Τήν τελευταία νύκτα πρό τῆς γεννήσεώς του, ἡ μητέρα του εἶδε ἕνα ὄνειρο. Εἶδε ὅτι εὑρισκόταν πίσω ἀπό τό σπίτι της καί ἐκεῖ δίπλα στόν δρόμο, εἶδε μία μεγάλη καί ὡραία ὀξυά. Ὅταν ἀτένισε τήν ὀξυά ἄρχισαν νά πέφτουν σ᾿ ἐκείνη τήν πλαγιά κομμάτια ἀπό κρέας καί ἀπορώντας γι᾿ αὐτό τό ὄνειρο ἐξύπνησε. Μετά κοιμήθηκε πάλι καί τό πρωΐ στίς 8, ἐγέννησε τόν Στυλιανό, τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς τῆς Ὁσίας Παρασκευῆς τῆς Ἐπιβατινῆς (τοῦ Ἰασίου).
Ἦτο τό τέταρτο ἀπό τά 12 παιδιά τῶν εὐλαβῶν καί φιλοπόνων γονέων του, οἱ ὁποῖοι μέ τόν κόπο τῶν χεριῶν τους, τό ἀνέθρεψαν μέ τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, τήν ὑπακοή καί τόν σεβασμό πρός τούς μεγαλυτέρους, μέ τήν αἴσθησι τῆς εὐθύνης ἀπέναντι στά καθήκοντά τους καί τούς ἀξιοτίμητους κόπους τους.
Βαπτίσθηκε στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ του, τέσσερες ἑβδομάδες μετά τήν γέννησί του. Τό μωρό, ἀφ᾿ ὅτου ἄρχισε τό Μυστήριο μέχρι τό τέλος, ἔκλαιγε τόσο δυνατά ὥστε ὁ π. Θωμᾶς, ἡλικίας 70 ἐτῶν, εἶπε: «Αὐτό τό νήπιο θά γίνη μεγάλος ἄνθρωπος, διότι ἔχει τόσο δυνατή φωνή».
Οἱ γονεῖς του ἦσαν ἄνθρωποι ἐργατικοί, τίμιοι, μέ ὡραῖο χαρακτῆρα καί ἀξιοσέβαστοι ἀπό τούς συγχωριανούς τους. Ἀνέθρεψαν τά παιδιά τους μέ τίς χριστιανικές ἀρετές, βάζοντας ἔτσι τίς βάσεις μιᾶς ὑγιοῦς πνευματικῆς ἀγωγῆς.
Ὁ πατέρας του ἦτο ψάλτης στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ του ἀπό τήν νεότητά του, χωρίς νά ἔχη κάποια εἰδική μουσική μόρφωσι, ἀλλά μαθαίνοντας πρακτικά στόν χορό καί διαβάζοντας καί τά ἱερά Βιβλία.
Ἡ μεγάλη ἀγάπη τῶν γονέων του πρός τήν ἐκκλησία, ἦτο ἕνα ζωντανό καί δυνατό παράδειγμα γιά ὅλα τά παιδιά τους, τά ὁποῖα ἀπό μικρά συνήθιζαν νά διαβάζουν τά βιβλία τῆς ἐκκλησίας καί ἄλλα πνευματικά. Ἀποτέλεσμα τῆς εὐλαβείας τῶν γονέων τους ἦτο τό γεγονός ὅτι ὅλα τά παιδιά τους παρέμειναν πολύ κοντά στήν Ἐκκλησία καί μερικά ἀπ᾿ αὐτά εἰσῆλθαν στόν ἱερό Κλῆρο. Ὁ μεγαλύτερος γυιός, ὁ Γεώργιος Μανωλάκε, ἔγινε δάσκαλος τοῦ χοροῦ τῆς κοινότητος Φιλίου, ἐνῶ ἕνας ἄλλος γυιός, ὁ Μιχαήλ, ἔγινε ἱερεύς στό Μπρασώβ, ὁ Στυλιανός καί ἡ Εὐγενία εἰσῆλθαν στόν μοναχισμό, ἐνῶ στό τέλος τῆς ζωῆς της, ἀφοῦ ἔμεινε χήρα, ἔγινε μοναχή καί ἡ μητέρα τους, Φιλοθέη Μανωλάκε, στό μοναστήρι Ριμέτς.
Μεγάλη ἐπίδρασι εἶχε ἐπάνω στό παιδί καί ὁ παπποῦς του, πατέρας τῆς μητέρας του, ἐπίτροπος στήν ἐκκλησία, ὁ ὁποῖος τό περιέβαλλε μέ ἰδιαίτερη στοργή. Ἦτο ἕνας γεροδεμένος, ὑψηλός καί σταθερός ἄνθρωπος.
Κάποτε ὁ παπποῦς (ὅπως λέγουν τά παιδιά του) ἦλθε ἀπό τά βουνά στήν πεδιάδα τοῦ χωριοῦ Φιλίου, ἐκάθισε στό κρεββάτι καί μέ τό πρόσωπο ψηλά, ἐκάλεσε τό παιδί νά παίξη μαζί του. Τό ἐρώτησε:
-Τί θά γίνης, Στυλιανέ;
-Ἐγώ θέλω νά γίνω παπᾶς, παπποῦ, καί νά ἔχω μιά κοιλιά μεγάλη σάν τήν δική σου.
Στήν ἡλικία τῶν 70 ἐτῶν ὁ παπποῦς ἀρρώστησε καί εὑρισκόταν στό κρεββάτι τοῦ θανάτου. Τότε ἀκριβῶς ὁ Στυλιανός εἶχε γραφτῆ στήν ἐκκλησιαστική σχολή τοῦ Μπουζέου καί μεταφέρθηκε ἀπό τήν μαμά του νά ἰδῆ ἄλλη μιά φορά τόν παπποῦ του.
Εὑρισκόμενος στό κρεββάτι τοῦ θανάτου ὁ παπποῦς ἀντίκρυζε τόν τάφο του. Ἔλεγε στόν ἑαυτό του: «Βλέπε τό μνῆμα, τήν πλάκα, τήν ἄμμο πού θά σέ σκεπάσουν...βλέπε τήν μάχαιρα καί τήν ἁλυσίδα...»
Καί ἔβλεπε τόν θάνατο νά ἔρχεται...Κυττάζοντας πρός τήν πόρτα ἔλεγε:
«Βλέπε τόν διάβολο! Κατόπιν ἔστρεφε δεξιά τό κεφάλι του, ἐκύτταζε ὑψηλά καί ἔλεγε μέ θαυμασμό:
«Ὤ, βλέπε νά ἔρχεται καί ὁ Κύριος...».
Συνεχῶς συζητοῦσε μέ τόν ἑαυτό του. Κατόπιν ἐκύτταξε μπροστά στό τραπέζι καί εἶπε:
«Ἔ, παιδί μου, ὅσο ζήσεις, νά ὑπηρετήσης τόν Κύριο, διότι τίποτε δέν ὠφελεῖσαι, ἐάν δέν ὑπηρετήσης τόν Κύριο». Αὐτά τά λόγια μπῆκαν στόν νοῦ τοῦ μικροῦ Στυλιανοῦ σάν μία διαθήκη γιά ὅλη του τήν ζωή. Μετά ἀπό πολλά χρόνια ὁ π. Δομέτιος τά ἐπανελάμβανε μέ συγκίνησι σ᾿ ἕνα κήρυγμά του, μέ τίτλο «Στά ὅρια τοῦ θανάτου» πού εἶπε στήν ἐκκλησία τῆς γενετείρας του, μέ τήν εὐκαιρία ἀνακομιδῆς τῶν ὀστῶν τοῦ παπποῦ καί τῆς ἀδελφῆς του Βιργινίας, ἡ ὁποία ἀπέθανε σέ ἡλικία 26 ἐτῶν.
-'Εγώ εἶμαι πατερούλη.
-Ὁ Γεωργάκης (ὁ μικρότερος ἀδελφός της) εἶναι ἐδῶ;
-Ναί, ἐδῶ εἶναι.
-Κάλεσέ τον νά ἔλθη δίπλα μου.
-Ἦλθα πατερούλη.
-Εἰπέ μου, ἔχεις νά πᾶς κἄππου σήμερα;
-Ὄχι.
-Ναί μείνετε ἐδῶ ὅλοι σήμερα, διότι θά πεθάνω. Πιστεύω ὅτι μέχρι ὥρα 4 τό ἀπόγευμα θά ἔχω φύγει.
Ἐζήτησε νά ἔλθη καί ἡ γιαγιά καί τῆς εἶπε:
-Λίνα, ἔχετε ἕνα κερί;
-Ἔχουμε. Ἰδού, εἶναι ἐδῶ, πᾶρτο!
Καλέστε καί τήν Μαρούλα (τήν ἄλλη κόρη του).
_Βάλτε μου τό κερί στό χέρι. Ὄχι ἔτσι. Βάλτε το στό δεξί μου χέρι καί σφίγξετε τό χέρι μου, ἐνῶ σηκώστε τό ἀριστερό ψηλά. Δέν πεθαίνετε ἐσεῖς, ἐγώ πεθαίνω. Τώρα ἀφῆστε με κάτω, ξαπλωμένον. Ἀνάψτε τό κερί! Σβῆστε το». Κατόπιν, ἅπλωσε τά πόδια καί τά χέρια του δίπλα στό σῶμα του καί ἐζήτησε νά τοῦ ἀνάψουμε δύο κεριά. Ἕνα νά τό κρατᾶ ἕνας ἄνδρας καί τό ἄλλο μία γυναῖκα. Ἀλλά οἱ γυναῖκες ἔκαμαν σημεῖο μέ τό χέρι τους ὅτι ὁ παπποῦς ἀναχωρεῖ. Ἕνας ἀπό τούς γαμβρούς του ἐπῆρε τό κερί καί τό ἔβαλε στό χέρι του, ὅπως τό ἐπιθυμοῦσε ὁ ἴδιος. Ἀπέθανε στίς 4 τό ἀπόγευμα, ὅπως τό εἶχε προείπει.
Δύο ἡμέρες ἐνωρίτερα ἔλεγε στήν γυναίκα του:
-Λίνα, νά μοῦ κάνετε ὅ,τι εἶναι ἀπαραίτητο, οὔτε περισσότερα, οὔτε λιγώτερα. Νά πάρετε σιτάρι ἀπό τό σεντοῦκι, νά τό ἀλέσετε καί νά κάνετε πρόσφορα, ὅσα χρειάζονται, νά κάνετε τά μνημόσυνά μου, νά μή μείνη οὔτε ἕνα ἔργο ἀνεκτέλεστο. Ὅλα τά ἔξοδα γιά τήν κηδεία μου νά τά πληρώσης ἀπό τά δικά μας χρήματα καί ὄχι ἀπό τά χρήματα τῶν παιδιῶν μας».
Ἡ πρώτη σχολική του μόρφωσις
Ἀπό τήν παιδική του ἀκόμη ἡλικία ὁ Στυλιανός ἐπέδειξε μία εὐλάβεια στίς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας μας καί στά καλά ἔργα, ἐκδηλώνοντας μία καλωσύνη, πού τόν χαρακτήριζε σ᾿ ὅλες τίς ἀπασχολήσεις του.
Τίς ἕξι τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου τίς τελείωσε στήν κοινότητα Φιλίου. Στό σχολεῖο του ἦτο ἐπιμελής καί ἰδιαίτερα εὐσυνείδητος. Οἱ δάσκαλοί του ἔλεγαν ἀργότερα ὅτι τόσο γρήγορα ἐμάθαινε τά μαθήματά του, ὥστε βοηθοῦσε καί τούς ἄλλους συμμαθητές του.
Ἀπό ἄλλες μαρτυρίες μαθαίνουμε ὅτι δέν ἔπαιρνε καθόλου τά γράμματα στό σχολεῖο του. Ἡ μητέρα του παρεκάλεσε τήν Θεοτόκο νά τοῦ ἀνοίξη τό στόμα γιά νά μπορῆ νά διαβάζη. Κι ἔτσι, μέ τήν βοήθεια τῆς Κυρίας Θεοτόκου προικίσθηκε μέ μία ἰσχυρή μνήμη καί ἠμπόρεσε νά μάθη περισσότερα ἀπό ὅ,τι ὁποιοδήποτε ἄλλο παιδί τῆς ἡλικίας του.
.jpg)
