... ἵνα τῇ π α ρ ε μ β ο λ ῇ αὐτῶν φρουρούμενοι καί ὁδηγούμενοι κ α τ α ν τ ή σ ω μ ε ν εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως…

 H (προσ)ευχή “ Ὁ ἐν παντὶ καιρῷ, καὶ πάσῃ ὥρᾳ…” λέγεται σε καθημερινή βάση σε διάφορες εκκλησιαστικές ακολουθίες, είναι όμως γνωστή κυρίως από την ακολουθία των Χαιρετισμών (στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν ανήκει στους Χαιρετισμούς αλλά στο Μικρό Απόδειπνο, στο οποίο συνάπτονται οι Χαιρετισμοί). 

Προς το τέλος αυτής της ευχής, θα βρούμε τη φράση “Τείχισον ἡμᾶς ἁγίοις σου ἀγγέλοις, ἵνα τῇ π α ρ ε μ β ο λ ῇ αὐτῶν φρουρούμενοι καὶ ὁδηγούμενοι κ α τ α ν τ ή σ ω μ ε ν εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως…”. 

Σε μια πρώτη κατανόηση, η λέξη “παρεμβολή” φαίνεται να έχει τη σημερινή σημασία, όπως όμως θα δούμε, έχει μια πιο συγκεκριμένη σημασία, βασισμένη στην αγιογραφική της χρήση.

Στην Αγία Γραφή λοιπόν η λέξη “παρεμβολή” μπορεί να σημαίνει “στράτευμα”, “στρατιωτική παράταξη (ιδίως για μάχη)”, “φρουρά”, “στρατόπεδο” - “στρατώνας”, “στρατοπέδευση”.
Τα παραδείγματα είναι πολλά. 

✔Από την Καινή Διαθήκη, ενδεικτικά αναφέρουμε τα χωρία Πράξ. 21:37 (“Μέλλων τε εἰσάγεσθαι εἰς τὴν παρεμβολὴν ὁ Παῦλος λέγει τῷ χιλιάρχῳ” = “Και καθώς επρόκειτο να εισαχθεί ο Παύλος στο στρατόπεδο, λέει στον χιλίαρχο”) και Εβραίους 11:34 (“παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων” = “έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα”).

✔Από την Παλαιά Διαθήκη, χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα 32:1-2 από τη Γένεση: “καὶ ἀναβλέψας εἶδε παρεμβολὴν Θεοῦ παρεμβεβληκυῖαν, καὶ συνήντησαν αὐτῷ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. εἶπε δὲ Ἰακώβ, ἡνίκα εἶδεν αὐτούς· παρεμβολὴ Θεοῦ αὕτη· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Παρεμβολαί” (“και σηκώνοντας το βλέμμα του [ο Ιακώβ], είδε παρατεταγμένο θεϊκό στράτευμα, και τον συνάντησαν οι άγγελοι του Θεού. Και είπε ο Ιακώβ όταν τους είδε: ‘Στρατόπεδο του Θεού είναι αυτό’. Και ονόμασε τον τόπο εκείνο ‘Στρατόπεδα’ ”).

27 Σεπτεμβρίου 1936 Η άρση της πολιορκίας του Αλκάθαρ του Τολέδο

Ύστερα από δυο μήνες πολιορκίας οι κυβερνητικές δυνάμεις υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν την προσπάθεια κατάληψης του Αλακαθάρ του Τολέδο και να υποχωρήσουν προς τη Μαδρίτη πιεζόμενες από τη Στρατιά της Αφρικής του Φράνκο που έφτασε στο Τολέδο για να σπάσει την πολιορκία και να σώσει τους πολιορκημένους.
Οι στρατιώτες της Αφρικής εισέρχονται στο Τολέδο και φτάνουν στο κάστρο-Αλκάθαρ όπου βρίσκουν τους λίγους επιζήσαντες πολιορκημένους να τους υποδέχονται ως απελευθερωτές. Την επόμενη μέρα έφτασε ο ίδιος ο Φράνκο και είχε έναν ιστορικό διάλογο με το διοικητή του Αλκάθαρ Συνταγματάρχη Χοσέ Μοσκαρντό Ιτουάρτε (φωτογραφία):
-Τί νεά από το Αλκαθάρ;
-Κανένα νέο Στρατηγέ μου. όλα είναι ήσυχα στο Αλκαθάρ.
-Τότε ο πόλεμος κερδήθηκε!

πηγή

Κατα την διαρκεια της πολιορκιας οι κομμουνιστες που ειχαν συλλαβει τον Λουίς, γιο του Μοσκαρντο -ετων 17- τον υποχρεωσαν να μιλησει τηλεφωνικα με τον πατερα του.Οταν του ειπε πατερα θα με σκοτωσουν ο Μοσκαρντο απαντησε:''Ετοιμασου να πεθανεις ως Ισπανος''.Ετσι νικησανε οι πατριωτες...Το παιδι φυσικα οι δολοφονοι το σκοτωσαν

Η παρακάτω εικόνα νουθεσίας του Καποδίστρια προς τον Ιερό Κλήρο, θα έπρεπε να κοσμεί κάθε εκκλησία, κάθε σχολείο, τη Βουλή και κάθε σπίτι

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, δολοφονείται ο Ιωάννης Καποδίστριας στο κατώφλι της Εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Ο άνθρωπος που έκανε το Ευαγγέλιο πράξη, πήγε εκούσια στο μαρτύριο, σήκωσε τον Σταυρό του και με το αίμα του θεμελίωσε την Ελλάδα μετά από τέσσερις αιώνες σκλαβιάς. Ωστόσο η δολοφονία του από Ελληνικά χέρια και αλλότρια συμφέροντα, ήταν η επιβεβαίωση γιατί δεν έπρεπε να ελευθερωθούμε πραγματικά ποτέ, γιατί δεν το αξίζαμε και από τα Οθωμανικά χέρια πέσαμε στα Βαυαρικά και σήμερα Ευρωπαϊκά, μέσα από εντολοδόχους πολιτικούς κάθε εποχής.

Η παρακάτω εικόνα νουθεσίας του Καποδίστρια προς τον Ιερό Κλήρο, θα έπρεπε να κοσμεί κάθε εκκλησία, κάθε σχολείο, τη Βουλή και κάθε σπίτι, κάθε νοσοκομείο και ιατρείο, κάθε επιχείρηση. Γιατί αν σήμερα υπάρχουμε ως Έθνος έστω κι έτσι όπως είμαστε, το οφείλουμε στον ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

Μην ακούτε τα συστημικά παπαγαλάκια, είτε με ράσο, είτε με κοστούμι, είτε με απλά ρούχα που σας λένε ότι ο Καποδίστριας δεν είναι άγιος. Αν δεν είναι αυτός, τότε ποιός είναι; Δεν είναι τυχαίο ότι ο λάος μέχρι και 10 χρόνια μετά τη δολοφονία του, περίμενε να αναστηθεί, εκπληρώνοντας παλιούς θρύλους και προφητείες περί "Ιωάννη Βασιλέα" για την Πόλη... Για τον λαό ήταν ο Μπαρμπαγιάννης.

Στο πρόσωπο του Αποστόλου Ιωάννη η αγάπη και η βροντερή δύναμη δεν στέκονται αντίθετες, αλλά συναντώνται με θαυμαστή αρμονία.

Ο Απόστολος Ιωάννης είναι γνωστός σε όλους ως ο «μαθητής τῆς ἀγάπης». Στο Ευαγγέλιό του και τις επιστολές του διατρανώνει το θεμέλιο της χριστιανικής ζωής: «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν» (Α΄ Ιω. 4,8). 

Παράλληλα όμως, από τα χρόνια της κλήσεώς του, ο ίδιος ο Χριστός τον ονόμασε αυτόν και τον αδελφό του Ιάκωβο «υἱούς βροντῆς» (Μάρκ. 3,17).

 Και η Εκκλησιαστική Παράδοση επιβεβαιώνει ότι ο Ιωάννης δεν υπήρξε μόνο ο τρυφερός μαθητής που ανέπεσε στο στήθος του Διδασκάλου, αλλά και ο Απόστολος με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο που δεν ανέχθηκε ποτέ την πλάνη, δεν παραγνώρισε ποτέ το χρέος του να υπερασπιστεί την αλήθεια και δεν δίστασε με την Αποστολική του Αυθεντία να ελέγξει αμελείς ή επιλήσμονες της αποστολής τους Επισκόπους.

  Στη Γ΄ Επιστολή του εμφανίζεται ο Διοτρεφής, ένας τοπικός επίσκοπος που «φιλοπρωτεύει» και αρνείται να δεχθεί την αποστολική αυθεντία. Ο Ιωάννης υπόσχεται ότι θα πάει ο ίδιος να τον ελέγξει. Εδώ αποκαλύπτεται ο δυνατός χαρακτήρας του: δεν παραμένει θεατής, δεν φοβάται να συγκρουστεί με τον εγωισμό και την αλαζονεία, αλλά «βροντά» για να υπερασπιστεί την Εκκλησία.

  Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό στο λουτρό της Εφέσου, που διηγούνται ο Ευσέβιος και ο Ειρηναίος. Όταν πληροφορήθηκε ότι μπήκε μέσα ο αιρεσιάρχης Κήρινθος, ο Ιωάννης βγήκε αμέσως έξω, φωνάζοντας: «Φεύγουμε, μήπως καταπέσει το λουτρό· ο εχθρὸς της αληθείας βρίσκεται μέσα!» Στιγμή αποστροφής, όχι στον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά στην ψευδοδιδασκαλία που διέστρεφε το Ευαγγέλιο.

 Η παράδοση του Κλήμεντος Αλεξανδρέως μιλά για κάποιο νέο που παρέδωσε ο Ιωάννης σε έναν Επίσκοπο να τον προστατεύσει, και ο οποίος τελικά ξέπεσε σε ληστρική ζωή.

ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΚΛΗΤΟΙ (Κυριακή Α΄ Λουκά).

  Η κλήση των πρώτων αποστόλων τονίζεται εμφαντικά στο Ευαγγέλιο. Ο Χριστός συνάντησε την πρώτη τετράδα των μαθητών του, Ανδρέα και Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, εν ώρα της εργασίας τους, «ήσαν γαρ αλιείς», μίλησε ενώπιόν τους περί της Βασιλείας του Θεού και τους κάλεσε να τον ακολουθήσουν. Και οι πρώτοι μαθητές, σαγηνευμένοι από όσα είδαν και άκουσαν, υπάκουσαν στο κάλεσμά του και «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ» (Κυριακή Α΄ Λουκά).

Όλοι οι απόστολοι έγιναν «κλητοί Ιησού Χριστού», έλαβαν από το ίδιο το στόμα του Χριστού την κλήση να τον ακολουθήσουν και το έπραξαν αυτό με απόλυτη συνέπεια μέχρις εσχάτης πνοής. Προβάλλουν το γεγονός της κλήσης τους ως τεκμήριο της θεϊκής τους αποστολής και της αυθεντικότητας του κηρύγματός τους, όμως δεν παραλείπουν να τονίζουν ότι δεν είναι οι μόνοι κλητοί από τον Θεό. Μας υπενθυμίζουν ότι και όλοι εμείς, οι πιστοί, είμαστε «κλητοί Ιησού Χριστού». Ο Παύλος, π. χ., τιτλοφορούμενος «κλητός απόστολος Ιησού Χριστού διά θελήματος Θεού», επιστέλλει «πάσι… κλητοίς αγίοις». Είστε και σεις, λέει, οι αποδέκτες όλοι των επιστολών μου, «κλητοί Ιησού Χριστού» (Α΄ Κορ. 1, 1. Ρωμ. 1, 1-7).

Μια μεγάλη τιμητική κλήση έχει επιφυλαχθεί από τον Θεό για όλους μας. Είμαστε η εκλογή του Κυρίου, οι «ηγαπημένοι υπό Θεού».

 Μας διάλεξε η αγάπη του Θεού «προ καταβολής κόσμου είναι ημάς αγίους και αμώμους», με σκοπό να γίνουμε άγιοι κι εμείς, αφού αυτός που μας κάλεσε είναι άγιος. Μας διάλεξε ο Θεός απ’ αρχής, προ πάντων των αιώνων, «εις σωτηρίαν», που την εξασφαλίζει ο αγιασμός του Αγίου Πνεύματος και η αληθινή πίστη. 

Μας κάλεσε «εις περιποίησιν της δόξης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Αδιανόητο μεγαλείο! Εμείς, οι μικροί άνθρωποι, να αποκτήσουμε τη δόξα του Χριστού! Να γίνουμε «θείας κοινωνοί φύσεως». Μας προόρισε ο Θεός «εις υιοθεσίαν διά Ιησού Χριστού». Μπορούσε να υπάρξει κάτι πιο τιμητικό από αυτό για τον άνθρωπο; (Α΄ Θεσ. 1, 4. Α΄ Πέτρ. 1, 15. Εφ. 1, 4. Β΄ Θεσ. 2, 13-14. Β΄ Πέτρ. 1, 3).

«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»

METAΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-9-2001]

Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά την Μετάσταση του θαυμαστού και μεγάλου αποστόλου του Χριστού, του μαθητού της αγάπης και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου. Η μνήμη του συμπίπτει περίπου 1906 –από σήμερα- 1906 χρόνια από της συγγραφής του περιφήμου προφητικού του βιβλίου, του τελευταίου της Καινής Διαθήκης, της Αποκαλύψεως. Γιατί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, εξόριστος στην Πάτμο, συνέγραψε το βιβλίο αυτό το 95 μ.Χ. ύστερα από μια σειρά αποκαλύψεων που είχε σε ένα σπήλαιο του νησιού εν ημέρα Κυριακή, όπως ο ίδιος μάλιστα το καταγράφει. Και ξέρετε πρώτα εγράφη η Αποκάλυψις και μετά εγράφη το Ευαγγέλιον, αν το γνωρίζετε. Είναι λοιπόν το πρώτο βιβλίο που έγραψε. Και μετά δε και οι επιστολές. Όταν επανέκαμψε από την εξορία στην Έφεσο, εκεί έγραψε το ομώνυμον Ευαγγέλιον, όπως σας είπα, και τις επιστολές.

Βέβαια, όταν γιορτάστηκαν τα 1900 χρόνια, κυρίως πήραν ως αφορμή – δεν ξέρω γιατί- που ήταν μία επίσημος ημέρα, να δουν το βιβλίο της Αποκαλύψεως ως ένα βιβλίο οικολογικής, οικολογικής σπουδαιότητος… Επειδή αναφέρεται το βιβλίο αυτό σε πολλές καταστροφές κ.λπ. κ.λπ. και περίεργα φαινόμενα μες στη φύση, αυτό το στοιχείο εκλέχθηκε για να χρησιμοποιηθεί για να τονιστεί το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Λυπάμαι βέβαια, αλλά πολύ περισσότερο και πολύ βαθύτερα το βιβλίο της Αποκαλύψεως αναφέρεται σε εσχατολογικές αναστατώσεις και αυτό είναι εκείνο που μας ενδιαφέρει και αυτό θα είναι που θα μας απασχολήσει, εν συντομία βεβαίως, στο σημερινό μας θέμα.

Έτσι, το μήνυμα του ευαγγελιστού Ιωάννου δεν είναι η οικολογία, το ξαναλέω, του πλανήτου μας, αλλά το τέλος της Ιστορίας. Το τέλος του σύμπαντος κόσμου, ο διωγμός της Εκκλησίας, η παρουσία του Αντιχρίστου, ο ένδοξος ερχομός του Χριστού ως Κριτού της Ιστορίας και η ανάστασις των νεκρών· και η αρχή της αιωνίου Βασιλείας· αλλά και η αρχή της αιωνίου κολάσεως. Αυτά μας ενδιαφέρουν. Αλλά και η παλιγγενεσία της Δημιουργίας, αν θέλετε, κατά την βεβαίωση του ιδίου του Χριστού με τους καινούριους ουρανούς και την καινούρια γη· κατά την βεβαίωση του ευαγγελιστού Ιωάννου που είναι μέσα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως.

«Oυδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος»!Κυριακή Α'Λουκά

  ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙΡΟ της δημόσιας δράσης του Κυρίου μάς μεταφέρει το ευαγγελικό ανάγνωσμα: στη λίμνη Γεννησαρέτ, όπου ο Κύριος άρχισε να διδάσκει τον λαό και να καλεί τους πρώτους μαθητές Του να Τον ακολουθήσουν. Η πρώτη επαφή μάλιστα των μαθητών με τον Κύριο ήταν συγκλονιστική: τους δόθηκε η ευκαιρία να δουν τον Κύριο ως διδάσκαλο, όπως και να νιώσουν τη δύναμη του λόγου Του, μέσα από την «παράλογη» γι’ αυτούς εντολή που τους έδωσε, να ψαρέψουν εκεί που η εμπειρία και η γνώση τους έλεγε ότι ήταν αδύνατο. Και γι’ αυτό άφησαν τα πάντα, προκειμένου να Τον ακολουθήσουν. Τον Κύριο ως διδάσκαλο θα προσεγγίσουμε δι’ ολίγων στη συνέχεια. «Και καθίσας εδίδασκεν εκ του πλοίου τους όχλους».

  1. ΕΧΕΙ ΤΟΝΙΣΤΕΙ με επάρκεια ότι η σωτηρία του ανθρώπου επιτεύχθηκε με όλη τη ζωή του Κυρίου: τη διδασκαλία, τα θαύματά Του, κυρίως όμως με την επί του Σταυρού θυσία Του και την Ανάστασή Του. Λέμε κυρίως με τη Σταυρική Του θυσία και την Ανάσταση που την ακολούθησε, διότι ως γνωστόν πάνω στον Σταυρό καταργήθηκε η αμαρτία, πατήθηκε ο θάνατος, νικήθηκε ο διάβολος και έτσι ο δρόμος προς τον Παράδεισο ανοίχθηκε και πάλι. «Τω πάθει Σου, Χριστέ, παθών ηλευθερώθημεν και τη Αναστάσει Σου εκ φθοράς ελυτρώθημεν, Κύριε, δόξα Σοι». Η διδασκαλία δηλαδή του Κυρίου, όπως και τα θαύματά Του, λειτούργησαν μεν θετικά προς φωτισμό του νου και της διάνοιας των ανθρώπων, προς προσανατολισμό τους στη Βασιλεία του Θεού, προς ενίσχυσή τους γενικά στην οδό του Κυρίου, δεν ήταν όμως ικανά να σώσουν τον άνθρωπο. Η διάβρωση της ανθρώπινης φύσης και η τραγικότητα στην οποία είχε περιέλθει απαιτούσαν κάτι δραστικότερο από τη διδασκαλία: τον θάνατο του ίδιου του Θεού! «Έδει παθείν τον Χριστόν».

2. Αν όμως δια του Σταυρού ήλθε η σωτηρία και η χαρά στον κόσμο – «ιδού γαρ ήλθε διά του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω» - δεν πρέπει και να υποβαθμίσουμε τη σημασία του Χριστού ως διδασκάλου. Ο Χριστός ως διδάσκαλος είναι ο προφήτης Χριστός, φανερώνεται με τη διδασκαλία Του το προφητικό Του αξίωμα, το οποίο λειτουργεί πάντοτε εν συνεργασία και με τα άλλα Του αξιώματα, το βασιλικό και το αρχιερατικό. Διότι βεβαίως στον Κύριο τα πάντα είναι ενιαία. Δεν υπάρχουν «αυτόνομες» περιοχές δράσης σ’ Εκείνον. Όπου δρούσε, φανέρωνε τη μία θεϊκή Του υπόσταση και τη διπλή Του, θεϊκή και ανθρώπινη, φύση. Με άλλα λόγια, ο Ίδιος που είναι ο διδάσκαλος και ο αίτιος των θαυμάτων που επιτελεί, ο Ίδιος είναι και ο αρχιερέας που θυσιάζεται για τον κόσμο, ο Ίδιος είναι και ο βασιλιάς, που ανασταίνει τον Εαυτό Του, ανέρχεται στα δεξιά του Πατέρα, στέλνει το άγιον Πνεύμα, ιδρύει και καθοδηγεί την Εκκλησία, το ζωντανό Σώμα Του.

Μην παραδίδουμε τη συνείδησή μας για χάρη της ευκολίας ( ηλεκτρονικές κάρτες )

Αρχμ Χριστοδουλος

Υπάρχουν θέματα που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με ένα απλό «έλα μωρέ, τι πειράζει;». Και όταν μάλιστα μέσα σε μια οικογένεια ο ένας σύζυγος έχει σοβαρές πνευματικές επιφυλάξεις, ο άλλος δεν πρέπει να τις αντιμετωπίζει σαν παραξενιά ή φοβία.
Ο γάμος είναι κοινωνία ζωής. Είναι πορεία δύο ανθρώπων που καλούνται να συζητούν μαζί όχι μόνο πού θα πάνε διακοπές, τι θα αγοράσουν ή πώς θα διαχειριστούν τα οικονομικά τους, αλλά πολύ περισσότερο όσα αγγίζουν τη συνείδηση, την πίστη και την πνευματική τους πορεία. Ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν πρέπει να γίνεται αιτία περιφρόνησης ή διχασμού. Χρειάζεται συζήτηση, προσευχή, ενημέρωση και διάκριση.
Και εδώ θέλω να είμαι απολύτως σαφής.
Δεν λέω ότι η σημερινή κάρτα είναι το χάραγμα της Αποκαλύψεως. Δεν έχω δικαίωμα να φορτώσω στη συνείδηση ενός ανθρώπου μια τέτοια βεβαιότητα.
Αλλά επίσης δεν λέω: “τρέξτε να την πάρετε, δεν υπάρχει κανένα ζήτημα”.
Η δική μου στάση είναι: μη βιάζεστε. Εξετάστε. Ρωτήστε. Προσευχηθείτε. Μην παραδίδετε τη συνείδησή σας στην ευκολία.
Δεν είναι στάση χωρίς προηγούμενο. Ο Άγιος Παΐσιος είχε μιλήσει με μεγάλη ανησυχία για συστήματα ηλεκτρονικής ταυτοποίησης και είχε κάνει ακριβώς τη διάκριση που πολλές φορές σήμερα χάνεται: άλλο η ταυτότητα και άλλο το ίδιο το χάραγμα. Σε εκκλησιαστικές πηγές παρατίθεται η χαρακτηριστική θέση του ότι η ταυτότητα «δεν είναι το σφράγισμα», αλλά τη θεωρούσε προπαρασκευαστικό στάδιο προς αυτό.

"Θα γίνεις ιερέας και θα πάρεις και τ' όνομά μου"!

Την Καθαρά Δευτέρα του 1948 είχα πάει με το αφεντικό μου και τη σύζυγό του Ευσταθία στην Αίγινα, πραγματοποιώντας την πρώτη μου προσκυνηματική επίσκεψη στον τάφο του προστάτου μου Αγίου Νεκταρίου ο οποίος βέβαια τότε δεν είχε επίσημα ανακηρυχθεί. Στη συνείδηση όμως όλων ήταν Άγιος. 

Σκύβω στον τάφο. Γονατίζω κι αγκαλιάζοντάς τον, του λέω με απλότητα: 

"Άγιε Νεκτάριε, λένε πως είσαι Άγιος. Εγώ όμως δεν σε πιστεύω! Για να σε πιστέψω πρέπει να μου δείξεις κάτι: Ναι ή όχι, θα γίνω κληρικός;"! Έχοντας μάλιστα την "απαίτηση" γι' άμεση απάντηση, βάζω το αυτί μου στην πλάκα. 

 Ακούω τότε έναν θόρυβο σαν να φτερούγιζε περιστέρι! Κι αμέσως μετά, μιά γεροντική φωνή: "Θα γίνεις και θα πάρεις και τ' όνομά μου"!

 Πετάχτηκα πάνω. Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει από χαρά.

Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης

Εκοιμήθη στις 8 Φεβρουαρίου 2018.

πηγή

''Κρατάς στά χέρια σου τήν Αρχόντισσα τών Κυθήρων καί όλης τής Ελλάδας ,τήν Κυρία Θεοτόκο''.

Τό είχε καλά τυλιγμένο τό δώρο της,ή μητέρα μου Ειρήνη.
Μού τό έφερνε ώς δώρο στό Μεγάλο Μοναστήρι τού Αγίου Ιωάννου τού Θεολόγου γιά τήν χειροτονία μου.
Ήταν μία εικόνα. Μία θαυματουργή εικόνα. Τής Παναγιάς μας τών Κυθήρων,
τής Παναγίας τής Μυρτιδιώτισσας.

Στό δρόμο είδε τόν Ασκητή τής Πάτμου, τόν Γέροντα Νικόδημο, τόν οποίον ή μητέρα μου ευλαβούνταν πολύ, πού ασκήτευε στό Λιβάδι τών Καλογήρων.

Ό Ασκητής τής Πάτμου μας, Νικόδημος ασκήτευε πολλά χρόνια. Ήξερε τό Ψαλτήρι απ’έξω, τό Ευαγγέλιο καί πολλούς από τούς Πατέρες τής Εκκλησίας μας. Ήταν πολύ καλός τεχνίτης, έχτιζε τοίχους, έφτιαχνε πηγάδια. Ήταν πολύ δυνατός καί σκληραγωγημένος. Στό λιβάδι τών Καλογήρων δέν είχε ούτε ρεύμα, ούτε τηλέφωνο, ούτε σόμπα.Πολλά χρόνια οί γιατροί τού διέγνωσαν καρκίνο καί τού έδιναν ζωή μόνο 5 χρόνια, καί ό άνθρωπος τού Θεού έζησε 20.
Τότε ό Γέρων Νικόδημος τής λέει :

Όσοι επιτρέψουν στα παιδιά τους να παρακολουθήσουν το μάθημα δίχως να εξετάσουν τι ΑΚΡΙΒΩΣ θα τα μαθαίνουν είναι άξιοι της μοίρας τους.

"Σύμφωνα με τον ίδιο, στο πλαίσιο του προγράμματος της Ηθικής, συναντώνται ζητήματα όπως τα δικαιώματα, οι κοινωνικές σχέσεις, η ισότητα, τα ζητήματα φύλου, οι σύγχρονες κοινωνικές προκλήσεις, η τεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη. Σημειώνεται, δε ότι οι πιο σύνθετες θεματικές αναπτύσσονται στις μεγαλύτερες τάξεις, από το Γυμνάσιο προς το Λύκειο".[protothema.gr]

Τα δικαιώματα, η ισότητα, τα ζητήματα φύλου.Με λίγα λόγια θα κάνουν στα παιδιά κατήχηση στην φεμινιστική αίρεση μέσα στα σχολεία και θα το ονομάζουν "ηθική". Καλώς τα δεχτήκαμε. Όσοι επιτρέψουν στα παιδιά τους να παρακολουθήσουν το μάθημα δίχως να εξετάσουν τι ΑΚΡΙΒΩΣ θα τα μαθαίνουν είναι άξιοι της μοίρας τους.

πηγή

Θαύματα του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου

Πολλοὶ λένε οτι ο Οσιος Γεράσιμος ο Ἱορδανίτης ακουει πολὺ γρήγορα τὶς παρακλήσεις καὶ τὶς προσευχές τους καὶ τοὺς κάνει καλά. Γι᾿ αὐτὸ ἀπὸ πολλοὺς ονομάζεται «Ο Αγιος Εξπρές». Ειναι πάντα ζωντανός, κυκλοφορει στήν Ιερά Μονή Ὁσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου στήν Ιεριχώ ανάμεσα στοὺς προσκυνητὲς καὶ στοὺς αλλους πιστούς, συνομιλει μαζί τους, τοὺς παρηγορεῖ, τοὺς ενθαρρύνει, τοὺς θεραπεύει καὶ σκορπίζει παντοῦ τὴν ἀγάπη του. Ὁ μακαριστός ἡγούμενος, ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας που εκοιμήθη φέτος στις 6 Σεπτεμβρίου διηγείται τά παρακάτω θαύματα του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανιτου:

1.Θεραπεία δωδεκάχρονου μὲ υψηλὸ πυρετό
«Πρὶν εἴκοσι χρόνια περίπου ἦρθε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ διάκονος Εἰρηναῖος τῆς μονῆς Σινᾶ. Εἶχε μαζί του καὶ ἕνα δωδεκάχρονο ἀγόρι ἀπὸ τὴν Κρήτη ποὺ φοιτοῦσε στὴ σχολὴ τῆς Σιών. Ἦταν Σάββατο ἀπόγευμα, ἤμουν πολὺ κουρασμένος καὶ ζύμωνα, διότι δὲν εἶχα πρόσφορο γιὰ τὴν λειτουργία τῆς Κυριακῆς. Ξαφνικὰ τὸ παιδὶ παρουσίασε πολὺ ψηλὸ πυρετό, εἶχε φοβεροὺς πονοκεφάλους καὶ ἀνυπόφορους πόνους. Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω. Ὄχημα δὲν εἶχα, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα μηχανάκι, δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πάρω στὸν γιατρὸ καὶ ἤμουν σὲ ἀπελπιστικὴ κατάσταση.
Προσευχήθηκα στὸν Ἅγιο νὰ κάνει τὸ παιδὶ καλά.
Κατὰ τὶς ἕνδεκα ἡ ὥρα ὁ διάκος καὶ τὸ παιδὶ ἀποκοιμήθηκαν. Ἐγὼ ἤμουν κατακουρασμένος, εἶχα τὰ ψωμιὰ στὸ φοῦρνο, σκεφτόμουν τὴν λειτουργία τῆς ἑπόμενης μέρας καὶ παρακαλοῦσα θερμὰ τὸν Ἅγιο νὰ κάνει καλὰ τὸ ἄρρωστο παιδί. Σὲ μιὰ στιγμὴ ὁ διάκος ἀκούει τὴν πόρτα νὰ κτυπᾶ. Σηκώνεται, κοιτάζει, δὲν ἦταν κανένας. Ἦρθε καὶ μὲ βρῆκε καὶ πήγαμε μαζὶ στὸ δωμάτιό τους. Τοῦ εἶπα ὅτι ὁ Ἅγιος θὰ ἤτανε. Δὲν πρόλαβα νὰ τελειώσω τὴν κουβέντα καὶ τὸ παιδί, ἐκεῖ ποὺ παραμιλοῦσε, ξύπνησε καὶ μοῦ εἶπε: «Γέροντα, ἔγινα μούσκεμα. Ἕνας παππούλης ἔριξε ἀπάνω μόνο ἕναν τενεκὲ νερό». Τοῦ ἔβγαλα τὸ φανελάκι καὶ τὸ σκουπίσαμε μὲ τὴν πετσέτα. Σὲ πέντε λεπτὰ κοιμήθηκε ἥσυχο, χωρὶς πυρετὸ καὶ τὸ πρωὶ ἦταν τελείως καλά».

2.Ὁ Ἅγιος προσφέρει φρουτα στοὺς προσκυνητές του
Ὁ ἡγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει:
 «Μιὰ φορὰ ἦταν ἐδῶ, στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἕνα γκρουπ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, μὲ ἕναν δεσπότη -Διονύσιο τὸν λέγανε- ἀπὸ μιὰ περιοχὴ τῆς Μακεδονίας. Εἶχε ἔρθει μὲ φοιτητὲς τῆς θεολογίας.
Εἰδοποιήσανε ἀπὸ τὴν Ἱεριχὼ οτι ἔρχονται κι ἂν μποροῦσα νὰ τοὺς ἑτοιμάσω φάβα (διότι ἐγὼ συνηθίζω νὰ ψήνω φάβα γιὰ τὸν κόσμο).
Ὅταν μπήκανε μέσα στὸ μοναστήρι ειπα στὸ δεσπότη: «Δεσπότη μου, νὰ μὲ συγχωρέσεις, αλλὰ δὲν ἔχω φροῦτο νὰ φᾶτε μετὰ τὴ φάβα».
Σὲ λίγο μπαίνει ἕνας στρατιώτης μ᾿ ἕνα κασόνι πορτοκάλια καὶ λέει:
«Ἀμπούνα, (Γέροντα) πάρε αὐτὰ τὰ πορτοκάλια».
Ἐγὼ ἀπόρησα, διότι ἔφυγε ἀμέσως καὶ πῆγα νὰ δῶ ἀπὸ ποιὸ στρατόπεδο εἶναι.
Βγαίνω ἔξω, κοιτάζω ἀπὸ δῶ, κοιτάζω ἀπὸ κεῖ, τίποτα. Ἄφαντος ὁ στρατιώτης. Φωνάζω ἕναν ἐργάτη καὶ τὸν ρωτάω ποῦ πῆγε ὁ στρατιώτης. Αὐτὸς ἀπορεῖ καὶ μοῦ λέει ὅτι δὲν εἶδε κανένα στρατιώτη νὰ μπαίνει στὸ μοναστήρι.
«Πῶς δὲν μπῆκε», τοῦ λέω. «Νά τὰ πορτοκάλια».

Ἡ λύσις τῆς πολυχρονίου πολιορκίας τῆς λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Ἁγίου Σεργίου(1608-1610)

Ἡ Λαύρα τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Ἁγίου Σεργίου πολιορκήθηκε στὶς 23 Σεπτεμβρίου τοῦ 1608 ἀπὸ 30.000 Πολωνούς, καὶ Κοζάκους, μὲ ἀρχηγοὺς τὸν Λισόφσκυ καὶ τὸν Σαπέγα.

Οἱ ὑπερασπιστές της ἦταν ἀσυγκρίτως λιγότεροι, περίπου 2.000, μὲ πεσμένο ἠθικο μπροστὰ στὴν εχθρικὴ ὑπεροπλία. Μέσα σὲ γενικὸ θρῆνο τέλεσαν ὁλονυχτία ἀγρυπνία τὴν παραμονὴ τῆς 25 Σεπτεμβρίου κατὰ τὴν ὁποία γιορτάζεται ὁ Ὅσιος.

Ὁ Ἅγιος δὲν περίμενε νὰ τελειώσῃ ἡ ἀκολουθία. Ἐμφανίσθηκε στὸν μοναχὸ Ποιμένα. Ἐνῶ προσευχόταν στὸν πολυεύσπλαγχνο Σωτῆρα καὶ στὴν πανάχραντη Θεοτόκο, τὸ κελλί του γέμισε φῶς σὰν νἆταν ἡμέρα. Σκέφθηκε ὅτι οἱ ἐχθροὶ μπῆκαν καὶ ἔκαιγαν τὸ μοναστήρι. Τρέχει ἔξω ἀπὸ τὸ κελλί, καὶ βλέπει στὸν τροῦλλο τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος μία πύρινη στήλη ποὺ ἔφθανε στὸν οὐρανό. Κάλεσε ἀμέσως τοὺς μοναχούς, καὶ τοὺς κοσμικούς, καὶ ὅλοι θαύμασαν τὸ ἐξαιρετικὸ φαινόμενο. Ἀφου πέρασε λίγη ὥρα, ἡ στήλη ἄρχισε νὰ χαμηλώνει, να μικραίνει, καὶ τέλος σὰν πυρακτωμένο σύννεφο μπῆκε μέσα στὸν ναό, ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς εἰσόδου. Ἕπειτα εξαφανίσθηκε.

Στὸ διάστημα αὐτὸ οἱ πολιορκητὲς ἔρραναν τὸ μοναστήρι μὲ ἀναρίθμητες οβίδες, ἀλλὰ ἡ παντοδύναμη δεξιὰ τοῦ Ὑψίστου τὸ ἔσωζε. Τὰ βλήματα ἔπεφταν σὲ ἀκατοίκητες περιοχές, καὶ προκαλοῦσαν ἐλάχιστες ζημιές, ἐνῶ ὑπῆρχε σὲ πολλὰ σημεῖα ὑπερβολικὸς συνωστισμὸς τῶν πιστῶν ποὺ κατέφυγαν στὴν μονή.

Οἱ ἐχθροὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ πυροβολικό, καὶ τὶς συχνὲς ἐπιδρομές, με τὶς ὁποῖες ἔφθειραν τὶς δυνάμεις τῶν πολιορκημένων, ἄρχισαν νὰ σκάβουν ὑπόγεια σήραγγα κάτω ἀπὸ τὰ τείχη. Ὁ Ὅσιος ἐμφανιζόταν νὰ περπατεῖ στὶς ἐπάλξεις καὶ νὰ ἁγιάζει τὰ τείχη. Μία Κυριακή, ἐμφανίσθηκε στὸν κανδηναλάπτη Εἰρήναρχο καὶ τοῦ προεῖπε μία ἐπικείμενη ἔφοδο τῶν ἐχθρῶν.

Πραγματικά, τὴν ἑπόμενη νύχτα οἱ Πολωνοί, ἐνήργησαν μία φοβερὴ ἐπίθεσι ἐναντίον τῆς λαύρας, ἀλλὰ οἱ προειδοποιημένοι ὑπερασπιστές της τοὺς ἀπέκρουσαν μὲ ἐπιτυχία, προξενώντας τους μεγάλες ἀπώλειες.

Οἱ πολιορκημένοι γνώριζαν γιὰ τὸ σκάψιμο κάτω ἀπὸ τὰ τείχη, δὲν μποροῦσαν ὅμως νὰ προσδιορίσουν τὴν θέση τῆς σήραγγος. Ἔτσι κάθε στιγμή, τοὺς ἀπειλοῦσε ἡ ὁλοκληρωτικὴ καταστροφή. Ὁ καθένας ἔβλεπε τὸν θάνατο μπροστά του. Ὅλοι μὲ βαθιὰ συναίσθηση κατέφυγαν στὸν ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὅλοι θερμὰ παρακαλοῦσαν γιὰ τὴν σωτηρία τους. Ὅλοι μετανοοῦσαν γιὰ τὶς ἁμαρτίες του. Δὲν ὑπῆρχε ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν στρεφόταν μὲ ἀπέραντη πίστη πρὸς τὰ ἅγια λείψανα τῶν μεγάλων ὑπερμάχων καὶ ἱδρυτῶν τῆς μονῆς Σεργίου καὶ Νίκωνος. Ὅλοι ἀξιώθηκαν νὰ κοινωνήσουν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, τὸ Σῶμα και τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου.

Στὶς ζοφερὲς αὐτὲς ἡμέρες, ὁ Ὅσιος Σέργιος ἐμφανίσθηκε στὸν ἀρχιμανδίτη Ἰωάσαφ. Τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι ο Κύριος θὰ τοὺς ἐλεήσῃ καὶ θὰ τοὺς σώσῃ καὶ τὸν συμβούλευσε νὰ συνεχίζουν τὴν προσευχή, καὶ τὴν μετάνοια καὶ μετὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸν θανάσιμο κίνδυνο.

Ὁ ἀρχιμανδίτης Ἰωάσαφ παρηγόρησε τοὺς ἀδελφοὺς μὲ τὸ ὅραμα αὐτό. Ἔπειτα ἀπὸ λίγες μέρες ἀξιώθηκε νὰ ξαναδεῖ τὸν Ὅσιο, τὴν ὥρα ποὺ ἔκανε τὸν μοναχικό του κανόνα, καὶ νὰ ἀκούσῃ καὶ ἄλλα παρηγορητικὰ λόγια:

-Σήκω καὶ εὐχαρίστησε τὴν πανάχραντη Θεοτόκο, γιατί, θερμὰ προσεύχεται γιὰ τὴν σωτηρία σας πρὸς τὸν Υἱὸ καὶ Θεό Της.

Ὁ Ὅσιος ἐμφανιζόταν ὄχι μόνο στοὺς ὑπερασπιστὲς τῆς μονής, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἐχθροὺς ποὺ τὴν πολιορκοῦσαν. Ἔτσι ἕνας ἀπὸ τοὺς Κοζάκους ἦλθε στὸ μοναστήρι καὶ διηγήθηκε ὅτι πολλοὶ στρατηγοὶ τῶν ἀντιπάλων ἔβλεπαν νὰ φωτίζουν στὰ τείχη δύο φωτόλουστοι στάρετς, ποὺ ἔμοιαζαν μὲ τοὺς θαυματουργοὺς Ἁγίους Σέργιο καὶ Νίκωνα. Ὁ ἕνας θυμίαζε τὸ μοναστήρι καὶ ὁ ἅλος τὸ ράντιζε μὲ ἁγιασμό. Μετὰ ἀπευθύνθηκαν στὰ στρατεύματα τῶν Κοζάκων μέμφοντάς τους γιατὶ ἑνώθηκαν μὲ ἑτερόδοξους γιὰ νὰ καταστρέψουν τὸν οἶκο τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Για πολλά γέλια στη ζωή σίγουρα θα μετανιώσεις, αλλά ούτε για ένα χυμένο δάκρυ.

«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες ὅτι αὐτοὶ παρακληϑήσονται»

Τα δάκρυα είναι παράξενο υλικό! Εντελώς απαλά, αλλά ασφαλή. Λάμπουν σαν οπάλιος λίθος. Και πράγματι αυτός ο δεύτερος όροφος, ο όροφος των δακρύων, φαίνεται σαν από πολύτιμο οπάλιο λίθο.

Στον αλαζόνα δεν υπάρχουν δάκρυα. Επαίρεται επειδή δεν μπορεί να κλάψει και ποτέ δεν έκλαψε. Δε γνωρίζει ότι αυτό είναι αδυναμία και όχι δύναμη. Από τα μάτια του εμφανίζεται ξηρό πυρ, που εξαπλώνει την ξηρότητα στις ανθρώπινες καρδιές. Η αλαζονεία μεγαλώνει σε ρηχή γη πάνω στην πέτρα. Όμως στο βάθος εμφανίζεται η υγρασία. Η συντριβή ενώπιον του Θεού μοιάζει με βαθύ όργωμα στο οποίο εμφανίζεται υγρασία. Ο συντετριμμένος και ταπεινός τω πνεύματι κλαίει. Η ψυχή του είναι γεμάτη δάκρυα και το μαρτυρούν τα μάτια του. Κάποιος από τους Ορθόδοξους διδασκάλους μιλούσε για δύο βαπτίσματα: ένα στο νερό κι ένα στα δάκρυα. Άλλος πάλι είπε: κλάψε μέρα και νύκτα και μη γνωρίσεις κορεσμό στο κλάμα!

Μπορεί κι εσύ να σκεφτείς: τα δάκρυα είναι σημάδι αδυναμίας! Μη σκέπτεσαι έτσι. Οι χριστιανοί που περισσότερο έκλαψαν, με ύμνους βάδισαν προς τον τόπο του μαρτυρίου.

«Τα δάκρυα είναι το έλαιο των οφθαλμών», έλεγε ο Μέγας Αντώνιος. Οι πλέον αμαρτωλές: Μαρία η Αιγυπτία, η Ταϊσία και η Πελαγία έπλυναν τις ψυχές τους με δάκρυα και αγίασαν. Έτσι και χιλιάδες άλλοι.

Ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα στη ζωή είναι η καταστροφολογία

Ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα στη ζωή είναι η καταστροφολογία και η συνεχόμενη διαπίστωση της καταστροφής! Λειτουργεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο αρνητικά και τον φθάνει σε σημείο να μη τον νοιάζει τίποτα. Μπορεί είτε να τον κάνει σκληρό και αμείλικτο είτε αδιάφορο για τα πάντα.

 Αν παρατηρήσετε τον κόσμο στη διασκέδαση θα διαπιστώσετε κάτι σημαντικό, σα να θέλουν να αδράξουν τη στιγμή, να ζήσουν όσο πιο έντονα γίνεται και ας μην υπάρχει αύριο. Αυτό είναι αποτέλεσμα μιας κατάστασης μέσα στην οποία ο καθένας και η καθεμιά δεν ζει την πραγματική ζωή! Έχει απογοητευτεί και ψάχνει λίγη εφήμερη χαρά όπως και λίγη εφήμερη δόξα! Στόχος μας πρέπει να είναι πάντοτε να δώσουμε λύσεις στους ανθρώπους και όχι μια σπρωξιά να πέσουν στο γκρεμό. 

Να λέμε πάντα την αλήθεια αλλά ταυτόχρονα να εργαζόμαστε πάνω στην ενθάρρυνση! Η ανθρωπότητα άντεξε πολλά και δεν αντεπεξήλθε με κλάματα αλλά με γενναίες αποφάσεις. Προσωπικά αν αποθαρρύνω έναν άνθρωπο θεωρώ οτι έχω αποτύχει! Ενθάρρυνση, πίστη, γενναιότητα και προχωράμε πάντα μπροστά έστω και αν την προηγούμενη μέρα χάσαμε τα πάντα, σήμερα πρέπει να προχωρήσουμε βάζοντας νέα αρχή!

πηγή

Η σφαγή Ελλήνων μοναχών από τους Οθωμανούς αποκαλύφθηκε σε κλεμμένα χειρόγραφα του 16ου αιώνα

 Μια μελέτη χειρογράφων του 16ου αιώνα, που εντοπίστηκαν πρόσφατα, φέρνει στο φως ένα θλιβερό γεγονός στην ιστορία της Ιεράς Μονής Παναγίας Εικοσιφοίνισσας στο Παγγαίο. Σύμφωνα με τα χειρόγραφα, ολόκληρη η κοινότητα των 172 Ελλήνων μοναχών της μονής σφαγιάστηκε από τους Οθωμανούς.

Η βιβλιοθήκη της μονής, πλούσια σε πάνω από 430 χειρόγραφα και 470 αντικείμενα, υπέστη λεηλασία το 1917 από Βούλγαρους στρατιώτες κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα χειρόγραφα κατέληξαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και η επιστροφή τους ρίχνει φως σε άγνωστες πτυχές της ιστορίας του μοναστηριού.

Μία από τις αποκαλύψεις των χειρογράφων αφορά την σφαγή του 16ου αιώνα. Η προφορική παράδοση για αυτό το τραγικό γεγονός βρίσκει πλέον έγκυρη τεκμηρίωση στα γραπτά τεκμήρια.

Πριν από την ανακάλυψη των χειρογράφων, ένα χειρόγραφο του 9ου αιώνα, γνωστό ως Codex 1424, είχε ήδη επιστραφεί στην Ιερά Μητρόπολη Δράμας και την Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας. Το χειρόγραφο, κοσμημένο με μινιατούρες και απεικονίσεις των Ευαγγελιστών.

Τον Οκτώβριο του 2023, τρία χειρόγραφα του 16ου αιώνα, λεηλατημένα από την Ιερά Μονή Εικοσιφοίνισσας, βρήκαν τον δρόμο της επιστροφής.

Ο Άγιος Απόστολος Παύλος και η Αγία Πρωτομάρτυς Θέκλα.Τοιχογραφία 6ος αιώνας

Ο Άγιος Απόστολος Παύλος και η Αγία Πρωτομάρτυς Θέκλα.Τοιχογραφία στο Σπήλαιο του Αγ.Παύλου κοντά στην Έφεσο.VI αιώνας

Στην μνήμη της φιλίας του J.R.R. Tolkien με τον C.S. Lewis

 Στην μνήμη της φιλίας του J.R.R. Tolkien, συγγραφέα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και του C.S. Lewis, συγγραφέα των βιβλίων της Νάρνια, θα αναγερθεί μνημείο την άνοιξη του 2027. 

 Οι δύο φίλοι κάθονταν συχνά στο ίδιο τραπέζι της παμπ "Αετός και Παιδί" όπου ανάμεσα σε άλλα διάβαζαν ο ένας στον άλλον αποσπάσματα της δουλειάς τους πριν εκδοθούν. 

 Για την κατασκευή του μνημείου θα χρησιμοποιηθούν ξύλα από την Βρετανία, καθώς και ένα κομμάτι από τη μαύρη πεύκη του Βοτανικού Κήπου της Οξφόρδης, που ήταν το αγαπημένο δέντρο του Tolkien και από το οποίο εμπνεύστηκε την φυλή των Έντς. 

 Αν και το συγκεκριμένο δέντρο ξεριζώθηκε το 2014, το ξύλο του διατηρήθηκε και μέρος αυτού θα χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του μνημείου.

πηγή

Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους.

«Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους. Θέλουν έναν Χριστό που να χωράει στο πρόγραμμά τους, μια Θεία Λειτουργία κομμένη στα μέτρα τους και μια Θεία Κοινωνία χωρίς κόπο, χωρίς αναμονή, χωρίς προετοιμασία. Αυτό όμως δεν είναι εκκλησιαστικό φρόνημα, είναι το κοσμικό πνεύμα που μπήκε μέσα στην πνευματική ζωή. Η Εκκλησία δεν προσαρμόζεται στη δική μας ευκολία. Εμείς καλούμαστε να προσαρμόσουμε τη ζωή μας στον ρυθμό της Εκκλησίας.

Και ξέρετε ποιο είναι το πιο λυπηρό; Τηλεφωνούν στις ενορίες και στα μοναστήρια και μας ρωτούν: «Τι ώρα βγαίνει η Θεία Κοινωνία;» Τι ερώτηση είναι αυτή, παιδί μου; Ποιος άνθρωπος που αγαπά πραγματικά τον Χριστό μπορεί να κάνει αυτή την ερώτηση; Είναι σαν να λέει: «Πείτε μου πότε να έρθω, για να χάσω όσο το δυνατόν περισσότερη Θεία Λειτουργία και να κρατήσω μόνο αυτό που με εξυπηρετεί». Αν κάποιος αγαπά έναν άνθρωπο, δεν ρωτά πότε θα τελειώσει η συνάντηση, ρωτά πότε αρχίζει, για να μην χάσει ούτε ένα λεπτό. Όταν όμως η καρδιά ψυχρανθεί, τότε αναζητά πάντοτε το ελάχιστο. Πόσο πρέπει να μείνω; Πότε θα τελειώσει; Πόσο διαρκεί; Αυτές δεν είναι ερωτήσεις αγάπης. Είναι ερωτήσεις μιας καρδιάς που ακόμη δεν γεύθηκε τη γλυκύτητα της παρουσίας του Θεού.

Ὁ τακτικός ἐπισκέπτης τοῦ παπα-Τύχωνα ἦταν μια γλυκιά καὶ χαριτωμένη… άλεπουδίτσα.

Τὸ κελλί τοῦ παπα-Τύχωνα, ἀλλὰ καὶ ὅλη ἡ περιοχή γύρω, εἶχε λογῆς λογῆς ζωντανά πλάσματα, ποὺ τὰ ἀγαποῦσε ὅλα ὁ Ἅγιος μὲ μιὰν ἀγάπη ἀπέραντη καὶ τὰ πρόσεχε μὲ μιὰ φροντίδα περισσή. Ὅταν τὸν ρώτησε κάποιος ἂν μένει μόνος, ἀπάντησε: «Όχι, παιδί μου! Μαζὶ μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγιά. Συντροφιά μου εἶναι τὰ πουλάκια, κάθε μέρα μαζί ψάλλουμε. Τί χαρά κάθε πρωὶ νὰ κελαηδούν!»

Τὸ ἐλάχιστο φαγητό του το μοιραζόταν πάντα μὲ τὶς μυγούλες ποὺ ἦταν μόνιμοι κάτοικοι τοῦ κελλιοῦ του μαζὶ μὲ ἕνα σωρό ἄλλα ζουζούνια, κουνούπια, ψύλλους καὶ ποντίκια. Μὲ τοὺς ψύλλους μοιραζόταν τό… λιγοστὸ αἷμα του, χωρίς νὰ ἐνοχλεῖται ἢ νὰ διαμαρτύρεται. Ὅσο γιὰ τὰ ποντίκια, εἶχαν ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν Ἅγιο ἕνα παλιό πάπλωμα ποὺ ἦταν ἁπλωμένο πάνω στὰ σανίδια, τὰ ὁποῖα χρησίμευαν γιὰ κρεβάτι. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, μοιραζόταν τὸ βαμβάκι μὲ τὸ ὁποῖο ἦταν γεμισμένο τὸ πάπλωμα. Κάθε φορά ποὺ μιὰ ποντικίνα ἑτοιμαζόταν νὰ γεννήσει, ἐρχόταν ὁ «πάτερ φαμίλιας» τῆς ποντικοοικογένειας κι ἔπαιρνε λίγο βαμβάκι ἀπὸ τὸ πάπλωμα τοῦ παπα-Τύχωνα προκειμένου νὰ φτιάξει ζεστή φωλίτσα γιὰ τὰ μικρά του.

Χαιρόταν πολὺ ὁ ἅγιος ἄνθρωπος σὰν ἔβλεπε τοὺς ποντικούς νὰ πηγαινοέρχονται χαρούμενοι πάνω στὸ πάπλωμα.

"Εγώ ο ελάχιστος, ουδέποτε σκέφθηκα πως θα αξιωθώ του βαθμού της αρχιεροσύνης...".

  Κάποτε ένας αρχιμανδρίτης κοιμήθηκε. Η Εκκλησία όρισε έναν άλλον αρχιμανδρίτη να είναι εκεί όταν η αστυνομία θα πήγαινε να καταγράψει τα πράγματα στο σπίτι του ώστε να τα παραλάβουν οι συγγενείς του. Πράγματι, πήγε εκεί, μπήκαν στο σπίτι και άρχισαν την καταγραφή. 

 Σε ένα από τα δωμάτια βρήκαν πάνω από δέκα αρχιερατικές στολές, μίτρες και ράβδους. Ελέγχοντας το γραφείο του, έσπασαν ένα συρτάρι που ήταν κλειδωμένο και βρήκαν ακόμα και ενθρονιστήριο λόγο. Ξεκινούσε κάπως έτσι: "Εγώ ο ελάχιστος, ουδέποτε σκέφθηκα πως θα αξιωθώ του βαθμού της αρχιεροσύνης...". "Βλέπεις;", μου είπε ο αρχιμανδρίτης που είχε οριστεί ως παρατηρητής στη καταγραφή, "γινόμαστε ρεζίλι μόνοι μας". 

 Αν ακούτε κάποιον στην Εκκλησία να σας λέει ότι δεν ήξερε ή δεν περίμενε το Α ή το Β αξίωμα είναι πολύ πιθανό ότι όχι μόνο το ήθελε αλλά και ότι κίνησε τον ουρανό και τη γη για να το πετύχει! Και αυτό δεν θα ήταν τόσο κακό από μόνο του.

 Αλλά αυτή η νοοτροπία, γεννά συμπεριφορές προβληματικές όπου όλα γίνονται για την ανάδειξη του "ελάχιστου και ταπεινού" που δεν ήθελε τα αξιώματα και που δεν τα περίμενε. Αυτό είναι ένα μόνο επεισόδιο από το θέατρο του παραλόγου που ζούμε "εντός των τειχών" της εκκλησιαστικής πραγματικότητας...

https://tragoudiglarou.blogspot.com/.../blog-post_319.html

Άγνωστα γεγονότα από την παρουσία Στεργιάδη στη Σμύρνη

Ο Αριστείδης Στεργιάδης, ήταν ψηλός και πλησίαζε τα 60 όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του στη Σμύρνη.
Απεχθανόταν τις φωτογραφίες και τα πορτρέτα.
Κάποτε μάλιστα, έδιωξε… κλοτσηδόν από το γραφείο του τον ζωγράφο Ρωνά που τόλμησε να του ζητήσει να ποζάρει.
Στη Σμύρνη ο Στεργιάδης, έφερε μαζί του από την Ήπειρο και ένα μαστίγιο, βούνευρο το έλεγε ο ίδιος όχι ως ενθύμιο ή διακοσμητικό. Το χρησιμοποίησε πολλές φορές επί δικαίων και αδίκων. Όταν αργότερα συνερχόταν, αναγνώριζε το λάθος που είχε κάνει και ζητούσε συγγνώμη.

Έκδηλη ήταν η αντιπάθειά του προς τον Κλήρο. Όπως έλεγε ο ίδιος, όταν ήταν διοικητής στην Ήπειρο, οι ηγούμενοι μονών και οι κληρικοί που πήγαιναν να τον επισκεφθούν στο γραφείο του, τύλιγαν κάτω από τα ράσα τους διπλές και τρίδιπλες προβιές, γιατί φοβούνταν ότι δεν θα φύγουν χωρίς να τους… μαστιγώσει ο Στεργιάδης.

Ο Δ. Φωτιάδης, γράφει ότι ο Βενιζέλος:
«Χειρότερη εκλογή δεν μπορούσε να κάνει. Κανείς Μικρασιάτης ούτε τον συγχώρεσε ούτε και θα τον συγχωρήσει ποτέ. Σατράπης, πράκτορας των Άγγλων (ενν. ο Στεργιάδης), θρασύδειλος κι ακαταλόγιστος».

Ο Ηλίας Βενέζης γράφει ότι: «όπως προκύπτει από τις πράξεις του, απ’ τις αφηγήσεις όσων τον γνώρισαν και τον υποστήκανε, απ’ τη μελέτη των αντιδράσεών του ήταν μια προσωπικότητα ανώμαλη. Μοναχικός, άφιλος, στεγνός, χωρίς καρδιά, γεμάτος εγωισμό και αυταρχικότητα, χωρίς τη ζεστασιά μιας γυναίκας, ενός παιδιού, περιχαρακωμένος σ’ ένα μόνο πάθος: να μη ξεφύγει ποτέ από τις εντολές που είχε να εκτελέσει, να κάνει τυφλά αυτό που του είπαν…».

Ο Βρετανός ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι, γράφει ότι «οι ικανότητες του Στεργιάδη ήταν πολύτιμες για έναν δικτάτορα, ιδιαίτερα όταν οι συνθήκες του επιβάλλουν να αναλαμβάνει, περιοδικά, τον ρόλο του ληστή ο ίδιος».

Έντονη ήταν η απέχθειά του προς τον Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο.

Κοιμήθηκε ο πατήρ Χρήστος Παππάς από το Αλύκο, ο πρώτος ιερέας που χειροτόνησε ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος,

Κοιμήθηκε ο παπα-Χρήστος από το Αλύκο Βορείου Ηπείρου
-Ο πατήρ Χρήστος Παππάς από το Αλύκο, ο πρώτος ιερέας που χειροτόνησε ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, «έφυγε» στα 88 του
- «Λίθον, ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλήν γωνίας» / Ψαλμ. 117 (118:22)

«Έφυγε» σήμερα τα ξημερώματα στα Γιάννενα, στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν. Την εκδημία του την ανακοίνωσε ο γιος του, ο Λεωνίδας, με μια ανάρτηση. Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει αύριο Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026, στις 11:00 τοπική ώρα, στον Ιερό Ναό Αγίων Τεσσαράκοντα Αλύκου. Εκεί γεννήθηκε το 1938 και εκεί επέστρεψε, όπως επιστρέφουν όλοι όσοι δεν φεύγουν ποτέ στ' αλήθεια.

Το επώνυμο το κουβαλούσε από πρόγονο ιερέα, αρκετές γενιές πίσω. Ο πρόγονος χάθηκε, το όνομα έμεινε, και περίμενε. Χρειάστηκαν κάμποσες γενιές για να ξαναγεμίσει με περιεχόμενο, και το γέμισε αυτός, στα πενήντα τρία του.

Το Αλύκο είναι ένα από τα εβδομήντα περίπου ελληνικά χωριά της περιοχής Αγίων Σαράντα και Δελβίνου. Ανήκει στον Βούρκο, και ο Βούρκος ήταν από τις περιοχές που το καθεστώς Χότζα καταδέχτηκε να χαρακτηρίσει μειονοτικές. Αυτό σήμαινε κάποια υποτυπώδη δικαιώματα. Στο δημοτικό, για παράδειγμα, τα μαθήματα γίνονταν στη μητρική γλώσσα, την ελληνική. Ο ίδιος το διατύπωσε στεγνά όταν τον ρώτησαν πώς ήταν εκείνα τα χρόνια: «η Αλβανία ήταν μια απέραντη φυλακή για όλους, αλλά για εμάς τους Έλληνες οι δυσκολίες ήταν διπλές».

Το 1940 οι δικοί του υποδέχθηκαν τον ελληνικό στρατό ως ελευθερωτή. Ο πατέρας του και τα αδέλφια του κατατάχθηκαν εθελοντές. Ο ίδιος ήταν τότε δύο χρονών. Δεν πρόλαβε να καταλάβει, πρόλαβε όμως να πληρώσει. Όταν έφυγε ο ελληνικός στρατός και ήρθε ο κομμουνισμός, η οικογένεια μπήκε στον κατάλογο των «ανεπιθύμητων». Εθνικόφρονες, δηλαδή εχθροί του λαού.

Τελείωσε το επτατάξιο και ήθελε να συνεχίσει για να προσφέρει, βάζοντας κάποιο «λιθαράκι» κι αυτός στον τόπο του. Για το γυμνάσιο χρειαζόσουν πιστοποιητικό φρονημάτων, και τέτοιο στην οικογένειά του δεν επρόκειτο να δώσουν ποτέ. Το 1958 βρήκε τη μοναδική χαραμάδα. Πήγε στον διπλανό νομό, στο Αργυρόκαστρο, για να κρύψει, όπως το έλεγε, τα ίχνη των «κακών φρονημάτων», και επειδή εκεί λειτουργούσε το μόνο γυμνάσιο όπου η διδασκαλία γινόταν στα ελληνικά. Η περίφημη Παιδαγωγική Σχολή Αργυροκάστρου, που έβγαζε τους δασκάλους για τα χωριά της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας.
Τελείωσε και τη σχολή. Πήρε το χαρτί. Και μετά τίποτα.

Δεν διόριζαν δάσκαλο έναν «θιγμένο», έλεγε, χρησιμοποιώντας τη λέξη που είχε φτιάξει το καθεστώς Χότζα για όσους θεωρούσε «εχθρούς». Άλλωστε δουλειά δεν διάλεγες. Θα πήγαινες εκεί που έλεγε το κόμμα. Το κόμμα τον έστειλε εργάτη στη δημόσια υπηρεσία διάνοιξης και συντήρησης δρόμων.
Έμεινε εκεί τριάντα χρόνια. Ως το 1991.

H αληθινή πίστη αποδεικνύεται όταν εναποθέτουμε την ελπίδα μας στον Θεό

Τα λόγια «Η πίστη σου σε έσωσε» και «Ας γίνει σε σένα σύμφωνα με την πίστη σου» δεν είναι κενές φράσεις. 

 Η σύγχυση και η απόγνωση, ωστόσο, προέρχονται από τον εχθρό και καταστρέφουν την πίστη. Διότι η πίστη δεν εκδηλώνεται απλώς με την ορθοστασία κατά την προσευχή ή τη συμμετοχή στη λατρεία της Εκκλησίας· η αληθινή πίστη αποδεικνύεται όταν εναποθέτουμε την ελπίδα μας στον Θεό και δεχόμαστε από Εκείνον οτιδήποτε κρίνει Εκείνος σκόπιμο να μας στείλει στην πορεία της ζωής μας.

 Τα δικά μας κριτήρια για το καλό και την ευτυχία δεν συμπίπτουν πάντα με το θέλημα του Θεού για εμάς· γι’ αυτό, προσεύχεστε και ευχαριστείτε τον Θεό για όλα, βαδίζοντας στη ζωή προς την Επαγγελμένη Γη χωρίς φόβο.

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιανκίν)

Ο Παύλος Μελάς μαζί με τα τέσσερα αδέλφια του κατά την επιστράτευση του 1897.

Ο Παύλος Μελάς μαζί με τα τέσσερα αδέλφια του κατά την επιστράτευση του 1897.
Όρθιοι: Βασίλειος και Κωνσταντίνος, καθιστοί: Παύλος, Λέων και Γεώργιος.

πηγή

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ «ΠΡΟΟΔΟΥ»

Κάποιες φορές η ιστορία γράφεται με τόσο μεγάλες λέξεις, ώστε ξεχνάμε να κοιτάξουμε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτές…

Τις τελευταίες ημέρες διαβάζω συνεχώς πηχιαίους τίτλους για την λίαν προσφάτως μακαρίτισσα Μαργαρίτα Παπανδρέου «πρωτοπόρος», «φεμινίστρια», «αγωνίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών», «η γυναίκα που άλλαξε τη ζωή των Ελληνίδων».

Αναπόφευκτα και όντας φύσιν αντιδραστικός δεν μπορώ να μην σκεφτώ πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η ίδια ιστορία, όταν την κοιτάξεις από την άλλη πλευρά.Ναι προφανώς αγωνίστηκε για αλλαγές στην ελληνική κοινωνία. Για την κατάργηση της προίκας, τον πολιτικό γάμο, το συναινετικό διαζύγιο, την αλλαγή της θέσης της γυναίκας και, κυρίως, για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων.Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται για μένα το μεγάλο ερώτημα..

Είναι κάθε ρήξη με την παράδοση πρόοδος;
Για την ελληνορθόδοξη παράδοση η οικογένεια δεν είναι απλώς μια κοινωνική σύμβαση. Είναι θεσμός. Η μητρότητα δεν είναι εμπόδιο από το οποίο πρέπει να «απελευθερωθεί» η γυναίκα. Ειδικότερα το παιδί, ακόμη κι όταν βρίσκεται μέσα στη μήτρα της μητέρας του, δεν είναι απλώς μια βιολογική δυνατότητα που αποκτά αξία όταν κάποιος αποφασίσει να τη διατηρήσει αλλά ζωή εξ άκρας συλλήψεως όπως λέει και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Εδώ συγκρούονται δύο ολόκληρες αντιλήψεις για τον άνθρωπο.
Η μία ή εγωιστική λέει, «Το σώμα μου, η επιλογή μου».Η άλλη η ορθόδοξη λέει «Η ζωή είναι δώρο και ευθύνη».

Μοναξιά αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος πού δέν ἔχει ἀγάπη.

- Πάτερ, ἔχει εὐλογία νά μᾶς μιλήσετε γιὰ τὴ μοναξιά;

– Ἄαα, παιδάκι μου, δὲν ξέρω νὰ σοῦ μιλήσω γιὰ τὴ μοναξιά, δὲν ἔχουμε ἐδῶ μοναξιά. Ἂν θέλεις, νὰ σοῦ μιλήσω γιὰ τὴν πολυκοσμία... Ἅμα ἀγαπάει ἡ ψυχή, δὲν νιώθει μοναξιά! Μοναξιὰ αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει ἀγάπη. Τότε μπορεῖ νὰ βρίσκεσαι μέσα σὲ χιλιάδες συνανθρώπους σου καὶ νὰ νιώθεις μόνος. Μὰ «ψυχὴ ἀγαπῶσα μοναξιὰ οὐκ ἔχει».
Καὶ ἐπάνω στὸ βουνό να μένει κάποιος, ἂν ἀγαπᾶ, συμπονᾶ καὶ νοιάζεται τὸν κόσμο, μοναξιὰ δὲν ἔχει. Διότι προσεύχεται γιὰ ὅλο τὸν κόσμο καὶ πονάει γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, ὁπότε εἶναι ὅλοι κοντά του.

Από το βιβλίο του π. Διονυσίου Ταμπάκη. ''Στήν άβυσσο με θέα τον παράδεισο''.Εκδόσεις Άθως

Καθένας μας, στο τέλος, παίρνει μαζί του, μόνο αυτά τα δυο… Κακίες και καλοσύνες…

Στο τέλος, μόνο μία κακία θα πάρουμε μαζί μας.
Και τίποτα άλλο δεν θα έχει νόημα άλλο πια…
Κανένας δεν θα θυμάται, αν και πότε είχαμε δίκιο. Κανένας δε θα δίνει σημασία πλέον για την ομορφιά μας. Κανένας δε θα νοιάζεται για το ‘’πόσα είχαμε’’ ή για το ‘’πόσα ξέραμε’’. Κανένας δε θα λογαριάζει πια τη δύναμή μας.
Στο τέλος, μόνο μία κακία θα πάρουμε μαζί μας.

Στο τέλος, μόνο μια καλοσύνη θα πάρουμε μαζί.
Τους ανθρώπους που κάποτε κάπως, βοηθήσαμε. Τον πόνο που παρηγορήσαμε. Τα βλέμματα συμπάθειας που δώσαμε. Τις φορές που ξεσφίξαμε τα χείλη μας και τη γροθιά μας. Την υπομονή που κάναμε με ανθρώπους που μας κούραζαν. Τον χρόνο που δώσαμε σε όλους εκείνους, που χρόνο δεν τους έδινε κανένας. Τα ‘’σ’ αγαπώ’’ και τα ‘’συγγνώμη’’ που ξεστομίσαμε. Τις προσευχές που κάναμε κρυφά για ανθρώπους που ποτέ τους δεν το μάθανε. Τα ‘’δόξα τω Θεώ’’ τα οποία μουρμουρίσαμε στα πιο βαθιά σκοτάδια…
Στο τέλος, μόνο μια καλοσύνη θα πάρουμε μαζί μας.
Καθένας μας, στο τέλος, παίρνει μαζί του, μόνο αυτά τα δυο…
Κακίες και καλοσύνες…Διάλεξε πως θες να ζήσεις.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

(...)
~Οφείλω να σας πω κύριε Βουλπιώτη ότι με συγκίνησε η επιστολή σας. Και αν θέλετε κάπως την περίμενα. Πείτε πως είχα ένα προαίσθημα. Το περιεχόμενο της μου τακτοποίησε ορισμένα κενά που υπήρχαν στην όλη υπόθεση. Ομολογώ ότι φάνηκα ίσως σκληρός απέναντί σας και γι' αυτό ζήτησα ετούτη τη συνάντηση ώστε να μην υπάρχει καμμία σκιά διότι πιστεύω ότι το γνωρίζετε πόσο σας εκτιμώ.

-Με συγκινείτε πράγματι, κύριε πρόεδρε...

~Θα σας παρακαλέσω να με αφήσετε να σας μιλήσω διότι δεν έχω πολύ χρόνο στη διάθεσή μου. Υπάρχει μία κινητικότητα στις διεθνείς εξελίξεις και επείγει, μόλις τελειώσουμε, να ενημερωθώ, ώστε να δώσω τις δέουσες κατευθύνσεις στις ελληνικές αρχές εξωτερικού. Λοιπόν έλεγα ότι σας εκτιμώ. Ναι, σας εκτιμώ ιδιαιτέρως από ετών και είμαι ο πρώτος που θα λυπόταν αν τα πράγματα ήταν έτσι όπως φάνηκαν αρχικά. Και επειδή πρέπει να είμαι ειλικρινής όπως είστε και εσείς, θα περικλείσω, ει δυνατον σε μία φράση, την ουσία του προβλήματος: αισθάνομαι προδομένος.

-Μα κύριε πρόεδρε...

~...Συνεχίζω λοιπόν. Εγώ είμαι ρεαλιστής πολιτικός και ο ρόλος μου είναι κάτι παραπάνω από απλός. Πρόκειται για τη σωτηρία της χώρας, χθες από εσωτερικούς κινδύνους, σήμερα από εξωτερικούς. Όταν ανέλαβα την πρωτοβουλία να κηρύξω την δικτατορία, ξεκίνησα με την ιδέα ότι θα είναι ένα βραχυχρόνιο καθεστώς με αποστολή την αποκατάσταση της ομαλότητος. στην πορεία διαπίστωσα ότι δεν έπρεπε να επιτρέψω να επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση διότι οι εθνικοί κίνδυνοι που μας απειλούσαν και εξακολουθούν να μας απειλούν ήταν μεγάλοι. και επειδή προσωπικώς εγώ είχα και τη θλιβερή εμπειρία του Εθνικού διχασμού για τον οποίο έχω κάνει την αυτοκριτική μου θεώρησα ότι το άπαν, είναι να μην επανέλθουμε σε κατάσταση τέτοια που να δώσουμε λαβή για νέο τσαλάκωμα της Εθνικής μας κυριαρχίας.

 Εν τάχει λοιπόν σας λέω ότι έπρεπε να ακροβατώ μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για να μην υποστούμε νέες εθνικές ταπεινώσεις όπως εκείνες που υπέστημεν στα χρόνια 1916 και 1917. Και εφηρμοσα την πλέον ρεαλιστική πολιτική. Δηλαδή φιλικές σχέσεις με την μεγάλη Βρετανία ως αδιαμφισβήτητη θαλασσοκράτειρα, στο άρμα της οποίας όμως δεν μπορούσε να προσδεθεί η Ελλάς χειροπόδαρα. Ούτως ή άλλως αυτή μας αντιμετώπιζε με παράδοξο και στενό τρόπο κυρίως στον οικονομικό τομέα και για να την καθησυχάσω δέχτηκα ήδη από την 5η Αυγούστου του '36 τις οικονομικές απαιτήσεις του ομίλου "Χάμπρο" και των λοιπών για τα παλαιά δάνεια. Με τη Γερμανία ήσαν ευκολότερα τα πράγματα διότι δεν προέβαλε πολιτικά ζητήματα αλλά μόνο οικονομικά τα οποία στηρίζονταν στη βάση της ανταλλαγής προϊόντων. Η Ιταλία δεν είχε οικονομικές απαιτήσεις, αλλά την υπερφίαλη μεσογειακή πολιτική της δεν μπορούσα να την αποδεχτώ αφού προσανατολιστήκαμε αμέσως προς την Αγγλία. Αλλά για να αντιμετωπίσω τη βουλιμία της καθώς και το ενδεχόμενο να υπάρξουν γερμανικά πολιτικά αιτήματα επέλεξα μία άλλη στάση. Ένας συνεργάτης μου την ονόμασε "Κεφαλλονίτικη ευφυΐα" και ίσως έχει δίκιο, αλλά στην πραγματικότητα δεν πρόκειται περί αυτού έτσι απλώς. Δημιούργησα ένα εθνικό ολοκληρωτικό καθεστώς με όλα τα αντίστοιχα εξωτερικά γνωρίσματα και επεζήτησα να γίνει αντιληπτό από όλους ότι το καθεστώς μου είναι φασιστικό ή ναζιστικό. Αυτή είναι η αλήθεια. Ακολουθώντας εξωτερική πολιτική προσαρμοσμένη προς τη θαλασσοκράτειρα, προέβαλα την εσωτερική πολιτική να ομοιάζει με τα φασιστικά καθεστώτα. Βεβαίως, είχα πολλές ενοχλήσεις εκατέρωθεν, αλλά ας μου πει κάποιος ότι οι επιλογές μου δεν είναι επιτυχείς! Ούτε η Ιταλία και η Γερμανία θέλουν να με χάσουν από το γκρουπ των ολοκληρωτικών καθεστώτων της Ευρώπης, ούτε η Αγγλία και η Γαλλία αμφισβητούν τη συνέπεια μου έναντι αυτών.

-Πολύ ευφυές κύριε πρόεδρε...

Η μοναξιά εκείνου που τολμά να ξεχωρίζει

Ένας μόνος άνθρωπος στέκεται απέναντι στο πλήθος και τολμά να του πει: «Κάνετε λάθος!». Η εικόνα προκαλεί, γιατί έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε ότι η αριθμητική υπεροχή αποτελεί και απόδειξη ορθότητας. Όμως η γνώμη των πολλών δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε αλήθεια — ούτε η διαφορετική φωνή σε πλάνη.

Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίζεις από τη μάζα. Έχει κόστος. Είναι η κοινωνική μοναξιά του ανθρώπου που δεν ακολουθεί το ρεύμα· η πολιτική μοναξιά εκείνου που αρνείται να υποταχθεί στη γραμμή της παράταξης· η προσωπική και ψυχική μοναξιά όποιου υπερασπίζεται αυτό που θεωρεί αληθινό, ακόμη και όταν όλοι γύρω του τον αποδοκιμάζουν.