Η ιστορία της Θαυματουργής Εικόνας της Παναγίας της Μηλιώτισσας

Στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας και στον Δήμο Αλμωπίας του Ν.Πέλλας, βρίσκεται η ενορία Μηλιάς.
Η Εκκλησία της είναι αφιερωμένη στο Γενέθλιο της Θεοτόκου λόγω της θαυματουργής εικόνας της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ και εγκαινιάσθηκε από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας κυρό Καλλίνικο το 1967.
Την Αγία Εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ, που ανήκει στον εικονογραφικό τύπο της «ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ» ,μαζί με άλλα Ιερά Κειμήλια έφεραν το 1922 οι παππούδες μας στην Ελλάδα από την Μ.Ασία με πρωτοστάτη το παπα Παύλο Τσαουσάκη ,από ένα χωριό της Μ.Ασίας που λεγόταν Ελμαλίκ του Νομού Νικομήδειας.
Στην αρχή περίπου για δυο χρόνια εγκαταστάθηκαν στον Βόλο και στη συνέχεια στο χωριό Μηλιά στο Ν. Πέλλας.
Το χωριό Ελμαλίκ στα Ελληνικά σημαίνει Μηλιά ή Μήλοι. Την «Παναγία του Ελμαλίκ» ο Μακαριστός Μητροπολίτης Εδέσσης Πέλλης Και Αλμωπίας κυρός Καλλίνικος την ονόμασε «Η Παναγιά της Μηλιάς» και αναφερόταν από το 1967 και για πολλά χρόνια στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

 Σύμφωνα με την αρχαιολόγο καθηγήτρια του ΑΠΘ κ.Μαυροπούλου, έχει Αγιογραφηθεί τον 7ο - 8ο αιώνα μ.Χ. Συντηρήθηκε πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης περίπου το 1400 – 1450, δεύτερη συντήρηση έγινε το 1650 – 1700 στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση αγιογραφήθηκε στην Ιερουσαλήμ από καλογέρους ερημίτες και Ευλογήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Κατόπιν δόθηκε ως Ευλογία στους «Ελμαλικιώτες-Μηλιώτες». Η πρώτη Αγιογραφία φαίνεται μέχρι και σήμερα καθαρά στο δεξί άνω μέρος της εικόνας και στα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας. Χαρακτηριστικό της Εικόνας είναι Τα χαρακτηριστικά και έντονα Μάτια της Παναγίας που σε παρακολουθούν από κάθε γωνία. Έχει διαστάσεις 105 X 70 cm.

Η ιστορία της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ θαυματουργούσε και θαυματουργεί εδώ και πολλούς αιώνες ως «Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΕΚΝΙΑΣ». Την ευλαβούνταν Έλληνες και Τούρκοι. Ακόμα και σήμερα έρχονται Τούρκοι και πολλοί ξένοι προσκυνητές για να τους χαρίσει ευτεκνία.
Το 1940 όταν άρχισε ο πόλεμος με τους Γερμανούς και στην συνέχεια ο εμφύλιος πόλεμος, οι στρατιώτες μας από πολλά μέρη της Αλμωπίας ερχόντουσαν και έκοβαν ένα κομματάκι από την Εικόνα της Παναγίας της Μηλιώτισσας για φυλαχτό. Αυτό φαίνεται μέχρι και σήμερα. Οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να μπούν στην Μηλιά για να την κάψουν. Έξω από το χωριό έβλεπαν την Παναγία να πλέκει ιστό και να προστατεύει το χωριό. Υπήρχαν πολλές μαρτυρίες όπου Γερμανοί έγιναν Χριστιανοί, από τους Μηλιώτες και τον Μακαριστό Ιερομόναχο Πατέρα Γερβάσιο που διακονούσε στην Μηλιά.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑ από την εποχή του 1930 και μέχρι σήμερα ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό για τα θαύματά Της και ιδιαίτερα της ευτεκνίας.
Κάποια μέρα περίπου το 1965 ήρθε ο Στρατηγός της Έδεσσας, ο Διοικητής της Αστυνομίας και ο Εισαγγελέας στην εκκλησία να διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο στην Παναγία (ηλεκτρικό ή μαγνητικό φαινόμενο…) πέρα από την Δύναμή Της. Είδαν το εξής: κάποια γυναίκα πήρε την Παναγία στα χέρια της και ο Ιερέας άρχισε να ψάλλει την Παράκληση. Η Παναγία άρχισε να κινείται και να χτυπά την γυναίκα παντού. Τότε ο Διοικητής πήγε να πιάσει την Εικόνα και να την σταματήσει. Τότε τον χτύπησε στο χέρι η Παναγία και τον έριξε κάτω. Αμέσως ο Διοικητής έκανε τον Σταυρό του και πίστεψε πιο πολύ στην Δύναμή Της.

Σας αναφέρουμε τι ακριβώς συνέβαινε από το 1938 μέχρι το 1975. Ο «Αγιασμός» προς την Παναγία την Μηλιώτισσα γινόταν ως εξής:

Μοναχός Γερόντιος ο δια Χριστόν Σαλός

Ο μοναχός Γερόντιος, κατά κόσμον Γεώργιος Μούτσος, γεννήθηκε το 1908 στον Πύργο της Ηλίας από πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του είχε δύο φούρνους μέσα στην πόλη του Πύργου. Από μικρός είχε μεγάλη κλίση προς τον μοναχισμό και ήδη στα 1931 κατάφερε και έφτασε στον πολυπόθητό του Άθωνα. Ως Πελλοπονήσιος πήγε στην Μονή Γρηγορίου (τότε ακόμη υπήρχε ένα είδος τοπικισμού σε πολλές Μονές του Αγίου Όρους). Έγινε μοναχός από τον Καθηγούμενο Αρχιμανδρίτη Αθανάσιο, άνθρωπο μεγάλης αρετής και φήμης αγίου.

Πολλά διδάχτηκε από τον Γέροντά του και τον αξίωσε ο Θεός πολλών πνευματικών εμπειριών, τόσο που, όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης ο οποίος έζησε μαζί του για ένα χρόνο στον μετόχι Μονοξυλίτη, τον βοήθησε να γράψει το περίφημο βιβλίο του «Μεταξύ ουρανού και γης» εξηγώντας του τις ανώτερες πνευματικές καταστάσεις…. 

Δυστυχώς το 1939 κόλλησε την δύσκολη ασθένεια της εποχής, φυματίωση. Νοσηλεύτηκε σε Σανατόριο της Αθήνας και το 1941, όταν πια οι Γερμανοί είχαν καταλάβει την Ελλάδα, επέστρεψε στην Μονή του διανύοντας την μεγάλη απόσταση Αθήνα-Ουρανούπολη σχεδόν με τα πόδια.

Στη Μονή του όμως συνάντησε σκληρότητα και καχυποψία, φόβο για πιθανή διάδωση της ασθένειάς του και στους άλλους στην Μονή, παρόλο που είχε θεραπευθεί. Έφτασαν στο σημείο να τον χτυπήσουνκαι να τον διώξουν από το Μοναστήρι με το ζόρι, εκδίδοντας ένα χαρτί που πιστοποιούσε ότι ο μοναχός Γερόντιος «έπασχε τας φρένας». Αυτό το εκμεταλλεύτηκε σε όλη του τη ζωή ο μακάριος και προσποιούνταν τον «σαλό». Γύρισε όλον τον Άθωνα, κελλιά, σκήτες κλπ. Πάντοτε διάλεγε Κελλιά με εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που ήταν ο προστάτης του ήδη από το μοναστήρι του, μια και η Μονή Γρηγορίου τιμάται στην μνήμη του. Πέρασε και από την έρημο του Αγίου Βασιλείου, τη Σκήτη Κουτλουμουσίου, και κατέληξε στο Ιβηρίτικο Κελλί του αγίου Νικολάου στις Καρυές, όπου τον γνωρίσαμε.

Ζούσε πολύ απλά, μέσα στη φύση και στα πλάσματα του Θεού, έχοντας κάνει το σπίτι του καταφύγιο ταλαιπωρημένων ζώων.

Φάρασα-1909

"Η ελληνική πόλη Φάρασα (Farasch) πάνω από το φαράγγι του Ζαμάντη ποταμού. Ο Ζαμάντης ποταμός ρέει ανάμεσα στον βράχο απέναντι και τον επίπεδο βράχο που επάνω του βρίσκεται η πόλη"

Φωτογραφία και λεζάντα από τον Hugo Grothe, γεωγράφο και περιηγητή που ήταν εκεί στα 1909.

πηγή

''Φέρτο''.....Αλλά μάθε κάποτε να λες και «άστο»...Γιατί ό,τι αξίζει πραγματικά… δεν φέρνεται.

Οι διαφημίσεις που προβάλλουν κατά κόρον τις προσκλήσεις για τη "νόμιμη" τάση για εύκολο κέρδος, έχουν κατακλύσει τα διαλείμματα των εκπομπών. Και προσπαθούν να δελεάσουν τη νεολαία μας, που, δυστυχώς, δεν έχει πολλές ελπίδες βελτίωσης του βίου, όσα κι αν είναι τα εφόδια (πτυχία, μεταπτυχιακά κ.λπ.) που με κόπο προσπάθησαν και κατέκτησαν. Και η μόνη ελπίδα είναι πια η θεά Τύχη!

Άλλες διαφημίσεις είναι κάπως γκροτέσκο, με τον ευτυχή που κέρδισε τα εκατομμύρια, που αγόρασε ό, τι πιο πολυτελές, ακόμα και σπίτι στη φιλόζωη γειτόνισσα και στον ξάδερφο με το "παπάκι που πάει στην ποταμιά".

Η πιο όμως έντονη αλλά και θλιβερή διαφήμιση είναι κατά τη γνώμη μου εκείνη, που ένας νεαρός με robe de chambre προσκαλεί έναν άλλο "έλα όπως είσαι" για να παίξει τυχερά παιχνίδια. Και ξαφνικά κάθε μπαλκόνι της πρόσοψης μιας πολυκατοικίας γεμίζει από παρέες νέων με ενδυμασίες που σηματοδοτούν διαφορετικά επαγγέλματα, οι οποίοι τραγουδούν και χορεύουν σε διονυσιακή , θα έλεγα, έξαρση, γιορτάζοντας τη συμμετοχή τους σε τυχερά παιχνίδια ! Τι σημασία έχει μπροστά στη χαρά του κέρδους που εξασφαλίζει την ευπορία στη ζωή, η γραμμή που περνά κάτω κάτω, υπενθυμίζοντας τον κίνδυνο απώλειας περιουσίας...

Έτσι και το τραγούδι που θα πάει εφέτος στη eurovision, με την αενάως επαναλαμβανόμενη λέξη :"Φέρτο". 

Χωρίς να έχει στίχους ή μουσική αξιόλογη, όμως εκφράζει την ίδια λαχτάρα της νεολαίας μας. Αλλά και του ίδιου τού Ακύλα, που στη ζωή του πέρασε δυσκολίες, ταλαιπωρίες και απογοητεύσεις.

«Παπᾶ ἐφέντη, ἐρχόμαστε νύχτα νά ληστέψωμε τό χωριό σας καί δέν μᾶς ἀφήνουν νά περάσωμε δύο καβαλλάρηδες…»

Ο π. Σοφιανός ἔζησε ἀπό τό 1850 ἕως τό 1915 στόν συνοικισμό Βαρτάντων τῆς περιοχῆς Ἀργυρουπόλεως (πόλη τοῦ νομοῦ Τραπεζούντας καί ἕδρα τῆς ἐπαρχίας Χαλδίας, ἡ ὁποία Τουρκιστί ὀνομάζεται Κιμισχανᾶ ἤ Γκιουμούς χανέ καί εἶναι στόν νότιο Πόντο).

 Γεννήθηκε καί ἀνατράφηκε μέσα σέ ἱερατική οἰκογένεια, τῆς ὁποίας τό γενεαλογικό δέντρο ἀπό πατέρα ἀριθμοῦσε πρός τά πίσω 16 γενιές ἱερέων, μέ τόν ἴδιο νά ἀποτελῆ τόν 17ο. Οἱ χρόνοι ἦταν δύσκολοι γιά τήν ἐπιβίωση τῶν χριστιανῶν ἀνάμεσα σέ μουσουλμανικό στοιχεῖο, πού ἦταν μέν σέ γειτονικά χωριά, ἀλλά περιέβαλλε τήν χριστιανική κοινότητα. Ὑπῆρχαν περιπτώσεις ἀπό μικροαφορμές νά ἐπιτίθενται οἱ Τοῦρκοι στούς Χριστιανούς, νά ἁρπάζουν τά περιουσιακά τους στοιχεῖα καί νά τούς ἀφήνουν μέσα στήν φτώχεια..

Ἀπό τούς καρπούς τῶν κτημάτων καί τόν τρύγο τῶν μελισσῶν ἔδινε ὡς εὐλογία σέ ἀνθρώπους, σέ οἰκογένειες, πού στεροῦνταν τά ἀπαραίτητα ἀγαθά. Τίς ἐλεημοσύνες δέν τίς ἔκανε ὁ ἴδιος, ἀλλά ἔστελνε κατά τίς βραδινές ὧρες τήν νύφη του….

Γιά τήν εἰρήνη καί τήν ἀσφάλεια τοῦ χωριοῦ καί τῶν ἐνοριτῶν του ἔκανε προσευχές καί ἀγρυπνίες καί ὁ Θεός φύλαξε, ὥστε ποτέ οἱ Τοῦρκοι νά μήν βιοπραγήσουν στό χωριό τους.

 Ἔλεγαν οἱ Τοῦρκοι χωροφύλακες (τσανταρμάδες) στόν π. Σοφιανό: «Παπᾶ ἐφέντη, ἐρχόμαστε νύχτα νά ληστέψωμε τό χωριό σας καί δέν μᾶς ἀφήνουν νά περάσωμε δύο καβαλλάρηδες λευκοφορεμένοι˙ μᾶς κυνηγοῦν. Ποιοί εἶναι αὐτοί;». 

Προφανῶς θά ἦταν οἱ Ἅγιοι Θεόδωροι, οἱ προστάτες τοῦ χωριοῦ, στά ὀνόματα τῶν ὁποίων ἦταν ἀφιερωμένος ὁ Ναός τοῦ χωριοῦ Βαρτάντων.

π. Σοφιανός Τσαντσαρίδης.Ἀπόσπασμα ἀπὸ τό βιβλίο: «Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο», Γ’ τόμος, Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος) Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής]

πηγή

Άγιος Θεόδωρος ο Νεομάρτυρας ο Βυζάντιος(+17 Φεβρουαρίου)

Ο Άγιος Νεομάρτυς Θεόδωρος καταγόταν από το Νεοχώρι της Κωνσταντινουπόλεως. 

Ο Θεόδωρος ήταν ζωγράφος και εργαζόταν στα ανάκτορα. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να τον προσελκύσουν στην μουσουλμανική θρησκεία και το επέτυχαν. Ο Άγιος όμως ανάνηψε και μετανόησε γι αυτό. Έτσι κατέφυγε στη Χίο και έμεινε κοντά σε ένα πνευματικό πατέρα, τον Άγιο Μακάριο το Νοταρά.

Εκεί καθημερινά εμελετούσε τα μαρτύρια των Αγίων και βιβλία ψυχοφελή και κατανυκτικά. Από ημέρα σε ημέρα ηύξανε σε αυτόν η κατάνυξη και ο πόθος του μαρτυρίου. Έτσι έφθασε στη Μυτιλήνη, όπου ενώπιον των αρχών ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό και απεκήρυξε την μωαμεθανική θρησκεία. 

Η Εκκλησία δεν έρχεται να στερήσει τον έρωτα, έρχεται να τον σώσει από την παραμόρφωση που τον κάνει να πονά.

 Σκεφτόμουν πως οι άνθρωποι σήμερα διψούν για έρωτα, το ομολογούν, το κυνηγούν, το τραγουδούν, το γιορτάζουν, κάθε ημέρα ή σε συγκεκριμένες, το κάνουν σχεδόν κέντρο της ύπαρξής τους. Κι όμως μέσα σ' όλη αυτήν την ένταση, υπάρχει μια ανεξήγητη κόπωση. Μια κόπωση που δεν έχει να κάνει με την έλλειψη εμπειριών αλλά με το ότι τίποτα απ' όσα ζουν δεν τους γεμίζει όπως περίμεναν. Σαν να αγγίζουν κάτι που αρχικά μοιάζει πλήρες και απόλυτο, στο τέλος όμως αφήνει μέσα τους ένα κενό που δεν κλείνει. Κι αυτό το κενό δεν το παραδέχονται εύκολα, γιατί θα σήμαινε ότι αυτό που ονόμασαν «έρωτα» δεν τους έδωσε τελικά αυτό που ζητούσαν..

 Την ίδια στιγμή, η Εκκλησία μιλά για αγάπη αλλά αυτό που φτάνει μέχρι τον άνθρωπο δεν είναι όλο το βάθος αυτής της λέξης. Όχι γιατί η Εκκλησία δεν έχει τον λόγο και την αλήθεια αλλά γιατί εμείς δεν κατορθώνουμε πάντοτε να τα μεταφέρουμε με τρόπο που να ενεργοποιεί, που να πυροδοτεί την καρδιά. Έτσι, η αγάπη ακούγεται σαν κάτι που πρέπει να κάνεις, σαν μία στάση ζωής που οφείλεις να κρατήσεις κι όχι σαν αληθινή ζωή που γεννιέται μέσα σου και σε κινεί.

Και κάπου εκεί δημιουργείται ένα ρήγμα που δεν είναι απλώς θέμα λέξεων αλλά υπαρξιακό θέμα για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ακούει «αγάπη» και σκέφτεται καθήκον, ενώ όταν λέει «έρωτας» εννοεί κίνηση, ένταση, ζωή. Δεν καταλαβαίνει ότι στην πραγματικότητα μιλά για την ίδια δύναμη, η οποία είτε μένει περιορισμένη στον εαυτό μας, είτε ανοίγεται και γίνεται κοινωνία με τους άλλους.

 Γιατί η καρδιά δεν ζητά απλώς να αισθανθεί, ζητά να ενωθεί, να βγει από τη μοναξιά της, να πάψει να είναι κλεισμένη στον εαυτό της. Κι αυτό που ονομάζει έρωτα, είναι η πιο δυνατή φανέρωση αυτής της υπαρκτής ανάγκης.

Καθ'οδόν προς το Μαρτύριο ,έψαλλαν μόνοι τους την νεκρώσιμη ακολουθία.!

Ο ιερομάρτυρας Μητροπολίτης Σεραφείμ (Τσιτσάγκωφ) 

Ιερομάρτυς Σεραφείμ Τσιτσάγκωφ με την οσία Πάσσα Ιβάνοβνα την δια Χριστόν σαλή.

Ο π. Σεραφείμ δεν ήταν ένας συνηθισμένος ιερέας. Πριν γίνει μοναχός και έπειτα επίσκοπος Τβερ, ήταν διακεκριμένος αξιωματικός του πυροβολικού, ήρωας του Ρωσοτουρκικού πολέμου και ένας από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. Ο π.Σεραφείμ ήταν ο τελετάρχης της ανακομιδής και τής αγιοκατατάξεως τού οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ.
​
​Το 1937, ο π Σεραφείμ ήταν πλέον 81 ετών, βαριά άρρωστος και καθηλωμένος στο κρεβάτι. Οι πράκτορες της μυστικής σταλινικής αστυνομίας πήγαν στο σπίτι του για να τον συλλάβουν. Επειδή ήταν αδύνατο να περπατήσει, δεν τον άφησαν ούτε καν να πεθάνει στο σπίτι του.
Τον μετέφεραν έξω από το σπίτι πάνω σε ένα φορείο και τον έβαλαν σε ένα ασθενοφόρο, γιατί δεν μπορούσε να καθίσει ούτε στο περιπολικό.
​Παρά τους πόνους και τον εξευτελισμό, ο γέροντας Μητροπολίτης διατήρησε μια απίστευτη γαλήνη.
​Στη φυλακή Ταγκάνκα, τον ανέκριναν ενώ ήταν ξαπλωμένος στο φορείο. Δεν λύγισε, δεν κατέδωσε κανέναν και δεν αποκήρυξε την πίστη του.

Πρίν την θανάτωση του στις 11.12.1937,μαζί με άλλους ιερωμένους στο κρεματόριο του Μπούτοβο, έψαλλε μόνος του την νεκρώσιμη ακολουθία στη διάρκεια της μεταφοράς τους στον τόπο του μαρτυρίου τους...

Ξεκίνησε ο π.Σεραφείμ Τσιτσάγκωφ και συμμετείχαν όλοι οι επιβαίνοντες μελλοθάνατοι, ψάλλοντας την δική τους εξόδιο ακολουθία.

Αναφέρεται πως οι φρουροί τους φώναζαν να πάψουν αλλά αυτοί συνέχιζαν....σκεφτείτε στη χειμωνιάτικη Μόσχα ένα καμιόνι να αντηχεί το «Άμωμοι εν οδώ...» καθ οδόν προς τον τόπο εκτέλεσης ..

Επειδή δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, τον εκτέλεσαν ενώ ήταν ξαπλωμένος στο φορείο του.

Ο βίος του ΕΔΩ

Ο ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ ΑΕΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !

Το 1916, κατά τη διάρκεια της κατάληψης της πόλης της Τραπεζούντας από τον ρωσικό στρατό, οι νέοι διοικούντες αποφάσισαν να επεκτείνουν τον πολεοδομικό σχεδιασμό της πόλης, δημιουργώντας μια νέα οδό (η σημερινή οδός Maraş Caddesi), στη μέση περίπου της οχύρωσης της κάτω πόλης.

Οι Έλληνες εργάτες που κατεδάφισαν τα τείχη στον δυτικό τομέα, για να επεκταθεί ο δρόμος προς τη συνοικία του Εξωτειχίου, κατά τη διάρκεια των εργασιών ανακάλυψαν μια πλάκα με δικέφαλο αετό. Αποφάσισαν να την κρύψουν, προκειμένου να τη διασώσουν.

Λίγα χρόνια αργότερα, το εύρημα αυτό μεταφέρθηκε από τους πρόσφυγες της Τραπεζούντας στη νέα τους πατρίδα στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, και συγκεκριμένα στην Καλαμαριά. Όταν κατασκευάστηκε εκεί ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (ολοκληρώθηκε το 1932), το ανάγλυφο με τον δικέφαλο φυλασσόταν αρχικά στο ιερό του ναού και μετά εντοιχίστηκε στην πρόσοψη του δυτικού πρόπυλου.

Στο μνημειώδες έργο τους για τον Βυζαντινό Πόντο με τίτλο «The Byzantine monuments and topography of the Pontos», οι A. Bryer και D. Winfield σχεδίασαν έναν χάρτη με το σχέδιο της οχύρωσης της πόλης, αμέσως μετά την αποκατάσταση και επέκτασή της το 1324 από τον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Αλέξιο Β΄ Μέγα Κομνηνό (1297-1330). Στη δυτική όψη της νέας οχύρωσης που πρόσθεσε ο Αλέξιος κάτω από το μεσαίο κάστρο της πόλης, οι δύο συγγραφείς υποδεικνύουν (με ερωτηματικό) τη θέση ενός αναγλύφου με δικέφαλο αετό.

... ο άνθρωπος γίνεται πηγή όταν προσφέρει·και γίνεται ουρανός όταν αγαπά....

Πείνασα κι ήταν η πείνα μου σαν νύχτα αβάφτιστη,σαν γη ραγισμένη που καρτερεί τη βροχή.

Δίψασα κι ήταν η δίψα μου φωνή από τα βάθη των αιώνων, στεναγμός ανθρώπινος που ζητά ουρανό.

Κι εσύ,με χέρι αθόρυβο και βλέμμα που δεν φοβήθηκε την έλλειψη,έκοψες τον άρτο της καρδιάς σου και έσταξες νερό από την πηγή σου.

Δεν ήταν ψωμί μονάχα ήταν ήλιος που ανέτειλε μέσα στην ερημιά.
Δεν ήταν νερό μονάχα ήταν χάρη που κυλούσε στις ρωγμές του κόσμου.

Πείνασα και με έθρεψες όχι με σιτάρι,μα με παρουσία.
Δίψασα και με πότισες όχι με νερό, μα με έλεος.

Και ενώ νόμιζες πως έσκυβες πάνω σε έναν ξένο,έσκυβες πάνω στο άπειρο.
Ενώ άπλωνες το χέρι σε σώμα ταπεινό, άγγιζες το πρόσωπο του Αιώνιου.

Η πείνα μου ήταν δοκιμασία,η δίψα μου ήταν καθρέφτης·κι εκεί,
στη μικρή σου πράξη,άστραψε η σωτηρία του κόσμου.

Γιατί ο άνθρωπος γίνεται πηγή όταν προσφέρει·και γίνεται ουρανός
όταν αγαπά.

Αλέξανδρος Κούρος

Είκοσι χρόνια διηκόνησε στο Λεπροκομείο της Χίου συναναστρεφόμενος,καθημερινώς ,με τους λεπρούς...

Είκοσι χρόνια διηκόνησε στο Λεπροκομείο της Χίου και δεν υπήρξε μετάδοσις της νόσου..Η Χάρις του Θεού τον εσκέπαζε!
" ... Κι ο Άγιος Άνθιμος,
τί αγώνα,τί ευσέβεια,τί πίστη,
τί άσκηση,τί προσευχή,τί νηστεία!

Είκοσι χρόνια διηκόνησε στο Λεπροκομείο της Χίου  έχων λάβει την Ιερωσύνη στη Μικρά Ασία, συναναστρεφόμενος , καθημερινώς ,με τους λεπρούς,να κουβεντιάζει, να τρώει, να πίνει, να τους κοινωνεί, να τους διαβάζει ευχές.

Κι όμως η Χάρις του Θεού τον εσκέπαζε και δεν υπήρχε μετάδοσις της νόσου, αντιθέτως εκ μέρους του, υπάρχει, υπήρχε η μετάδοσις της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος στους λεπρούς αλλά και σε όλους όσους έτρεχαν κοντά του για να λάβουν ίαση, υγεία, άφεσιν αμαρτιών, συμβουλές και τεκνογονία.

"ἐπείνασα γάρ, καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καί ἐποτίσατέ με".Τοιχογραφία.

"ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καί ἐποτίσατέ με"(από τη σημερινή ευαγγελική περικοπή). Τοιχογραφία, ναός Ταξιαρχών, Μηλιές Πηλίου,

πηγή

Ο διάβολος κουβαλάει μαζί του μία λόγχη,μία κουβέρτα και μία τρομπέτα...

Όσιος Σοφιανός της Μονής Αντίμ ο Ομολογητής

 Ο διάβολος κουβαλάει μαζί του μία λόγχη,μία κουβέρτα και μία τρομπέτα
Την λόγχη για να σε κεντρίζει και να σε σπρώχνει στην αμαρτία,την κουβέρτα για να κρύβεις από κάτω τις αμαρτίες και μία τρομπέτα για να διαλαλεί τις αμαρτίες σου,να σε περιπαίζει,να σε αποθαρρύνει,για να μην έχεις το θάρρος να γυρίσεις στον Θεό.

proskynitis.blogspot

Και το πιο τρομακτικό ή το πιο αληθινό, είναι ότι κανείς δεν ήξερε(Κυριακή Απόκρεω)

Αύριο, η Εκκλησία θα σταθεί μπροστά σε ένα από τα πιο επικίνδυνα κείμενα του Ευαγγελίου. Όχι γιατί μιλά για το τέλος, αλλά γιατί μιλά για το παρόν με τρόπο που δεν μας αφήνει να κρυφτούμε. 

Η ευαγγελική περικοπή της Μελλούσης Κρίσεως δεν είναι μια αφήγηση που τοποθετείται σε έναν μακρινό χρόνο, σε ένα απώτερο «τότε». Είναι ένα ρήγμα που ανοίγει μέσα στο τώρα, μέσα στη ζωή όπως τη ζούμε, μέσα στις πιο μικρές, σχεδόν ασήμαντες κινήσεις της καθημερινότητας. Και κάθε φορά που διαβάζεται λειτουργικά, δεν περιγράφει απλώς κάτι που θα συμβεί.Αποκαλύπτει κάτι που ήδη συμβαίνει.

Δεν αρχίζει με τρόμο αυτή η περικοπή. Αρχίζει με μια αργή μετατόπιση του φωτός. Σαν να αλλάζει η πυκνότητα του κόσμου. Σαν να αποσύρεται ξαφνικά κάθε άλλο νόημα και να μένει μόνο ένα ερώτημα που δεν ακούστηκε ποτέ καθαρά όσο ζούσαμε: πού ακριβώς στεκόταν ο Θεός μέσα στην καθημερινότητα;

«Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ…»
Η φράση αυτή δεν ανοίγει μια σκηνή θεάματος. Δεν στήνει μια αποκαλυπτική εικόνα με κεραυνούς και μεγαλείο. Είναι πιο σιωπηλή από αυτό. Σαν να φωτίζεται ξαφνικά το ίδιο το ύφασμα της ζωής και να φαίνεται, χωρίς καμία δραματουργία, τι υπήρχε πάντα εκεί και δεν το είδαμε.
Η δόξα δεν έρχεται να προσθέσει κάτι. Έρχεται να αποκαλύψει.
Και τότε αρχίζει η διάκριση. Όχι σαν καταδίκη, αλλά σαν διαύγαση. Πρόβατα και ερίφια. Όχι καλοί και κακοί. Όχι δίκαιοι και άδικοι με την ηθική έννοια. Αλλά δύο τρόποι υπάρξεως.
Ο ένας τρόπος είναι να μπορείς να διαβάζεις το σώμα του άλλου ως αίτημα.
Ο άλλος τρόπος είναι να περνάς δίπλα του χωρίς να συμβαίνει τίποτα μέσα σου.
Και το πιο τρομακτικό ή το πιο αληθινό, είναι ότι κανείς δεν ήξερε.

Οι δίκαιοι δεν λένε: «ναι, το κάναμε γιατί ξέραμε». Ρωτούν: «πότε;». 

Δεν έχουν συνείδηση της αρετής τους. Δεν έχουν κρατήσει λογαριασμό. Δεν έχουν ζήσει με την αγωνία της ανταμοιβής. Έζησαν μέσα σε έναν τρόπο υπάρξεως όπου η ανταπόκριση στην ανάγκη ήταν σχεδόν αυτονόητη, σχεδόν σωματική, σχεδόν ακούσια.

Και οι άλλοι; Ρωτούν ακριβώς το ίδιο. «Πότε σε είδαμε;».

 Δεν θυμούνται κάποια συνειδητή άρνηση. Δεν θυμούνται να έκλεισαν την πόρτα στον Θεό. Απλώς δεν Τον είδαν ποτέ.

Αυτό είναι το πιο βίαιο σημείο της περικοπής:

"Μα τί έκανα τόσο καιρό; Πού ήμουν τόσα χρόνια;.."

«...η Χάρις συμπαρίσταται σε όλα τα στάδια και φωτίζεται ο νους του ανθρώπου και καταλαβαίνει και λέει:

 “Μα τί έκανα τόσο καιρό; Πού ήμουν τόσα χρόνια; Τι αμαρτίες είναι αυτές που έκανα; Τί σκοτάδι ήταν αυτό στο οποίο βρισκόμουν;”
 Παρά ταύτα όμως, πάλι ελάχιστα μπορεί να κάνει, γιατί η καρδία του ανθρώπου ακόμα είναι αιχμάλωτη.
Όταν ελευθερωθεί η καρδία μέσα από την πνευματική εργασία της ταπεινώσεως, του πένθους, των δακρύων, της προσευχής, των Μυστηρίων, ο άνθρωπος ενώνεται με τον Θεό και αγαπά τον Θεό, τους ανθρώπους, την δημιουργία, τον εαυτό του.
Γίνεται όπως τον έπλασε ο Θεός, τόσο όμορφος και τόσο ωραίος.»

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ σχολείου Ἑκάλης

Ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως ( Βig Βang ) εἶναι σήμερα ἡ ἐπικρατέστερη θεωρία ποὺ ἐξηγεῖ πειστικὰ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Σύμφωνα μὲ τὴ θεωρία αὐτὴ ὁλόκληρη ἡ μᾶζα τοῦ Σύμπαντος ἦταν κάποτε συγκεντρωμένη σὲ ἕνα ἀπειροελάχιστο σημεῖο ἄπειρης πυκνότητας καὶ τεράστιας θερμοκρασίας. Κάποια στιγμή, πρὶν ἀπὸ 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, αὐτὸ τὸ σημεῖο ἐξερράγη καὶ σταδιακὰ ἄρχισε νὰ διαμορφώνεται τὸ σύμπαν ( στοιχειώδη σωματίδια, ἄτομα, χημικὰ στοιχεῖα, ἄστρα, γαλαξίες κ.λπ. ). Μαζὶ μὲ τὴν ὕλη καὶ τὴν ἐνέργεια δημιουργήθηκαν ὁ χρόνος καὶ ὁ χῶρος. Ἔκτοτε τὸ σύμπαν διαρκῶς διαστέλλεται καὶ συνεχῶς ψύχεται. Ἡ θεωρία αὐτὴ ἦλθε νὰ σαρώσει τὴν προηγούμενη θεωρία ἑνὸς σύμπαντος ποὺ ὑπῆρχε πάντα σὲ ἕνα ἄπειρο χρόνο. Δηλαδὴ μίας θεωρίας ποὺ ὑποστήριζε τὴν αἰωνιότητα τῆς ὕλης.

Μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς θεωρίας τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως οἱ περισσότεροι ὑλιστὲς ἐγκατέλειψαν ἀναγκαστικὰ τὴν παλιὰ πεποίθηση περὶ αἰωνιότητας τῆς ὕλης καὶ υἱοθέτησαν τὴ ἄποψη περὶ δημιουργίας τοῦ Σύμπαντος «ἐκ τοῦ μηδενός». Ἀλλὰ ἡ δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος «ἐκ τοῦ μηδενὸς» ὑπῆρχε ἤδη ἀποθησαυρισμένη στὰ κείμενα τῆς Γενέσεως τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ χριστιανικὴ καὶ τὴν ἀθεϊστικὴ θεώρηση περὶ δημιουργίας «ἐκ τοῦ μηδενός», ὑπάρχει στὸ ἑξῆς ἐρώτημα: Τί ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Ἔκρηξη αὐτοῦ τοῦ ὑπερπυκνοῦ ἀτόμου; Δύο εἶναι οἱ πιθανὲς ἀπαντήσεις. Ἡ μία εἶναι ὅτι ὑπῆρχε τὸ τίποτα, τὸ ἀπόλυτο κενό, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ξεπήδησε αὐτομάτως τὸ σύμπαν. Ἡ δεύτερη λέει ὅτι ὑπῆρχε ὁ Θεὸς ποὺ ἀπὸ τὸ τίποτα ἔφερε τὸ σύμπαν σὲ ὕπαρξη.

Στην ουράνια Βασιλεία θα μπουν όσοι μετέχουν στην καθολικότητα της αγάπης(ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ)

Η αναβάθμιση του σύμπαντος κτιστού κόσμου, που θα λάβει χώρα κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και την τελική κρίση των ανθρώπων, θα συγκλονίσει τους πάντες. Στο κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός θα πρωταγωνιστήσει όχι μόνο ο Θεός, αλλά και ο άνθρωπος (Κυριακή της Απόκρεω).

Πώς θα γίνει όμως αυτό;
 Ο άνθρωπος όχι μόνο θα συμβάλει στη νέα μορφή της άψυχης κτίσης, αλλά κυρίως θα καθορίσει τη δική του θέση στο γίγνεσθαι του νέου κόσμου. Καταλύτης στις διεργασίες αυτές θα είναι η άσκηση της αγάπης. Ο άνθρωπος έχει μέσα του ένα στοιχείο εκρηκτικής σημασίας, που ίσως ούτε καν το υποπτεύεται. Μπορεί να είναι άνθρωπος καθολικός. Να έχει καθολικότητα. Δηλαδή;
 Οι Εβραίοι, πορευόμενοι προς Χαναάν, αμάρτησαν καθ’ οδόν βαριά πολλές φορές. Ο Θεός αποφάσισε να τους εξαφανίσει από προσώπου της γης. «Θα κάνω εσένα μεγάλο έθνος», είπε στον Μωυσή. Εκείνος όμως ζητούσε πάντα από τον Θεό να αλλάζει απόφαση. «Αν δεν τους συγχωρήσεις, έλεγε, εξάλειψε μαζί με αυτούς και εμένα από το βιβλίο σου, όπου με έχεις γραμμένο» (Εξ. 32, 9-11. 32).

 Έλεγε και ο απόστολος Παύλος, ότι μεγάλη λύπη και βαθύς, αδιάλειπτος πόνος διακατείχαν την καρδιά του για τους ομοεθνείς του, τους συγγενείς κατά σάρκα Ισραηλίτες, επειδή αρνήθηκαν τον Χριστό. «Θα ευχόμουνα, λέει, να χωρισθώ εγώ από τον Χριστό χάριν των αδελφών μου των Ισραηλιτών» (Ρωμ. 9, 3).

Καί ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δέ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον...(ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ)

Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον (Ματθ. 25, 46)
Καὶ αὐτοὶ θὰ μεταβοῦν στήν αἰώνια κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στήν αἰώνια ζωή».

  Κάθε άνθρωπος υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται τον θάνατο. Έτσι κι αλλιώς είμαστε πλασμένοι για να πεθάνουμε. Ο θάνατος και η φθορά υπάρχουν στο DNA κάθε ζωντανού οργανισμού, όπως και των ανθρώπων.

  Η παράδοσή μας λέει ότι ο θάνατος είναι συνέπεια της απόφασής μας να διαχειριστούμε τη ζωή μας αυτεξούσια, χωρίς σχέση με τον Θεό, αλλά απόπειρα να εξουσιάσουμε τα πάντα και τον συνάνθρωπο και την κτίση. Το κακό τότε θα ήταν αθάνατο. Και ο Θεός δίνει τον θάνατο όχι ως τιμωρία, αλλά ως όριο για να μπορεί ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από τα δεσμά του κακού. 

 Στην πραγματικότητα θάνατος είναι ο πνευματικός της ύπαρξης. Του εγωκεντρισμού. Της αυτοθέωσης. Ο σωματικός θάνατος είναι ένα επεισόδιο στη ζωή μας, που θα έρθει, αλλά δεν θα μας νικήσει. Το σώμα μας θα τον υποστεί. Το πνεύμα μας, η ψυχή μας θα συνεχίσει ως γρηγορούσα συνείδηση να κοινωνεί ή να παραμένει ακοινώνητη. Να αγαπά και να χαίρεται σε μία άλλη διάσταση, χωρίς φθορά και κακό και λύπη, ανερμήνευτη και ιδωμένη στην προοπτική της σχέσης με τον Χριστό. Ή ως μία κατάσταση στην οποία τα πνευματικά μάτια θα είναι κλειστά και το μόνο που θα υπάρχει είναι ο θυμός γιατί ο Θεός αγαπά, υπάρχει, μας δίνεται, ενώ εμείς θέλουμε να είμαστε θεοί. Η κόλασή μας. Ο Θεός και οι άλλοι. Κι αυτό θα είναι μια αιωνιότητα, διότι πλαστήκαμε ελεύθεροι. Και η ελευθερία είναι δώρο πικρό, μα αναφαίρετο.

«Χριστέ μου,τον(την) αγαπημένο(νη) μου,έχε τον(την) κοντά Σου»!

Εν όψει Ψυχοσάββατου..
Κάποιοι άνθρωποι μόλις ακούσουν περί θανάτου χτυπούν ξύλο, άλλοι φτύνουν στον κόρφο τους,τι δείχνουν όλα αυτά;
Ένα πράγμα...Ανασφάλεια, φόβο!
Ο φόβος όμως αυτός δεν φεύγει όταν κλείσουμε τα μάτια στον θάνατο
(όταν δηλαδή κάνουμε σαν μην υπάρχει),αλλά όταν ανοίξουμε τη σχέση μας με τον Χριστό.
Όταν υπάρχει ζωντανή σχέση με τον Χριστό, ακόμη κι όταν η ζωή μας διασταυρωθεί με τον θάνατο, εκείνος δεν αφήνει πάνω μας τη σκιά του.
Πονάμε, κλαίμε, λυγίζουμε αλλά συνεχίζουμε να ζούμε.

Στην αντίθετη περίπτωση,βλέπεις ανθρώπους που παύουν να ζουν,θα ’λεγε κανείς πως ο θάνατος του ανθρώπου τους σταμάτησε και τη δική τους ζωή.
Και τότε ο θάνατος δεν επισκιάζει απλώς την ζωή τους,δεν γκριζάρει μόνο την καθημερινότητα τους,αλλά(σαν βδέλλα)απομυζά κάθε ικμάδα ζωντάνιας που έχει απομείνει.
Ακούμε συχνά να λένε: «ο καιρός είναι γιατρός».Ναι αλλά ο καιρός από μόνος του δεν θεραπεύει.
Αν ο πόνος θαφτεί,ο χρόνος δεν τον γιατρεύει αλλά απλά τον σκεπάζει.

“All I want is Christ in my life”.Η μεταστροφή του μπασίστα των ''Danzig''

Ο Josh Lazie, ο οποίος διετέλεσε μπασίστας για το θρυλικό heavy metal συγκρότημα ''Danzig'' στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ετοιμάζεται να γίνει δεκτός στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Πρόσφατα εμφανίστηκε στο podcast του Counterflow με παρουσιαστή τον Buck Johnson για να συζητήσει το ταξίδι του στην Ορθοδοξία. Ο 54χρονος μουσικός, που έχει απεξαρτηθεί από το αλκοόλ  και είναι νηφάλιος εδώ και 19 χρόνια, έχει προγραμματιστεί να βαπτιστεί το Μεγάλο Σάββατο, αφού ανακάλυψε την ορθόδοξη πίστη πριν από περίπου ένα χρόνο.

Josh Lazie, who served as bassist for the legendary heavy metal band ''Danzig'' in the late 1990s, is preparing to be received into the Orthodox Church.

He recently appeared on the Counterflow podcast with host Buck Johnson to discuss his journey to Orthodoxy. The 54-year-old musician, who has been sober for 19 years, is scheduled to be baptized on Holy Saturday after discovering the Orthodox faith approximately a year ago.

''Danzig'' is a heavy metal band formed in 1987 by vocalist Glenn Danzig, formerly of the punk band the Misfits. Known for their dark imagery and blues-influenced heavy metal sound, the band achieved mainstream success in the early 1990s. Lazie worked as a drum and bass technician for ''Danzig'' for many years before joining as bassist himself in the mid-to-late 1990s, departing in 2000.

Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΥΤΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 9η Φεβρουαρίου 2026

(Σχόλιο στις δηλώσεις του υπερφίαλου καθηγητή Yuval Noah Harari)

Έχουμε επισημάνει και αποδείξει επανειλημμένως, μέσα από τις ανακοινώσεις μας, το αναντίρρητο γεγονός ότι ο σύγχρονος κόσμος βιώνει τη χειρότερη και πολυπλευρότερη παρακμή σε ολόκληρη την ιστορική του πορεία. Διατελεί σε μια πρωτοφανή πνευματική και ηθική κατάπτωση, η οποία χαρακτηρίζεται από σύγχρονους Γέροντες και πνευματικούς ανθρώπους ως η «αποστασία των εσχάτων», όπως αυτή έχει προφητευθεί στη βιβλική και πατερική παράδοση της Εκκλησίας μας.

Όπως είναι γνωστό, η ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες κυριαρχείται πνευματικά και θρησκευτικά από το λεγόμενο «πνεύμα», τις αρχές και τα διδάγματα της αποκαλούμενης «Νέας Εποχής του Υδροχόου», η οποία φέρει βαθύτατα αντιχριστιανικό χαρακτήρα και αποσκοπεί στην περιθωριοποίηση του Χριστιανισμού, προβάλλοντας πίστεις διαμετρικά αντίθετες προς τη χριστιανική διδασκαλία.

Μία από τις βασικές δοξασίες που προωθεί το εν λόγω αντιχριστιανικό κίνημα είναι η αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θεός και, ως εκ τούτου, δεν έχει ανάγκη τον Θεό ούτε κάποιον σωτήρα εκτός του εαυτού του, αφού δήθεν διαθέτει από μόνος του τις δυνάμεις για να φθάσει στη «θεότητά» του. Αυτή η δαιμονική πίστη δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά το λεγόμενο «ευαγγέλιο του όφεως», το αρχέγονο ψεύδος του Σατανά προς τους Πρωτοπλάστους, ότι μπορούν να γίνουν θεοί αφ’ εαυτών: «ἔσεσθε ὡς θεοί» (Γεν. 3,4), χωρίς τον Θεό.

Ο ὁ διάβολος δέν κάνει φίλους, ἀλλά μόνο θύματα,

  Προκαλεί μεγάλη θλίψη και προβληματισμό το e-mail του Συλλόγου των Γονέων και Κηδεμόνων του 11ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Ιωνίας (Αθήνα), που προσκαλεί να κάνουν αίτηση στο «ΙΩΝΙΩΤΙΚΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ 2026». Όχι για το καρναβάλι καθ’ αυτό, ούτε για τη χαρά των παιδιών, γιατί η χαρά είναι ευλογία. Αλλά για το μήνυμα που επιλέγουν να τους μεταδώσουν.

 Όταν η παιδική συμμετοχή συνδέεται με όρους, σύμβολα και ορολογία που εξοικειώνουν τα παιδιά με το κακό (διάβολο), τότε δεν μιλάμε απλώς για αθώα μεταμφίεση. Μιλάμε για σύγχυση αξιών, για μια παιδεία που παύει να παιδαγωγεί και απλώς διασκεδάζει, χωρίς όρια και διάκριση. Τα παιδιά μας νομίζω δεν έχουν ανάγκη να ντυθούν «διαβολάκια» για να χαρούν. Έχουν ανάγκη από πρότυπα φωτός από χαρά που δεν ευτελίζει αλλά οικοδομεί. Αν η ένσταση αυτή σε τέτοιες προσκλήσεις θεωρείται γραφική, φονταμενταλιστική ή υπερβολική, τότε πράγματι κάτι βαθύτερο έχει χαθεί στον δρόμο. Και αυτό δεν είναι θέμα Εκκλησίας ή μη Εκκλησίας. Είναι θέμα ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας.

πηγή

Από το Πατρινό Καρναβάλι..!

Κάποτε στο Καρναβάλι τα παιδάκια  ντύνονταν μέ ἀθῶες στολές.Σιγά – σιγά οἱ στολές ἔγιναν πρόστυχες καί ἀσεβεῖς, μέχρι πού φθάσαμε ὁ σατανᾶς να βγαίνει χωρίς προσωπεῖο,μαζί με τους'' ιερείς'' του,τους μάγους γιά νά εὐφρανθεῖ μέ τό λαό πού τόν προσκυνάει μέ τήν κάθε εὐκαιρία. 

Δέν εἶναι ἀστεῖο, οὔτε παιδική γιορτούλα. 

Εἶναι ξεκάθαρη λατρεία τοῦ διαβόλου τόν ὁποῖο ἀποταχθήκαμε μέ τό βάπτισμά μας, ἀλλά δυστυχῶς πολλοί συντάσσονται μαζί του μέ τό βίο τους. Ἄς κρατήσουμε τά παιδιά καί τίς οἰκογένειές μας μακριά ἀπό τέτοιες πομπές, πού προκαλοῦν τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ. Καί ἄς προσευχηθοῦμε νά φωτίσει ὁ Θεός ὅσους ἀπό ἐπιπολαιότητα καί ἀδιαφορία πέφτουν στήν παγίδα πού προσφέρει λίγες ὧρες ξέφρενης διασκέδασης, μέ ἀντάλλαγμα ἀθάνατες ψυχές. Διότι ὁ διάβολος δέν κάνει φίλους, ἀλλά μόνο θύματα, τά ὁποῖα ἐξαπατᾶ μέ ἐφήμερες ἀπολαύσεις, δόξα καί χρήματα, γιά νά τούς ἐξασφαλίσει τήν ἀτελεύτητη κόλαση.

Ο Άγιος Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης και η «ευλογημένη» πέρδικα.

​Κάποτε, ένας κυνηγός που περιπλανιόταν στις πλαγιές του Άθωνα, κοντά στην Καλύβη του Αγίου στις Κερασιές, κατάφερε να πιάσει μια πέρδικα ζωντανή. Σκέφτηκε, λοιπόν, να την πάει στον Γέροντα ως δώρο, ξέροντας ότι ο Χατζη-Γεώργης αγαπούσε όλα τα πλάσματα του Θεού.

Όταν ο κυνηγός έφτασε και του πρόσφερε το πουλί, ο Χατζη-Γεώργης το πήρε στα χέρια του με μεγάλη τρυφερότητα. Το χάιδεψε και άρχισε να του μιλάει σαν να ήταν άνθρωπος.

— «Γιατί άφησες, καημένο μου, τα μικρά σου στο βουνό και ήρθες εδώ;» είπε ο Γέροντας.

​Ο κυνηγός απόρησε. Πού ήξερε ο Γέροντας ότι η πέρδικα είχε φωλιά;

Ο Χατζη-Γεώργης γύρισε τότε στον κυνηγό και του είπε γλυκά:

— «Παιδί μου, ο Θεός μας έδωσε τα ζώα για να μας υπηρετούν ή για να μας ομορφαίνουν τη ζωή, όχι για να χωρίζουμε τις μάνες από τα παιδιά τους χωρίς λόγο. Αυτή η πέρδικα έχει οκτώ μικρά που την περιμένουν τώρα και κλαίνε.»

​Ο κυνηγός έμεινε άναυδος. Ο Χατζη-Γεώργης άνοιξε τα χέρια του και το πουλί, αντί να πετάξει μακριά τρομαγμένο, κάθισε για λίγο στον ώμο του, του "ψιθύρισε" κάτι στο αυτί και μετά πέταξε προς το δάσος.

Ο κυνηγός συγκλονίστηκε τόσο πολύ από το γεγονός ότι ο Γέροντας γνώριζε μέχρι και τον αριθμό των μικρών της πέρδικας, που από εκείνη τη μέρα άφησε το όπλο του. Λέγεται μάλιστα πως έγινε ένας από τους ανθρώπους που βοηθούσαν τον Άγιο να μεταφέρει προμήθειες για τους φτωχούς, λέγοντας:

​«Αν ο Γέροντας πονάει για μια πέρδικα, φαντάσου πόσο πονάει για την ψυχή του κάθε ανθρώπου.»

Τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή του 1986 ὁ Αγ Παΐσιος εἶδε ἕνα ὅραμα πού εἶχε σχέση μέ τόν Γέροντα Χατζη-Γεώργη καί μέ τόν Χατζεφεντή.

Γι’ αὐτὸν μάλιστα ἔγραψε ξεχωριστὸ βιβλίο, τὸ ὁποῖο ἐκδόθηκε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1986.Τὸν ἴδιο χρόνο, τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ὁ Πατὴρ Παΐσιος εἶδε ἕνα ὅραμα ποὺ εἶχε σχέση μὲ τὸν Γέροντα Χατζη-Γεώργη καὶ μὲ τὸν Χατζεφεντή.

Ἐνῶ ἦταν στὸ Καλύβι του, βρέθηκε ξαφνικά στὸ Ἡσυχαστήριο, ὅπου παρακολουθοῦσε δύο ὄμορφα πουλάκια που πετούσαν γύρω ἀπὸ ἕνα δένδρο κελαηδώντας πολύ γλυκά.
«Ἔλα νὰ σὲ πιάσω», εἶπε στὸ ἕνα καὶ τὸ ἔπιασε. Προσπάθησε νὰ πιάση καὶ τὸ ἄλλο, ἀλλὰ ἐκεῖνο δὲν τὸν πλησίαζε καὶ συνέχισε νὰ πετάη.
Ὕστερα ἀπὸ πέντε ἡμέρες, στὶς 11 Φεβρουαρίου, τὸ Οἰκουμενικό Πατριαρχείο συναρίθμησε τὸν Πατέρα Ἀρσένιο (Χατζεφεντῆ) στὴν χορεία τῶν τιμωμένων Ἁγίων.

Ὁ Ὅσιος ἐξήγησε ὅτι τὸ πουλάκι ποὺ ἔπιασε, συμβόλιζε τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο, ἐνῶ τὸ ἄλλο τὸν ὅσιο Γέροντα Χατζη-Γεώργη.

ΟΤΑΝ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟΜΙΜΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ .ΨΕΥΔΟΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ AI.

Τα λεγόμενα AI ghosts ή deathbots, griefbots, είναι ίσως η πιο ανησυχητική και ταυτόχρονα συγκινητική εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης που έχει εμφανιστεί μέχρι σήμερα. Φαντάσου να χάνεις έναν αγαπημένο σου άνθρωπο – μητέρα, πατέρα, σύζυγο, παιδί – και ξαφνικά να μπορείς να «μιλήσεις» μαζί του ξανά. Να ακούσεις τη φωνή του, να δεις το πρόσωπό του να χαμογελάει στην οθόνη, να λάβεις απαντήσεις που θυμίζουν ακριβώς τον τρόπο που μιλούσε, που σκεφτόταν, που σε αγαπούσε. Ακούγεται σαν θαύμα. Σαν παρηγοριά από τον Θεό. Όμως, από ορθόδοξη ματιά, αυτό το «θαύμα» κρύβει μια βαθιά πνευματική παγίδα.

Πώς ακριβώς «ζωντανεύουν» αυτά τα ψηφιακά φαντάσματα;
 Η διαδικασία ξεκινά με τη συλλογή του ψηφιακού αποτυπώματος του ανθρώπου όσο ζει: μηνύματα, e-mail, αναρτήσεις στα social media, βίντεο, ηχογραφήσεις, ακόμα και προσωπικά ημερολόγια. Όσο περισσότερα δεδομένα, τόσο πιο πιστή η προσομοίωση. Μετά, αυτά τα δεδομένα «ταΐζονται» σε μεγάλα γλωσσικά μοντέλα, τα οποία μαθαίνουν το λεξιλόγιο, το ύφος, τις εκφράσεις, ακόμα και τις ιδιορρυθμίες σκέψης του συγκεκριμένου προσώπου.

Ο Ναός των Ταξιαρχών στο Κάτω Τρίτος Λέσβου.

Ο Ναός των Ταξιαρχών ειναι λίγο πιο έξω από το Κάτω Τρίτος Λέσβου.

Λέγεται ότι αποτελούσε Καθολικό Βυζαντινής γυναικείας Μονής και υπαγόταν στην ανδρική Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου που βρισκόταν στην ίδια περιφέρεια λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά.

 Το μοναστήρι διαλύθηκε πριν από το 1600 και στο εσωτερικό της εκκλησίας έχουν ανακαλυφθεί τρία στρώματα τοιχογραφιών Βυζαντινής τεχνοτροπίας.

(κειμ./φωτ.Μ.Μπακας)

πηγή

Το σπιτι του μεγάλου Ηλια Βενέζη στο Αϊβαλί!

Η οικία Μιχαήλ Μέλλου, του καταγόμενου από την Κεφαλλονιά πατέρα του συγγραφέα και της λεσβιακής καταγωγής μητέρας του (Βενέζης λεγόταν ο παππούς του Δημήτριος από την πλευρά της μητέρας του, το όνομα του οποίου χρησιμοποίησε σαν λογοτεχνικό ψευδώνυμο) βρίσκεται στο απάνω πλατύ σοκάκι του Αϊβαλιού. Πολύ κοντά στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας που επίσης καταρρέει.

Πιεζόμενος από τα συνεχή δημοσιεύματα στον ελληνικό και τουρκικό Τύπο αλλά και από την τοπική κοινωνία και τους φορείς της, ο ιδιώτης ιδιοκτήτης του σπιτιού ξεκίνησε εργασίες αποκατάστασης οι οποίες μάλιστα, εξωτερικά τουλάχιστον, έχουν προχωρήσει σημαντικά. Ήδη, αποκαταστάθηκε η στέγη του εμβληματικού για τον Μικρασιατικό Ελληνισμό σπιτιού, και οι όψεις του επιχρισμένου ξύλινου σκελετού ελαφρύ (μπαγδατί) άνω ορόφου που εδράζεται στο πέτρινο ισόγειο.
Ας σημειωθεί ότι ο ιδιώτης ιδιοκτήτης του ακινήτου αρνήθηκε να κάνει την παραμικρή δήλωση σχετικά με τη χρήση του ακινήτου. Πληροφορίες πάντως αναφέρουν ότι υπάρχει έκδηλο ενδιαφέρον από τον Δήμο.

Μέσα σε αυτήν διαδραματίστηκαν τα όσα τραγικά περιγράφει ο συγγραφέας στο ιστορικό βιβλίο του «Το Νούμερο 31328». Γεγονότα που αφορούν το τέλος του Μικρασιατικού Ελληνισμού στην Αϊβαλιώτικη Πολιτεία τον Σεπτέμβριο του 1922, τη σύλληψή του και τη ζωή του στα Τάγματα Εργασίας επί 14 μήνες έως και την απελευθέρωσή του μαζί με ελάχιστους επιβιώσαντες από τις κακουχίες συμπατριώτες του.

Ο Παπα-Τύχων είχε βάλει ''κανόνα'' στις μύγες, με το "Ευλογητός" να εξαφανίζονται...

Η μικρή εκκλησία του Τιμίου Στσυρού στο ομώνυμο Σταυρονικητιανό Κελλί, όπου εγκαταβίωνε ο άγιος Ιερομόναχος Τύχων ο Ρώσος και ο άγιος Παΐσιος. 

Στο εκκλησάκι αυτό λειτουργούσε ο Παπα-Τύχων.

  Το καλοκαίρι που η ζέστη θέρμαινε τα πάντα, άνοιγαν τα μικρά παράθυρα της εκκλησίας. Αλλά εμπαιναν μέσα μύγες κι ενα σωρό άλλα εντομα. 

 Ο Παπα-Τύχων είχε βάλει ''κανόνα'' στις μύγες, με το "Ευλογητός" να εξαφανίζονται από φοβο μήπως μαγαρίσουν τα Τίμια Δώρα. Οι μύγες και τα άλλα έντομα εκαναν υπακοή στον αγιο Γεροντα. 

Αυτο κατά μαρτυρία του αγιου Παϊσίου προς τον Ιερομόναχο Συμεών, που εγκαταβιώνει στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού και έζησε το θαύμα.

πηγή

Καρναβαλικές εκδηλώσεις, αντί νά θρηνοῦμε νυχθημερόν γιά τά ἀπερίγραπτα χάλια μας, μήπως καί ἐπισύρουμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ

 Πολλαπλασιάζονται χρόνο μέ τόν χρόνο οἱ ἐπίσημες καρναβαλικές ἐκδηλώσεις καί ἐπεκτείνονται σέ κάθε πόλη καί χωριό τῆς πατρίδας μας. Μέ ρυθμό καί μέ ἔνταση ἀντιστρόφως ἀνάλογα πρός τίς ἀνάγκες πού ἐπιβάλλουν πραγματικά τἀ ἄκρως ἀνησυχητικά σημεῖα τῶν Καιρῶν. 

Καί ἐπειδή βεβαίως ταυτόχρονα συνεχίζονται καί οἱ γνωστές δηλώσεις περί τοῦ πόσο σημαντική εἶναι ἡ «ἐπιτυχία» ὅλης αὐτῆς τῆς κατάντιας γιά τό...καλό τοῦ τόπου, ἀποδεικνύεται δυστυχῶς γιά μία ἀκόμη φορά ὅτι κάποιοι ἐπιμένουν στήν πεισματική ἄρνησή τους νά ἀντικρίσουν τή σκληρή πραγματικότητα. Εἴτε εἶναι δήμαρχοι καί λοιποί αὐτοδιοικητικοί παρατρεχάμενοι, εἴτε σωματεῖα αὐτοφερόμενα ὡς πολιτιστικά, εἴτε μαγαζάτορες πού ἐπείγονται νά πουλήσουν μερικούς καφέδες καί σουβλάκια παραπάνω, εἴτε πολῖτες πού συνεχίζουν νά παρεπιδημοῦν ἀμέριμνοι καί τραγικά ἀμετανόητοι στόν θλιβερό ἀνάποδο κόσμο τους.

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΟΥΡΤΑΤΙΑΝΗ

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Μουρτατιανής είναι το πολυτιμότερο θησαύρισμα που φυλάσσεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου, στο Νέο Σιδηροχώρι του νομού Ροδόπης.

Το Νέο Σιδηροχώρι ανήκει στον Δήμο Κομοτηνής και βρίσκεται 13 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης. Οι πρώτοι οικιστές του Νέου Σιδηροχωρίου ήταν Έλληνες πρόσφυγες από το Σιδηροχώρι (Σαμμάκοβο) της Ανατολικής Θράκης, που ανήκε διοικητικά στην επαρχία Σαράντα Εκκλησιών.Μετά τον ξεριζωμό του 1922, οι Σαμμακοβίτες έφεραν μαζί τους πολύτιμα ιερά κειμήλια και εικόνες, που φυλάσσονται μέχρι σήμερα στον ναό του χωριού.