ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Η Αγία Πρόθεση είναι ο τόπος όπου το όνομά μου δεν χάνεται..


 Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο· ο ιερέας, λειτουργός της θείας οικονομίας, κρατά στα χέρια του τον άρτο της ζωής, και τον μεταποιεί σε ένσαρκο σύμβολο του Αμνού του Θεού.
 Ο άρτος γίνεται κέντρο της κτίσης, και γύρω του συναθροίζονται ουρανός και γη, ζώντες και κεκοιμημένοι, άγγελοι και άγιοι.

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα· οι ζώντες λαμβάνουν δωρεά χάριτος, ως αόρατη μετάληψη πριν από τη Μετάληψη, ενδυνάμωση για τον αγώνα, ανάπαυση για την ψυχή που αγωνίζεται, δροσιά για την δίψα της ζωής.

Οι κεκοιμημένοι δεν μένουν έξω, αλλά εντάσσονται στον κύκλο της Εκκλησίας· η μνημόνευση ενώνει την προσευχή της γης με την προσδοκία του Ουρανού.
Σαν δρόσος επάνω στους τάφους, η θεία ευσπλαχνία κατέρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά περάσματα του Άδη.

Εδώ, στην ταπεινή Πρόθεση, ξεδιπλώνεται η μυστική κοινωνία των Αγίων.

Ρωμηοί και Γραικύλοι


Μέρα που είναι, που τιμούμε την αγάπη για τη δημοκρατία, θα ήθελα να αφήσω ένα κείμενο περί Ελλήνων Ρωμιών και Ελλήνων Γραικυλων, μια και ο εμφύλιος αυτός δε θα πάψει ποτέ να ταλανίζει τη χώρα μας.

Αυτό όμως που με ανησυχεί, είναι ότι δεν συνειδητοποιούμε ίσως, ότι κάθε τέτοια μέρα κάνουμε τελικά ένα μνημόσυνο στη Δημοκρατία και όχι μια δοξολογία, αφού ζουμε έναν άλλο ολοκληρωτισμό, πιο πολιτισμενο, πιο εκλεπτυσμένο και πιο ύπουλο, που καταδικάζει χωρίς ορατούς καταδοτες και βασανιστές το λαό μας σε συνθήκες δημοκρατικής πάντα (εκ)δίωξης...
Και όλα καλά,ας κρατήσουν οι χοροί και θα βρούμε αλλιώτικα στέκια προσφυγικά, όσοι τα καταφέρουνε βεβαια...

"Ἡ γενικευμένη μας ἀποστασία ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι γέννησε τόν γραικυλισμό καί ὅλα τά δεινά τῆς Πατρίδας μας.
Οἱ Ρωμηοί εἶναι ἀετοί, ἔχουν φιλότιμο, θάρρος καί τόλμη, πού τά ἀντλοῦν
ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη τους καί τήν λαϊκή σοφία τῶν προγόνων τους.

Πριν από τα στέφανα χρειάζεται εξομολόγηση , συμφιλίωση, συνείδηση του μυστηρίου.Μετά τα στέφανα χρειάζεται πνευματική συνοδεία.


 «Προσέξτε κάτι, αδελφοί μου. Όταν ο άνθρωπος προσέρχεται να στεφανωθεί, ο ιερέας δεν τον ρωτά μπροστά σε όλους πώς έζησε, πόσες φορές αγάπησε, πόσες φορές έσφαλε. Τον δέχεται μέσα στην προσευχή της Εκκλησίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η προηγούμενη ζωή του έπαψε να έχει σημασία. 

Στην ακολουθία ακούμε τον Θεό να ονομάζεται «ὁ τὰ διῃρημένα συναγαγὼν εἰς ἑνότητα». Ας σταθούμε λίγο σε αυτό. Ο άνθρωπος είναι πολλές φορές διαιρεμένος μέσα του. Άλλα επιθυμεί, άλλα υπόσχεται, άλλα κατορθώνει. Και ζητεί από τον Θεό να ευλογήσει μια ενότητα την οποία ο ίδιος δεν έχει ακόμη μάθει να υπηρετεί. Γι’ αυτό χρειάζεται προετοιμασία πριν από τον γάμο. Να γνωρίσουν οι μελλόνυμφοι ότι δεν προσέρχονται απλώς για να επικυρώσουν μια απόφαση, αλλά για να εισέλθουν σε έναν τρόπο ζωής που απαιτεί πνευματική μεταβολή. Ο Άγιος Μάξιμος μας διδάσκει ότι η αγάπη θεραπεύει τη φιλαυτία. Και πόση φιλαυτία μπορεί να κρύβεται ακόμη και μέσα σε έναν μεγάλο έρωτα!

Ακούμε κατόπιν την ευχή «τίμιον αὐτοῖς τὸν γάμον ἀνάδειξον· ἀμίαντον αὐτῶν τὴν κοίτην διατήρησον». Μπορεί η νύφη να περιμένει ήδη παιδί. Μπορεί οι δύο άνθρωποι να συζούν πολλά χρόνια. Θα προσποιηθούμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν τα λόγια που διαβάζουμε; Ούτε χρειάζεται να ντροπιάσουμε κανέναν ούτε επιτρέπεται να κάνουμε τη μετάνοια περιττή. Ο Χριστός, όταν συνάντησε τη Σαμαρείτιδα, γνώριζε την προσωπική της ιστορία και δεν απέφυγε να της μιλήσει γι’ αυτήν. Της αποκάλυψε όμως και το ζωντανό νερό. Αυτή είναι η λεπτή εργασία της ποιμαντικής. Η εγκυμοσύνη δεν αποτελεί ακαθαρσία και το παιδί δεν είναι καρπός που πρέπει να απολογηθεί για την ύπαρξή του. Η Εκκλησία καλεί τους γονείς να αναγνωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα στη σωματική συνάφεια και στη μυστηριακή ευλογία της συζυγίας. Η αγνότητα δεν αποκαθίσταται με μια τελετουργική πράξη που σβήνει αυτομάτως το παρελθόν. Αρχίζει να θεραπεύεται όταν ο άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του ενώπιον του Θεού.

 Έπειτα παρακαλούμε να δοθεί στους νεονύμφους «σωφροσύνην, καὶ καρπὸν κοιλίας πρὸς τὸ συμφέρον». Πόσο παράξενα ακούγονται κάποτε αυτά τα λόγια, όταν οι νεόνυμφοι έχουν ήδη δύο παιδιά και την ίδια ημέρα ετοιμάζονται να τα βαπτίσουν! Αλλά προσέξτε τη σοφία της ευχής. Η Εκκλησία ζητεί καρπό «πρὸς τὸ συμφέρον», δηλαδή μέσα στην προοπτική της σωτηρίας, και όχι απλώς την απόκτηση απογόνων.

Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι φέρονται καλύτερα στους ξένους απ' ό,τι σε εμάς;


Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι φέρονται καλύτερα στους ξένους απ' ό,τι σε εμάς;
Με τους ξένους είναι συχνά ευγενικοί, υπομονετικοί και προσεκτικοί. Συγκρατούν τον εκνευρισμό τους, προσέχουν τα λόγια τους και δείχνουν κατανόηση.

Με εμάς, όμως, μπορεί να γίνονται απότομοι, επικριτικοί και ευερέθιστοι. Σαν να φυλάσσουν την καλύτερη πλευρά του εαυτού τους για τους άλλους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την εμφάνισή μας. Όταν βγαίνουμε έξω, φροντίζουμε περισσότερο το ντύσιμο και την περιποίησή μας. Στο σπίτι κυκλοφορούμε συχνά με τις φόρμες ή τις πιτζάμες μας, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα για την εμφάνισή μας. Σαν να θεωρούμε πως οι δικοί μας άνθρωποι δεν χρειάζονται την ίδια προσοχή.

Μια ματιά στη ζωή της λέξης: ❝αντίο❞...

Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά

Η σημαία στο Ρούπελ...


Η μαρτυρία αυτή του στρατιώτη Ιωάννη Χατζηλαζάρου για την αρπαγή της σημαίας περιέχεται στο βιβλίο του κ. Κοτρίδη: «Ρούπελ, αναμνήσεις των πρωταγωνιστών».

  «…Η σημαία στο Ρούπελ, κυμάτιζε στον ιστό της μέχρι και την 9η Απριλίου. Ήταν στο πλάι του παρατηρητηρίου του διοικητή. Από τους βομβαρδισμούς τη μέρα εκείνη κόπηκε το σκοινί που την κρατούσε και έπεσε κάτω.

  Ο στρατιώτης Ιωάννης Χατζηλαζάρου είδε σε κάποια στιγμή τον ιστό άδειο και έτρεξε αμέσως έξω χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Ο βομβαρδισμός συνεχιζόταν. Την είδε στο χώμα, στο πλάι του παρατηρητηρίου και έτρεξε να την μαζέψει. Είχε μισοκαταστραφεί από την γερμανική μανία. Τραυματίστηκε από μια κοντινή έκρηξη και αχρηστεύθηκε το πόδι του. Σύρθηκε μέχρι τη σημαία και την αγκάλιασε.

  Είχαν όμως πλησιάσει κοντά δυο Γερμανοί, που δεν τους είχαν δει. Ήρθαν κοντά του και προσπάθησαν να τραβήξουν τη σημαία μέσα από τα χέρια του. Δεν χρησιμοποίησαν τα όπλα τους, άγνωστο γιατί. Αντιστάθηκε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, αφού χτυπήθηκε στο πόδι. Την πήραν και ο ένας την έβαλε στην τσέπη του.
 «Σκυλιά» ούρλιαξε, αλλά την είχαν πάρει. Έκοψαν τα κουμπιά από τα ρούχα του και τα πήραν, όπως και το εθνόσημο από το πέτο, όπου το είχε ράψει και κρύφτηκαν. Μετά από λίγη ώρα σταμάτησαν οι βομβαρδισμοί και ο πόλεμος στο οχυρό..»

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Η εγκύκλιος της Δ.Ι.Σ του 1929 - Εμπόδιο στις Ιερατικές κλίσεις;


Όλοι ξέρουμε ότι για την Ιερωσύνη χρειάζονται η κλήση του Θεού και η κλίση του ανθρώπου.
Και βέβαια το πρώτο ζητούμενο είναι η “κλήση”, το κάλεσμα από το Θεό. Είναι όμως χρέος όλων μας να καλλιεργούμε στους νέους την “κλίση”, τη διάθεση και επιθυμία και να προλειαίνουμε το έδαφος στο οποίο οι νέοι ευκολώτερα θα ακούουν και θα δέχονται την κλήση του Θεού.
Είναι γεγονός ότι πάντοτε, αλλά και σήμερα ιδιαίτερα οι ιερατικές κλίσεις δεν είναι εύκολες. Οι λόγοι των δυσκολιών είναι διάφοροι. Λόγοι πνευματικοί, λόγοι που προέρχονται από το κοσμικό φρόνημα και άλλοι.

Εμείς θα περιορισθούμε σε ένα λόγο, που προέρχεται μέσα από την άνέλιξη της ζωής της Εκκλησίας.
Είναι η Εγκύκλιος της Διαρκούς Ιεράς συνόδου του 1929.
Πρέπει όμως πρώτα να επισημάνουμε το γεγονός ότι η έλλειψη εφημερίων παρατηρείται στον Έγγαμο Εφημεριακό Κλήρο. Εκεί άρα είναι και η ανάγκη καλλιέργειας Ιερατικών Κλίσεων.
Στον Άγαμο Κλήρο, που δρα στις πόλεις και μάλιστα στις μεγάλες, όχι μόνο δεν έχουμε ελλείψεις, αλλά αντίθετα έχουμε πληθώρα και προβληματική αύξηση.

Στην Αθήνα π.χ. το ένα τρίτο, ίσως και περισσότερο, των εφημερίων είναι άγαμοι κληρικοί, οι λεγόμενοι Αρχιμανδρίτες. Παρατηρείται μάλιστα το φαινόμενο πολλοί από τους “Αρχιμανδρίτες” αυτούς εφημερίους να καλλιεργούν μια υπέρβαση των εφημεριακών δικαιοδοσιών και ιερατικής εξουσίας, σαν να υπάρχει ενδιάμεσος βαθμός Ιερωσύνης μεταξύ Πρεσβυτέρου και Επισκόπου. Είναι φαινόμενο που παρατηρείται ιδιαίτερα στην Εκκλησία της Ελλάδος.

Πρόκειται για εκτροπή που νομίζουμε και τολμούμε να πούμε ότι έχει την αφετηρία της στην απόφαση και Εγκύκλιο του 1929 της Δ.Ι.Σ. (αριθμ. πρωτ. 695 / 10-12-1929).
Σεβόμεθα και τηρούμε τις αποφάσεις της Δ.Ι.Σ., αλλά οπωσδήποτε είναι επιδεκτικές κριτικής. Δεν είναι ασφαλώς αλάθητες και η ισχύς τους δεν είναι κατ' ανάγκην αιώνια.

Θα άξιζε να αναζητήσει κάποιος τους λόγους και τις συνθήκες που προκάλεσαν αυτή την απόφαση-εγκύκλιο.

Βιβλιοκριτική στο βιβλίο του Μητροπολίτη Ναυπάκτου “Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα”

Του Νικολάου π. Κων. Ζώη Υποστρατήγου Αστυνομίας ε.α . Πτυχιούχου Φιλοσοφικής ΕΚΠΑ.

Προ ημερών , “ως δρόσος Αερμών” ως “πολυτίμητος μαργαρίτης” εδωρήθη εις την οικογένεια μας το νέον βιβλίον του Μητροπολίτου Ναυπάκτου “ Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα”.
Μετά την μελέτη του βιβλίου αυτή ας επιτραπεί εις την ελαχιστότητα μου η διατύπωση ορισμένων σκέψεων.

Το βιβλίο αυτό είναι πνευματικό αριστούργημα. Εγκυκλοπαίδεια σωτηριολογική. Φωτοαντίγραφο της Αχειροποίητης εν Ουρανοίς Πολιτείας. Δικαίωση θεολογική της Εκκλησιαστικής Υμνογραφίας και σύνολης της δοκιμασμένης διαχρονικά ορθοδόξου μεθοδολογίας! 
Ακραιφνής συνέχεια της φαεινής παρουσίας των γνησίων μελών της Εκκλησίας, ήτοι των Προφητών , Αποστόλων, Μαρτύρων,Ομολογητών, Οσίων και Δικαίων !
 Περίβλεπτη παραγωγή του ακατάλυτου στο διάβα των αιώνων “μηχανισμού” της ησυχαστικής εμπειρίας!. Όσα και αν αναφέρει κάποιος θα είναι ολίγιστα !

Ένα βιβλίο που μέσα στην απλότητα του έχει τέτοια μεγέθη πνευματικά και τέτοιο πλήθος νοημάτων ,που το καθιστούν το δυνατότερο σύγγραμμα των τελευταίων ετών! 

Μια απλή γριούλα , χωρίς ίχνος ακαδημαϊκής θεολογικής παιδείας, να παρουσιάζεται σε απόλυτη αντιστοιχία με τους ανεπανάληπτους Γρηγόριους της Εκκλησίας , το Θεολόγο και τον Παλαμά και να εκφράζεται οιονεί σαν τον Όσιο Συμεών τον Νέον Θεολόγον!
“Το Πνεύμα όπου θέλει πνεί” κατά την αψευδή ρήση του Κυρίου, αλλά αναπαύεται και καρποφορεί σε απλές ψυχές , που ανέπτυξαν χωρίς δαιδαλώδεις προαιρετικές και γνωμικές δολιχοδρομήσεις το αυτεξούσιο και κινήθηκαν με την ορμή του φυσικού θελήματος μέσα στους υπερφυσικούς αναβαθμούς της Ακτίστου Χάριτος!

Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία “έσωσε το κατά φύσιν , έφυγε το παρά φύσιν, υπέρ φύσιν γενομένη”’όπως ψάλλουμε για Τον Τίμιο Πρόδρομο στην εορτή του Γενεσίου Του. Αποδεικνύει τούτο το συμπεπυκνωμένο σε θεϊκά μηνύματα σύγγραμμα, ότι όσο και αν θέλουν κάποιοι να σχετικοποιήσουν την εκκλησιαστική ζωή, προσδένοντας την στο άρμα των κτιστών γνώσεων της Ψυχολογίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας, η απλότητα των εμπειρικών καταθέσεων των Αγίων θα μεγαλύνει πάντα το εκκλησιαστικό έργο και θα νοηματίζει το μυστήριο που κρύβεται στη φάτνη της Βηθλεέμ , στον Σταυρό του Γολγοθά και στο κενό μνημείο Του Σωτήρος μας.

Η Θεολογία δεν είναι στοχασμός. Αυτό το λέει η αιρετική δύση που εισήγαγε τον σχολαστικισμό. Η θεολογία είναι εμπειρία , καρπός θεοπτίας. Είναι παράγωγο του ησυχασμού, της μεθοδολογίας που θεραπεύει τον νούν, την “λεπτοτάτην προσοχήν” κατα τον Άγιον Γρηγόριον τον Παλαμά, από τις επιθέσεις των λογισμών και τα τραύματα των παθών.

Το βιβλίο αυτό αναιρεί τον νεο-σχολαστικισμό που εισήχθη τα τελευταία χρόνια στην ακαδημαϊκή θεολογία του τόπου μας. Αποκαλύπτει τις επιδράσεις από την Δύση και τις ολέθριες επιπτώσεις που έχουν στην ζωή κάποιων μελών της Εκκλησίας. 

Ξεσκεπάζει την θεωρία του Περσοναλισμού- Ζηζιουλισμού που με τέχνη και μαεστρία αθωώνει κάθε εμπαθή κατάσταση την οποία το φθαρμένο γνωμικό μας θέλημα καθιερώνει ως “ιερό” και “αποδεκτό” τρόπο ζωής !

Η Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη-Τοιχογραφία Μονή Καισαριανής


Η τοιχογραφία έχει μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία. Ο αγιογράφος απεικονίζει τον Τίμιο Πρόδρομο ως τον Λευΐτη (σύμβολο του Προφητικού αξιώματος και του Νόμου της Παλαιάς Διαθήκης) και ο Χριστός/Καλός Σαμαρείτης δίνει τα δηνάρια στον Πέτρο και τον Παύλο.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο εμπεσών εις τους ληστάς. Στο αριστερό μέρος της τοιχογραφίας απεικονίζεται ως νέος. Στο δεξιό ως γενειοφόρος άνδρας. (Ο Αδάμ και το ανθρώπινο γένος.)
(Η παράσταση είναι του Πελοποννήσιου Ιωάννου Υπάτου, 1682)

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!


Λες:"Δεν είναι έτσι που ήθελα τη ζωή μου!"
Κι εγώ το βλέπω στην προσωπική μου ζωή. Δεν ήταν το όνειρο της ζωής μου να έρθω στη Λεμεσό να γίνω Μητροπολίτης.Ούτε το σκέφτηκα ποτέ μου...
....Όμως ποιο είναι το ζητούμενο;Το ζητούμενο είναι το Άγιο Όρος;είναι ο μοναχισμός; η οικογένεια;τα παιδιά;το σπίτι;η δουλειά;η υγεία ακόμα;
Το ζητούμενο δεν είναι αυτά όλα.Αυτά είναι τα μέσα που θα μας πάνε στο ζητούμενο.
Το ζητούμενο είναι ο Χριστός.Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!

Λοιπόν, άσε τις φαντασίες και τις ονειροπολήσεις και προσγειώσου εδώ που είσαι!
Είσαι σε αυτήν την πόλη,με αυτά τα δεδομένα,με αυτές τις δυνάμεις που έχεις,με αυτήν την ηλικία που έχεις,με αυτούς τους ανθρώπους που είσαι,
με όλα όσα υπάρχουν τώρα στη ζωή σουκαι οφείλεις να κατεργαστείς τη ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΟΥ....
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Νηστεία- Μια άσκηση ελευθερίας


Με ρωτούν αυτές τις ημέρες πολλοί για τη νηστεία των Χριστουγέννων. Κυρίως για το ψάρι. Επιτρέπεται; Δεν επιτρέπεται; Τι ορίζει το Τυπικό του Αγίου Σάββα; Και γιατί άλλοι νηστεύουν αυστηρότερα, ενώ άλλοι ακολουθούν διαφορετική τάξη;
Ας αρχίσουμε από κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα. Τη νηστεία. Τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή πριν από το Πάσχα, τις σαράντα ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα. Αυτή την παράξενη χαρά του ανθρώπου που αποφασίζει, για λίγο, να μην υπακούει σε καθετί που επιθυμεί.

Όσοι τρέχετε μαραθώνιο γνωρίζετε κάτι από αυτή την εμπειρία. Δεν ξεκινά κανείς σαράντα δύο χιλιόμετρα για να βασανίσει το σώμα του. Προετοιμάζεται, μαθαίνει τον ρυθμό του, γνωρίζει τις αντοχές του, κάποτε δυσκολεύεται, κάποτε χαίρεται. Και κυρίως γνωρίζει προς τα πού κατευθύνεται.
Η νηστεία, βέβαια, δεν είναι αθλητικό κατόρθωμα. Ούτε διαγωνισμός εγκράτειας. Είναι μια άσκηση ελευθερίας, ένας τρόπος να ξαναβρούμε τη σχέση μας με τον Θεό, τον άλλον άνθρωπο, ακόμη και με το ίδιο μας το σώμα.

Από τις 15 Νοεμβρίου έως τις 24 Δεκεμβρίου η Εκκλησία μάς προσκαλεί σε αυτή τη σαρανταήμερη πορεία. Η 14η Νοεμβρίου είναι η παραμονή της ενάρξεως, η τελευταία ημέρα πριν από τη νηστεία.

Αυτοί είναι πολύ μπερδεμένοι.Δεν πιστεύουν ούτε στην εξομολόγηση,ούτε στην δύναμη των μυστηρίων

 ΠΗΓΗ

Εκδοση της πρώτης Κατηχήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Κινεζική γλώσσα.


Με μεγάλη χαρά η Ορθόδοξη Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ και Άπω Ανατολής ανακοινώνει την έκδοση της πρώτης Κατηχήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Κινεζική γλώσσα.

Δεν πρόκειται για μετάφραση από προϋπάρχουσα Κατήχηση στα Ελληνικά ή στα Αγγλικά αλλά για πρωτότυπη εργασία η οποία αξιοποιεί τις ιδιαιτερότητες της Άπω Ανατολής και της Νοτιοανατολικής Ασίας καθώς και την πολυετή εμπειρία όσων διακονούν στην Ορθόδοξη Μητρόπολη Χονγκ Χονγκ και Άπω Ανατολής.
Πρωτεργάτης αυτής της θαυμάσιας προσπάθειας είναι ο Αρχιμανδρίτης Ιωνάς Μούρτος, Αρχιερατικός Επίτροπος Ταϊβάν.

Η έκδοση της Κατηχήσεως είναι το αποτέλεσμα πολυετούς μελέτης και εργασίας του π. Ιωνά και των συνεργατών του. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια!

Το βιβλίο δεν θα διατίθεται από την Ορθόδοξη Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ και Άπω Ανατολής αλλά μόνο από τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες και τα Βιβλιοπωλεία που σε σύντομο χρονικό διάστημα θα ανακοινωθούν
.

«Εἶδεν» τόν Ματθαῖο.

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 16 Νοεμβρίου τοῦ 1997 ἢ τοῦ 2003.
Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ


 Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε ἀνεγνώσθη σήμερα γιὰ νὰ τιμήσουμε τὸν ἑορτάζοντα Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο. Γραμμένη ἀπὸ τὸ χέρι του, ἡ περικοπὴ εἶναι ἕνα ἀκόμη δεῖγμα ἐκρηκτικῆς λιτότητας καὶ ταυτόχρονα οὐσιαστικοῦ περιεχομένου, ποὺ μὲ λίγα λόγια περιγράφονται πολὺ μεγάλα νοήματα καὶ πολὺ οὐσιαστικὲς διεισδύσεις στὶς καταστάσεις τῆς ζωῆς μας.
Νὰ προσεγγίσω, ὅσο μπορεῖ κάποιος νὰ προσεγγίσει, τὴ λιτότητα, γιατί πολλὲς φορὲς εἶναι πολὺ δύσκολο γιατί ἔχουμε καὶ μπλεγμένο μυαλό.
Νὰ προσέξω τὶς λέξεις οἱ ὁποῖες καθοδηγοῦν τὸν ἀναγνώστη σὲ αὐτὰ τὰ οὐσιαστικὰ περιεκτικὰ καὶ λιτὰ νοήματα. 

✔Λέει τὸ κείμενο, ὁμιλῶντας γιὰ τὸν Ἰησοῦ, λέει τὸ ὄνομα Τοῦ «Ἰησοῦς» - ποὺ εἶναι «ὁ Σωτήρ», τὸ ξέρετε - λέει «παράγων», μιὰ κίνηση μόνο τοῦ Χριστοῦ, «παράγων». Προσέξτε: «παρὰ ἄγω». Εἶναι μιὰ φευγαλέα κίνηση, παρὰ ἄγω, οὔτε κἂν «ἄγω», «παρὰ» «ἄγω». Καὶ ἐκφράζει ὅλον... τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος ἀπεκδύθη ὅ,τι ἦταν, «ἑαυτὸν ἐκένωσεν, μορφὴν δούλου λαβῶν», ποὺ λέει τὸ κείμενο καί, ὅπως Τὸν ἔβλεπες, ἦταν μιὰ φευγαλέα κίνηση, δὲν καθήλωνε κανένα. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔκανε γιατί ἦταν Σωτήρ. Δὲν προέβαλλε τίποτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό Του, ὅλα τὰ «ἀπεκδύθη», «ἐκένωσεν». Καὶ γι’ αὐτὸ μπορεῖ νὰ δεῖ: «εἶδεν» τὸν Ματθαῖο.

Ὅταν ἀπεκδυθεῖς, καὶ πιὰ αὐτὸ ποὺ κάνεις εἶναι γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου, τότε καὶ μόνο τότε, μπορεῖς νὰ δεῖς ὄχι ἁπλῶς τὰ πράγματα καὶ μόνο, ἀλλὰ νὰ δεῖς τὸν ἄνθρωπο· γιατί γι’ αὐτὸν «ἐκένωσεν ἑαυτόν». Αὐτὸ εἶναι ἕνα πρῶτο, πολὺ οὐσιαστικὸ καὶ κριτικὸ μήνυμα μέσα ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο αὐτὸ τὸ σημερινὸ ποὺ ἀφορᾶ ἐμᾶς. Αὐτὴ ἡ ἀπέκδυση, ἂν θέλουμε κάτι νὰ κάνουμε γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου, νὰ μποροῦμε νὰ «δοῦμε» τὸν ἄλλο, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἴμαστε ἔτσι «παράγοντες» - αὐτὴ ἡ φευγαλέα κίνηση, ποὺ «ἀπεκδύθη» ὅλα τὰ ἑαυτοῦ καὶ ἦταν Ἰησοῦς ὁ Σωτήρ.

Βαπτίσεις στις Φιλιππίνες...


Aπό την Βάπτιση των Ανδρέα,Σοφίας,Πίστης,Ελπίδας,Αγάπης,Στυλιανού και του βρέφους Ανδρέα στον Ορθόδοξο Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Παρανάκε, Μέτρο Μανίλα, Φιλιππίνες

From the Baptism of Andrew, Sophia, Faith, Hope, Love, Stylianos and baby Andreas at the Annunciation Orthodox Church in Paranaque, Metro Manila, Philippines

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Τα τελευταία χρόνια ''φοριέται’' πολύ η αντίληψη ενός Θεού που συγχωρεί τα πάντα χωρίς καμία προϋπόθεση


Ή αμαρτία είναι αμαρτία (κάτι που θα πρέπει να αποφεύγεται δηλαδή) λόγω των κακών, γι’αυτόν που την πράττει, συνεπειών. Αν δεν είχε τέτοιες συνέπειες δεν θα’ταν αμαρτία. Δεν θα’ταν κάτι προς αποφυγήν.

Αν λοιπόν θεωρήσουμε πως επειδή ο Θεός είναι πανάγαθος συγχωρεί την αμαρτία ανεξαρτήτως του αν προηγείται μετάνοια ή όχι, τότε… ακυρώνουμε την σημασία της έννοιας της αμαρτίας. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι σαν να λέμε πως δεν υπάρχει αμαρτία, πως ό,τι και αν πράξουμε είναι καλό και επιτρεπτό. Στην ουσία πρόκειται για κατάλυση της διάκρισης μεταξύ του ‘καλού’ και του ‘κακού’.

 Μια τέτοια αντίληψη πραγμάτων παρ’ότι μπορεί να εμφανίζεται με αμφίεση χριστιανικότητας (με το επιχείρημα ότι ο Θεός είναι αγάπη και όλα τα συγχωρεί, ακόμη και αν δεν υπάρχει μεταμέλεια και μετάνοια) κρύβει πίσω της αθεϊα. Διότι, απλούστατα, αν ο Θεός είναι κάποιος που φέρεται με τον ίδιο τρόπο στον αδικούντα και τον αδικούμενο, τότε είναι άδικος και δεν μπορεί να πρόκειται για τον Θεό της Βίβλου.

«Πτῶμα ἐξαίσιον»


Διηγήθηκε ο γέρο-Σάββας ο Καψαλιώτης ότι παλαιότερα υπηρετούσε στην Δάφνη ένας αστυνομικός που είχε κατά νουν να γίνει μοναχός.
Όταν όμως έβλεπε μοναχούς, τους κατέκρινε λέγοντας: «Τι καλόγηροι είστε εσεις; Όταν θα γίνω εγώ καλόγηρος, θα δείτε πως είναι η καλογερική».
Τούτο επαναλάμβανε συχνά κατακρίνοντας και εξουθενώνοντας τους πατέρες. 

Έγινε πράγματι καλόγηρος σ’ ένα Κελλί στην Κερασιά.
Αντί όμως να δώσει τον εαυτό του ως τύπο καλογερικής, όπως ήλπιζε, έγινε για την υπερηφάνεια του και την μεγάλη ιδέα που είχε για τον εαυτό του «πτώμα εξαίσιον» και παράδειγμα σωφρονισμού για τους άλλους.
Διότι έπαθε ο νους του και γύριζε σαν σαστισμένος στους δρόμους. Κουνούσε δήθεν το χέρι του ότι σταυροκοπιέται και τα χείλη του ότι προσεύχεται.
Περιπλανιόταν στους δρόμους, χωρίς να ξέρει που πηγαίνει. Ήταν θέαμα ελεεινό και αξιοδάκρυτο. Δεν είναι γνωστό το τέλος του.

Ο Θεός να τον ελεήσει και εμάς να μας φυλάει από την υπερηφάνεια και την κατάκριση για να μην πάθουμε τα ίδια .Αμήν.

«Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση»

http://hristospanagia3.blogspot.com/.../blog-post_540...

Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης: Ο ταπεινός λειτουργός του Υψίστου από τον Πλάτανο Τρικάλων


 

ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ-Ο Χριστός διδάσκει έναν τρόπο ζωής όπου η κόλαση που έχουμε φτιάξει μετατρέπεται σιγά σιγά σε Παράδεισο..


Την Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη διαβάζουμε σήμερα στις εκκλησίες όπου τελείται η Θεία Λειτουργία. Ο Σαμαρείτης βρίσκει έναν Εβραίο στον δρόμο και τον περιθάλπει. Προηγουμένως από το σημείο πέρασαν ένας ιερέας και ένας λευίτης, οι οποίοι αγνόησαν τον τραυματισμένο από τους ληστές άνθρωπο. Ο Σαμαρείτης όμως, εχθρός του Εβραίου αφού υπήρχε μίσος μεταξύ των δύο, τον φρόντισε, τον πήγε μέχρι ένα πανδοχείο και πλήρωσε όλα τα έξοδα παραμονής αλλά και θεραπείας του.

Ο Χριστός εδώ δεν κάνει απλά μαθήματα ηθικοπλαστικά. Διδάσκει έναν τρόπο ζωής. Όπου η κόλαση που έχουμε φτιάξει μετατρέπεται σιγά σιγά σε Παράδεισο αν ακολουθήσουμε τον απλό αλλά δύσκολο δρόμο που μας δείχνει.
Εδώ εθνικά μίση ή ταξικές διαφορές δε χωρούν. Τα χρήματα του Σαμαρείτη ξοδεύονται για την αποκατάσταση της υγείας του "μισητού" Εβραίου. Ο εχθρός σώζει τον εχθρό. Όχι απλά ένας άνθρωπος έναν άλλον, ούτε ένας φίλος τον φίλο του. Το ξαναλέω: ένας εχθρός τον εχθρό.

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Ο Άγιος Νεκτάριος και η “τεθραυσμένη” χείρ του Εσταυρωμένου

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα


[....]Αξιοθαύμαστο είναι όντως το ενδιαφέρον που έδειξε ο άγιος για την συντήρηση των ιερών κειμηλίων και αντικειμένων του ναού της Ριζαρείου, ιδία δε για την επιδιόρθωση του Εσταυρωμένου του ιερού βήματος, όστις υπέστη ζημία, εξαιτίας της πολυετούς χρήσεώς του και “η ετέρα των χειρών αυτού είναι τεθραυσμένη”. Ο άγιος παρεκάλεσε το διοικητικό συμβούλιο, όπως προβεί στην επισκευή του, δια των ακόλουθων δύο επιστολών του:

“Αριθ. 731. Διοικ. Συμβούλιον. Επειδή η κατάστασις του εσταυρωμένου δεν είναι καλή και ευάρεστος ένεκα της πολυκαιρίας και η ετέρα των χειρών αυτού είναι τεθραυσμένη, παρακαλούμεν να ληφθή εγκαίρως πρόνοια προς αντικατάστασιν δι’ άλλου ανταποκρινομένου εις την ευπρέπειαν του ναού. Η αυτή ευπρέπεια απαιτεί και την προμήθειαν πολυελαίου ανταξίου προς την Εκκλησίαν, διότι ο υπάρχων δεν ανταποκρίνεται και δέον να καταλάβη την δευτερεύουσαν θέσιν. Αθήναι 20 Μαρτίου 1899. Ο Διευθυντής”
(Βιβλίον Αλληλογραφίας δεύτερον, σελ.193.)

“Αριθ. 978. Διοικητ. Συμβούλιον. Ο ναός της καθ’ ημάς σχολής πολλάς τας ελλείψεις έχει. Τούτων και άμεσον την θεραπείαν επιζητούσα είναι η κατάστασις του Εσταυρωμένου, ον δέον εγκαίρως να αντικαταστήσωμεν δι’ ετέρου, διότι δεν είναι καλή ουδέ ευάρεστος ένεκα της πολυκαιρίας και διότι η ετέρα των χειρών αυτού τυγχάνει τεθραυσμένη, όπερ αντίκειται εις την προσήκουσαν ευπρέπειαν. Αθήναι 24 Φεβρουαρ. 1901. Ο Διευθυντής”
(Βιβλίον Αλληλογραφίας δεύτερον, σελ. 266.)


Τις επιστολές αυτές θυμήθηκα, όταν λειτούργησα στην παλαιά Ριζάρειο, εστιάζοντας το βλέμμα μου προσευχητικώς στον παλαιό Εσταυρωμένο, όπισθεν της Αγίας Τραπέζης. Προσκύνησα τον Εσταυρωμένο, “τον την χείρα έχοντα τεθραυσμένη”, και επικαλέσθην τις μεσιτείες του προστάτου και ευεργέτου μου αγίου στην περαιτέρω διακονία μου στην Σκανδιναυΐα.[....]

Στην αρχαία Ιεράπολη στον τάφο του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου


Σήμερα, ημέρα της εορτής του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου, η σκέψη και η καρδιά μας ταξιδεύουν στην αρχαία Ιεράπολη, το σημερινό Παμούκαλε της Μικράς Ασίας, στην Τουρκία, όπου βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου, σε έναν τόπο ποτισμένο με την ιστορία και τη μαρτυρία της χριστιανικής πίστεως.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση αναπολούμε το προσκύνημα που πραγματοποιήσαμε στον ιερό αυτό τόπο, όπου τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία μέσα στα ερείπια του ιστορικού ναού, στον τάφο του Αγίου Αποστόλου, εκεί όπου η πίστη, η ιστορία και η παράδοση της Ορθοδοξίας συναντώνται με τρόπο μοναδικό.


Στο προσκύνημα εκείνο είχαμε την ευλογία να βρίσκονται μαζί μας ο μακαριστός

Το «πορεύου καί σύ ποίει ὁμοίως» μεταφέρει την παραβολή στην προσωπική μας ζωή.(Παραβολή του καλού Σαμαρείτη)

Η΄ Κυριακή του Λουκά: Λουκ. 10:25-37
 Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη, που διαβάζεται την Η΄ Κυριακή του Λουκά, φανερώνει ότι η σχέση με τον Θεό δεν μπορεί να αποσπαστεί από τη σχέση με τον πάσχοντα άνθρωπο. Το ερώτημα του νομικού, «τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;», προσδίδει στη συζήτηση σωτηριολογική διάσταση: το ζητούμενο δεν είναι απλώς η ηθική συμπεριφορά, αλλά η μετοχή στη ζωή του Θεού. Ο Χριστός τον παραπέμπει στον Νόμο, όπου η ολόψυχη αγάπη προς τον Κύριο συνδέεται με την αγάπη προς τον πλησίον (Δευτερονόμιο 6:5· Λευιτικό 19:18). Το «τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ» καλεί τον άνθρωπο να μεταβάλει τη γνώση της εντολής σε τρόπο υπάρξεως. Η αγάπη προς τον αόρατο Θεό δοκιμάζεται στη στάση απέναντι στον ορατό αδελφό (Α΄ Ιωάννου 4:20).

Το ερώτημα «καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;» εκφράζει την προσπάθεια του νομικού να δικαιώσει τον εαυτό του, προσδιορίζοντας μέχρι πού φτάνει η υποχρέωση της αγάπης. Ο Ιησούς, όμως, δεν απαντά με έναν κατάλογο ανθρώπων που δικαιούνται τη συμπόνια μας. Μιλά για έναν τραυματισμένο άνθρωπο, χωρίς να δηλώνει την καταγωγή, τη θρησκεία ή την κοινωνική του θέση. Η ανάγκη του προηγείται κάθε διάκρισης. Απέναντι στον άνθρωπο που κινδυνεύει, το ουσιώδες δεν είναι αν ανήκει στον δικό μας κύκλο, αλλά αν εμείς θα σταθούμε δίπλα του.

Ο ιερέας και ο Λευίτης βλέπουν τον πληγωμένο και προσπερνούν. Το κείμενο δεν εξηγεί τα κίνητρά τους· επομένως, δεν χρειάζεται να τους αποδώσουμε προθέσεις που ο Ευαγγελιστής αποσιωπά. Η αντίθεση αναδεικνύεται στις πράξεις: εκείνοι απομακρύνονται, ενώ ο Σαμαρείτης πλησιάζει. 

Πώς χωρίς έλεος προς τους άλλους μπορούμε έστω και να ζητάμε το έλεος του Θεού για εμάς;

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ)

«Εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ ᾽Ιησοῦς· πορεύου και συ ποίει ομοίως» (Λουκ.10, 37)


 ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΝΩΣΤΟΤΕΡΕΣ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, που διασώζεται μόνον από τον ευαγγελιστή Λουκά, περιέχει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. 
Αφορμή για να την πει ο Κύριος έδωσε ένας νομοδιδάσκαλος, ένας δηλαδή Ιουδαίος θεολόγος, ο οποίος θέλοντας να Τον φέρει σε δύσκολη θέση – «εκπειράζων αυτόν» - Του έθεσε αφενός το θέμα πώς κερδίζεται η αιώνιος ζωή, αφετέρου το θέμα ποιος είναι ο πλησίον του ανθρώπου, όταν αποκαλύφθηκε ότι ερώτησε κάτι που του ήταν ήδη γνωστό. Ο Κύριος δεν δυσανασχετεί και δεν παρεξηγείται με την «πονηριά» του θεολόγου. Του απαντά με τρόπο κανονικό και σοβαρό, οδηγώντας τον όμως στο σημείο συμφωνίας του με ό,τι ο Ίδιος έλεγε. Η τελική προτροπή Του μάλιστα προς αυτόν δεν του αφήνει κανένα περιθώριο αντίδρασης. «Πορεύου και συ ποίει ομοίως».

  1. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΤΑΡΧΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ τον νομοδιδάσκαλο, συνεπώς και κάθε άνθρωπο, προκειμένου να πορεύεται στη ζωή του κατά το πρότυπο του καλού Σαμαρείτη. Η προτροπή Του δηλαδή δεν αφήνει υποψία εφησυχασμού του ανθρώπου, αδράνειας ή περιδίνησης μέσα στα δικά του πάθη. Ο εφησυχασμός και η αδράνεια δεν σχετίζονται με αυτό που συνιστά θέλημα του Θεού, διότι φανερώνουν καταστάσεις που αλλοιώνουν τη φυσιολογία του ανθρώπου, την κατ’ εικόνα Θεού δηλαδή δημιουργία του. Ο άνθρωπος είναι κίνηση, ενέργεια, πορεία προς τα εμπρός, δημιουργία. Αν υπάρχουν τόσοι συνάνθρωποί μας που δυστυχώς ταλαιπωρούνται από ψυχολογικά κυρίως προβλήματα, είναι γιατί έπεσαν στην παγίδα της στασιμότητάς τους και της ανακύκλωσης των ίδιων πάντοτε παθών τους, κυρίως δε των λογισμών τους. Σαν να λειτουργούν, με άλλα λόγια, μ’ έναν τρόπο «αυτιστικό», περιφερόμενοι αδιάκοπα γύρω από το κέντρο του εαυτού τους. Ο Κύριος λοιπόν στο πρόσωπο του νομοδιδασκάλου καλεί όλους τους ανθρώπους σε πορεία προς τα εμπρός, χωρίς να στρέφονται προς τα οπίσω.

Ποιος έγραψε τα περισσότερα σωζόμενα ελληνικά κείμενα στην ιστορία;


Ο Μεγαλύτερος (σε όγκο κειμένων) Συγγραφέας της Ελληνικής Γραμματείας 

Ποιος έγραψε τα περισσότερα σωζόμενα ελληνικά κείμενα στην ιστορία;
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (4ος αι.).

Συνοπτικά:
• Στην Patrologia Graeca του Migne (PG), καλύπτει 18 ολόκληρους τόμους (PG 47–64).
• Αυτό αντιστοιχεί σε 11.000+ σελίδες σε διπλή στήλη (οι μισές περιέχουν το ελληνικό κείμενο).
• Ο αριθμός των σωζόμενων έργων του (που θεωρούνται γνήσια) ξεπερνά τα 700.
• Η θεματολογία του διασχίζει όλη τη Βίβλο, την κοινωνία, την ηθική, την παιδαγωγία, την προσευχή, το εκκλησιαστικό ήθος, την ψυχή του ανθρώπου.
• Η επίδρασή του διαπερνά την Ανατολή και τη Δύση, το Βυζάντιο και τον Νεώτερο Ελληνισμό.

Συγκριτικά με άλλους (αριθμός λέξεων κατά προσέγγιση, αντλημένος από ηλεκτρονικές και άλλες πηγές):
| 1 | *Αγ.Ιωάννης Χρυσόστομος* | 6.900.000 |
| 2 | Γαληνός | ~2.600.000 |
| 3 | Ωριγένης | ~1.200.000 |
* Περιλαμβάνονται και αρκετά ψευδεπίγραφα έργα, που δεν αλλάζουν όμως τη συνολική κατάταξη.
Στους πιο πολύγραφους Έλληνες συγγραφείς συμπεριλαμβάνονται: Αριστοτέλης, Πλούταρχος, Μ. Βασίλειος, Πρόκλος κ.ά.

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

5 φράσεις που προσπαθώ να τις βάζω μέσα στην καρδιά μου ώστε να κρατώ το καντηλάκι της ελπίδας μέσα μου άσβεστο.


Μέσα σε αυτόν τον παραλογισμό, τους πολέμους, τον πόνο και τη δυστυχία, και τη μοναξιά μου έρχονται 5 φράσεις στο μυαλό και προσπαθώ να τις βάζω μέσα στην καρδιά μου ώστε να κρατώ το καντηλάκι της ελπίδας μέσα μου άσβεστο.

Δεν είναι απλές φράσεις, είναι γεγονότα.Δεν είναι απλά λόγια παρηγοριάς.

Είναi μια πραγματικότητα που η ανθρωπότητα αρνείται πεισματικά να αντικρύσει. Έχει όμως ο Θεός.
✔«Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α΄ Τιμ. 3,16).
✔Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος. (Κατηχητικός Λόγος Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου). 
✔«Ὅπου ἐπλεόνασε ἡ ἁμαρτία, ὑπερπερίσσευσε ἡ χάρις» (Πρός Ρωμαίους ε΄, 20) 
✔«Οπου Θεός δε βούλεται νικάται φύσεως τάξις» (Υμνος από τον όρθρο των Χριστουγέννων). 
✔Ό Θεός αγάπη εστί και ό μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ» (Α' Ίωάν. δ' 16)

 π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους-1969


 Έτος 1969 - Ο άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους, μετά την χειροτονία του Πατέρα Σπυρίδωνα του Νεοσκητιώτου (+1990).

 Επίσης στην εικόνα απεικονίζεται ο Άγιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης ,Μέγας Υμνογράφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.