Κάνοντας το σημείο του σταυρού αποδεχόμεθα δύο θεμελιώδη δόγματα της πίστεώς μας.

Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος

[...]Εμείς, οι Ορθόδοξοι, αγαπητοί, όταν κάνομε το σημείο του σταυρού μας, ενώνομε τα τρία δάκτυλα του δεξιού μας χεριού. Αυτό. Και αυτό σημαίνει ότι εδώ αποδεχόμεθα δύο πελώρια, θεμελιώδη, τα πρώτα, θα λέγαμε, δόγματα της πίστεώς μας. 

 Πρώτα το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Θεμελιώδες! Κάνοντας λοιπόν αυτά και εφόσον τα τρία δάκτυλα ενούνται, εδώ ενούνται, και είναι και ίσα, σημαίνει δέχομαι Έναν Θεό, τρία πρόσωπα, και τα τρία πρόσωπα είναι ίσα. Έτσι εκφράζω την πίστη μου εις τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν.

  Το δεύτερον: κάνω μετά το σημείον του σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Πιστεύω εις το δεύτερον μεγάλο δόγμα, της λεγομένης Θείας Οικονομίας. Δηλαδή της Ενανθρωπήσεως. Διότι παραδέχομαι τον Σταυρό, επειδή ενηνθρώπισε ο Υιός του Θεού και εσταυρώθη επί του Σταυρού. Αυτά τα δύο μεγάλα δόγματα τα ομολογώ και τα αποδέχομαι και τα φωνάζω, τα κράζω, όταν κάνω μετά παρρησίας το σημείον του Τιμίου Σταυρού.

Ακόμη, όταν κάνω τον σταυρό μου -κάπου, στην Άπω Ανατολή, ξέρω γω, στον Βόρειο Πόλο, στον Νότιο Πόλο,

Άγιος Μελέτιος Πηγάς-Ο ομολογητής Πατριάρχης Αλεξανδρείας(+12 Σεπτεμβρίου)

 ΛΑΜΠΡΟΣ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΣ Θεολόγος - Καθηγητής

Στους χαλεπούς χρόνους της οθωμανικής δουλείας η Θεία Πρόνοια ευδόκησε να αναδειχθούν μεγάλες πνευματικές μορφές, οι οποίες διακόνησαν, λάμπρυναν, στήριξαν την Εκκλησία του Χριστού και προσέφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες στο υπόδουλο Γένος μας. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μελέτιος Πηγάς, Πατριάρχης Αλεξανδρείας, μια σπουδαία μορφή του 16ου αιώνα.

Γεννήθηκε στον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης το 1549 από ευσεβείς, εναρέτους και εύπορους γονείς, οι οποίοι ενστάλαξαν στη ψυχή του βαθιά ευσέβεια και ενάρετη ζωή. Από μικρός έδειξε μεγάλη έφεση στα γράμματα και γι’ αυτό οι γονείς του φρόντισαν να πάρει την καλλίτερη δυνατή παιδεία, κοντά στους σπουδαιότερους δασκάλους της εποχής του, μεταξύ των οποίων υπήρξε ο φημισμένος ιερομόναχος Μελέτιος Βλαστός. Κοντά του διδάχτηκε την ελληνική και λατινική γλώσσα, γραμματική, φιλοσοφία και ρητορική. Επίσης κοντά στον σπουδαίο αυτό δάσκαλο διδάχτηκε τον ενάρετο και ηθικό βίο, ο οποίος τον ακολούθησε σε ολόκληρη την ζωή του.

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κρήτη, και σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, μετέβη στην Ιταλία, στο φημισμένο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Σπούδασε φιλοσοφία, θεολογία, ιατρική και νομική. Αλλά το πνευματικό κλίμα εκεί ήταν άκρως εχθρικό προς τους ορθοδόξους σπουδαστές, οι οποίοι δέχονταν ισχυρές πιέσεις να αποδεχτούν τις δυτικές κακόδοξες αρχές και δυστυχώς πολλοί υπέκυπταν, ερχόμενοι κατόπιν στην Ελλάδα έκαναν προσηλυτισμό υπέρ του Παπισμού. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ο Μελέτιος και τις αφόρητες πιέσεις των παπικών, παρέμεινε αμετακίνητος στην ορθόδοξη πίστη, δεν διανοήθηκε να ενδώσει στις κακοδοξίες τους.

Επίσης είχε να αντιμετωπίσει και ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα. Τα παπικά πανεπιστήμια, προκειμένου να χορηγήσουν τους τίτλους σπουδών στους αποφοίτους, απαιτούσαν ορκωμοσία υποταγής στον “Πάπα”! 

Ο Μελέτιος βρέθηκε σε μεγάλο δίλημμα, αλλά εν τέλει δεν υπέκυψε στον εκβιασμό, αρνούμενος να δηλώσει υποταγή στον “Πάπα” και πίστη στα παπικά κακόδοξα δόγματα. Απέρριψε με οργή κάθε βέβηλη σκέψη να αρνηθεί την Ορθοδοξία και να ασπασθεί τον Παπισμό.

 Προτίμησε να στερηθεί τις πανεπιστημιακές περγαμηνές, παρά τον θησαυρό της ορθοδόξου πίστεως, της μόνης σώζουσας, πίστεως! Ήταν η πρώτη μεγάλη ομολογητική ηρωική του πράξη, η οποία σημάδεψε την κατοπινή του πολυτάραχη πορεία. 

Είναι πολύ χαρακτηριστική η ρήση του Γ. Βαλέτα: «Αυτή η παλληκαριά του, αυτή η σκληρή δοκιμασία της συνείδησής του, εθνικής και θρησκευτικής, άνοιξε μπροστά στα μάτια του νεαρού σπουδαστή όλο το σκοτεινό βάθος του παπισμού και τον έκανε να βάλει σαν πρώτιστο σκοπό της ζωής του την καταπολέμησή του και την απολύτρωση της πατρίδος από την καταστροφική επιρροή του. Τότε διατυπώνει ένα πρόγραμμα ζωής• να ντυθή το ράσο και να γίνη στρατιώτης της Ορθοδοξίας να σώση το νησί του και την Ελλάδα και όλη την ορθόδοξη Ανατολή απ’ τον κίνδυνο του εκλατινισμού, που προκαλούσε τότε στους μορφωμένους έλληνες χειρότερη ανησυχία και φόβο από τον τουρκικό ζυγό…» (Μελέτιος Πηγάς, Χρυσοπηγή, Αθήναι 1958 σ. 28).

Ο Σταυρός νικά

Ο Ισραήλ υπήρξε λαός απειθής και σκληροτράχηλος. Η σχέση του με τον Θεό ήταν διαρκώς μεταβαλλόμενη. Παρά τα θαυμαστά σημεία που συνόδευσαν την απελευθέρωσή του απ’ τη δουλεία της Αιγύπτου, η εμπιστοσύνη του προς τον Θεό δεν ήταν καθόλου δεδομένη. Με το πρώτο εμπόδιο η στάση του άλλαζε. Πολύ εύκολα επαναστατούσε και γόγγυζε. Ο Θεός προσπαθούσε με κάθε τρόπο να παιδαγωγεί τον λαό του. Και όταν όλα τα άλλα μέσα αποτύγχαναν, κατέφευγε σε δραστικές ενέργειες για να τον συνεφέρει.Έτσι, λίγο μετά την πρωτοφανή διάβαση της Ερυθράς θάλασσας, η έλλειψη νερού ανέδειξε στο έπακρο τη μικροψυχία των Ισραηλιτών και τους έφερε για μια ακόμη φορά σε οξεία σύγκρουση με τον Θεό. Ήταν στην έρημο Ραφιδείν, όπου ο Μωυσής χτύπησε με τη θαυματουργή ράβδο του τον βράχο που του υπέδειξε ο Θεός. Ένα ολόκληρο ποτάμι ξεπετάχτηκε για να πιεί ο λαός. Όμως ονομάστηκε ο τόπος εκείνος «Πειρασμός και Λοιδόρησις», γιατί ύβρισαν εκεί τον Κύριο και τον πίκραναν με την έλλειψη εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του.

Ο Θεός επέτρεψε τότε σ’ ένα γειτονικό πολεμικό λαό να τους επιτεθεί. Ήταν οι Αμαληκίτες, απόγονοι του Ησαύ, γιου του Ισαάκ. Επιτέθηκαν στην οπισθοφυλακή του Ισραήλ και χτύπησαν τους βραδυπορούντες. Ο Μωυσής έδωσε εντολή στον Ιησού του Ναυή να σχηματίσει μια επίλεκτη ομάδα και να αντεπιτεθεί. Και ενώ ξεκίνησε η μάχη, ο Μωυσής με τη συνοδεία του Ααρών και του Ωρ ανέβηκε στην κορφή κάποιου κοντινού βουνού για να παρακολουθεί.

Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΕΞΟΔΟΣ: ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Οι Έλληνες σκότωσαν τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας για πάντα.
Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΕΞΟΔΟΣ: ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Κείμενο του Tempus Invictus

Ένα από τα πιο άγνωστα και πιο σκοτεινά σημεία της Μικρασιατικής Καταστροφής δεν είναι η μάχη στο Αφιόν Καραχισάρ αλλά είναι ένας Ελληνικός νόμος.
Ενώ από τις αρχές του 1922 συζητιόταν στα ανώτατα κλιμάκια η εκκένωση της Μικράς Ασίας από τον ελληνικό στρατό, η μοναρχική κυβέρνηση Γούναρη - Πρωτοπαπαδάκη αποφάσισε το αντίθετο για τον άμαχο πληθυσμό, να του απαγορεύσει να φύγει.

1. Ο Νόμος 2870/1922
Η απόφαση πήρε τη μορφή νόμου. Ο Νόμος 2870/1922 προέβλεπε αυστηρές πειθαρχικές και χρηματικές ποινές για όσα πλοία συλλαμβάνονταν να μεταφέρουν Ελληνικό πληθυσμό από τη Μικρά Ασία στην Ελλάδα.
Ψηφίστηκε «ομοφώνως» στη συνεδρίαση της 14ης Ιουλίου 1922 και υπογράφτηκε στις 16 Ιουλίου 1922 από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και τον Υπουργό Δικαιοσύνης Λ.Κ. Ρούφο. Στις 18 Ιουλίου τέθηκε η «μεγάλη του Κράτους σφραγίς» από τον Δημήτριο Γούναρη. Άρχισε να ισχύει από τη δημοσίευσή του στο ΦΕΚ στις 20 Ιουλίου 1922, Φύλλο 119.

Στο εισαγωγικό του έγραφε:
«Ψηφισάμενοι ομοφώνως της Γ’ εν Αθήναις Εθνικής Συνελεύσεως απεφασίσαμεν και διατάσσομεν...»
Το άρθρο 1: «Απαγορεύεται η εν Ελλάδι αποβίβασις προσώπων ομαδόν αφικνουμένων εξ αλλοδαπής, εφ’ όσον ούτοι δεν είναι εφωδιασμένοι δια τακτικών διαβατηρίων νομίμως τεθεωρημένων...»
Λίγους μήνες πριν, την Άνοιξη του 1922, η ίδια κυβέρνηση είχε απορρίψει την πρόταση της οργάνωσης Μικρασιατική Άμυνα (επικεφαλής ήταν ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος ο οποίος είναι και Άγιος της εκκλησίας της Ελλάδος) για ανακήρυξη Ιωνικού Κράτους, με δημιουργία ντόπιου στρατού και γραμμής άμυνας για να σταματήσει τον Κεμάλ.

Όταν η τιμή γίνεται ποινή Η περίπτωση Αμβροσίου και το μήνυμα προς κάθε φωνή κριτικής στην Εκκλησία

Γεωργιος Αποστολακης

Δεν είναι σκοπός αυτού του σημειώματος να υπερασπιστεί τον πρώην Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο.
Δεν θα αποτιμήσουμε εδώ τη μακρά εκκλησιαστική διαδρομή του, τις δημόσιες παρεμβάσεις του, τις συγκρούσεις του, τις υπερβολές ή τις ορθές τοποθετήσεις του. Όλα αυτά αποτελούν διαφορετικό και πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο.
Ούτε πρόκειται να εξετάσουμε μία προς μία τις θέσεις που περιλαμβάνονται στην ανοικτή επιστολή του πιστού Αριστείδη Δασκαλάκη, την οποία ο πρώην Μητροπολίτης διαβίβασε και προσυπέγραψε. Δεν ενδιαφέρει, για τις ανάγκες αυτού του άρθρου, εάν συμφωνούμε με κάθε φράση της, ούτε ποια είναι η εκκλησιαστική κατάσταση του συντάκτη της.

Το ζήτημα που ανακύπτει είναι διαφορετικό. Και, κατά τη γνώμη μας, πολύ σοβαρότερο.
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος είχε αποφασίσει να απονείμει στον πρώην Μητροπολίτη Αμβρόσιο τον Χρυσό Σταυρό μετ’ Αστέρος του Παρασήμου του Αποστόλου Παύλου, με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα ετών αρχιερωσύνης. Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, η τιμητική αυτή διάκριση ανακλήθηκε.
Τι είχε μεσολαβήσει; Η προσυπογραφή και διαβίβαση μιας επιστολής που ασκούσε σκληρή κριτική στη διοικούσα Εκκλησία. Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.

Άξιος τιμής όσο σιωπά;
Εάν ένας επίσκοπος κρίνεται άξιος μιας μεγάλης εκκλησιαστικής τιμής για την πεντηκονταετή αρχιερατική διακονία του, εύλογα γεννάται το ερώτημα: τι συνέβη μέσα σε λίγες ημέρες ώστε να πάψει να είναι άξιος αυτής της τιμής;
Άλλαξε η πεντηκονταετής διαδρομή του; Ανακαλύφθηκε κάποιο άγνωστο μέχρι τότε περιστατικό της αρχιερατικής του ζωής; Ανατράπηκαν ξαφνικά τα πραγματικά δεδομένα πάνω στα οποία είχε στηριχθεί η αρχική απόφαση; Ή μήπως το καθοριστικό νέο στοιχείο ήταν ότι ο τιμώμενος έπαψε να σιωπά και έθεσε το όνομά του κάτω από ένα κείμενο αυστηρής κριτικής προς την εκκλησιαστική διοίκηση;

Ας σταθούμε δίπλα στους σταυρωμένους αδελφούς και αδελφές μας που βρίσκονται γύρω μας.

Έρχεται η γιορτή της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
Ο Κύριος μας, σταυρώθηκε και μαζί Του σταυρώθηκαν και οι αμαρτίες μας. Με την Ανάστασή Του ο θάνατος ηττήθηκε.

Τούτη τη μέρα συνηθίζεται να γιορτάζουν όσοι έχουν το όνομα Σταύρος ή Σταυρούλα. Όμως θεωρώ πως σωστό είναι να γιορτάζουμε μαζί με αυτούς και κάποιους άλλους ανθρώπους. Αυτούς που σταυρώνονται καθημερινά.

Είναι δίπλα μας. Αν σηκώσουμε το κεφάλι από την οθόνη του κινητού μας καθώς περπατάμε θα τους δούμε. Είναι ο άστεγος που κοιμάται στο πεζοδρόμιο και χαλάει την αισθητική μας. Είναι ο εθισμένος στις ουσίες που ζητά λίγα ψιλά και μας τρομάζει όταν πλησιάζει πολύ. Είναι εκείνος ο άνθρωπος που παλεύει με μία ανίατη ασθένεια. Είναι μια γυναίκα που μόνη της παλεύει να μεγαλώσει τα παιδιά της σε μια κοινωνία που πολλοί θα προσπαθήσουν να την εκμεταλλευτούν. Είναι εκείνοι όλοι που με ένα μισθό προσπαθούν να ζήσουν αξιοπρεπώς τις οικογένειές τους. Είναι αυτοί που αδικούνται στις δουλειές τους. Αυτοί που προσπαθούν να συνηθίσουν την απώλεια κάποιου δικού τους. Την προδοσία από έναν φίλο ακόμα.

Αύριο "γιορτάζει" ένας από τους ομορφότερους ναούς

 Αύριο "γιορτάζει" ένας από τους ομορφότερους ναούς σε ολόκληρη την Ελλάδα!
Ο ναός του Τιμίου Σταυρού στον Ασπροπόταμο Τρικάλων.

 Αποκαλείται ο «Παρθενώνας του Ασπροπόταμου». Είναι η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού (γνωστή και ως «Μονή Δολιανών»), διάσημη για τους 13 τρούλους, ένα μνημείο σπάνιας αρχιτεκτονικής αξίας.

  Μέσα στην άγρια ομορφιά της Πίνδου και αγκαλιασμένη από τα έλατα, η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στέκει αγέρωχη εδώ και αιώνες, αποτελώντας έναν μοναδικό προορισμό για όσους αναζητούν πνευματική γαλήνη, ιστορικό ενδιαφέρον και φυσική ομορφιά. Βρίσκεται στην περιοχή του Ασπροποτάμου Τρικάλων, ανάμεσα στα γραφικά χωριά Κρανιά και Δολιανά, και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και πολιτιστικά μνημεία της Θεσσαλίας.

Το θέλημα είναι ο εχθρός του Σταυρού

 Πλησιάζουμε την δεσποτική εορτή του Σταυρού. Μας δημιουργείται η εντύπωση ότι αφού ο καθένας μας κουβαλάει τον δικό του σταυρό, αυτό αρκεί για να είναι δικαιωμένος. Όμως στον σταυρό προσηλώθηκε και ο αγνώμων ληστής και τόσοι αδιαφοροι για Θεό εγκληματίες.

 Ο Γέροντας Αιμιλιανός είπε '' κάνε ό,τι θέλεις αρκεί να μην κάνεις αυτό που θέλεις''. Σταυρός δικαίωσης, σταυρός με νόημα είναι να κόβεις και να αρνείσαι το θέλημα σου. Ναι το δικό σου θέλημα. Αυτό έκανε ο ίδιος ο Χριστός στον κήπο της Γεθσημανή. Από το '' ας παρέλθει το ποτήρι τουτο'' εως το '' γενηθήτω το θέλημα σου'' , μια οδυνηρή, αιματηρή, φρικτή Σταύρωση πριν τον Σταυρό. Η ανθρώπινη φύση Του υποτάχθηκε στην θεϊκή. Η ανθρώπινη φύση Του αποδείχθηκε όπως ήταν θεανθρωπινη εξαρχής. Ηταν μια διατρανωση της ταυτότητας Του.Μια νίκη, η οποία γέννησε την παρηγοριά για εμάς. Η αγωνία Του επίσης έφτασε στο αποκορύφωμα της.

  Είναι η αγωνία όλων των γενεών. Αυτή η σύνθλιψη , η ταπείνωση του Χριστού γέννησε την ειρήνη. Την μυστική αυτή χαρά, η οποία κοινωνείται σε κάθε Χριστιανό εκούσια εσταυρωμένο. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε σκοτεινή και εύπεπτη πνευματικά κουλτούρα στηρίζει την ύπαρξη και την διάδοση της στην υπακοή στο θέλημα και στην κολακεία του θελήματος.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να εξαλείψει την ανθρωπότητα;

Στέλεχος της Anthropic προειδοποιεί: Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να εξαλείψει την ανθρωπότητα

 Όταν ένας άνθρωπος που εργάστηκε στην OpenAI και στην Anthropic αποχωρεί προειδοποιώντας ότι οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης «παίζουν με τις ζωές μας», αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο στα λόγια του. Έχει δει από μέσα την προσπάθεια ανάπτυξης αυτών των συστημάτων και εκφράζει τον φόβο ότι η ταχύτητα με την οποία προχωρούν μπορεί να ξεπεράσει τη δυνατότητά μας να τα ελέγξουμε.

Έχουμε συνηθίσει να παραχωρούμε μικρά κομμάτια της ζωής μας για λίγη περισσότερη ευκολία και συχνά πατάμε «αποδοχή» χωρίς να γνωρίζουμε πού καταλήγουν όσα μοιραζόμαστε. Οι συνομιλίες μας, οι φωτογραφίες των παιδιών μας, οι συνήθειες και οι πιο προσωπικές μας ανησυχίες γίνονται δεδομένα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να προβλέψουν τη συμπεριφορά μας και να επηρεάσουν τις επιλογές μας.

Αλεξ. Παπαδιαμάντης, ❝Στην Παναγίτσα στο Πυργί❞

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΟ ΘΩΡΗΚΤΟ ''ΛΗΜΝΟΣ'', 27 ΙΟΥΝΙΟΥ 1921

Μια ιστορική φωτογραφία… Μια ήρεμη στιγμή επάνω στο κατάστρωμα ενός πολεμικού πλοίου…Και στο κέντρο της, μια μορφή που έμελλε, λίγο περισσότερο από έναν χρόνο αργότερα, να βαδίσει ολομόναχη προς το μαρτύριο και την αθανασία…

Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος φωτογραφίζεται στις 27 Ιουνίου 1921 επάνω στο θωρηκτό «Λήμνος», περιστοιχισμένος από αξιωματικούς και άνδρες του Πολεμικού Ναυτικού. Πίσω τους δεσπόζει το επιβλητικό πυροβόλο του πλοίου! Μπροστά του, ανάμεσα στις λευκές στολές, στέκει η σκοτεινή ιερατική μορφή του!
Ήρεμη. Ακίνητη. Σχεδόν προφητική…

Τότε, κανείς από όσους στάθηκαν απέναντι στον φωτογραφικό φακό δεν μπορούσε ίσως να φανταστεί πόσο κοντά βρισκόταν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Ούτε ότι η Σμύρνη, η πολύβουη και κοσμοπολίτικη πόλη των Ελλήνων, θα παραδιδόταν σύντομα στη φωτιά, στο αίμα και στον ξεριζωμό. Ούτε ότι ο Ποιμενάρχης της θα γινόταν ένα από τα ιερότερα και τραγικότερα σύμβολα της Μικρασιατικής Καταστροφής...

Κι όμως, ο Χρυσόστομος γνώριζε τον κίνδυνο.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Κυριακή προ της Υψώσεως)

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, δίνει στους Χριστιανούς την ευκαιρία να θυμούνται πάντα την ανυπέρβλητη σταυρική θυσία του Χριστού. Υλοποιώντας ο Θεός Πατήρ «βουλήν προαιώνιον», το προ αιώνων σχέδιό του, αποστέλλει στον κόσμο τον Υιό του, για να παραδοθεί στον θάνατο, ώστε να ανασύρει από την αιώνια απώλεια κάθε άνθρωπο που θα πιστεύει σ’ αυτόν και να του χαρίσει «ζωήν αιώνιον» (Κυριακή προ της Υψώσεως).

Ο Χριστός τόνισε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτή (Ιω. 15, 13). Έκτοτε ο Σταυρός, «το σημείον του Υιού του ανθρώπου», έγινε το σύμβολο της υπέρτατης θυσίας, η εικόνα της απέραντης αγάπης. Από ξύλο κατάρας, έγινε ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός. Η πηγή κάθε ευλογίας στη ζωή των ανθρώπων. Και ήταν απολύτως φυσικό να γίνει ο Σταυρός του Χριστού το πιο αγαπημένο ιερό κειμήλιο και αντικείμενο των Χριστιανών. Η αγία Ελένη ήταν η πρώτη που τον αναζήτησε και τον βρήκε. Ανέσκαψε τον τόπο του Γολγοθά, όπου είχε πεταχτεί ο Σταυρός από τους Εβραίους και είχε σκεπαστεί από ποικίλα υλικά. Και ανακάλυψε όχι μόνο αυτόν, αλλά και τους σταυρούς των δύο ληστών που συσταυρώθηκαν μαζί του.

Η Αγία Θεοδώρα της Βάστας και η συμμετοχή της κτίσης στην αγιότητα

 Η μνήμη της Αγίας Θεοδώρας της Βάστας μάς παρουσιάζει μία από τις πιο παράδοξες και θαυμαστές μαρτυρίες της Ορθόδοξης παράδοσης. Στο πρόσωπό της συναντώνται η αγιολογική αφήγηση, η ευλάβεια του λαού και η ίδια η φύση, η οποία μοιάζει να συμμετέχει σιωπηλά στο μυστήριο της αγιότητας.

 Σύμφωνα με την παράδοση, η νεαρή Θεοδώρα, λίγο πριν από τον μαρτυρικό της θάνατο, προσευχήθηκε το σώμα της να γίνει εκκλησία, τα μαλλιά της δέντρα και το αίμα της ποτάμι. Στον τόπο του μαρτυρίου της υψώνεται μέχρι σήμερα ο μικρός ναός της. Από τη στέγη του φυτρώνουν δέντρα, ενώ κάτω από τα θεμέλιά του αναβλύζει νερό. Το γεγονός αυτό δεν προκαλεί μόνο θαυμασμό. Μας καλεί να σταθούμε με ευλάβεια μπροστά σε ένα σημείο όπου η πίστη, η θυσία και η κτίση συνδέονται με τρόπο απτό και ζωντανό.

 Το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας δεν είναι απλώς ένα προσκύνημα. Είναι μαρτυρία ότι η θυσιαστική αγάπη, όταν προσφέρεται στον Θεό, δεν μένει άκαρπη. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει τέλος, η Εκκλησία διακρίνει αρχή ζωής. Εκεί όπου φαίνεται η φθορά, αναδύεται η ελπίδα. Τα δέντρα που υψώνονται από τη στέγη και το νερό που τρέχει στα θεμέλια φανερώνουν, με τρόπο αισθητό, ότι η χάρη του Θεού δεν αγγίζει μόνο την ψυχή, αλλά ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη και ολόκληρη την κτίση.

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αντιμετωπίζει την ύλη ως κάτι ξένο προς τη σωτηρία. Αντίθετα, όλη η λατρευτική και μυστηριακή της ζωή μαρτυρεί πως ο Θεός αγιάζει τον άνθρωπο μαζί με την κτίση. Το νερό του Βαπτίσματος, το λάδι του Ευχελαίου, ο άρτος και ο οίνος της Θείας Ευχαριστίας, το ξύλο του Σταυρού, τα ιερά λείψανα και οι εικόνες φανερώνουν ότι η ύλη μπορεί να γίνει φορέας χάριτος. Δεν σώζεται ένας αφηρημένος άνθρωπος, αποκομμένος από το σώμα και τον κόσμο· σώζεται ολόκληρος ο άνθρωπος, μέσα στην πραγματικότητα της δημιουργίας.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΕΦΕΥΓΕ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ

Οι άνδρες 18–45 ετών που δεν επιτρεπόταν να φύγουν

Στις φωτογραφίες από την εκκένωση της Σμύρνης βλέπουμε κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Ανθρώπους φορτωμένους με έναν μπόγο, στριμωγμένους στην προκυμαία, να περιμένουν απελπισμένα τη σειρά τους για να ανέβουν σε κάποιο πλοίο.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που συχνά περνά απαρατήρητη.
Πολλές από αυτές τις οικογένειες δεν έφευγαν ολόκληρες.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1922 αμερικανικό τηλεγράφημα από τη Σμύρνη κατέγραφε επίσημη τουρκική διακήρυξη, οι άνδρες πρόσφυγες ηλικίας 18 έως 45 ετών θεωρούνταν αιχμάλωτοι πολέμου. Οι υπόλοιποι μπορούσαν να απομακρυνθούν μέχρι την 1η Οκτωβρίου.
Λίγες ημέρες αργότερα, νέα αμερικανική αναφορά σημείωνε ακόμη πιο καθαρά ότι όλοι οι άνδρες από 18 έως 45 ετών είχαν χωριστεί από τους υπόλοιπους πρόσφυγες.

Κάποιοι χρησιμοποιούνταν για τον καθαρισμό των ερειπίων ή για εργασίες στη σιδηροδρομική γραμμή. Για την τύχη όμως των περισσότερων οι Αμερικανοί παραδέχονταν ότι δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν αξιόπιστες πληροφορίες.
Και αυτή η ψυχρή υπηρεσιακή διατύπωση κρύβει πίσω της κάτι πολύ πιο σκληρό.
Μια γυναίκα μπορούσε να φτάσει στην προκυμαία με τον άνδρα της και τα παιδιά της και, λίγο πριν από την επιβίβαση, η οικογένεια να χωριστεί.
Εκείνη να ανέβει στο πλοίο, εκείνος να μείνει πίσω, χωρίς να γνωρίζει κανείς αν και πότε θα ξανασυναντηθούν.

Πώς θα σου φαινόταν εκεί που μνημονεύω τα ονόματα στην προσκομιδή να βάλω ένα κασετοφωνάκι να τα λέει...

- Μιχάλη μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;
Πώς θα σου φαινόταν εκεί που μνημονεύω τα ονόματα στην προσκομιδή να βάλω ένα κασετοφωνάκι να τα λέει και εγώ να "τσιμπάω" στα πρόσφορα ;
-( Μα τι με ρωτάει; Γιατί; Τι να του πω; )

Ξαφνικά μία φορά στο ιερό με κάλεσε και με ρώτησε αυτό. Ο μακαριστός πατήρ Κωνσταντίνος καθημερινά μνημόνευε πάρα πολλά ονόματα με τα πολλά πρόσφορα και όχι μόνο . Εννοείται ποτέ δεν έπαιρνε χρήματα, καθόλου. Ξεκινούσε 5.30 την ακολουθία με το μεσονυκτικό, τον όρθρο με τα καθίσματα του ψαλτηρίου ,ψαλτά όλες τις ωδές των κανόνων,Θεία Λειτουργία, ώρες, κλπ και είχε αυξημένο χρόνο να διαβάζει τα πάρα πολλά ονόματα. Ακόμα και αν πηγαίναμε εκδρομή ξεκινούσε πιο νωρίς)
- ( Ξέρω γω πάτερ; ) Μήπως ετοιματζίδικο;
- Σωστά! Αυτό να κάνεις και συ.Να βάζεις κόπο να τα γράφεις. Εγώ δεν έχω πρόβλημα να τα διαβάζω (και φωτοτυπία αν τα φέρεις) αλλά εσύ πρέπει να βάζεις κόπο

ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ & ΜΛΑΝΤΙΤΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

Και δεν το λέω σαν σύνθημα.
Δεν έχει σημασία αν οι αναφερόμενοι ήταν αθώοι ή ένοχοι σε αυτά που τους καταμαρτυρούσαν.

Η λαϊκή Ορθοδοξία ξέρει πολύ καλά να κάνει διάκριση μεταξύ ενός πάθους ή μιας αμαρτίας και του προσώπου, το οποίο κρίνει ως συμπαθές ή εμετικό με ένα σωρό κριτήρια πλην ενός υποκριτικά άμεμπτου βίου.

Η Ιουδαιοπροτεσταντική Ευρώπη, που έχει αναγορεύσει ουκ ολίγους ναζί, τζιχαντιστές, μαφιόζους αλλά και γραβατωμένους serial killers σε ηγεμόνες, ξίνισε με τον Μλάντιτς, ο οποίος διέσωσε τον λαό του από την ολοκληρωτική σφαγή. Οι Σέρβοι αγνόησαν τις φοβέρες και τις απειλές και τον τίμησαν όπως έπρεπε.

Παρομοίως, ενώ η Ελλάδα, η συντηρητική, χωρίς καμία woke και LGBT διάθεση, και ενώ αντιδρά στη διάδοση των ναρκωτικών, αδιαφορεί για το αν ο Μαζωνάκης είχε ηθικές παρεκτροπές, για το αν ψωνιζόταν ή αν μαστούρωνε, ενώ σιχαίνεται τους Βαλλιανάτους που προπαγανδίζουν τα ελεύθερα ναρκωτικά και την ομοφυλοφιλία στα σχολεία, για πλούσια πελατολόγια.

Γιατί; Διότι, σε αντίθεση με το Δυτικό έκτρωμα που ταυτίζει το ηθικό με το νόμιμο, υπό μια δικαιοσύνη κουρέλι, διαχωρίζει πλήρως τα προσωπικά πάθη από την αξία και τον εν γένει βίο ενός ανθρώπου.
Μαζωνάκη δεν άκουγα, κανέναν της νεότερης γενιάς γενικώς. Αλλά κάτι απροσδιόριστο μου τραβούσε την προσοχή σε αυτό το παιδί.

Αν η Ορθοδοξία είναι ζωή, άλλο τόσο ξέρω και τι είναι θάνατος. Είναι αυτό που είπε ο Χριστός για τους άμεμπτου ηθικής: «ἄφες τούς νεκρούς τούς ἑαυτῶν νεκρούς θάψαι».

πηγή

Θαύμα στην αυλή του Πατροκοσμά

Κόνιτσα: Η νύχτα της προσευχής – Όταν οι φλόγες χάθηκαν από την Τραπεζίτσα

Θαύμα στην αυλή του Πατροκοσμά; Η νύχτα που η φωτιά έκαιγε πάνω από την πόλη, τα ιερά λείψανα βγήκαν στην αυλή και, δύο ώρες αργότερα, οι πιστοί αντίκρισαν μια διαφορετική Τραπεζίτσα
του Μπάμπη Στέρτσου

Υπάρχουν νύχτες που δεν τελειώνουν όταν ξημερώσει. Μένουν στη μνήμη ενός τόπου, περνούν από στόμα σε στόμα και, με τα χρόνια, γίνονται μέρος της ιστορίας του. Μια τέτοια νύχτα έζησε η Κόνιτσα την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026.
Η Τραπεζίτσα καιγόταν. Οι φλόγες υψώνονταν μέσα στο σκοτάδι και, από την πόλη, έμοιαζαν να σχίζουν τον ουρανό σαν πύρινες γλώσσες. Το βουνό που στέκει αιώνες πάνω από την Κόνιτσα, άλλοτε σαν φυσικό τείχος και άλλοτε σαν σιωπηλός φρουρός της, είχε μεταμορφωθεί σε μια τεράστια κόκκινη πληγή.
Και δεν ήταν μόνο αυτό που έβλεπαν οι άνθρωποι. Ήταν και αυτό που άκουγαν. Ο υπόκωφος βόμβος της μεγάλης φωτιάς, το δάσος που καιγόταν, οι απότομοι ήχοι της καύσης, ο αέρας που περνούσε από τις πλαγιές. Ένας θόρυβος ξένος και τρομακτικός κατέβαινε από το βουνό μέχρι την πόλη και έκανε τον φόβο πραγματικό.

Στα σπίτια, οι κάτοικοι περίμεναν. Κοιτούσαν προς την Τραπεζίτσα. Τηλεφωνούσαν ο ένας στον άλλον. Ρωτούσαν πού βρίσκεται το μέτωπο, προς τα πού φυσά ο άνεμος, πόσο κοντά έχουν φτάσει οι φλόγες.
Μια σκέψη είχε αρχίσει να περνά από σπίτι σε σπίτι:
Αν η φωτιά κατεβεί προς την Κόνιτσα, θα πρέπει να φύγουμε.

Στις πλαγιές της Τραπεζίτσας, την ίδια ώρα, πυροσβέστες και πεζοπόρα τμήματα έδιναν μια εξαντλητική μάχη. Μέρες τώρα πάλευαν με το δύσβατο βουνό, τις αναζωπυρώσεις, τον άνεμο και την κούραση. Ενώ εκεί πάνω δινόταν η μάχη με τη φωτιά, χαμηλότερα, μέσα στην Κόνιτσα, άρχιζε μια διαφορετική αγωνία. Οι άνθρωποι κατευθύνονταν προς τον Άγιο Κοσμά.

Όταν ο φόβος έγινε προσευχή

ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ Ή ΔΙΑΣΚΟΤΙΣΜΟΣ;

  Οποίος μελετά ιστορία θα έχει διαπιστώσει σε πολλές περιπτώσεις ότι δεν κινείται πάντοτε προς το φως αλλά πολλές φορές κινείται προς εκείνο που κάθε εποχή ονομάζει «φως» και ακριβώς εκεί ελλοχεύει ο μεγάλος κίνδυνος. Διότι όταν το φως αποκόπτεται από την αλήθεια, όταν παύει να είναι μέθεξη και γίνεται ιδεολογία, τότε μετατρέπεται σε δύναμη αλλοίωσης. Έτσι συνέβη και με τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό ένα ιστορικό ρεύμα που γεννήθηκε ως αντίδραση, ωστόσο αυτοανακηρύχθηκε καθολική σωτηρία που πολέμησε την πλάνη, έτσι αντί γι'αυτό θεμελίωσε μια νέα που επαγγέλθηκε την ελευθερία και εγκατέστησε έναν ακόμη χειρότερο αόρατο και πολύ πιο ύπουλο δεσποτισμό.

 Ο Διαφωτισμός φυσικά και δεν υπήρξε καρπός της ελληνικής σκέψης, ούτε φυσική της συνέχιση όπως είθισται κάποιοι αδαείς και ημιμαθείς να παπαγαλίζουν αλλά προϊόν εσωτερικής κρίσης της δυτικής Ευρώπης της κατάρρευσης του σχολαστικισμού, της σύγκρουσης παπισμού και προτεσταντισμού, της αποτυχίας της Δύσης να συνθέσει φιλοσοφία και θεολογία. Εκεί όπου η Ανατολή διέσωσε τη δυναμική σύνθεση του ελληνικού λόγου με τη χριστιανική αποκάλυψη, η Δύση βίωσε τη θεολογία ως εξουσία και τη φιλοσοφία ως υπηρέτριά της και δυστυχώς όταν αυτό το σχήμα κατέρρευσε, η φιλοσοφία αντί να απελευθερώσει μας εκδικήθηκε.

Έτσι γεννήθηκε ο Διαφωτισμός όχι ως αναζήτηση της σοφίας, αλλά ως αυτονόμηση της γνώσης από το ήθος και τον σκοπό.

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ

  Νομίζω πως έχουμε παρεξηγήσει λίγο τη συναισθηματική ωριμότητα. Μπορείς να είσαι εξήντα χρονών και να μην αντέχεις ένα «όχι». Μπορείς να γνωρίζεις ολόκληρο το λεξιλόγιο της ψυχοθεραπείας και να μην μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη. Μπορείς να μιλάς αδιάκοπα για τα τραύματά σου και να τα χρησιμοποιείς για να δικαιολογείς τον τρόπο που τραυματίζεις τους άλλους.

Συναισθηματική ωριμότητα είναι κάτι δυσκολότερο: να μπορείς να παίρνεις στα σοβαρά αυτό που αισθάνεσαι χωρίς να θεωρείς ότι το συναίσθημά σου αποτελεί από μόνο του απόδειξη για το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Γιατί το συναίσθημά σου είναι απολύτως αληθινό ως βίωμα· η ερμηνεία του όμως δεν είναι κατ’ ανάγκην αληθινή. Μπορεί να αισθάνομαι απόρριψη χωρίς να με απορρίπτεις, εγκατάλειψη χωρίς να με εγκαταλείπεις, απειλή χωρίς να με απειλείς. Το συναίσθημά μου λέει πάντοτε κάτι αληθινό για όσα συμβαίνουν μέσα μου - όχι κατ’ ανάγκην για όσα συμβαίνουν έξω μου.

Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα σημάδια ενηλικίωσης: να θυμώνω χωρίς να καταστρέφω, να φοβάμαι χωρίς να ελέγχω, να ζηλεύω χωρίς να κατέχω, να απογοητεύομαι χωρίς να εκδικούμαι. Να αντέχω τη ματαίωση χωρίς να χρειάζεται αμέσως να την εξαφανίσω.

Ε, τι να κάνουμε, κάποιοι λαοί δεν είναι τόσο ξεπουλημενοι.

Δυσαρεστήθηκαν οι σερβιέτες των Βρυξελλών που δεν έχουν ακόμα επιβάλει σε ολους τους λαούς ποιον να τιμούν και να σέβονται.

"Χασάπη" τον ανεβάζουν και τον κατεβάζουν, μιλώντας για έναν πόλεμο που όλες οι πλευρές υπήρξαν βίαιες απέναντι σε αμάχους και απροστάτευτους. Και οι μεν Σέρβοι είχαν και τους λόγους τους όταν απέναντί τους είχαν τα παπικα ρεμάλια με τις γραβάτες (Κροάτες) που τους είχαν λεπιδιάσει μισό αιώνα πριν, αλλά είχαν και τους μουσουλμάνους Σλάβους της Βοσνίας, δηλαδή τους προσκυνημένους των Οθωμανών.

Βέβαια μιλώντας για την Βοσνία κανείς δεν ασχολείται με το γεγονός πως στην πρώτη φάση ακόμα και οι Κροάτες επιτέθηκαν στους πρώην Οθωμανούς, και έπρεπε να πέσει σύρμα από το διεθνές κύκλωμα και να τους εξηγήσουν πως ο στόχος είναι οι Σέρβοι, αυτοί που παραδοσιακά ήταν κύριοι και προστάτες αυτών των εδαφών και έχουν ματώσει για αιώνες υπερ αυτών.

Μπήκαν αργότερα στο κόλπο και οι Αλβανοί, που έτρωγαν ακόμα και τους δικούς τους και μετα εμφάνιζαν πτώματα δήθεν σκοτωμένα από Σέρβους στο Κόσοβο.
Τεσπα, ο Μλαντιτς ήταν ήρωας για την πατρίδα του, και του πρέπουν τιμές. Τώρα εδω στην Ελλάδα ειδικά που πλέον τα φίδια που τρεφαμε στον κόρφο μας έχουν βγει και δαγκώνουν, θα δεις ακόμα και τον Μεγαλέξανδρο να βρίζουν αν το ζητήσουν οι Βρυξέλλες.
Ε, τι να κάνουμε, κάποιοι λαοί δεν είναι τόσο ξεπουλημενοι. Τουλάχιστον οχι ακόμα.

πηγή

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Η Υπεραγία Θεοτόκος γεννήθηκε στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, στο σπίτι των γονέων της, του Ιωακείμ και της Άννας,που καταγόταν από το βασιλικό γένος του Δαϋίδ.

Το σημείο αυτό σηματοδοτήθηκε με την ανέγερση μιας βασιλικής τον 5ο αιώνα, γνωστή σήμερα ως Ναός της Αγίας Άννας.

Το προσκύνημα,η Μονή Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,ανήκει στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Στον χώρο, που είναι περιφραγμενος με τα κάγκελα και το σταυρό στο κάτω μέρος, είναι το ακριβές σημείο όπου η Παναγία μας γεννήθηκε !

Πιο πίσω στην κολόνα, καθόταν η μητέρα της Αγία Άννα, που παρακαλούσε κλαίγοντας το Θεό να της χαρίσει ένα παιδί !

Η κλεισμένη πύλη

Η λέξη "πύλη" είναι πολύ επιβλητική: δεν είναι μια απλή θύρα, αλλά μια μεγάλη είσοδος (πχ κάστρου, ανακτόρου, πόλεως κλπ.). Δεν γνωρίζουμε την προέλευσή της - (σε αντίθεση με τη λέξη "θύρα" < Ι.Ε. *dhwer-, που το συναντάμε σε πλείστες λέξεις, πχ γαλλ. dehors «έξω», γερμ. Tür, αγγλ. door κ.ά.). Είναι από τις αρχαιότερες λέξεις της γλώσσας μας.

✔Σε παλαιά φρούρια ή κάστρα υπήρχε πάντα τεράστια κεντρική πύλη, που υψώνεται βαριά και σιωπηλή, οδηγώντας -μόνη αυτή- στο εσωτερικό μιας πολιτείας. Θυμηθείτε τη Μονεμβασιά ( = μόνη ἔμβασις).

Μια τέτοια πύλη συνήθως μένει κλειστή για να προφυλάξει από εχθρούς. Αλλά στην Π.Δ., στον Ιζεκιήλ, αναφέρεται τέτοια πύλη που μένει κλειστή για άλλο λόγο: προορίζεται να ανοίξει μόνο με την είσοδο του Θεού.
 «Καὶ ἐπέστρεψέ με κατὰ τὴν ὁδὸν
τῆς πύλης τῶν ἁγίων τῆς ἐξωτέρας
τῆς βλεπούσης κατὰ Ἀνατολάς,
καὶ αὕτη ἦν κεκλεισμένη.
ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται,
οὐκ ἀνοιχθήσεται,
καὶ οὐδεὶς μὴ διέλθῃ δι’ αὐτῆς,
ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς Ἰσραὴλ
εἰσελεύσεται δι’ αὐτῆς,
καὶ ἔσται κεκλεισμένη.» (Ιεζ. 44,2)

Ο υμνογράφος του Γενεσίου της Θεοτόκου, αξιοποιώντας την εικόνα αυτή, δημιουργεί μια διπλή αναμονή. Από τη μία, η πύλη προσμένει τον Μέγα Αρχιερέα, για να ανοίξει. Αλλά και ολόκληρη η πόλη, πίσω από την πύλη, περιμένει την πύλη να ανοίξει, για να υποδεχθεί τον βασιλέα. Η πόλη αυτή είναι η οικουμένη.
Λοιπόν -λέει ο υμνογράφος- σήμερα αυτή η αναμονή τελειώνει, γιατί γεννιέται ("ἐκ γαστρὸς προελήλυθε") η πύλη ἡ «κατὰ ἀνατολὰς» εισάγοντας τον βασιλέα Χριστό στην οικουμένη...

Παραθέτουμε τον ύμνο (δοξαστικό Αίνων):
«Αὕτη ἡμέρα Κυρίου· ἀγαλλιᾶσθε λαοί.
ἰδοὺ γὰρ τοῦ φωτὸς ὁ νυμφών,
καὶ ἡ βίβλος τοῦ λόγου τῆς ζωῆς
ἐκ γαστρὸς προελήλυθε.
Καὶ ἡ κατὰ ἀνατολὰς πύλη ἀποκυηθεῖσα
προσμένει τὴν εἴσοδον τοῦ Ἱερέως τοῦ μεγάλου,
μόνη καὶ μόνον εἰσάγουσα Χριστὸν
εἰς τὴν οἰκουμένην
πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν»

Κέντρο Λεξικολογίας

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ-«Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΑΡΙΑ, Ο ΑΛΗΘΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:«Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΑΡΙΑ, Ο ΑΛΗΘΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-9-1995][Α42]

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Είναι
γνωστόν ότι γενέθλιος ημέρα θεωρείται η ημέρα στην αυγή της με το Άγιον Βάπτισμα,στην δύση της με το άγιον τέλος, κατόπιν αγώνων του βίου τούτου. Η βιολογικήγέννησις δεν έχει βεβαίως καμία σημασία δια την Βασιλεία του Θεού. Έτσι εις τουςαγίους έχομε γενέθλιον ημέραν την ημέραν του θανάτου των που είναι και η τελείωσίς των. «Τελείωσις» θα πει ολοκλήρωσις · που πέραν του χρόνου τούτου του θανάτου, δενυπάρχει άλλος χρόνος για αυτήν την τελείωσιν.

Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Εκείνη αποτελεί
εξαίρεσιν. Όχι γιατί είχε κάποια ξεχωριστή πρόνοια από τον Θεόν. Αλλά γιατί μόνη
της έφθασε εις τα μέτρα του προπτωτικού ανθρώπου και φανέρωσε τον αληθή
άνθρωπον. Φανέρωσε στο πρόσωπό της, μες στην Ιστορία, τον αληθή άνθρωπον, τονγνήσιο άνθρωπο. 

Και όπως αναφέρεται από την Αγία Γραφή, η βιολογική δημιουργία του Αδάμ, έτσι αναφέρεται και η βιολογική γέννησις της Θεοτόκου, σαν παγκοσμίου χαράς
προοίμιον. 

«Επήρε», λέει, «ο Θεός πηλόν και έκανε τον άνθρωπον…». Δείχνει όλη την δημιουργία του ανθρώπου. Και το τέλος του Αδάμ. «Και ο Αδάμ έζησε… τόσα χρόνια, 930!Και απέθανεν».

 Έτσι λοιπόν και εις την Θεοτόκον αναφέρεται η αρχή της και το τέλος της.
Για να μην πω και η προϊστορία της!

Όταν ήλθε ο καιρός να λυτρωθεί η οικουμένη από την τυραννία των δαιμόνων και
να εισαχθεί στη ζωή των θνητών η αθανασία, ακόμη να φυτευθεί στις ψυχές των
ανθρώπων η αγγελική ζωή και γενικά να ενωθεί ο ουρανός με την γη, ο Θεός
προετοίμασε το επίγειον κατάλυμά Του, που είναι η Θεοτόκος. Γράφει το βιβλίο των «Παροιμιών» εις το 9 ο κεφάλαιο:

 «Ἡ σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον καί ὑπήρεισε στύλους ἑπτά». Ποια είναι η Σοφία; -Παλαιά Διαθήκη, προσέξατέ το. 

Είναι η Ενυπόστατος Σοφία. Ενυπόστατος θα πει προσωπική. Δηλαδή αυτή που είναι πρόσωπο.

Ολοι όσοι δεν προσκυνούν τα είδωλα αυτόματα γίνονται καθαροί και άγιοι;

Εμείς όλοι προσκυνάμε έναν Θεό.Όλοι είμαστε άγιοι;
Ο νόμος υπαγορεύει να σεβόμαστε τον πατέρα και την μητέρα μας. Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε άγιοι επειδή σεβόμαστε τους γονείς μας και δεν τους πετάμε στο δρόμο όταν γερνάνε; Μήπως αυτό και μόνο μας κάνει δίκαιους ενώπιον του Θεού;

Οι εντολές λένε να μην μοιχεύουμε, να μην φονεύουμε, να μην κλέβουμε, να μην ζηλεύουμε τον πλησίον μας, να μην επιθυμούμε τίποτα απ’ τα δικά του και να μην επιθυμούμε τη γυναίκα του. Και αυτό τί σημαίνει;
Αν δεν είμαστε δολοφόνοι, δεν είμαστε κλέφτες, ούτε πόρνοι, ούτε ψευδομάρτυρες, αν από ζήλεια δεν αρπάζουμε την περιουσία των συνανθρώπων μας, αυτό σημαίνει ότι είμαστε καθαροί και άγιοι ενώπιον του Θεού;

Όλες οι εντολές του παλαιού νόμου είναι αρνητικές και λένε να μην είμαστε αυτοί και αυτοί. Δεν λένε όμως πώς πρέπει να είμαστε. Απαγορεύουν μόνο να κάνουμε τις πιο χονδρές, τις πιο άσχημες αμαρτίες.
Οι εντολές αυτές προορίζονταν για έναν λαό σκληρό, όπου οι άνθρωποι έκαναν τα πρώτα απλά βήματα στην διόρθωσή τους.

Χρειάζεται να αντέξει κανείς λίγο τον αδελφό του...

 

“Ας κολαστώ εγώ, τουλάχιστον δεν θα ζουν αυτοί κολασμένα”!

Όταν ήμουν εφημέριος στον Ιερό Ναό Παναγίας Χρυσομαλλούσης, εντελώς ξαφνικά βλέπω τον παπα-Φώτη να έρχεται προς το μέρος μου. Ήμουν στο Ναό.

 Μου λέει: Δώσε μου ένα επιτραχήλιο κι ένα ευχολόγιο. Τον ρώτησα τι θα τα κάνει και μου απάντησε: 

“Θα πάω στο τάδε σπίτι να παντρέψω δυο που συζούν”. Έτσι χωρίς χαρτιά και άδειες! 

Σε σχετική μου ερώτηση, είπε: “Ας κολαστώ εγώ, τουλάχιστον δεν θα ζουν αυτοί κολασμένα”!

π. Αθανασίου Γιουσμά, παπα-Φώτης ο “δια Χριστόν σαλός”

Όσιος Ισαάκιος Α' της Ιεράς Μονής της Όπτινα

 Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1810 στο Κουρσκ, σε μια οικογένεια επιφανών, πλούσιων εμπόρων. Ο Ιβάν ήταν το πέμπτο παιδί από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, Ιβάν Βασιλίεβιτς, με την Άννα Πουζιάνοβα. Υπήρχαν 13 παιδιά στην οικογένεια.

  Ο πατέρας του Ιβάν, Ιβάν Βασιλίεβιτς, και η μητέρα του, Άννα (Πουζιάνοβα), ανατράφηκαν με χριστιανικό πνεύμα και τηρούσαν έναν αυστηρό πατριαρχικό τρόπο ζωής. Ένας θρύλος έχει διασωθεί για το προσκύνημα του Ιβάν Βασιλίεβιτς στο Κίεβο το 1809 , όπου ο πρεσβύτερος, Ιερομόναχος Παρθένιος(Όσιος Παρθένιος του Κιέβου+25-3-1855), τον υποδέχτηκε κατά την είσοδό του με τα λόγια: «Μακάρια η μήτρα που γεννά μοναχό», προφητεύοντας έτσι και προλέγοντας την τύχη του αγέννητου πρεσβύτερου, Ιβάν (Ισαάκιος). 

Ακόμα και στη νεότητά του, ο Ιβάν Ιβάνοβιτς διακρινόταν για τη σεμνότητά του, αγαπούσε τη μοναξιά και απέφευγε τα παιχνίδια και τις διασκεδάσεις. Πήγαινε ιδιαίτερα στην εκκλησία και αγαπούσε την εκκλησιαστική ψαλμωδία, στην οποία συμμετείχε και οργάνωνε χορωδίες στο σπίτι τις αργίες . Μετά από μια ακόμη ανεπιτυχή προσπάθεια για κάποιο προξενιό, αποφάσισε ότι ήταν η πρόνοια του Θεού . 

Το 1847, ενημερώνοντας τον πατέρα του για την απόφασή του με επιστολή, ξεκίνησε για τη Μονή Όπτινα. Το μοναστήρι τότε διοικούνταν από τον Άγιο Μωυσή . Ο Ιβάν Ιβάνοβιτς τοποθετήθηκε σε σκήτη . Μαζί με τους μοναχούς, έκανε διάφορες οικιακές εργασίες: φρόντιζε το μελισσοκομείο, έψηνε ψωμί, εργαζόταν ως μάγειρας, έκοβε σανό στα χωράφια, έσκαβε πατάτες και έδενε βιβλία. Ένα χρόνο αργότερα, επέστρεψε στο σπίτι του στο Κουρσκ και ζήτησε συγχώρεση από τον πατέρα του για τις μη εξουσιοδοτημένες ενέργειές του, αποκαθιστώντας έτσι ειρηνικές σχέσεις με τον γονέα του.

Στις 5 Οκτωβρίου 1854, εκάρη και του δόθηκε το νέο όνομα Ισαάκιος. Λόγω της ταπεινότητας , της πραότητας και της έλλειψης ματαιοδοξίας του, ο Ιβάν Ιβάνοβιτς προσπάθησε να αποφύγει την κοσμική δόξα, αποφεύγοντας ακόμη και τη χειροτονία στην ιεροσύνη . Μόνο με την παρότρυνση του πνευματικού του μέντορα, Γέροντα Μακαρίου , συναίνεσε απρόθυμα στη χειροτονία. Χειροτονήθηκε αρχικά (19 Ιουνίου 1855) στο βαθμό του ιεροδιακόνου και στη συνέχεια (8 Ιουλίου 1858) στο βαθμό του ιερομονάχου .

Εκείνο το βράδυ οι Άγιοι Αρχάγγελοι επισκέφθηκαν στο κελάκι του ,ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ , τον Άγιο Ιάκωβο...

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ.ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ,

«Μας αξίωσε η Αγάπη του Θεού να τελέσομε και φέτος τον Εσπερινό, σ' αυτό το ιερό εξωκλήσιον, το οποίο ανηγέρθη επί εποχής του Αγίου Ιακώβου , το έτος 1961, θαυματουργικώς.
Σε κάθε εποχή ο Θεός έχει τους Αγίους Του, ασφαλώς, αλλά πάντοτε στέλνει και τους Αγίους Αγγέλους Του εις διακονίαν των ανθρώπων.
Έτσι και τότε εξαπέστειλε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ αλλά και τον Γαβριήλ, τον Αρχάγγελο των χαρούμενων ειδήσεων, στο Γέροντα Ιάκωβο.
Ο τότε Ηγούμενος, μακαριστός, Άγιος Γέροντας Νικόδημος Θωμάς, άνθρωπος αρετής, όπως μας έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος, άνθρωπος της υπομονής, άνθρωπος της ελεημοσύνης και άνθρωπος , ο οποίος υπέστη τον πόνο της συκοφαντίας και του διωγμού.
Ένας μικρός Άγιος Νεκτάριος, θα λέγαμε, κατά μίμησιν του Χριστού.
Έλαβε απόφαση προκειμένου να τιμήσει αυτό το θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, το έν Χώναις, στη Φρυγία της Μικράς Ασίας, για το οποίο, αν θέλει ο Θεός, θα μιλήσομε αναλυτικώς αύριο.
Ήθελε να ανεγείρει ένα εξωκλήσιον.
Ήρθε, λοιπόν, κάπου εδώ έβαλε τα όρια, έβαλε πασαλάκια και ανέβηκε πάνω στο Μοναστήρι.
Εκείνο το βράδυ οι Άγιοι Αρχάγγελοι επισκέφθηκαν στο κελάκι του ,ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ , τον Άγιο Ιάκωβο, τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο.
Του είπαν:
- Εμείς θέλομε σε άλλο μέρος, λίγο πιο εκεί, να γίνει το σπίτι μας.
Ήταν δυο αστραπόμορφοι νέοι , δυο Αξιωματικοί, όπως μας έλεγε, με τα σπαθάκια τους που έλαμπαν κι έγιναν άφαντοι.

DEFEND NIGERIAN CHRISTIANS

Σχετικά πρόσφατη φωτογραφία.(Από προκριματικό αγώνα της Εθνικής Ρουμανίας για το Μουντιάλ)αλλά επίκαιρη αφού από τότε δεν έχουν ακουστεί πολλές φωνές που να καταδικάζουν την συνεχιζόμενη γενοκτονία των χριστιανών της Νιγηρίας από τους ισλαμιστές

ΕΥΩΔΙΑΖΕ!

 Τό 2003 πήγαμε μέ τήν ΕΤΥΚ στό κελί τού Γέροντος Διονυσίου. 

Παίρνωντας τήν ευχή του ευωδιάζε, γιά νά βεβαιωθώ μίας καί ήταν καί τυφλός καί δέν μέ έβλεπε, μπήκα στήν σειρά γιά δεύτερη φορά.

Ένας φίλος ό Κώστας ό (γενάς) τής Λαϊκής Τράπεζας. μέ κοροϊδεύε:

-Βρέ τρελλάθηκες γιατί ξαναπερνάς;
-Ευωδιάζει τού απαντώ!

Μήνες αργότερα άκουσα τόν Γέροντα Αθανάσιο Μητροπολίτη Λεμεσού νά λέει ότι
ό Γέροντας Διονύσιος όντως  ευωδιάζε.

πηγή