Αν παραδώσεις όλη σου τη ζωή σε κάποιον,τι κερδίζεις; Γιατί αυτό κάνεις αν φτάσεις στο σημείο να καταριέσαι..

Εὐλογεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς διώκουν, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.

Ο Απόστολος Παύλος μας συμβουλεύει να μη καταριόμαστε εκείνους που μας κάνουν κακό αλλά αντιθέτως να προσευχόμαστε γι' αυτούς.

Και ξέρετε, αυτό κάποιοι θα το χαρακτηρίσουν παθητικότητα, ηττοπάθεια, δειλία ίσως. Δεν είναι όμως. Είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει αυτός ο κόσμος χωρίς να πνίγεται στο αίμα κάθε τρεις και λίγο. Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να μη γίνονται οι τυραννισμένοι, τύραννοι και τούμπαλιν. Είναι ο μόνος τρόπος να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος μίσους στον οποίο έχουμε παγιδευτεί.

Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε έναν τέτοιο κύκλο ζούμε. Και σαν έθνη και σαν κράτη και σαν μεμονωμένα άτομα. Ο ένας καταριέται τον άλλον και ζητά εκδίκηση. Ζητά μια ίση ανταπόδοση. Και μετά ο άλλος θα ζητήσει με τη σειρά του τα ίδια. Και θα ανοίξει ένας κύκλος μίσους, στην καλύτερη περίπτωση, ή ένας κύκλος αίματος, η ιστορία των εθνών βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.

Επιπλέον, όταν καταριόμαστε κάποιον που μας έχει αδικήσει, επιβαρύνουμε τον εαυτό μας. Και όχι μόνο με την αμαρτία της κατάρας. Αλλά με κάτι πιο δύσκολο να αντέξουμε. Για να καταραστείς κάποιον, για να φτάσεις σε αυτό το σημείο σημαίνει ότι τον σκέφτεσαι. Ότι τον σκέφτεσαι συνέχεια. Ότι σου έχει γίνει τελικά κομμάτι της καθημερινότητάς σου αν όχι και εμμονή. Τον έχεις βάλει στη ζωή σου. Όταν κοιμάσαι, όταν ξυπνάς, όταν τρως πρωινό, όταν κάνεις τις δουλειές σου ή όταν πηγαίνεις βόλτα. Και σιγά σιγά, δηλητηριάζεις την ίδια τη ζωή σου.

Ο διάβολος παρακολουθεί κάθε άνθρωπο πως σκέφτεται και στην συνέχεια βγάζει φωτοτυπία αυτού του τρόπου σκέψεως.

Ο διάβολος παρακολουθεί κάθε άνθρωπο πως σκέφτεται και στην συνέχεια βγάζει φωτοτυπία αυτού του τρόπου σκέψεως.
Και με βάση αυτή μας εισηγείται λογισμούς ως ένας δεύτερος εαυτός μας νομίζοντας ο άνθρωπος ότι οι λογισμοι αυτοί είναι δικοί του να τους αποδεχθει και να κάνει έτσι κακό στον εαυτό του.
Παρακολουθει τις ψυχές των ανθρώπων ποιες έχουν Χάρη και ποιες όχι και αναλόγως τις πολεμάει.
Ειναι πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να διακρίνει ποιοι λογισμοί είναι δικοί του και ποιοι του διαβόλου.Αυτο θα το πετύχει μόνο με το χάρισμα της διακρίσεως.

+Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρεα, Άγιον Όρος

πηγή

Ετούτη η ρόδα θα συνεχίσει να γυρίζει...

Κοιτούσα τη ρόδα να γυρίζει αργά και σκεφτόμουν πως στη ζωή όλα είναι σαν μια ρόδα: γυρίζουν.
Υπάρχει μια αφετηρία και, κάποτε, ένας τερματισμός.
Υπάρχουν οι στιγμές που βρίσκεσαι ψηλά και βλέπεις τον κόσμο αφ’ υψηλού. Υπάρχουν όμως και οι στιγμές που είσαι χαμηλά και ονειρεύεσαι πότε θα ξαναβρεθείς στα «ουράνια».
Υπάρχουν στιγμές που όλοι σε βλέπουν και άλλες που μοιάζει σαν να μη σε προσέχει κανείς.
Και όσο η ρόδα γυρίζει, τόσο κι εμείς τρέχουμε.
Προσπαθούμε, αγχωνόμαστε, θυμώνουμε, πληγωνόμαστε και πληγώνουμε, γελάμε και κλαίμε.
Το όμορφο όμως με τις «ρόδες» είναι ότι μπορείς, αν το θελήσεις, να καθίσεις για λίγο πιο μακριά και απλώς να τις παρατηρήσεις.
Να μη χρειάζεται να είσαι ούτε πάνω ούτε κάτω.
Να είσαι απλώς ο εαυτός σου, στη δεδομένη στιγμή.
Να κοιτάζεις όσα υπάρχουν γύρω σου, όσα έχεις τώρα κοντά σου, όσα σε κάνουν αυτή τη στιγμή να χαμογελάς.
Μπορεί να είναι το χάδι του ήλιου στο πρόσωπό σου.
Μια βαθιά ανάσα.
Η αγάπη που νιώθεις.
Ή ακόμη και το γεγονός ότι είσαι εδώ, ικανός να διαβάζεις αυτές τις λέξεις.
Ετούτη η ρόδα θα συνεχίσει να γυρίζει.
Μια πάνω, μια κάτω.
Μια στα ψηλά και μια στα χαμηλά.
Το θέμα, όμως, δεν είναι η ρόδα.
Το θέμα είναι πού επιλέγουμε να «στεκόμαστε» εμείς, εκείνη τη στιγμή…

πηγή  Christos Daskalakis/Χρήστος Δασκαλάκης

Η αυτογνωσία είναι η αρχή της μετανοίας.Η μετάνοια είναι η αρχή της θεραπείας.

Διερεύνησε τον εαυτό σου.Όχι για να θαυμάσεις τα προτερήματά σου, ούτε για να δικαιολογήσεις τα λάθη σου. Αλλά για να ανακαλύψεις με ειλικρίνεια ποιος πραγματικά είσαι.

Μη φοβηθείς να κοιτάξεις βαθιά μέσα στην καρδιά σου. Εκεί υπάρχουν πληγές που ποτέ δεν θεράπευσες, φόβοι που έκρυψες, επιθυμίες που δεν τόλμησες να ομολογήσεις, αλλά και χαρίσματα που άφησες ανεκμετάλλευτα.
Πολλές φορές εξετάζουμε με μεγάλη προσοχή τους άλλους. Παρατηρούμε τα λάθη τους, κρίνουμε τις πράξεις τους, σχολιάζουμε τις αδυναμίες τους. Γινόμαστε αυστηροί δικαστές για τη ζωή του πλησίον, αλλά επιεικείς με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Κι όμως, ο πιο σημαντικός άνθρωπος που καλούμαστε να γνωρίσουμε δεν είναι ο διπλανός μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
Να αναρωτηθείς:
Γιατί θυμώνω τόσο εύκολα;
Γιατί με ενοχλεί η επιτυχία του άλλου;
Γιατί δυσκολεύομαι να συγχωρήσω;
Γιατί θέλω πάντοτε να έχω δίκιο;
Γιατί πληγώνομαι όταν δεν με αναγνωρίζουν;
Γιατί επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη;
Γιατί ζητώ αγάπη, αλλά δυσκολεύομαι να προσφέρω;

Η αυτογνωσία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί θάρρος, ταπείνωση και ειλικρίνεια. Είναι δύσκολο να παραδεχθεί ο άνθρωπος ότι δεν είναι πάντοτε αδικημένος, αλλά κάποτε αδικεί. Δεν είναι πάντοτε θύμα, αλλά κάποτε γίνεται αιτία πόνου για τους άλλους.
Το να γνωρίσεις τον εαυτό σου δεν σημαίνει να τον καταδικάσεις. Σημαίνει να τον οδηγήσεις στη θεραπεία.

Ο Θεός δεν αναλύεται με εμπειρικές μεθόδους...

  

  Όταν ένας Ρώσος κοσμοναύτης επέστρεψε από το διάστημα και ανέφερε ότι δεν είχε βρει τον Θεό, ο διάσημος, πρώην άθεος και μετέπειτα ένθερμος απολογητής του χριστιανισμού, C. S. Lewis απάντησε ότι αυτό ήταν σαν ο Άμλετ να βγαίνει στο μπαλκόνι του κάστρου του ψάχνοντας τον Σαίξπηρ.

 Ο Θεός δεν είναι ένα αντικείμενο στο σύμπαν που θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε εργαστήριο και να αναλυθεί με εμπειρικές μεθόδους. 

 Ο Θεός σχετίζεται μ´ εμάς με τον τρόπο που ένας θεατρικός συγγραφέας σχετίζεται με τους χαρακτήρες στο έργο του. 

 Εμείς (οι χαρακτήρες) μπορεί να γνωρίζουμε αρκετά για τον θεατρικό συγγραφέα, αλλά μόνο στο βαθμό που ο συγγραφέας επιλέγει να βάλει πληροφορίες για τον εαυτό του στο έργο. 

 Ο Θεός δεν είναι ένας άνθρωπος στο μπαλκόνι, αλλά ο Θεατρικός Συγγραφέας. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορέσουμε να Τον βρούμε όπως θα βρίσκαμε ένα παθητικό αντικείμενο, με τη βοήθεια της εμπειρικής έρευνας. Αλλά ο Θεός δεν έβαλε απλά κάποιες πληροφορίες για τον εαυτό Του στο έργο. Έκανε κάτι περισσότερο. Έγραψε τον εαυτό του στο έργο ως τον κύριο χαρακτήρα στην ιστορία, όταν ο Χριστός γεννήθηκε σε μια φάτνη και αναστήθηκε από τους νεκρούς

π. Χριστόφορος Χρόνης

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης και η Χάρις του Αγίου Πνεύματος!

  Πολλές φορές διαβάζουμε στα Πατερικά βιβλία ότι οι άγιοι άνθρωποι του Θεού μιλούν χωρίς να προμελετήσουν, φωτιζόμενοι από το Άγιο Πνεύμα!

  Άλλες φορές πάλι, όταν δεν έχουν άμεση πληροφόρηση από τον Θεό, καταφεύγουν στην προσευχή και μέσω αυτής, λαμβάνουν την θεία βοήθεια για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους προς την σωτηρία!

  Υπάρχει και η περίπτωση που δεν είναι για το συμφέρον του ανθρώπου να γνωρίζει κάποια πράγματα και οι άγιοι δεν πληροφορούνται από τη θεία Χάρη ή δεν αποκαλύπτουν στους ανθρώπους αυτά που γνωρίζουν! 

Όλα αυτά αξιωθήκαμε να τα βιώσουμε όσοι ζήσαμε από κοντά τον μακαριστό πατέρα Ιωάννη! 

 Σε μια περίοδο της ζωής μου είχα προβλήματα με κάποιον που έπρεπε να συνεργάζομαι υποχρεωτικά μαζί του! Δεν υπήρχε αιτία και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί ! Σε μία επίσκεψή μου στον π. Ιωάννη, μόλις πήρα την ευχή του και χωρίς να του έχω πει τίποτα γι αυτό το θέμα, μου είπε: 

" Πρόσεξε παιδί μου αυτόν τον άνθρωπο, έχει φθόνο για σένα! Όχι πολλά πολλά μαζί του"! 

 Σε μια άλλη επίσκεψή μας, ήμασταν στο καθιστικό της οικίας του και χτύπησε το κουδούνι. Σηκώθηκε ο ίδιος και άνοιξε την πόρτα. Μπήκε κάποιος, τον οποίον γνώριζα και μίλησαν, χωρίς εμείς να ακούσουμε τι έλεγαν. Ο άνθρωπος αυτός σε λίγο άρχισε να τρέμει αλλά δε μπορούσαμε να καταλάβουμε τι είχε συμβεί! Την άλλη μέρα συνάντησα τον άνθρωπο αυτόν τυχαία και μου ζήτησε να του δώσω το τηλέφωνο του πατρός Ιωάννη! 

 Μου είπε: "Χθες που ήρθα στον παππούλη, για πρώτη φορά, μόλις με είδε μου είπε".

 " Καλώς τον Θ...! Εσύ είχες ατύχημα με το αυτοκίνητο"! 

Και πράγματι, όπως μου είπε, είχε σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητό του! Αυτή η αποκάλυψη, έγινε και η αιτία να αρχίσει να ζει πνευματικά!

  Μία μόνο φορά δεν μου απάντησε σε ένα πνευματικό θέμα που με παρακάλεσε να τον ρωτήσω, ένας μοναχός.

Ο άνθρωπος που προσεύχεται για όλο τον κόσμο, κάνει την μεγαλυτέρα ελεημοσύνη στον εαυτόν του και στην ανθρωπότητα...

"Διότι ο διάβολος κάθε μέρα ζητάει από τον Χριστό, όλους τους αμετανόητους ανθρώπους. 

- Αυτός είναι δικός μου! Έκανε αυτό και αυτό, είναι δικός μου! Δώσ' μου τον! Γιατί δεν μου τον δίνεις;
Τότε γυρίζει ο Χριστός, δείχνει και λέει στον διάβολο:

 - Διότι ταυτόχρονα, εκείνος προσεύχεται γι' αυτόν! Για το χατίρι αυτουνού, δεν σου τον δίνω..! "

Δημήτριος Παναγόπουλος

Κάποτε, θέλουμε-δε θέλουμε,θα «γίνουμε» όλο κι όλο «ένα όνομα» σ’ ένα άψυχο, μικρό και τσαλακωμένο χαρτί.

Ρώτησαν κάποτε έναν συνάδελφο ιερέα:

–Μα, είναι ανάγκη να μνημονεύετε τόσα ονόματα στην Προσκομιδή;

Κι εκείνος απάντησε:
–Κάποτε, αργά ή γρήγορα, εγώ κι εσύ, θα έρθει η ώρα που θα φύγουμε απ’ αυτή τη ζωή, απ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο. Και, μετά, θέλουμε-δε θέλουμε, μας αρέσει-δεν μας αρέσει, θα «γίνουμε» όλο κι όλο «ένα όνομα» σ’ ένα άψυχο, μικρό και τσαλακωμένο χαρτί.

 Είναι όμως απερίγραπτο αλλά και αβάσταχτο το πόσο θα θέλαμε, από «εκεί» που θα βρισκόμαστε, να βρεθεί ένας ιερέας του Υψίστου, ένας λειτουργός της Ορθοδόξου Εκκλησίας για να μας θυμηθεί και να μας μνημονεύσει, τουλάχιστον για μια φορά στην επίγεια και ιερατική ζωή του.
Και του απάντησαν, έντονα προβληματισμένοι με τη θέση που μόλις εξέφρασε:
–Έτσι όπως τα λέτε, έχετε δίκιο Πάτερ!...

π.Δαμιανός

Γιατὶ κλείνεις μέσα στά σπλάγχνα σου θηρίο;

 Δὲν εἶναι τόσο μεγάλο πράγμα τὸ ν᾿ ἀπαλλάξεις κάποιον ἀπὸ δαίμονα, ὅσο τὸ νὰ τὸν λυτρώσεις ἀπὸ τὴν ἀμαρτία. 

Φοβερότερη ἀπὸ τὸν δαίμονα εἶναι ἡ ἀμαρτία· διότι ἐκεῖνος μᾶς κάνει ταπεινούς. Ἢ δὲν βλέπεται τοὺς δαιμονισμένους, ὅταν ἀπαλλαχθοῦν ἀπὸ τὴν ἀσθένειά τους, πῶς εἶναι λυπημένοι; Πῶς εἶναι σκυνθρωποί; Πῶς τὰ προσωπά τους εἶναι γεμάτα ἀπὸ ντροπή; πῶς δὲν τολμοῦν οὔτε νὰ σηκώσουν τὸ βλέμμα τους καὶ νὰ δοῦν; Πρόσεχε τὸ παράλογο· ἐκεῖνοι μὲν ντρέπονται γιὰ ἐκεῖνα ποὺ παθαίνουν, ἐμεῖς ὅμως δὲν ντρεπόμαστε γι᾿ αὐτὰ ποὺ κάνομε· ἐκεῖνοι ἐνῶ ἀδικοῦνται ντρέπονται, ἐμεῖς ἂν καὶ ἀδικοῦμε δὲν ντρεπόμαστε. Ἑπομένως ἐκεῖνοι ποὺ ἁμαρτάνομε βρισκόμαστε σὲ πολὺ πιὸ χειρότερη κατάσταση ἀπὸ τοὺς δαιμονισμένους. Ἀλλὰ δὲν συμβαίνει ν᾿ ἀφρίζομε, οὔτε νὰ συστρέφομε τὶς κόρες τῶν ματιῶν, οὔτε τὰ χέρια; Μακάρι νὰ τὸ κάμναμε αὐτὸ στὸ σῶμα, καὶ ὄχι στὴν ψυχή.

 Θέλεις νὰ σοῦ δείξω ψυχὴ ἀκάθαρτη ποὺ ἀφρίζει, καὶ διεστραμμένα μάτια τῆς διάνοιας; Σκέψου τοὺς ὀργισμένους ἀπὸ τὸ θυμὸ ποὺ πόσο ἀφρὸ δὲν ἐκστομίζουν ἀκαθαρτότερα λόγια; Πραγματικὰ εἶναι σὰν νὰ ξεχύνεται ἀπὸ τὸ στόμα τους σάλιο βρωμερό.

Όσιος Λέων ο ερημίτης

Oυ σαρκί πεισθείς πριν θανείν Eύα Λέων,

Ως πρώτος Aδάμ γυμνός ων ουκ ησχύνου.

Το δίστιχο από το Συναξάρι του Αγίου περιγράφει την ασκητική ζωή του Οσίου Λέοντος, ο οποίος περιγράφεται ότι ζούσε γυμνός, υποτάσσοντας πλήρως τις σωματικές επιθυμίες και τα πάθη στην πνευματική άσκηση, μιμούμενος την κατάσταση του Αδάμ πριν από την πτώση

Κύπρος 1974 και οι συστηματικοί βιασμοί των Τούρκων

"Από την πρώτη νύκτα ήρθαν να μας μετρήσουν. Έπιασαν με εμένα κι άλλες κορούδες (σ.σ. νεαρές κοπέλες) και μας πήραν μέσα στα χωράφια θεοσκότεινα. Με τραβούσε η μάνα μου, αλλά την κτυπούσαν με το κοντάκι. Με τράβηξαν με το ζόρι, έξω μακριά. Έφευγε ο ένας κι ερχόταν άλλος κι εγώ να αιμορραγώ, να παρακαλώ τον Θεό να με βοηθήσει, να φωνάζω, ένα μωρό δεκατεσσάρων χρονών. Έκαναν το κέφι τους και μας έπαιρναν πίσω. Άκουγα τις γυναίκες που σκέφτονταν να αφήσουν το γκάζι της κουζίνας ανοικτό για να αυτοκτονήσουμε, να γλυτώσουμε από αυτό το μαρτύριο. Κάθε νύκτα τα ίδια πράγματα. Κρυβόμαστε στο πατάρι του σπιτιού, αλλά μας έβρισκαν και μας τραβούσαν από τα μαλλιά. Συνέχισε αυτή η φρίκη μέχρι δύο-τρεις μήνες[...] Να πιάνεις με βάρβαρο τρόπο μια κορούδα, να την παίρνεις στα χωράφια, να έρχεται ο ένας και ο άλλος, να γελούν μεταξύ τους και να τους βλέπεις, να φωνάζεις, να σε καίνε με τα τσιγάρα. Τα χέρια μου είναι σημαδεμένα από τα τσιγάρα τους που τα έσβηναν πάνω μου".

Αυτή η συγκλονιστική μαρτυρία ανήκει σε Ελληνίδα της Κύπρου που επέζησε απο την τουρκική εισβολή το 1974, όμως οι πληγές της δεν έκλεισαν ποτέ.

Ο ακριβής αριθμός των βιασμένων, άγρια κακοποιημένων γυναικών και νεαρών κοριτσιών της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974 παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστος. Λίγες βρήκαν το θάρρος να μιλήσουν έως σήμερα. Η συντριπτική πλειοψηφία έζησε με το τραύμα, την ντροπή και το στίγμα 50 χρόνια.
Από τις μαρτυρίες προκύπτει, πως πρόκειται για ομαδικούς, μαζικούς και συστηματικούς βιασμούς ενήλικων γυναικών, αλλά και νεαρών κοριτσιών, όχι περισσότερο από 14 ή 15 χρονών.

Στις πολιτικές επιστήμες, στις σπουδές βίας και στις σπουδές γενοκτονιών υπάρχει πλέον η θέση, πως οι συστηματικοί βιασμοί σε πολεμικές συρράξεις δεν είναι απλώς "παρεκτροπές" μεμονωμένων στρατιωτών ή εκδικητικές πράξεις. Αποτελούν οργανωμένη, εσκεμμένη και ανεκτή πρακτική από τα ανώτατα στρατιωτικά κλιμάκια που εξυπηρετεί συγκεκριμένους στρατηγικούς και πολιτικούς στόχους: ταπείνωση του αντιπάλου, τρομοκράτηση του άμαχου πληθυσμού με στόχο τον εκτοπισμό, καταστροφή του κοινωνικού ιστού, καθώς οι επιζώντες συχνά στιγματίζονται, οι οικογένειες συχνά διαλύονται και οι εθνικές κοινότητες χάνουν την συνοχή και την ενότητά τους. Με αυτό τον τρόπο η ανασυγκρότηση των εθνικών κοινοτήτων γίνεται πολύ δύσκολη, ακόμη και μετά το τέλος της βίας και της πολεμικής σύρραξης.

ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ του Αγ.Παΐσιου για την ΑΝΑΤΡΟΦΗ των παιδιών

 

«Ο Θεός τον είχε χαριτώσει σπάταλα».

Ο Φώτης Κόντογλου στη γωνία των οδών Βιζυηνού και Μαρκορά, συνοικία Κυπριάδη. Στη φωτογραφία ιδιόχειρη σημείωση του Φώτη Κόντογλου «1960»[πηγή]

Καλός φίλος μάς θύμησε πολύ σωστά σήμερα ότι στις δύσκολες μέρες που περνούμε εκτός από τον Παπαδιαμάντη και τον Σολωμό πρέπει να μνημονεύουμε και τον Φώτη Κόντογλου, τον «ριζορθόδοξο» Ρωμιό της Γενιάς του ΄30 που αποδήμησε εις Κύριον σαν σήμερα, 13 Ιουλίου 1965.

Ευκαιρία να το κάνουμε και σήμερα γιατί όντως με το πολύμορφο έργο του ο Κόντογλου υπήρξε «ο ταπεινός Ψάλτης της Πονεμένης Ρωμιοσύνης», ένας «κρίκος στην αλυσίδα του Παπαδιαμάντη και του Μωραϊτίδη, αλλά και σ΄ εκείνον του Θεοφάνους του Κρητός και του Πανσέληνου.»

Γνήσιο τέκνο της «ελληνοπρεπρεπέστατης κι αγιασμένης Αιολικής Γης ο Κόντογλου είναι μια μέγιστη μορφή του νεοελληνικού πνεύματος, αγιογράφος, λογοτέχνης, στοχαστής, ψάλτης, συγγραφέας, ζωγράφος, αλλά κι ένας «υμνητής και θρηνωδός της αιώνιας Ελλάδας», ένας γνήσιος εκφραστής της πνευματικότητας της Ορθοδοξίας και συνάμα «κήρυκας των σεβάσμιων αξιών του Γένους».

Η μεγαλύτερη απόδειξη της ζωντανής αγιότητας του Αγίου Παϊσίου είναι ότι 32 χρόνια μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί να «καίει» τους δαιμονόπληκτους.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ

Τα γνωστά «τελώνια» του δημόσιου λόγου που δεν αφήνουν κανένα ιερό και όσιο χωρίς να το «εκτελωνίσουν» με τις εμμονές τους, βγήκαν ξανά από τα ανήλιαγα σπήλαια τους. Βρυχώνται και ολολύζουν γιατί ο ελληνισμός γονάτισε για ακόμη μια χρονιά μπροστά στο ολόλαμπρο σέμνωμα των ημερών μας, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.

Με αφορμή την εορτή του Αγίου Παϊσίου που η Ορθοδοξία τιμά στις 12 Ιουλίου, οι χριστιανοφοβικοί «φελλοί» πετάχτηκαν στην επιφάνεια. Όντας συνεχώς στον πυθμένα της ανυποληψίας, μπορούν να αναδυθούν στη δημοσιότητα μόνο ως ετερόφωτα πλεούμενα σε θολά νερά. Έχει γίνει καθιερωμένος ο σεληνιασμός τους πλέον, πριν και μετά τις λαοφιλείς χριστιανικές εορτές. Ακριβώς όπως ένας ψαράς κοιτά το ημερολόγιο για να εξασφαλίσει πετυχημένες ψαριές, εκείνοι κοιτούν το… εορτολόγιο για να δουν πότε θα κάνουν «γκελ» τα εμέσματα τους. Και ίσως έτσι να «τσιμπήσουν» κανένα θαυμαστή, κανέναν αναγνώστη, κανέναν παρατρεχάμενο.

Συμφέροντα για να πετροβολούν την Ορθοδοξία, υπάρχουν πάντα άφθονα. Πάρτε κόσμε. Άλλος θέλει να βρεθεί το βιβλίο του στο μπροστά σταντ του βιβλιοπωλείου, άλλος για να βρει ακόλουθους για τη νεοπαγανιστική ομάδα του, άλλος για να ξαραχνιάσει τη Μαρξιστική φαντασίωση του, άλλος για να κατευνάσει τη συνείδηση του και άλλος για να «αφυπνίσει» το κοινό του ως απομίμηση του Λιαντίνη. Ένα ετερόκλητο σμήνος από αλογόμυγες που γίνονται αντιληπτές μόνο όταν βουίζουν και τσιμπάνε τα οπίσθια της επικαιρότητας.
Έκαναν τη ζακέτα εθνικό ζήτημα!

Αυτό που έκανε τους θεομάχους να αφρίσουν, ήταν η υποδοχή ενός ιερού κειμηλίου στον Άγιο Δημήτριο Σιδηροκάστρου, που συγκεκριμένα ήταν μια ζακέτα που φορούσε ο Άγιος Παΐσιος. Και τι δεν είπαν - σκούζοντας - τα «τελώνια» του διαδικτύου, τόσο στα ΜΚΔ – όσο ακόμα και ενημερωτικές ιστοσελίδες περιωπής! «Μεσαίωνας», «σκοταδισμός», «ειδωλολατρία», «γίναμε Ιράν», «οι παπάδες κοροϊδεύουν τα πρόβατα», «πώς κατάντησε έτσι η Ελλάδα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Ομήρου…» και λοιπά.

Οι πρώτες εικόνες της Παναγίας είναι οι αχειροποίητες, δηλαδή χωρίς ανθρώπινο χέρι.

Πολλοί έχουν τη γνώμη ότι οι πρώτες εικόνες της Παναγίας είναι του Αποστόλου Λουκά. Δεν είναι σωστό αυτό. Οι πρώτες εικόνες της Παναγίας είναι οι αχειροποίητες, δηλαδή χωρίς ανθρώπινο χέρι.

Η παράδοση λέει ότι όταν ζούσε η Παναγία, ο απόστολος Πέτρος και ο Ιωάννης έφτιαξαν μια εκκλησία για τη Παναγία χωρίς η ίδια να το γνωρίζει, στη Λήδα – απέξω από το Τελ Αβίβ – που είναι η πατρίδα του Αγίου Γεωργίου και υπάρχει ο τάφος του. Παρακάλεσαν τότε τη Παναγία να πάει εκεί και να ευλογήσει την Εκκλησία. Εκείνη τους είπε πηγαίνετε και θα με βρείτε εκεί. Οι Απόστολοι νόμισαν πως θα πήγαινε εκεί με κάποιο άλλο μέσο και από ευγένεια και ευσέβεια έσπευσαν γρηγορότερα για να την προλάβουν και να την υποδεχθούν. Όμως όταν μπήκαν μέσα παραδόξως είδαν σε μιά κολόνα στο Ιερό μια εικόνα της Παναγίας με το πρόσωπό της και το σώμα της ολόκληρο.Αυτή ήταν η πρώτη και αχειροποίητη εικόνα της. 

Παρόμοια αχειροποίητη εικόνα ήταν και εκείνη του Ιερού Μανδηλίου με τη μορφή του προσώπου του Κυρίου που αποτυπωθηκε από τον ιδρώτα του Χριστού και θεράπευσε το βασιλιά της Εδέσσης Αύγαρο, όταν εκείνος είχε στείλει απεσταλμένους να τον βρούν για να προσευχηθεί γι’ αυτόν.

Υπήρξε και δεύτερη αχειροποίητη εικόνα της Παναγίας: Οι πρώτοι χριστιανοί έφτιαξαν ένα πολύ ωραίο Ναό, αλλά κάποια στιγμή οι Εβραίοι ήθελαν να τον πάρουν. Μετά από διαμάχη τελικά το θέμα έφθασε στα δικαστήρια και επειδή ήταν δύσκολη απόφαση, ο δικαστής ζήτησε να σφραγίσουν τον Ναό και να περιμένουν όλοι κάποιο σημάδι εξ ουρανού. Όταν αργότερα άνοιξαν τον Ναό, είδαν παραδόξως στο αριστερό πάνω μέρος του Ιερού την εικόνα της Παναγίας. Ο δικαστής τότε ρώτησε τι είναι αυτό που βλέπει, και του απάντησαν οι χριστιανοί ότι είναι η μορφή της Παναγίας, της Μαρίας μητρός του Χριστού και Θεού μας και έτσι αποφάσισε να τη δώσουν στους χριστιανούς.

Μετά τις παραπάνω δύο εικόνες που αναφέραμε έρχονται οι εικόνες του Ευαγγελιστού Λουκά. Όμως μόνο τρείς εικόνες που υπάρχουν μέχρι σήμερα είναι του Ευαγγελιστού.

Δεν προσκύνησαν μια ζακέτα. Τίμησαν τον Άγιο.

Η Εφημερίδα των Συντακτών, σχολιάζοντας την προσκύνηση της ζακέτας του Αγίου Παϊσίου από πιστούς στο Νέο Πετρίτσι Σερρών, χαρακτήρισε το γεγονός «καθαρή ειδωλολατρία». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που φανερώνει ότι ο συντάκτης του άρθρου είτε αγνοεί πλήρως την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση είτε επιλέγει να την ερμηνεύσει αποκλειστικά με τα κριτήρια ενός ορθολογισμού που αδυνατεί να κατανοήσει το βίωμα της Εκκλησίας.

Για την Ορθοδοξία, η τιμή των ιερών λειψάνων δεν είναι ούτε δεισιδαιμονία ούτε λατρεία της ύλης. Είναι συνέπεια της πίστεως ότι ο άνθρωπος σώζεται ολόκληρος – ψυχή και σώμα – και ότι το σώμα του αγίου έγινε «ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄ Κορ. 6,19). Η Χάρη του Θεού δεν αγιάζει μόνο την ψυχή, αλλά διαπερνά και το σώμα, το οποίο γίνεται φορέας της θείας ενεργείας ακόμη και μετά την κοίμησή του. Γι' αυτό η Εκκλησία τιμά τα λείψανα των αγίων ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, ενώ η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος κατοχύρωσε δογματικά την τιμητική προσκύνησή τους.

Η εκκλησιαστική παράδοση μάλιστα διακρίνει τα λείψανα σε δύο κατηγορίες.

Πρώτου βαθμού είναι τα ίδια τα τίμια λείψανα του σώματος: τα οστά, οι τρίχες, το αίμα, ακόμη και ολόκληρο το άφθαρτο σκήνωμα του αγίου.

Δευτέρου βαθμού είναι τα αντικείμενα που βρίσκονταν σε άμεση και διαρκή επαφή με το αγιασμένο σώμα του: τα ενδύματα, η ζώνη, τα υποδήματα, τα εργαλεία της ασκήσεώς του, τα προσωπικά του αντικείμενα.

Πανηγυρίζει ιδιαίτερα η Κέρκυρα σήμερα τον πολιούχο της Άγιο Σπυρίδωνα...

Πανηγυρίζει ιδιαίτερα η Κέρκυρα σήμερα τον πολιούχο της Άγιο Σπυρίδωνα για ένα από τα μεγάλα θαύματα που έχει κάνει, όταν μάλιστα ήταν κοντά με την άφιξη του ιερού του σκηνώματος. Εξ εώας, δηλαδή εξ ανατολών. Από πού; Μπορεί κι από την Ήπειρο. Δεν έχει καταγραφεί ο τόπος από τον οποίον έφθασε ο ευσεβής Θεόδωρος, νέος σε ηλικία, έμπορος και οικογενειάρχης. Τυφλώθηκε και δεν μπορούσε ούτε να εργαστεί να ζήσει την οικογένειά του. 

Έμαθε για την άφιξη του σκηνώματος του Αγίου κι ήρθε προσκυνητής με ευλάβεια και πίστη στον Θεό.

Έφυγε όχι απλά θεραπευμένος, αλλά έβλεπε καλύτερα από πριν. Μαθεύτηκε γρήγορα το θαύμα και καθιερώθηκε μία ακόμη γιορτινή τιμή στον απλό κι ολιγράμματο Άγιο, που στην Α' Οικουμενική Σύνοδο που συμμετείχε ως Επίσκοπος, αποστόμωσε τον μορφωμένο Άρειο αποδεικνύοντας με πείραμα όπως θα έλεγαν οι επιστήμονες σήμερα, την ενότητα της Αγίας Τριάδος και το τριπρόσωπο με ένα κεραμίδι που για να γίνει χρειάζεται χώμα, νερό, φωτιά.Βοήθεια όλων μας!!

πηγή

«ΟΣΟΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ…»

Ίσως ο πιο τραγικός τίτλος για την δημογραφική κατάρρευση της Ελλάδος. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα και οι πιο απαισιόδοξες προβλέψεις ωχριούν μπροστά στην πραγματικότητα.

Ως Σωματείο (Πολιτιστικό Σωματείο ΕΚΚΙΝΗΣΗ) είχαμε πραγματοποιήσει 2 φορές ημερίδα/εκδήλωση με θέμα το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος, θέλοντας να αναδείξουμε αυτό το μέγιστο πρόβλημα, τον Μάρτιο του 2019 και τον Φεβρουάριο του 2024, εδώ στην Αλεξανδρούπολη, με εκλεκτό καλεσμένο τον αγαπητό φίλο καθηγητή Αναστάσιο Λαυρέντζο ο οποίος επί χρόνια μελετά τα δημογραφικά δεδομένα της Πατρίδας μας.

 Θυμάμαι την αίσθηση που έκαναν οι προβλέψεις του οι οποίες,αν και « αισιόδοξα» προσπαθούσε να μας τις «περάσει», ήταν εντελώς απογοητευτικές. Τελικά όχι μόνο είχε δίκιο, για την δημογραφική κατάρρευση, αλλά η σημερινή πραγματικότητα επιδεικνύει δημογραφική ...κατακρήμνιση…

Ο δείκτης γονιμότητας έχει πέσει σε ιστορικό ναδίρ! Το 2024 αντιστοιχούσαν 1,2 παιδιά ανά γυναίκα- ενώ για φέτος μιλούν για 0,6 με 0,9 παιδιά!! Σε αυτά συνυπολογίζονται οι πολιτογραφημένοι αλλοδαποί, οι Ρομά κλπ κλπ… Από τα 818 ληξιαρχεία, που υπάρχουν στην πατρίδα μας, τα 717 δεν κατέγραψαν ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ φέτος!! ΟΥΤΕ ΜΙΑ!ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ!!!

Η Οσία Γαβριηλία Παπαγιάννη με τον Όσιο Σωφρόνιο Σαχάρωφ του Έσσεξ

Στη φωτογραφία η Οσία Γαβριηλία [Παπαγιάννη] με τον Όσιο Σωφρόνιο [Σαχάρωφ] του Έσσεξ

Η Νέα Ειδωλοποίηση του Ομοιώματος - Όταν η μορφή επιχειρεί να αντικαταστήσει το Μυστήριο της Αγιότητας

«...ορίζομεν συν ακριβεία πάση και εμμελεία, παραπλησίως τω τύπω του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, ανατίθεσθαι τας σεπτάς και αγίας εικόνας, τας εκ χρωμάτων και ψηφίδος και ετέρας ύλης επιτηδείως εχούσης, εν ταις αγίαις του Θεού εκκλησίαις, εν ιεροίς σκεύεσι και εσθήσι, τοίχοις τε και σανίσιν, οίκοις τε και οδοίς...»
Ζ΄ Οικουμενική Συνόδος (787 μ.Χ.,*

  Στην εποχή μας εμφανίζεται όλο και εντονότερα ένα νέο φαινόμενο σε ορισμένους ναούς και προσκυνήματα η τοποθέτηση ολόσωμων ομοιωμάτων σύγχρονων Αγίων σε φυσικό μέγεθος, κατασκευασμένων από κερί, πλαστικό ή άλλα υλικά, αλλά και η χρήση μεγάλων φωτογραφικών αναπαραστάσεων φυσικού μεγέθους, κολλημένων ή τοποθετημένων μέσα στον ιερό χώρο, μπροστά στις οποίες πιστοί πολλές φορές γονατίζουν, ασπάζονται και προσεύχονται με βαθιά ευλάβεια.

Προφανώς δεν αμφισβητείται η αγάπη των ανθρώπων προς τους Αγίους ούτε η καλή πρόθεση της καρδιάς τους. Η Εκκλησία όμως, ως μητέρα και θεραπεύτρια του ανθρώπου, δεν εξετάζει μόνο την πρόθεση, αλλά και τη μορφή με την οποία εκφράζεται η ευλάβεια, ώστε αυτή να παραμένει μέσα στο πνεύμα της αποστολικής και πατερικής παραδόσεως.
Και εδώ γεννάται ένα κρίσιμο ερώτημα..
Μήπως, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, περνούμε από την τιμή του Αγίου στην προσκόλληση στη μορφή; Από την εικόνα στο ομοίωμα; Από το μυστήριο στην αισθητηριακή εντύπωση;

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν παρέλαβε μια πίστη των εξωτερικών εντυπώσεων, αλλά μια πίστη μεταμορφώσεως. Δεν καλεί τον άνθρωπο να εγκλωβιστεί στο κτιστό, αλλά να περάσει μέσα από το κτιστό προς τον Δημιουργό.Η εικόνα δεν είναι αντίγραφο της γης, αλλά μαρτυρία της Βασιλείας.Η Ορθόδοξη εικόνα δεν είναι απλή αναπαραγωγή ενός ανθρώπινου προσώπου,δεν είναι φωτογραφία,δεν είναι πορτρέτο.
Δεν είναι προσπάθεια να φυλακιστεί μια ανθρώπινη μορφή μέσα στην ύλη.
Η εικόνα είναι θεολογία.
Ο αγιογράφος δεν ζωγραφίζει τον Άγιο όπως τον βλέπει ο φυσικός οφθαλμός, αλλά όπως φανερώνεται μέσα στο φως της Χάριτος. Δεν αποτυπώνει απλώς την επίγεια εμφάνιση ενός ανθρώπου, αλλά μαρτυρεί την κλήση του ανθρώπου να γίνει «καινή κτίσις» εν Χριστώ.
Γι’ αυτό η ορθόδοξη αγιογραφία δεν επιδιώκει τον φωτογραφικό ρεαλισμό. Το πρόσωπο του Αγίου δεν παρουσιάζεται ως αντικείμενο παρατήρησης, αλλά ως πρόσκληση σε κοινωνία με το μυστήριο της αγιότητας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, υπερασπιζόμενος την τιμή των εικόνων μέσα στην σκοτεινή περίοδο των εικονομαχιών, εξήγησε χαρακτηριστικά ότι η τιμή της εικόνας δεν σταματά στο υλικό αντικείμενο, αλλά μεταβαίνει στο εικονιζόμενο πρόσωπο.Όπως διδάσκει άλλωστε η πατερική παράδοση:
«Η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει».
Η εικόνα δηλαδή είναι δρόμος προς το πρόσωπο και σαφώς όχι αντικατάσταση του προσώπου.

Ο ΠΡΟΚΟΜΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΝΤΟΥ ΠΡΟΚΟΒΕΙ!

  Ἡ ἐπιλογή τοῦ δρόμου τῆς ζωῆς εἶναι ἀσφαλῶς σημαντικό πράγμα καί πρέπει μέ σοβαρότητα νά τήν ἀντιμετωπίσει κανείς. Δέν εἶναι ὅμως τό πᾶν. Γιατί εἴτε ἐπιλέξει κανείς νά κάνει οἰκογένεια εἴτε ἐπιλέξει τήν ἀφιερωμένη ζωή τοῦ καλόγερου κάνει ἐπιλογή ἑνός δρόμου. Τό ζητούμενο δέν εἶναι ὁ δρόμος, ἀλλά ὁ Χριστός. ᾽Εκεῖνος εἶναι καί ὁ δρόμος καί τό τέρμα τοῦ δρόμου. 

  “Τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός” πού λέει καί ὁ μεγάλος ἀπόστολος. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι ἄν ἔχουμε ᾽Εκεῖνον ἐνώπιόν μας πάντοτε, δηλαδή ἄν ἡ καθημερινή προτεραιότητά μας εἶναι πῶς νά σταθοῦμε στίς ἅγιες ἐντολές Του ὥστε μέ ἀγάπη πρός Αὐτόν νά Τόν κοινωνοῦμε στά ἅγια μυστήρια τῆς ᾽Εκκλησίας μας, δέν ἔχει καί τόση σημασία τό εἶδος τοῦ δρόμου πού ἀκολουθοῦμε. Μπορεῖ λοιπόν κάποιος νά γίνει καλόγερος, μπορεῖ νά κάνει οἰκογένεια, μπορεῖ κι ἁπλῶς νά μένει, πού λέει ὁ λόγος, στό σπίτι του: ἄν κρατάει τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ θά σωθεῖ.

Ὁπότε δέν πρέπει κανείς νά ἀπολυτοποιήσει τήν ἐπιλογή τοῦ δρόμου.

Μνήμη του Αγίου Παϊσίου στην Αγία Σοφία,στο ομώνυμο νοσοκομείο Παίδων της Αθήνας,

 Κυριακή 12/7/2026
"...Με τις προσευχές των μικρών παιδιών μπορούν να γίνουν θαύματα. Ό,τι ζητούν από τον Θεό, τους το δίνει,γιατί έχουν αθωότητα και ο Θεός ακούει την καθαρή προσευχή τους.

Θυμάμαι, μια φορά που οι γονείς μας είχαν πάει στο χωράφι, με είχαν αφήσει στο σπίτι με τα δυο μικρότερα αδέλφια μου.
Ξαφνικά ο ουρανός μαύρισε και άρχισε καταρρακτώδης βροχή.

 «Τί θα κάνουν τώρα οι γονείς μας; είπαμε.Πώς θα έρθουν στο σπίτι;». Τα δυο μικρά άρχισαν να κλαίνε.
«Ελάτε, τους είπα, θα παρακαλέσουμε τον Χριστό να σταματήση την βροχή».
Γονατίσαμε και τα τρία μπροστά στο εικονοστάσι και προσευχηθήκαμε. Σε λίγα λεπτά η βροχή σταμάτησε...."( Όσιος Παΐσιος)

-Στην τηλεοπτική σειρά υπήρξε αναφορά και για την περίπτωση εκείνη ενός παιδιού που δεν έβλεπε και πήγε στον άγιο παππούλη με τον πατέρα του
στην Παναγούδα . Δεν ζήτησε κάτι για τον εαυτό του που είχε αυτό την αναπηρία, αλλά για την δασκάλα του που ήταν άρρωστη (!) και, όταν ο γέροντας τον ρώτησε: 

"Σε σένα τι θες να κάνω;",εκείνο του ζήτησε να είναι καλό παιδί (!!!), όχι να γίνει καλά ( την αναπηρία όρασης δεν την είχε εκ γενετής και αυτό ίσως ήταν πιο οδυνηρό)
Αυτό φαίνεται να " λύγισε" τον π. Παΐσιο που προσευχήθηκε και το παιδί με την Χάρη του Θεού θεραπεύτηκε.

Δόξα τω Θεώ

πηγή

«Από την ενοχή στην ελπίδα: Η θεραπευτική ποιμαντική του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Η γνήσια τιμή απέναντι στις ευσεβιστικές υπερβολές»

Πρωτοπρ. Χριστοφόρου Χρόνη

Επικ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής-Τμήμα Θεολογίας ΕΚΠΑ

Την Κυριακή 12 Ιουλίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, τον οποίο το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατέταξε στο Αγιολόγιο τον Ιανουάριο του 2015. Χιλιάδες προσκυνητές ανηφόριζαν επί δεκαετίες προς το κελί της Παναγούδας, όχι για να ακούσουν έναν σοφό δάσκαλο, αλλά για να συναντήσουν έναν πατέρα που καταλάβαινε την ψυχή τους. Χιλιάδες συρρέουν και σήμερα στον τάφο του, στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, αναζητώντας την ίδια πατρική παρηγοριά. 

 Η αγιότητά του δεν εκφράστηκε μόνο με την άσκηση και την προσευχή, αλλά και με έναν σπάνιο ποιμαντικό ρεαλισμό. Ο Όσιος γνώριζε ότι κάθε άνθρωπος που στέκεται μπροστά του φέρνει μαζί του μια διαφορετική ιστορία και μια διαφορετική αντοχή. Σε αυτή τη γνώση θεμελίωσε την βαθιά προσωποκεντρική ποιμαντική του, και αυτή η γνώση τον καθιστά επίκαιρο οδηγό για κάθε πνευματικό, κάθε γονέα και κάθε άνθρωπο που θέλει να σταθεί δίπλα στον πλησίον του με τρόπο θεραπευτικό.

1. Η ενθάρρυνση του αδύναμου και η κατανόηση του τραύματος
 Ο Άγιος Παΐσιος διέκρινε με ακρίβεια τους ανθρώπους που ζούσαν βυθισμένοι στις ενοχές και στην ανασφάλεια. Και ήταν πολλοί. Γνώριζε ότι σε αυτές τις ψυχές η αυστηρότητα οδηγεί στην απελπισία και όχι στη μετάνοια. Ο λόγος του γι' αυτούς γινόταν λόγος παραμυθίας και ελπίδας. Τους βοηθούσε πρώτα να σταθούν στα πόδια τους και έπειτα τους οδηγούσε σταδιακά στον αγώνα.[1]

Η στάση αυτή δεν αποτελούσε συναισθηματική επιείκεια. Αποτελούσε βαθιά κατανόηση της πνευματικής ζωής, η οποία προϋποθέτει έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι η σωτηρία τον αφορά. Ο απελπισμένος δεν αγωνίζεται ακριβώς επειδή θεωρεί τον αγώνα χαμένο από την αρχή. Ο Όσιος του υπενθύμιζε απλά ότι ο Θεός τον αγαπά και τον περιμένει, και τότε ο άνθρωπος έβρισκε δυνάμεις που ούτε ο ίδιος υποψιαζόταν ότι διέθετε.

Όταν ο Όσιος αντιλαμβανόταν ότι κάποιος είχε πληγωθεί από τους γονείς του ή από σκληρές εμπειρίες της ζωής, δεν έσπευδε να τον ελέγξει για τα πάθη του. Αναζητούσε πρώτα τη ρίζα του πόνου. Στους λόγους του για την οικογενειακή ζωή επισημαίνει επανειλημμένα πόσο βαθιά σημαδεύουν τον άνθρωπο τα παιδικά του χρόνια και πόσο η έλλειψη αγάπης στο σπίτι δημιουργεί ψυχές τραυματισμένες.[2] Ο πληγωμένος άνθρωπος χρειάζεται πρώτα επίδεση της πληγής και έπειτα καθοδήγηση. Ο Όσιος εφάρμοζε αυτή τη σειρά με υπομονή. Δεν ταύτιζε το τραύμα με την αμαρτία και δεν φόρτωνε τον πονεμένο με πρόσθετες ενοχές. Του έδειχνε τον δρόμο της θεραπείας μέσα από την αγάπη του Θεού, η οποία αναπληρώνει όσα οι άνθρωποι στέρησαν.

2. Η διάκριση και η εργασία με τους λογισμούς
 Ο Όσιος Παΐσιος τόνιζε ότι ο πνευματικός οφείλει να διαθέτει διάκριση, γιατί το ίδιο φάρμακο ωφελεί τον έναν και βλάπτει τον άλλον. Στον υπερήφανο ταιριάζει ενίοτε η αυστηρότητα, στον απελπισμένο ταιριάζει η παρηγοριά. Η στάση αυτή δεν αποτελεί προσωπική του επινόηση. Απηχεί ολόκληρη τη νηπτική παράδοση της Εκκλησίας, η οποία ανέδειξε τη διάκριση σε μητέρα και κορωνίδα των αρετών. Ο Όσιος Παΐσιος ενσάρκωσε αυτή τη διδασκαλία στην καθημερινή ποιμαντική πράξη.[3] Δεν έδινε την ίδια απάντηση σε όλους, γιατί έβλεπε τον κάθε άνθρωπο ως ένα μοναδικό και ξεχωριστό παιδί του Θεού που χρειάζεται τη μοναδική και ξεχωριστή ποιμαντική φροντίδα.

Το ιερό Λείψανο της Αγίας Ευφημίας.

Μετά την Άλωση το Πατριαρχείο μεταφέρθηκε από την Αγία Σοφία στον Ναό των Αγίων Αποστόλων. Εις τον Ναό αυτόν μεταφέρθηκαν και όλα τα ιερά λείψανα και μαζί μ’ αυτά και το ιερό λείψανο της Αγίας Ευφημίας.

  Από εκεί μεταφέρθηκε και πάλι το λείψανο της Αγίας και το Πατριαρχείο, στη Μονή της Παμμακαρίστου. 

Από την Μονή της Παμμακαρίστου το Πατριαρχείο μεταφέρθηκε εις το Μοναστήρι του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου εις το Φανάρι, όπου είναι μέχρι σήμερα και εκεί βρίσκεται και το άφθαρτο Λείψανο της Αγίας.

Στις 11 Ιουλίου και στις 16 Σεπτεμβρίου το ιερό Λείψανο μεταφέρεται από το Παρεκκλήσιο εις τον Σολέα προς προσκύνηση υπό των πιστών.

π.Τιμόθεος Ηλιάκης

ΛΟΓΟΙ του Οσίου πατρός ημών Σοφρωνίου του Έσσεξ

Στις 11 Ιουλίου μνήμη του Οσίου πατρός ημών Σοφρωνίου του Έσσεξ

 ✔Ο σαρκικός άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται..
Οταν ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος διαπράττει τὴν ἁμαρτία, δὲν αἰσθάνεται τὶς συνέπειές της, ὅπως τὶς αἰσθάνεται ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος.
Ὁ σαρκικός, μὴ ἔχοντας ἀκόμη πείρα τῆς αἰώνιας ζωῆς τοῦ Πνεύματος, δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀλλαγὴ τῆς καταστάσεώς του μετὰ τὴ διάπραξη τῆς ἁμαρτίας, γιατὶ μένει πάντοτε σὲ πνευματικὸ θάνατο. Αντίθετα, ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος σὲ κάθε κλίση τοῦ θελήματός του πρὸς τὴν ἁμαρτία βλέπει μέσα του τὴν ἀλλαγὴ τῆς πνευματικῆς του καταστάσεως ἐξαιτίας τῆς μείωσης τῆς χάριτος.

 ✔Μην κρίνετε..
Να είστε πολύ προσεκτικοί! Μην επιτρέπετε σε κανένα αρνητικό λογισμό να εισδύσει στην καρδιά σας.
Μην υποτιμάτε τους αρνητικούς λογισμούς που μπορεί να έχετε για τον πλησίον,
όταν είστε στο κελλί σας.
Φυλαχθείτε από κάθε λόγο που πληγώνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Να θυμάστε επίσης τους λόγους του Χριστού: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31).
Αν κρίνετε τους άλλους για ασήμαντα και εξωτερικά πράγματα, θα χάσετε το παν.

 ✔Το νόημα της ζωής..
''Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας.'' Τα υπόλοιπα δεν εχουν σημασία..
Δεν με φοβίζει ούτε ο πόνος των ανθρώπων, ούτε τα παθήματά τους, ούτε οποιεσδήποτε συμφορές και καταστροφές κι αν συμβούν.
Ένα με τρομάζει, με απασχολεί.Σε ποιά κατάσταση βρίσκεται η καρδιά του ανθρώπου, ποιά είναι η σχέση του με τον Θεό. Αν υπάρχει στην ψυχή του, ειρήνη και ελπίδα. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία"

10 Ιουλίου 1716 – Η ημέρα που άρχισε η μεγάλη δοκιμασία της Κέρκυρας.

Πριν από 310 χρόνια, στις 10 Ιουλίου 1716, άρχισε η μεγάλη οθωμανική πολιορκία της Κέρκυρας, μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του νησιού και του Ελληνισμού.

Ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην Κέρκυρα με σκοπό την κατάληψή της. Για περισσότερο από έναν μήνα, οι υπερασπιστές της πόλης, υπό την ηγεσία του στρατάρχη Γιόχαν Ματίας φον ντερ Σούλενμπουργκ, μαζί με τους Κερκυραίους κατοίκους, αντιστάθηκαν με απαράμιλλο θάρρος και αυταπάρνηση.

Η πολιορκία έληξε τον Αύγουστο του 1716 με την αποχώρηση των οθωμανικών δυνάμεων. Σύμφωνα με την ιστορική παράδοση της Κέρκυρας, η σωτηρία του νησιού αποδόθηκε στη θαυματουργική επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνος, του πολιούχου και προστάτη της Κέρκυρας, ο οποίος, όπως διασώζει η τοπική εκκλησιαστική παράδοση, εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια σφοδρής καταιγίδας προκαλώντας πανικό στους πολιορκητές και οδηγώντας τους σε υποχώρηση.

Αν οι γραμματείς είχαν πόνο και αγάπη για τον παραλυτικό, δεν θα σκέφτονταν έτσι για τον Χριστό.(KΥΡΙΑΚΗ ΣΤ'Ματθαίου)

 ΕΙΠΟΝ ΕΝ ΕΑΥΤΟΙΣ

“Καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτος βλασφημεῖ” (Ματθ. 9, 3).

Τότε μερικοί ἀπό τούς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους: «Μά αὐτός προσβάλλει τό Θεό».

  Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την εξωστρέφεια. Οι άνθρωποι δεν κρατάμε για τον εαυτό μας τις σκέψεις μας, αλλά, αυτόματα, εκφράζουμε ό,τι έχουμε μέσα μας είτε στις συνομιλίες μας με τους άλλους είτε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Αυτό θεωρείται νίκη κατά της υποκρισίας, απόδειξη του αληθινού μας εαυτού, και, ενώ κάποιοι πιστεύουν ότι το σύστημα στο οποίο ζούμε μάς υπονομεύει, ότι η δημοκρατία η οποία μας περιβάλλει δεν είναι αυθεντική, εντούτοις διαπιστώνουμε ότι είναι πολύ εύκολο να πούμε αυτό που νιώθουμε, χωρίς να έχει συνέπειες, ακόμη κι αν ξεπερνά τα όρια της ευπρέπειας, της ευγένειας, του σεβασμού στον άλλο. 

Τα σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στις διάφορες διαδικτυακές ομάδες, αλλά και στις ειδήσεις που αναρτώνται στο Διαδίκτυο, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Όσο ενοχλητικές, όσο αυθαίρετες, όσο καταστροφολογικές, όσο υβριστικές και συκοφαντικές κι αν είναι οι απόψεις, αν κάποιος τις καλύψει υπό το προσωπείο του ανώνυμου ή αν έχουν κάποια μικρή και μερική αλήθεια μέσα τους, περνάνε χωρίς συνέπειες, κάποτε αποθρασύνοντας τον εκφραστή τους, κάποτε οδηγώντας στον θρίαμβο ενός ανορθολογισμού που δεν έχει σχέση με το μυστήριο της πίστης.

 Όταν ο Χριστός στην Καπερναούμ βρίσκεται σε ένα σπίτι και διδάσκει, Του φέρνουν έναν παράλυτο άνθρωπο. Ο πρώτος λόγος του Κυρίου ήταν να του δώσει την άφεση των αμαρτιών του. Οι γραμματείς, οι εγγυητές της πίστης των Ιουδαίων, καθώς γνώριζαν γράμματα και τον Μωσαϊκό νόμο και κατέγραφαν τις ερμηνείες τους, σκέφτονται μέσα τους ότι ο Χριστός προσβάλλει τον Θεό με το να λέει ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες ενός ανθρώπου, ο οποίος εκ της ασθενείας του θεωρούνταν τιμωρημένος από τον Θεό ακριβώς διότι είχε αμαρτήσει. Μόνο ο Θεός, κατά τη γνώμη των γραμματέων, είχε το δικαίωμα να συγχωρέσει αμαρτίες, αλλά γι’ αυτούς ο Ιησούς δεν ήταν Θεός.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.Προστάτης του Όπλου των Διαβιβάσεων του Ελληνικού Στρατού Ξηράς

Την 11 και 12 Ιουλίου εορτάζει το Ιερό Μητροπολιτικό Παρεκκλήσιο του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, στην ευρύτερη περιοχή της Μακρακώμης Δυτικής Φθιώτιδας .

Ο Άγιος Παΐσιος, στη Μακρακωμη Δυτικής Φθιώτιδος, ως στρατιώτης διαβιβαστής υπηρέτησε ένα μέρος της θητείας του, κατά τα έτη 1947-1949. 

 Στην κωμόπολη της Μακρακώμης ,εκείνη την περίοδο είχε εγκατασταθεί το Στρατηγείο του Α', Σώματος Στρατού , με Διοικητή τον Στρατηγό Τσακαλώτο Θρασύβουλο, εκτελώντας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στις περιοχές της Οίτης,των Βαρδουσίων, του Τυμφρηστού, των νοτίων Αγράφων και της Όθρυος ,μεταξύ των οποίων ήταν και η ανακατάληψη του Καρπενησίου που είχε καταληφθεί από τους κομμουνιστές από 19 Ιανουαρίου 1949 μέχρι 8 Φεβρουαρίου 1949 . 

ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ γύρω από την μυροβλύζουσα θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πορταίτισσας η Παναγία της ''Χαβάης''

ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ γύρω από την μυροβλύζουσα θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας ή Παναγία της ''Χαβάης''όπως είναι γνωστή,σε μία φωτογραφία του 2017 στην Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής ,Dunlap California.

Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη εικόνα εκπλήσσει τους πιστούς αφού αναδίδει θεσπέσια μυρωδιά, με μάρτυρες εκατοντάδες ή και χιλιάδες ορθοδόξους στην Αμερική. Μάλιστα, το ξύλινο πλαίσιό της χρειάζεται συχνά αντικατάσταση, γιατί ποτίζει από το μύρο που ρέει ασταμάτητα!

πηγή

Διαβάστε και...

Ο Χιλιανός νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (+1997)και η μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας της Πορταίτισσας

Εννέα φορές πήγα να προσευχηθώ με πίστη, ελπίζοντας ότι την πίστη μου δεν θα την απεδοκίμαζε ο Κύριος.

Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης

Ήταν δυο μικρά παιδιά,- ο Παύλος και η Όλγα. Χάρη στο άπειρο έλεος του Κυρίου, που ανταποκρίθηκε στις προσευχές της αναξιότητός μου, έγιναν καλά από την αρρώστια τους.
Στην περίπτωση του Παύλου, η αρρώστια έφυγε μες από ένα ήσυχο ύπνο. Και το προσωπάκι της Όλγας φωτίσθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη με τη χαρά της υγείας.
Εννέα φορές πήγα να προσευχηθώ με πίστη, ελπίζοντας ότι την πίστη μου δεν θα την απεδοκίμαζε ο Κύριος.

Αρκεί να κρούη κανείς και η πόρτα θα του ανοιχθή. Μπορεί εγώ να ήμουν ανάξιος, αλλά ο Κύριος χάρις στο άπειρό του έλεος θα με άκουε. ο άδικος κριτής λύγισε τέλος στις επίμονες παρακλήσεις της γυναικός που τον ενωχλούσε με το αίτημά της. Πολύ περισσότερο ο δίκαιος Κριτής δεν θα έμενε ασυγκίνητος στην προσευχή μου για τα αθώα εκείνα παιδάκια. Δεν θα παρέβλεπε τα λόγια μου, τις γονυκλισίες μου, την πεποίθησί μου στο έλεός του. Και, πράγματι, δεν με απεδοκίμασε, εμένα τον αμαρτωλό ικέτη.
Πήγα για δεκάτη φορά στο σπίτι τους και τα μικρά ήσαν καλά.
Ευχαρίστησα από τα βάθη της καρδιάς μου τον Κύριο και τη Γρηγορούσα Μητέρα του”.

πηγή