«Ο Θεός τον είχε χαριτώσει σπάταλα».

Ο Φώτης Κόντογλου στη γωνία των οδών Βιζυηνού και Μαρκορά, συνοικία Κυπριάδη. Στη φωτογραφία ιδιόχειρη σημείωση του Φώτη Κόντογλου «1960»[πηγή]

Καλός φίλος μάς θύμησε πολύ σωστά σήμερα ότι στις δύσκολες μέρες που περνούμε εκτός από τον Παπαδιαμάντη και τον Σολωμό πρέπει να μνημονεύουμε και τον Φώτη Κόντογλου, τον «ριζορθόδοξο» Ρωμιό της Γενιάς του ΄30 που αποδήμησε εις Κύριον σαν σήμερα, 13 Ιουλίου 1965.

Ευκαιρία να το κάνουμε και σήμερα γιατί όντως με το πολύμορφο έργο του ο Κόντογλου υπήρξε «ο ταπεινός Ψάλτης της Πονεμένης Ρωμιοσύνης», ένας «κρίκος στην αλυσίδα του Παπαδιαμάντη και του Μωραϊτίδη, αλλά και σ΄ εκείνον του Θεοφάνους του Κρητός και του Πανσέληνου.»

Γνήσιο τέκνο της «ελληνοπρεπρεπέστατης κι αγιασμένης Αιολικής Γης ο Κόντογλου είναι μια μέγιστη μορφή του νεοελληνικού πνεύματος, αγιογράφος, λογοτέχνης, στοχαστής, ψάλτης, συγγραφέας, ζωγράφος, αλλά κι ένας «υμνητής και θρηνωδός της αιώνιας Ελλάδας», ένας γνήσιος εκφραστής της πνευματικότητας της Ορθοδοξίας και συνάμα «κήρυκας των σεβάσμιων αξιών του Γένους».

Η μεγαλύτερη απόδειξη της ζωντανής αγιότητας του Αγίου Παϊσίου είναι ότι 32 χρόνια μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί να «καίει» τους δαιμονόπληκτους.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ

Τα γνωστά «τελώνια» του δημόσιου λόγου που δεν αφήνουν κανένα ιερό και όσιο χωρίς να το «εκτελωνίσουν» με τις εμμονές τους, βγήκαν ξανά από τα ανήλιαγα σπήλαια τους. Βρυχώνται και ολολύζουν γιατί ο ελληνισμός γονάτισε για ακόμη μια χρονιά μπροστά στο ολόλαμπρο σέμνωμα των ημερών μας, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.

Με αφορμή την εορτή του Αγίου Παϊσίου που η Ορθοδοξία τιμά στις 12 Ιουλίου, οι χριστιανοφοβικοί «φελλοί» πετάχτηκαν στην επιφάνεια. Όντας συνεχώς στον πυθμένα της ανυποληψίας, μπορούν να αναδυθούν στη δημοσιότητα μόνο ως ετερόφωτα πλεούμενα σε θολά νερά. Έχει γίνει καθιερωμένος ο σεληνιασμός τους πλέον, πριν και μετά τις λαοφιλείς χριστιανικές εορτές. Ακριβώς όπως ένας ψαράς κοιτά το ημερολόγιο για να εξασφαλίσει πετυχημένες ψαριές, εκείνοι κοιτούν το… εορτολόγιο για να δουν πότε θα κάνουν «γκελ» τα εμέσματα τους. Και ίσως έτσι να «τσιμπήσουν» κανένα θαυμαστή, κανέναν αναγνώστη, κανέναν παρατρεχάμενο.

Συμφέροντα για να πετροβολούν την Ορθοδοξία, υπάρχουν πάντα άφθονα. Πάρτε κόσμε. Άλλος θέλει να βρεθεί το βιβλίο του στο μπροστά σταντ του βιβλιοπωλείου, άλλος για να βρει ακόλουθους για τη νεοπαγανιστική ομάδα του, άλλος για να ξαραχνιάσει τη Μαρξιστική φαντασίωση του, άλλος για να κατευνάσει τη συνείδηση του και άλλος για να «αφυπνίσει» το κοινό του ως απομίμηση του Λιαντίνη. Ένα ετερόκλητο σμήνος από αλογόμυγες που γίνονται αντιληπτές μόνο όταν βουίζουν και τσιμπάνε τα οπίσθια της επικαιρότητας.
Έκαναν τη ζακέτα εθνικό ζήτημα!

Αυτό που έκανε τους θεομάχους να αφρίσουν, ήταν η υποδοχή ενός ιερού κειμηλίου στον Άγιο Δημήτριο Σιδηροκάστρου, που συγκεκριμένα ήταν μια ζακέτα που φορούσε ο Άγιος Παΐσιος. Και τι δεν είπαν - σκούζοντας - τα «τελώνια» του διαδικτύου, τόσο στα ΜΚΔ – όσο ακόμα και ενημερωτικές ιστοσελίδες περιωπής! «Μεσαίωνας», «σκοταδισμός», «ειδωλολατρία», «γίναμε Ιράν», «οι παπάδες κοροϊδεύουν τα πρόβατα», «πώς κατάντησε έτσι η Ελλάδα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Ομήρου…» και λοιπά.

Οι πρώτες εικόνες της Παναγίας είναι οι αχειροποίητες, δηλαδή χωρίς ανθρώπινο χέρι.

Πολλοί έχουν τη γνώμη ότι οι πρώτες εικόνες της Παναγίας είναι του Αποστόλου Λουκά. Δεν είναι σωστό αυτό. Οι πρώτες εικόνες της Παναγίας είναι οι αχειροποίητες, δηλαδή χωρίς ανθρώπινο χέρι.

Η παράδοση λέει ότι όταν ζούσε η Παναγία, ο απόστολος Πέτρος και ο Ιωάννης έφτιαξαν μια εκκλησία για τη Παναγία χωρίς η ίδια να το γνωρίζει, στη Λήδα – απέξω από το Τελ Αβίβ – που είναι η πατρίδα του Αγίου Γεωργίου και υπάρχει ο τάφος του. Παρακάλεσαν τότε τη Παναγία να πάει εκεί και να ευλογήσει την Εκκλησία. Εκείνη τους είπε πηγαίνετε και θα με βρείτε εκεί. Οι Απόστολοι νόμισαν πως θα πήγαινε εκεί με κάποιο άλλο μέσο και από ευγένεια και ευσέβεια έσπευσαν γρηγορότερα για να την προλάβουν και να την υποδεχθούν. Όμως όταν μπήκαν μέσα παραδόξως είδαν σε μιά κολόνα στο Ιερό μια εικόνα της Παναγίας με το πρόσωπό της και το σώμα της ολόκληρο.Αυτή ήταν η πρώτη και αχειροποίητη εικόνα της. 

Παρόμοια αχειροποίητη εικόνα ήταν και εκείνη του Ιερού Μανδηλίου με τη μορφή του προσώπου του Κυρίου που αποτυπωθηκε από τον ιδρώτα του Χριστού και θεράπευσε το βασιλιά της Εδέσσης Αύγαρο, όταν εκείνος είχε στείλει απεσταλμένους να τον βρούν για να προσευχηθεί γι’ αυτόν.

Υπήρξε και δεύτερη αχειροποίητη εικόνα της Παναγίας: Οι πρώτοι χριστιανοί έφτιαξαν ένα πολύ ωραίο Ναό, αλλά κάποια στιγμή οι Εβραίοι ήθελαν να τον πάρουν. Μετά από διαμάχη τελικά το θέμα έφθασε στα δικαστήρια και επειδή ήταν δύσκολη απόφαση, ο δικαστής ζήτησε να σφραγίσουν τον Ναό και να περιμένουν όλοι κάποιο σημάδι εξ ουρανού. Όταν αργότερα άνοιξαν τον Ναό, είδαν παραδόξως στο αριστερό πάνω μέρος του Ιερού την εικόνα της Παναγίας. Ο δικαστής τότε ρώτησε τι είναι αυτό που βλέπει, και του απάντησαν οι χριστιανοί ότι είναι η μορφή της Παναγίας, της Μαρίας μητρός του Χριστού και Θεού μας και έτσι αποφάσισε να τη δώσουν στους χριστιανούς.

Μετά τις παραπάνω δύο εικόνες που αναφέραμε έρχονται οι εικόνες του Ευαγγελιστού Λουκά. Όμως μόνο τρείς εικόνες που υπάρχουν μέχρι σήμερα είναι του Ευαγγελιστού.

Δεν προσκύνησαν μια ζακέτα. Τίμησαν τον Άγιο.

Η Εφημερίδα των Συντακτών, σχολιάζοντας την προσκύνηση της ζακέτας του Αγίου Παϊσίου από πιστούς στο Νέο Πετρίτσι Σερρών, χαρακτήρισε το γεγονός «καθαρή ειδωλολατρία». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που φανερώνει ότι ο συντάκτης του άρθρου είτε αγνοεί πλήρως την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση είτε επιλέγει να την ερμηνεύσει αποκλειστικά με τα κριτήρια ενός ορθολογισμού που αδυνατεί να κατανοήσει το βίωμα της Εκκλησίας.

Για την Ορθοδοξία, η τιμή των ιερών λειψάνων δεν είναι ούτε δεισιδαιμονία ούτε λατρεία της ύλης. Είναι συνέπεια της πίστεως ότι ο άνθρωπος σώζεται ολόκληρος – ψυχή και σώμα – και ότι το σώμα του αγίου έγινε «ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄ Κορ. 6,19). Η Χάρη του Θεού δεν αγιάζει μόνο την ψυχή, αλλά διαπερνά και το σώμα, το οποίο γίνεται φορέας της θείας ενεργείας ακόμη και μετά την κοίμησή του. Γι' αυτό η Εκκλησία τιμά τα λείψανα των αγίων ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, ενώ η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος κατοχύρωσε δογματικά την τιμητική προσκύνησή τους.

Η εκκλησιαστική παράδοση μάλιστα διακρίνει τα λείψανα σε δύο κατηγορίες.

Πρώτου βαθμού είναι τα ίδια τα τίμια λείψανα του σώματος: τα οστά, οι τρίχες, το αίμα, ακόμη και ολόκληρο το άφθαρτο σκήνωμα του αγίου.

Δευτέρου βαθμού είναι τα αντικείμενα που βρίσκονταν σε άμεση και διαρκή επαφή με το αγιασμένο σώμα του: τα ενδύματα, η ζώνη, τα υποδήματα, τα εργαλεία της ασκήσεώς του, τα προσωπικά του αντικείμενα.

Πανηγυρίζει ιδιαίτερα η Κέρκυρα σήμερα τον πολιούχο της Άγιο Σπυρίδωνα...

Πανηγυρίζει ιδιαίτερα η Κέρκυρα σήμερα τον πολιούχο της Άγιο Σπυρίδωνα για ένα από τα μεγάλα θαύματα που έχει κάνει, όταν μάλιστα ήταν κοντά με την άφιξη του ιερού του σκηνώματος. Εξ εώας, δηλαδή εξ ανατολών. Από πού; Μπορεί κι από την Ήπειρο. Δεν έχει καταγραφεί ο τόπος από τον οποίον έφθασε ο ευσεβής Θεόδωρος, νέος σε ηλικία, έμπορος και οικογενειάρχης. Τυφλώθηκε και δεν μπορούσε ούτε να εργαστεί να ζήσει την οικογένειά του. 

Έμαθε για την άφιξη του σκηνώματος του Αγίου κι ήρθε προσκυνητής με ευλάβεια και πίστη στον Θεό.

Έφυγε όχι απλά θεραπευμένος, αλλά έβλεπε καλύτερα από πριν. Μαθεύτηκε γρήγορα το θαύμα και καθιερώθηκε μία ακόμη γιορτινή τιμή στον απλό κι ολιγράμματο Άγιο, που στην Α' Οικουμενική Σύνοδο που συμμετείχε ως Επίσκοπος, αποστόμωσε τον μορφωμένο Άρειο αποδεικνύοντας με πείραμα όπως θα έλεγαν οι επιστήμονες σήμερα, την ενότητα της Αγίας Τριάδος και το τριπρόσωπο με ένα κεραμίδι που για να γίνει χρειάζεται χώμα, νερό, φωτιά.Βοήθεια όλων μας!!

πηγή

«ΟΣΟΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ…»

Ίσως ο πιο τραγικός τίτλος για την δημογραφική κατάρρευση της Ελλάδος. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα και οι πιο απαισιόδοξες προβλέψεις ωχριούν μπροστά στην πραγματικότητα.

Ως Σωματείο (Πολιτιστικό Σωματείο ΕΚΚΙΝΗΣΗ) είχαμε πραγματοποιήσει 2 φορές ημερίδα/εκδήλωση με θέμα το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος, θέλοντας να αναδείξουμε αυτό το μέγιστο πρόβλημα, τον Μάρτιο του 2019 και τον Φεβρουάριο του 2024, εδώ στην Αλεξανδρούπολη, με εκλεκτό καλεσμένο τον αγαπητό φίλο καθηγητή Αναστάσιο Λαυρέντζο ο οποίος επί χρόνια μελετά τα δημογραφικά δεδομένα της Πατρίδας μας.

 Θυμάμαι την αίσθηση που έκαναν οι προβλέψεις του οι οποίες,αν και « αισιόδοξα» προσπαθούσε να μας τις «περάσει», ήταν εντελώς απογοητευτικές. Τελικά όχι μόνο είχε δίκιο, για την δημογραφική κατάρρευση, αλλά η σημερινή πραγματικότητα επιδεικνύει δημογραφική ...κατακρήμνιση…

Ο δείκτης γονιμότητας έχει πέσει σε ιστορικό ναδίρ! Το 2024 αντιστοιχούσαν 1,2 παιδιά ανά γυναίκα- ενώ για φέτος μιλούν για 0,6 με 0,9 παιδιά!! Σε αυτά συνυπολογίζονται οι πολιτογραφημένοι αλλοδαποί, οι Ρομά κλπ κλπ… Από τα 818 ληξιαρχεία, που υπάρχουν στην πατρίδα μας, τα 717 δεν κατέγραψαν ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ φέτος!! ΟΥΤΕ ΜΙΑ!ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ!!!

Η Οσία Γαβριηλία Παπαγιάννη με τον Όσιο Σωφρόνιο Σαχάρωφ του Έσσεξ

Στη φωτογραφία η Οσία Γαβριηλία [Παπαγιάννη] με τον Όσιο Σωφρόνιο [Σαχάρωφ] του Έσσεξ

Η Νέα Ειδωλοποίηση του Ομοιώματος - Όταν η μορφή επιχειρεί να αντικαταστήσει το Μυστήριο της Αγιότητας

«...ορίζομεν συν ακριβεία πάση και εμμελεία, παραπλησίως τω τύπω του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, ανατίθεσθαι τας σεπτάς και αγίας εικόνας, τας εκ χρωμάτων και ψηφίδος και ετέρας ύλης επιτηδείως εχούσης, εν ταις αγίαις του Θεού εκκλησίαις, εν ιεροίς σκεύεσι και εσθήσι, τοίχοις τε και σανίσιν, οίκοις τε και οδοίς...»
Ζ΄ Οικουμενική Συνόδος (787 μ.Χ.,*

  Στην εποχή μας εμφανίζεται όλο και εντονότερα ένα νέο φαινόμενο σε ορισμένους ναούς και προσκυνήματα η τοποθέτηση ολόσωμων ομοιωμάτων σύγχρονων Αγίων σε φυσικό μέγεθος, κατασκευασμένων από κερί, πλαστικό ή άλλα υλικά, αλλά και η χρήση μεγάλων φωτογραφικών αναπαραστάσεων φυσικού μεγέθους, κολλημένων ή τοποθετημένων μέσα στον ιερό χώρο, μπροστά στις οποίες πιστοί πολλές φορές γονατίζουν, ασπάζονται και προσεύχονται με βαθιά ευλάβεια.

Προφανώς δεν αμφισβητείται η αγάπη των ανθρώπων προς τους Αγίους ούτε η καλή πρόθεση της καρδιάς τους. Η Εκκλησία όμως, ως μητέρα και θεραπεύτρια του ανθρώπου, δεν εξετάζει μόνο την πρόθεση, αλλά και τη μορφή με την οποία εκφράζεται η ευλάβεια, ώστε αυτή να παραμένει μέσα στο πνεύμα της αποστολικής και πατερικής παραδόσεως.
Και εδώ γεννάται ένα κρίσιμο ερώτημα..
Μήπως, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, περνούμε από την τιμή του Αγίου στην προσκόλληση στη μορφή; Από την εικόνα στο ομοίωμα; Από το μυστήριο στην αισθητηριακή εντύπωση;

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν παρέλαβε μια πίστη των εξωτερικών εντυπώσεων, αλλά μια πίστη μεταμορφώσεως. Δεν καλεί τον άνθρωπο να εγκλωβιστεί στο κτιστό, αλλά να περάσει μέσα από το κτιστό προς τον Δημιουργό.Η εικόνα δεν είναι αντίγραφο της γης, αλλά μαρτυρία της Βασιλείας.Η Ορθόδοξη εικόνα δεν είναι απλή αναπαραγωγή ενός ανθρώπινου προσώπου,δεν είναι φωτογραφία,δεν είναι πορτρέτο.
Δεν είναι προσπάθεια να φυλακιστεί μια ανθρώπινη μορφή μέσα στην ύλη.
Η εικόνα είναι θεολογία.
Ο αγιογράφος δεν ζωγραφίζει τον Άγιο όπως τον βλέπει ο φυσικός οφθαλμός, αλλά όπως φανερώνεται μέσα στο φως της Χάριτος. Δεν αποτυπώνει απλώς την επίγεια εμφάνιση ενός ανθρώπου, αλλά μαρτυρεί την κλήση του ανθρώπου να γίνει «καινή κτίσις» εν Χριστώ.
Γι’ αυτό η ορθόδοξη αγιογραφία δεν επιδιώκει τον φωτογραφικό ρεαλισμό. Το πρόσωπο του Αγίου δεν παρουσιάζεται ως αντικείμενο παρατήρησης, αλλά ως πρόσκληση σε κοινωνία με το μυστήριο της αγιότητας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, υπερασπιζόμενος την τιμή των εικόνων μέσα στην σκοτεινή περίοδο των εικονομαχιών, εξήγησε χαρακτηριστικά ότι η τιμή της εικόνας δεν σταματά στο υλικό αντικείμενο, αλλά μεταβαίνει στο εικονιζόμενο πρόσωπο.Όπως διδάσκει άλλωστε η πατερική παράδοση:
«Η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει».
Η εικόνα δηλαδή είναι δρόμος προς το πρόσωπο και σαφώς όχι αντικατάσταση του προσώπου.

Ο ΠΡΟΚΟΜΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΝΤΟΥ ΠΡΟΚΟΒΕΙ!

  Ἡ ἐπιλογή τοῦ δρόμου τῆς ζωῆς εἶναι ἀσφαλῶς σημαντικό πράγμα καί πρέπει μέ σοβαρότητα νά τήν ἀντιμετωπίσει κανείς. Δέν εἶναι ὅμως τό πᾶν. Γιατί εἴτε ἐπιλέξει κανείς νά κάνει οἰκογένεια εἴτε ἐπιλέξει τήν ἀφιερωμένη ζωή τοῦ καλόγερου κάνει ἐπιλογή ἑνός δρόμου. Τό ζητούμενο δέν εἶναι ὁ δρόμος, ἀλλά ὁ Χριστός. ᾽Εκεῖνος εἶναι καί ὁ δρόμος καί τό τέρμα τοῦ δρόμου. 

  “Τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός” πού λέει καί ὁ μεγάλος ἀπόστολος. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι ἄν ἔχουμε ᾽Εκεῖνον ἐνώπιόν μας πάντοτε, δηλαδή ἄν ἡ καθημερινή προτεραιότητά μας εἶναι πῶς νά σταθοῦμε στίς ἅγιες ἐντολές Του ὥστε μέ ἀγάπη πρός Αὐτόν νά Τόν κοινωνοῦμε στά ἅγια μυστήρια τῆς ᾽Εκκλησίας μας, δέν ἔχει καί τόση σημασία τό εἶδος τοῦ δρόμου πού ἀκολουθοῦμε. Μπορεῖ λοιπόν κάποιος νά γίνει καλόγερος, μπορεῖ νά κάνει οἰκογένεια, μπορεῖ κι ἁπλῶς νά μένει, πού λέει ὁ λόγος, στό σπίτι του: ἄν κρατάει τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ θά σωθεῖ.

Ὁπότε δέν πρέπει κανείς νά ἀπολυτοποιήσει τήν ἐπιλογή τοῦ δρόμου.

Μνήμη του Αγίου Παϊσίου στην Αγία Σοφία,στο ομώνυμο νοσοκομείο Παίδων της Αθήνας,

 Κυριακή 12/7/2026
"...Με τις προσευχές των μικρών παιδιών μπορούν να γίνουν θαύματα. Ό,τι ζητούν από τον Θεό, τους το δίνει,γιατί έχουν αθωότητα και ο Θεός ακούει την καθαρή προσευχή τους.

Θυμάμαι, μια φορά που οι γονείς μας είχαν πάει στο χωράφι, με είχαν αφήσει στο σπίτι με τα δυο μικρότερα αδέλφια μου.
Ξαφνικά ο ουρανός μαύρισε και άρχισε καταρρακτώδης βροχή.

 «Τί θα κάνουν τώρα οι γονείς μας; είπαμε.Πώς θα έρθουν στο σπίτι;». Τα δυο μικρά άρχισαν να κλαίνε.
«Ελάτε, τους είπα, θα παρακαλέσουμε τον Χριστό να σταματήση την βροχή».
Γονατίσαμε και τα τρία μπροστά στο εικονοστάσι και προσευχηθήκαμε. Σε λίγα λεπτά η βροχή σταμάτησε...."( Όσιος Παΐσιος)

-Στην τηλεοπτική σειρά υπήρξε αναφορά και για την περίπτωση εκείνη ενός παιδιού που δεν έβλεπε και πήγε στον άγιο παππούλη με τον πατέρα του
στην Παναγούδα . Δεν ζήτησε κάτι για τον εαυτό του που είχε αυτό την αναπηρία, αλλά για την δασκάλα του που ήταν άρρωστη (!) και, όταν ο γέροντας τον ρώτησε: 

"Σε σένα τι θες να κάνω;",εκείνο του ζήτησε να είναι καλό παιδί (!!!), όχι να γίνει καλά ( την αναπηρία όρασης δεν την είχε εκ γενετής και αυτό ίσως ήταν πιο οδυνηρό)
Αυτό φαίνεται να " λύγισε" τον π. Παΐσιο που προσευχήθηκε και το παιδί με την Χάρη του Θεού θεραπεύτηκε.

Δόξα τω Θεώ

πηγή

«Από την ενοχή στην ελπίδα: Η θεραπευτική ποιμαντική του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Η γνήσια τιμή απέναντι στις ευσεβιστικές υπερβολές»

Πρωτοπρ. Χριστοφόρου Χρόνη

Επικ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής-Τμήμα Θεολογίας ΕΚΠΑ

Την Κυριακή 12 Ιουλίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, τον οποίο το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατέταξε στο Αγιολόγιο τον Ιανουάριο του 2015. Χιλιάδες προσκυνητές ανηφόριζαν επί δεκαετίες προς το κελί της Παναγούδας, όχι για να ακούσουν έναν σοφό δάσκαλο, αλλά για να συναντήσουν έναν πατέρα που καταλάβαινε την ψυχή τους. Χιλιάδες συρρέουν και σήμερα στον τάφο του, στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, αναζητώντας την ίδια πατρική παρηγοριά. 

 Η αγιότητά του δεν εκφράστηκε μόνο με την άσκηση και την προσευχή, αλλά και με έναν σπάνιο ποιμαντικό ρεαλισμό. Ο Όσιος γνώριζε ότι κάθε άνθρωπος που στέκεται μπροστά του φέρνει μαζί του μια διαφορετική ιστορία και μια διαφορετική αντοχή. Σε αυτή τη γνώση θεμελίωσε την βαθιά προσωποκεντρική ποιμαντική του, και αυτή η γνώση τον καθιστά επίκαιρο οδηγό για κάθε πνευματικό, κάθε γονέα και κάθε άνθρωπο που θέλει να σταθεί δίπλα στον πλησίον του με τρόπο θεραπευτικό.

1. Η ενθάρρυνση του αδύναμου και η κατανόηση του τραύματος
 Ο Άγιος Παΐσιος διέκρινε με ακρίβεια τους ανθρώπους που ζούσαν βυθισμένοι στις ενοχές και στην ανασφάλεια. Και ήταν πολλοί. Γνώριζε ότι σε αυτές τις ψυχές η αυστηρότητα οδηγεί στην απελπισία και όχι στη μετάνοια. Ο λόγος του γι' αυτούς γινόταν λόγος παραμυθίας και ελπίδας. Τους βοηθούσε πρώτα να σταθούν στα πόδια τους και έπειτα τους οδηγούσε σταδιακά στον αγώνα.[1]

Η στάση αυτή δεν αποτελούσε συναισθηματική επιείκεια. Αποτελούσε βαθιά κατανόηση της πνευματικής ζωής, η οποία προϋποθέτει έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι η σωτηρία τον αφορά. Ο απελπισμένος δεν αγωνίζεται ακριβώς επειδή θεωρεί τον αγώνα χαμένο από την αρχή. Ο Όσιος του υπενθύμιζε απλά ότι ο Θεός τον αγαπά και τον περιμένει, και τότε ο άνθρωπος έβρισκε δυνάμεις που ούτε ο ίδιος υποψιαζόταν ότι διέθετε.

Όταν ο Όσιος αντιλαμβανόταν ότι κάποιος είχε πληγωθεί από τους γονείς του ή από σκληρές εμπειρίες της ζωής, δεν έσπευδε να τον ελέγξει για τα πάθη του. Αναζητούσε πρώτα τη ρίζα του πόνου. Στους λόγους του για την οικογενειακή ζωή επισημαίνει επανειλημμένα πόσο βαθιά σημαδεύουν τον άνθρωπο τα παιδικά του χρόνια και πόσο η έλλειψη αγάπης στο σπίτι δημιουργεί ψυχές τραυματισμένες.[2] Ο πληγωμένος άνθρωπος χρειάζεται πρώτα επίδεση της πληγής και έπειτα καθοδήγηση. Ο Όσιος εφάρμοζε αυτή τη σειρά με υπομονή. Δεν ταύτιζε το τραύμα με την αμαρτία και δεν φόρτωνε τον πονεμένο με πρόσθετες ενοχές. Του έδειχνε τον δρόμο της θεραπείας μέσα από την αγάπη του Θεού, η οποία αναπληρώνει όσα οι άνθρωποι στέρησαν.

2. Η διάκριση και η εργασία με τους λογισμούς
 Ο Όσιος Παΐσιος τόνιζε ότι ο πνευματικός οφείλει να διαθέτει διάκριση, γιατί το ίδιο φάρμακο ωφελεί τον έναν και βλάπτει τον άλλον. Στον υπερήφανο ταιριάζει ενίοτε η αυστηρότητα, στον απελπισμένο ταιριάζει η παρηγοριά. Η στάση αυτή δεν αποτελεί προσωπική του επινόηση. Απηχεί ολόκληρη τη νηπτική παράδοση της Εκκλησίας, η οποία ανέδειξε τη διάκριση σε μητέρα και κορωνίδα των αρετών. Ο Όσιος Παΐσιος ενσάρκωσε αυτή τη διδασκαλία στην καθημερινή ποιμαντική πράξη.[3] Δεν έδινε την ίδια απάντηση σε όλους, γιατί έβλεπε τον κάθε άνθρωπο ως ένα μοναδικό και ξεχωριστό παιδί του Θεού που χρειάζεται τη μοναδική και ξεχωριστή ποιμαντική φροντίδα.

Το ιερό Λείψανο της Αγίας Ευφημίας.

Μετά την Άλωση το Πατριαρχείο μεταφέρθηκε από την Αγία Σοφία στον Ναό των Αγίων Αποστόλων. Εις τον Ναό αυτόν μεταφέρθηκαν και όλα τα ιερά λείψανα και μαζί μ’ αυτά και το ιερό λείψανο της Αγίας Ευφημίας.

  Από εκεί μεταφέρθηκε και πάλι το λείψανο της Αγίας και το Πατριαρχείο, στη Μονή της Παμμακαρίστου. 

Από την Μονή της Παμμακαρίστου το Πατριαρχείο μεταφέρθηκε εις το Μοναστήρι του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου εις το Φανάρι, όπου είναι μέχρι σήμερα και εκεί βρίσκεται και το άφθαρτο Λείψανο της Αγίας.

Στις 11 Ιουλίου και στις 16 Σεπτεμβρίου το ιερό Λείψανο μεταφέρεται από το Παρεκκλήσιο εις τον Σολέα προς προσκύνηση υπό των πιστών.

π.Τιμόθεος Ηλιάκης

ΛΟΓΟΙ του Οσίου πατρός ημών Σοφρωνίου του Έσσεξ

Στις 11 Ιουλίου μνήμη του Οσίου πατρός ημών Σοφρωνίου του Έσσεξ

 ✔Ο σαρκικός άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται..
Οταν ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος διαπράττει τὴν ἁμαρτία, δὲν αἰσθάνεται τὶς συνέπειές της, ὅπως τὶς αἰσθάνεται ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος.
Ὁ σαρκικός, μὴ ἔχοντας ἀκόμη πείρα τῆς αἰώνιας ζωῆς τοῦ Πνεύματος, δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀλλαγὴ τῆς καταστάσεώς του μετὰ τὴ διάπραξη τῆς ἁμαρτίας, γιατὶ μένει πάντοτε σὲ πνευματικὸ θάνατο. Αντίθετα, ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος σὲ κάθε κλίση τοῦ θελήματός του πρὸς τὴν ἁμαρτία βλέπει μέσα του τὴν ἀλλαγὴ τῆς πνευματικῆς του καταστάσεως ἐξαιτίας τῆς μείωσης τῆς χάριτος.

 ✔Μην κρίνετε..
Να είστε πολύ προσεκτικοί! Μην επιτρέπετε σε κανένα αρνητικό λογισμό να εισδύσει στην καρδιά σας.
Μην υποτιμάτε τους αρνητικούς λογισμούς που μπορεί να έχετε για τον πλησίον,
όταν είστε στο κελλί σας.
Φυλαχθείτε από κάθε λόγο που πληγώνει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Να θυμάστε επίσης τους λόγους του Χριστού: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31).
Αν κρίνετε τους άλλους για ασήμαντα και εξωτερικά πράγματα, θα χάσετε το παν.

 ✔Το νόημα της ζωής..
''Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας.'' Τα υπόλοιπα δεν εχουν σημασία..
Δεν με φοβίζει ούτε ο πόνος των ανθρώπων, ούτε τα παθήματά τους, ούτε οποιεσδήποτε συμφορές και καταστροφές κι αν συμβούν.
Ένα με τρομάζει, με απασχολεί.Σε ποιά κατάσταση βρίσκεται η καρδιά του ανθρώπου, ποιά είναι η σχέση του με τον Θεό. Αν υπάρχει στην ψυχή του, ειρήνη και ελπίδα. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία"

10 Ιουλίου 1716 – Η ημέρα που άρχισε η μεγάλη δοκιμασία της Κέρκυρας.

Πριν από 310 χρόνια, στις 10 Ιουλίου 1716, άρχισε η μεγάλη οθωμανική πολιορκία της Κέρκυρας, μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του νησιού και του Ελληνισμού.

Ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην Κέρκυρα με σκοπό την κατάληψή της. Για περισσότερο από έναν μήνα, οι υπερασπιστές της πόλης, υπό την ηγεσία του στρατάρχη Γιόχαν Ματίας φον ντερ Σούλενμπουργκ, μαζί με τους Κερκυραίους κατοίκους, αντιστάθηκαν με απαράμιλλο θάρρος και αυταπάρνηση.

Η πολιορκία έληξε τον Αύγουστο του 1716 με την αποχώρηση των οθωμανικών δυνάμεων. Σύμφωνα με την ιστορική παράδοση της Κέρκυρας, η σωτηρία του νησιού αποδόθηκε στη θαυματουργική επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνος, του πολιούχου και προστάτη της Κέρκυρας, ο οποίος, όπως διασώζει η τοπική εκκλησιαστική παράδοση, εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια σφοδρής καταιγίδας προκαλώντας πανικό στους πολιορκητές και οδηγώντας τους σε υποχώρηση.

Αν οι γραμματείς είχαν πόνο και αγάπη για τον παραλυτικό, δεν θα σκέφτονταν έτσι για τον Χριστό.(KΥΡΙΑΚΗ ΣΤ'Ματθαίου)

 ΕΙΠΟΝ ΕΝ ΕΑΥΤΟΙΣ

“Καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτος βλασφημεῖ” (Ματθ. 9, 3).

Τότε μερικοί ἀπό τούς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους: «Μά αὐτός προσβάλλει τό Θεό».

  Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την εξωστρέφεια. Οι άνθρωποι δεν κρατάμε για τον εαυτό μας τις σκέψεις μας, αλλά, αυτόματα, εκφράζουμε ό,τι έχουμε μέσα μας είτε στις συνομιλίες μας με τους άλλους είτε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Αυτό θεωρείται νίκη κατά της υποκρισίας, απόδειξη του αληθινού μας εαυτού, και, ενώ κάποιοι πιστεύουν ότι το σύστημα στο οποίο ζούμε μάς υπονομεύει, ότι η δημοκρατία η οποία μας περιβάλλει δεν είναι αυθεντική, εντούτοις διαπιστώνουμε ότι είναι πολύ εύκολο να πούμε αυτό που νιώθουμε, χωρίς να έχει συνέπειες, ακόμη κι αν ξεπερνά τα όρια της ευπρέπειας, της ευγένειας, του σεβασμού στον άλλο. 

Τα σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στις διάφορες διαδικτυακές ομάδες, αλλά και στις ειδήσεις που αναρτώνται στο Διαδίκτυο, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Όσο ενοχλητικές, όσο αυθαίρετες, όσο καταστροφολογικές, όσο υβριστικές και συκοφαντικές κι αν είναι οι απόψεις, αν κάποιος τις καλύψει υπό το προσωπείο του ανώνυμου ή αν έχουν κάποια μικρή και μερική αλήθεια μέσα τους, περνάνε χωρίς συνέπειες, κάποτε αποθρασύνοντας τον εκφραστή τους, κάποτε οδηγώντας στον θρίαμβο ενός ανορθολογισμού που δεν έχει σχέση με το μυστήριο της πίστης.

 Όταν ο Χριστός στην Καπερναούμ βρίσκεται σε ένα σπίτι και διδάσκει, Του φέρνουν έναν παράλυτο άνθρωπο. Ο πρώτος λόγος του Κυρίου ήταν να του δώσει την άφεση των αμαρτιών του. Οι γραμματείς, οι εγγυητές της πίστης των Ιουδαίων, καθώς γνώριζαν γράμματα και τον Μωσαϊκό νόμο και κατέγραφαν τις ερμηνείες τους, σκέφτονται μέσα τους ότι ο Χριστός προσβάλλει τον Θεό με το να λέει ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες ενός ανθρώπου, ο οποίος εκ της ασθενείας του θεωρούνταν τιμωρημένος από τον Θεό ακριβώς διότι είχε αμαρτήσει. Μόνο ο Θεός, κατά τη γνώμη των γραμματέων, είχε το δικαίωμα να συγχωρέσει αμαρτίες, αλλά γι’ αυτούς ο Ιησούς δεν ήταν Θεός.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.Προστάτης του Όπλου των Διαβιβάσεων του Ελληνικού Στρατού Ξηράς

Την 11 και 12 Ιουλίου εορτάζει το Ιερό Μητροπολιτικό Παρεκκλήσιο του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, στην ευρύτερη περιοχή της Μακρακώμης Δυτικής Φθιώτιδας .

Ο Άγιος Παΐσιος, στη Μακρακωμη Δυτικής Φθιώτιδος, ως στρατιώτης διαβιβαστής υπηρέτησε ένα μέρος της θητείας του, κατά τα έτη 1947-1949. 

 Στην κωμόπολη της Μακρακώμης ,εκείνη την περίοδο είχε εγκατασταθεί το Στρατηγείο του Α', Σώματος Στρατού , με Διοικητή τον Στρατηγό Τσακαλώτο Θρασύβουλο, εκτελώντας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στις περιοχές της Οίτης,των Βαρδουσίων, του Τυμφρηστού, των νοτίων Αγράφων και της Όθρυος ,μεταξύ των οποίων ήταν και η ανακατάληψη του Καρπενησίου που είχε καταληφθεί από τους κομμουνιστές από 19 Ιανουαρίου 1949 μέχρι 8 Φεβρουαρίου 1949 . 

ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ γύρω από την μυροβλύζουσα θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πορταίτισσας η Παναγία της ''Χαβάης''

ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ γύρω από την μυροβλύζουσα θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας ή Παναγία της ''Χαβάης''όπως είναι γνωστή,σε μία φωτογραφία του 2017 στην Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής ,Dunlap California.

Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη εικόνα εκπλήσσει τους πιστούς αφού αναδίδει θεσπέσια μυρωδιά, με μάρτυρες εκατοντάδες ή και χιλιάδες ορθοδόξους στην Αμερική. Μάλιστα, το ξύλινο πλαίσιό της χρειάζεται συχνά αντικατάσταση, γιατί ποτίζει από το μύρο που ρέει ασταμάτητα!

πηγή

Διαβάστε και...

Ο Χιλιανός νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (+1997)και η μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας της Πορταίτισσας

Εννέα φορές πήγα να προσευχηθώ με πίστη, ελπίζοντας ότι την πίστη μου δεν θα την απεδοκίμαζε ο Κύριος.

Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης

Ήταν δυο μικρά παιδιά,- ο Παύλος και η Όλγα. Χάρη στο άπειρο έλεος του Κυρίου, που ανταποκρίθηκε στις προσευχές της αναξιότητός μου, έγιναν καλά από την αρρώστια τους.
Στην περίπτωση του Παύλου, η αρρώστια έφυγε μες από ένα ήσυχο ύπνο. Και το προσωπάκι της Όλγας φωτίσθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη με τη χαρά της υγείας.
Εννέα φορές πήγα να προσευχηθώ με πίστη, ελπίζοντας ότι την πίστη μου δεν θα την απεδοκίμαζε ο Κύριος.

Αρκεί να κρούη κανείς και η πόρτα θα του ανοιχθή. Μπορεί εγώ να ήμουν ανάξιος, αλλά ο Κύριος χάρις στο άπειρό του έλεος θα με άκουε. ο άδικος κριτής λύγισε τέλος στις επίμονες παρακλήσεις της γυναικός που τον ενωχλούσε με το αίτημά της. Πολύ περισσότερο ο δίκαιος Κριτής δεν θα έμενε ασυγκίνητος στην προσευχή μου για τα αθώα εκείνα παιδάκια. Δεν θα παρέβλεπε τα λόγια μου, τις γονυκλισίες μου, την πεποίθησί μου στο έλεός του. Και, πράγματι, δεν με απεδοκίμασε, εμένα τον αμαρτωλό ικέτη.
Πήγα για δεκάτη φορά στο σπίτι τους και τα μικρά ήσαν καλά.
Ευχαρίστησα από τα βάθη της καρδιάς μου τον Κύριο και τη Γρηγορούσα Μητέρα του”.

πηγή

Το πλοίο -Ιβάν Γιακόβλεβιτς Μπιλίμπιν

Τα ξημερώματα στις 15 Ιουλίου, πριν από την έναρξη της μάχης του ποταμού Νεβα η Ρωσική φρουρά είδε στο ποτάμι ένα καράβι με στρατιώτες των περασμένων αιώνων με επικεφαλείς τους αγίους Μπόρις και Γκλέμπ, οι οποίοι κατέφθαναν για να βοηθήσουν τον Αλέξανδρο Νιέφσκι. Οι Τεύτονες ιπποτες δεν πρόλαβαν καλά-καλά να βγουν από τα πλοία τους (ο Νέβας είναι πλωτός ποταμός) συνετρίβησαν, έπαθαν καταστροφή ακόμη και από την άλλη μεριά του ποταμού, όπου δεν βρισκόταν ούτε ένας Ρώσος στρατιώτης.

Αυτήν ήταν η μάχη του ποταμού Νέβα που έγινε στις 15 Ιουλίου 1240 μ. Χ. Από την ημέρα εκείνη ο Αλέξανδρος πήρε το προσωνύμιο Νιέφσκι που σημαίνει «από τον Νέβα».

Πριν τη μαχη ο πριγκιπας Αλέξανδρος είχε προσευχηθεί στον ναό της Αγίας Σοφίας λέγοντας τον ψαλμό του Δαβίδ: 

« Δίκασον, Κύριε, τους αδικούντας με• πολέμησον τους πολεμούντας με. Επιλαβού όπλου και θυρεού και ανάστηθι εις την βοήθειαν μου.

“Αν ο Θεός ξέρει τί θά γίνει, ποιό τό νόημα τής προσευχής;”

Τό ξέρει, αλλά δέν τό προκαλεί.Τό γνωρίζει αλλά δέν τό καθορίζει.
Καί τό κυριότερο: ή προσευχή δέν υπάρχει γιά νά αλλάξω Τόν Θεό.Υπάρχει γιά νά αλλάξει εμένα.
Προσεύχομαι γιά νά κοινωνήσω Τόν Θεό όχι γιά νά τού πώ τί θά κάνει.
Ή προσευχή δέν είναι μαγικό κουμπί πού πατάμε γιά νά αποφύγουμε τόν πόνο.
Είναι σχέση.Είναι δύναμη.Είναι αγκαλιά.Είναι τρόπος νά αντέχουμε, νά φωτιζόμαστε καί πολλές φορές, ναί, νά αλλάζουν πράγματα.
Υπάρχουν θαύματα. Υπάρχουν ανατροπές. Υπάρχουν παρηγοριές πού δέν εξηγούνται.
Καί κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό:
Ή προσευχή κρατάει τήν καρδιά ζωντανή.Χωρίς προσευχή ό πόνος γίνεται κόλαση.
Μέ τήν προσευχή ό πόνος γίνεται δρόμος καί συχνά λύτρωση.
Είναι αυτό πού σε ενώνει μέ Τόν Θεό μέσα σέ ό,τι κι άν έρθει στήν ζωή σου.
Καί κάτι τελευταίο:
Μήν ζεις από τώρα όσα φοβάσαι ότι “μπορεί” νά συμβούν.Ζήσε τό σήμερα. Ζήσε τό τώρα.
Ή χάρη Τού Θεού δίνεται στή στιγμή πού τή χρειάζεσαι, όχι από πρίν.
Ό Θεός δέν υπόσχεται ότι δέν θά πονέσουμε.Υπόσχεται ότι δέν θα είμαστε μόνοι

πηγή

Αυτά τα σύκα που έφαγαν ήταν καρπός προσευχής( ΟΣΙΟΙ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΚΑΙ ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΥΔΟΥΜΑ)

Εργάτες έφτιαχναν ένα από τα δύο μονοπάτια, που θα οδηγούσαν στο Μοναστήρι για να διευκολύνονταν οι προσκυνητές.
Ήταν καλοκαίρι, ο Όσιος Παρθένιος επέβλεπε προσωπικά την
εργασία τους, όχι τόσο για να δίνει εντολές, αλλά για να τους συντροφεύει προσευχόμενος, φιλοτιμώντας τους στο κοπιαστικό έργο τους, δουλεύοντας όσο μπορούσε και ο ίδιος. Σε κάποια στιγμή ένας από τους εργάτες είπε:
– Τί καλά που θα ήταν, Γέροντα, να είχαμε δύο σύκα να γλυκαθεί το στόμα μας.

Εκείνος δέν είπε τίποτα, αλλά πήρε το καλάθι των τροφίμων καί αποσύρθηκε σε κάποιο μέρος για να είναι αθέατος. Βλέποντας να παίρνει το άδειο καλάθι μαζί του, παραξενεύτηκαν. Ίσως και να γέλασαν... Η απορία τους όμως λύθηκε όταν γύρισε σε λίγο με το καλάθι γεμάτο σύκα ὡραιότατα και νοστιμότατα.

Όπως και στην περίπτωση του νερού, την άλλη μέρα έψαξαν σ’όλη τη γύρω περιοχή, αλλά πουθενά δεν υπήρχε συκιά. Κατάλαβαν και πάλι το θαύμα. Αυτά τα σύκα που έφαγαν ήταν καρπός προσευχής, θείο δώρο, μιά ανακούφιση για τους κόπους που γίνονταν μέσα στον καύσωνα του θέρους. Η παρρησία του Οσίου είχε κάμει κι αυτό το θαύμα. Η προσευχή του είχε εισακουσθεί, διότι το έργο ήταν ιερό. Κατασκευαζόταν το μονοπάτι που εκατομμύρια φορές θα το βάδιζαν τα πόδια των αναρίθμητων προσκυνητών, που θα έρχονταν στη Μονή «εις ίασιν ψυχής και σώματος».

Απο το Βιβλίο ¨ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΚΑΙ ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΥΔΟΥΜΑ." του Αρχιμ. Χρυσοστόμου Παπαδάκη. ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ www.eptalofos.

πηγή

Όσοι λοιδορούν και υποτιμούν τους νόμους της Εκκλησίας υβρίζουν και υποτιμούν τον ίδιο τον Χριστό...

 Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Μπορεί αδελφοί σύντομα να βιώσετε μια περίοδο αναταραχής και μερικοί να κληθείτε να πάρετε το μονοπάτι της άρνησης των Ιερών νόμων και να υποταχθείτε σε «νόμους» που θεσπίζονται από την απλή ανθρώπινη εξουσία...

Προσέξτε απο ένα τέτοιο μονοπάτι που πήρε ο κλέφτης που ηταν στα αριστερά γιατί με το βάρος της βλασφημίας και της ύβρεως του Χριστού πήγε είς την αιώνια καταδίκη!

Όσοι λοιδορούν και υποτιμούν τους νόμους της Εκκλησίας υβρίζουν και υποτιμούν τον ίδιο τον Χριστό που είναι η κεφαλί της Εκκλησίας • γιατί οι νόμοι της Εκκλησίας εδόθησαν από το Άγιο Πνεύμα διαμέσω των Αποστόλων!
Και οι νόμοι των τοπικών Εκκλησιών βασίζονται σε αυτούς τους ίδιους νόμους και κανόνες της Εκκλησίας!

Ας μη θεωρούμε τους εαυτούς μας σοφότερους από εκείνους τους αγίους και ιεράρχες που θέσπισαν τους κανόνες της Εκκλησίας!

Ας μη φανταζόμαστε ότι είμαστε μεγάλοι σοφοί αλλά ας φωνάξουμε ταπεινά μαζί με τον σοφό κλέφτη:Μνήσθητι μου Κύριε εν τη Βασιλεία Σου!

Η ❝ Κυριακή ❞ και οι ονομασίες των ημερών

Η Ελληνική και η Πορτογαλική διαφέρουν σημαντικά από τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες στη ονομασία των ημερών.
Οι άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες στηρίχθηκαν κυρίως στο ελληνορωμαϊκό σύστημα, που βασιζόταν σε πλανήτες-θεότητες, ενώ στην Ελληνική ακολουθήθηκε το ιουδαϊκό ημερολόγιο — λόγω της μεγάλης επίδρασης της εβραϊκής παράδοσης στη χριστιανική παράδοση και τον Βυζαντινό πολιτισμό. Το σύστημα ακολούθησε και η Πορτογαλική.
Στο ιουδαϊκό ημερολόγιο, η βασική ημέρα ήταν το Σάββατο [< εβρ. šabbāt «ανάπαυση»] (γι' αυτό και η λέξη Σάββατο χρησιμοποιήθηκε συχνά σε ελληνιστικά κείμενα με την περιληπτική σημασία «εβδομάδα»). Έτσι:
✦ μία σαββάτων (πρώτη μέρα μετά το Σάββατο)
✦ δεύτερα σαββάτων (δεύτερη μέρα μετά το Σάββατο)
✦ τρίτη σαββάτων...
✦ Η έκτη ημέρα: Παρασκευή ( = «προετοιμασία για το Σάββατο»).
Όμως, οι χριστιανοί έκαναν μία καίρια αλλαγή:
μετονόμασαν την "μία σαββάτων" σε "Κυριακή", δηλαδή «ημέρα τοῦ Κυρίου». Έβαλαν τον Θεό και όχι τη λατρεία του («ανάπαυση») στο επίκεντρο. Έτσι, το Σάββατο έπαψε να είναι η πρώτη και έγινε η 7η ημέρα της εβδομάδας.
Η αντιστοιχία στα Ελληνικά διαμορφώθηκε ως εξής:
ιουδαϊκό ημερολόγιο ~ ελληνικό ημερολόγιο
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
✦ μία σαββάτων ~ Κυριακή
✦ δευτέρα σαββάτων ~ Δευτέρα
✦ τρίτη σαββάτων ~ Τρίτη
✦ τετάρτη σαββάτων ~ Τετάρτη
✦ πέμπτη σαββάτων ~ Πέμπτη
✦ παρασκευή ~ Παρασκευή
✦ Σάββατον ~ Σάββατο
Ομοίως, στα Πορτογαλικά:
✦ Domingo (Κυριακή): < λατ. dies Domini ("Ημέρα του Κυρίου").
✦ Segunda-feira (Δευτέρα): "δεύτερη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. secunda feria).
✦ Terça-feira (Τρίτη): "τρίτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. tertia feria).
✦ Quarta-feira (Τετάρτη): "τέταρτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. quarta feria).
✦ Quinta-feira (Πέμπτη): "πέμπτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. quinta feria).
✦ Sexta-feira (Παρασκευή): "έκτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. sexta feria).
✦ Sábado (Σάββατο): από το λατινικό sabbatum, που κι αυτό προέρχεται από την εβραϊκή λέξη šabbāt .
Συνεπώς, η ελληνική και η πορτογαλική ονοματοδοσία των ημερών είναι μια «αρίθμηση» των ημερών με αρχή την Ημέρα του Κυρίου (Κυριακή).
Σε κάποιες γλώσσες (πχ Ισλανδική, σλαβικές) ακολουθείται το σύστημα αυτό για ορισμένες ημέρες της εβδομάδας, αλλά με έναν μεικτό και ακανόνιστο τρόπο.
__________________________
Λατινική Παράδοση
Στην εκκλησιαστική Λατινική, η Κυριακή ονομάστηκε dies dominica («ημέρα του Κυρίου») – εξού και οι λέξεις:
• γαλ. dimanche,
• ισπ. domingo,
• ιταλ. domenica,
• ρουμ. duminică.

Η συντριβή των Σαρακηνών, με θαυματουργικό τρόπο από την Υπεραγία Θεοτόκο, στα χρόνια που βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Λέων ο Ίσαυρος (716)

Πρόκειται για συντριβή των Σαρακηνών, με θαυματουργικό τρόπο από την Υπεραγία Θεοτόκο, στα χρόνια που βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Λέων ο Ίσαυρος (716).

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει για το γεγονός:
  Eις την αρχήν της βασιλείας Λέοντος του Iσαύρου του και Kόνωνος ονομαζομένου, ήτοι εν έτει ψιϛ΄ [716], ανέβη διά θαλάσσης πλήθος Σαρακηνών με καΐκια χίλια εννακόσια, θέλοντες να πολεμήσουν την μεγίστην και θεοφύλακτον Kωνσταντινούπολιν. Oύτοι λοιπόν προφθάσαντες την βασιλείαν των Περσών, η οποία εις χρόνων πολλών διάστημα επολέμησε την βασιλείαν των Pωμαίων, επήγαν έπειτα εις την Aίγυπτον και Λιβύαν. Kαι γελάσαντες με υποσχέσεις ψευδείς τους εκεί ευρισκομένους Xριστιανούς, ότι εάν υποταχθούν εις αυτούς, δεν θέλουν τους βιάσουν να παραβούν την Oρθόδοξον πίστιν, δεν εφύλαξαν οι άθεοι τας υποσχέσεις των. 

 Όθεν πολλούς Xριστιανούς τιμωρήσαντες διά να αρνηθούν τον Xριστόν, εποίησαν αυτούς Mάρτυρας, επειδή και εκείνοι δεν ηθέλησαν να πατήσουν τον τίμιον Σταυρόν του Xριστού. Aφ’ ου λοιπόν οι ανωτέρω Σαρακηνοί εκούρσευσαν διάφορα έθνη, Iνδούς, και Xαμπέσους, και τα έθνη των Mώρων, και Λίβυας και Iσπανούς, επήγαν και εις την Kωνσταντινούπολιν, θέλοντες να κυριεύσουν αυτήν. 

 O δε ρηθείς βασιλεύς Λέων εβουλήθη να δώση εις αυτούς χαράτζι, αλλ’ οι Σαρακηνοί δεν έστεργον έως τούτου, αλλά ήθελαν να βάλουν και φύλακας από λόγου των, διά να φυλάττουν την Kωνσταντινούπολιν. Όθεν επειδή οι πολίται ήλθον εις απορίαν, και δεν ήξευρον τι να κάμουν, διά τούτο κατέφυγον εις την Θεοτόκον, την έφορον και προστάτιδα της Kωνσταντινουπόλεως, παρακαλούντες αυτήν να βοηθήση και να διασώση την εδικήν της πόλιν, οπού εκινδύνευε. Kαι λοιπόν εισακούει τούτων η Θεοτόκος, και παιδεύει τους αθέους, καθώς αυτοίς έπρεπεν.

  Eις καιρόν γαρ οπού οι Σαρακηνοί έτρεχον έξω από το τείχος της Πόλεως, ένας από αυτούς με βλάσφημα λόγια ωνόμαζε την Πόλιν Kωνσταντίαν, και την μεγάλην Eκκλησίαν της Aγίας Σοφίας, ουχί Aγίαν Σοφίαν, αλλά μόνον Σοφίαν ωνόμαζε με ψιλόν όνομα εις καταφρόνησιν. 

9 Ιουλίου 1956-Ανάμνηση δοκιμασίας Σεισμού στο Αιγαίο, αλλά και Έλέους Θεού..

Ήταν σεισμός μεγέθους 7,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ με επίκεντρο τη Νότια Αμοργό, αποτελώντας τον μεγαλύτερο σεισμό που έπληξε την Ευρώπη κατά τον 20ό αιώνα.
Ο κύριος σεισμός εκδηλώθηκε στις 05:11 το πρωϊ και είχε μέγεθος 7,5 βαθμών
Επακολούθησε καταστροφικό τσουνάμι, που έφτασε σε ύψος 25-30 μέτρα.
Συνολικά 53 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περισσότεροι από 100 τραυματίστηκαν
Το 35% των σπιτιών ισοπεδώθηκε, ενώ ένα 45% υπέστη σοβαρές βλάβες.
Εκτός από τη Σαντορίνη, μεγάλες καταστροφές υπέστησαν και άλλα νησιά,
όπως η Αμοργός, η Ανάφη, η Ίος, η Νάξος, η Πάρος και η Κάλυμνος.
Ο Όσιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης συνέθεσε ειδική ευγνώμονα Ακολουθία.
Στο μεταξύ, μετά από 69 χρόνια, στο ίδιο ακριβώς σημείο. παρουσιάσθηκαν σεισμικές δονήσεις.
Μεταξύ του Δεκεμβρίου του 2024 και του Ιουνίου του 2025.

21.000 έως 60.000 !!!

Είπαμε το «ευχαριστώ» μας στον Υπεράγαθο Κυβερνήτη και Προνοητή, όπου χάρη στη Φιλανθρωπία Του επιβιώνουμε;

8 Ιουλίου-Σύναξη πάντων των Στρατιωτικών Αγίων

8 Ιουλίου  Σύναξη πάντων των Στρατιωτικών Αγίων

Μεγάλοι Άγιοι Στρατιωτικοί
-ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος
-ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης
-ο Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης
-ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων
-ο Άγιος Κωνσταντίνος
-ο Άγιος Μερκούριος
-ο Άγιος Μηνάς
-ο Άγιος Λογγίνος
-ο Άγιος Ευστάθιος
-ο Άγιος Σέργιος
-ο Άγιος Βάκχος
-ο Άγιος Αρτέμιος
-ο Άγιος Προκόπιος
Αγιοι του Θεου πρεσβεύσατε υπέρ ημων!

Την σημερινή ημέρα, 8 Ιουλίου, εορτάζει η Εκκλησία μας, μετά από απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τη Σύναξη όλων των Στρατιωτικών Αγίων, μετά από εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρόδου κ. Κυρίλλου.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς τήν Πέμπτην, 14ην Φεβρουαρίου 2019, πρός ἐξέτασιν τῶν ὑπολοίπων ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων, ἐφ’ ὧν καί ἐλήφθησαν αἱ προσήκουσαι ἀποφάσεις.
Κατ᾿ αὐτήν, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, ὁμοφώνως ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ρόδου κ. Κυρίλλου, ὥρισεν ὅπως ἡ ἀπουσιάζουσα ἐκ τοῦ Ἑορτολογίου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἱερά μνήμη πάντων τῶν Στρατιωτικῶν Ἁγίων ἐπιτελῆται τήν 8ην Ἰουλίου ἑκάστου ἔτους.
Ἐν τέλει τῆς τελευταίας ταύτης συνεδρίας, ἀντηλλάγησαν μεταξύ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Βρυούλων κ. Παντελεήμονος, ἐκ μέρους τῶν ἀποχωρούντων μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, καί τῆς Α. Θ. Παναγιότητος προσφωνήσεις καί ἀντιφωνήσεις ἐπί τῇ λήξει τῆς παρούσης συνοδικῆς περιόδου.
Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 15ῃ Φεβρουαρίου 2019
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας
τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου»

Οι περισσότεροι στρατιωτικοί Άγιοι είναι αυτοί που μαρτύρησαν κατά τους διωγμούς.

«Γιατί η ζωοφιλία έγινε μόδα και το κυνήγι εχθρός;»

ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΜΠΑΤΣΙΔΗΣ

Στις μέρες μας πολλοί ακούνε για κυνήγι και αφηνιάζουν, λες και πρόκειται για κάτι ξένο ή βίαιο. Ξεχνούν όμως ότι η ίδια η ύπαρξή τους, η επιβίωση των προγόνων τους και ο πολιτισμός που κληρονόμησαν στηρίχτηκε πάνω σε αυτό. Ο άνθρωπος που κάποτε ζούσε χάρη στο κυνήγι, τώρα το πολεμά επειδή έχει ξεχάσει τι σημαίνει φύση και τι σημαίνει πραγματικότητα.

Ο μέσος άνθρωπος σήμερα ζει σε πόλη, δουλεύει σε γραφείο, δεν καλλιεργεί, δεν εκτρέφει, δεν κυνηγά, δεν σφάζει, δεν βλέπει θάνατο ούτε και βλέπει γέννα. Η επαφή του με τη φύση είναι… τα βίντεο στα σόσιαλ. Άρα έπαψε να καταλαβαίνει κύκλο ζωής, έπαψε να βλέπει θηρευτές-θήραμα, έπαψε να γνωρίζει τι σημαίνει άγρια φύση, έπαψε να έχει εικόνα από ισορροπίες, τροφικά πλέγματα και φέρουσα ικανότητα. Ως εκ τούτου, σε έναν τέτοιο κόσμο το κυνήγι παρεξηγείται αυτόματα ως «βία», γιατί ο μέσος άνθρωπος δεν έχει καμμία πραγματική εμπειρία φυσικών διαδικασιών. Ενώ για παράδειγμα ένα βίντεο με αρκουδάκι να παίζει στο χιόνι γίνεται «απόδειξη» ότι όλα τα ζώα είναι… χνουδωτά καρτούν.

Πλέον κυριαρχεί το συναίσθημα πάνω στη λογική. Όχι γιατί ο κόσμος αγαπάει πραγματικά τη φύση, αλλά γιατί η ζωοφιλία είναι εύκολη ηθική. Δεν απαιτεί γνώσεις, δεν απαιτεί ευθύνη, δεν απαιτεί δύσκολες αλήθειες παρά μόνο ένα συγκινησιακό ποστ και μια ηθική υπεροχή που μοιράζεται εύκολα. Ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να νιώθει καλός, όχι απαραίτητα να είναι. Και το κυνήγι τους χαλάει αυτή την εύκολη αφήγηση…

Γιατί το κυνήγι φέρνει πραγματικότητα, αίμα, διαχείριση, σκληρές αποφάσεις, γνώση, ευθύνη και επαφή με το φυσικό κόστος της ζωής. Πράγματα που η «εικονική» ηθική δεν μπορεί να τα αντέξει.

Κωνσταντίνος Τσοπάνης Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΠΟΠΟΙΪΑ 1936-1939

Ελάχιστα είναι τα βιβλία που κυκλοφορούν στην Ελλάδα με θέμα την τραγωδία του Ισπανικού Εμφυλίου. Και από αυτά τα περισσότερα είναι πλέον δυσεύρετα. 

Το κενό αυτό έρχεται να καλύψει το βιβλίο του ιστορικού Κωνσταντίνου Τσοπάνη. Στις 500 σχεδόν σελίδες του ξετυλίγονται όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ιβηρική χερσόνησο για δεκαετίες. Χωρίς το έργο να στερείται αντικειμενικότητας, ειδικά στην περιγραφή των στρατιωτικών συγκρούσεων, σίγουρα δεν θα μπορούσε να καταταχτεί στα ‘πολιτικώς ορθά’ κείμενα. 

Ογδόντα χρόνια μετά το τέλος του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου πολλά είναι τα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα σχετικά με αυτό. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε για να δώσει μία απάντηση στην αριστερή προπαγάνδα και στην επίσημη ιστοριογραφία της τωρινής ισπανικής κυβέρνησης.

Οσιος Θεοφιλος ο Αγιορειτης (Παντοκρατορηνός)1460 - 1548

Ο Όσιος Θεόφιλος γεννήθηκε στη Ζίχνη της Μακεδονίας περί το 1460 από γονείς φιλόθεους, φιλάγαθους και φιλάρετους. Στην πατρίδα του έμαθε τα πρώτα γράμματα κι έδειξε πως τα αγαπούσε ιδιαίτερα και πρόκοπτε και προόδευε μελετώντας και εντρυφώντας στις ιερές γραφές. Μάλιστα επιδόθηκε στην καλλιγραφία και έγινε άριστος καλλιγράφος.

«Απαρνηθείς πατρίδα και συγγένειαν και πλούτον και πάσαν κοσμική ματαιότητα, έγινε μοναχός· μετ’ ολίγον δε καιρόν έλαβε και το αξίωμα της ιερωσύνης· έκτοτε δε περιεπάτει εις διαφόρους τόπους διδάσκων και ωφελών τους Χριστιανούς δια του λόγου και του παραδείγματος της εαυτού ζωής». Κατόπιν γνωρίσθηκε και συνδέθηκε πνευματικά με τον ενάρετο κι ευλαβή επίσκοπο Ρενδίνης Ακάκιο, τον όποιο είχε χειροτονήσει αρχιερέα ο άγιος Νήφων (βλέπε 11 Αυγούστου), όταν ήταν μητροπολίτης Θεσσαλονίκης (1482 - 1486 ). Δια του Ακακίου συνδέθηκε με τον άγιο Νήφωνα και ο άγιος Θεόφιλος.

Αξίζει σύντομα και παρενθετικά να σημειώσουμε πως η μεγάλη μορφή του αγίου Νήφωνος, εκτός των δύο οσιομαρτύρων μαθητών του Μακαρίου (+1507) και Ιωάσαφ (+1516) που αναφέραμε και του εδώ αγίου Θεοφίλου, συνδεόταν και με άλλες μορφές Αγιορειτών αγίων, όπως των οσιομαρτύρων Γέροντος Ιακώβου, Ιακώβου διακόνου και Διονυσίου μοναχού (+1519), που συμμαρτύρησαν στην Αδριανούπολη, Θεωνά μητροπολίτου Θεσσαλονίκης (+1541-2), των αυταδέλφων Αψαράδων Θεοφάνους (+1544) και Νεκταρίου (+1550) κτιτόρων της ιεράς μονης Βαρλαάμ Μετεώρων και Μαξίμου του Γραικού και Βατοπαιδινού (+1556).

Ο άγιος Νήφων, ως πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατόπιν επιστολών που έλαβε, εμπιστευόμενος τον Θεόφιλο για τη σοφία και την αρετή του, τον έστειλε το 1486 μ.Χ. με τον ομόφρονα Γέροντά του επίσκοπο Ακάκιο στην Αίγυπτο, για να διαπιστώσουν τα γενόμενα θαύματα υπό του μακαρίου πατριάρχου Αλεξανδρείας Ιωακείμ, ότι μετακίνησε δια προσευχής το όρος Ντουρ Νταγ και ήπιε φαρμάκι δίχως να πάθει κανένα κακό, ύστερα από πρόκληση Ιουδαίων και μουσουλμάνων. Ο πατριάρχης Ιωακείμ «τον Όσιον πολλά ηγάπησε και ηυλαβήθη ως σοφόν και ενάρετον». Διαπίστωσαν τα υπερφυή αυτά θαύματα ως αληθινά γεγονότα και αναχώρησαν για το θεοβάδιστο όρος Σινά, τα Ιεροσόλυμα και την Δαμασκό. Στα Ιεροσόλυμα ο επίσκοπος Ακάκιος ανεπαύθη κατόπιν ασθενείας και τον εκήδευσε ο Θεόφιλος. Με επιστολές από τους πατριάρχες Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων και Αντιοχείας μετέβη στην Κωνσταντινούπολη ο Θεόφιλος. Ο άγιος Νήφων όμως είχε εκθρονισθεί και παρέδωσε τις επιστολές στον διάδοχό του Παχώμιο, που ήταν από την ιδιαίτερη πατρίδα του.

Η Απολογία του Αγίου Προκοπίου

Η Απολογία του Αγίου Προκοπίου, όπως παρουσιάζεται από τον Ευσέβιο Καισαρείας, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι πρώτοι χριστιανοί μιλούσαν θεολογικά μέσα σε έναν παγανιστικό κόσμο. Ο Προκόπιος δεν περιορίζεται να επικαλεσθεί μόνο την Παλαιά Διαθήκη ή τους Προφήτες, αλλά απευθύνεται στον εθνικό ανακριτή με όρους που εκείνος μπορούσε να κατανοήσει. Χρησιμοποιεί έναν στίχο του Ομήρου και τον εντάσσει μέσα σε μια χριστιανική ερμηνεία, δείχνοντας ότι ακόμη και η ελληνική γραμματεία μπορεί, υπό το φως της αλήθειας του Χριστού, να γίνει μάρτυρας της πίστεως.

Αυτό έχει μεγάλη σημασία για τον τρόπο με τον οποίο η Εκκλησία μαρτυρεί την αλήθεια της. Οι Πατέρες δεν φοβήθηκαν να μιλήσουν τη γλώσσα της εποχής τους. Δεν εγκλωβίστηκαν σε έναν εσωτερικό θεολογικό λόγο, που θα ήταν κατανοητός μόνο σε όσους είχαν ήδη κατηχηθεί. Αντίθετα, χρησιμοποίησαν την ορολογία, τα σχήματα σκέψης και τα πολιτισμικά δεδομένα του περιβάλλοντός τους, χωρίς όμως να νοθεύσουν το περιεχόμενο της πίστεως. Έτσι, η χριστιανική απολογία έγινε ταυτόχρονα γέφυρα και μαρτυρία: γέφυρα προς τους μή Ιουδαίους, αλλά και μαρτυρία της ακεραιότητας της αληθείας.

Στο σημείο αυτό η περίπτωση του Προκοπίου είναι ιδιαίτερα εύγλωττη. Ο Ομηρικός στίχος «εἷς βασιλεύς, ᾧ δῶκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω σκῆπτρόν τ᾽ ἠδέ θέμιστας, ἵνα σφισι βουλεύῃσι»
«Ένας είναι ο βασιλιάς, στον οποίο ο γιος του Κρόνου, ο Δίας, έδωσε το σκήπτρο και τους νόμους, για να άρχει και να κυβερνά αυτούς» (Ιλιάδα Β 204–205), δεν ανήκει, καθεαυτός, στη χριστιανική αποκάλυψη.

 Ωστόσο, ο Προκόπιος τον χρησιμοποιεί ως σημείο επαφής με τον παγανιστή συνομιλητή του. Με αυτόν τον τρόπο δείχνει ότι η ελληνική παιδεία δεν είναι εξ ορισμού εχθρική προς το Ευαγγέλιο·