Διηγείται ο εγγονός του "Προδρόμου"του ψάλτη του π.Χρυσάνθου της Σπιναλόγκας

Διηγείται ο εγγονός του "Προδρόμου" δηλαδή του βοηθού και ψάλτη του Πατέρα Χρυσάνθου, του Αγιασμένου ιερέα της Σπιναλόγκα..

Ο παππούς μου Μανούσος Πεδιαδίτης ήταν ο τελευταίος βαρκάρης της Σπιναλόγκας και βοηθός και ψάλτης του, επί 10 συναπτά έτη ιερέα των λεπρών, Ιερομόναχου, Πατέρα Χρύσανθου από τη Σητεία.

Ήταν πραγματικά συγκλονιστικό να τον ακούω να μου διηγείται με βουρκωμένα τα μάτια για την θυσιαστική χωρις όρια Αγάπη που μοίραζε απλόχερα ο αγιασμένος εκείνος άνθρωπος. Ο Πατέρας Χρύσανθος ...

Την έδινε στους ανθρώπους αυτούς, τους μιασμένους από το βακτήριο που ακόμα και η οικογένεια τους τους είχε ξεχάσει και κανεις δεν ήθελε να πλησιάσει για να μην κολλήσει. Εκείνος όμως με απέραντη καλοσύνη, τους μιλούσε με παρηγορητικά πατρικά λόγια, τους αγκάλιαζε, τους χάιδευε...
Ήταν ο πατέρας τους και η μάνα τους μαζί.
Μια φωτεινή ακτίνα στην καταχνιά που σκέπαζε τα πάντα.
Και έτσι λοιπόν τις Κυριακές ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα ήταν ασφυκτικά γεμάτος.
Όλοι ήθελαν να βρίσκονται με τον αγαπημένο τους Ιερέα.
Κι εκείνος, αφού λειτουργούσε γεμάτος συγκίνηση και δάκρυα στα μάτια τους κοινωνούσε όλους με το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας και στη συνέχεια κατέλυε γονατιστός ότι είχε περισσέψει..
Κάθε Κυριακή και Εορτή επι 10 συναπτά έτη...

Έφυγε τελευταίος από το νησί χωρίς να εγκαταλείψει μέχρι τέλους τα παιδιά του , ΥΓΙΕΣΤΑΤΟΣ, αφήνοντας τεράστιο κενό στις καρδιές των πνευματικών του παιδιών που έφευγαν για την Αγία Βάρβαρα Αττικής και δεν θα τον ξαναέβλεπαν...
(Κενό που κάλυψαν οι δύο μεγάλοι Άγιοι Ευμένιος και Νικηφόρος με την θαυμαστή παρουσία τους εκεί)

πηγή

Ο παπά Λιάς της Αργολίδας

...Ο μπάρμπα - Σπύρος δεν σταματούσε αχόρταγα να κοιτά! Σκούπιζε συχνά πυκνά με ένα μαντίλι τα δάκρυά του, που έβλεπε σήμερα τον γιό του τόσο ευτυχισμένο στην μεγάλη τούτη μέρα, την γενέθλια, την αλησμόνητη… Δεν είχε ξαναπάει σε χειροτονία ποτέ του! Δεν καταλάβαινε πολλά! Δεν ήξερε και γράμματα! Φτωχός ψαράς, μια ζωή ολάκερη πάλευε μες στην αλμύρα και στα αγριέματα της δικής του απέραντης γης, να αγρέψει των παιδιών του το προσφάγιον…

 Μια μεγάλη αδυναμία είχε όμως… ένα ελάττωμα που έθλιβε τους γύρω του στο σπίτι! Ιδίως την γυναίκα του και τον μικρό τον γιό! Έβλαπτε την φήμη του Χριστού και της Παναγίας όποτε νευρίαζε! Είχε μάθει από μικρός σε τούτη την δαιμονοκίνητη ασχήμια και εκείνο το βορβορώδες και φριχτό πάθος, τον κυρίευε κάθε λίγο και λιγάκι !

Τον παρακαλούσε ολοένα ο Ηλίας… 

–Βρε Πατέρα μου, μην βλαστημάς! Σε ικετεύω! Στα πόδια σου πέφτω! Να, αν θες να ξεσπάσεις, βάλτα με μένα, χτύπα με αν θες, μα μην βρίζεις έτσι απαίσια τον γλυκύτατο Χριστό μας, την Παναγία μας… Είναι η Μάνα μας!
–Δεν το θέλω Ηλία μου… δεν το θέλω! έλεγε και έκλαιγε σαν το μωρό παιδί! Δάγκωνε τα χείλη του εκείνο το πρωινό που έβλεπε τον γιό του πλέον ζωσμένο με τα Αγγελικά φτερά… με το οράριο, το στιχάριο τα επιμανίκια!
-Ο Ηλίας μου Παπάς και εγώ να βλαστημάω… μονολογούσε μέσα του!

TΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ: ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΠΑΡΕΑ;

 Ολοένα και περισσότεροι, ιδίως νέοι, έχουν βρει στην τεχνητή νοημοσύνη μία ασφαλή παρέα. Κάνουν διαλόγους με το ChatGPT, το ρωτάνε, τους απαντά, άλλοτε επιτυχημένα, άλλοτε όχι, αλλά αισθάνονται ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι μία ευκαιρία να μιλήσουν, να βγάλουν από μέσα τους υπαρξιακές και άλλες ανησυχίες, να διαβάσουν τις απαντήσεις που θα ήθελαν να ακούσουν από έναν πραγματικό φίλο, στον οποίο όμως θα έπρεπε να δώσουν κάτι, κυρίως να σταθούνε ενώπιος ενωπίω απέναντί του, να μοιραστούν και τα δικά του συναισθήματα, την αποδοχή ή την απόρριψη, να βελτιώσουν τον εαυτό τους, να υποστηρίξουν αυτό που ονομάζουμε σχέση. Αντίθετα, με την τεχνητή νοημοσύνη δεν έχουν να χάσουν κάτι, όπως συμβαίνει στις σχέσεις, αλλά μόνο να πάρουν. Κι αυτό τους κάνει να νιώθουν εμπιστοσύνη.

  Όσοι ανησυχούν για την κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης, θα έπρεπε πρωτίστως να ανησυχούν για την αδυναμία μας να σχετιστούμε μεταξύ μας. Τη φοβικότητά μας απέναντι στον άλλον. Το ότι δεν παλεύουμε με τον χαρακτήρα μας, ώστε να υπερβούμε τις ανασφάλειές μας και να ανοιχτούμε στον συνάνθρωπό μας, με αποτέλεσμα η τεχνητή νοημοσύνη να γίνεται για μας «μια κάποια λύσις» (Κ.Π.Καβάφης). Και η αδυναμία αυτή ξεκινά από το οικογενειακό περιβάλλον. Όταν οι γονείς έχουν αφήσει τα παιδιά στην οθόνη, γιατί δεν θέλουν να προλάβουν να μοιραστούν τη ζωή μαζί τους, γιατί το μεγάλωμα των παιδιών προϋποθέτει κόπο και χρόνο και υπέρβαση του εαυτού, όταν η τεχνολογία αντικαθιστά την κοινωνία των προσώπων, τότε η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται απαραίτητο συστατικό όχι της μόνο ζωής, αλλά της ύπαρξης.

«Η Δεκάφωνος Πνευματοκίνητος Σάλπιγξ»

«Η Δεκάφωνος Πνευματοκίνητος Σάλπιγξ» αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα της σύγχρονης Αγιορειτικής νηπτικής γραμματείας. 

Συγγραφέας του είναι ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής, ο άμοιρος της κατά κόσμον παιδείας, αλλά «ο ανακαινιστής του Αγίου Όρους» σύμφωνα με την ρήση του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.

 Το βιβλίο, χωρισμένο σε δέκα «σαλπίσματα», λειτουργεί ως ένας πρακτικός οδηγός για την θεραπεία της ψυχής έως και την μόνιμη απόκτηση της θείας Χάριτος.

 Πρόκειται για μια «θεόγραφη πλάκα» και μια άλλη «Κιβωτό της Διαθήκης» –όπως αναφέρει και ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος στον Πρόλογό του– για τον σύγχρονο άνθρωπο που αναζητά μέσα στο σκοτάδι των καιρών το άκτιστο Φως του Χριστού. 

Η έκδοση περιλαμβάνει Εισαγωγή και Σχόλια από τον Καθηγούμενο της Ι.Μ. Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ, καθώς και Ερμηνευτικά Σχόλια από τον Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό.

Με φοβίζει η λέξη «ήρωας».

Με φοβίζει η λέξη «ήρωας».
Όταν την ακούω τρέμω γι΄αυτό που θα ακολουθήσει.
Γιατί κάθε φορά που μια κοινωνία επαναλαμβάνει συνεχώς τη λέξη «ήρωας», αναρωτιέμαι τι προσπαθεί να μη συζητήσει, τι θέλει να κρύψει, τι φοβάται να δει.
Οι ήρωες είναι ιεροί.
Αλλά όταν μια χώρα χρειάζεται κάθε καλοκαίρι νέους ήρωες για να επιβιώσει, τότε ο ηρωισμός παύει να είναι αρετή και γίνεται σύμπτωμα.
Δεν είναι φυσιολογικό να καίγεται η ίδια γη ξανά και ξανά.
Δεν είναι φυσιολογικό να θρηνούμε ξανά και ξανά ανθρώπους.
Δεν είναι φυσιολογικό να χειροκροτούμε τους νεκρούς και να συνηθίζουμε τις αιτίες που τους γεννούν.
Ο πιο επικίνδυνος μηχανισμός μιας κοινωνίας δεν είναι το ψέμα.
Είναι όταν μετατρέπει την τραγωδία σε κανονικότητα.
Όταν η φωτιά γίνεται «το καλοκαίρι μας».
Όταν ο θάνατος γίνεται «το τίμημα της δουλειάς».
Όταν η αποτυχία γίνεται «μοίρα».

Η αμαρτία που ο Χριστός κατήγγειλε περισσότερο από κάθε άλλη

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα Ευαγγέλια, θα παρατηρήσει κάτι που ίσως τον εκπλήξει.Ο Χριστός αγκάλιασε τους αμαρτωλούς.
Δεν δίστασε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τελώνες. Δεν απέφυγε τις πόρνες. Δεν απομάκρυνε τους λεπρούς. Δεν απέρριψε τον ληστή πάνω στον Σταυρό. Συγχώρησε τη μοιχαλίδα. Αναζήτησε τον Πέτρο μετά την άρνησή του. Κάλεσε τον Ζακχαίο στο σπίτι του. Έκανε φίλο Του τον Ματθαίο, έναν άνθρωπο που όλοι περιφρονούσαν.
Σε κανέναν από αυτούς δεν είπε: «Δεν σε θέλω.»
Σε όλους είπε: «Έλα.»
Κι όμως, υπάρχει μία κατηγορία ανθρώπων απέναντι στην οποία ο λόγος Του γίνεται εξαιρετικά αυστηρός.
Δεν είναι οι πόρνες. Δεν είναι οι κλέφτες. Δεν είναι οι μοιχοί. Δεν είναι οι τελώνες.
Είναι οι υποκριτές.
Σχεδόν ολόκληρο το 23ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου αποτελεί μια σειρά από φοβερά «Ουαί».
«Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί...»
Το επαναλαμβάνει ξανά και ξανά.Γιατί;
Μήπως η υποκρισία είναι μεγαλύτερη αμαρτία από τη μοιχεία ή τον φόνο;
Όχι ως προς τις εξωτερικές συνέπειες.Αλλά η υποκρισία έχει κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο.Ο αμαρτωλός συνήθως γνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός. Μπορεί να πέσει στα γόνατα και να ζητήσει έλεος.
Ο υποκριτής όμως πιστεύει ότι είναι ήδη δίκαιος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Η ΖΕΣΤΗ

  Η ζέστη και ο καύσωνας του καλοκαιριού μας κάνουν γρήγορα να κουραζόμαστε, να ανησυχούμε, να αναζητούμε δροσιά στα συστήματα κλιματισμού, να φοβόμαστε, οι μεγαλύτεροι, και για την ίδια τη ζωή μας. Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο η χαρά των διακοπών, της θάλασσας ή του βουνού. Είναι και η περίσκεψη για την κλιματική αλλαγή, για τις πυρκαγιές, για την αναστάτωση του πλανήτη μας εξαιτίας της αλόγιστης εκμετάλλευσης της γης, της μόλυνσης της ατμόσφαιρας, του φαινομένου του θερμοκηπίου, της λειψυδρίας που κάνουν τη φυσιολογική ζέστη ανυπόφορη.

 Στο συναξάρι της Εκκλησίας υπάρχει στις 29 Ιουλίου η διήγηση του βίου του αγίου μάρτυρος Καλλινίκου του εν Γάγγρα. Ο άγιος κήρυττε τον Χριστό στην Άγκυρα της Γαλατίας στην Μικρά Ασία. Οι ειδωλολάτρες τον κατήγγειλαν στον διοικητή Σακερδώτα, ο οποίος, αφού απέτυχε να τον κάνει να εγκαταλείψει την πίστη στον Χριστό, τον βασάνισε με φρικτούς τρόπους. Στο τέλος, διέταξε να του φορέσουν σιδερένια σανδάλια, με καρφιά και κοφτερές λάμες, και να τον σύρουν πίσω από τα άλογά τους μέχρι τη Γάγγρα της Παφλαγονίας, που απείχε περίπου 120 χλμ.

  Ο συναξαριστής επισημαίνει ότι με τη στήριξη της χάριτος του Θεού ο άγιος διέτρεξε παραπάνω από την μισή απόσταση, κάτω από ανυπόφορη ζέστη, προπορευόμενος της συνοδείας του. Όταν έφθασε σε έναν τόπο ονομαζόμενο Μάτρικα, οι στρατιώτες, εξαντλημένοι από τη δίψα και ανίκανοι να συνεχίσουν, έπεσαν στα πόδια του και τον ικέτευσαν να κάνει κάτι. Τότε ο άγιος προσευχήθηκε και από έναν βράχο ανάβλυσε πηγή νερού, η οποία έλαβε το όνομα «πηγή του μάρτυρος Καλλινίκου». 

Έφθασαν στον προορισμό τους, κι εκεί οι στρατιώτες δεν ήθελαν να θανατώσουν τον άγιο. Εκείνος όμως τους ενθάρρυνε να στήσουν πυρά, όπως είχε διατάξει ο Σακερδώτας και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου.

 Ο άγιος δεν απόκαμε μέσα στη ζέστη.

28-30 ΙΟΥΛΙΟΥ 1906.ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ.ΠΩΣ ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΞΕΡΙΖΩΣΑΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ…

Μια από τις πιο τραγικές σελίδες στη δραματική ιστορία του Θρακικού Ελληνισμού είναι το Ολοκαύτωμα της Αγχιάλου, από τους Βουλγάρους, μιας ακμάζουσας Ελληνικής πόλης στη Βόρεια Θράκη.Δυστυχώς και αυτό το δραματικό γεγονός, όπως και πολλά άλλα από την νεώτερη ιστορία της Θράκης παραμένει, εν πολλοίς, άγνωστο.

Ας δούμε τα γεγονότα:
Το καλοκαίρι του 1906 ξέσπασαν οι ανθελληνικοί διωγμοί στην Ανατολική Ρωμυλία και στα κυριότερα Ελληνικά αστικά κέντρα της Φιλιππουπόλεως, της Στενήμαχου, του Πύργου, της Βάρνας, που κορυφώθηκαν με την καταστροφή της Αγχιάλου.
Η Αγχίαλος, ήταν χτισμένη στο βόρειο εξωτερικό άκρο του κόλπου Πύργου, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου.
Η τοποθεσία ήταν απόκρημνη και οχυρή. Η ίδρυση της πόλης χρονολογείται στο τέλος του 6ου αι. π.Χ. αιώνα από την Απολλωνία (αποικία της Μιλήτου). ...
Η Αγχίαλος κατοικούνταν από 6.000 κυρίως Έλληνες και λιγοστούς Βουλγάρους.

Η ΗΜΙΑΥΤΟΝΟΜΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΥΛΙΑ
-To 1877 ξέσπασε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος που έληξε με την υπογραφή της περίφημης εκείνης συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, τον Μάρτιο του 1878, με την οποία οι Ρώσοι υποχρέωσαν τον νικημένο Σουλτάνο να χαρίσει στο νέο κράτος της Βουλγαρίας τη μισή Θράκη και πάνω από τη μισή Μακεδονία.
-Oι ευρωπαϊκές δυνάμεις, θέλοντας να εμποδίσουν τη Ρωσία να γίνει ρυθμιστής της Βαλκανικής, έσπευσαν το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς στο συνέδριο του Βερολίνου να συμμαζέψουν τη μεγάλη Βουλγαρία του Αγίου Στεφάνου.
Την περιόρισαν σε ένα Πριγκιπάτο ανάμεσα στον Δούναβη και τα βουνά της πλούσιας θρακικής πεδιάδας και ανακήρυξαν ολόκληρη τη βόρεια Θράκη ημιαυτόνομη οθωμανική επαρχία με χριστιανό διοικητή διορισμένο από τον Σουλτάνο.
Έτσι τότε το καλοκαίρι του 1878 δημιουργήθηκε η επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας με πρωτεύουσα τη Φιλιππούπολη.
Σύμφωνα με το Συνέδριο του Βερολίνου (1878) η Ανατολική Ρωμυλία αποκτά την αυτονομία της.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ
Το 1885 οι Βούλγαροι με πραξικόπημα κηρύσσουν την ένωση της Ανατολικής Ρωμυλίας με τη Βουλγαρία.
Ο Βούλγαρος ηγεμόνας Αλέξανδρος ανακηρύσσεται «ηγεμών των δύο Βουλγαριών» και φυσικά οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν αντέδρασαν.
Έτσι ξαφνικά μπήκαν σύνορα σε έναν ενιαίο χώρο, οικογένειες αποκόπηκαν, κτηματίες έχασαν τις ιδιοκτησίες τους κι έμποροι τις δουλειές τους.
Τότε άρχισε ο αναγκαστικός εκβουλγαρισμός των Ελλήνων που βρέθηκαν μέσα στο νέο κράτος, οι διώξεις, οι απαγορεύσεις, οι ειδικοί νόμοι, το κλείσιμο των εκκλησιών και των σχολείων. 

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΛΩΝ
Στο διάστημα 1885-1906 ακολουθούν φοβεροί διωγμοί και σφαγές των Ελλήνων, κοινοτικές και ιδιωτικές περιουσίες καταπατήθηκαν και καταστράφηκαν, ενώ παράλληλα αρχίζει η οργανωμένη πολιτική εκβουλγαρισμού του ελληνικού πληθυσμού της Ανατολικής Ρωμυλίας, με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα της Αγχιάλου στις 30 Ιουλίου 1906.

Η τελευταία Λειτουργία στη Σάντα του Πόντου

Ήταν ξημέρωμα, κάπου στο 1923, όταν ο γέροντας Παπα‑Θεοφάνης στάθηκε για τελευταία φορά μπροστά στην πέτρινη εκκλησία του χωριού, εκεί ψηλά στις καταπράσινες πλαγιές της Σάντας, της παλιάς ελληνικής κοινότητας στην καρδιά της Γκιουμούσχανε.

Η πέτρινη εκκλησία, που είχε χτιστεί από τους παππούδες τους με κόπο και πίστη, κουβαλούσε μέσα της γενιές προσευχών, βαφτίσεων, γάμων και αποχαιρετισμών. Στα ερείπια της πια, τότε ακόμα όρθια, αντήχησαν οι τελευταίες ψαλμωδίες πριν η καρδιά του χωριού σωπάσει.

Ο παπα‑Θεοφάνης δεν ήταν μόνος. Γύρω του, συγκεντρωμένοι μέσα στο ιερό εκείνο φως, στάθηκαν οι λιγοστοί χωριανοί που είχαν απομείνει — γυναίκες με δεμένα μαντήλια, παιδιά σφιχταγκαλιασμένα με τις γιαγιάδες τους, άντρες με σκυθρωπά μάτια. Ήταν όλοι τους εκεί για την τελευταία λειτουργία πριν ξεκινήσει ο μεγάλος ξεριζωμός.

Μετά τη Λειτουργία, ο παπάς τους κάλεσε να περάσουν μια τελευταία φορά από το παλιό παπαδόσπιτο — το δεύτερο κτίσμα — όπου είχε φυλάξει λίγα τρόφιμα, εικόνες, και τα βαπτιστικά βιβλία του χωριού.

 «Μην πάει χαμένο το όνομά σας», τους είπε, «ούτε η πίστη σας. Όλα θα τα πάρουμε μαζί μας… στην καρδιά».
Κανείς δεν μίλησε. Μόνο η γιαγιά Δέσποινα πλησίασε και φίλησε τον τοίχο της εκκλησίας. «Μάνα μου», ψιθύρισε, «δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ».

Έφυγαν με λίγα ρούχα, μια εικόνα της Παναγίας και λίγο χώμα κρυμμένο σε μαντήλια. Μπήκαν στο μακρύ ταξίδι προς την Ελλάδα, δίχως να ξέρουν αν θα ξαναδούν ποτέ το βουνό τους, το εκκλησάκι, ή το σπίτι όπου γεννήθηκαν.

Και σήμερα...
Χρόνια αργότερα, τα παιδιά και τα εγγόνια αυτών των προσφύγων έφτασαν ξανά στις πλαγιές της Γκιουμούσχανε. Βρήκαν την εκκλησία χωρίς στέγη, γεμάτη αγριόχορτα. Το σπίτι του παπά, με τις πέτρες του ακόμη στέρεες, έμοιαζε να περιμένει κάποιον γνωστό να του ανοίξει ξανά την πόρτα.
Κάποιοι άναψαν κερί. Άλλοι έψαλαν χαμηλόφωνα. Και τότε, εκεί, σε μια χαραμάδα του τοίχου, βρήκαν χαραγμένο ένα όνομα: «Μαρία 1916».
Κι ένιωσαν πως κανείς δεν ξεχνιέται, όσο η μνήμη κρατάει τα σπίτια όρθια και τις προσευχές ζωντανές.

ΠΗΓΗ

27/7/1944. Οι κομμουνιστές της ΟΠΛΑ δολοφόνησαν τον ιερέα Ευάγγελο Καραμήτρο!

Ο Ευάγγελος Καραμήτρος ήταν ιερέας στο χωριό του Πέτρινο Καρδίτσας. Υπέπεσε σε δύο μεγάλα παραπτώματα για του κομμουνιστές πατριώτες του.

1. Αρνήθηκε να γίνει υπεύθυνος της ΕΤΑ (Επιμελητεία του Αντάρτη), να συγκεντρώνει τρόφιμα να συτίζονται τα «παληκάρια» του ΕΛΑΣ και τα μέλη του ΕΑΜ.
2. Απηγόρευσε στα κορίτσια του να συμμετάσχουν στην ΕΠΟΝ και στις «εύθυμες βραδυές» της οργάνωσης!

Μέλη της ΟΠΛΑ πήραν τον ιερέα από το σπίτι του τη νύχτα της 26ης Ιουλίου 1944, «για μια μικρή ανάκριση από τον καπετάνιο» και δεν επέστρεεψε ποτέ. Μετά την απελευθέρωση έμαθε η οικογένειά του ότι ο ιερέας δολοφονήθηκε την επομένη, μετά από άγριο βασανισμό, σε σχετική απόσταση από το χωριό του.

Αυτά τα εγκλήματα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ φαίνεται ότι ήταν μέρος της «ηρωικής αντίστασης» που τους αναγνώρισε η Ελληνική κυβέρνηση 40 χρόνια αργότερα.

Πηγή: «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-1949»

Ο ΄Αγιος Παντελεημονας στην Σπιναλόγκα

 Η Σπιναλόγκα είναι ένα μικρό νησί, μόλις 85 στρεμμάτων, στην είσοδο του κόλπου της Ελούντας στον Νομό Λασιθίου. Το παλαιότερο όνομα του νησιού ήταν Καλιδών και χρησιμοποιήθικε σαν φρούριο των Ολουνιτών. Το όνομα Σπιναλόγκα το πήρε απο τους Ενετούς και σημαίνει Μακρύ Αγκάθι.

 Ο ναός βρίσκεται στη δυτική πλευρά της νησίδας και κατασκευάστηκε το 1709, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή που βρισκεται εντοιχισμένη στη δυτική όψη του ναού {{ΟΥΤΟς Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ/ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΝ/ΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗ/ΘΗ ΥΠΟ ΕΞΟΔΟΣ ΙΑΚΩΒΟΥ/ ΤΖΥΡΙΤΑ ΕΙΣ ΒΟΗΟΙΑΝ (sic) ΤΟΥ/ ΟΙΚΟΥ ΑΥΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΨΘ’ ΜΑΥΩ Θ’}}.και ακολουθεί τον παραδοσιακό τύπο τρίκλιτης βασιλικής με θολωτή στέγη στο κεντρικό τμήμα.

Κοιτάξτε τί εἶπαν οἱ ὀρθολογιστές γιά νά ἐξηγήσουν τό θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων...

Mωσαϊκό του 5ου μ.Χ αιώνα που παρουσιάζει το θαύμα του πολλαπλασιασμού των 5 άρτων και των 2 ιχθύων

 Εἶχαν ὑπάγη, λέγει, ἀπὸ τὴν προηγουμένην ἡμέραν οἱ μαθηταί Του καὶ εἶχαν γεμίσει ἕνα σπήλαιον μὲ ψωμιὰ καὶ μὲ ψάρια. Καὶ μπροστὰ-μπροστὰ παρουσιάσθη κάποιος μὲ τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, τὰ εὐλόγησεν ὁ Κύριος καὶ ἔβγαζαν αὐτοὶ ἀπὸ τὸ σπήλαιον μέσα. Ἐπῆγαν, βεβαίως, καὶ ηὗραν τὸν τόπον - ἄγνωστος ὁ τόπος - εἶδαν ὅτι εἶχε καὶ σπήλαιον, σκεφθῆτε εὐπιστίαν, ἐμέτρησαν πόσον μεγάλη εἶνε καὶ πόσον ἠμποροῦσε νὰ χωρέσῃ. Τὰ ἔβγαζαν, λοιπόν, ἀπὸ τὸ σπήλαιον. 

Μά, εὐλογημένοι ἄνθρωποι. Λέγει ὅτι ἦσα πέντε χιλιάδες ἄνδρες. Δεδομένου ὅτι αἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδάκια τρέχουν πιὸ πολὺ εἰς αὐτά, ἂν ἦσαν πέντε χιλιάδες οἱ ἄνδρες, θὰ πρέπῃ νὰ ἦσαν τοὐλάχιστον δεκαπέντε χιλιάδες τὸ σύνολον. Μὲ γυναίκας καὶ παιδία.
Διὰ νὰ χορτάσουν, λοιπόν, δεκαπέντε χιλιάδες ἄνθρωποι - καὶ δὲν λέγει ἔφαγαν ἂς εἴπωμεν ὀλίγον ἢ ἐξεγέλασαν τὴν πεῖνάν τους· ἐχόρτασαν. Ἔφαγαν ἐκ περισσοῦ - φαντάζεσθε τί ψωμιὰ ἔπρεπε νὰ ζυμωθοῦν, καὶ τί ψάρια ἔπρεπε νὰ πιασθοῦν; Ἐπὶ μίαν ἑβδομάδα ὅλοι οἱ φοῦρνοι τῆς περιοχῆς ἔπρεπε νὰ ζυμώνουν, καὶ ὅλα τὰ ψαροκάικα νὰ ψαρεύουν, καὶ ὅλα τὰ γαϊδουράκια τῆς περιοχῆς νὰ κάνουν δρόμον πρὸς τὰ ἐπάνω ἐκεῖ εἰς τὸ βουνὸν νὰ εὕρουν τὸ σπήλαιον νὰ τὰ ἀποθέσουν μέσα. Ἑκατοντάδες γαϊδουράκια ἔπρεπε νὰ ἐπιστρατευθοῦν.

 Αἴ, καλά, κανεὶς δὲν τὸ ἐπῆρεν εἴδησιν αὐτό, κανεὶς δὲν τὸ ἀντελήφθη; Ἐζύμωναν οἱ φοῦρνοι μίαν ἑβδομάδα, ἐψάρευαν τὰ ψαροκάικα μίαν ἑβδομάδα, μίαν - δύο ἡμέρας τὰ γαϊδουράκια ἀνέβαιναν ἐπάνω νὰ ξεφορτώσουν καὶ δὲν τὸ ἐπῆρε κανεὶς εἴδησιν; Ἐκορόιδευσαν τοὺς ἀνθρώπους ὅτι ἐχορτάσθησαν ἀπὸ τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια; Ἰδοὺ διατί οἱ ἄπιστοι εἶνε εὔπιστοι καὶ ὄχι δύσπιστοι.

''Τρέφοντας τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ''

Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

Ἐπιμελείᾳ Ἀρχιμανδρίτου Ἰωάννου Κωστὼφ

Ἐκδόσεις Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς

Ἔκδοσις Β΄Σταμάτα 2017Σελὶς 320

πηγή

O Αγιος Άνθρωπος πατήρ Χρύσανθος της Σπιναλόγκας

Του θεραπευτή Αγίου Παντελεήμονα σήμερα και θέλω να σας πω για έναν Άγιο Άνθρωπο (κάθε χρόνο τέτοια μέρα) έτσι σαν κεράκι στη θύμηση του.

Μέρος της " κουβέντας"που έκανε ο Νίκος ο Στρατάκης το 1967 στη μόνη Τοπλου με τον πατέρα Χρύσανθο (κατα κόσμο Ματθαίο Κατσουλογιαννακη) και έναν πρώην χανσενικο ασθενή(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Κρητικές εικόνες" το 1984).

  "Ήμουνα λεπρός.Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια.Η κατάστασή μας ήταν φρικτή.Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας.
Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών.
Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα.
Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα.Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο!
Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι!
Και δεν έφταναν αυτά.Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.
Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν.Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους.Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.

  Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας.
Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας.
Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι.Συντροφιά με τη μοίρα μας!
Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη.
Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.

  Τις δύσκολες ώρες όλοι μας, όταν δεν μπορούμε να σταθούμε όρθιοι με τα μάτια καρφωμένα στο συνάνθρωπό μας, γονατιστοί στρέφομε τα μάτια μας προς τα άνω.
Και εμείς, βρισκόμενοι στη Σπιναλόγκα, στο Γολγοθά του ανθρώπινου πόνου, πηγαίναμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και προσευχόμαστε σιωπηλά.Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα.
Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με το λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά.
Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές το μήνα.
Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε.
Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και έφευγε.
Ερχόταν και άλλες φορές.
Τότε όμως ερχόταν από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας!

Εδώ σταμάτησε την αφήγησή του.
Κοίταξε το δάπεδο, προσπαθώντας να συγκεντρώσει τις αναμνήσεις του.
Έπειτα συνέχισε την αφήγησή του:

  Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη.
Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει.
Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας.Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα.Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε.Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει.Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία.
Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια.
Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία!

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΑ

Ανάγνωση από την ομότιτλη πρώτη έκδοση της Ι.Μ. Χοζεβά που βρίσκεται στην έρημο της Ιουδαίας. Οπτικοποιημένο ηχητικό υλικό με το πρώτο επεισόδιο από τις "Μορφές του Χοζεβά". Μικρά συναξάρια των σύγχρονων πατέρων που έζησαν εκεί ασκητικά, θυσιαστικά, μαρτυρικά... Τα κείμενα είναι του Ηγουμένου της Ι.Μονής Αρχιμ. Κωνσταντίνου. Στην ανάγνωση ο Λυκούργος Μαρκούδης. Η μουσική που συνοδεύει την ανάγνωση είναι του Στέφανου Δορμπαράκη.

Στην πολύτιμη σκιά ενός ξωκλησιού

Tην πολύτιμη σκιά ενός πέτρινου Καθολικού ξωκλησιού στην ηλιόλουστη Δαλματία προσπαθεί να δροσιστεί ένα από τα εναπομείναντα γαϊδουράκια Δαλματίας (Magarac Dalmatinski).

  Κάποτε στην Ερζεγοβίνη και τη Δαλματία, ειδικά στα νησιά, και φυσικά στην Ίστρια, σχεδόν κάθε νοικοκυριό είχε από ένα γαϊδουράκι. 

 Σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία, ζουν σήμερα περίπου 2.500 γάιδαροι στην Κροατία που είναι προστατευόμενα είδη ζώων, και μόνο λίγα αγροκτήματα στη Δαλματία - στο Trpanj, στο Šestanovac, κοντά στο Ζαντάρ, τα χρησιμοποιούν συχνά για εργασίες. Παρεμπιπτόντως, το γαϊδουράκι της Δαλματίας είναι εμπορικό σήμα ολόκληρης της περιοχής. Ειδικά κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου.

πηγή

Άγιε Παντελεήμονα είσαι γιατρός βοήθησε σήμερα στη γιορτή σου αυτή τη νέα γυναίκα

Ο καρδιολόγος κ. Βασίλειος Καρογιάννης μας εξομολογείται μια συγκλονιστική εμπειρία και ένα μεγάλο θαύμα του μεγάλου Ιατρού Αγίου μας Αγίου Παντελεήμονα.
Σας αναφέρω με ακρίβεια ένα από τα πολλά ιατρικά θαύματα που πολλοί συνάδελφοι έχουν βιώσει στην ιατρική τους καριέρα χωρίς πάντα να τα ανακοινώνουν δημοσία.

«Ήταν καλοκαίρι του 2000 ή 2001 δεν θυμάμαι ακριβώς το έτος και εφημέρευα ως ειδικευόμενος καρδιολόγος στο Νοσοκομείο Σωτήρια»Πάντα έπαιρνα το γερμανικό επονομαζόμενο ωράριο 3-6πμ . Όπως όλες οι εφημερίες ήταν παρότι καλοκαίρι αρκετά εξαντλητική»
Μετά τις 5 όμως το πρωί ουδείς ασθενής προσήλθε στα επείγοντα. Είχε ξημερώσει 27 Ιουλίου και στις 6 άρχιζε η θερινή μου άδεια»
Στις 5.55 πμ άρχιζα κατάκοπος άλλα και χαρούμενος που θα άρχιζα διακοπές να ετοιμάζω τα πράγματα μου και να κλείσω το βιβλίο της εφημερίας για να φύγω»

«Τότε ήρθε περιστατικό με φορείο του ΕΚΑΒ.Ήταν μία γυναίκα όπως μου είπε ο οδηγός του ΕΚΑΒ καθαρίστρια από το γειτονικό Νοσοκομείο Γεννήματα, η οποία πονούσε στο στήθος και ζήτησε να μεταφερθεί στο δικό μας νοσοκομείο που εφημέρευε για να εξετασθεί από καρδιολόγο
Είπε στον οδηγό του ΕΚΑΒ να τη βάλει μέσα στο εφημέριο και θυμάμαι ότι με καθησύχασε λέγοντας μου, γιατρέ μην ανησυχείς δεν έχει τίποτα είναι 45 ετών μάλλον νευροφυτικά
Μπαίνοντας το φορείο στο γραφείο η νοσηλεύτρια μου φώναξε :
-Γιατρέ γρήγορα,έπαθε ανακοπή …
Τρέχοντας άρχισα ανάνηψη/απινίδωση, μάλαξη κλπ.»

Το Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στην Οχρίδα

Το Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα  είναι μοναστήρι στην Οχρίδα των Σκοπίων ευρισκόμενο εντός του αρχαιολογικού χώρου του Πλάοσνικ. Είναι αφιερωμένο στον Κλήμη της Οχρίδας, μαθητή των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν πως το μοναστήρι αυτό αποτέλεσε την τοποθεσία εντός της οποίας οι πρώτοι μαθητές διδάχθηκαν το γλαγολιτικό αλφάβητο (χρησιμοποιείτο για την μετάφραση της Βίβλου στα Παλαιά Εκκλησιαστικά Σλαβονικά).

Ιστορία
Το μοναστήρι πιστεύεται πως ανεγέρθηκε την περίοδο κατά την οποία ο Άγιος Κλήμης κατέφθασε στην Οχρίδα, κατόπιν αιτήματος του Μπόρις Α΄ της Βουλγαρίας, όπου και ανακαίνισε μια παλαιά εκκλησία. Πηγές αναφέρουν πως ο Άγιος Κλήμης δεν ήταν ικανοποιημένος με το μέγεθος της εκκλησίας και, ως συνέπεια, προχώρησε στην ανέγερση νέας εκκλησίας στην θέση της παλαιάς, ενώ όρισε τον Άγιο Παντελεήμονα ως Προστάτη Άγιο.

"Άγιε Παντελεήμονα βοήθησε τη θεία μου να μην πεθάνει"

Θα σας διηγηθώ ένα θαύμα του Αγίου Παντελεήμονα στην γιαγιά μου. Όπως μου το διηγήθηκε η μητέρα μου.

Η γιαγιά ζούσε φτωχικά, δουλεύοντας σκληρά στα χωράφια, σε μια εξοχική περιοχή με τα δύο μικρά τότε κορίτσια της.
Περίπου το 1939, ήταν πολύ άρρωστη, με φοβερούς πόνους. Κάλεσε τον γιατρό και εκείνος ειδοποίησε με το μόνιππό του τους συγγενείς της σε άλλο χωριό ότι η αδελφή τους είναι σε κρίσιμη κατάσταση και πρέπει χωρίς καθυστέρηση να μεταφερθεί σε Νοσοκομείο της Αθήνας.
Έτσι κι έγινε. Εκεί οι γιατροί βρήκαν δύο όγκους, διάφορα άλλα θέματα και την σκωληκοειδήτιδα έτοιμη να σπάσει. Έπρεπε γρήγορα να εγχειρηστεί αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα.

Οι συνοδοί της ενημέρωσαν τα παιδιά της στο σπίτι ότι η μητέρα τους είναι σε πολύ σοβαρή κατάσταση. Η μητέρα μου είχε δανειστεί (λιγοστά τα βιβλία τότε), από έναν γνωστό, ένα Συναξάρι με τους βίους των Αγίων και έτσι είχε διαβάσει το βίο του Αγίου Παντελεήμονα του ανάργυρου ιατρού.

Στενοχωρημένη με το νέο γιατί θα έμεναν ορφανές και από την μητέρα τους, άναψε το καντηλάκι, σαν μεγαλύτερη που ήταν και κάλεσε μαζί με την αδελφή της τα παιδιά από τα λιγοστά γειτονικά σπίτια να προσευχηθούν στον Άγιο ιατρό να θεραπεύσει την μητέρα τους.

Τα παιδιά μαζεύτηκαν και άρχισαν να παρακαλούν τον Άγιο να κάνει καλά την άρρωστη που κυνδύνευε. Ένα από αυτά το πιό μικρό (5 ετών περίπου) έκανε μεγάλες μετάνοιες και φιλούσε το χώμα, φωνάζοντας ταυτόχρονα δυνατά "Άγιε Παντελεήμονα βοήθησε τη θεία μου να μην πεθάνει".

Ο Άγιος Παντελεήμων θεραπεύει τον τυφλό

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑΣ

 Εις την οικίαν του Ευστοργίου έφεραν ένα τυφλόν. Αφού εκτύπησαν την θύραν οι συγγενείς του τυφλού ηρώτησαν εάν ήτο μέσα ο ιατρός Παντολέων. Μόλις ήκουσε αυτός ότι τον εκάλεσαν, εβγήκε με τον πατέρα του έξω και ηρώτησαν τον τυφλόν τι εζητούσε.

Εκείνος τους είπε:«Άριστε ιατρέ, επιθυμώ σφοδρώς το φως μου, διότι δεν υ­πάρχει εις τους ανθρώπους γλυκύτερον πράγμα. Σε παρακαλώ να λυπηθής την ταλαιπωρίαν και την συμφοράν μου και να με ελεήσης τον άθλιον. Διότι πολλοί ιατροί υπεσχέθησαν να με θεραπεύ­σουν, αλλά δεν ημπόρεσαν. Έχω μάλιστα εξοδεύσει όλην την περιουσίαν μου εις φάρμακα χωρίς να ιδώ καμμίαν απολύτως ωφέλειαν. Μάλιστα διεπίστωσα ότι και το ολίγον φως που είχα, το έχα­σα, και έμεινα όχι μόνον τυφλός αλλά και φτω­χός ο άθλιος».

Ο Παντολέων του είπε τότε: «Επειδή εξώδευσες όλην την περιουσίαν σου εις τους άλλους ια­τρούς και δεν είδες ωφέλειαν, εάν εγώ σε θεραπεύσω τί θα μου δώσης;» Και ο τυφλός απεκρίθη: «Σου χαρίζω μετά χαράς και προθύμως ό,τι μου απέμεινε από την περιουσίαν». 

Τότε του είπε: «Τους μεν οφθαλμούς σου θα θεραπεύση ο αληθής Θεός, δια μέσου μου, την δε αμοιβήν που μου υπεσχέθης θέλω να την διαμοίρασης εις τους πτω­χούς».

Ο Παντολέων βεβαίως εμίλησε έτσι επειδή ήλπιζε εις την Χάριν και την δύναμιν του Χριστού. Ο πατήρ του όμως, επειδή ενόμισε ότι θα τον θεραπεύση με τα βότανα της ιατρικής επιστήμης, τον ημπόδισε λέγων.

Ινδιάνοι και Κρητικοί τραγουδούν μαζί στον Ψηλορείτη το ριζίτικο «Σε Ψηλό Βουνό»

Υπάρχουν τραγούδια που ξεπερνούν τα σύνορα, τις γλώσσες και τους πολιτισμούς. Ένα από αυτά είναι το ιστορικό κρητικό ριζίτικο «Σε Ψηλό Βουνό», το οποίο απέκτησε μια ξεχωριστή διάσταση μέσα από το συγκλονιστικό βιντεοκλίπ του μουσικού Pedro Fabián. Το βίντεο, που έχει συγκεντρώσει χιλιάδες προβολές και συνεχίζει να συγκινεί το κοινό σε όλο τον κόσμο, ενώνει δύο λαούς με βαθιές παραδόσεις: τους Κρητικούς και τους αυτόχθονες των Άνδεων.

Με τίτλο «En las montañas» («Στα Βουνά») για το ισπανόφωνο κοινό της Αμερικής, το μουσικό αυτό εγχείρημα αποτελεί μια ιδιαίτερη γέφυρα ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Λατινική Αμερική. Οι στίχοι του αυθεντικού κρητικού ριζίτικου εναλλάσσονται με τη χαρακτηριστική μουσική έκφραση των Άνδεων, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που αποπνέει σεβασμό στις παραδόσεις και αναδεικνύει τη δύναμη της μουσικής ως παγκόσμιας γλώσσας.

Το βιντεοκλίπ γυρίστηκε στην εντυπωσιακή τοποθεσία Κορακόπετρα στα Ανώγεια, στις πλαγιές του Ψηλορείτη. Το άγριο κρητικό τοπίο, με τους επιβλητικούς βράχους και τις κορυφές του ιστορικού βουνού, λειτουργεί ως ιδανικό σκηνικό για ένα τραγούδι που μιλά για την ελευθερία, τη λεβεντιά και τη στενή σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης ο Ναός του Αγ.Παντελεήμονα στέκεται ως μια ζωντανή μαρτυρία του βυζαντινού πνεύματος.

Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης όπου η ιστορία δεν βρίσκεται απλώς καταγεγραμμένη αλλά ενσωματωμένη στους δρόμους, στις πέτρες και στις σιωπές της, ο Ναός του Αγίου Παντελεήμονα στέκεται ως μια ζωντανή μαρτυρία του βυζαντινού πνεύματος. Δεν είναι μόνο ένα μνημείο αρχιτεκτονικής· είναι ένας χώρος όπου συναντώνται η ιστορία και η αιωνιότητα, η ανθρώπινη αγωνία και η θεία αναζήτηση, η ύλη και το πνεύμα.

  Ο ναός ανήκει στην εποχή της δυναστείας των Παλαιολόγων, στην πνευματικά ακμαία περίοδο του ύστερου Βυζαντίου, όταν η Θεσσαλονίκη υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα θεολογίας, τέχνης και διανόησης. Παρά τις πολιτικές δυσκολίες και τη σταδιακή συρρίκνωση της αυτοκρατορίας, ο 14ος αιώνας υπήρξε εποχή δημιουργικής ακτινοβολίας. Η βυζαντινή ψυχή, αντιμέτωπη με την ιστορική αβεβαιότητα, δεν στράφηκε στην παραίτηση αλλά στην εμβάθυνση.

  Στο περιβάλλον αυτό γεννήθηκε ο ναός, ο οποίος συνδέεται από την έρευνα με την παλαιολόγεια μοναστική παράδοση και πιθανότατα με τη μονή της Παναγίας Περιβλέπτου. Η δημιουργία του εντάσσεται σε μια εποχή κατά την οποία οι ναοί δεν θεωρούνταν απλώς χώροι συγκέντρωσης των πιστών, αλλά μικρογραφίες του σύμπαντος, τόποι όπου η αρχιτεκτονική γινόταν θεολογία και η τέχνη γινόταν φορέας πνευματικής γνώσης.

Η μορφή του Αγίου Παντελεήμονα εκφράζει τη μεγάλη αρχή της βυζαντινής αρχιτεκτονικής: την αρμονική συμφιλίωση της γης με τον ουρανό. Ο σταυροειδής εγγεγραμμένος τύπος, η κεντρική οργάνωση του χώρου και η ανύψωση του τρούλου δεν αποτελούν μόνο τεχνικές λύσεις. Είναι μια συμβολική πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο άνθρωπος εισέρχεται από τον κόσμο της καθημερινότητας και οδηγείται προς έναν χώρο εσωτερικής μεταμόρφωσης.

ΑΠΟΛΥΤΥΚΙΟ του Αγ. Παντελεήμονος.Ποίημα του γέροντα Σίμωνος Αρβανίτη

Το απολυτίκιο αυτό του Αγ. Παντελεήμονος είναι ποίημα του γέροντα Σίμωνος Αρβανίτη που ήταν ο κτήτωρας της Ιεράς Μονής του Αγ. Παντελεήμονος Νέας Πεντέλης Αττικής. Σημειωτέον ότι ο άγιος γέροντας είχε φοιτήσει μόνο στις πρώτες τάξεις του δημοτικού αλλά η γνώση του της αρχαΐζουσας γλώσσας είναι εντυπωσιακή!

Απολυτίκιο Αγ. Παντελεήμονος 

Εσκόρπισας έδωκας πλούτον τοις πένησι 

τον δρόμον τετέλεκας του μαρτυρίου φαιδρώς 

την πίστην τετήρηκας. 

Όθεν επαξίως ο Σωτήρ 

διπλήν σοι την χάρην κεχάρισται. 

Συν τον της νίκης υπέρλαμπρον στέφανον 

και πηγήν ιαμάτων τοις εις σέ προστρέχουσι δεδώρηται.

 Ώ μάρτυς ένδοξε και ιαματικέ ωραιότατε Παντελεήμων.

Ἡ "κατραπακιά" τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στόν καλλίφωνο ψάλτη

Στό Γεροντικό τοῦ Ἁγίου Ὄρους διαβάζουμε:
«Ἀπό τό χωριό «Ἁγία Παρασκευή» τῆς Χαλκιδικής, πρίν ἀπό πολλά χρόνια (τό 1860) στήν ἱερά Μονή Δοχειαρίου, μόναζε, ἕνας περίφημος καί πολύ καλλίφωνος ψάλτης μέ τό ὄνομα Συνέσιος.
Ὁ Μοναχός αὐτός ἰδιαίτερη εὐλάβεια εἶχε στήν Ἁγία Παρασκευή καί πάντοτε μετά ἀπό τόν καθορισμένο κανόνα τῆς προσευχῆς τοῦ - μετάνοιες καί κομβοσχοίνια - πού ἦταν ὑποχρεωμένος νά κάνει, ἀπαραίτητα ἔκανε καί ἰδιαίτερη προσευχή στήν....Ἁγία Παρασκευή. Στήν προσευχή του αὐτή παρακαλοῦσε τήν Ἁγία νά τόν βοηθήση, γιά νά σώση τήν ψυχή του, κι ἄν σάν ἄνθρωπος ἔχη ἐπάνω του κάτι πού εἶναι ἐμπόδιο γιά τήν ψυχική του σωτηρία, νά του τό ἀφαιρέση μέ ὅποιο τρόπο γνωρίζει ἐκείνη.
Πολλά χρόνια συνέχιζε νά λέη αὐτή τήν προσευχή καί ἕνα πρωί, μετά τήν πανηγυρική ἱερή Ἀκολουθία καί τή θεία Λειτουργία, στήν μνήμη τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς (26 Ἰουλίου) αἰσθάνθηκε λίγο μία μικρή ἐνόχληση στό λαρύγγι του, κι ἀπό τήν ἐνόχληση αὐτή λίγο λίγο ἄρχισε ἡ φωνή του νά γίνεται βραχνή.

Ἀπό τότε ἔκανε πολλές προσπάθειες, γιά νά καθαρίση τή φωνή του, ἀλλά βελτίωση καί θεραπεία δέν ὑπῆρχε, ἀπεναντίας ὅσο πήγαινε καί χειροτέρευε ἡ βραχνάδα στή φωνή του.
Ἐπειδή ἦταν καλός μουσικός καί περίφημος ψάλτης λυπήθηκε ὁ ἴδιος κι ὅλοι οἱ ἀδελφοί τῆς Μονῆς αὐτῆς, ἀλλά καί ὅλοι οἱ πατέρες πού τόν γνώριζαν σ' ὁλόκληρο τό Ἅγιον Ὄρος.

Ἔκαναν ὅλοι θερμή προσευχή στό Θεό, γιά τήν θεραπεία τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Συνεσίου, ὁπόταν μετά ἀπό ἱκανό διάστημα, φανερώθηκε στόν ὕπνο τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς ἡ ἁγία Παρασκευή καί τοῦ εἶπε: 

«Γιατί, πάτερ, ἐνοχλεῖτε τόν Κύριο,

Παρασκευής Οσιομάρτυρος σήμερα. Μεγάλη γιορτή για τον Φώτη Κόντογλου...

  

Παρασκευής Οσιομάρτυρος σήμερα. Μεγάλη γιορτή για τον Φώτη Κόντογλου, που μάτωνε την ψυχή του, αναπολώντας τον Παράδεισό του, το οικογενειακό υποστατικό της Αγίας Παρασκευής στο Αϊβαλί!

«Μοιρολογώ την κουρσεμένη πατρίδα μου, τ’ Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και μαζί τη ζεστή φωλιά μου, το υποστατικό που ζούσα αποτραβηγμένος. Ήτανε ένα βραχόβουνο, μια χερσόνησο που μ’ αφήσανε κληρονομιά οι μπαρμπάδες μου· είχανε ζήσει και πεθάνει πάνω κει πάππου προς πάππου, καλόγεροι οι πιο πολλοί …»

Τι να σημειώσω στο χαρτί; Χωρίς να κατρακυλήσει κι ένα ζεματιστό δάκρυ να λιώσει τα ψηφιά; Τ’ όνομά σου; Ή κατά που έπεφτε η αγριεμένη μεριά, που βρισκόσουν μια φορά, απάνου στην απέραντη επιφάνεια της γης; Σα βάζω με το νου τις χρυσές μέρες σου, που χαθήκανε, πιάνεται η κάρδιά μου. Ήτανε όνειρο μαθές; Ήτανε πλάνεμα μαγικό; Τι είναι λοιπόν αυτός ο κόσμος; Ρωτώ ύστερ’ από τόσους και τόσους που το ρωτήσανε. Αγαπημένη γωνιά, Αγαπημένο βουνό …»
Έτσι θρηνεί ο Κόντογλου στο βιβλίο του «Το Αϊβαλί η Πατρίδα μου» για το μέρος που γεννήθηκε και που το έχασε για πάντα διωγμένος και κυνηγημένος. Και πως να μη θρηνεί και να μη μοιρολογείται; «Μα απάν’ απ’ όλα τ’ αγέρι π’ ανάστηνε και πεθαμένον, με κείνη τη μυρουδια της θάλασσας και το γύρο πόβλεπε το μάτι, πανόραμα που πολλοί το ‘πανε Παράδεισο».

Κι έτσι περιγράφει στο ίδιο βιβλίο αυτόν τον χαμένον Παράδεισο …
«Στο χαμοβούνι απάνω στέκεται ένας βράχος θεόρατος,

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ Η μαθημένη αβοηθησία μιας κοινωνίας

Προφανώς οι κοινωνίες δεν καταρρέουν τη στιγμή που εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της παρακμής. Αρχίζουν να καταρρέουν όταν οι άνθρωποί τους παύουν να αναγνωρίζουν την παρακμή ως παρακμή. Όταν αυτό που κάποτε προκαλούσε αγανάκτηση, σήμερα θεωρείται απλώς «η κανονικότητα». Αυτό είναι το σημείο όπου η προσαρμογή παύει να είναι δύναμη και γίνεται ο πιο ύπουλος μηχανισμός της παραίτησης.
Η ψυχολογία διαθέτει έναν όρο γι' αυτό το φαινόμενο:
μ α θ η μ έ ν η   α β ο η θ η σ ί α  (learned helplessness).

Τη δεκαετία του 1960, ο Martin Seligman περιέγραψε πώς ένας άνθρωπος που εκτίθεται επανειλημμένα σε καταστάσεις όπου δεν μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα, αρχίζει σταδιακά να πιστεύει ότι καμία προσπάθεια δεν έχει νόημα. Ακόμη κι όταν αργότερα αποκτά τη δυνατότητα να αλλάξει την πραγματικότητα, συχνά δεν προσπαθεί. Όχι επειδή είναι ανίκανος, αλλά επειδή έχει μάθει ότι η προσπάθεια είναι μάταιη.

Η μαθημένη αβοηθησία δεν είναι τεμπελιά. Δεν είναι έλλειψη "χαρακτήρα". Είναι μια βαθιά ψυχολογική προσαρμογή στην επαναλαμβανόμενη ματαίωση. Ο άνθρωπος δεν παραιτείται επειδή δεν μπορεί. Παραιτείται επειδή έμαθε ότι δεν αξίζει να προσπαθεί.

Το ανησυχητικό είναι ότι αυτό το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τα άτομα. Μπορεί να γίνει και χαρακτηριστικό ολόκληρων κοινωνιών. Δεν χρειάζεται κάποιος να σχεδιάσει συνειδητά την παραίτηση των πολιτών. Αρκεί ένα σύστημα που, επί δεκαετίες, ανταμείβει την υποταγή περισσότερο από την πρωτοβουλία, τη σιωπή περισσότερο από τη συμμετοχή, την ανικανότητα περισσότερο από την άοκνη προσπάθεια και τη διαπλοκή/διαφθορά περισσότερο από την αξιοκρατία.
Όταν ο πολίτης διαπιστώνει επανειλημμένα ότι η αξιοσύνη δεν αμείβεται, ότι η αδικία σπάνια αποκαθίσταται, ότι οι θεσμοί λειτουργούν επιλεκτικά και ότι η φωνή του δύσκολα επηρεάζει τις εξελίξεις, αρχίζει να εσωτερικεύει μια βαθιά πεποίθηση: «Τίποτα δεν αλλάζει.»

Άγιος Εδμόνδος: Ο βασιλιάς-μάρτυρας της Αγγλίας και η προφητεία για την επιστροφή της Ορθοδοξίας

Λίγες μορφές της πρώιμης αγγλικής ιστορίας συνδυάζουν τόσο έντονα την πίστη, τη βασιλική εξουσία και τον μαρτυρικό θάνατο όσο ο Άγιος Εδμόνδος, βασιλιάς της Ανατολικής Αγγλίας (East Anglia). Αν και σήμερα το όνομά του είναι σχεδόν άγνωστο έξω από εκκλησιαστικούς κύκλους, για αιώνες θεωρούνταν ο πρώτος εθνικός προστάτης της Αγγλίας, πολύ πριν τη θέση αυτή καταλάβει ο Άγιος Γεώργιος.
Το αφιέρωμα του καναλιού Euan Michael παρουσιάζει όχι μόνο την ιστορία του Αγίου Εδμόνδου, αλλά και τη σημασία που εξακολουθεί να έχει για την αγγλική Ορθοδοξία, συνδέοντας το παρελθόν με μια ιδιαίτερη προφητεία για το μέλλον της χώρας.

Η Αγγλία πριν από την Αγγλία
Τον 9ο αιώνα δεν υπήρχε ακόμη ενιαίο αγγλικό κράτος. Το νησί ήταν διαιρεμένο σε μικρά βασίλεια, μεταξύ των οποίων και η Ανατολική Αγγλία, μια περιοχή που είχε ήδη αποκτήσει έντονη χριστιανική παράδοση μέσα από μοναστήρια, εκκλησίες και αγίους.

Παρά τις αλλεπάλληλες επιδρομές των Βίκινγκς, η περιοχή παρέμεινε ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα της εποχής. Ωστόσο, οι επιδρομές κατέστρεψαν μοναστήρια και βασιλικές αυλές, με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμες ιστορικές πηγές και να υπάρχουν σήμερα αρκετά κενά σχετικά με την καταγωγή του Εδμόνδου.

Ο νεαρός βασιλιάς που μεγάλωσε μέσα στην πίστη
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Εδμόνδος ανέβηκε στον θρόνο περίπου στα δεκαπέντε του χρόνια. Από μικρός είχε ανατραφεί μέσα στη χριστιανική πίστη και είχε πνευματικό καθοδηγητή τον επίσκοπο Χάμπερτ του Έλμχαμ.

Η βασιλεία του συνέπεσε με μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της βρετανικής ιστορίας, όταν οι Δανοί Βίκινγκς εξαπέλυαν συνεχείς επιθέσεις εναντίον των αγγλοσαξονικών βασιλείων.

Η σύγκρουση με τους Βίκινγκς
Όταν ο στρατός των Δανών εισέβαλε στην Ανατολική Αγγλία, ο βασιλιάς Εδμόνδος βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα τελεσίγραφο.
Οι εισβολείς δεν ζητούσαν απλώς την υποταγή του. Του απαίτησαν να εγκαταλείψει την εξουσία του και να αναγνωρίσει την κυριαρχία τους, ενώ παράλληλα να αποκηρύξει τον Χριστό.
Η απάντησή του ήταν κατηγορηματική.
Έπειτα από έντονη προσευχή, επέλεξε να θυσιάσει τη ζωή του παρά να προδώσει την πίστη του.

Το μαρτύριο
Ο Εδμόνδος οδηγήθηκε δεμένος σε μια βελανιδιά.
Οι Βίκινγκς τον μαστίγωσαν και στη συνέχεια τον γέμισαν με βέλη. Η παράδοση αναφέρει πως το σώμα του έμοιαζε με σκαντζόχοιρο από τον αριθμό των βελών που είχαν καρφωθεί πάνω του.
Τελικά αποκεφαλίστηκε και το σώμα του εγκαταλείφθηκε στο δάσος.
Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί.

Ο λύκος που φύλαγε το κεφάλι του Αγίου
Όταν οι άνδρες του ξεκίνησαν να αναζητήσουν το σώμα του βασιλιά τους, άκουσαν – σύμφωνα με την παράδοση – μια φωνή που τους καθοδηγούσε.
Φτάνοντας στο σημείο, αντίκρισαν έναν λύκο να φυλάει το κομμένο κεφάλι του Αγίου.

Αυτό συμβαίνει για να υποτιμηθεί το ανθρωπινο πρόσωπο και η ανθρώπινη ζωή σε σχέση με τα ζώα

Σε κάθε περίπτωση ο άνθρωπος είναι πιο σημαντικός και ανώτερος από τα ζώα. ''Ουκ ελάτρευσαν την κτίσιν οι θεόφρονες αλλά τον Κτίσαντα''. 

Ακόμα και οι κανόνες , οι διατάξεις και οι εντολές της Πίστης που προστατεύουν την φύση, τα ζώα , τα φυτά ουσιαστικά δεν υπαγορεύονται από μια πρώιμη χριστιανική φιλοζωΐα. αλλά θεσπίστηκαν για να εξασφαλίσουν ένα άνετο και φιλικό περιβάλλον στον ανθρωπο, ο οποιος είναι η κορωνίδα της δημιουργίας. Αυτό βεβαια δεν σημαίνει κατάχρηση και δυναστεία της υπόλοιπης Κτίσης, η οποία πλάστηκε με επιμέλεια από τον Θεό πριν καν από τον άνθρωπο και είναι κάτω από την προστασία και την κρίση Του. Η αρμονική συμβιωση με τα ζωα και την φύση είναι η ίδια η παραδείσια κατασταση. 

 Πολύ συχνά επανερχεται το θέμα της βασιλείας του Θεού, ειτε παραβολικά ειτε κυριολεκτικά , σαν μια εικόνα αρμονικής συμβιωσης του ανθρώπου με τα άγρια και τα ήμερα θηρία. Αλλά δεν αιτιολογεί και την σαχλα του μοντέρνου ουμανισμού  ό,τι είναι ο άνθρωπος ειναι και τα ζώα. Δυστυχώς , ο άνθρωπος δεν συγχωρεί και δεν συμβιώνει με τους άλλους ή μπορεί να του δινει ασφάλεια και υπεροχή το γεγονός οτι μπορεί να ευεργετεί τα ζωντανά και να ικανοποιείται ηθικά, οπότε είναι τακτοποιημένος με την ποιότητα του . Αλλά αυτό δεν είναι πρόοδος . Είναι υποκαταστατο υπαρξης και σχέσης. Δεν είναι ευαισθησία αλλά ευθραυστότητα. Φοβία ίσως. Μισανθρωπία και ατομισμός. Δεν μπορείς να ζεις ασυμφιλίωτος και ανασφαλής με τους άλλους. Δεν είναι φυσιολογικες τετοιες σκεψεις. Και πολλες φορές την πληρώνουν και τα ζώα. Καλούνται να παιξουν ρολους έξω από την φυση τους και να γινουν μέσα παρηγοριάς και όποιας εκτόνωσης.

Εντάξει μια γάτα μπορεί να καλύψει την αναγκη να υπηρετείς κάποιον και ένας σκύλος πάντα θα ικανοποιεί την αναγκη σου για αποδοχή και θα επανέρχεται με αγάπη ανεξαρτητα αν εισαι άγιος ή καθίκι.

Ολόκληρο το περιστατικό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους,έχει κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012

[....]Ολόκληρο το περιστατικό αυτό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους, ο αριθμός των ψαριών και των άρτων, καθώς και ο αριθμός των κοφινιών με τα περισσεύματα, όλα μαζί έχουν κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα. 

  Λίγο πριν από το θάνατό Του ο Κύριος ονόμασε τον άρτο Σώμα Του. Στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι αλή­θεια πως δε λέει κάτι τέτοιο με λόγια, το κάνει όμως με τον αριθμό των άρτων. Οι πέντε άρτοι σημαίνουν τις πέντε αισθήσεις· κι οι πέντε αισθήσεις αντιπροσω­πεύουν όλο το σώμα.

  Το ψάρι σημαίνει τη ζωή. Τους πρώτες αιώνες της χριστιανικής ζωής το Χριστό τον απεικόνιζαν με τη μορφή ψαριού. Το σύμβολο αυτό μπορεί να το δει ακόμα και σήμερα κανείς στις αρχαίες χριστιανικές κατακόμβες. Απ’ αυτήν την άποψη, ο Χριστός έδωσε το σώμα και τη ζωή Του στους ανθρώ­πους για να τραφούν. Και γιατί ήταν δύο τα ψάρια; Επειδή ό Κύριος έδωσε και δίνει τον εαυτό Του θυσία τόσο όσο διάστημα κράτησε η επίγεια διαδρομή Του, όσο και στην Εκκλησία μετά την Ανάστασή Του, ως τη σημερινή μέρα. 

 Ποιά σημασία έχει το γεγονός ότι έκοψε μόνος του τους άρτους; Αυτό σημαίνει πως Εκείνος, με την ελεύθερη βούλησή Του, παραδόθηκε να θυσιαστεί για τη σωτηρία των ανθρώπων. Γιατί έδωσε τα ψωμιά και τα ψάρια στους αποστόλους, για να τα μοιράσουν αυτοί μετά στο λαό; Επειδή εκείνοι ήταν που έπρεπε να μεταφέρουν το Χριστό σ’ ολό­κληρο τον κόσμο και να τον δώσουν στους ανθρώπους και τα έθνη ως τροφή ζωής.

O άνθρωπος είναι σκεπτικιστής απέναντι σε ό,τι δεν υποτάσσεται στη λογική του; (Κυριακή Η΄ Ματθαίου)

Αναρίθμητα πλήθη (πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογισθούν τα γυναικόπαιδα), κουβαλώντας τους ασθενείς τους, αναζήτησαν τον Χριστό στην ερημιά που βρισκόταν. Ο Χριστός, βλέποντάς τους ως «πρόβατα μη έχοντα ποιμένα», τους σπλαχνίστηκε και τους δίδαξε πολλά «περί της βασιλείας του Θεού».
Έφτασε το βράδυ, αλλά κανένας δεν έφευγε. Οι μαθητές εξέφρασαν την αγωνία τους: Απόλυσέ τους, να ψάξουν για τροφή στα πλησιέστερα χωριά. Μα ο Χριστός είπε: «Δώστε τους εσείς να φάνε». Οι μαθητές έπεσαν από τα σύννεφα! «Έχουμε μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια». Πώς είναι δυνατόν να φάει τόσος κόσμος; Μπορούμε εμείς να πάμε να αγοράσ ουμε τροφές για τόσο λαό; Ούτε το τεράστιο ποσό των διακοσίων δηναρίων δεν θα έφτανε, όχι για να χορτάσουν, αλλά ούτε για να πάρει ο καθένας ένα κομματάκι (Κυριακή Η΄ Ματθαίου).

Ο Χριστός μάλιστα πείραζε κιόλας τον Φίλιππο, λέγοντάς του: «Πόθεν αγοράσωμεν άρτους ίνα φάγωσιν ούτοι;» (Ιω. 6, 5). Τον ίδιο προβληματισμό εξέφρασαν οι μαθητές και λίγο αργότερα, όταν χρειάστηκε να τραφούν άλλοι «τετρακισχίλιοι άνδρες χωρίς γυναικών και παιδίων».
Αν και είχαν δει το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων με πέντε μόνο άρτους και δύο ψάρια, όμως και πάλι αναρωτήθηκαν με αμηχανία: Πώς είναι δυνατόν να βρεθούν στην ερημιά τόσα ψωμιά για να χορτάσει τόσος όχλος; Αν και είχαν δει εν τω μεταξύ πολλά άλλα θαύματα, ο σκεπτικισμός και η ολιγοπιστία δεν έλειψαν.

Ο Χριστός χρησιμοποίησε αυστηρή γλώσσα απέναντί τους, επειδή αδυνατούσαν να απαγκιστρωθούν από τον στείρο, στενόμυαλο ορθολογισμό τους. Τους λέει: Τόσα είδατε και ακούσατε και ακόμα δεν καταλαβαίνετε τίποτε; «Ούπω νοείτε ουδέ συνίετε; Έτι πεπωρωμένην έχετε την καρδίαν υμών;» (Μαρκ. 8, 17). Δεν υπάρχει μόνο η λογική στον κόσμο.

Όλες οι πηγές εχθρών και φίλων διαχρονικά, αναφέρουν πως ο Έλληνας στρατιώτης υπήρξε μεγαλόψυχος και έντιμος, σύμφωνα με τους νόμους του πολέμου αλλά και του πολιτισμού

Με αφορμή τις δηλώσεις ενός ελληνόφωνου ανθέλληνα καθηγητή του συρμού

  ...Στις 8 τοῦ Φλεβάρη εἶχα πάει γιὰ ἀναγνώριση ἀπὸ τὸ Πύλιουρι στο Καλαράτ (σ.σ. Βόρειος Ήπειρος), μὲ ὁδηγὸ τὸν ἰδιώτη Σάββα Παπαδόπουλο-Πρίφτη ἕναν Ἑλληναρά, ὅπως ὅλοι πάνω κεῖ, ποὺ ἔχει προσφέρει κι αὐτὸς κ' ἡ οἰκογένειά του καὶ τώρα κι ἀπὸ παλιά, πολύτιμες υπηρεσίες στοὺς ἐθνικούς μας ἀγῶνες. 

  Στο δρόμο, μεταξύ Πύλιουρι καὶ Καλαράτ, ὑπάρχουν ἀραιὰ καὶ ποῦ, μεμονωμένα σπίτια, άγροικίες σε τσιφλίκια. Σ' ἕνα ἀπ᾿ αὐτὰ ἦταν ἐγκαταστημένος, πρόσφυγας ἀπὸ τὴ Βράνιτσα, μὲ ὅλη τὴν πατριαρχική του οἰκογένεια, ὁ ᾿Ατζέμ Ισμαήλ Μέλη: Μια ἀρχοντική φυσιογνωμία· ψηλὸς μὲ τὰ γυαλιά του σοβαρός καὶ μετρημένος· μὲ ἄψογους τρόπους καὶ μὲ λεπτή φιλοσοφημένη παρατηρητικότητα καλὸς μουσουλμάνος· ἄλλοτε ὑπάλληλος τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, στὸν καιρὸ τοῦ Σουλτάν Χαμίτ. Έδειχνε ως 65 χρονώ κι ἂς ἤτανε γέροντότερος.

  Ξέραμε κ' οἱ δυὸ τὰ τούρκικα κ' ἡ συνεννόηση ἦταν ἄμεση καὶ πλέρια. Δὲ θέλησα νὰ ρωτήσω πόσα μέλη εἶχε ἡ οἰκογένειά του. Εἶδα ὅμως νὰ μπαινοβγαίνουν καὶ νὰ μᾶς φέρνουν νερὸ καὶ καφέ κάμποσες γυναίκες καὶ κορίτσια, ὅλες καλλονές, μὲ τὴν ὥριμη ζωντανή θηλυκότητα στη φυσικότατη κ' εὐγενική τους ἐλεύθερη ἐμφάνιση.

  Ὅπως καθόμασταν γύρω στη φωτιά, στο τζάκι, καὶ συζητούσαμε γιὰ τὰ ἐπίκαιρα ζητήματα, τὄ φερε ὁ λόγος νὰ τὸν ρωτήσω ἂν ἔχει ἐνοχλήσεις ἢ παράπονα ἀπὸ τοὺς στρατιώτες μας. Γιατὶ τὸ σπίτι, βλέπετε, ἤτανε πάνω στὸ δρόμο, καὶ συχνά διανυκτέρευαν ἐκεῖ στρατιώτες μας περαστικοί. Θὰ καταχώρίσω ἐδῶ τὴν ἀπάντησή του, ὅπως καλὰ τὴ συγκράτησα καὶ τὴ σημείωσα μόλις ἀποχωριστήκαμε:
«Καταραμένο πράμα ὁ πόλεμος, μοῦ ἀποκρίθηκε. Καὶ συνφορὰ στὸν τόπο, ποὺ γίνεται θέατρο πολέμου. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σᾶς τὸ ξηγήσω αὐτό. Το ξέρετε, ἄλλωστε, καλύτερα κι ἀπὸ μένα. Βλέπετε τὴν κατάσταση στὴν ὁποία ἔφερε τὴ χώρα μας ὁ αἱμοβόρος ὁ Μουσολίνι. Βλέπετε καὶ τὴ δική μου κατάσταση. Βλέπετε ποῦ μέσα ζοῦμε τόσες ψυχές. Οὔτε σπίτι μᾶς ἔμεινε, οὔτε ἔπιπλα, οὔτε ρούχα, οὔτε κοπάδια, οὔτε περιουσία. Τ᾿ ἀφήσαμε ὅλα στη Βράνιτσα. Δύσκολα βρίσκομε καὶ αὐτὴ τὴν μπομπότα καὶ τὸ λίγο λάδι.
» Ωστόσο δόξα νάχει ὁ ᾿Αλλάχ! Καὶ νὰ δίνει δύναμη στὸν Ελληνικό Στρατὸ νὰ πετάξει τοὺς μουρτάρηδες τοὺς Ιταλούς στη θάλασσα. Εἶναι ἄτιμος λαός. Δὲν ξέρετε σεῖς... Βάνουν χέρι στὶς γυναῖκες καὶ στὰ κορίτσια μὲ τὴ βία !.. Γι' αὐτὸ ἔφυγα καὶ πέρασα στὸ Ἑλληνικὸ καὶ δὲν πῆγα πρὸς τὴν ᾿Αρβανιτιά, ὅπου ἔχω πλούσιους συγγενεῖς καὶ δὲν θὰ εἶχα νὰ ὑποφέρω αὐτὰ ποὺ βλέπετε.

 »Ἤξερα κι ἀπὸ πρῶτα, ἀπὸ τὸ 1913, κ᾿ ἔπειτα ἀπὸ τὸ 1914, πὼς ὁ Ἑλληνικός Στρατὸς στὸ ζήτημα αὐτὸ εἶναι πολὺ καθαρός. Καὶ δὲ γελάστηκα. Κι ὁ τωρινὸς ὁ στρατός σας, ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια, εἶναι ὁ ἴδιος.

»Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὲ πιστέψετε σὲ ὅ,τι θὰ σᾶς πῶ, καὶ νὰ μὴ νομίζετε πώς θέλω νὰ κολακέψω εἴτε σᾶς εἴτε τὸ στρατό σας. Μέσα σ' αὐτὸ τὸ σπίτι· χάνι, ποὺ βλέπετε, ἔτυχε πολλὲς φορὲς νὰ κοιμηθοῦν οἱ κόρες μου στὸ ἴδιο δωμάτιο, σχεδὸν πλάϊ · πλάϊ, μὲ στρατιώτες περαστικούς δικούς σας. Ε, λοιπόν, δὲ βρέθηκε κανένας ὡς τώρα ὄχι νὰ παραστρατίσει, παρὰ οὔτε καὶ νὰ πονηρευτεῖ ἢ νὰ βάλει στὸ νοῦ του τὸ κακό. Εἶμαι ἄνθρωπος μὲ πεῖρα, γνωρίζω τὸν κόσμο, κ᾿ ἔχω τὴν πεποίθηση πὼς δὲ γελιέμαι σ' αὐτὰ τὰ ζητήματα.

  »Κ᾿ ἐξὸν ἀπ᾿ αὐτό, οἱ στρατιῶτες σας, ἀκόμα καὶ τὸ λίγο ψωμὶ καὶ τὶς ἐλιές, τὴν κονσέρβα ἢ τὸ τυρί τους, τὰ τσιγάρα τους καὶ ὅ,τι ἄλλο ἔχουν, τὰ μοιράζουν μαζί μας, μὲ μιὰν ἁπλοχεριὰ τελείως ἁγνή, πραγματικὰ ἀνθρώπινη. Γι' αὐτὸ κι ὁ Γιαραμπῆς σᾶς βοηθάει καὶ ἡ τόσο Μικρὴ Ἑλλάδα κατορθώνει καὶ νικάει μιὰ Μεγάλη Δύναμη.
»Χαλάλι της τῆς Ἑλλάδας ὅλα! Ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μας δικά σας, ἀρκεῖ νὰ διώξετε τοὺς μουρτάρηδες αὐτοὺς ἀπὸ τὴ χώρα μας γιὰ νὰ σώσομε τὴν τιμή μας...».
Περισσότερα δὲ χρειάζονται. Και, ἔχομε κι ἄλλες δουλιές...
Μέτωπο - Κούδεσι, 13.2.41.
~~~
Το παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο του Ξενοφώντος Άκογλου (Ξένος Ξενίτας) απο την Σαμψούντα, Εφέδρου Λοχαγού ΠΖ στην 3η Μεραρχία κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του '40-'41 τυχαία το διάβασα προχθές, λίγες μέρες μετά τις δηλώσεις ενός ελληνόφωνου ανθέλληνα καθηγητή του συρμού,