Η πτώση του πιο λαμπρού και όμορφου αγγέλου

 Σήμερα γιορτάζουμε τη σύναξη των Αρχαγγέλων και θυμόμαστε πως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν εκείνος που σταμάτησε τους υπόλοιπους Αγγέλους οι οποίοι ήταν έτοιμοι να ακολουθήσουν τον Εωσφόρο στην Πτώση του.

Και όπως καταλαβαίνετε, σήμερα είναι η ευκαιρία να μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα θέματα πολλών κληρικών και πιστών: Τον Εωσφόρο, τον Διάβολο.

Δεν είναι κακό βέβαια να έχουμε στον νου μας τον Διάβολο και τις παγίδες του αλλά θα πρέπει να μη καταλήξουμε να αποδίδουμε και να "χαρίζουμε" στον Διάβολο κάθε τι καινούριο που απλά το φοβόμαστε. Επίσης καλό θα είναι να αποφύγουμε να επιδιδόμαστε σε ένα κυνήγι του διαβόλου, γιατί ούτε τις γνώσεις έχουμε, ούτε την κατάλληλη πνευματική κατάσταση και είναι πολύ εύκολο να καταλήξουμε είτε εμμονικοί είτε παρανοϊκοί.

Στο θέμα μας τώρα, ο Εωσφόρος, Αυτός που φέρνει το φως δηλαδή ήταν ο πιο λαμπρός και όμορφος άγγελος. Όλες οι άλλες ουράνιες οντότητες τον θαύμαζαν γι' αυτό και στην πτώση του παραλίγο να παρασύρει όλα τα αγγελικά τάγματα.

Γιατί όμως έπεσε αυτός ο λαμπρός άγγελος; Επειδή δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον αυτοθαυμασμό του και την εγωπάθειά του. Θέλησε να στήσει ένα θρόνο ίδιο με του Θεού -αυτή είναι μια συμβολική περιγραφή- ήθελε, δηλαδή να λατρεύεται σαν τον Θεό. Τελικά κατέληξε με τους ακολούθους του σε έναν σκοτεινό κόσμο, να μη λατρεύεται από κανέναν και αυτό να φουντώνει τη μιζέρια, την κακία και το μίσος του για κάθε τι ζωντανό.

Και εδώ είναι το όλο νόημα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από τον εγωκεντρισμό και την υπερηφάνεια.

Από την Αδριανούπολη στα Ρίζια του Έβρου: Η Ιστορική και Θαυματουργή εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

Η θαυματουργή εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που φυλάσσεται σήμερα στο χωριό Ρίζια του Βορείου Έβρου, προέρχεται από τον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αδριανουπόλεως.

Ο ναός οικοδομήθηκε αρχικά το 1609 και βρισκόταν κοντά στην ιστορική Πύλη Κετσετζηλέρ. Ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα στοιχεία της ιστορίας του, είναι ότι αποτελούσε το θρησκευτικό επίκεντρο της συντεχνίας των Κασάπηδων (κρεοπωλών) της Αδριανούπολης.

Το 1825, η συντεχνία των Κασάπηδων χρηματοδότησε την αγιογράφηση μιας μεγάλης και επιβλητικής εικόνας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Την εποχή εκείνη, οι συντεχνίες αναλάμβαναν υπό την προστασία τους συγκεκριμένους ναούς, συμβάλλοντας οικονομικά στη λειτουργία, τη συντήρηση και τον εξοπλισμό τους.

Οδοιπορικό στην Πόλη Στους Ταξιάρχες του Μπαλατά

Σήμερα 8 Νοεμβρίου, γιορτάζουν οι Ταξιάρχες και ο Μπαλατάς έχει το δικό του πανηγύρι. Ξεκινώ από το Εμίνονου (Eminönü), επιβιβάζομαι στο τραμ Τ5 και κατεβαίνω στη στάση Balat.

Περνώ την κεντρική λεωφόρο και χάνομαι στα ενδότερα της γειτονιάς. Ανεβαίνω την Ayan Caddesi και σε λίγο βρίσκομαι μπροστά στον ιστορικό ναό των Ταξιαρχών.

Πρόκειται για έναν από τους παλιούς ρωμαίικους ναούς της περιοχής.

«Πατρίδας χρώματα ιερά, μπροστάρης των αγώνων».

Εντυπωσιακό σκηνικό στη Νότια κερκίδα του ΓΣΠ, με τους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ να παρουσιάζουν ένα τεράστιο πανό με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, ανήμερα της γιορτής του και της συμπλήρωσης 100 χρόνων ζωής του συλλόγου!

Το πανό έκανε την εμφάνισή του στο 8ο λεπτό του δεύτερου ημιχρόνου, ενώ από κάτω δέσποζαν οι στίχοι του γνωστού τραγουδιού των γαλαζοκιτρίνων: «Πατρίδας χρώματα ιερά, μπροστάρης των αγώνων».

πηγή

Τι να ζητήσω από τους αγγέλους;

Στην εποχή μας συναντούμε ομάδες, που πιστεύουν ότι βρίσκονται σε επικοινωνία με αγγέλους,

αλλά και ιστοσελίδες, που υποτίθεται ότι καλλιεργούν και καθοδηγούν μια τέτοια επικοινωνία, με την οποία οι άνθρωποι μπορούν να «γνωρίσουν» τον φύλακα άγγελό τους, να επικοινωνήσουν μαζί του, να συνδεθούν με διάφορα αγγελικά πνεύματα για προστασία, θεραπεία κ.τ.λ.

Οι ομάδες αυτές και οι αντίστοιχες ιστοσελίδες συχνά αποσυνδέουν εντελώς τους αγγέλους από το χριστιανισμό, καθώς επίσης και από τον ίδιο το Θεό, και προβάλλουν την άποψη ότι πρόκειται για όντα που μας συνδέουν «με το σύμπαν» ή «με το φως» κ.λ.π., επικαλούνται μάλιστα υποτιθέμενα ονόματα αγγέλων άγνωστα στην πνευματική παράδοση της Εκκλησίας, με αδιευκρίνιστη προέλευση.

Για το ζήτημα αυτό έχουν γραφεί σημαντικά και κατατοπιστικά άρθρα, όπως το Προσοχή: “Θεραπεία αγγέλων”!… της κυρίας Ελένης Ανδρουλάκη. Εδώ θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας μερικές σύντομες σκέψεις.

Α) Η τάση για έντονη ενασχόληση με τους αγγέλους προέρχεται από τον προτεσταντισμό. Οι προτεστάντες δεν αναγνωρίζουν τη Θεοτόκο και τους αγίους ως φύλακες των ανθρώπων και πρέσβεις προς το Θεό, επειδή κατά κανόνα θεωρούν ότι, μετά θάνατον, οι ψυχές βρίσκονται σε κατάσταση «ύπνου» μέχρι την ημέρα της κοινής ανάστασης. Συνεπώς, δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε με τους αγίους που έχουν φύγει από την παρούσα ζωή. Η ύπαρξη όμως των αγγέλων βεβαιώνεται από την Αγία Γραφή, άρα είναι αποδεκτή από τους προτεστάντες, που έχουν την εντύπωση ότι οι πεποιθήσεις τους θεμελιώνονται σ’ αυτήν.

Οι 8 Αρχάγγελοι του Θεού

Η Αγία Γραφή δίνει σαφή και ακράδαντη μαρτυρία ότι οι άγγελοι ακαταπαύστως επικοινωνούν με τούτο τον κόσμο. 

Η Ιερά Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μάς διδάσκει τα ονόματα των επτά αρχηγών των αγγελικών δυνάμεων: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Σαλαθιήλ, Ιεγουδιήλ και Βαραχιήλ (ενίοτε συμπληρώνεται και ένας όγδοος, ο Ιερεμιήλ).

Ποιοι είναι οι Αρχάγγελοι και ποια είναι τα ονόματα τους;
Αρχάγγελος «Μιχαήλ» στην Εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «ποιος είναι όμοιος με τον Θεό;» (τις ως ο Θεός ημών;). Ο άγιος Αρχάγγελος Μιχαήλ απεικονίστηκε ήδη από τους πρώτους χριστιανούς ως στρατηγός, ο οποίος κρατάει στο δεξί χέρι του δόρυ, με το οποίο επιτίθεται στον Εωσφόρο, τον Σατανά, και στο αριστερό του χέρι κρατά ένα πράσινο κλαδί φοίνικα. Στην κορυφή του δόρατος υπάρχει μια λινή κορδέλα με κόκκινο σταυρό. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θεωρείται ως ο φρουρός της Ορθοδόξου πίστεως, ο οποίος μάχεται κατά των αιρέσεων.

Αρχάγγελος «Γαβριήλ» σημαίνει «Άνθρωπος του Θεού», η «ισχύς του Θεού». Είναι ο αγγελιαφόρος των μυστηρίων του Θεού, ιδιαιτέρως δε της Ενσαρκώσεως του Θεού και όλων των σχετικών με αυτήν μυστηρίων. Απεικονίζεται συνήθως κρατώντας στο δεξί χέρι του φανάρι με φωτισμένη λαμπάδα και στο αριστερό του χέρι έναν καθρέφτη από πράσινο ίασπη. Ο καθρέφτης σηματοδοτεί τη σοφία του Θεού ως ένα κρυμμένο μυστήριο.

Όταν η Κωνσταντινούπολη πνίγηκε στο αίμα για τέσσερις λέξεις...

Ο ΥΜΝΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

4 Νοεμβρίου 512 μ.Χ. - Κωνσταντινούπολη. Σαν σήμερα πριν 1.514 χρόνια. Μέσα στην Αγία Σοφία αντηχεί ένας από τους ιερότερους ύμνους της χριστιανικής λατρείας. «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς».

Ξαφνικά, όμως, κάποιοι ψάλτες αρχίζουν να ψάλλουν μια διαφορετική εκδοχή. «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ὁ σταυρωθεὶς δι’ ἡμᾶς, ἐλέησον ἡμᾶς».

Τέσσερις λέξεις έχουν προστεθεί στον Τρισάγιο Ύμνο. Το εκκλησίασμα αντιδρά! Απέναντι στη νέα διατύπωση, οι πιστοί αρχίζουν να ψάλλουν την παραδοσιακή εκδοχή. Μέσα στον ίδιο ναό, δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ύμνου αντιπαρατίθενται!

Οι ψαλμωδίες μετατρέπονται σε οργισμένες κραυγές. Ξεσπούν συμπλοκές. Η θρησκευτική τελετή βυθίζεται στο χάος. Κανείς δεν φαντάζεται ότι η σύγκρουση αυτή θα φέρει, μέσα στις επόμενες ημέρες, τον ίδιο τον αυτοκράτορα στα πρόθυρα της ανατροπής του!

Αλλά γιατί τέσσερις λέξεις προκαλούν τέτοια θύελλα;
Στον αυτοκρατορικό θρόνο βρίσκεται ο Αναστάσιος Α΄, ένας ικανότατος, ηλικιωμένος ηγεμόνας, που έχει ενισχύσει τα οικονομικά της αυτοκρατορίας. Στα θρησκευτικά ζητήματα, όμως, η πολιτική του προκαλεί βαθύ διχασμό. Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας, το 451, έχει διακηρύξει ότι ο Χριστός αναγνωρίζεται σε δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, ενωμένες στο ίδιο πρόσωπο, καταδικάζοντας τον Μονοφυσιτισμό.

Μεγάλο μέρος της χριστιανικής Ανατολής όμως, απορρίπτει τη διατύπωση αυτή.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας υπό την ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ εφαρμόζει από το 2018 την επίσημη πολιτική της «Σινικοποίησης» των θρησκειών.

  Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας υπό την ηγεσία του Σι Τζιν Πίνγκ εφαρμόζει από το 2018 την επίσημη πολιτική της «Σινικοποίησης» των θρησκειών. Αυτό σημαίνει ότι η θρησκεία επιτρέπεται να υπάρχει μόνο αν ευθυγραμμίζεται πλήρως με την κομμουνιστική ιδεολογία, αν προωθεί τις σοσιαλιστικές αξίες και αν αναγνωρίζει το Κόμμα ως την ανώτατη αυθεντία, πάνω ακόμα και από τον Θεό.

Στην Κίνα, ο Χριστιανισμός είναι νομικά χωρισμένος στα δύο. Έτσι λειτουργούν νόμιμα οι κρατικά ελεγχόμενες Εκκλησίες, για τους Προτεστάντες το «Κίνημα των Τριών Αυτονομιών» και για τους Καθολικούς η «Πατριωτική Ένωση», οι οποίες ελέγχονται απόλυτα από το κράτος. Οι Ιερείς και οι Πάστορες διορίζονται ή εγκρίνονται από το Κόμμα, ενώ τα κηρύγματα λογοκρίνονται για να μην περιέχουν στοιχεία που θεωρούνται «ανατρεπτικά».

Ωστόσο υπάρχουν και οι παράνομες υπόγειες Εκκλησίες ή «Εκκλησίες των Σπιτιών», οι οποίες στελεχώνονται από εκατομμύρια Χριστιανούς (τόσο Καθολικούς όσο και Προτεστάντες) που αρνούνται να δεχτούν τον έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος στην πίστη τους. Αυτές οι εκκλησίες διώκονται.
Ο διωγμός στην Κίνα σήμερα είναι εξελιγμένος και χρησιμοποιεί και την υψηλή τεχνολογία.

Ακόμη και στις επίσημες εκκλησίες, το κράτος επιβάλλει την εγκατάσταση καμερών ασφαλείας με τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου. Σκοπός είναι να καταγράφεται ποιος εκκλησιάζεται. Αν κάποιος είναι δημόσιος υπάλληλος, δάσκαλος ή μέλος του Κόμματος και εντοπιστεί στην εκκλησία, αντιμετωπίζει άμεση απόλυση.

''Των Ασωμάτων ο χορός''

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Αν πάντοτε θυμόμαστε τις ουράνιες αγγελικές δυνάμεις,αν επικαλούμαστε στις προσευχές μας καθημερινά τον φύλακα Άγγελο λέγοντας: «Άγιε Άγγελε, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής»,αν σε κάθε Ιερά Ακολουθία παρακαλούμε το Θεό με το στόμα των Διακόνων του Ιερού Θυσιαστηρίου για την παρουσία των Αγγέλων στη ζωή μας: «Άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημών»,ιδιαιτέρως θυμόμαστε τους ουράνιους αυτούς αυλικούς κατά την ετήσια σύναξή τους στις 8 Νοεμβρίου.

Άγγελοι σημαίνει αγγελιοφόροι.
Είναι οι ουράνιες δυνάμεις που προΐστανται των λαών, των εθνών και των Εκκλησιών, που υπηρετούν τα σχέδια της Θείας Προνοίας και που μεταφέρουν τα μηνύματα της φιλανθρωπίας του Θεού στους ανθρώπους.
Είναι μία αόρατη ευεργετική ασφαλιστική πραγματικότητα.
Ένα μέγα πλήθος αμέτρητο στον αριθμό, ορατό μόνο σ’ εκείνους που έχουν ανοιγμένους τους οφθαλμούς της ψυχής τους δια της πίστεως.

Είναι ακόμη οι βασιλικές λεγεώνες, τα ιερά συντάγματα του ουρανού, που η αγαπητική πρόνοια του Θεού «επέστησε φύλακας» προπομπούς και συνοδοιπόρους στη ζωή μας.

Ελένη Παλαιολογίνα

Σαν σήμερα, στις 7 Νοεμβρίου 1473 η Ελένη Παλαιολογίνα  εκοιμήθη στην Αγία Μαύρα, αφού πρώτα είχε καρεί μοναχή παίρνοντας το όνομα «Υπομονή»

Η Ελένη Παλαιολογίνα και το μοναστἠρι της Παναγίας Οδηγήτριας στη Λευκάδα.

Δυο χιλιόμετρα νότια της πόλης της Λευκάδας στο χωριό Απόλπαινα, είναι το ερειπωμένο μοναστήρι της Παναγιάς της Οδηγήτριας που χρονολογείται στο πρώτο ή δεύτερο τέταρτο του 15ου αιώνα και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα βυζαντινά μνημεία στο νησί. Το καθολικό διατηρείται σε καλύτερη κατάσταση από τα λοιπά εξαρτήματα, ενώ σήμερα γίνονται εργασίες αποκαταστάσης με στόχο την επαναλειτουργία του με παράλληλη επιστροφή των αξιόλογων τοιχογραφιών του, που βρίσκονται στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών.

Η ιστορία του μοναστηριού συνδέεται με την περιπετειώδη ιστορία της βυζαντινής πριγκίπισσας Ελένης Παλαιολογίνας. Το 1446 αναχώρησε από την Πελοπόννησο η δεκαπενταετής πριγκίπισσα Ελένη, μεγαλύτερη κόρη του Δεσπότη του Μορέως, Θωμά Παλαιολόγου, για το Σμεντέρεβο (μεσαιωνική πρωτεύουσα της Σερβίας στις όχθες του Δούναβη) μέσω Ραγούσας, όπου παντρεύτηκε τον γιο του Γεωργίου Μπράνκοβιτς, Λάζαρο.

Ας κάνουμε με απλότητα ό,τι περνά από το χέρι μας και να παραθέτουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και τα πάντα στον Θεό.

Ο Άρχοντας της Ελευθερίας μας καλεί στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα να ζούμε χωρίς μέριμνες, χωρίς την ανάγκη να προστατεύουμε τον εαυτό μας και τους άλλους προβλέποντας και ελέγχοντας.

«μηδὲν αἴρετε εἰς τὴν ὁδόν, μήτε ῥάβδους μήτε πήραν μήτε ἄρτον μήτε ἀργύριον, μήτε ἀνὰ δύο χιτῶνας ἔχειν».[Κατά Λουκάν 9,3]

«Μην παίρνετε τίποτα μαζί σας για τον δρόμο: ούτε ραβδιά, ούτε σακίδιο, ούτε ψωμί, ούτε χρήματα, και μήτε να έχετε μαζί σας δεύτερη αλλαξιά ρούχων».

Είναι οι φόβοι, οι ανασφάλειες και οι ματαιώσεις των προσδοκιών που μας κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Η πρόσκληση είναι η αμεριμνησία, να κάνουμε δηλαδή με απλότητα ό,τι περνά από το χέρι μας και να παραθέτουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και τα πάντα στον Θεό.

Πόσο μεγάλη είναι η ανάπαυση της ψυχής όταν πάψουμε να θεωρούμε υπεύθυνο τον εαυτό μας για τη βαρύτητα της πραγματικότητας!

Νικήτας Καυκιός

Η τελική Κρίση και λεπτομέρεια με τον λευκό άδειο θρόνο

Η τελική Κρίση και λεπτομέρεια με τον λευκό άδειο θρόνο(Ετοιμασία).Ο Αδάμ και η Εύα γονατίζουν δίπλα στον άδειο θρόνο.

Μωσαϊκό στο Torcello ,κοντά στην Βενετία,στον ναό Santa Maria Assunta.

Καὶ εἶδον θρόνον μέγαν λευκὸν καὶ τὸν καθήμενον ἐπ᾿ αὐτῷ, οὗ ἀπὸ προσώπου ἔφυγεν ἡ γῆ καὶ ὁ οὐρανός, καὶ τόπος οὐχ εὑρέθη αὐτοῖς.

Αποκ. 20,11

Και είδα θρόνον μεγάλον, ολόλευκον, και εκείνον, που εκάθητο επάνω εις αυτόν, τον Χριστόν, και από το πρόσωπον του οποίου έφυγε και εχάθηκε η φθαρτή ουσία και το προσωρινόν σχήμα της γης και του ουρανού, και δεν ευρέθη τόπος και τρόπος δια την παλαιάν των υπόστασιν, (διότι ο Χριστός θα αναδημιουργούσε τώρα νέους ουρανούς και νέαν γην).

Η ημέρα που έβρεξε στάχτη στη Βασιλεύουσα

ΟΤΑΝ Ο ΒΕΖΟΥΒΙΟΣ ΣΚΕΠΑΣΕ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ!

 Η ημέρα που έβρεξε στάχτη στη Βασιλεύουσα, από ένα ηφαίστειο 1.200 χιλιόμετρα μακριά!

Κωνσταντινούπολη, 6 Νοεμβρίου 472 μ.Χ. Σαν σήμερα πριν 1.554 χρόνια
Ένα παράξενο σύννεφο απλώνεται πάνω από τη Βασιλεύουσα. Ο ουρανός σκοτεινιάζει. Το φως του ήλιου χάνεται πίσω από μια αλλόκοτη καταχνιά. Οι κάτοικοι κοιτάζουν ανήσυχοι προς τα πάνω. Κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει. Και τότε αρχίζει να πέφτει από τον ουρανό μια λεπτή, σκοτεινή σκόνη.

Στάχτη !
Δεν υπάρχει πυρκαγιά στην πόλη. Κανένα σύννεφο καπνού δεν ανεβαίνει από τα σπίτια της. Κι όμως, η στάχτη συνεχίζει να πέφτει. Από πού έρχεται; Τι έχει συμβεί; Η απάντηση βρίσκεται στην Ιταλία, περισσότερα από χίλια χιλιόμετρα μακριά.

Ο Βεζούβιος έχει ξυπνήσει!

Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις αιώνες από τη φοβερή έκρηξη του 79 μ.Χ. που έθαψε την Πομπηία. Τώρα, το 472, ο Βεζούβιος εκρήγνυται ξανά με τρομακτική δύναμη. Τεράστιες ποσότητες ηφαιστειακής τέφρας εκτοξεύονται στην ατμόσφαιρα, ενώ οι άνεμοι παρασύρουν τη λεπτή σκόνη προς την ανατολή.

Η έκρηξη, γνωστή σήμερα ως «έκρηξη της Pollena», είναι μία από τις σημαντικότερες του ηφαιστείου. Και η στάχτη της, σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες, φτάνει μέχρι την πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας !

Ο Μαρκελλίνος Κόμης, χρονικογράφος του 6ου αιώνα, περιγράφει το γεγονός με εντυπωσιακές εικόνες. Ο Βεζούβιος, γράφει, ξέρασε τα πυρακτωμένα σωθικά του, ενώ το σκοτάδι σκέπασε το φως της ημέρας. Η λεπτή ηφαιστειακή σκόνη απλώθηκε σε τεράστιες αποστάσεις. Αλλά το σημαντικότερο βρίσκεται στο τέλος της μαρτυρίας του.

Οι Κωνσταντινουπολίτες καθιέρωσαν ετήσια ανάμνηση της βροχής από στάχτη, στις 6 Νοεμβρίου !

Το γεγονός είχε προκαλέσει τέτοια εντύπωση, ώστε πέρασε στη συλλογική μνήμη της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας.

Ο Παρθενώνας μας συγκινεί περισσότερο από το σφυροδρέπανο

Συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννηση του ανθρώπου που έθεσε τον Παρθενώνα πάνω από το σφυροδρέπανο. Ο Κυριάκος Μάτσης δεν υπήρξε ποτέ βολικός για τις δημόσιες σχέσεις των σημερινών πολιτικών καρεκλοκένταυρων. Ήδη από το 1944, σε ηλικία μόλις 18 ετών, αντιπαρατέθηκε μαχητικά με το ΑΚΕΛ, ενώ υπερασπιζόταν έμπρακτα τα δικαιώματα των εργατών και των αγροτών, χωρίς να υποτάσσει την κοινωνική δικαιοσύνη σε κομματικές γραμμές. Στην αρθρογραφία του έγραφε χαρακτηριστικά.

«Ο Ακελικός χαμαιλέων πρέπει να καταλάβει πως ο Παρθενώνας μας συγκινεί περισσότερο από το σφυροδρέπανο. Αυτοί που με τις σλαυικές και ουτοπικές ιδέες δηλητηρίασαν αρκετούς γνήσιους Έλληνες Κυπρίους εργάτες, μπροστά στην πραγματική φιλεργατική δράση καταρρέουν οι κούφιες διδασκαλίες τους».

Το 1955, η ηγεσία του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ καταδίκασε την ένοπλη μορφή του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, χαρακτηρίζοντας τη δυναμική δράση τυχοδιωκτική, ενώ οι αγωνιστές θυσίαζαν τη ζωή τους για την αποτίναξη του βρετανικού αποικιακού ζυγού και την Ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα. Ο Μάτσης είχε ήδη καταδείξει την αντίφαση εκείνων που διεκδικούσαν την αποκλειστική εκπροσώπηση των εργατών. Για τον Μάτση, η κοινωνική δικαιοσύνη και η εθνική ελευθερία δεν ήταν αντίπαλες έννοιες.

Όταν οι Βρετανοί τον συνέλαβαν τον Ιανουάριο του 1956 και τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια, ούτε λύγισε ούτε αρνήθηκε τις πεποιθήσεις του.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας έκαναν λιγότερο ικανούς να αντέχουμε την κριτική.

Ένα βιβλίο που με προβλημάτισε ουσιαστικά είναι το Reclaiming Conversation της Sherry Turkle, καθηγήτριας στο MIT. 

Η έρευνά της έδειξε με ποιους τρόπους τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας έκαναν λιγότερο ικανούς να αντέχουμε την κριτική. Η κατασκευή μιας διαδικτυακής ταυτότητας έκανε τους ανθρώπους πιο πεινασμένους για επιβεβαίωση και ταυτόχρονα πιο εύθραυστους απέναντι στη διαφωνία. 

Σκεφτείτε τι συμβαίνει μόλις ανεβάσουμε κάτι στο διαδίκτυο. Αρχίζουμε να ελέγχουμε αν το σχολίασε κανείς και πόσα likes μάζεψε. Όταν ξέρουμε ότι αυτό που είπαμε ή αναρτήσαμε αρέσει στους άλλους (ή, ακόμη καλύτερα, ότι το λατρεύουν), νιώθουμε ότι μας αναγνωρίζουν. Όταν όμως έρθει η κριτική, ακόμη και ήπια, νιώθουμε ότι μας επιτίθενται ή ότι μας παρεξηγούν.

 (Sherry Turkle, Reclaiming Conversation: The Power of Talk in a Digital Age, Penguin, 2015)

.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Χριστός Παντοκράτωρ, 14ος αιώνας. Μία από τις σημαντικότερες εικόνες της Ι.Μ.Παντοκράτορος

Χριστός Παντοκράτωρ, 14ος αιώνας.
Μία από τις σημαντικότερες εικόνες της ιστορίας της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος και, μαζί με την Παναγία Γερόντισσα, ένας από τους μεγάλους πνευματικούς και καλλιτεχνικούς θησαυρούς της Μονής.
Η κτητορική αυτή εικόνα ανήκει στα πρώτα χρόνια της ιστορίας της Μονής και αποτελεί έργο εξαιρετικά υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητος. Ολόκληρη η σύνθεση είναι πλημμυρισμένη από φως· το πρόσωπο, η μορφή και τα χρώματα του Χριστού μοιάζουν να ακτινοβολούν.

Κατά τα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής περιόδου, η εικόνα απομακρύνθηκε από τη Μονή και κατά τον 19ο αιώνα μεταφέρθηκε στη Ρωσία. Σήμερα φυλάσσεται στο Κρατικό Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρουπόλεως.
Για την αδελφότητα παραμένει ένας από τους μεγάλους θησαυρούς της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος και αναπόσπαστο μέρος της πνευματικής και ιστορικής της κληρονομιάς.
Εάν ο Θεός θελήσει, ευχόμαστε να έλθει η ημέρα κατά την οποία η ιερά εικόνα θα επιστρέψει στη Μονή του Παντοκράτορος, ώστε να μπορούν και πάλι χιλιάδες πιστοί να την προσκυνούν.

πηγή

Αρκούσε να έχει κάποιος τη γιορτή του, να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του και να περιμένει

  Υπήρχαν κάποτε γιορτές που δεν χρειάζονταν προσκλήσεις, ούτε ιδιαίτερη οργάνωση, ούτε μεγάλες προετοιμασίες για να μείνουν αξέχαστες. Αρκούσε να έχει κάποιος τη γιορτή του, να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του και να περιμένει. Ο κόσμος θα ερχόταν από μόνος του, γιατί τότε οι άνθρωποι δεν περίμεναν μια επίσημη πρόσκληση για να συναντηθούν. Έβρισκαν αφορμές για να είναι μαζί και κάθε τέτοια αφορμή ήταν μια μικρή χαρά μέσα στην καθημερινότητά τους.

Ήταν χρόνια που τα χρήματα δεν περίσσευαν στα περισσότερα σπίτια, όμως υπήρχε μια αφθονία που δεν μπορούσε να μετρηθεί με το πορτοφόλι. Υπήρχε η διάθεση να μοιραστείς, να φιλοξενήσεις, να προσφέρεις ό,τι είχες, ακόμη κι αν ήταν λίγο. Οι νοικοκυρές ξεκινούσαν από νωρίς τις ετοιμασίες. Έπρεπε να καθαριστεί το σπίτι, να στρωθούν τα τραπέζια, να γυαλιστούν τα ποτήρια και να τακτοποιηθεί κάθε γωνιά. Η γιορτή ενός ανθρώπου ήταν υπόθεση ολόκληρης της οικογένειας και όλοι συμμετείχαν με τον τρόπο τους.

  Στα παλιότερα σπίτια, η κουζίνα ήταν το κέντρο της ζωής. Εκεί μαζεύονταν οι συγγενείς, εκεί κάθονταν οι φίλοι, εκεί στριμώχνονταν οι καρέκλες για να χωρέσουν όλοι. Αργότερα, όταν τα σπίτια άρχισαν να αποκτούν μεγαλύτερους χώρους, δημιουργήθηκαν τα περίφημα καλά δωμάτια, οι σάλες που προορίζονταν για τις ιδιαίτερες περιστάσεις. Ήταν δωμάτια προσεγμένα, με τα καλά έπιπλα, τις βιτρίνες, τα κεντημένα σεμεδάκια και τα διακοσμητικά που δεν τα άγγιζε κανείς. Τον περισσότερο καιρό παρέμεναν κλειστά, σαν να φύλαγαν μέσα τους μια άλλη ζωή. Τα παιδιά τα κοιτούσαν με περιέργεια, αλλά ήξεραν πως δεν ήταν χώρος για τα καθημερινά τους παιχνίδια. Άνοιγαν μόνο όταν υπήρχε κάποιος σημαντικός λόγος και τότε το σπίτι άλλαζε όψη.

Ένα θαύμα στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής(της Επιβατινής) στο Καλεμεγκντάν

Ένα θαύμα στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής(της Επιβατινής) στο Καλεμεγκντάν, στο Βελιγράδι(φώτο).

Το 1943, ένας άνδρας, προσπαθώντας να ξεφύγει από αξιωματικούς της Γκεστάπο, βρήκε καταφύγιο στο μικρό παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, στο Καλεμεγκντάν.

Οι Γερμανοί όρμησαν μέσα στο εκκλησάκι, ενώ ο άνδρας στεκόταν ακουμπισμένος στον τοίχο, εντελώς εκτεθειμένος.

Εκείνη τη στιγμή, μια άγνωστη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα εμφανίστηκε μπροστά του· άπλωσε τα χέρια της και τον μανδύα της, κρύβοντάς τον από τα βλέμματα. Οι Γερμανοί δεν είδαν ούτε την ίδια ούτε τον άνδρα, κι έτσι συνέχισαν την έρευνά τους αλλού, μέσα στο φρούριο του Καλεμεγκντάν.

Ἡ τῆς Ἀθυμίας νύξ...

Ἡ τῆς Ἀθυμίας νύξ... 

✥Ποιητικὴ σύνθεσις ἐκ τῶν περὶ ἀθυμίας παραινέσεων

τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου πρὸς τὴν Ἁγίαν Ὀλυμπιάδα

Θαλασσινός Ιωάννης

«Να ζητάμε, αλλά να δεχόμαστε την απάντησή Του»

«Να ζητάμε, αλλά να δεχόμαστε την απάντησή Του» 

- Παρέα της Τρίτης, 20 Οκτωβρίου 2026 

Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά, στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου

Αυτό με τα άρρωστα παιδάκια της νοσηρής ΜΚΟ μας γονάτισε.

Αυτό με τα άρρωστα παιδάκια της νοσηρής ΜΚΟ μας γονάτισε. Όλα τα *σκάνδαλα" μας χαστουκίζουν σαν ηλίθιους που για μια ακόμα φορά δεν βλέπουμε τι μπορεί να γίνεται κάτω απ' τη μύτη μας, αλλά αυτό με τα άρρωστα μικρούλια μας μαχαίρωσε καρδιά και σπλάχνα.

Μα τι όντα μπορεί να συλλαμβάνουν τέτοια σχέδια; Να τα εκτελούν με επιτυχία; Τι ψυχές αντέχουν να ληστεύουν τραγωδίες, να χρησιμοποιούν πεθαμένα μωρά;
Δεν μιλάμε για διαστροφή ή αναλγησία, πρόκειται για κάτι που ξεπερνά το λεξιλόγιο της εμπειρίας και της αντοχής μας. Κι αναρωτιέσαι πάλι το γνωστό: γεννιούνται ή γίνονται τέτοιοι απατεώνες; Θα σπεύσει πάλι κάποιος να μας μιλήσει για παιδικά τους τραύματα;

Όσο μεγαλώνω κι όσο μελετώ ψυχολογία τόσο λιγότερα καταλαβαίνω για τον άνθρωπο! Τόσο περιμένω το αδιανόητο να μας χτυπήσει την πόρτα, έτσι, στα ξαφνικά! Άβυσσος κι εμείς τριγύρω, οι παντογνώστες...

Η θετική έστω εκπλήξη της ιστορίας είναι πως βλέπουμε πόσοι και πόσοι φιλάνθρωποι είχαν σπεύσει και είχαν καταβάλει μεγάλα ποσά. Πόσοι συγκινούνται και κάνουν ό,τι μπορούν να βοηθήσουν ειδικά όταν πρόκειται για αθώα παιδάκια και για κατάβασανισμένους γονείς. Δόξα τω Θεώ υπάρχουν και καλοί, πολύ καλοί άνθρωποι! Από κάπου ας βαστιέται ο κόσμος...

ΠΗΓΗ

Ἕν µόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νά ἀναμένωμεν εκ της «Μεγάλης Συνόδου»

 Για τους ορθοδόξους όμως, αυτά τα ερωτήματα έχουν ήδη απαντηθεί από την προφητική γραφίδα του μεγάλου δογματολόγου Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ο οποίος σε σχετικό του Υπόμνημα το 1977 για την σχεδιαζόμενη (από τότε και πολύ παλαιότερα) σύγκληση της «Μεγάλης Συνόδου», που τελικά έλαβε χώρα στην Κρήτη το 2016, κατέληγε:

«Ἕν µόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νὰ ἀναμένωμεν ἐξ αὐτῆς: σχίσματα, ἢ καὶ αἱρέσεις, καὶ ὁπωσδήποτε ἀπώλειαν πολλῶν, δυσαριθμήτων ψυχῶν. Θεωρουμένη δὲ ἐκ τῆς ἱστορικῆς ἀποστολικο-πατερικῆς πείρας τῆς Ἔκκλησίας, ἡ τοιαύτη Σύνοδος, ἀντὶ θεραπείας τῶν ἤδη ὑφισταμένων δεινῶν, θὰ ἀνοίξῃ καὶ νέας πληγὰς καὶ τραύματα ἐπὶ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, δημιουργοῦσα εἰς αὐτὴν νέα προβλήματα καὶ νέας ταλαιπωρίας».

(Ἀρχ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Περί τήν μελετωμένην “Μεγάλην Σύνοδον” της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Ἀθῆναι 1977).

Φανέλες με... ιστορία...

Ο Μέγας Αλέξανδρος Φλώρινας παρούσιασε μια ιδιαίτερη φανέλα, εμπνευσμένη από τον χαρακτήρα και την ταυτότητα της Φλώρινας!
Δεν είναι απλώς μια ποδοσφαιρική φανέλα.
Είναι η Φλώρινα!
Η μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι επιβλητικές χιονισμένες κορυφές και οι αποχρώσεις του μπλε συνθέτουν ένα σχέδιο εμπνευσμένο από την ταυτότητα και τον χαρακτήρα της Φλώρινας.
Ο Μέγας Αλέξανδρος Φλώρινας, αγωνίζεται την σεζόν 2026-2027 στην Γ' Εθνική (στον 3ο όμιλο).
Φανέλες με ιστορία... κάτι που πρέπει να ακολουθήσουν όλες οι ομάδες!

πηγή

Γιατί οι άδικοι προοδεύουν;

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

 Μέχρι πότε προοδεύουν; Και τί συμβαίνει στο τέλος σ΄ αυτούς και στους απογόνους τους; Αναρωτήθηκες ποτέ; Να μη σκοντάφτουν οι σκέψεις σου όταν βλέπεις ότι κάποιος καυχιέται με τη δύναμη και ξεχνά το Δωρητή της δύναμης.

Θυμήσου πως ο υπερήφανος και καυχόμενος Γολιάθ σκοτώθηκε από τη σφεντόνα ενός αγοριού, του Δαβίδ. Να μη συγχύζεται η καρδιά σου όταν βλέπεις πως κάποιος πλουτίζει με άδικο τρόπο.
Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Θυμήσου τους πλούσιους πολίτες στα Σόδομα, πως σε μία στιγμή ρίχτηκε πάνω τους φωτιά και έγιναν στάχτη μ’ όλο τους τον πλούτο. Εσύ είσαι χριστιανός, και ο χριστιανός παρατηρεί τα γεγονότα στην άλλη γραμμή, στην ολότητα, και όχι επί μέρους.

Την πρόοδο του αδίκου ο χριστιανός δεν εκτιμά σαν κάποιο τετελεσμένο γεγονός αλλά περιμένει να δει τι ακολουθεί. Αυτός ξέρει πως ο άδικος δεν προοδεύει ούτε με τη δική του δύναμη ούτε με το δικό του μυαλό αλλά μόνο επειδή ο Θεός του επιτρέπει να προοδεύει, μπας και κάποια στιγμή θυμηθεί το Θεό.
Αφού είναι ανείπωτα ελεήμων ο Θεός μας, και επιτρέπει στους αδίκους εκείνο που αυτοί επιθυμούν, μπας και κάποια στιγμή σκεφθούν, ότι αυτό είναι από το Θεό και ντραπούν για την αδικία τους και διορθωθούν.
Στο Θεό είναι αγαπητοί οι μετανοούντες, είναι πολύ αγαπητοί σ’ Αυτόν όσοι μετανοούν ταπεινά για τις άδικες πράξεις τους.
Ο Δημιουργός δεν θέλει πάντα να τιμωρήσει αμέσως μόλις κάποιος ξεκινήσει σε λάθος δρόμο. Εκείνος περιμένει τον πλανημένο να γυρίσει μόνος του στον σωστό δρόμο. Εκείνος βλέπει και σιωπά.

Ευχή εν καιρώ ακηδίας

 Ευχή εν καιρώ ακηδίας

(κατά την διδασκαλία του Οσίου Ιωάννη του Σιναΐτου

Θαλασσινός Ιωάννης

Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΜΝΗΜΗ.. Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΏΜΑ ΜΑΣ..

-Αρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου+

«Ἡ ποιμαντική προσέγγιση του σύγχρονου ἀνθρώπου ἀπό τόν Όσιο Πορφύριο».

Θέλω νὰ ξεκινήσω ἀπὸ ἕνα μικρὸ κείμενο ποὺ ὑπάρχει γραμμένο ὡς λεγόμενα τοῦ Γέροντος Πορφυρίου ποὺ ἀναφέρεται στὴν σύλληψη τοῦ νέου ἀνθρώπου
καὶ ἐπειδὴ τότε εἶχαν ἀρχίσει συζητήσεις γύρω ἀπὸ τὴν ὑποβοηθούμενη ἀναπαραγωγή, μὲ τὴν φράση «παιδὶ τοῦ σωλήνα»,λέει ὁ Γέροντας τὸ ἑξῆς:

«Ὁ ὀργανισμὸς μᾶς ἔχει μνήμη,τὰ κύτταρά μας,οἱ ἱστοί μας, ὅλα.Ἡ ψυχὴ εἶναι παντοῦ, σὲ ὅλο τὸ σῶμα.Ἂν κόψεις ἕνα κομματάκι δάχτυλο ρωτώ καὶ τὸ πετάξεις, πετᾶς καὶ λίγη ψυχή;Ὄχι βέβαια, ἀλλὰ καὶ στὴν ἄκρη τοῦ δαχτύλου σου ἔχεις ψυχή.

Ἦλθαν γυναικολόγοι καὶ μοῦ εἶπαν πὼς θὰ ἀρχίσουν πειράματα καὶ αὐτοὶ γιὰ τὸ παιδὶ τοῦ σωλήνα.
Τοὺς εἶπα νὰ μὴν τὸ κάνουν αὐτό, εἶναι πολὺ κακό.
Ἡ γονιμοποίηση εἶναι μυστήριο,ὅλα τὰ μέλη τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου λαμβάνουν μέρος στὴ συνουσία.
Ἔχει σημασία αὐτό, τί παιδὶ θὰ βγεῖ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ ψυχικὴ διάθεση τῶν δύο, ἀπὸ τὴν ἀγάπη τους.
Αὐτὰ ἐπιδροῦν στὰ νευρικὰ κύτταρα, στὴ κατάσταση τῶν ὀργάνων, στὸ σπέρμα, στὸ ὠάριο, στὴ σύλληψη.
Ἐγὼ τοὺς τὸ εἶπα.Ἔχω πληροφορία ὅτι θὰ γίνει μεγάλο κακὸ μὲ τὸ παιδὶ τοῦ σωλήνα.
Καὶ τώρα, νά, ἄρχισαν νὰ γράφουν καὶ οἱ ἐφημερίδες».
Βλέπετε στὴ σελίδα 284 αὐτοῦ του βιβλίου «Μαθητεύοντας στὸ Γέροντα Πορφύριο».

Ὅσα λοιπὸν λέγονται ἐδῶ, δὲν ξέρω ἂν ὁ Γέροντας εἶχε διαβάσει Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμὰ– εἶναι πάρα πολὺ πιθανὸ –ἀλλὰ εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἴδια νοοτροπία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

Όμως ύστερα κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο δικός μου σταυρός...

Όταν ήμουν μικρός, κοιμόμουν στη βεράντα, κι ένα πρωί, μόλις κοίταξα τον πεντακάθαρο ουρανό, είδα ένα μεγάλο σταυρό να τον χαράζει. Παραξενεύτηκα πολύ. Όμως ύστερα κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο δικός μου σταυρός, τον οποίο έπρεπε να κουβαλάω μέχρι το Γολγοθά, στο όνομα της αγάπης προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός

(✞ 2 Nοεμβρίου 1995)

πηγή

Η Αγία Οσιομάρτυς ΕΥΛΟΓΙΑ του Σαμουρκασέστι(Samurcășești)+1949

 Η Αγία Οσιομάρτυς Ευλογία γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1908 στο Νυμφαίο(Νέβεσκα)Φλώρινας και στην βάπτιση πήρε το όνομα Αικατερίνη.Οι γονείς της,Βαγγελίτσα και Παναγιώτης ήταν μέλη της βλάχικης κοινότητας της περιοχής

 Από τα πρώτα χρόνια της ζωής της πέρασε διάφορες δοκιμασίες.Έμεινε ορφανή από μητέρα σε μικρή ηλικία.Ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε και υπέφερε πολλά από την μητριά της.Κάποια μέρα,ενώ μάζευαν σανό,η μητριά της την έσπρωξε από μία θημωνιά.Το παιδί υπέστη κάταγμα της σπονδυλικής στήλης και έμεινε στο κρεβάτι για εννέα χρόνια.Όντας σε αυτήν κατάσταση την έστειλαν στο Βουκουρέστι,στην οικογένεια του θείου της ,από την μεριά της μητέρας της,τον Ιωάννη Κίτσιου και την σύζυγό του Επιφανία,στο σπίτι των οποίων πέρασε τα δύσκολα χρόνια του πόνου και της ασθένειας.

Το 1927,η νεαρή Αικατερίνη επαθε περιτονίτιδα και οι συγγενείς της την εγκατέλειψαν νόμιζοντας ότι δεν θα γλυτώσει τον θάνατο.Τότε ήταν που της εμφανίστηκε η Παναγία μαζί με την προστάτιδα αγία της,την Αγία Αικατερίνη.Βρέθηκαν κοντά στο κρεβάτι του πόνου σαν γιατροί και την θεράπευσαν.
Η Αγία Αικατερίνη έλεγε με πολλή ταπείνωση στην Θεοτόκο:«Κόψε εδώ,ράψε εκεί,δέσε εκεί...»
Η Παναγία Παρθένος απευθύνθηκε με γλυκύτητα στην ασθενή,η οποία μέχρι τότε είχε την κοιλιά της φουσκωμένη και τα γόνατα μαζεμένα:«Ιδού,κόρη μου,τώρα θα γίνεις καλά»Και δείχνοντας της ότι η αιτία της ασθένειάς της είχε απομακρυνθεί της είπε;«Αυτή ήταν όλη η ασθένεια και όλη η κακία»,και αμέσως η Αικατερίνη έγινε καλά,γεμάτη ευγνωμοσύνη προς την Παναγία και την Αγία Αικατερίνη.

Κάποιο Σάββατο,ξημερώνοντας Κυριακή,ενώ προσεύχονταν,κάποια στιγμή που μισοκοιμήθηκε της εμφανίστηκε ο Χριστός πάνω σε ένα σύννεφο και της είπε τρείς φορές:«Αλοίμονο,αλοίμονο,μεγάλος πόλεμος θα έλθει εξαιτίας της απιστίας των ανθρώπων και δεν έχω ποιον να στείλω στον κόσμο να αναγγείλει στον κόσμο αυτήν την καταστροφή.»Εκείνη ,ακούγοντας και την τρίτη προτροπή,απάντησε:«Εγώ,Κύριε Ιησού,θα το αναγγείλω!»

Το μυστήριο των διαπροσωπικών σχέσεων θα παραμείνει για μένα άλυτο ως το τέλος των ημερών μου...

Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ-" Γράμματα στη Ρωσία "

[...] Ναι, και εγώ επίσης το πήρα απόφαση ότι το μυστήριο των διαπροσωπικών σχέσεων θα παραμείνει για μένα άλυτο ως το τέλος των ημερών μου, τέλος που ήδη πλησιάζει. Έχει ενισχυθεί μέσα μου η συνείδηση ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι στον ένα ή τον άλλο βαθμό είμαστε τυφλοί. ... 

 Ως συνέπεια της χαρακτηριστικής σε όλους μας τυφλώσεως όλοι ανεξαιρέτως δεν κατανοούμε πότε πληγώνουμε τους άλλους, πότε καταστρέφουμε τη ζωή τους, πότε κρίνουμε γι’ αυτούς σύμφωνα με την αντίδραση εκείνη που αποδείχθηκε συνέπεια ίσως κάποιας δικής μας ενέργειας. 

 Γνωρίζουμε ότι στη βάση της προσωπικής μας συνείδησης βρίσκεται η επιθυμία του αγαθού, η αναζήτηση της τελειότητος, και κινούμενοι από τη βεβαιότητα για το δίκαιο της αναζητήσεώς μας τείνουμε αθεράπευτα να δικαιώνουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας. Και αυτό αποτελεί κοινή αρρώστια όλων μας. Από αυτό προέρχονται οι άλυτες συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο. Άλυτες, γιατί ο καθένας δικαιώνει τον εαυτό του απορρίπτοντας τη δικαιοσύνη του άλλου που στέκεται απέναντί του...»

Πόσες φορές τον άγιο Δαυΐδ τον έχουμε δει ζωντανό!

Θα πήτε, «πως τον βλέπετε, πάτερ;».

Σαν ένας μοναχός, χτυπά το σήμαντρο μόνος του, χτυπά την καμπάνα και μπαίνουμε και ‘ρχόμαστε στην Εκκλησία και βλέπουμε έναν γέροντα, έναν καλόγερο, σαν τον π. Σεραφείμ, -δεν ξέρω αν τον ξέρετε, είναι τώρα με την αγία Κάρα σ’ ένα χωριό-.
Τον βλέπομε να μπαίνη στο Ιερό και γίνεται άφαντος.
Πόσες φορές μίλησα μαζί του!
Συχνά βλέπω τον άγιο Δαυΐδ οφθαλμοφανώς σαν καλόγερο μέσα στην Εκκλησία.
Παρακαλώ τον Άγιο:
«Όπως με φροντίζεις εδώ στο επίγειο Μοναστήρι σου, Άγιέ μου, να με φροντίζης και στο ουράνιο».

Από το βιβλίο «Ο μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης» του Στυλ. Παπαδόπουλου.