Και στις σκληρότερες εποχές ο ανθρώπινος αγώνας για κάτι άξιο και αγαπητικό συνεχίζει ακατάβλητος.

Ποτέ από όσο ζω δεν έχω δει τέτοια απαισιοδοξία και απόγνωση για την ανθρώπινη κατάστασή μας. Είναι βέβαια και τα Μέσα που διαδίδουν νυχθημερόν τον θυμό και τη γκρίνια και μολύνουν σοβαρά την ψυχολογική ατμόσφαιρα.
"Δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχουν σχέσεις, δεν υπάρχει ανθρωπιά, δεν υπάρχει σθένος, δεν υπάρχει οικογένεια, δεν είναι πια νέοι οι νέοι..."

Μα εγώ πού ζω; Γιατί γνωρίζω ανθρώπους που μάχονται; Γονείς που δίνουν τα πάντα; Νέους που -πιο ειλικρινείς από ποτέ- μελετούν, δουλεύουν και παλεύουν να φτιάξουν δρόμο; Έρωτες που παθιάζονται; Παππούδες που θυσιάζουν για τα εγγόνια τους την ηρεμία και τις οικονομίες της κουρασμένης τους ηλικίας; Γιατί βλέπω κάποιες φιλίες ακλόνητες; Γάμους που το παλεύουν να αντέξουν παρά τους πειρασμούς; Κούραση, κούραση, αγώνας, περισσότερο απ' τον περιβόητο "καναπέ"; Ανθρώπους που σπουδάζουν μετά τη σύνταξη; Δίψα για ταξίδια, για ταινίες και τραγούδια με νόημα;

Στους αιώνες η ζωή στον κόσμο ονομαζόταν Κοιλάδα του Κλαυθμώνος, ποτέ δεν ήταν τα πράγματα εύκολα και χαρωπά. Φύγαμε από την Εδέμ. Τι να πρωτοαναφέρουμε από τα μαρτύρια παλιότερων καιρών;

Η ζωή δεν είναι η ζωή του φέισμπουκ. Στα κοινωνικά μέσα πολλοί μεταφέρουμε την προσωπική μας ήττα, την δική μας αποτυχία και τη γενικεύουμε σαν ήττα και αποτυχία της κοινωνίας όλης για παρηγοριά μας. Δεν είναι έτσι! Και στις σκληρότερες εποχές ο ανθρώπινος αγώνας για κάτι άξιο και αγαπητικό συνεχίζει ακατάβλητος. Θρήνοι αλλά και γέλια πάντα ο ήχος του κόσμου. Το άλας της γης πάντοτε λίγο, πάντα θαυματουργό. Κάποιοι σέρνουν του κουράγιου την άμαξα και η γη γυρίζει. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν σπουδαίοι άνθρωποι, μεγάλες ψυχές, κυρίως ανάμεσα στους αφανείς.

Μάρω Βαμβουνάκη

Οι σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» πολύ μικρή σχέση έχουν με την αρχαία Ελλάδα.

  Όσο και αν διατείνονται οι «αρχαιολάτρες» ότι θέλουν να «αναστήσουν» τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και μαζί την «πατρώα θρησκεία», οι ηγέτες τους ψεύδονται και οι οπαδοί τους τρέφονται με αυταπάτες. Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και ιδιαίτερα η ειδωλολατρία των προγόνων μας, δεν είχε τίποτε το στατικό και μόνιμο. Άλλος ήταν ο αθηναϊκός πολιτισμός, άλλος ο σπαρτιατικός, άλλος ο ιωνικός, άλλος της Μεγάλης Ελλάδος, άλλος της Μακεδονίας και άλλος της Ηπείρου.

Διαφορετική ήταν η βίωση της θρησκείας στην Αθήνα, διαφορετική στην Σπάρτη, διαφορετική στην Ήπειρο, διαφορετική στην Κρήτη, διαφορετική στην Αρκαδία και διαφορετική στη Θράκη. Σημαντικές θεότητες μιας πόλης ήταν άγνωστες σε άλλες.
Για όλα μιλάνε οι «αρχαιολάτρες» εκτός από τον πολιτισμό ποιας πόλης και ποιας χρονικής περιόδου προσπαθούν να αναβιώσουν. Επίσης δεν μας λένε ποια μορφή της αρχαίας θρησκείας, ποιας πόλης και ποιας εποχής θέλουν να αναστήσουν. Όταν λένε «πατρώα θρησκεία», τι εννοούν;
Η θρησκεία των Ακαρνάνων ή των Δολόπων ή των Αγραίων, για παράδειγμα, δεν είναι «πατρώα θρησκεία»; Δεν ήταν πρόγονοί μας αυτοί; Η φανατική λατρεία της αιγυπτιακής θεότητας Ίσιδος από τους Έλληνες στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια δεν είναι και αυτή «πατρώα θρησκεία», αφού υπήρξε για αιώνες κυρίαρχη θρησκεία των προγόνων μας;

Ο μιθραϊσμός, η ηλιολατρία του Ιουλιανού και των ομοίων του, στα πρώτα βυζαντινά χρόνια δεν ήταν και αυτή «πατρώα θρησκεία»; Ο νεοπλατωνισμός, ο οποίος θέλησε να αναγεννήσει και να μεταλλάξει προς το πνευματικότερο την αρχαιοελληνική θρησκεία δεν υπήρξε επίσης προγονική θρησκεία.

Οι σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» πολύ μικρή σχέση έχουν με την αρχαία Ελλάδα. Καπηλεύονται ορισμένα επιλεκτικά στοιχεία του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, όσα εξυπηρετούν τους στόχους τους, δηλαδή την εδραίωση του νεοαποκρυφιστικού παγανισμού. Απόδειξη ότι ουδέποτε αυτοί αναφέρονται στην αντιρρητική γραμματεία των αρχαίων συγγραφέων κατά της ειδωλολατρικής θρησκείας. Οι μονοθεΐζοντες σοφοί συγγραφείς Ξενοφάνης, Ηράκλειτος, Ευριπίδης, Πρωταγόρας, Πλάτων, Αριστοτέλης είναι τα «μαύρα πρόβατα» για τους νεοπαγανιστές, διότι οι μονοθεϊστικές αντιλήψεις τους θεωρούνται σαφώς αιρετικές, σε σχέση με την ειδωλολατρία που πρεσβεύουν!

2 Αυγούστου 1943-Η Σφαγή της Γλύνας

 Σαν σήμερα, στις 2 Αυγούστου 1943, γράφτηκε μία από τις πιο αιματηρές σελίδες της ιστορίας της Βορείου Ηπείρου: η Σφαγή της Γλύνας.

Ένοπλοι Αλβανοί εθνικιστές, με τη συνδρομή των ιταλικών κατοχικών δυνάμεων, εισέβαλαν στο χωριό, λεηλάτησαν και πυρπόλησαν σπίτια και συνέλαβαν δεκάδες κατοίκους, πολλοί από τους οποίους ήταν ανήλικοι. Στη συνέχεια, τους οδήγησαν στον λάκκο της Μέλενης, όπου τους εκτέλεσαν με πολυβόλα.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γεωργίου Γκίκα, αυτόπτη μάρτυρα που σώθηκε την τελευταία στιγμή, πίσω από το έγκλημα υπήρξε και κρυφή συνεργασία με το κομμουνιστικο ΕΑΜ. Κατά την ίδια μαρτυρία, οι κάτοικοι στοχοποιήθηκαν επειδή είχαν αρνηθεί να ενταχθούν στις κομμουνιστικές οργανώσεις της εποχής, διατηρούσαν έντονο ελληνικό εθνικό φρόνημα και ανήκαν στο ΜΑΒΗ.

Ανάμεσα στα θύματα βρίσκονταν παιδιά μόλις 14 και 15 ετών, αδέλφια και νέοι από τη Γλύνα και τη Βραχογοραντζή. Ελάχιστοι κατάφεραν να επιζήσουν.

Η εκδίκηση για αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα ήρθε 51 χρόνια αργότερα, το 1994, όταν η νεοσύστατη ΜΑΒΗ, έχοντας —σύμφωνα με σχετικούς ισχυρισμούς— τη στήριξη του «βαθέος ΠΑΣΟΚ», επιτέθηκε σε αλβανικό στρατιωτικό φυλάκιο, σκοτώνοντας δύο στρατιώτες και τραυματίζοντας αρκετούς ακόμη. Κατά τις ίδιες αναφορές, η επίθεση προκάλεσε πανικό στο στρατόπεδο, με τους στρατιώτες να τρέπονται σε φυγή μέσα στη νύχτα, ορισμένοι ακόμη και χωρίς τα ρούχα τους.
Τιμή και δόξα στα παλικάρια της Γλύνας.Αιωνία η μνήμη τους.

Πηγή μαρτυρίας: Γεώργιος Γκίκας, «Λαϊκό Βήμα», 15 Ιουλίου–1 Αυγούστου 2008.

Όνειρα μέσα στα καπνοχώραφα

Απόσπασμα από το βιβλίο  "Ματωμένος Νόστος" εκδόσεις Κυριακίδη 2018

  Πάντα θα με ακολουθούν εκείνες οι Αυγουστιάτικες παιδικές μνήμες. Μνήμες γλυκές χαμένες στην αχλύ του χρόνου, πάντα παρούσες όμως. Όλα αλλάζουν στην ζωή, εκτός από τις μνήμες μας. Το χωριό μου θάφθηκε από τις μπουλντόζες της ΔΕΗ χάριν του λιγνίτη, αλλά κανείς δεν μπορεί να μου κλέψει τις κιτρινισμένες φωτογραφίες του μυαλού μου και τα Αυγουστιάτικα φεγγάρια μου στην μεγάλη αυλή μας. Εκεί, στη μέση της Σαριγκιόλ, της Κίτρινης Λίμνης, που την αποξήραναν πριν από τον Πόλεμο για να στηθούν στην κοιλάδα της Κοζάνης τα χωριά των προσφύγων και αργότερα, όταν ανακαλύφθηκε ο πολύτιμος λιγνίτης, τα εργοστάσια της ΔΕΗ. Εγώ επιστρέφω συνεχώς στις χορταριασμένες αυλές και στα χαλάσματα .

  Αύγουστος σήμαινε για μας καπνά και προσμονή για το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου στο κοντινό κεφαλοχώρι, την Χαραυγή. Το σπάσιμο του καπνού όλο τον Αύγουστο κυριαρχούσε σε όλο το χωριό. Εκεί γύρω στις 3 τα ξημερώματα άκουγες φασαρία από ποδοβολητά αλόγων και γαϊδουριών, κοφίνια να φορτώνονται, φωνές γυναικών να ξυπνούν τα παιδιά και σε λίγο μικρές λάμπες στο σκοτάδι. Φορτώνονταν στα κάρα ή στα γαϊδούρια τα κοφίνια, οι λινάτσες και τα σακιά. Όσοι είχαν κάρα ήταν τυχεροί, εμείς είχαμε μόνον ένα γαϊδούρι .Οι χωμάτινοι δρόμοι του κάμπου γέμιζαν από ζωή και φωνές, εκεί στις 2 με τρεις τα ξημερώματα. 

"Η Κύπρος εχάθην Ελένη" ,Θάνατος Μακαρίου 3 Αυγούστου 1977.

Το ΡΙΚ πήρε συνέντευξη από την κα Ελένη, μαγείρισσα του Μακαρίου στην Αρχιεπισκοπή, η οποία μεταδόθηκε μετά την κηδεία.Ρωτά την κα Ελένη ο δημοσιογράφος, πώς αισθανόταν ο Μακάριος μετά την εισβολή και κατοχή:
"Έρκετουν κάτω στην κουζίναν, ακούμπαν πάσ´ τον παραστατόν τζι' ελάλεν μου: "Η Κύπρος εχάθην Ελένη"
Πότε όμως ο Μακάριος αντιλήφθηκε ότι η Κύπρος εχάθην;
Σίγουρα δεν το αντιλήφθηκε αμέσως μετά την καταστροφή , και ούτε και μετά την επιστροφή του, αφού αμέσως μετά διοργάνωσε φαντασμαγορική φιέστα για να γιορτάσει το "ΒΑΤΕΡΛΩ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ".

Το αντιλήφθηκε λίγο αργότερα, μετά την "παράξενη" δήλωση του Ετζιεβίτ, όπως αυτή μεταδόθηκε και από το ΡΙΚ: "ΜΑ ΔΕΝ ΗΛΘΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ"!!!!!

Όπως υπονοείται σε απόρρητο Βρετανικό έγγραφο το οποίο αποδεσμεύτηκε ύστερα από την 30ετία, ο Μακάριος με την ομιλία του κάλεσε την Τουρκία για να αποκρούσει την "εισβολή" της χούντας και να αποκαταστήσει την Συνταγματικήν Τάξην, όμως θα αποχωρούσε μετά την επιστροφή του Μακαρίου, κάτι που ο Ετζιεβίτ βέβαια δεν τήρησε.

Τόση ήταν η "αφέλεια" του, να νομίζει ότι οι Τούρκοι θα εισέβαλλαν στην Κύπρο για να τον επαναφέρουν στην εξουσία και στη συνέχεια θα αποχωρούσαν;!

ΠΗΓΗ

Οι ουρές των διαβατηρίων και η σιωπηλή ψηφιακή αγωνία της κοινωνίας.Από την ατομική διαφυγή στην πολιτική διεκδίκηση της πραγματικής προαιρετικότητας

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

Οι εικόνες των τελευταίων ημερών έξω από τα γραφεία διαβατηρίων δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν ούτε ως μια γραφική παραξενιά κάποιων «αρνητών» ούτε ως μια απλή εκδήλωση της γνωστής ελληνικής συνήθειας να αφήνουμε τα πάντα για την τελευταία στιγμή.

Στη Λάρισα, εκατοντάδες πολίτες περίμεναν από τα ξημερώματα, σχηματίζοντας ουρές δεκάδων μέτρων. Στην Κοζάνη, άνθρωποι ξενύχτησαν έξω από το Αστυνομικό Μέγαρο. Ανάλογες εικόνες καταγράφηκαν στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα και σε άλλες περιοχές της χώρας. Κοινός σκοπός ήταν η έκδοση διαβατηρίου με την παλαιού τύπου ταυτότητα πριν από την 3η Αυγούστου, ώστε οι ενδιαφερόμενοι να διατηρήσουν τη δυνατότητα ταξιδιών χωρίς να υποχρεωθούν άμεσα να παραλάβουν τη νέα ταυτότητα.

Η έκταση και η πανελλαδικότητα του φαινομένου επιβάλλουν μια σοβαρότερη πολιτική και κοινωνική ανάγνωση.
Ούτε χλευασμός ούτε εξιδανίκευση

Ασφαλώς, οφείλουμε να δούμε το γεγονός και με διάθεση αυτοκριτικής.
Δεν είναι θετικό πολίτες που δηλώνουν ότι αγωνιούν για τις ψηφιακές ελευθερίες τους να εμφανίζονται φοβισμένοι, πανικόβλητοι και ανέτοιμοι μπροστά σε εξελίξεις που είχαν προαναγγελθεί εδώ και χρόνια. Δεν βοηθά την υπόθεση της ψηφιακής ελευθερίας να δίνεται η εντύπωση μιας σπασμωδικής αντίδρασης της τελευταίας στιγμής. Ούτε είναι συνετό να περιμένει κάποιος να φθάσει η προθεσμία στην τελευταία ημέρα και τότε να αναζητεί, μέσα σε αγωνία και πολύωρη ταλαιπωρία, μια προσωρινή διέξοδο.

«Γιατί όλοι οι χριστιανοί δεν έχουν την ίδια Χάρη από το Άγιο Πνεύμα;»

Άγιος Τύχων ο Αγιορείτης

 «Στην Εκκλησία που πας ν’ ανάψεις κερί, αν δώσεις δέκα δραχμές παίρνεις μικρό, αν δώσεις είκοσι, μεγαλύτερο. Κι αν δώσεις εκατό, παίρνεις λαμπάδα.

 Έτσι γίνεται και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος: όσο πιο πολλά δίνεις στον Θεό από την καρδιά σου – με πίστη, ταπείνωση, μετάνοια, προσευχή και αγάπη – τόσο πιο πολλά λαμβάνεις από τη χάρη Του».

Ἡ ἀνθρώπινη φύσις τῶν ἱερέων μας μᾶς δίνει ἐνίοτε τήν ἀφορμή νά σκανδαλισθοῦμε...

 Τό νά δικάσης τούς ἱερεῖς εἶναι πολύ εὔκολο,ἀλλά καί ἄσκοπο ἔργο. Ἄς εἴμεθα δίκαιοι: Ἡ διακονία τῶν ἱερέων εἶναι ἁγία καί τό δῶρο τους προερχόμενο ἀπό τόν Θεό, εἶναι ἅγιο. Ἡ ἀνθρώπινη φύσις καί τῶν ἱερέων μας μᾶς δίνει ἐνίοτε τήν ἀφορμή νά σκανδαλισθοῦμε, ἀλλά ἄς εἴμεθα δίκαιοι: Ἐφ᾿ ὅσον καί αὐτοί γεννήθηκαν, ὅπως ὅλοι μας, ἔχοντες τήν ἴδια ἀνθρώπινη φύση, ἔχουν τήν ροπή πρός τό κακό καί τά πάθη τά ὁποῖα σάν σκουλήκια ἐπιθυμοῦν νά ἐνοχλοῦν τήν ψυχή. Ὁπότε, καί νά θέλουν, δέν ἠμποροῦν, χωρίς ἀδυναμίες καί ἐλλείψεις νά ἐπιτελέσουν τήν ἀποστολή πού τούς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

 
 Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτοί μέ τήν ἀπρόσεκτη ζωή τους, δέν βοηθοῦν τόν λαό νά πιστεύη στόν Χριστό ἀκράδαντα μέ ἀποτέλεσμα νά ἀγριεύουν τά πρόβατα ἐναντίον τοῦ ποιμένος τους καί νά χαίρωνται οἱ λύκοι. 

 Ἐνισχύεται τό πνευματικό σκοτάδι καί ἔρχεται ἡ πεῖνα, ὄχι ἀπό ἔλλειψη ψωμιοῦ, ἀλλά ἀπό τήν ἔλλειψη λόγου Θεοῦ καί οὐρανίου ἄρτου. Τό ἁλάτι τῆς γῆς θά καταπατηθῆ ἀπό τούς ἀνθρώπους καί θά ἔλθη καιρός πού κατά τόν προφήτη Ἡσαΐα «ἔσται ὁ λαός ὡς ὁ ἱερεύς...»(24,2). Ἀλλά ἀπ᾿ ὅλη αὐτή τήν κακή κατάσταση θά ἀντιληφθῆ καί ὁ λαός ὅτι κάθε πτῶση ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό τούς γονεῖς καί τήν οἰκογένεια.

 ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ 

πηγή

Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν όσοι αγωνίζονται εναντίον του κακού

 Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν τιμή στην Εκκλησία επειδή την επισκέπτονται. Κάποιοι απʼ αυτούς έχουν το εξής σκεπτικό: «Κοίτα, εγώ, άνθρωπος του εικοστού αιώνα, ανώτερος υπάλληλος, ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, με γνώσεις φυσικής και βιολογίας, αντί να πάω στο καφενείο ή στο θέατρο, έκανα την τιμή στην Εκκλησία και την επισκέφτηκα». Για τέτοιους ανθρώπους η Εκκλησία έχει μόνο μομφή και οίκτο.

 Στην Εκκλησία κανένας δεν κάνει τιμή εκτός απʼεκείνον ο οποίος εξεγείρεται εναντίον του κακού. Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν οι μέγιστοι επαναστάτες εναντίον του κακού, οι οποίοι και τη θεμελίωσαν, και εκείνοι οι οποίοι μέσω των αιώνων κράτησαν τη λάμψη της. 

Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν και στο μέλλον μόνο εκείνοι οι οποίοι θα ζεσταίνουν την χριστιανική επανάσταση στις ανθρώπινες ψυχές. 

 Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν οι γονείς που θα συνηθίσουν τα παιδιά τους πάντα να εξεγείρονται ενάντια στο κακό, και οι δάσκαλοι που θα κάνουν τους μαθητές τους χριστιανούς επαναστάτες, και όλοι εμείς που θα αναζωπυρώσουμε την πλέον ευγενική επανάσταση στις νεκρές καρδιές και τις κοιμισμένες ψυχές των αδερφών μας και ο ένας του άλλου.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,

Αργά βαδίζει ο Χριστός,“Εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική”, εκδ.Εν πλω, σελ.54,55

ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ

Ἔχοντας ἀφήσει τοὺς μαθητές Του μόνους γιὰ πολύ, -τὸ κάνει αὐτὸ ὁ Χριστὸς- ἔρχεται (νυχτοπερπατώντας) πάνω στὰ νερὰ καί, ἀμέσως ὁ Πέτρος ἐκδηλώνει τὴν τρέλα τῆς πίστης του: Νὰ περπατήσω κι ἐγὼ πάνω στὰ νερά. Ἔλα! τοῦ λέει ὁ Χριστός. Καὶ ἀμέσως ὁ Πέτρος κάνει τὸ ἄλμα τῆς πίστης. Ἄλμα στὸ κενό. Τρέλα! Αὐτὸ εἶναι ἡ πίστη. Οὔτε δικαιώνεται οὔτε λογικὰ ἀποδεικνύεται. Πέσε στὸ κενὸ γιὰ νὰ ὑπάρχει λόγος νὰ σὲ βαστήξει στὰ χέρια Του ὁ Θεός.

Ὁ Πέτρος δὲ ζητάει θαῦμα νὰ δεῖ ἢ καὶ νὰ μετάσχει ὁ ἴδιος σὲ θαῦμα. Θέλει νὰ πάει στὸ Χριστό. Δὲν ζητᾶμε θαύματα, ἀλλὰ ζητᾶμε τὸν Ἴδιο τὸ Χριστό. Ζητώντας τὸ πρόσωπό Του μπορεῖ νὰ γίνει καὶ θαῦμα, ἀλλὰ καὶ μόνο ποὺ ζητάει κανεὶς ἐγκάρδια τὸ Χριστό, τὰ πάντα γύρω του καὶ μέσα του γίνονται θαῦμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Πότε ἄρχισε νὰ βυθίζεται; Ὅταν σκέφτηκε τὸν ἑαυτό του καὶ μίλησε μὲ τὸ λογισμό του ποὺ τοῦ εἶπε "πνίγεσαι". Γιατὶ ὅταν παίρνουμε στὰ σοβαρὰ τὸν ἑαυτό μας ἔτσι μᾶς λέει καὶ "χανόμαστε".

Πάλι ἀπευθύνεται στὸν Κύριο κι Ἐκεῖνος δὲν ἐπιτιμάει τὴ θάλασσα καὶ τὸν ἄνεμο γιὰ νὰ κάνει θαῦμα, ἀλλὰ τὸν πιάνει π ρ ο σ ω π ι κ ῶ ς ἀπὸ τὸ χέρι, λέγοντάς του ὅτι ἡ ὀλιγοπιστία του τὸν ἔκαμε νὰ δειλιάσει.Ἑνωμένος μὲ τὸ Χριστό, ξεπερνάει τὸν κίνδυνο.

Μόνο ζητώντας Ἐκεῖνον, καὶ ὄχι τὶς χάρες Του καὶ τὰ θαύματά Του, ζοῦμε τὸ θαῦμα τῆς πίστης, ποὺ εἶναι σ χ έ σ η μ' Ἐκεῖνον ὑπαρξιακὴ καὶ ὁλοσώματη, διὰ τῆς ὁποίας ξεπερνᾶμε πολλῶν εἰδῶν ἀνέμους καὶ κύματα.

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Κανένας δεν είναι έτοιμος για όσα έρχονται! Θα συγκλονισθούν τα έθνη

  Κανένας δεν είναι έτοιμος για όσα έρχονται! Θα συγκλονισθούν τα έθνη, έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, ενώ άλλες φορές έλεγε ότι ο κόσμος θα πιστέψει ότι ήρθε το τέλος. Τέτοιας έκτασης και έντασης θα είναι το τράνταγμα που θα ζήσουμε, που κάποιοι κληρικοί προσπαθούν να το ερμηνεύσουν εδώ και χρόνια ως κάποιο σεισμό στην Αθήνα, Κωνσταντινούπολη κ.α. κάτι το οποίο βέβαια πάντα ήταν αναμενόμενο και στα πλαίσια του κατανοητού.

  Όμως εδώ ο Άγιος Παΐσιος μιλάει για κάτι ακατανόητο για τους πολλούς, κυρίως για αυτούς που έχουν καθαρά κοσμικές μέριμνες, θα είναι κάτι που ο πόλεμος, η πείνα και η κατοχή του 40 θα μοιάζουν με σχολική εκδρομή. Το ζητούμενο ήταν και θα είναι ένα. Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Γι΄αυτό και ο Άγιος έλεγε ότι "Θα φοβηθούν οι Έλληνες και θα μετανοήσουν". Υπάρχει "πολύ ξύλο" μέχρι να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση.
Ανθρωπίνως η Ελλάδα δεν έχει καμία ελπίδα. Πές το δημογραφικό, το μπόλια, οι λαθρομετανάστες, ο οικονομικός μαρασμός. Όλα δείχουν μία Ελλάδα σε 10 χρόνια αγνώριστη, έτοιμη προς εξαφάνιση.

 Και πάλι ο Άγιος Παΐσιος έδινε την ελπίδα: "«Κι αν μου πούν ότι δεν υπάρχει κανείς Έλληνας, εγώ δεν ανησυχώ. Μπορεί ο Θεός να αναστήση έναν Έλληνα. Φθάνει και ένας». 

Ακόμη πίστευε: «Και ένας Χριστιανός να μείνη μόνο, ο Χριστός θα κάνει το σχέδιό Του». Όταν άλλοι μιλούσαν για δυσάρεστες μελλοντικές εξελίξεις στο Έθνος και έσπερναν τον φόβο, ο Γέροντας μετέδιδε αισιοδοξία και ελπίδα˙ μιλούσε για αναστημένη Ελλάδα και για ανάκτηση της Αγια-Σοφιάς. «Υπάρχει και Θεός˙ τον Θεό που τον έχεις βάλει;», είπε σε κάποιον κληρικό που έβλεπε το μέλλον της Πατρίδος ζοφερό. Έλεγε: "Αν δεν είχα εμπιστοσύνη στον Θεό, δεν ξέρω τι θα γινόμουν. Ο άνθρωπος να ενεργή μέχρις ενός σημείου. Μετά ο Θεός. Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη"

*** Η εικόνα είναι εμπνευσμένη από τα προφητικά λόγια του Αγίου Παϊσίου: "Βλέπεις σὲ ὅλα τὰ κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ὁ καημένος ὁ κόσμος –ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι Του! – βράζει σάν τὴν χύτρα ταχύτητος. Καὶ οἱ μεγάλοι πώς τὰ φέρνουν! Μαγειρεύουν-μαγειρεύουν, τὰ ρίχνουν ὅλα στὴν χύτρα ταχύτητος καὶ σφυρίζει τώρα ἡ χύτρα! Θὰ πεταχθῆ σὲ λίγο ἡ βαλβίδα! Ο κόσμος μοιάζει σήμερα, σαν μια κοχλάζουσα χύτρα ταχύτητος, με πολλές βαλβίδες ! Θα σκάσει εδώ, θα σκάσει εκεί . Προσεύχεσθε μη γίνει μ΄εμάς η αρχή" 

πηγή

Κέρασμα στα φρικαλέα Καρούλια

Ο ξερακιανός ασκητής στα φρικαλέα Καρούλια μας δέχτηκε με αγάπη πολλή…
Έτρεξε να μας κεράσει λουκούμι, δροσερό νεράκι και ρακί.
Ήθελε να μας φτιάξει και καφέ και φάνηκε προς στιγμήν σαν να λυπήθηκε λιγάκι
που αρνηθήκαμε όλοι ο ενας μετά τον άλλον σαν συνεννοημένοι…-κι εμείς!…
πώς μπορέσαμε να είμαστε τόσο άκαμπτα ευγενικοί…

Θυμήθηκε όμως αίφνης τα νόστιμα παξιμαδάκια με χαρούπι-πώς τα είχε ξεχάσει!!-
και έσπευσε να μας τα φέρει εμφανώς ενθουσιασμένος και περιχαρής.

Ήπιε κι αυτός λίγο νερό από τον μαστραπά και αναφώνησε εκ βαθέων ενα «δόξα τω Θεώ!» αλλιώτικο-πώς να το πω τώρα;-καρουλιώτικο αυθεντικά παιδικό…
και τέλος μονολόγησε αποφθεγματικά:
«Μεγάλο δώρο τελικά να πιστεύεις αληθινά στο Θεό»
«Γέροντα! Πιστεύουμε αλλά ολισθαίνουμε…»αποκρίθηκε με νόημα ένας προσκυνητής από την παρέα.

Ω και τότε…ευγνωμονώ το Θεό για αυτό που είδα…

Η ευθύνη του καθενός για την πνευματική καταστροφή των ψυχών

Γνώριζε καλά, ὅτι ἐὰν ἐξέλθη ἀπὸ ἐσένα φωτιὰ καὶ κατακάψη ἄλλους, τὶς ψυχὲς ποὺ θὰ καοῦν ὁ Θεὸς θὰ τὶς ζητήση ἀπὸ τὰ χέρια σου· καὶ ἐὰν μὲν δὲν βάλλης ἐσὺ τὴν φωτιά, ἀλλὰ συνεργεῖς μὲ ἐκεῖνον ποὺ τὴν ἔρριξε καὶ χαίρεσαι γι' αὐτό, εἶσαι κοινωνὸς τοῦ κακοῦ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως...
«Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά» τοῦ Ὁσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου Λόγος ΝΗ΄.

Ο λόγος αυτός τοῦ Ἁγίου εἶναι ἰδιαίτερα ἐπίκαιρος γιὰ τὴν ἐποχή μας, γιατί δὲν ἀναφέρεται μόνο σὲ ὑλικὴ καταστροφή, ἀλλὰ κυρίως στὴ πνευματικὴ καταστροφὴ τῶν ψυχῶν!!!
Ἡ «φωτιὰ» συμβολίζει κάθε τι ποὺ μπορεῖ νὰ βλάψει τὸν συνάνθρωπο πνευματικά:
τὴ διάδοση αἱρέσεων καὶ πλανῶν,τὴ σκανδαλοποιία = γυμνισμός
τὴ συκοφαντία καὶ τὴν κατάκριση,τὴ διχόνοια,
τὴν παρακίνηση στὴν ἁμαρτία,τὴ διάδοση ψευδῶν ἢ ἀνήθικων ἰδεῶν.

Δὲν εἶναι ἔνοχος μόνο ἐκεῖνος ποὺ ἀνάβει τὴ φωτιά, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος που:
τὴ στηρίζει,τὴ διαδίδει,τὴν ἐνισχύει,τὴ χειροκροτεῖ, χαίρεται μὲ τὴν ἐξάπλωσή της!!!

πηγή

“Η ἁγιότητα δέν εἶναι ἁπλά ὀρθότητα ἤ τιμιότητα, γιά τήν ὁποία οἱ ἠθικοί θά ἀνταμειφθοῦν στήν Ουράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ...

  “Η ἁγιότητα δέν εἶναι ἁπλά ὀρθότητα ἤ τιμιότητα, γιά τήν ὁποία οἱ ἠθικοί θά ἀνταμειφθοῦν στήν Ουράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ἐκεῖνο τό ὕψος, κατά τό ὁποῖο οἱ ἄνθρωποι εἶναι πλημμυρισμένοι μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία διοχετεύεται ἀπό αὐτούς πρός ὅλους ὅσους τούς συναναστρέφονται. 

Ἡ ἁγιότητά τους προέρχεται ἀπό τήν ἄμεση καί συνεχή σκέψη τῆς Δόξας τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι ἐπίσης γεμάτοι ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν πλησίον, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τήν ἀγάπη πού ἔχουν στό Θεό καί γι’ αὐτό ἀνταποκρίνονται σε κάθε ἀνθρώπινη ανάγκη. 

Καί σέ κάθε ἀνθρώπινο αἴτημα τοῦ πλησίον τους, ἐνεργοῦν σαν μεσολαβητές και πρεσβευτές ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.”

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς

Διηγείται ο εγγονός του "Προδρόμου"του ψάλτη του π.Χρυσάνθου της Σπιναλόγκας

Διηγείται ο εγγονός του "Προδρόμου" δηλαδή του βοηθού και ψάλτη του Πατέρα Χρυσάνθου, του Αγιασμένου ιερέα της Σπιναλόγκα..

Ο παππούς μου Μανούσος Πεδιαδίτης ήταν ο τελευταίος βαρκάρης της Σπιναλόγκας και βοηθός και ψάλτης του, επί 10 συναπτά έτη ιερέα των λεπρών, Ιερομόναχου, Πατέρα Χρύσανθου από τη Σητεία.

Ήταν πραγματικά συγκλονιστικό να τον ακούω να μου διηγείται με βουρκωμένα τα μάτια για την θυσιαστική χωρις όρια Αγάπη που μοίραζε απλόχερα ο αγιασμένος εκείνος άνθρωπος. Ο Πατέρας Χρύσανθος ...

Την έδινε στους ανθρώπους αυτούς, τους μιασμένους από το βακτήριο που ακόμα και η οικογένεια τους τους είχε ξεχάσει και κανεις δεν ήθελε να πλησιάσει για να μην κολλήσει. Εκείνος όμως με απέραντη καλοσύνη, τους μιλούσε με παρηγορητικά πατρικά λόγια, τους αγκάλιαζε, τους χάιδευε...
Ήταν ο πατέρας τους και η μάνα τους μαζί.
Μια φωτεινή ακτίνα στην καταχνιά που σκέπαζε τα πάντα.
Και έτσι λοιπόν τις Κυριακές ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα ήταν ασφυκτικά γεμάτος.
Όλοι ήθελαν να βρίσκονται με τον αγαπημένο τους Ιερέα.
Κι εκείνος, αφού λειτουργούσε γεμάτος συγκίνηση και δάκρυα στα μάτια τους κοινωνούσε όλους με το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας και στη συνέχεια κατέλυε γονατιστός ότι είχε περισσέψει..
Κάθε Κυριακή και Εορτή επι 10 συναπτά έτη...

Έφυγε τελευταίος από το νησί χωρίς να εγκαταλείψει μέχρι τέλους τα παιδιά του , ΥΓΙΕΣΤΑΤΟΣ, αφήνοντας τεράστιο κενό στις καρδιές των πνευματικών του παιδιών που έφευγαν για την Αγία Βάρβαρα Αττικής και δεν θα τον ξαναέβλεπαν...
(Κενό που κάλυψαν οι δύο μεγάλοι Άγιοι Ευμένιος και Νικηφόρος με την θαυμαστή παρουσία τους εκεί)

πηγή

Ο παπά Λιάς της Αργολίδας

...Ο μπάρμπα - Σπύρος δεν σταματούσε αχόρταγα να κοιτά! Σκούπιζε συχνά πυκνά με ένα μαντίλι τα δάκρυά του, που έβλεπε σήμερα τον γιό του τόσο ευτυχισμένο στην μεγάλη τούτη μέρα, την γενέθλια, την αλησμόνητη… Δεν είχε ξαναπάει σε χειροτονία ποτέ του! Δεν καταλάβαινε πολλά! Δεν ήξερε και γράμματα! Φτωχός ψαράς, μια ζωή ολάκερη πάλευε μες στην αλμύρα και στα αγριέματα της δικής του απέραντης γης, να αγρέψει των παιδιών του το προσφάγιον…

 Μια μεγάλη αδυναμία είχε όμως… ένα ελάττωμα που έθλιβε τους γύρω του στο σπίτι! Ιδίως την γυναίκα του και τον μικρό τον γιό! Έβλαπτε την φήμη του Χριστού και της Παναγίας όποτε νευρίαζε! Είχε μάθει από μικρός σε τούτη την δαιμονοκίνητη ασχήμια και εκείνο το βορβορώδες και φριχτό πάθος, τον κυρίευε κάθε λίγο και λιγάκι !

Τον παρακαλούσε ολοένα ο Ηλίας… 

–Βρε Πατέρα μου, μην βλαστημάς! Σε ικετεύω! Στα πόδια σου πέφτω! Να, αν θες να ξεσπάσεις, βάλτα με μένα, χτύπα με αν θες, μα μην βρίζεις έτσι απαίσια τον γλυκύτατο Χριστό μας, την Παναγία μας… Είναι η Μάνα μας!
–Δεν το θέλω Ηλία μου… δεν το θέλω! έλεγε και έκλαιγε σαν το μωρό παιδί! Δάγκωνε τα χείλη του εκείνο το πρωινό που έβλεπε τον γιό του πλέον ζωσμένο με τα Αγγελικά φτερά… με το οράριο, το στιχάριο τα επιμανίκια!
-Ο Ηλίας μου Παπάς και εγώ να βλαστημάω… μονολογούσε μέσα του!

TΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ: ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΠΑΡΕΑ;

 Ολοένα και περισσότεροι, ιδίως νέοι, έχουν βρει στην τεχνητή νοημοσύνη μία ασφαλή παρέα. Κάνουν διαλόγους με το ChatGPT, το ρωτάνε, τους απαντά, άλλοτε επιτυχημένα, άλλοτε όχι, αλλά αισθάνονται ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι μία ευκαιρία να μιλήσουν, να βγάλουν από μέσα τους υπαρξιακές και άλλες ανησυχίες, να διαβάσουν τις απαντήσεις που θα ήθελαν να ακούσουν από έναν πραγματικό φίλο, στον οποίο όμως θα έπρεπε να δώσουν κάτι, κυρίως να σταθούνε ενώπιος ενωπίω απέναντί του, να μοιραστούν και τα δικά του συναισθήματα, την αποδοχή ή την απόρριψη, να βελτιώσουν τον εαυτό τους, να υποστηρίξουν αυτό που ονομάζουμε σχέση. Αντίθετα, με την τεχνητή νοημοσύνη δεν έχουν να χάσουν κάτι, όπως συμβαίνει στις σχέσεις, αλλά μόνο να πάρουν. Κι αυτό τους κάνει να νιώθουν εμπιστοσύνη.

  Όσοι ανησυχούν για την κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης, θα έπρεπε πρωτίστως να ανησυχούν για την αδυναμία μας να σχετιστούμε μεταξύ μας. Τη φοβικότητά μας απέναντι στον άλλον. Το ότι δεν παλεύουμε με τον χαρακτήρα μας, ώστε να υπερβούμε τις ανασφάλειές μας και να ανοιχτούμε στον συνάνθρωπό μας, με αποτέλεσμα η τεχνητή νοημοσύνη να γίνεται για μας «μια κάποια λύσις» (Κ.Π.Καβάφης). Και η αδυναμία αυτή ξεκινά από το οικογενειακό περιβάλλον. Όταν οι γονείς έχουν αφήσει τα παιδιά στην οθόνη, γιατί δεν θέλουν να προλάβουν να μοιραστούν τη ζωή μαζί τους, γιατί το μεγάλωμα των παιδιών προϋποθέτει κόπο και χρόνο και υπέρβαση του εαυτού, όταν η τεχνολογία αντικαθιστά την κοινωνία των προσώπων, τότε η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται απαραίτητο συστατικό όχι της μόνο ζωής, αλλά της ύπαρξης.

«Η Δεκάφωνος Πνευματοκίνητος Σάλπιγξ»

«Η Δεκάφωνος Πνευματοκίνητος Σάλπιγξ» αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα της σύγχρονης Αγιορειτικής νηπτικής γραμματείας. 

Συγγραφέας του είναι ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής, ο άμοιρος της κατά κόσμον παιδείας, αλλά «ο ανακαινιστής του Αγίου Όρους» σύμφωνα με την ρήση του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.

 Το βιβλίο, χωρισμένο σε δέκα «σαλπίσματα», λειτουργεί ως ένας πρακτικός οδηγός για την θεραπεία της ψυχής έως και την μόνιμη απόκτηση της θείας Χάριτος.

 Πρόκειται για μια «θεόγραφη πλάκα» και μια άλλη «Κιβωτό της Διαθήκης» –όπως αναφέρει και ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος στον Πρόλογό του– για τον σύγχρονο άνθρωπο που αναζητά μέσα στο σκοτάδι των καιρών το άκτιστο Φως του Χριστού. 

Η έκδοση περιλαμβάνει Εισαγωγή και Σχόλια από τον Καθηγούμενο της Ι.Μ. Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ, καθώς και Ερμηνευτικά Σχόλια από τον Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό.

Με φοβίζει η λέξη «ήρωας».

Με φοβίζει η λέξη «ήρωας».
Όταν την ακούω τρέμω γι΄αυτό που θα ακολουθήσει.
Γιατί κάθε φορά που μια κοινωνία επαναλαμβάνει συνεχώς τη λέξη «ήρωας», αναρωτιέμαι τι προσπαθεί να μη συζητήσει, τι θέλει να κρύψει, τι φοβάται να δει.
Οι ήρωες είναι ιεροί.
Αλλά όταν μια χώρα χρειάζεται κάθε καλοκαίρι νέους ήρωες για να επιβιώσει, τότε ο ηρωισμός παύει να είναι αρετή και γίνεται σύμπτωμα.
Δεν είναι φυσιολογικό να καίγεται η ίδια γη ξανά και ξανά.
Δεν είναι φυσιολογικό να θρηνούμε ξανά και ξανά ανθρώπους.
Δεν είναι φυσιολογικό να χειροκροτούμε τους νεκρούς και να συνηθίζουμε τις αιτίες που τους γεννούν.
Ο πιο επικίνδυνος μηχανισμός μιας κοινωνίας δεν είναι το ψέμα.
Είναι όταν μετατρέπει την τραγωδία σε κανονικότητα.
Όταν η φωτιά γίνεται «το καλοκαίρι μας».
Όταν ο θάνατος γίνεται «το τίμημα της δουλειάς».
Όταν η αποτυχία γίνεται «μοίρα».

Η αμαρτία που ο Χριστός κατήγγειλε περισσότερο από κάθε άλλη

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα Ευαγγέλια, θα παρατηρήσει κάτι που ίσως τον εκπλήξει.Ο Χριστός αγκάλιασε τους αμαρτωλούς.
Δεν δίστασε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τελώνες. Δεν απέφυγε τις πόρνες. Δεν απομάκρυνε τους λεπρούς. Δεν απέρριψε τον ληστή πάνω στον Σταυρό. Συγχώρησε τη μοιχαλίδα. Αναζήτησε τον Πέτρο μετά την άρνησή του. Κάλεσε τον Ζακχαίο στο σπίτι του. Έκανε φίλο Του τον Ματθαίο, έναν άνθρωπο που όλοι περιφρονούσαν.
Σε κανέναν από αυτούς δεν είπε: «Δεν σε θέλω.»
Σε όλους είπε: «Έλα.»
Κι όμως, υπάρχει μία κατηγορία ανθρώπων απέναντι στην οποία ο λόγος Του γίνεται εξαιρετικά αυστηρός.
Δεν είναι οι πόρνες. Δεν είναι οι κλέφτες. Δεν είναι οι μοιχοί. Δεν είναι οι τελώνες.
Είναι οι υποκριτές.
Σχεδόν ολόκληρο το 23ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου αποτελεί μια σειρά από φοβερά «Ουαί».
«Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί...»
Το επαναλαμβάνει ξανά και ξανά.Γιατί;
Μήπως η υποκρισία είναι μεγαλύτερη αμαρτία από τη μοιχεία ή τον φόνο;
Όχι ως προς τις εξωτερικές συνέπειες.Αλλά η υποκρισία έχει κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο.Ο αμαρτωλός συνήθως γνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός. Μπορεί να πέσει στα γόνατα και να ζητήσει έλεος.
Ο υποκριτής όμως πιστεύει ότι είναι ήδη δίκαιος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Η ΖΕΣΤΗ

  Η ζέστη και ο καύσωνας του καλοκαιριού μας κάνουν γρήγορα να κουραζόμαστε, να ανησυχούμε, να αναζητούμε δροσιά στα συστήματα κλιματισμού, να φοβόμαστε, οι μεγαλύτεροι, και για την ίδια τη ζωή μας. Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο η χαρά των διακοπών, της θάλασσας ή του βουνού. Είναι και η περίσκεψη για την κλιματική αλλαγή, για τις πυρκαγιές, για την αναστάτωση του πλανήτη μας εξαιτίας της αλόγιστης εκμετάλλευσης της γης, της μόλυνσης της ατμόσφαιρας, του φαινομένου του θερμοκηπίου, της λειψυδρίας που κάνουν τη φυσιολογική ζέστη ανυπόφορη.

 Στο συναξάρι της Εκκλησίας υπάρχει στις 29 Ιουλίου η διήγηση του βίου του αγίου μάρτυρος Καλλινίκου του εν Γάγγρα. Ο άγιος κήρυττε τον Χριστό στην Άγκυρα της Γαλατίας στην Μικρά Ασία. Οι ειδωλολάτρες τον κατήγγειλαν στον διοικητή Σακερδώτα, ο οποίος, αφού απέτυχε να τον κάνει να εγκαταλείψει την πίστη στον Χριστό, τον βασάνισε με φρικτούς τρόπους. Στο τέλος, διέταξε να του φορέσουν σιδερένια σανδάλια, με καρφιά και κοφτερές λάμες, και να τον σύρουν πίσω από τα άλογά τους μέχρι τη Γάγγρα της Παφλαγονίας, που απείχε περίπου 120 χλμ.

  Ο συναξαριστής επισημαίνει ότι με τη στήριξη της χάριτος του Θεού ο άγιος διέτρεξε παραπάνω από την μισή απόσταση, κάτω από ανυπόφορη ζέστη, προπορευόμενος της συνοδείας του. Όταν έφθασε σε έναν τόπο ονομαζόμενο Μάτρικα, οι στρατιώτες, εξαντλημένοι από τη δίψα και ανίκανοι να συνεχίσουν, έπεσαν στα πόδια του και τον ικέτευσαν να κάνει κάτι. Τότε ο άγιος προσευχήθηκε και από έναν βράχο ανάβλυσε πηγή νερού, η οποία έλαβε το όνομα «πηγή του μάρτυρος Καλλινίκου». 

Έφθασαν στον προορισμό τους, κι εκεί οι στρατιώτες δεν ήθελαν να θανατώσουν τον άγιο. Εκείνος όμως τους ενθάρρυνε να στήσουν πυρά, όπως είχε διατάξει ο Σακερδώτας και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου.

 Ο άγιος δεν απόκαμε μέσα στη ζέστη.

28-30 ΙΟΥΛΙΟΥ 1906.ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ.ΠΩΣ ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΞΕΡΙΖΩΣΑΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ…

Μια από τις πιο τραγικές σελίδες στη δραματική ιστορία του Θρακικού Ελληνισμού είναι το Ολοκαύτωμα της Αγχιάλου, από τους Βουλγάρους, μιας ακμάζουσας Ελληνικής πόλης στη Βόρεια Θράκη.Δυστυχώς και αυτό το δραματικό γεγονός, όπως και πολλά άλλα από την νεώτερη ιστορία της Θράκης παραμένει, εν πολλοίς, άγνωστο.

Ας δούμε τα γεγονότα:
Το καλοκαίρι του 1906 ξέσπασαν οι ανθελληνικοί διωγμοί στην Ανατολική Ρωμυλία και στα κυριότερα Ελληνικά αστικά κέντρα της Φιλιππουπόλεως, της Στενήμαχου, του Πύργου, της Βάρνας, που κορυφώθηκαν με την καταστροφή της Αγχιάλου.
Η Αγχίαλος, ήταν χτισμένη στο βόρειο εξωτερικό άκρο του κόλπου Πύργου, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου.
Η τοποθεσία ήταν απόκρημνη και οχυρή. Η ίδρυση της πόλης χρονολογείται στο τέλος του 6ου αι. π.Χ. αιώνα από την Απολλωνία (αποικία της Μιλήτου). ...
Η Αγχίαλος κατοικούνταν από 6.000 κυρίως Έλληνες και λιγοστούς Βουλγάρους.

Η ΗΜΙΑΥΤΟΝΟΜΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΥΛΙΑ
-To 1877 ξέσπασε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος που έληξε με την υπογραφή της περίφημης εκείνης συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, τον Μάρτιο του 1878, με την οποία οι Ρώσοι υποχρέωσαν τον νικημένο Σουλτάνο να χαρίσει στο νέο κράτος της Βουλγαρίας τη μισή Θράκη και πάνω από τη μισή Μακεδονία.
-Oι ευρωπαϊκές δυνάμεις, θέλοντας να εμποδίσουν τη Ρωσία να γίνει ρυθμιστής της Βαλκανικής, έσπευσαν το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς στο συνέδριο του Βερολίνου να συμμαζέψουν τη μεγάλη Βουλγαρία του Αγίου Στεφάνου.
Την περιόρισαν σε ένα Πριγκιπάτο ανάμεσα στον Δούναβη και τα βουνά της πλούσιας θρακικής πεδιάδας και ανακήρυξαν ολόκληρη τη βόρεια Θράκη ημιαυτόνομη οθωμανική επαρχία με χριστιανό διοικητή διορισμένο από τον Σουλτάνο.
Έτσι τότε το καλοκαίρι του 1878 δημιουργήθηκε η επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας με πρωτεύουσα τη Φιλιππούπολη.
Σύμφωνα με το Συνέδριο του Βερολίνου (1878) η Ανατολική Ρωμυλία αποκτά την αυτονομία της.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ
Το 1885 οι Βούλγαροι με πραξικόπημα κηρύσσουν την ένωση της Ανατολικής Ρωμυλίας με τη Βουλγαρία.
Ο Βούλγαρος ηγεμόνας Αλέξανδρος ανακηρύσσεται «ηγεμών των δύο Βουλγαριών» και φυσικά οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν αντέδρασαν.
Έτσι ξαφνικά μπήκαν σύνορα σε έναν ενιαίο χώρο, οικογένειες αποκόπηκαν, κτηματίες έχασαν τις ιδιοκτησίες τους κι έμποροι τις δουλειές τους.
Τότε άρχισε ο αναγκαστικός εκβουλγαρισμός των Ελλήνων που βρέθηκαν μέσα στο νέο κράτος, οι διώξεις, οι απαγορεύσεις, οι ειδικοί νόμοι, το κλείσιμο των εκκλησιών και των σχολείων. 

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΛΩΝ
Στο διάστημα 1885-1906 ακολουθούν φοβεροί διωγμοί και σφαγές των Ελλήνων, κοινοτικές και ιδιωτικές περιουσίες καταπατήθηκαν και καταστράφηκαν, ενώ παράλληλα αρχίζει η οργανωμένη πολιτική εκβουλγαρισμού του ελληνικού πληθυσμού της Ανατολικής Ρωμυλίας, με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα της Αγχιάλου στις 30 Ιουλίου 1906.

Η τελευταία Λειτουργία στη Σάντα του Πόντου

Ήταν ξημέρωμα, κάπου στο 1923, όταν ο γέροντας Παπα‑Θεοφάνης στάθηκε για τελευταία φορά μπροστά στην πέτρινη εκκλησία του χωριού, εκεί ψηλά στις καταπράσινες πλαγιές της Σάντας, της παλιάς ελληνικής κοινότητας στην καρδιά της Γκιουμούσχανε.

Η πέτρινη εκκλησία, που είχε χτιστεί από τους παππούδες τους με κόπο και πίστη, κουβαλούσε μέσα της γενιές προσευχών, βαφτίσεων, γάμων και αποχαιρετισμών. Στα ερείπια της πια, τότε ακόμα όρθια, αντήχησαν οι τελευταίες ψαλμωδίες πριν η καρδιά του χωριού σωπάσει.

Ο παπα‑Θεοφάνης δεν ήταν μόνος. Γύρω του, συγκεντρωμένοι μέσα στο ιερό εκείνο φως, στάθηκαν οι λιγοστοί χωριανοί που είχαν απομείνει — γυναίκες με δεμένα μαντήλια, παιδιά σφιχταγκαλιασμένα με τις γιαγιάδες τους, άντρες με σκυθρωπά μάτια. Ήταν όλοι τους εκεί για την τελευταία λειτουργία πριν ξεκινήσει ο μεγάλος ξεριζωμός.

Μετά τη Λειτουργία, ο παπάς τους κάλεσε να περάσουν μια τελευταία φορά από το παλιό παπαδόσπιτο — το δεύτερο κτίσμα — όπου είχε φυλάξει λίγα τρόφιμα, εικόνες, και τα βαπτιστικά βιβλία του χωριού.

 «Μην πάει χαμένο το όνομά σας», τους είπε, «ούτε η πίστη σας. Όλα θα τα πάρουμε μαζί μας… στην καρδιά».
Κανείς δεν μίλησε. Μόνο η γιαγιά Δέσποινα πλησίασε και φίλησε τον τοίχο της εκκλησίας. «Μάνα μου», ψιθύρισε, «δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ».

Έφυγαν με λίγα ρούχα, μια εικόνα της Παναγίας και λίγο χώμα κρυμμένο σε μαντήλια. Μπήκαν στο μακρύ ταξίδι προς την Ελλάδα, δίχως να ξέρουν αν θα ξαναδούν ποτέ το βουνό τους, το εκκλησάκι, ή το σπίτι όπου γεννήθηκαν.

Και σήμερα...
Χρόνια αργότερα, τα παιδιά και τα εγγόνια αυτών των προσφύγων έφτασαν ξανά στις πλαγιές της Γκιουμούσχανε. Βρήκαν την εκκλησία χωρίς στέγη, γεμάτη αγριόχορτα. Το σπίτι του παπά, με τις πέτρες του ακόμη στέρεες, έμοιαζε να περιμένει κάποιον γνωστό να του ανοίξει ξανά την πόρτα.
Κάποιοι άναψαν κερί. Άλλοι έψαλαν χαμηλόφωνα. Και τότε, εκεί, σε μια χαραμάδα του τοίχου, βρήκαν χαραγμένο ένα όνομα: «Μαρία 1916».
Κι ένιωσαν πως κανείς δεν ξεχνιέται, όσο η μνήμη κρατάει τα σπίτια όρθια και τις προσευχές ζωντανές.

ΠΗΓΗ

27/7/1944. Οι κομμουνιστές της ΟΠΛΑ δολοφόνησαν τον ιερέα Ευάγγελο Καραμήτρο!

Ο Ευάγγελος Καραμήτρος ήταν ιερέας στο χωριό του Πέτρινο Καρδίτσας. Υπέπεσε σε δύο μεγάλα παραπτώματα για του κομμουνιστές πατριώτες του.

1. Αρνήθηκε να γίνει υπεύθυνος της ΕΤΑ (Επιμελητεία του Αντάρτη), να συγκεντρώνει τρόφιμα να συτίζονται τα «παληκάρια» του ΕΛΑΣ και τα μέλη του ΕΑΜ.
2. Απηγόρευσε στα κορίτσια του να συμμετάσχουν στην ΕΠΟΝ και στις «εύθυμες βραδυές» της οργάνωσης!

Μέλη της ΟΠΛΑ πήραν τον ιερέα από το σπίτι του τη νύχτα της 26ης Ιουλίου 1944, «για μια μικρή ανάκριση από τον καπετάνιο» και δεν επέστρεεψε ποτέ. Μετά την απελευθέρωση έμαθε η οικογένειά του ότι ο ιερέας δολοφονήθηκε την επομένη, μετά από άγριο βασανισμό, σε σχετική απόσταση από το χωριό του.

Αυτά τα εγκλήματα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ φαίνεται ότι ήταν μέρος της «ηρωικής αντίστασης» που τους αναγνώρισε η Ελληνική κυβέρνηση 40 χρόνια αργότερα.

Πηγή: «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-1949»

Ο ΄Αγιος Παντελεημονας στην Σπιναλόγκα

 Η Σπιναλόγκα είναι ένα μικρό νησί, μόλις 85 στρεμμάτων, στην είσοδο του κόλπου της Ελούντας στον Νομό Λασιθίου. Το παλαιότερο όνομα του νησιού ήταν Καλιδών και χρησιμοποιήθικε σαν φρούριο των Ολουνιτών. Το όνομα Σπιναλόγκα το πήρε απο τους Ενετούς και σημαίνει Μακρύ Αγκάθι.

 Ο ναός βρίσκεται στη δυτική πλευρά της νησίδας και κατασκευάστηκε το 1709, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή που βρισκεται εντοιχισμένη στη δυτική όψη του ναού {{ΟΥΤΟς Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ/ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΝ/ΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗ/ΘΗ ΥΠΟ ΕΞΟΔΟΣ ΙΑΚΩΒΟΥ/ ΤΖΥΡΙΤΑ ΕΙΣ ΒΟΗΟΙΑΝ (sic) ΤΟΥ/ ΟΙΚΟΥ ΑΥΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΨΘ’ ΜΑΥΩ Θ’}}.και ακολουθεί τον παραδοσιακό τύπο τρίκλιτης βασιλικής με θολωτή στέγη στο κεντρικό τμήμα.

Κοιτάξτε τί εἶπαν οἱ ὀρθολογιστές γιά νά ἐξηγήσουν τό θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων...

Mωσαϊκό του 5ου μ.Χ αιώνα που παρουσιάζει το θαύμα του πολλαπλασιασμού των 5 άρτων και των 2 ιχθύων

 Εἶχαν ὑπάγη, λέγει, ἀπὸ τὴν προηγουμένην ἡμέραν οἱ μαθηταί Του καὶ εἶχαν γεμίσει ἕνα σπήλαιον μὲ ψωμιὰ καὶ μὲ ψάρια. Καὶ μπροστὰ-μπροστὰ παρουσιάσθη κάποιος μὲ τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, τὰ εὐλόγησεν ὁ Κύριος καὶ ἔβγαζαν αὐτοὶ ἀπὸ τὸ σπήλαιον μέσα. Ἐπῆγαν, βεβαίως, καὶ ηὗραν τὸν τόπον - ἄγνωστος ὁ τόπος - εἶδαν ὅτι εἶχε καὶ σπήλαιον, σκεφθῆτε εὐπιστίαν, ἐμέτρησαν πόσον μεγάλη εἶνε καὶ πόσον ἠμποροῦσε νὰ χωρέσῃ. Τὰ ἔβγαζαν, λοιπόν, ἀπὸ τὸ σπήλαιον. 

Μά, εὐλογημένοι ἄνθρωποι. Λέγει ὅτι ἦσα πέντε χιλιάδες ἄνδρες. Δεδομένου ὅτι αἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδάκια τρέχουν πιὸ πολὺ εἰς αὐτά, ἂν ἦσαν πέντε χιλιάδες οἱ ἄνδρες, θὰ πρέπῃ νὰ ἦσαν τοὐλάχιστον δεκαπέντε χιλιάδες τὸ σύνολον. Μὲ γυναίκας καὶ παιδία.
Διὰ νὰ χορτάσουν, λοιπόν, δεκαπέντε χιλιάδες ἄνθρωποι - καὶ δὲν λέγει ἔφαγαν ἂς εἴπωμεν ὀλίγον ἢ ἐξεγέλασαν τὴν πεῖνάν τους· ἐχόρτασαν. Ἔφαγαν ἐκ περισσοῦ - φαντάζεσθε τί ψωμιὰ ἔπρεπε νὰ ζυμωθοῦν, καὶ τί ψάρια ἔπρεπε νὰ πιασθοῦν; Ἐπὶ μίαν ἑβδομάδα ὅλοι οἱ φοῦρνοι τῆς περιοχῆς ἔπρεπε νὰ ζυμώνουν, καὶ ὅλα τὰ ψαροκάικα νὰ ψαρεύουν, καὶ ὅλα τὰ γαϊδουράκια τῆς περιοχῆς νὰ κάνουν δρόμον πρὸς τὰ ἐπάνω ἐκεῖ εἰς τὸ βουνὸν νὰ εὕρουν τὸ σπήλαιον νὰ τὰ ἀποθέσουν μέσα. Ἑκατοντάδες γαϊδουράκια ἔπρεπε νὰ ἐπιστρατευθοῦν.

 Αἴ, καλά, κανεὶς δὲν τὸ ἐπῆρεν εἴδησιν αὐτό, κανεὶς δὲν τὸ ἀντελήφθη; Ἐζύμωναν οἱ φοῦρνοι μίαν ἑβδομάδα, ἐψάρευαν τὰ ψαροκάικα μίαν ἑβδομάδα, μίαν - δύο ἡμέρας τὰ γαϊδουράκια ἀνέβαιναν ἐπάνω νὰ ξεφορτώσουν καὶ δὲν τὸ ἐπῆρε κανεὶς εἴδησιν; Ἐκορόιδευσαν τοὺς ἀνθρώπους ὅτι ἐχορτάσθησαν ἀπὸ τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια; Ἰδοὺ διατί οἱ ἄπιστοι εἶνε εὔπιστοι καὶ ὄχι δύσπιστοι.

''Τρέφοντας τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ''

Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

Ἐπιμελείᾳ Ἀρχιμανδρίτου Ἰωάννου Κωστὼφ

Ἐκδόσεις Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς

Ἔκδοσις Β΄Σταμάτα 2017Σελὶς 320

πηγή

O Αγιος Άνθρωπος πατήρ Χρύσανθος της Σπιναλόγκας

Του θεραπευτή Αγίου Παντελεήμονα σήμερα και θέλω να σας πω για έναν Άγιο Άνθρωπο (κάθε χρόνο τέτοια μέρα) έτσι σαν κεράκι στη θύμηση του.

Μέρος της " κουβέντας"που έκανε ο Νίκος ο Στρατάκης το 1967 στη μόνη Τοπλου με τον πατέρα Χρύσανθο (κατα κόσμο Ματθαίο Κατσουλογιαννακη) και έναν πρώην χανσενικο ασθενή(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Κρητικές εικόνες" το 1984).

  "Ήμουνα λεπρός.Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια.Η κατάστασή μας ήταν φρικτή.Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας.
Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών.
Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα.
Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα.Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο!
Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι!
Και δεν έφταναν αυτά.Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.
Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν.Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους.Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.

  Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας.
Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας.
Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι.Συντροφιά με τη μοίρα μας!
Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη.
Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.

  Τις δύσκολες ώρες όλοι μας, όταν δεν μπορούμε να σταθούμε όρθιοι με τα μάτια καρφωμένα στο συνάνθρωπό μας, γονατιστοί στρέφομε τα μάτια μας προς τα άνω.
Και εμείς, βρισκόμενοι στη Σπιναλόγκα, στο Γολγοθά του ανθρώπινου πόνου, πηγαίναμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και προσευχόμαστε σιωπηλά.Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα.
Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με το λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά.
Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές το μήνα.
Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε.
Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και έφευγε.
Ερχόταν και άλλες φορές.
Τότε όμως ερχόταν από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας!

Εδώ σταμάτησε την αφήγησή του.
Κοίταξε το δάπεδο, προσπαθώντας να συγκεντρώσει τις αναμνήσεις του.
Έπειτα συνέχισε την αφήγησή του:

  Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη.
Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει.
Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας.Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα.Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε.Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει.Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία.
Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια.
Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία!

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΑ

Ανάγνωση από την ομότιτλη πρώτη έκδοση της Ι.Μ. Χοζεβά που βρίσκεται στην έρημο της Ιουδαίας. Οπτικοποιημένο ηχητικό υλικό με το πρώτο επεισόδιο από τις "Μορφές του Χοζεβά". Μικρά συναξάρια των σύγχρονων πατέρων που έζησαν εκεί ασκητικά, θυσιαστικά, μαρτυρικά... Τα κείμενα είναι του Ηγουμένου της Ι.Μονής Αρχιμ. Κωνσταντίνου. Στην ανάγνωση ο Λυκούργος Μαρκούδης. Η μουσική που συνοδεύει την ανάγνωση είναι του Στέφανου Δορμπαράκη.

Στην πολύτιμη σκιά ενός ξωκλησιού

Tην πολύτιμη σκιά ενός πέτρινου Καθολικού ξωκλησιού στην ηλιόλουστη Δαλματία προσπαθεί να δροσιστεί ένα από τα εναπομείναντα γαϊδουράκια Δαλματίας (Magarac Dalmatinski).

  Κάποτε στην Ερζεγοβίνη και τη Δαλματία, ειδικά στα νησιά, και φυσικά στην Ίστρια, σχεδόν κάθε νοικοκυριό είχε από ένα γαϊδουράκι. 

 Σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία, ζουν σήμερα περίπου 2.500 γάιδαροι στην Κροατία που είναι προστατευόμενα είδη ζώων, και μόνο λίγα αγροκτήματα στη Δαλματία - στο Trpanj, στο Šestanovac, κοντά στο Ζαντάρ, τα χρησιμοποιούν συχνά για εργασίες. Παρεμπιπτόντως, το γαϊδουράκι της Δαλματίας είναι εμπορικό σήμα ολόκληρης της περιοχής. Ειδικά κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου.

πηγή

Άγιε Παντελεήμονα είσαι γιατρός βοήθησε σήμερα στη γιορτή σου αυτή τη νέα γυναίκα

Ο καρδιολόγος κ. Βασίλειος Καρογιάννης μας εξομολογείται μια συγκλονιστική εμπειρία και ένα μεγάλο θαύμα του μεγάλου Ιατρού Αγίου μας Αγίου Παντελεήμονα.
Σας αναφέρω με ακρίβεια ένα από τα πολλά ιατρικά θαύματα που πολλοί συνάδελφοι έχουν βιώσει στην ιατρική τους καριέρα χωρίς πάντα να τα ανακοινώνουν δημοσία.

«Ήταν καλοκαίρι του 2000 ή 2001 δεν θυμάμαι ακριβώς το έτος και εφημέρευα ως ειδικευόμενος καρδιολόγος στο Νοσοκομείο Σωτήρια»Πάντα έπαιρνα το γερμανικό επονομαζόμενο ωράριο 3-6πμ . Όπως όλες οι εφημερίες ήταν παρότι καλοκαίρι αρκετά εξαντλητική»
Μετά τις 5 όμως το πρωί ουδείς ασθενής προσήλθε στα επείγοντα. Είχε ξημερώσει 27 Ιουλίου και στις 6 άρχιζε η θερινή μου άδεια»
Στις 5.55 πμ άρχιζα κατάκοπος άλλα και χαρούμενος που θα άρχιζα διακοπές να ετοιμάζω τα πράγματα μου και να κλείσω το βιβλίο της εφημερίας για να φύγω»

«Τότε ήρθε περιστατικό με φορείο του ΕΚΑΒ.Ήταν μία γυναίκα όπως μου είπε ο οδηγός του ΕΚΑΒ καθαρίστρια από το γειτονικό Νοσοκομείο Γεννήματα, η οποία πονούσε στο στήθος και ζήτησε να μεταφερθεί στο δικό μας νοσοκομείο που εφημέρευε για να εξετασθεί από καρδιολόγο
Είπε στον οδηγό του ΕΚΑΒ να τη βάλει μέσα στο εφημέριο και θυμάμαι ότι με καθησύχασε λέγοντας μου, γιατρέ μην ανησυχείς δεν έχει τίποτα είναι 45 ετών μάλλον νευροφυτικά
Μπαίνοντας το φορείο στο γραφείο η νοσηλεύτρια μου φώναξε :
-Γιατρέ γρήγορα,έπαθε ανακοπή …
Τρέχοντας άρχισα ανάνηψη/απινίδωση, μάλαξη κλπ.»