνευματικούς ανθρώπους ως η «αποστασία των εσχάτων», όπως αυτή έχει προφητευθεί στη βιβλική και πατερική παράδοση της Εκκλησίας μας.

Όπως είναι γνωστό, η ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες κυριαρχείται πνευματικά και θρησκευτικά από το λεγόμενο «πνεύμα», τις αρχές και τα διδάγματα της αποκαλούμενης «Νέας Εποχής του Υδροχόου», η οποία φέρει βαθύτατα αντιχριστιανικό χαρακτήρα και αποσκοπεί στην περιθωριοποίηση του Χριστιανισμού, προβάλλοντας πίστεις διαμετρικά αντίθετες προς τη χριστιανική διδασκαλία.

Μία από τις βασικές δοξασίες που προωθεί το εν λόγω αντιχριστιανικό κίνημα είναι η αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θεός και, ως εκ τούτου, δεν έχει ανάγκη τον Θεό ούτε κάποιον σωτήρα εκτός του εαυτού του, αφού δήθεν διαθέτει από μόνος του τις δυνάμεις για να φθάσει στη «θεότητά» του. Αυτή η δαιμονική πίστη δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά το λεγόμενο «ευαγγέλιο του όφεως», το αρχέγονο ψεύδος του Σατανά προς τους Πρωτοπλάστους, ότι μπορούν να γίνουν θεοί αφ’ εαυτών: «ἔσεσθε ὡς θεοί» (Γεν. 3,4), χωρίς τον Θεό.

Ο ὁ διάβολος δέν κάνει φίλους, ἀλλά μόνο θύματα,

  Προκαλεί μεγάλη θλίψη και προβληματισμό το e-mail του Συλλόγου των Γονέων και Κηδεμόνων του 11ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Ιωνίας (Αθήνα), που προσκαλεί να κάνουν αίτηση στο «ΙΩΝΙΩΤΙΚΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ 2026». Όχι για το καρναβάλι καθ’ αυτό, ούτε για τη χαρά των παιδιών, γιατί η χαρά είναι ευλογία. Αλλά για το μήνυμα που επιλέγουν να τους μεταδώσουν.

 Όταν η παιδική συμμετοχή συνδέεται με όρους, σύμβολα και ορολογία που εξοικειώνουν τα παιδιά με το κακό (διάβολο), τότε δεν μιλάμε απλώς για αθώα μεταμφίεση. Μιλάμε για σύγχυση αξιών, για μια παιδεία που παύει να παιδαγωγεί και απλώς διασκεδάζει, χωρίς όρια και διάκριση. Τα παιδιά μας νομίζω δεν έχουν ανάγκη να ντυθούν «διαβολάκια» για να χαρούν. Έχουν ανάγκη από πρότυπα φωτός από χαρά που δεν ευτελίζει αλλά οικοδομεί. Αν η ένσταση αυτή σε τέτοιες προσκλήσεις θεωρείται γραφική, φονταμενταλιστική ή υπερβολική, τότε πράγματι κάτι βαθύτερο έχει χαθεί στον δρόμο. Και αυτό δεν είναι θέμα Εκκλησίας ή μη Εκκλησίας. Είναι θέμα ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας.

πηγή

Από το Πατρινό Καρναβάλι..!

Κάποτε στο Καρναβάλι τα παιδάκια  ντύνονταν μέ ἀθῶες στολές.Σιγά – σιγά οἱ στολές ἔγιναν πρόστυχες καί ἀσεβεῖς, μέχρι πού φθάσαμε ὁ σατανᾶς να βγαίνει χωρίς προσωπεῖο,μαζί με τους'' ιερείς'' του,τους μάγους γιά νά εὐφρανθεῖ μέ τό λαό πού τόν προσκυνάει μέ τήν κάθε εὐκαιρία. 

Δέν εἶναι ἀστεῖο, οὔτε παιδική γιορτούλα. 

Εἶναι ξεκάθαρη λατρεία τοῦ διαβόλου τόν ὁποῖο ἀποταχθήκαμε μέ τό βάπτισμά μας, ἀλλά δυστυχῶς πολλοί συντάσσονται μαζί του μέ τό βίο τους. Ἄς κρατήσουμε τά παιδιά καί τίς οἰκογένειές μας μακριά ἀπό τέτοιες πομπές, πού προκαλοῦν τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ. Καί ἄς προσευχηθοῦμε νά φωτίσει ὁ Θεός ὅσους ἀπό ἐπιπολαιότητα καί ἀδιαφορία πέφτουν στήν παγίδα πού προσφέρει λίγες ὧρες ξέφρενης διασκέδασης, μέ ἀντάλλαγμα ἀθάνατες ψυχές. Διότι ὁ διάβολος δέν κάνει φίλους, ἀλλά μόνο θύματα, τά ὁποῖα ἐξαπατᾶ μέ ἐφήμερες ἀπολαύσεις, δόξα καί χρήματα, γιά νά τούς ἐξασφαλίσει τήν ἀτελεύτητη κόλαση.

Ο Άγιος Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης και η «ευλογημένη» πέρδικα.

​Κάποτε, ένας κυνηγός που περιπλανιόταν στις πλαγιές του Άθωνα, κοντά στην Καλύβη του Αγίου στις Κερασιές, κατάφερε να πιάσει μια πέρδικα ζωντανή. Σκέφτηκε, λοιπόν, να την πάει στον Γέροντα ως δώρο, ξέροντας ότι ο Χατζη-Γεώργης αγαπούσε όλα τα πλάσματα του Θεού.

Όταν ο κυνηγός έφτασε και του πρόσφερε το πουλί, ο Χατζη-Γεώργης το πήρε στα χέρια του με μεγάλη τρυφερότητα. Το χάιδεψε και άρχισε να του μιλάει σαν να ήταν άνθρωπος.

— «Γιατί άφησες, καημένο μου, τα μικρά σου στο βουνό και ήρθες εδώ;» είπε ο Γέροντας.

​Ο κυνηγός απόρησε. Πού ήξερε ο Γέροντας ότι η πέρδικα είχε φωλιά;

Ο Χατζη-Γεώργης γύρισε τότε στον κυνηγό και του είπε γλυκά:

— «Παιδί μου, ο Θεός μας έδωσε τα ζώα για να μας υπηρετούν ή για να μας ομορφαίνουν τη ζωή, όχι για να χωρίζουμε τις μάνες από τα παιδιά τους χωρίς λόγο. Αυτή η πέρδικα έχει οκτώ μικρά που την περιμένουν τώρα και κλαίνε.»

​Ο κυνηγός έμεινε άναυδος. Ο Χατζη-Γεώργης άνοιξε τα χέρια του και το πουλί, αντί να πετάξει μακριά τρομαγμένο, κάθισε για λίγο στον ώμο του, του "ψιθύρισε" κάτι στο αυτί και μετά πέταξε προς το δάσος.

Ο κυνηγός συγκλονίστηκε τόσο πολύ από το γεγονός ότι ο Γέροντας γνώριζε μέχρι και τον αριθμό των μικρών της πέρδικας, που από εκείνη τη μέρα άφησε το όπλο του. Λέγεται μάλιστα πως έγινε ένας από τους ανθρώπους που βοηθούσαν τον Άγιο να μεταφέρει προμήθειες για τους φτωχούς, λέγοντας:

​«Αν ο Γέροντας πονάει για μια πέρδικα, φαντάσου πόσο πονάει για την ψυχή του κάθε ανθρώπου.»

Τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή του 1986 ὁ Αγ Παΐσιος εἶδε ἕνα ὅραμα πού εἶχε σχέση μέ τόν Γέροντα Χατζη-Γεώργη καί μέ τόν Χατζεφεντή.

Γι’ αὐτὸν μάλιστα ἔγραψε ξεχωριστὸ βιβλίο, τὸ ὁποῖο ἐκδόθηκε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1986.Τὸν ἴδιο χρόνο, τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ὁ Πατὴρ Παΐσιος εἶδε ἕνα ὅραμα ποὺ εἶχε σχέση μὲ τὸν Γέροντα Χατζη-Γεώργη καὶ μὲ τὸν Χατζεφεντή.

Ἐνῶ ἦταν στὸ Καλύβι του, βρέθηκε ξαφνικά στὸ Ἡσυχαστήριο, ὅπου παρακολουθοῦσε δύο ὄμορφα πουλάκια που πετούσαν γύρω ἀπὸ ἕνα δένδρο κελαηδώντας πολύ γλυκά.
«Ἔλα νὰ σὲ πιάσω», εἶπε στὸ ἕνα καὶ τὸ ἔπιασε. Προσπάθησε νὰ πιάση καὶ τὸ ἄλλο, ἀλλὰ ἐκεῖνο δὲν τὸν πλησίαζε καὶ συνέχισε νὰ πετάη.
Ὕστερα ἀπὸ πέντε ἡμέρες, στὶς 11 Φεβρουαρίου, τὸ Οἰκουμενικό Πατριαρχείο συναρίθμησε τὸν Πατέρα Ἀρσένιο (Χατζεφεντῆ) στὴν χορεία τῶν τιμωμένων Ἁγίων.

Ὁ Ὅσιος ἐξήγησε ὅτι τὸ πουλάκι ποὺ ἔπιασε, συμβόλιζε τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο, ἐνῶ τὸ ἄλλο τὸν ὅσιο Γέροντα Χατζη-Γεώργη.

ΟΤΑΝ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟΜΙΜΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ .ΨΕΥΔΟΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ AI.

Τα λεγόμενα AI ghosts ή deathbots, griefbots, είναι ίσως η πιο ανησυχητική και ταυτόχρονα συγκινητική εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης που έχει εμφανιστεί μέχρι σήμερα. Φαντάσου να χάνεις έναν αγαπημένο σου άνθρωπο – μητέρα, πατέρα, σύζυγο, παιδί – και ξαφνικά να μπορείς να «μιλήσεις» μαζί του ξανά. Να ακούσεις τη φωνή του, να δεις το πρόσωπό του να χαμογελάει στην οθόνη, να λάβεις απαντήσεις που θυμίζουν ακριβώς τον τρόπο που μιλούσε, που σκεφτόταν, που σε αγαπούσε. Ακούγεται σαν θαύμα. Σαν παρηγοριά από τον Θεό. Όμως, από ορθόδοξη ματιά, αυτό το «θαύμα» κρύβει μια βαθιά πνευματική παγίδα.

Πώς ακριβώς «ζωντανεύουν» αυτά τα ψηφιακά φαντάσματα;
 Η διαδικασία ξεκινά με τη συλλογή του ψηφιακού αποτυπώματος του ανθρώπου όσο ζει: μηνύματα, e-mail, αναρτήσεις στα social media, βίντεο, ηχογραφήσεις, ακόμα και προσωπικά ημερολόγια. Όσο περισσότερα δεδομένα, τόσο πιο πιστή η προσομοίωση. Μετά, αυτά τα δεδομένα «ταΐζονται» σε μεγάλα γλωσσικά μοντέλα, τα οποία μαθαίνουν το λεξιλόγιο, το ύφος, τις εκφράσεις, ακόμα και τις ιδιορρυθμίες σκέψης του συγκεκριμένου προσώπου.

Ο Ναός των Ταξιαρχών στο Κάτω Τρίτος Λέσβου.

Ο Ναός των Ταξιαρχών ειναι λίγο πιο έξω από το Κάτω Τρίτος Λέσβου.

Λέγεται ότι αποτελούσε Καθολικό Βυζαντινής γυναικείας Μονής και υπαγόταν στην ανδρική Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου που βρισκόταν στην ίδια περιφέρεια λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά.

 Το μοναστήρι διαλύθηκε πριν από το 1600 και στο εσωτερικό της εκκλησίας έχουν ανακαλυφθεί τρία στρώματα τοιχογραφιών Βυζαντινής τεχνοτροπίας.

(κειμ./φωτ.Μ.Μπακας)

πηγή

Το σπιτι του μεγάλου Ηλια Βενέζη στο Αϊβαλί!

Η οικία Μιχαήλ Μέλλου, του καταγόμενου από την Κεφαλλονιά πατέρα του συγγραφέα και της λεσβιακής καταγωγής μητέρας του (Βενέζης λεγόταν ο παππούς του Δημήτριος από την πλευρά της μητέρας του, το όνομα του οποίου χρησιμοποίησε σαν λογοτεχνικό ψευδώνυμο) βρίσκεται στο απάνω πλατύ σοκάκι του Αϊβαλιού. Πολύ κοντά στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας που επίσης καταρρέει.

Πιεζόμενος από τα συνεχή δημοσιεύματα στον ελληνικό και τουρκικό Τύπο αλλά και από την τοπική κοινωνία και τους φορείς της, ο ιδιώτης ιδιοκτήτης του σπιτιού ξεκίνησε εργασίες αποκατάστασης οι οποίες μάλιστα, εξωτερικά τουλάχιστον, έχουν προχωρήσει σημαντικά. Ήδη, αποκαταστάθηκε η στέγη του εμβληματικού για τον Μικρασιατικό Ελληνισμό σπιτιού, και οι όψεις του επιχρισμένου ξύλινου σκελετού ελαφρύ (μπαγδατί) άνω ορόφου που εδράζεται στο πέτρινο ισόγειο.
Ας σημειωθεί ότι ο ιδιώτης ιδιοκτήτης του ακινήτου αρνήθηκε να κάνει την παραμικρή δήλωση σχετικά με τη χρήση του ακινήτου. Πληροφορίες πάντως αναφέρουν ότι υπάρχει έκδηλο ενδιαφέρον από τον Δήμο.

Μέσα σε αυτήν διαδραματίστηκαν τα όσα τραγικά περιγράφει ο συγγραφέας στο ιστορικό βιβλίο του «Το Νούμερο 31328». Γεγονότα που αφορούν το τέλος του Μικρασιατικού Ελληνισμού στην Αϊβαλιώτικη Πολιτεία τον Σεπτέμβριο του 1922, τη σύλληψή του και τη ζωή του στα Τάγματα Εργασίας επί 14 μήνες έως και την απελευθέρωσή του μαζί με ελάχιστους επιβιώσαντες από τις κακουχίες συμπατριώτες του.

Ο Παπα-Τύχων είχε βάλει ''κανόνα'' στις μύγες, με το "Ευλογητός" να εξαφανίζονται...

Η μικρή εκκλησία του Τιμίου Στσυρού στο ομώνυμο Σταυρονικητιανό Κελλί, όπου εγκαταβίωνε ο άγιος Ιερομόναχος Τύχων ο Ρώσος και ο άγιος Παΐσιος. 

Στο εκκλησάκι αυτό λειτουργούσε ο Παπα-Τύχων.

  Το καλοκαίρι που η ζέστη θέρμαινε τα πάντα, άνοιγαν τα μικρά παράθυρα της εκκλησίας. Αλλά εμπαιναν μέσα μύγες κι ενα σωρό άλλα εντομα. 

 Ο Παπα-Τύχων είχε βάλει ''κανόνα'' στις μύγες, με το "Ευλογητός" να εξαφανίζονται από φοβο μήπως μαγαρίσουν τα Τίμια Δώρα. Οι μύγες και τα άλλα έντομα εκαναν υπακοή στον αγιο Γεροντα. 

Αυτο κατά μαρτυρία του αγιου Παϊσίου προς τον Ιερομόναχο Συμεών, που εγκαταβιώνει στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού και έζησε το θαύμα.

πηγή

Καρναβαλικές εκδηλώσεις, αντί νά θρηνοῦμε νυχθημερόν γιά τά ἀπερίγραπτα χάλια μας, μήπως καί ἐπισύρουμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ

 Πολλαπλασιάζονται χρόνο μέ τόν χρόνο οἱ ἐπίσημες καρναβαλικές ἐκδηλώσεις καί ἐπεκτείνονται σέ κάθε πόλη καί χωριό τῆς πατρίδας μας. Μέ ρυθμό καί μέ ἔνταση ἀντιστρόφως ἀνάλογα πρός τίς ἀνάγκες πού ἐπιβάλλουν πραγματικά τἀ ἄκρως ἀνησυχητικά σημεῖα τῶν Καιρῶν. 

Καί ἐπειδή βεβαίως ταυτόχρονα συνεχίζονται καί οἱ γνωστές δηλώσεις περί τοῦ πόσο σημαντική εἶναι ἡ «ἐπιτυχία» ὅλης αὐτῆς τῆς κατάντιας γιά τό...καλό τοῦ τόπου, ἀποδεικνύεται δυστυχῶς γιά μία ἀκόμη φορά ὅτι κάποιοι ἐπιμένουν στήν πεισματική ἄρνησή τους νά ἀντικρίσουν τή σκληρή πραγματικότητα. Εἴτε εἶναι δήμαρχοι καί λοιποί αὐτοδιοικητικοί παρατρεχάμενοι, εἴτε σωματεῖα αὐτοφερόμενα ὡς πολιτιστικά, εἴτε μαγαζάτορες πού ἐπείγονται νά πουλήσουν μερικούς καφέδες καί σουβλάκια παραπάνω, εἴτε πολῖτες πού συνεχίζουν νά παρεπιδημοῦν ἀμέριμνοι καί τραγικά ἀμετανόητοι στόν θλιβερό ἀνάποδο κόσμο τους.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΟΥΡΤΑΤΙΑΝΗ

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Μουρτατιανής είναι το πολυτιμότερο θησαύρισμα που φυλάσσεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου, στο Νέο Σιδηροχώρι του νομού Ροδόπης.

Το Νέο Σιδηροχώρι ανήκει στον Δήμο Κομοτηνής και βρίσκεται 13 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης. Οι πρώτοι οικιστές του Νέου Σιδηροχωρίου ήταν Έλληνες πρόσφυγες από το Σιδηροχώρι (Σαμμάκοβο) της Ανατολικής Θράκης, που ανήκε διοικητικά στην επαρχία Σαράντα Εκκλησιών.Μετά τον ξεριζωμό του 1922, οι Σαμμακοβίτες έφεραν μαζί τους πολύτιμα ιερά κειμήλια και εικόνες, που φυλάσσονται μέχρι σήμερα στον ναό του χωριού.

Η προσευχή του Γολγοθά. Χειρόγραφο του παπα-Τύχωνος!!

«Όποιος διαβάσει, δέν ξαναμαρτήσει.Τυ­πώστε την, στείλτε την Δεσποτάδες βάλουν σέ χωριά.Μέ τό δάκρυ γράψει εγώ αυτά»

πηγή

Η Ορθόδοξη εκκλησία έχει πλέον στο αγιολόγιό της και τον πνευματικό γέροντα του Οσίου Παϊσίου,αλλά και τον Όσιο Χατζηγιώργη, τον βίο του οποίου συνέγραψε ο Όσιος Παΐσιος.

Μεγάλη μέρα για την Ορθοδοξία. "Το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θα πέσει" κι έτσι γίνεται το προφανές αφού ο Άγιος Παΐσιος είχε και άγιο πνευματικό και άγιο πνευματικό πρότυπο.Η Ορθόδοξη εκκλησία έχει πλέον στο αγιολόγιό της και τον πνευματικό γέροντα του Οσίου Παϊσίου, τον Όσιο Τύχων αλλά και τον Όσιο Χατζηγιώργη, τον βίο του οποίου συνέγραψε ο Όσιος Παΐσιος.

Το ανακοινωθέν της Ι.Σ. του Οικ.Πατριαρχείου της 11ης Φεβρ. 2026:
Τό Ἱερόν Σῶμα ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τήν κατάταξιν εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὁσιακῆς βιοτῆς Ἁγιορειτῶν Ἱερομονάχου Τύχωνος, τοῦ ἐν τῷ ἐν τῇ Σκήτῃ Καψάλας Ἱερῷ Σταυρονικητιανῷ Κελλίῳ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀσκήσαντος, καί μοναχοῦ Γεωργίου, τοὐπίκλην Χατζη-Γεώργη, τοῦ ἐκ Καππαδοκίας καταγομένου καί ἐν Κωνσταντινουπόλει κοιμηθέντος.

ΠΗΓΗ

*Παπα-Τύχων: Ένας κρυμμένος μαργαρίτης που έζησε στο Άγιο Όρος για εξήντα ολόκληρα χρόνια.

O Αθωνίτης αββάς Γεώργιος ο Χατζηγιώργης[Αγίου Παΐσιου]

"...Πριν από την κυριαρχία του αντίχριστου, θα πρέπει ο καθένας να φροντίσει να σωθούν όσο το δυνατό περισσότεροι άνθρωποι και θα είναι μεγαλύτερη η ανταμοιβή του από τον Κύριο.

Γεωργιος Αποστολακης

ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Πολλές φορές γνωστοί και άγνωστοι μου λένε, αλλά και ο λογισμός μου το "χτυπάει": 

Τι θέλεις και γράφεις; Ποιος σε ακούει και ποιος τα θέλει αυτά που γράφεις;

 Ο χρόνος της Ιστορίας (και ο προσωπικός χρόνος, λέω εγώ) εξαντλείται και τα προφητευόμενα μπορεί να είναι κοντά. Ασχολήσου με την ψυχή σου, ταλαίπωρε...

Από την άλλη έρχονται ως αντίλογος τα παρακάτω λόγια του -κατά Χριστόν- σαλού και ήδη μακαριστου Γέροντος Στεφάνου του Σέρβου από τα Καρούλια του Αγίου Όρους (1921-2001) που είναι σαν μου απαντάει στο λογισμό.

Τον είχα γνωρίσει τον παπα-Στέφανο, ερχόταν μερικές φορές και στα Τρίκαλα για κάποιο πνευματικοπαίδι του, γείτονά μου, και σπεύδαμε να πάρουμε την ευχή του και να μας μυρώσει με το μύρο που είχε πάντα μαζί του.

Να τι είχε πει ο παπα-Στέφανος - και το επικοινωνώ για την ενίσχυση κάθε άλλου που έχει τον ίδιο λογισμό:
"...Πριν από την κυριαρχία του αντίχριστου, θα πρέπει ο καθένας να φροντίσει να σωθούν όσο το δυνατό περισσότεροι άνθρωποι και θα είναι μεγαλύτερη η ανταμοιβή του από τον Κύριο. Τώρα είναι για εμάς ο καιρός του κηρύγματος.
Αυτό θα γίνει ανάλογα με τα τάλαντα που έδωσε στον καθένα ο Κύριος: Με το γράψιμο, με τις υπομνήσεις, με τις συμβουλές. Μην κρύβεις το τάλαντό σου. Ακόμη μπορούν να γίνουν πολλά για τη σωτηρία και τη δική μας και του πλησίον και ιδιαίτερα εκείνων που τους εμπιστεύθηκε ο Κύριος.

Λύκοι και πρόβατα(Φώτης Κόντογλου)

Ο Κόντογλου μέσα από το Αρχείο του
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που λένε ότι ο Κόντογλου είναι πάντα επίκαιρος. και μάλιστα σήμερα, με αυτά που τραβάει η Ελλάδα, πιο επίκαιρος από ποτέ. Είναι αλήθεια, αλήθεια όμως είναι και ότι ο Κόντογλου ξεσκεπάζει αμείλικτα την πραγματικότητα. Το κείμενο που δημοσιεύεται πιο κάτω περιλαμβάνεται στο Αρχείο του κι είναι ένα από τα πάρα πολλά ιδιόχειρα κείμενά του, που βρέθηκαν σε πολύφυλλα τετράδια και που, απ’ όσο ξέρουμε, τα περισσότερα όχι μόνο δεν έχουν δημοσιευθεί αλλά ούτε καν διαβαστεί. Δεν διεκδικεί ίσως λογοτεχνικές δάφνες, σίγουρα όμως μας θυμίζει πολλά και πολύ πιθανώς και τον ίδιο μας τον εαυτό – γι αυτό και κάπου μπορεί και να μας στενοχωρεί ή και να προκαλεί και την αντίδρασή μας.

Καλό όμως είναι να σκεφτούμε, ότι ο Κόντογλου που τα γράφει όλα αυτά, δεν τα γράφει από κακία η κι από κάποιο σύμπλεγμα κατωτερότητας – όπως ίσως θα του καταμαρτυρούσαν κάποιοι που διαφωνούν μαζί του - επειδή ο ίδιος βρέθηκε από την πλευρά των «χαμένων» της ζωής, αλλά ότι επέλεξε συνειδητά την πλευρά αυτή, ενώ μπορούσε πολύ εύκολα να βρίσκεται από την άλλη και μάλιστα χωρίς «μέσα» και χωρίς να χρειαστεί να κολακέψει κανέναν. 

Λύκοι και πρόβατα
«Από τους ανθρώπους άλλοι είναι λύκοι και τρώνε κι άλλοι είναι πρόβατα και τρώγονται» - Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος
Από τους λογιών λογιών ανθρώπους που βλέπει κανένας, ξεχωρίζουνε δυο ειδών, οι καλότυχοι, που τους έρχονται όλα βολικά και οι κακότυχοι, που όλα τους πάνε ανάποδα.

Οι πρώτοι είναι στα φερσίματά τους θαρρετοί και συχνά αδιάντροποι. Καυχησιάρηδες, μικρολόγοι, δίνουνε μεγάλη σημασία στην καλοπέραση τους, αγαπάνε να τους κολακεύουνε κι αυτοί να κολακεύουνε τους δυνατούς στην πολιτική και στα λεφτά, φοβούνται να τους πούνε την αλήθεια, επιδιώκουνε να κάνουνε πολλές γνωριμίες και σαν γνωρίσουνε έναν άνθρωπο, δεν κοιτάζουνε άλλο τίποτα, παρά σε τι μπορεί να τους χρειασθεί, τι μπορούνε να βγάλουνε από αυτόν. Όσο γλυκόλογοι είναι στους επίσημους και τους δυνατούς, άλλο τόσο είναι πικρόλογοι στους φτωχούς και αδύνατους, κι όσο σέρνουνται μπροστά στους σπουδαίους, άλλο τόσο κορδώνουνται μπροστά στους καταφρονεμένους, που δεν έχουνε να βγάλουνε τίποτα από δαύτους.

Κοινωνίες διηρημένες ...Εκκλησία διχασμένη...Λαοί σε κατάσταση αλληλοσπαραγμου...

Κοινωνίες διηρημένες ...Εκκλησία διχασμένη...Λαοί σε κατάσταση αλληλοσπαραγμου...

Λες κι ο Θεός "εγκατέλειψε" τον κόσμο του.Λες και εδόθη στον αντίπαλο το δικαίωμα της καταστροφής.
Τα μεγαλύτερα εγκλήματα στο όνομα του Θεού...Και οι μεγαλύτερες αδικίες στο όνομα της "δικαιοσύνης".
Ένας κόσμος που σέρνεται στην κυριολεξία και προσπαθεί να επιβιώσει πλέον με πολύ λιγοστά.... καθώς τα πολλά που του υποσχέθηκαν στοιχίζουν πολύ ακριβά....αφού τίποτα πια δεν χαρίζεται...
Τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο....
Και χαράζει ένα ... αύριο πολύ διαφορετικό απ' αυτό που περιμέναμε..απ' αυτό που μας έταζαν.
Όχι διότι δεν μπορούν... αλλά διότι δεν θέλουν.
Φαντάζονται έναν κόσμο για ... ολίγους.
Κι όσοι περισσεύουν.... θα αποτελούν μια ανάμνηση !!!
Και απ την άλλη δεν θα εκλείψουν ποτέ οι ... μάρτυρες...που φανερώνουν τον πραγματικό νικητή....Όλοι αυτοί που μπορούν και θυσιάζουν κι αυτήν ακόμη την ζωή τους για να ...."ζήσουν".

π.Γ.Πετράκης

Όταν η ΔΟΕ “σβήνει” ονόματα για να σώσει την....ουδετερότητα

Όταν η ΔΟΕ “σβήνει” ονόματα για να σώσει την ουδετερότητα
Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή μάς διαβεβαιώνει διαρκώς ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι χώρος ειρήνης, τέχνης και υπέρβασης της πολιτικής. Στην υπόθεση του μουσικού έργου Artsakh, όμως, απέδειξε κάτι πολύ διαφορετικό... ότι η "ουδετερότητα" δεν είναι αξία, αλλά εργαλείο και χρησιμοποιείται επιλεκτικά.
Η μουσική επιτράπηκε, το όνομα ΟΧΙ.
Το έργο κρίθηκε ακίνδυνο, η λέξη κρίθηκε ενοχλητική.
Έτσι, χωρίς να απαγορεύσει, η ΔΟΕ προχώρησε σε κάτι απογοητευτικό... διέγραψε τη μνήμη από τον τίτλο, κρατώντας το περιεχόμενο αποστειρωμένο από την ταυτότητά του. Μετέτρεψε το Artsakh σε "μουσική του τάδε συνθέτη", λες και τα έργα τέχνης γεννιούνται στο κενό... χωρίς τόπο, χωρίς ιστορία, χωρίς τραύμα.
Για την Αρμενία, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια πρωτοκόλλου. Είναι μήνυμα... το μήνυμα ότι μπορείς να υπάρξεις μόνο αν δεν ονομάζεις αυτό που έχασες. Ότι μπορείς να παίξεις τη μελωδία, αλλά όχι να πεις γιατί γράφτηκε.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (σε σύγχρονο μεν, θεολογικό δε, διάλογο)

— Πατέρα… μπορώ να μιλήσω;
— Σε περίμενα πριν μιλήσεις.
— Γιατί με άφησες να φύγω;
— Γιατί δεν ήθελα δούλο κοντά Μου, αλλά παιδί ελεύθερο.
— Ήξερες ότι θα χαθώ;
— Ήξερα ότι θα πονέσεις. Και πόνεσα μαζί σου.
— Γιατί δεν με σταμάτησες;
— Γιατί η αγάπη που σταματά γίνεται φυλακή.
— Στη μακρινή χώρα δεν υπήρχε κανείς. Πού ήσουν;
— Στον δρόμο της επιστροφής, πριν ακόμη τον πάρεις.
— Γιατί πείνασα τόσο;
— Γιατί η ψυχή δεν τρέφεται μακριά από το σπίτι.
— Έφτασα να ζηλεύω τους χοίρους. Με είδες έτσι;
— Σε είδα. Και δεν αποστράφηκα.
— Όταν είπα να γυρίσω, φοβόμουν.
— Το ήξερα. Γι’ αυτό έτρεξα.
— Γιατί έτρεξες;
— Για να μη νομίσεις ότι πρέπει να διανύσεις όλη την απόσταση μόνος.

Ἔχεις γράψει καί κανενός ἐχθροῦ σου τό ὄνομα;

Κάποιος «ἐξομολογήθηκε στον πατέρα Γερβάσιο καί φεύγοντας του πρότεινε τό χαρτάκι με τὰ ὀνόματα γιά νά τά "μνημονεύη".
—Ἔχεις γράψει καί κανενός ἐχθροῦ σου τό ὄνομα;, τόν ρώτησε χαμογελαστός ὁ Γέροντας. 

Ἐκεῖνος τὰ ἔχασε.
—Νά, πάρτο καί γράψε καί κανενός ἐχθροῦ σου τό ὄνομα.
Ἀμήχανος ἐκεῖνος ἔγραψε ἕνα-δύο ὀνόματα καί τό ξανάδωσε.
—Τώρα "θά πιάση", τόν διαβεβαίωσε ὁ Γέροντας καί τόν ξεπροβόδισε»

πηγή

Όταν ο Εθνικός Πειραιώς είχε σήμα την Κύπρο για συμπαράσταση στον αγώνα της ΕΟΚΑ

Την 1η Απριλίου 1955, ο κυπριακός Ελληνισμός ξεκίνησε τον απελευθερωτικό αγώνα για την αποτίναξη του αγγλικού αποικιοκρατικού ζυγού και την πραγμάτωση του εθνικού στόχου για «Ένωση» με την Ελλάδα. Ο παλλαϊκός αυτός ξεσηκωμός και ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ ενάντια στη τυραννία των Άγγλων κατακτητών, συγκίνησε το Πανελλήνιο.

Σε αυτή την τιτάνια… πάλη ο σύσσωμος ο Ελληνισμός έδωσε το παρών του με την αμέριστη συμπαράσταση και υποστήριξη του. Όταν η Αθήνα συγκλονιζόταν από τις ογκώδεις διαδηλώσεις κατά των Άγγλων αποικιοκρατών, που εκτελούσαν πατριώτες αγωνιστές στην Κύπρο (Καραολής, Δημητρίου, Αυξεντίου, Παλληκαρίδης) την περίοδο μεταξύ 1955-1957, μια ενέργεια από την ποδοσφαιρική ομάδα του Εθνικού Πειραιώς (που ήταν τότε και πρωτοπόρος στο Πρωτάθλημα Ελλάδος) προκάλεσε έκπληξη και μεγάλη συγκίνηση.

Ένας ακόμα φεμινιστικός μύθος

Ένας ακόμα φεμινιστικός μύθος που κυκλοφόρησε αρκετά στην συζήτηση που άνοιξε η Καρυστιανού για τις εκτρώσεις είναι πως αυτές αποτελούν κεκτημένο «δικαίωμα» και μάλιστα Συνταγματικό.
Φυσικά τούτο δεν είναι αλήθεια, αντιθέτως το Σύνταγμα προστατεύει την ζωή και την μητρότητα σύμφωνα με το Άρθρο 21.
Στην χώρα μας, όπως και στις περισσότερες της Δύσης, η έκτρωση θεωρείται ποινικό αδίκημα σύμφωνα με το άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα, και μάλιστα τιμωρείται με 10 χρόνια φυλάκισης, βαρύτατη ποινή που φανερώνει την απαξίωση της νομοθεσίας για την πράξη.
Κανένα «κεκτημένο δικαίωμα» δεν αποτελεί λοιπόν, απλά δεν τιμωρείται υπό προϋποθέσεις, που είναι οι δώδεκα εβδομάδες κύησης, εάν αφορά βιασμό ή αιμομιξία στις 19 εβδομάδες, και εάν κινδυνεύει η ζωή της εγκύου.
Οι εξαιρέσεις λοιπόν που οι φεμινίστριες επαναλαμβάνουν λες και δεν υπάρχουν, υπάρχουν ήδη. Έγκλημα του ΠΚ λοιπόν αποτελεί που απλά υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις αίρεται το άδικο του ΚΑΙ ΟΧΙ «κεκτημένο δικαίωμα», για το οποίο μάλιστα τιμωρείται και η ίδια η μητέρα εάν προβεί σε έκτρωση μετά την 24η εβδομάδα.

Ο νόμος είναι ο 1609/1986 και γράφει τα εξής:

Ένα έκθεμα – μια ιστορία από το Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας: Η εικόνα του Αγίου Βλασίου

Νέους, πολύτιμους θησαυρούς από τα μουσεία της Βέροιας, καλείται να ανακαλύψει το κοινό, μέσα από τη δράση της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας «Ένα έκθεμα – μια ιστορία». Με αφορμή τον πανηγυρικό εορτασμό του Αγίου Βλασίου στον ομώνυμο Ιερό Ναό της συνοικίας Κυριώτισσας, το Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας παρουσιάζει μια εξαιρετικής ποιότητας φορητή εικόνα του αγίου, έργο υψηλής καλλιτεχνικής και ιστορικής αξίας.

Πρόκειται για μία ξύλινη εικόνα με παράσταση του τιμώμενου Αγίου Βλασίου, που χρονολογείται περί το 1330. Προέρχεται από τον Ιερό Ναό του Χριστού Παντοκράτορος στη Βέροια, αλλά πιθανότατα υπήρξε η λατρευτική εικόνα του ναού του Αγίου Βλασίου. Το έκθεμα παρουσιάζεται στην ενότητα «Βέροια, μία περιφέρεια της βυζαντινής αυτοκρατορίας», στον πρώτο όροφο του μουσείου.

Στην εικόνα αυτή ο Άγιος Βλάσιος εικονίζεται ημίσωμος και μετωπικός, σε σκούρο βάθος ώχρας. Αποδίδεται ως γέρων, με μακρύ, οξύληκτο γένι και ψαρά μαλλιά, φορώντας βαθυπόρφυρο φαιλόνιο και λευκό ωμοφόριο, διακοσμημένο με μεγάλους μαύρους σταυρούς. Με το δεξί του χέρι ευλογεί, ενώ στο αριστερό, καλυμμένο από το ωμοφόριο, κρατεί κλειστό, λιθοκόσμητο και μαργαριτοποίκιλτο κώδικα Ευαγγελίου, με μαύρα δεσίματα. Πολύτιμοι λίθοι και μαργαριτάρια κοσμούν και το επιμανίκιο, που διακρίνεται στο δεξί του χέρι.

Το μεγάλο φωτοστέφανο, στο χρώμα του βάθους της εικόνας, περιγράφεται με λεπτή κόκκινη γραμμή, ενώ δεξιά και αριστερά αναπτύσσεται, με κόκκινα γράμματα, η επιγραφή: Ο ΑΓΙΟC – ΒΛΑCΙΟC. Το σώμα του αγίου αποδίδεται ευρύ και στιβαρό, με ριχτούς ώμους, σε αντίθεση με το σχετικά μικρότερο πρόσωπο. Δυσανάλογα μεγάλη είναι και η παλάμη του χεριού που ευλογεί με ένωση του αντίχειρα με τον παράμεσο και τον μικρό. Η εικόνα έχει απωλέσει τμήματα του αυτόξυλου πλαισίου της– διακοσμημένο στις παρυφές με κόκκινη ταινία- καθώς και τμήματα της ζωγραφικής επιφάνειας.

πηγή

Ο ναός του Αγίου Βλασίου και η τοιχογραφία του

Ο ναός του Αγίου Βλασίου κτίστηκε στις αρχές του 14ου αι., στα χρόνια των

Ἥμαρτον εἰς σέ Σωτήρ, ὡς ὁ ἄσωτος Υἱός, δέξαι με Πάτερ μετανοοῦντα, καί ἐλέησόν με ὁ Θεός

«Ἡ Κυριακή τοῦ Ἀσώτου εἶναι μία προειδοποίηση γιά τούς πιστούς νά μήν πέσουν στήν παγίδα τῆς ὑπερηφάνειας ἤ τῆς πνευματικῆς ἀπομάκρυνσης, ἀλλά νά ἀναγνωρίσουν τή σημασία τῆς μετάνοιας καί τῆς ἐπιστροφῆς στόν Θεό. Εἶναι μία ἡμέρα πού ἐνθαρρύνει τή συνειδητοποίηση τῶν λαθῶν μας καί τήν ἀποφασιστικότητα νά ἐπιστρέψουμε κοντά στόν Θεό, ἀνεξαρτήτως πόσο μακριά μπορεῖ νά νιώθουμε ὅτι ἔχουμε φύγει.

Ὁ Ἄσωτος υἱός ἀναπαριστᾶ τόν ἁμαρτωλό, πού ἐπιστρέφει στόν Θεό καί βρίσκει συγχώρεση. Ἡ Κυριακή αὐτή καλεῖ τούς πιστούς νά κατανοήσουν τήν ἀξία τῆς μετάνοιας, ὅπως καί τή μεγάλη χαρά πού φέρνει ἡ συγχώρεση. Αὐτή ἡ Κυριακή τονίζει τή χαρά καί τήν εὐλογία πού συνοδεύει τήν ἐπιστροφή τοῦ ἁμαρτωλοῦ στόν Θεό. Οἱ πιστοί ἐνθαρρύνονται νά μήν ἀπομακρύνονται ἀπό τήν Ἐκκλησία ἤ τή σωτηρία λόγω τῶν ἁμαρτιῶν τους, ἀλλά νά ἐπιστρέφουν μέ πίστη καί εἰλικρινῆ μετάνοια.»

Απόσπασμα από το βιβλίο ''Σιωπή και Φως'', με κείμενα του Μοναχού Παϊσίου Νεοσκητιώτου και φιλοτεχνημένο με έργα του αγιογράφου Κωνσταντίνου Ξενόπουλου.

https://npanagopoulos.gr/books/siopi-kai-fos

Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές η Εκκλησία μας λέει να σχολάσουμε.Τι σημαίνει αυτό;;;

-Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές η Εκκλησία μας λέει να σχολάσουμε. Είναι αυτό σαν να σταματάει ο χρόνος για λίγο για μας:

-Αρχιμανδρίτης Πέτρος, Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας: 

Ξέρετε, οι άνθρωποι πολύ συχνά μας λένε ότι «σήμερα ο ρυθμός της ζωής είναι πολύ γρήγορος και δεν υπάρχει χρόνος να προσευχηθούμε». Μπορεί κάποιος να περάσει 3 ώρες στο ίντερνετ χωρίς να καταλάβει πότε πέρασε η ώρα. Αλλά αν έρθει στον ναό νιώθει ότι «είναι μεγάλες οι ακολουθίες στην Ορθόδοξη Εκκλησία». Αυτός που περνά κάθε μέρα 4 ώρες στο ίντερνετ, στην καλύτερη περίπτωση θα μαζέψει κάποιες γνώσεις που δεν είναι πάντοτε σίγουρο για το πόσο έγκυρες και ακριβείς είναι. Στη χειρότερη περίπτωση όμως ερημώνεται μέσα του, ξεραίνεται η καρδιά του. Ενώ αυτός που θα δώσει 4 ώρες κάθε μέρα να προσευχηθεί, έχει πολύ μεγάλη αλλαγή στην πνευματική του κατάσταση. Δεν λέει η Γραφή· «τρέξτε για να μάθετε ότι είμαι Θεός», αλλά «σχολάσατε και γνώτε, ότι εγώ ειμι ο Θεός». Να μην απατούμε τους εαυτούς μας ότι με το να βλέπουμε τηλεόραση και να τραβάμε το κομποσκοίνι κάναμε τον κανόνα της προσευχής μας.

«Σχολάσατε», σημαίνει να τα αφήσουμε όλα και να πούμε τώρα για 5 λεπτά, μισή ώρα, όσο μπορούμε, υπάρχει μόνο ο Κύριος και εγώ πάνω στη γη. Έτσι πρέπει να είναι η αληθινή σχόλη για να πιάσει μέσα μας η χάρη της προσευχής. Αλλιώς παίρνουμε λίγους κόκκους άμμου από την ακροθαλασσιά.

* * *

-Τι σημαίνει ότι ο χρόνος μεταποιείται σε «καιρόν» στην Εκκλησία;

-Αρχιμ. Πέτρος: Ο «καιρός» σημαίνει τον χρόνο που δίνουμε να σταθούμε στην παρουσία του Θεού και η ευλογία του καιρού είναι ότι μας προπαρασκευάζει, μας αλλάζει την κατάσταση. Όταν αμαρτάνουμε, αν ζήσουμε τον χρόνο με μετάνοια, γίνεται για μας «καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω», καιρός που αναφέρεται στον Θεό. Ο Απόστολος λέει ότι «κάθε κτίσμα αγιάζεται διά λόγου Θεού και εντεύξεως»· έτσι και ο χρόνος της ζωής μας γίνεται καιρός όταν τον κάνουμε ευκαιρία να επισκεφθεί και να επισκιασθεί από τη χάρη του Θεού. Σήμερα ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι δίνουν όλη τους την προσοχή στον χρόνο, ακόμη και μέσω των ναρκωτικών, και όσο θέλουν να το ζήσουν, τόσο τους φεύγει από τα χέρια τους. Τρέχει και κυνηγά ο άνθρωπος μια σκιά, αλλά δεν πιάνεται η σκιά που λέγεται χρόνος. Όταν όμως γίνει καιρός, ο προφήτης Δαβίδ λέει, «η προσευχή μου προς σε Κύριε καιρός ευδοκίας»

pemptousia.