Πώς απαντά η Εκκλησία στα «δύσκολα» χωρία της Αγίας Γραφής

Στον δημόσιο διάλογο, συχνά γίνεται επίκληση χωρίων της Αγίας Γραφής ως απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός «νομιμοποιεί» θεσμούς και πρακτικές που σήμερα καταδικάζονται: δουλεία, βία, υποτίμηση των γυναικών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, δεν αντιμετωπίζει την Βίβλο ως απλό εγχειρίδιο κανόνων, αποκομμένο από το ιστορικό πλαίσιο, ούτε ως κείμενο που ερμηνεύεται αποκλειστικά με ιδιωτική κρίση. Τη διαβάζει μέσα στην Παράδοση, στο φως του Χριστού, με κέντρο την εντολή της αγάπης και τον σκοπό της σωτηρίας του ανθρώπου.

Η Αγία Γραφή φανερώνει την παιδαγωγία του Θεού μέσα στην ιστορία: ο Θεός συναντά πραγματικούς ανθρώπους, σε συγκεκριμένες κοινωνίες, και τους οδηγεί σταδιακά από την πνευματική ανωριμότητα προς την πληρότητα που αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Χριστού. Γι’ αυτό η Εκκλησία διακρίνει ανάμεσα στην περιγραφή ιστορικών καταστάσεων και στη θεία βούληση ως τελικό μέτρο της ζωής. Το πλήρες κριτήριο είναι ο Χριστός.

1) Η δουλεία
Πράγματι, στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν διατάξεις που αφορούν τη δουλεία (π.χ. Έξοδος, Λευιτικό, Δευτερονόμιο). Η ύπαρξη τέτοιων ρυθμίσεων δεν σημαίνει ότι ο Θεός «θεσπίζει» τη δουλεία ως αγαθή τάξη πραγμάτων. Αντίθετα, μέσα σε κοινωνίες όπου η δουλεία λειτουργούσε ως δεδομένος θεσμός, η Μωσαϊκή νομοθεσία περιορίζει τη σκληρότητα, θέτει όρια και εισάγει στοιχεία προστασίας των ευάλωτων (π.χ. συγκεκριμένοι χρόνοι, ευθύνη του κυρίου, απαγόρευση ακραίας κακομεταχείρισης, υπομνήσεις της μνήμης της αιγυπτιακής δουλείας).
Κυρίως, η βιβλική εμπειρία της Εξόδου παραμένει θεμελιώδης: ο Θεός αποκαλύπτεται ως Ελευθερωτής και καλεί τον άνθρωπο σε ζωή που δεν ταυτίζεται με καταπίεση και εξευτελισμό. Στην Καινή Διαθήκη, οι Απόστολοι κινούνται μέσα σε μια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όπου η δουλεία ήταν κοινωνικό σύστημα. Δεν προτείνουν άμεση πολιτική επανάσταση, αλλά σπέρνουν κάτι βαθύτερο: την εκκλησιαστική πραγματικότητα όπου ο άλλος δεν είναι πράγμα, αλλά αδελφός. Η επιστολή προς Φιλήμονα είναι χαρακτηριστική: ο Ονήσιμος καλείται να γίνει δεκτός «οὐκέτι ὡς δοῦλον ἀλλ’ ὑπὲρ δοῦλον, ἀδελφὸν ἀγαπητόν» (Φιλμ. 16). Αυτό το ευαγγελικό ήθος, όπου κάθε άνθρωπος είναι εικόνα Θεού, είναι ασύμβατο με την εκμετάλλευση.

"Κάθε τι τό ἀνθρώπινο ἔχει ἀρχή καί τέλος"

 Ὑπόθεσε ὅτι ἀρρωσταίνεις, ὅτι παθαίνεις σκωληκοειδίτιδα καὶ σὲ πᾶνε γιὰ ἐγχείρησι στο νοσοκομείο. Μετὰ τὴν ἐγχείρηση, μόλις ἀρχίσης νὰ ξυπνᾶς ἀπὸ τὴν νάρκωσι, ἐὰν σὲ ρωτήσουν ποιον ἀγαπᾶς, θὰ πῆς τὸ πρόσωπο ποὺ ἀγαπᾶς περισσότερο. Η πρωτόνοια τοῦ νοῦ σου, ὁ ὁποῖος ἀκόμη δεν διέπεται ἀπὸ τὴν βούλησί σου, θὰ πάη στὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο. 

 Ἐὰν αὔριο τὸ πρόσωπο αὐτὸ δὲν σοῦ δώση σημασία, ἐὰν αὔριο ἀντιδράση, ἂν φύγη, ἂν σὲ κατηγορήση, θὰ τὸ μισήσης· θὰ πάψης νὰ τὸ ἔχης μέσα στην καρδιά σου καὶ θὰ ἀναρωτιέσαι: Πῶς ἔγινε αὐτό; Πῶς ἄλλαξα ἐγώ; Τότε, πρῶτον, θὰ ἀνακαλύψης πὼς ἡ ἀγάπη σου δὲν ἦταν γνήσια... Ήταν ἁμαρτωλή; Ὄχι ἀλλὰ δὲν ἦταν κάτι τὸ θεϊκό· ἦταν κάτι τὸ ἀνθρώπινο. "Κάθε τι τὸ ἀνθρώπινο ἔχει ἀρχὴ καὶ τέλος".

Δεύτερον, ἡ ἀγάπη σου αὐτή, ὅπως καὶ τὸ μίσος ἢ ὁ χωρισμὸς ποὺ τώρα μπαίνει, θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν τὴν σχετικὴ ἑτεροκρατία ποὺ ὑπάρχει μέσα στὴν ψυχή σου. Θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν τὸν ἕτερο νόμο, ὁ ὁποῖος βασιλεύει μέσα στὴν φύσι μας”. Θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν πόσο ἀνίσχυροι εἴμαστε καὶ πόσο τὸ ὑποσυνείδητό μας εἶναι ἰσχυρὸ καὶ μᾶς ἀπωθεῖ.

“Γιατί κοιμάσαι, καλή μου; Αφού σε περιμένει η Βέρα!”

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΌΣ

 Σε ηλικία 9 μηνών, η κόρη μου η Βέρα είχε περάσει κοκκύτη. Και μετά από ένα μήνα, τις μέρες των Χριστουγέννων, εμφάνισε επιπλοκές.
Κάλεσα το ασθενοφόρο, και η γιατρός που την εξέτασε εξέφρασε υποψίες για πνευμονία,κάτι που δεν επιβεβαίωσε ο εφημερεύων γιατρός του νοσοκομείου , όπου μας είδε .Επιστρέψαμε σπίτι.
Η κατάσταση της κόρης μου επιδεινώθηκε.Αναγκαστήκαμε να καλέσουμε έναν ιδιώτη γιατρό, και ήρθε σπίτι μας. Σύστησε επειγόντως νοσηλεία και μας έδωσε όλες τις απαραίτητες για αυτό γνωματεύσεις.
Θυμάμαι πώς πήγαινα την κόρη μου στο νοσοκομείο Μορόζοβ.
Από άγχος μπέρδευα τους δρόμους και προσπερνούσα τις διασταυρώσεις που έπρεπε να στρίψω.Σε απόγνωση έτρεξα στο αστυνομικό πόστο.
Οι αστυνομικοί σταμάτησαν την κυκλοφορία στην κεντρική οδό Σαντόβοε Κολτσό (!) για να περάσω κατευθείαν προς το νοσοκομείο.
Στα επείγοντα μου είπαν να περιμένω, επειδή είμαστε από άλλη περιοχή της πόλης…
Οι άνθρωποι που έχουν παρόμοια εμπειρία ξέρουν πόσο λίγος χρόνος μένει σε ένα μωρό που έχει πνευμονία.Στεκόμουν και κοιτούσα την κόρη μου που το πρόσωπό της άρχισε να παίρνει κίτρινο χρώμα και τα χείλη της μπλε.
Τα ματάκια της κοιτούσαν πέρα από μένα, δεν αντιδρούσε.Εγώ πάγωνα με το κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε.Δεν είχα δυνάμεις ούτε να κλαψω,ούτε να απαιτήσω κάτι.Το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να ζητάω από τον ΆΓΙΟ ΛΟΥΚΑ να βοηθήσει…

Δίπλα μας περνούσε με γοργό βηματισμό μια γιατρός.Έριξε μια γρήγορη ματιά στην κόρη μου, στο διάδρομο, και ξαφνικά σταμάτησε:
«Τι έχετε εδώ;»

Δεν σε αγαπάνε ; Δεν σου μιλάνε; Σε αγαπάει και σου μιλάει ο Θεός. Τι άλλο θέλεις ;

Παραπονιέσαι πολλές φορές ότι σε πετάνε οι άνθρωποι σαν χαρτοπετσέτα στα σκουπίδια.Σε πληγώνουν , δεν σε εκτιμούν , δεν αντιλαμβάνονται τίποτα και εσύ στεναχωριέσαι.

  Οφείλουμε να καταλάβουμε κάτι. 

 Μην περιμένουμε τίποτα και από κανέναν. Ούτε από την μάνα που μας γέννησε διότι και σε αυτήν τη σχέση μπορεί η αγάπη να πάσχει από ιδιοτέλεια και εξαναγκασμό. Το μόνο μας κατάρτι που μπορούμε να κρατηθούμε στις φουρτούνες της ζωής είναι ο Σταυρός του Χριστού. Να πιαστείς από εκεί και μην φοβάσαι.

 Μην περιμένεις τίποτα από ανθρώπους : γονείς, συγγενείς, φίλους, συνεργάτες. Ελάχιστοι θα δουν και θα εκτιμήσουν την καρδιά και το είναι σου. Οι περισσότεροι θα σε πετάξουν σαν χαρτοπετσέτα στον κάδο των απορριμμάτων της ζωής τους. Αυτές τις χαρτοπετσέτες θα τις πάρει το χέρι του Θεού και θα τις μετατρέψει σε κεντήματα του Παραδείσου. Μην ξεχνάς αδερφέ ότι :'' Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται'' (Ματθ, 24:13) και ''Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καί οἱ πρῶτοι ἔσχατοι'' (Ματθ,κ΄16).

Ο Άγιος Νεκτάριος συκοφαντήθηκε μία, δύο, τρεις. Με το κουτάλι κατάπινε τη λάσπη. «Βλέπει ο Θεός», επαναλάμβανε, την ώρα που η λάσπη κατάπεφτε σαν να ξεφορτώνουνε μπουλντόζες και να κλείνουν τους πόρους της ανάσας του.

Οι αντάρτισσες του «ΔΣΕ» και ο πνιγμός των μωρών τους!.

(Απόσπασμα από το εργο του Ιωάννη Μπουγά «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-49»)

«..Οι πιστές στον κομμουνισμό πρώην αντάρτισσες, συνήθιζαν να λένε για τις σχέσεις τους με τους άνδρες αντάρτες: «στο βουνό ήμασταν σαν αδέρφια». Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ διαφορετική. Είναι γεγονός ότι η ηγεσία του «ΔΣΕ» είχε ορίσει προφορικούς και γραπτούς κανόνες καλής συμπεριφοράς προς τις γυναίκες. Τι όμως συνέβαινε στην πράξη, είναι μια άλλη ιστορία. Κατ΄αρχήν, δεν απαγορευόταν η δημιουργία σχέσεων μεταξύ ανταρτών και ανταρτισσών, αλλά επεβάλετο η επισημοποίηση των σχέσεων με γάμο που εκτελούσε ο στρατιωτικός διοικητής. Οι εγκυμοσύνες αποθαρρύνονταν, αλλά συχνά συνέβαιναν. Η πρώτη επιλογή ήταν έκτρωση, ιδιαίτερα όταν η σχέση ήταν παράνομη. Από τη Μακεδονία και τη Θράκη, οι γυναίκες που έμεναν έγκυες, και δεν υπήρχε ιατρός για έκτρωση ή δεν την ήθελαν, στέλνονταν στη Γιουγκοσλαβία ή τη Βουλγαρία να γεννήσουν. Οι πιο πολλές άφηναν εκεί τα παιδιά τους και επέστρεφαν στις Μονάδες τους.

Όμως, προώθηση σε αυτές τις χώρες δεν μπορούσε να γίνει για γυναίκες από τις άλλες περιοχές της χώρας, οι οποίες αναγκάζονταν να κρατούν τα παιδιά τους στο βουνό. Τα παιδιά όμως έκλαιγαν και πρόδιδαν τη θέση τους, όταν τις Μονάδες τους τις πλησίαζε ο Στρατός. Δεν ήταν λίγα τα περιστατικά που αντάρτισσες μητέρες πιέστηκαν από τους συντρόφους τους να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους ή να τα πνίξουν».

Πνιγμός μωρών είχε συμβεί πολλές φορέςς το 1948-49. Ο λόγος που έπνιγαν τα μωρά ήταν γιατί με το κλάμα τους θα πρόδιδαν τη θέση τους στον Στρατό.
Στην Κατοχή, το 1943-44, σκότωναν ηλικιωμένους κρατουμένους τους όταν πλησίαζαν οι Γερμανοί, για να μην τους βρουν και τους ελευθερώσουν.
Το 1948-49, έπνιγαν τα μωρά για να μην προδώουν τη θέση τους!

Το λογοτεχνικό βιβλίο, από το οποίο είναι το απόσπασμα που ακολουθεί, είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Στη συνέχεια παρατίθενται αποσπάσματα Αναφορών Στρατιωτικών Μονάδων.

.Απόσπασμα από το βιβλίο του Λογοτέχνη Μιχαήλ Περάνθη «Η Μάχη της Ρούμελης», σελις 34

"...Τό απόγευμα, επιστρέφει άπό την ανιχνευτική περιπολία της μιά διμοιρία. Οι φαντάροι είναι συγκινημένοι και μιλούν διαρκώς για τό περιστατικό πού τους έτυχε.

Ο Μακρυγιάννης και ο μύθος γι’ αυτόν.

Αφορμή για το άρθρο αυτό είναι ο τόμος «Μακρυγιάννης» του καθηγητή Νίκου Θεοτοκά (Ν.Θ.) από τη σειρά «Οι ιδρυτές της Νεότερης Ελλάδας» της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ». Ωστόσο εξετάζεται και η κριτική εναντίον του Μακρυγιάννη η οποία έγινε από τον Γεράσιμο Κακλαμάνη στο βιβλίο του Η Ελλάς ως κράτος δικαίου.

Από τον πρόλογο ο Ν.Θ. ξεκαθαρίζει ότι «ο Μακρυγιάννης είναι πια αξεχώριστος από τον μύθο που έφτιαξαν γι’ αυτόν, για τη δράση του και για τη ζωή του οι ιδεολογίες» («Μακρυγιάννης»-Τα ΝΕΑ, σ. 10). Τέτοια απόφανση προϋποθέτει ότι ενάντια στο μύθο υπάρχει κάποια θεώρηση ξεκομμένη οριστικά από ιδεολογίες, με βάση την οποία μπορεί να κριθεί αντικειμενικά ο Μακρυγιάννης. Και προφανώς ως τέτοια θεώρηση εννοεί τη δική του, στο μέτρο του δυνατού, φυσικά.

Ο Ν.Θ. θεωρεί την αφήγηση του Μακρυγιάννη για την γέννησή του ως κατασκευασμένη βάσει της θέλησης του Μακρυγιάννη να παρουσιαστεί ως «προορισμένος» για κλέφτης και καπετάνιος. Δηλώνει μάλιστα εξαρχής ότι «ελάχιστη σημασία έχει αν τα ιστορούμενα είναι ή όχι αληθινά» («Μακρυγιάννης»-Τα ΝΕΑ, σ. 12)· πράγματι, σημασία έχει μέσα από μία μεταμοντέρνα ερμηνεία της «ελάχιστης σημασίας» να ερμηνεύονται τοτινές συμπεριφορές με βάση το τι πιστεύει ο σημερινός ερμηνευτής ότι επεδίωκαν οι τοτινοί άνθρωποι. Για τον Ν.Θ. είναι «πολύ διαφορετικό» («Μακρυγιάννης»-Τα ΝΕΑ, σ. 11) το να γεννιέται ο Μακρυγιάννης «έξω εις ένα χωράφι…» από το να γεννιέται «εις τον λόγκον…εις την ερημιά»· το («έξω») χωράφι κατά Ν.Θ. θα βρισκόταν μάλλον εντός του χωριού, ενώ ο λόγκος βρίσκεται εκτός. Κι αφού δεν έχει σημασία τι είναι αληθινό, μπορεί καθένας να λέει ό,τι θέλει, για να αποδεικνύει οτιδήποτε συνεπάγεται πως η θεώρησή μας για τον Μακρυγιάννη είναι ένα ψέμα.
 
Έπειτα ο Ν.Θ. αναφέρεται στο γεγονός του φόνου του πατέρα του Μακρυγιάννη. Αρχικά γράφει ότι «Τα αίτια των φονικών μένουν αδιευκρίνιστα. Θα μπορούσαν να αφορούν σε πιέσεις για εξυπηρέτηση χρεών ή σε τυχαία ληστρική επιδρομή ή, αν και δεν έχουμε σχετικές ενδείξεις, σε “βεντέτα”» («Μακρυγιάννης»-Τα ΝΕΑ, σ. 13), όμως μετά («Μακρυγιάννης»-Τα ΝΕΑ, σ. 15) με βάση το ότι «ο Μακρυγιάννης δεν θέλει ή δεν θεωρεί σημαντικό να κοινολογήσει επακριβώς τις συνθήκες των φονικών» συμπεραίνει ότι η σιωπή αυτή «ενισχύει την υπόθεση ότι, ίσως, υπήρξε κάποιου είδους εμπλοκή του Τριανταφύλλου [πατέρα του Μακρυγιάννη] και των συγγενών του σε λεηλατικές δραστηριότητες κλεφτών, προς τους οποίους ο Τριανταφύλλου συνδεόταν και με σχέσεις “κουμπαριάς” ή και “αδελφοποίησης”».

 Αρχικά ο Ν.Θ. θεωρεί κατασκευασμένα από τον Μακρυγιάννη χάριν του «κλέφτικου ένδοξου μέλλοντος» τα της γέννησης του Μακρυγιάννη ενώ αργότερα βγάζει λίγο πολύ την οικογένεια του Μακρυγιάννη «κλέφτες». Τελικά κατασκεύασε ή όχι ο Μακρυγιάννης την εκδοχή του κλέφτη για τον εαυτό του; Και κατά πόσο η σιωπή του Μακρυγιάννη, που θα μπορούσε να οφείλεται σε οτιδήποτε εκτός από την αιτία που ο Ν.Θ. υποθέτει, συνεπάγεται την εμπλοκή σε λεηλασίες της οικογένειας του Μακρυγιάννη; Μέσα στην αοριστία και την προφανή ανεπάρκεια των ερμηνειών, ένα ίσως είναι το καλύτερο μέσο για να λέει καθένας ό,τι νομίζει θεωρώντας ότι με ένα ίσως (που τάχα εξακολουθεί να αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα) κατατροπώνει την «ιδεολογία», που εμποδίζει να δούμε την αληθινή μορφή του Μακρυγιάννη, κι όχι ότι έτσι κατασκευάζει –με το ίσως– ακόμη μια ιδεολογική θέαση.

Στη συνέχεια εξετάζεται το γεγονός της «θαυματουργικής» διάσωσης του βρέφους Μακρυγιάννη. Πιστός, στα λόγια, στο μη εθνοκεντρικό «δεν έχει σημασία τι είναι αληθινό», αλλά ταυτόχρονα εκφέροντας εμμέσως μια άποψη για την αλήθεια της αφήγησης του Μακρυγιάννη, ο Ν.Θ. δεν νοιάζεται αν όντως θα ήταν πιθανό (εδώ ξεχνάει τα ίσως) να συνέβη ό,τι αναφέρει ο Μακρυγιάννης, δηλαδή όντως μπορεί να εγκαταλείφθηκε αρχικά για να μην προδώσει την ομάδα με το κλάμα του, έπειτα να άλλαξε γνώμη η μητέρα του και, μετά, να διασώθηκε η ομάδα (ανεξάρτητα του αν η διάσωση όλων οφείλεται στο Θεό [«που δεν υπάρχει»] ή στην τυχαία έκβαση των γεγονότων – και ανεξάρτητα από το αν αυτή η διάσωση αποδόθηκε από την μητέρα του Μακρυγιάννη και μετά από τον ίδιο στον Θεό) μαζί με το βρέφος.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  https://www.antibaro.gr/article/30379

Την 29ην του μηνός Απριλίου, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰάσονας καί Σωσίπατρος

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος ἀνήκουν στὴ χορεία τῶν Ἀποστόλων τοῦ Κυρίου καὶ κατάγονταν ὁ μὲν Ἰάσων ἀπὸ τὴν Ταρσὸ ἢ τὴν Θεσσαλονίκη, κατὰ τὸ παλαιὸ χειρόγραφο, ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ δὲ Σωσίπατρος ἀπὸ τὴν Ἀχαΐα.

Τὸ ὄνομα τοῦ Ἰάσων ἀπαντᾶ σὲ δύο ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καὶ στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μετὰ τοὺς Φιλίππους, ἦλθε στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου δίδαξε ἐπὶ τρεῖς ἑβδομάδες. Ἡ διδασκαλία του ἐπέσυρε τὸ μίσος τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι στράφηκαν ἐναντίον του, παρακινώντας καὶ τοὺς ἀγοραίους τῆς πόλεως. Ἐπειδὴ φιλοξενοῦνταν στὸ σπίτι τοῦ Ἰάσονος, οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ἀναζήτησαν ἐκεῖ. Δὲν τὸν βρῆκαν ὅμως, γι’ αὐτὸ ἔσυραν τὸν Ἰάσονα καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς στοὺς πολιτάρχες, δηλαδὴ στοὺς δημοτικοὺς ἄρχοντες. Στὴν ἀφήγηση αὐτὴ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων ἀναφέρεται γιὰ πρώτη φορὰ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰάσονα. Στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολὴ ὁ Παῦλος ἀναφέρει τὸν Ἰάσονα μὲ ἐκείνους ποὺ ἀπηύθυναν χαιρετισμοὺς στοὺς παραλῆπτες τῆς Ἐπιστολῆς.

Ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔχουμε τὶς πρῶτες πληροφορίες καὶ συγκεκριμένα στὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή, ὁ Ἰάσων καὶ ὁ Σωσίπατρος χαρακτηρίζονται «συγγενεῖς» τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς δημιούργησε ὁρισμένα ἐρωτήματα. Κατὰ πᾶσα πιθανότητα σημαίνει ὅτι ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἰάσων ἦταν ὁμότεχνοι, πάντως ὄχι συγγενεῖς ἐξ αἵματος.

" Εκείνος που για να πιστέψει στο Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά''

" Εκείνος που για να πιστέψει στο Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά. Για το Θεό αυτό έχει αξία. Να αγαπήσουμε τον Θεό μόνο και μόνο επειδή είναι αγαθός".
(Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

-Απόσπασμα από την σημερινή ευαγγελική περικοπή :
"εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· Ἐὰν μὴ σημεῖα καὶ τέρατα ἴδητε, οὐ μὴ πιστεύσητε. λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλικός· Κύριε, κατάβηθι πρὶν ἀποθανεῖν τὸ παιδίον μου. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Πορεύου· ὁ υἱός σου ζῇ. καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος τῷ λόγῳ ὃν εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπορεύετο. ἤδη δὲ αὐτοῦ καταβαίνοντος οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἀπήντησαν αὐτῷ καὶ ἀπήγγειλαν λέγοντες ὅτι ὁ παῖς σου ζῇ. ἐπύθετο οὖν παρ’ αὐτῶν τὴν ὥραν ἐν ᾗ κομψότερον ἔσχε· καὶ εἶπον αὐτῷ ὅτι χθὲς ὥραν ἑβδόμην ἀφῆκεν αὐτὸν ὁ πυρετός. ἔγνω οὖν ὁ πατὴρ ὅτι ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ ἐν ᾗ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ· καὶ ἐπίστευσεν αὐτὸς καὶ ἡ οἰκία αὐτοῦ ὅλη. "

πηγή

ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΝΑ ΚΛΕΨΕΙ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΑΠΟ ΑΛΛΗ;

Κωνσταντίνος Αρβανίτης

ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΝΑ ΚΛΕΨΕΙ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΑΠΟ ΑΛΛΗ;
ΤΟ ΔΙΑΒΗΜΑ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ, ΠΡΟ 2ΕΤΙΑΣ,ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΛΛΟΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ!

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ
Από το 2016 το Ιράν διαμαρτύρεται για επηρεασμό του καιρού του από γειτονικές χώρες. Τότε όμως κανείς δεν το πήρε στα σοβαρά.
Το 2018 επανήλθε με νέες διαμαρτυρίες, αλλά και πάλι ο περισσότερος κόσμος το θεώρησε σαν ένα παρατραβηγμένο σενάριο.
Στις αρχές του 2024 κυκλοφόρησαν δορυφορικές φωτογραφίες, όπου έδειχναν θεαματικές διαφορές καιρικών συνθηκών μεταξύ του Ιράν και της γειτονικής Τουρκίας. Ενώ οι ουρανός της Τουρκίας ήταν γεμάτος σύννεφα βροχής, ο ουρανός πάνω από το Ιράν ήταν ξάστερος, με πλήρη ηλιοφάνεια, χωρίς ούτε ένα συννεφάκι.
Η παρατεταμένη ανομβρία στο Ιράν δεν είχε προηγούμενο...
Τότε το Ιράν διαμαρτυρήθηκε ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα «κλέβουν τα σύννεφα και το χιόνι» του, οδηγώντας τη χώρα σε παρατεταμένη ξηρασία.
Οι διαμαρτυρίες του ήταν τόσο έντονες, που το έγκυρο αμερικάνικο περιοδικό FORBES αφιέρωσε εκτενές άρθρο στο θέμα αυτό. Φυσικά, η θέση του περιοδικού ήταν απορριπτική.
Οποιος θέλει μπορεί να διαβάσει ολόκληρο το άρθρο σε αυτό το λινκ:
https://www.forbes.com/.../irans-next-door-neighbor.../
==========================
ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ
Οπως ήταν αναμενόμενο, οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί των ΗΠΑ, κινητοποιήθηκαν και όπως το συνηθίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις, επιστρατεύουν επιστήμονες, για να δικαιολογήσουν “επιστημονικά” τα αδικαιολόγητα...
Γέμισε τότε το διαδίκτυο με άρθρα που μας εξηγούσαν γιατί το Ιράν και η Τουρκία είναι τόσο διαφορετικές στο θέμα αυτό. Φυσικά ο κύριος υπεύθυνος θεωρήθηκε, (ποιος άλλος;) η λεγόμενη “κλιματική αλλαγή”.
Με απλά λόγια, κατέληγαν στο ότι το Ιράν λέει μπούρδες...

Μία φωτογραφία 1.000 λέξεις και 1.000.000 συναισθήματα στην Παρέλαση στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης

Η Ειρήνη, ήρθε με τους γονείς της από την Ελλάδα, βρίσκεται στη Νέα Υόρκη από τον Σεπτέμβριο δίνοντας μάχη με μία βαριά μορφή καρκίνου. Μενουν στο Greek Division του Ronald McDonald House στο Μανχάταν.
Η Φιλόπτωχος της Κοινότητας των Αγιων Κωνσταντινου και Ελένης και πολλοί από την εκκλησία στο Μπρούκλυν προσπαθούν να της δώσουν, όπως και στους γονείς της, κουράγιο και να τους κρατούν συντροφιά — κάτι που έχουν ανάγκη περισσότερο από οτιδήποτε.
Όταν η Ειρήνη άκουσε για την Ελληνική Παρέλαση, στην 5η Λεωφόρο ήταν αποφασισμένη να δει τους Εύζωνες να παρελαύνουν. Οι γονείς της ρώτησαν πού θα ήταν ένα καλό σημείο για να τη φέρουν να τους δει και εκεί ο γνωστος στην Ομογένεια Πέτρος Βλήτας, Αρχοντας του Πατριαρχείου και σημαντικός παράγοντας της τουριστικής βιομηχανίας προσεφέρθη αμέσως να εξασφαλίσει θέσεις για την Ειρήνη, τους γονείς της και τον μικρό της αδελφό μαζί με τους επισήμους, τις οποίες ευγενικά αρνήθηκαν λόγω της δυσκολίας μετακίνησης. Έτσι κατέληξαν σε ένα πολύ καλό σημείο στην 71η Οδό.
Ο Πέτρος ειπε οτι θα κανονίσει κατι ξεχωριστό για τη μικρή Ειρήνη, αλλά αυτό που ακολούθησε ήταν πραγματικά εντυπωσιακό!

Έτσι περνούν τα παρανοϊκά μηνύματα της επίσης Παρανοϊκής Νέας Τάξης Πραγμάτων, μέσα σε κάθε ανυποψίαστο σπίτι

Δυστυχώς εχει εθιστει ο κοσμος στα σκουπιδια, και το συστημα μαζικής τηλεαποβλακωσης τον ταΐζει αδιάκοπα ώστε να βρίσκεται διαρκώς σε νοητική και ηθική αφασία,γιατί αν σταματήσει υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να μπορέσουν μερικοί να αποτοξινωθούνΌσο γεμίζει το μυαλό με τέτοιες εικόνες,δεν υπάρχει χώρος για τίποτε άλλο

Πρόκειται για το τηλεοπτικό σήριαλ ''Άγιος Έρωτας''Εκτός του ότι το σενάριο είναι για ψυχιατρική παρακολούθηση, όλο το Project είναι ένα δόλιο πέρασμα των ιδεών της Νέας Τάξης Πραγμάτων, αφού χρησιμοποιεί τον Απατηλό (!) τίτλο: "Άγιος Έρωτας" σε Βυζαντινού τύπου χρυσό λογότυπο, μέσα σε βαθύ κόκκινο φόντο, παραπέμποντας ευθέως σε Εκκλησία, ενώ συγχρόνως δείχνει έναν παπά με ράσα αγκαλιά (υποτίθεται) με την παπαδιά του. Δυστυχώς δεν είναι όμως αυτό που παραπλανητικά προβάλλει, αλλά ακριβώς το αντίθετο!

Έτσι, τσιμπώντας το δόλωμα, όλοι οι τηλεθεατές, ανακαλύπτουν αργά τελικά καί βλέποντας μερικά επεισόδια από αυτό που με δόλο παρουσιάζει πως δήθεν είναι, ότι έπεσαν σε παγίδα. Ο παπάς είναι πόρνος που κάνει παιδί με μια παντρεμένη. Ο δε πατέρας της παντρεμένης είναι κατά συρροή δολοφόνος εκβιαστής, μοιχός και ότι χειρότερο γίνεται.. 

Η άλλη του κόρη είναι ψυχοπαθής, που ο άντρας της έθαψε τον ενομοτάρτχη του χωριού αφού βέβαια τον δολοφόνησε η μητέρα του. Η οποία μητέρα του είναι γκόμενα, του πατέρα της γκόμενας του παπά. Αυτή δε, έχει μια κόρη που ενώ είναι παντρεμένη, έχει παράλληλη σχέση με τον αδερφό του άντρα της (τα δύο αδέρφια εν τω μεταξύ είναι λαθρέμποροι !) τα οποία αδέρφια, έχουν με την σειρά τους αδελφή μια λεσβία, που και αυτή με την σειρά της, έχει πάρα φύση σχέση (λεσβιακή), με την γυναίκα του νέου ενομοτάρχη, η οποία γυναίκα του ενομοτάρχη είναι έγκυος. Ψυχιατρείο !!

Το τριαδικό σχήμα στην υμνολογία της εκκλησίας

Το τριαδικό σχήμα ~
ΜΑΣ είναι γνωστό κυρίως από τα δημοτικά τραγούδια, π.χ.
❝το `να να πάρει το σταυρό και τ' άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο την Άγια Τράπεζά μας ❞

Η δομή αυτή όμως, είτε στην ποίηση, λαϊκή και έντεχνη, είτε γενικά στην αφήγηση και τη γνωμολογική έκφραση, και πανάρχαια είναι και σε πολλούς λαούς απαντά. Στην Εβραϊκή παράδοση και τη Βίβλο π.χ., τη συναντούμε συχνά, ίσως όχι αποκλειστικά με 3 στοιχεία, αλλά πάντως ως παράθεση στοιχείων, που το καταληκτικό τους οδηγεί σε μια κορύφωση.

 
◆ Ένα γνωστό παράδειγμα. Ο Χριστός απαντώντας στην ερώτηση «πού μένεις;» λέγει τα εξής (Ματθ. 8,20):
❝ αἱ ἀ λ ώ π ε κ ε ς φωλεοὺς ἔχουσι
καὶ τὰ π ε τ ε ι ν ὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις,
ὁ δὲ υ ἱ ὸ ς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ❞

Ένα εκπληκτικό κoρεό με τους Προστάτες Αγίους του Πόζναν

Ένα εκπληκτικό κoρεό που σήκωσαν οι οπαδοι της πολωνικής ομάδας Λέχν Πόζναν.Απεικονίζει τους Αγίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο,τους προστάτες-αγίους της πόλεως

Η Βασιλική των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Πόζναν είναι μια από τις παλαιότερες εκκλησίες στην Πολωνία και ο παλαιότερος πολωνικός καθεδρικός ναός, που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα. Είναι το παλαιότερο ιστορικό μνημείο στο Πόζναν. Βρίσκεται στο νησί Όστροου Τούμσκι βορειοανατολικά του κέντρου της πόλης.

Δείτε σέ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τήν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας

Δείτε σὲ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τὴν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας: 

«Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, μία μικρὴ μαθήτρια Ε΄ Δημοτικοῦ σὲ σχολεῖο τοῦ Ν. Πέλλας, ἐπέστρεψε σπίτι χαρούμενη καὶ ἐνθουσιασμένη! Ἡ δασκάλα της εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ ζωγραφίσουν γιὰ τὸ “Ἀστεράκι τῆς Εὐχῆς”, τὴ δράση στήριξης παιδιῶν μὲ καρκίνο.

 Ἡ μικρή, ποὺ παρακολουθεῖ καὶ μαθήματα ζωγραφικῆς, ἔβαλε ὅλη της τὴν ψυχὴ καὶ ζωγράφισε ἕνα κοριτσάκι χωρὶς μαλλιὰ (δυστυχῶς ἄρρωστο, ὅπως εἶχε στὸ μυαλό της) νὰ κουνιέται χαρούμενα σὲ μία κούνια. 

Ἀπὸ πάνω της, τὸν Χριστὸ μὲ φωτοστέφανο, νὰ εὐλογεῖ, ἐνῶ πικραλίδες νὰ φεύγουν στὸν ἄνεμο, μὲ εὐχὲς γραμμένες μέσα: “Ὑγεία”, “Ἐλπίδα”, “Εὐτυχία”.

Τὴν ἑπόμενη μέρα, ὅμως, γύρισε κλαμένη!

Όλη αυτή η σαπίλα των παθών... τελικά καταστρέφει την καρδιά

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

 Έχετε ποτέ παρατηρήσει την ζωή της καρδιάς; Δοκιμάστε να το κάνετε, έστω για ένα μικρό διάστημα, και παρατηρήστε τι θα ανακαλύψετε: 

Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, και ταράζεστε. Σας βρίσκει κάποια δυστυχία, και νοιώθετε λύπηση για τον εαυτό σας. Βλέπετε κάποιον που δεν συμπαθείτε, και αμέσως αναβλύζει μέσα σας η εχθρότητα. Συναντιέστε με κάποιον ισότιμό σας, ο οποίος εν τω μεταξύ σας έχει προσπεράσει κοινωνικά, και αρχίζετε να τον φθονείτε. Αναπολείτε τα ταλέντα σας και τις ικανότητές σας, και αρχίζετε να νοιώθετε υπερηφάνεια…. 

Όλη αυτή η σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκική επιθυμία, λαιμαργία, ακηδία, κακία… η μία στοιβαγμένη πάνω στην άλλη, τελικά καταστρέφουν την καρδιά. 

Και όλα αυτά μπορούν να διαπεράσουν την καρδιά μέσα σε λίγα μόνο λεπτά. 

Για τον λόγο αυτό, κάποιος ασκητής που ασκούσε αυστηρό έλεγχο στον εαυτό του, είπε -πολύ σωστά- ότι «η καρδιά του ανθρώπου είναι γεμάτη από δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οι καρδιές των αγίων είναι απαλλαγμένες από αυτά τα φίδια: τα πάθη.»

πηγή

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ

Το θαύμα του Τσερνόμπιλ με το σταυροειδές δέντρο!

Η θαυμαστή υπέρβαση του Τσερνομπιλ

Μαρτυρία που νομίζουμε ότι αξίζει να διαβάσετε.

Το θαύμα ισχύει αλλά και σημαντικότερα σημεία ακόμη. 

 Πρό δεκαετίας περίπου φίλος μου έγγαμος Ιερεύς πήγε ανθρωπιστική βοήθεια γεμίζοντας μία νταλίκα στο Τσερνομπίλ. 

 Όπως διηγείται σε ακτίνα περί των 100 Km απά την πόλη η περιοχή είναι περιφραγμένη και εάν ήθελε να μπεί κάποιος έπρεπε να φορέσει στολή. Έτσι εφόρεσαν στολή η οποία είχε στο στήθος μετρητή ραδιενέργειας.

 Στο Τσερνομπίλ μέσα υπάρχει ένας Ναός του προφήτη Ηλία. Όταν μπαίνανε μέσα ο μετρητής…σιγούσε. Δεν υπήρχε ραδιενέργεια. Όμως είδε και κάτι εξ ίσου σημαντικό.Εντός της περιφερείας των 100 Km που αναφέραμε κάπου υπήρχε γυναικείο Μοναστήρι. Μάλιστα αντί τείχους ήταν περιφραγμένο με πασσάλους. Καθώς πήγαινε εκεί βλέπει τις μοναχές με καρότσια να παίρνουν χώμα από έξω από το μοναστήρι και να το ρίχνουν μέσα.

Ανακτήθηκαν 42 χαμένες σελίδες από χειρόγραφο της Καινής Διαθήκης(6oς αιώνας)

Διεθνής ομάδα ακαδημαϊκών, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Γκάρικ Άλεν από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, κατάφερε να ανακτήσει 42 χαμένες σελίδες από ένα από τα σημαντικότερα πρώιμα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης, γνωστά ως Κώδικας Η (Codex H).

Το χειρόγραφο, που αποτελεί αντίγραφο των Επιστολών του Αποστόλου Παύλου και χρονολογείται στον 6ο αιώνα, είχε χαθεί όταν αποσυναρμολογήθηκε τον 13ο αιώνα στη Μονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιον Όρος. Οι σελίδες του επαναχρησιμοποιήθηκαν, αφού πρώτα επαναμελανώθηκαν, ως υλικό βιβλιοδεσίας και φύλλα σε άλλα χειρόγραφα. Σήμερα, τα σωζόμενα αποσπάσματα βρίσκονται διασκορπισμένα σε βιβλιοθήκες της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Γαλλίας.

Όπως εξηγεί ο καθηγητής Άλεν, το καθοριστικό βήμα για την ανακάλυψη ήταν η γνώση ότι το χειρόγραφο είχε υποστεί επαναμελάνωση. Οι χημικές ιδιότητες της νέας μελάνης προκάλεσαν φαινόμενο αντικατοπτρισμού, δημιουργώντας καθρεφτικές αποτυπώσεις του κειμένου σε αντικριστές σελίδες, οι οποίες παραμένουν αόρατες με γυμνό μάτι, αλλά καθίστανται ευδιάκριτες με σύγχρονες τεχνικές απεικόνισης.

Μυρίζω χώμα,το χώμα μας έπλασε,στο χώμα θα πάμε...

 πηγή

Στην πνευματική ζωή «έτοιμο» δεν υπάρχει...

Στην εποχή μας αρκετοί από εμάς τους χριστιανούς πάσχουμε και από την πνευματική ασθένεια του «έτοιμου»....
Τι εννοώ: Τα θέλουμε όλα έτοιμα, ιδίως στην πνευματική ζωή, και χωρίς να κουρασθούμε και να αγωνισθούμε εμείς. Το ζω πολύ έντονα στην Άπω Ανατολή όπου αρκετοί επισκέπτες χριστιανοί παραπονούνται διότι δεν βρίσκουν τα «έτοιμα».

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά.

 Στην ενορία θέλουμε παπά δραστήριο, θαυματουργό και διορατικό... εμείς όμως στην οικογένεια θεωρούμε δυστύχημα ένα παιδί μας να ιερωθεί και βεβαίως ούτε κουβέντα να το οδηγήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση....

 Θέλουμε Ψάλτες με αγγελική φωνή να σολάρουν και να σείεται ο τόπος... σιγά μην μπούμε στην διαδικασία να συμψάλλουμε... τσάμπα παράσταση...

Ὑπάρχει ἡ ἀγαθή περιέργεια καί ἡ σατανική.

  Ὑπάρχει ἡ ἀγαθὴ περιέργεια καὶ ἡ σατανική. 

 Ἡ ἀγαθὴ περιέργεια, ἔχει σχέση μὲ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς, ἐνῷ ἡ σατανικὴ ἔχει σχέση μὲ τὴν περιέργεια σὲ περιττὰ πράγματα. 

 Στοὺς 100 ἀνθρώπους οἱ 98 εἶναι περίεργοι, ἔχουν σατανικὴ περιέργεια. Ρωτοῦν νὰ μάθουν τὰ τοῦ ἄλλου, κρυφακοῦν, κρυφοβλέπουν... Εἶναι αὐτὴ ἡ περιέργεια ἐκ τοῦ Θεοῦ;

Ὄχι! Εἶναι τοῦ σατανᾶ καὶ ἐργάζονται γιὰ τὸν σατανᾶ. Εἶναι εἰδικὸς σατανᾶς τῆς περιεργείας. Γύρω ἀπὸ αὐτὴν τὴν περιέργεια ὑπάρχει φθόνος. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ εἶναι τελείως ἀφοσιωμένος στὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴν ἔχει περιέργεια. Ἂν θέλει ὁ Θεὸς νὰ τὸν φωτίσει καὶ νὰ τὸν πληροφορήσει κάτι, ἔχει τὸν τρόπο. Νὰ μάθουμε τὰ σωστὰ καὶ τὰ ὠφέλιμα καὶ ὄχι τὰ περιττά. Νὰ ἔχουμε τὴν περιέργεια τί λέει ὁ Χριστὸς τώρα γιὰ ἐμᾶς καὶ πῶς νὰ σώσουμε τὴν ψυχή μας, αὐτὸ νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ ἀγαθό.

​(Δημήτριος Παναγόπουλος +Ἱεροκήρυκας)

Η σωτηρία επιτυγχάνεται με την κοινωνία με τον Χριστό, όχι με την εξωτερική επαφή μαζί Του.

 Στην Θεία Λειτουργία ζητούμε από τον Θεό να μας δώσει να τον δοξάζουμε και να τον ανυμνούμε «εν ενί στόματι και μια καρδία». Αυτή η μία κοινή σε όλους δοξολογική καρδία επιτυγχάνεται μόνο στην Εκκλησία την ώρα της λατρείας. Όπως οι Άγγελοι εν μια καρδία δοξολογούν τον Θεό ψάλλοντας το «Άγιος, Άγιος, Άγιος» ενώπιον της παρουσίας του Θεού, έτσι και εμείς οι χοϊκοί τον δοξάζουμε, μην μπορώντας να έχουμε την αισθητή παρουσία του Θεού αλλά την πνευματική. Ο Χριστός είναι «ο πνευματικώς παρών και ορώμενος» στην περίοδο της χάριτος που διανύουμε.

Στην ώρα της Θείας Λειτουργίας γίνεται μία θαυμαστή αλλοίωση στην καρδιά μας και το μόνο που κυριαρχεί είναι τα λόγια της θείας λατρείας: «Σε υμνούμεν, Σε ευλογούμεν, Σοι ευχαριστούμεν, Κύριε, και δεόμεθά Σου ο Θεός ημών». Η αληθινή ενότητα του ανθρώπινου γένους είναι η εν Αγίω Πνεύματι ενότητα των ορθοδόξως δοξαζόντων καρδιών. Αυτός είναι ο πυρήνας όλου του ανθρώπινου γένους που κρατάει την διαρκή κοινωνία αγάπης Θεού-ανθρώπου. Αυτοί που λέγουν ότι η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου Ιησού θα γίνει όταν πλέον δεν θα τελείται η Θεία Λειτουργία πάνω στην γη έχουν δίκιο.

To γεφυράκι προς το κελί (Παναγούδα) του Αγίου Παϊσιου

πηγή

To γεφυράκι προς το κελί (Παναγούδα) του Αγίου Παϊσιου

Στο κελί (Παναγούδα) του πατρός Παϊσιου – και στον Ιερό Ναό που τιμάται στο γενέθλιο της Παναγίας (8 Σεπτεμβρίου) – χιλιάδες ψυχές ξεκουράστηκαν ακούγοντας τα πνευματικά λόγια που τους απηύθυνε ο Όσιος και το κάθε τους αίτημα γινόταν προσευχή προς τον Θεό με αξιοθαύμαστα αποτελέσματα.

Όσοι πήγαιναν στον Άγιο με βαριά την καρδιά και τον λογισμό έφευγαν ξελαφρωμένοι από το βάρος το οποίο τους διακατείχε.

Τα δρομάκια τα οποία οδηγούσαν στο κελί του εάν είχαν φωνή θα ομολογούσαν τα διάφορα θαυμαστά που έζησαν από τους ανθρώπους που περνούσαν από αυτά.

"Συ δε, Κύριε, αντιλήπτωρ μου εί"

Ψαλμός 3 

Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ᾿ ἐμέ·
πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου· οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. (διάψαλμα).
σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου.
φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, καὶ ἐπήκουσέ μου ἐξ ὄρους ἁγίου αὐτοῦ. (διάψαλμα).
ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου.
οὐ φοβηθήσομαι ἀπὸ μυριάδων λαοῦ τῶν κύκλῳ συνεπιτιθεμένων μοι.
ἀνάστα, Κύριε, σῶσόν με, ὁ Θεός μου· ὅτι σὺ ἐπάταξας πάντας τοὺς ἐχθραίνοντάς μοι ματαίως, ὀδόντας ἁμαρτωλῶν συνέτριψας.τοῦ Κυρίου ἡ σωτηρία, καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου ἡ εὐλογία σου.

1."Κύριε, γιατί πληθύνθηκαν αυτοί που με θλίβουν;"
Πες στον Θεό αυτό που αισθάνεσαι,πες το πρόβλημα σου, είναι εκεί δίπλα σου σε ακούει.

Κυριακή των Μυροφόρων και η καρδιά της Λέσβου χτυπά στον Μανταμάδο.

Κυριακή των Μυροφόρων και η καρδιά της Λέσβου χτυπά στον Μανταμάδο.
Εκεί που ο χρόνος σταματά μπροστά στην ανάγλυφη μορφή του , πλασμένη από χώμα και αίμα, για να μας θυμίζει πως το θαύμα γεννιέται μέσα από τη θυσία και την πίστη.
Σήμερα δεν προσκυνάμε απλώς μια εικόνα, αλλά την ελπίδα που μένει ζωντανή μέσα στους αιώνες.
Αρχάγγελε Μιχαήλ, σκέπε, φρούρει, φυλάττε ημάς.

πηγή

Ο πρώτος δάσκαλος του Αγ.Παϊσίου στην τέχνη του ξύλου

πηγή

Όποιος βαδίζει με «μύρα»—με ταπείνωση, υπακοή και αγάπη—συναντά την πραγματικότητα της Αναστάσεως ως πρόσκληση ζωής.

Η Κυριακή των Μυροφόρων μάς παρουσιάζει ένα παράδοξο που διαπερνά όλη την ορθόδοξη εμπειρία της Αναστάσεως: το φως του Χριστού ανατέλλει μέσα από την αδυναμία, τη σιωπή και τον φόβο. Η ευαγγελική περικοπή κινείται ανάμεσα σε δύο «τόπους» που είναι και δύο καταστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης: τον τάφο και την αποκάλυψη. Η Εκκλησία δεν διαβάζει το γεγονός ως απλή ιστορική ανάμνηση, αλλά ως μυσταγωγία εισόδου στο καινούργιο ήθος της ζωής, όπου ο θάνατος δεν είναι πια ο τελικός προορισμός.

Η μορφή του Ιωσήφ από την Αριμαθαία φανερώνει μια σιωπηλή γενναιότητα που γεννιέται όταν η καρδιά αρχίζει να προτιμά την αλήθεια από την αυτοπροστασία. Μέσα στην πιο «ακατάλληλη» στιγμή—όταν όλα μοιάζουν χαμένα—εκδηλώνεται η φροντίδα για το σώμα του Κυρίου. Στην ορθόδοξη θεολογία αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος: το σώμα δεν είναι ένα απλό περίβλημα της ψυχής, αλλά ολόκληρος ο άνθρωπος στη σχέση του με τον Θεό. Η τιμή προς το σώμα του Χριστού φωτίζει και την τιμή προς το ανθρώπινο σώμα γενικά, που καλείται να γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος. Η ταφή δεν είναι μόνο τέλος, αλλά και σπορά: ο Χριστός εισέρχεται στον χώρο της φθοράς για να τον μεταμορφώσει εκ των έσω.

Ο ψάλτης στο αναλόγιο: ανάμεσα στην έπαρση και στην ταπείνωση

 

Ο Ιατρός-Ιεροκήρυκας Ν. Λιλιόπουλος με τον Άγιο Παίσιο 1986

Η Μυστηριακή Ζωή του Ψάλτη και η Πατερική Θεώρηση της Διακονίας Του

Ο λόγος του Νικολάου Λιλιόπουλου ως ποιμαντική αλήθεια
Η πατερική παράδοση και η ποιμαντική εμπειρία της Εκκλησίας υπογραμμίζουν ότι η ψαλτική διακονία προϋποθέτει ενεργή συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή, ιδίως μέσω της εξομολογήσεως και της Θείας Κοινωνίας. Ο ψάλτης, λόγω της ορατής παρουσίας και του λειτουργικού του ρόλου, αναλαμβάνει ιδιαίτερη ευθύνη μέσα στη λατρευτική σύναξη, ενώ ταυτόχρονα εκτίθεται σε πνευματικούς κινδύνους, όπως η έπαρση που συνδέεται με τη δημόσια διακονία.

2. Η πατερική θεώρηση της ψαλτικής διακονίας
Η ψαλμωδία αποτελεί οργανικό στοιχείο της λειτουργικής ζωής και εκφράζει την προσευχή της εκκλησιαστικής κοινότητας. Οι ύμνοι που αποδίδονται είναι φορείς θεολογικού περιεχομένου, γεγονός που καθιστά αναγκαία την πνευματική καλλιέργεια, την εσωτερική ηρεμία και τη σταθερότητα του ψάλτη. Η ποιότητα της διακονίας συνδέεται άμεσα με την εσωτερική κατάσταση του προσώπου.

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ:ΤΩΡΑ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 Μικρό αφιέρωμα βασισμένο σε απόσπασμα του βιβλίου "Πνευματική Ολυμπιάδα" του Γέροντα Γεωργίου Αλευρά, που περιγράφει όλα όσα αποκαλυπτικά είπε ο Άγιος Πορφύριος λίγο πριν φύγει από αυτόν τον κόσμο σχετικά με το Γ' Κεφάλαιο του Προφήτου Ησαΐα και τί θα ζήσουμε κι εμείς ως νέος Ισραήλ αντίστοιχα με όσα έζησε και το Ισραήλ, που προφητικά αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο.

 

Μυροφόρες υπάρξεις....

Δίχως να έχουν τα έκδηλα χαρίσματα των μαθητών του Χριστού μα φέροντας στα στήθη μια καρδιά που αγαπούσε τον Χριστό, όχι για αυτά που έκανε αλλά για Εκείνο που είναι,άνοιξαν δρόμο και προχώρησαν εκεί όπου η λογική έβλεπε τέλος!

Τα εμπόδια πραγματικά ήταν πολλά,το σκοτάδι του φόβου, η μανία των Εβραίων,
η κουστωδία των στρατιωτών,η βαριά πέτρα που έκλινε την είσοδο του τάφου.
Στο μυαλό τους υπήρχε όντως ο προβληματισμός
«Τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;»
(ποιός θα καταφέρει να μετακινήσει τον λίθο....).
Οι Μυροφόρες λειτουργούν με πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας,
δεν κινούνται από συναισθηματική παρόρμηση.
Και εδώ βρίσκεται το μεγαλείο της ψυχής τους γιατί ενώ δεν καταργούν τον λογισμό τους ωστόσο δεν τον αφήνουν και να τις ακινητοποιήσει.
Δυστυχώς στην ζωή μας συμβαίνει το αντίθετο.
Εμείς συνήθως περιμένουμε να ανοίξει ο δρόμος για να προχωρήσουμε.
Θέλουμε να είναι όλα έτοιμα, ασφαλή και τακτοποιημένα για να κάνουμε το επόμενο βήμα.
Η αγάπη όμως δεν κινείται εκ του ασφαλούς κινείται εκ της αληθινής πίστης(εμπιστοσύνης).
Ξέρεις παλιά όταν είχε καιρό να βρέξει κι υπέφερε απ’ την ανομβρία σύμπασα η κτίση έκαναν λιτανείες με τις Εικόνες και τα σεπτά Λείψανα των Αγίων κι ο κόσμος έπαιρνε μαζί του τις ομπρέλες απ’ όταν ξεκινούσαν ....

Η Εκκλησία είναι το γενικό νοσοκομείο. Μέσα εδώ όλοι είμαστε ασθενείς πάσης φύσεως.

  Παλαιότερα οι άνθρωποι είχαν μια συνεργασία μεταξύ τους. Είχαν μια ανθρώπινη επικοινωνία. Σήμερα μένουν στην ίδια πολυκατοικία και δεν ξέρουν ποιος είναι δίπλα τους.
Σαν να είμαστε ξεμοναχιασμένοι όλοι μας. Και όσο ξεμοναχιάζεται κανείς, τόσο φεύγει από την αλήθεια του Θεού, της Εκκλησίας.

  Να δεχόμαστε τον αδελφό έτσι όπως είναι. Αυτό είναι το μυστικό. Έτσι αρχίζει κανείς και ξεμπλοκάρεται και βγαίνει από τη δική του ασφυκτική κατάσταση. Έτσι βοηθάει και τον άλλο να αρχίσει να ξεσφίγγει και τις δικές του αλυσίδες.

  Εχθρός μπορεί να είναι ο πλησίον – ο σύζυγος, ο γιος, η κόρη, οι συγγενείς, οι γείτονες, οι συνεργάτες. Αυτοί γίνονται εχθροί μας εξαιτίας των μη σωστών εκδηλώσεών μας και με την όλη δική μας στάση. Αν δηλαδή μέσα μας δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε αυτόν τον άνθρωπο έτσι όπως είναι – όχι αφού διορθωθεί πρώτα και γίνει όπως εμείς θα τον θέλαμε – δεν φτάσαμε ακόμη σε μέτρα, δεν γίναμε έτσι όπως μας θέλει ο Θεός.