ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Πέμπτη 23 Μαΐου 2024

Ξημερώνοντας του Νέου Χρυσοστόμου...


   Όσες φορές κι αν τα χείλη της καρδιάς μας κραυγάσουν το: Δόξα τη μακροθυμία Σου Κύριε, ιδίως σε αυτές τις τόσο θεοστυγείς και σκοτεινές ημέρες, που μοιάζουν να οδηγούν την ευθεία της τάχα ακμαίας Ιστορίας στις έσχατες αναπνοές της, τίποτα άξιο δεν θα κάνουμε Κύριε, σε σύγκριση με τους οικτιρμούς που μας δωρίζεις, παρατείνοντας τις δικές μας έμμυσες ανάσες…

   Εκεί που όλα μοιάζουν νεκρά και αφώτιστα, στέλνεις Κύριε έναν δικό σου να φωτίσει τα μέσα μας πνιγηρά ερέβη… Η δίνη του σαρκολάτρη και Θεομάχου βοθύνου μιας νέας τάχα εποχής, ζητά ακόρεστη να καταπιεί αιώνια όλο και περισσότερους, από τα ατέλειωτα πλήθη των εκουσίως αμαρτανόντων…

   Σε μια τέτοια τόσο οικεία πλέον περιδήνηση, έρχεται μια γλυκύτατη φωνή να σε παρηγορήσει και να σου μιλήσει για το λείμμα, που μια χαραμάδα φωτός θα συντηρεί πάντοτε, να ξεδιπλώνεται σαν σχοινί σωτηρίας, να σε γλιτώσει, ανεβάζοντάς σε, από τα έγκατα του νεκροζώντανου Άδη. Και έγινε το διαδίκτυο, τόπος παραμυθίας και θερισμού! Και όσα οι ευλογημένοι διάκονοι- σπορείς σου κάποτε έσπειραν, τώρα να συγκομίσουν οι πεινασμένοι για Αλήθεια!

   Σαράντα και πενήντα χρόνια πριν, ποιος άραγε φώτισε Κύριε εκείνους τους ανθρώπους να βάλουν μπροστά στους εργάτες Σου, τους Ιεροκήρυκες του Παραδείσου, ένα…ψυχογραφικό μηχανηματάκι, να μείνουν εκείνα τα μετανοίας λόγια τους, τα ρήματά Σου, αιώνια και πλέον τόσο αναγκαία και σωστικά…
  Και ενώ οι πολλοί του κοπαδιού,μπροστά από μια οθόνη προσκυνούν τα προβατόσχημα είδωλα της νέας τάχα εποχής, οι λίγοι παράξενοι αναζητούν ομιλήματα του Παναγόπουλου, του Καντιώτη, του π. Αθανασίου Μυτιληναίου και τόσων ακόμα, για την νέα ευλογημένη εβδομάδα της πίστης που ξεκινά…Σαρανταήμερο Χριστουγέννων, Τριώδιο, Διακαινήσιμος, Πεντηκοστάρι, Κυριακές Ματθαίου, Κυριακές Λουκά, Μακαρισμοί, Κατηχήσεις Αγίου Κυρίλλου, Προφήτης Ησαϊας, Απαντήσεις Αποριών…Ένας κατάλογος ατέλειωτος, σαν του Θεού το έλεος!

   Αχ ο πατήρ Αθανάσιος! Πόσους…πνευματικά ορφανούς δεν καθοδηγεί χάριτι και φιλανθρωπία Θεού ιδίως στις ημέρες μας! Είχε το μέγιστο τάλαντο της ερμηνείας των Γραφών! Τι βάθος σοφίας! Τι συνειρμοί απλησίαστοι! Πόσο αποκαλυπτικός ο λόγος του! Πόσο Θεόκλητη η διαδρομή του! Τούτη την ώρα σχεδόν 4.500 ψηφιοποιημένες ομιλίες του υπάρχουν στο διαδίκτυο! Για να παρακολουθήσεις μία έστω την ημέρα, χρειάζεσαι, αν ξεκινήσεις σήμερα, 12 συναπτά χρόνια! Αν σκεφτείς δε, ότι την καθεμιά πρέπει να την ακούσεις τουλάχιστον δυο και τρεις φορές για να εμβαθύνεις κάπως,…χρειάζεσαι μια ζωή ολόκληρη! Κάνεις τότε προσευχή και περιμένεις να στείλει ο Κύριος στης ψυχής σου τα ώτα, την έστω μία ομιλία που θα προκαλέσει την ποθητή αναγεννητική ρανίδα της μετανοίας…Μακαρίζεις την ιερή εκείνη στιγμή, όσους άμισθους πνευματικώς ελεούντες, δαπάνησαν αφειδώλευτα έτη αναρίθμητα από τις δικές τους ζωές, για να φτιάξουν τούτες τις κρήνες του π.Αθανασίου, εσύ να ξεδιψάσεις μακριά από της θλιβερής αγνωσίας τα συντετριμμένα φρέατα!

  Κυριακή πρωί απολείτουργα συνάντησα έναν τέτοιο κοπιάτη όλως αναπάντεχα, μα όχι τυχαία, στο αρχονταρίκι ενός μοναστηριού της Παναγιάς μας. Τα’ φερε έτσι ο Θεός να πληροφορηθώ από κάποιον διπλανό μου για το διακόνημά του αδελφού το ευλογημένο. Δεν έχασα την ευκαιρία και τον πλησίασα! Κατάλαβα πως δεν ήθελε να πει πολλά, αλλά επέμενα! Τον ρώτησα για το πώς προέκυψε αυτή η πνευματική του εργασία και για το αν είχε γνωρίσει τον π.Αθανάσιο! Μας εξιστόρησε λοιπόν συγκινημένος, την γνωριμιά τους! Σήμερα 23 Μαίου 2022, ημέρα της ιερής του μνήμης, ήρθε η ώρα να αποτυπωθούν στο χαρτί, του Θεού τα θαυμάσια!

 -Ήταν αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ξεκίνησα να ανακαλύπτω τον πατέρα

Τετάρτη 22 Μαΐου 2024

Σκοπός μου δεν είναι να ελέγχω τους αμαρτωλούς, αλλά να τρέχω στον ίσιο δρόμο που οδηγεί στον ουρανό.


Ενώ καθόταν μπροστά στην είσοδο ο όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός, πλησίασε κάποιος νεαρός ευνούχος, θαλαμηπόλος ενός πλουσίου. Το πρό­σωπό του ήταν ρόδινο και το δέρμα του λευκό σαν χιόνι. Ήταν ωραίος, μάλλον ξανθός, υπερβολικά μαλθακός και μύριζε από μακριά αρώματα.

Με τον Επιφάνιο ήσαν πολύ αγαπημένοι, ήσαν γείτονες και συνομήλικοι. Κρατούσε στο χέρι τριάντα χουρμάδες που φαίνονταν σαν ξερά σύκα. Βλέποντας τον όσιο γυμνό, απόρησε και ρώτησε ταραγμένος:
– Αγαπημένε μου Επιφάνιε, ποιός είναι αυτός; Γιατί γυρίζει γυμνός μέσα στο αφόρητο κρύο και μοιάζει θαλασσοδαρμένος;
– Δεν ξέρω, φίλε μου, τι να σου πω. Τον νου του πάντως τον έχει αιχμαλωτίσει ο πονηρός και γυρίζει σαν τρελλός. Γι’ αυτό όλοι οι δαιμονισμένοι γυρίζουν με σχισμένα ρούχα, χωρίς να αισθάνωνται το κρύο ή τον καύσωνα.
Μίλησε έτσι, επειδή δεν ήθελε να αποκαλύψη την αρετή του δικαίου. Ο ευνούχος τότε ηρέμησε, συμπάθησε τον όσιο σαν φτωχό και του πρόσφερε όσους χουρμάδες είχε:
– Δέξου για την ώρα αυτά, του είπε, δεν έχω τίποτε άλλο.

Ο όσιος όμως, που με τους νοερούς οφθαλμούς έβλεπε την κατάστασι της ψυχής του, τον κοίταξε βλοσυρά και του είπε:
– Οι σαλοί δεν δέχονται δώρα από κωλο-φωνίους [Με τη σύνθετη αυτή λέξι ο όσιος εννοεί τους ομοφυλόφιλους, κάνοντας συγχρόνως λογοπαίγνιο με το φυτό κολοφώνιο (είδος λαχάνου)].
Εκείνος δεν κατάλαβε και είπε:
– Πραγματικά είσαι τρελλός. Βλέπεις χουρμάδες και τους λες κολοφώνια;
– Φύγε δόλιε! του απαντά ο μακάριος. Πήγαινε στον κοιτώνα τού κυρίου σου να κάνης μαζί του τη βδελυρή αμαρτία των Σοδομιτών, και θα σου δώση και άλλους χουρμάδες. Ταλαίπωρε! Τις ακτίνες της βασιλείας των ουρανών δεν τις βλέπεις.

Η βλασφημία εἶναι ὑπαγόρευσις ψυχῆς δαιμονιώδους...

 Η βλασφημία εἶναι ὑπαγόρευσις ψυχῆς δαιμονιώδους ἐξαναστάσης κατά τοῦ Θεοῦ· εἶναι ἡ ειδεχθής εἰκών τῆς ῦπό τοῦ πονηροῦ δαίμονος ἐλαυνομένης ψυχῆς· εἶναι τό σύμβολον τῶν ἀποστατῶν δαίμόνων· εἶναι ἡ φωνή ἡ ἐκ τοῦ βάθους τῆς ἀσεβείας ἐξερευγομένη· εἶναι ἡ ἡχώ τοῦ ταρτάρου!

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης-(Άπαντα Τόμος Ε' σελ. 142)

Μετανθρωπισμός: Η Φιδίσια Αντιστροφή του Κόσμου & των Αξιών

Του Πρωτοπρεσβύτερου Peter Heers, D.Th,
Λέκτορα Εκκλησιολογίας, Holy Trinity Seminary, Jordanville, NY

Ο Μετανθρωπισμός (Transhumanism) είναι η πιο πρόσφατη και ίσως η τελευταία, έκφραση του αρχέγονου πειρασμού και του ψέματος του σατανά προς τον άνθρωπο: να γίνει Θεός χωρίς Θεό.

«… Κατά την ημέρα που θα φάτε απ’ αυτό, θα ανοίξουν τα μάτια σας, και θα γίνετε σαν θεοί …» (Γένεση 3:5). Οι Μετανθρωπιστές περιφρόνησαν και απέρριψαν τον Θεάνθρωπο Χριστό και υιοθέτησαν το ακριβώς αντίθετο, τον εντελώς αντίστροφο δρόμο, πιστεύοντας ότι μπορούν προβούν στην τεχνολογική κατασκευή ενός ανθρωποθεού.1

Από αυτό και μόνο το γεγονός γίνεται ξεκάθαρο ότι ο Μετανθρωπισμός είναι μια εντελώς σατανική κοσμοθεωρία. Εμπνέεται και καθοδηγείται από τον ψεύτη και τον μισάνθρωπο Εωσφόρο, τον πατέρα όλων των ψεμάτων.

Ενώ το Θέλημα και το Σχέδιο του Θεού είναι να γίνει ο άνθρωπος “Θεός δια της Χάριτος”,οι μετανθρωπιστές διαστρέφουν και αντιστρέφουν το Σχέδιο αυτό του Θεού, με το ψέμα και την απάτη, ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει από μόνος του Θεός μέσω της επιστήμης και των νέων τεχνολογιών μεταλλάσσοντας την ίδια την ανθρώπινη φύση, αλλά ουσιαστικά καταργώντας τον ίδιο τον άνθρωπο (1.0) και μεταμορφώνοντας τον σε ένα μετάνθρωπο (2.0).

Η αντιστροφή του προορισμού του ανθρώπου που επιχειρεί και πάλι ο πονηρός όφις είναι ολοφάνερη δια γυμνού οφθαλμού. Άλλωστε, αυτή ακριβώς η πρόθεση ομολογείται ξεκάθαρα από τους ίδιους τους ψευδοπροφήτες του Mετανθρωπισμού.
Ο Γιούβαλ Νώε Χαράρι, o Ισραηλινός καθηγητής της Ιστορίας, φαντασιώνεται ότι οι μετανθρωπιστές και οι νεοεποχίτες συνοδοιπόροι τους θα καθοδηγήσουν τους ανθρώπους πέρα από την εξέλιξη και θα τους μετατρέψουν σε “θεούς”: «Θα ανυψώσουμε την ανθρωπότητα πάνω από το ζωώδες επίπεδο της, του αγώνα της επιβίωσης στο οποίο βρίσκεται ο σημερινός άνθρωπος, και θα επιδιώξουμε τώρα να “αναβαθμίσουμε” τους ανθρώπους σε θεούς και να μετατρέψουμε τον Homo Sapiens (Νοήμονα Άνθρωπο) σε Homo Deus (Θεϊκό Άνθρωπο).» 2

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης



  Στις 23 Μαΐου του 1999 την Κυριακή των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων της εν Νικαία Α' Οικουμενικής Συνόδου, στις 4:10 μ.μ. εκοιμήθη ο Άγιος Ευμένιος, σε ηλικία 68 ετών. 
 Ας σημειωθεί ότι ο Άγιος Ευμένιος ανήκε στην Μητρόπολη Νικαίας και είναι άξιον θαυμασμού το ότι εφάνη ωσάν να ήλθαν οι Άγιοι προστάτες της Μητροπολιτικής του περιφερείας να παραλάβουν το εκλεκτό και υπερευλογημένο τέκνο τους, κατά την ημέρα της εορτής τους. 
Η εξόδιος Ακολουθία εψάλη στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων τον οποίον διηκόνησε η αγιότητά του με περίσσια αυταπάρνηση και αγάπη. Ο ενταφιασμός του έγινε την επομένη ημέρα στην ιδιαιτέρα του πατρίδα, την Κρήτη, στο χωριό Εθιά του Νομού Ηρακλείου.

Ὅταν ἀρχίσουμε καί μιλᾶμε στόν Ἀναστάντα Χριστό...


  Στὴν Ἐκκλησία δὲν εἴμαστε μόνοι.Τὰ φαινόμενα ἀπατοῦν.Κι ὁλομόναχοι νά 'μεθα σ' ἕνα δωμάτιο, ἢ σὲ μιὰ ἐρημιά, ἢ σὲ μιὰ φυλακή, ἢ σ' ἕνα θάλαμο νοσοκομείου ἀσθενοῦντες ἢ ὁπουδήποτε, ὅταν πατήσομε τὸ κουμπάκι τῆς πίστεως, τῆς πίστεως στὸν Ἀναστάντα καὶ στὴν ἁγία Του Ἐκκλησία, ἀμέσως τὸ κλίμα μεταβάλλεται. 

 Ὅταν ἀρχίσομε καὶ μιλᾶμε στὸν Ἀναστάντα Χριστὸ καὶ Τοῦ λέμε ὅτιδήποτε, τὶς δοξολογίες μας, τὰ παράπονά μας, τὶς στενοχώριες μας, τὶς μοναξιές μας, τὶς ὑποβαθμίσεις μας, τὶς ἁμαρτίες μας, τὶς πληγές μας, αὐτὰ ποὺ φαίνονται κι αὐτὰ ποὺ δὲν φαίνονται, αὐτὰ ποὺ λέγονται κι αὐτὰ ποὺ δὲν λέγονται, ἀρχίζει τὸ κλίμα καὶ ἀλλάζει καὶ μεταβάλλεται.

 Γι' αὐτό, τὸ μεγαλύτερο καὶ σπουδαιότερο ὅπλο τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ἡ προσευχή, τὴν ὁποία ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης ἀποκαλεῖ «νεῦρα τῆς ψυχῆς».

π. Ανανίας Κουστένης“Λόγοι για τους ήρωες του 1821”, εκδ. Κυπρής, Αθήνα 2021, σελ. 115

Μυροφόρες από φωτιά


Η πρώτη θέαση του κενού τάφου, το πρώτο "Χριστός Ανέστη" που ειπώθηκε είναι αποκλειστικά ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ υπόθεση.
Το μέγιστο γεγονός της πίστης μας, η βάση της Εκκλησίας πρωτοψηλαφήθηκε και έγινε εμπειρία στις Μυροφόρες.
Σε μια εποχή που η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο, ως κοινωνικό αναλώσιμο.
Κατώτερη, υποβαθμισμένη, πράγμα.
Από την κοινωνία, την εξουσία, τη θρησκεία.

Αυτές όμως δεν μπορούν να ησυχάσουν, δεν μπορούν να ηρεμήσουν. Αψηφούν τις αυστηρές απαγορεύσεις της εξουσίας, αψηφούν το σκοτάδι της νύχτας, αψηφούν τους κινδύνους της πορείας.
Πορεία προς τον Ένα, πορεία προς τον Αγαπημένο.
Πώς είναι δυνατόν να είναι μόνος στον Τάφο;
Πώς είναι δυνατόν αυτό το Σώμα να μην έχει δεχτεί μύρωμα;

SISTERS OF THE IVERON MONASTERY - IAVNANA. AN ANCIENT LULLABY IN GEORGIAN

                                

Μόλις ακούσει το σήμαντρο, δεν αντέχει, ξεκουφαίνεται και φεύγει αμέσως».


«Παρήγγειλε Γέροντας σε υποτακτικό του:
- Πήγαινε, παιδί μου, να χτυπήσεις την καμπάνα.
- Μα, εδώ είναι ερημιά, Γέροντα. Ποιος να ακούσει;
- Ο διάβολος. Μόλις ακούσει το σήμαντρο, δεν αντέχει, ξεκουφαίνεται και φεύγει αμέσως».

Το όραμα και η νίκη του Κωνσταντίνου στη Μούλβια γέφυρα σε βυζαντινό χειρόγραφο του 9ου αιώνα.


 Σύμφωνα με τον Έλληνα συγγραφέα και επίσκοπο Ευσέβιο, ο Ρωμαίος Αυτοκρατορας Κωνσταντίνος είχε ένα όραμα στον ουρανό το μεσημέρι που συνοδευόταν από τις λέξεις ἐν τούτῳ νίκα, κάποια στιγμή πριν την μάχη της Μουλβιας γέφυρας τον Οκτώβριο του 312 π.Χ., που παρακινούσε τον Κωνσταντίνο να μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. 

Στη μάχη της Μουλβιας γέφυρας κατά μήκος του ποταμού Τίβερη στη Ρώμη , ο στρατός του Κωνσταντίνου νίκησε τον αντίπαλο του Μαξεντιο κορυφώνοντας έναν μακρύ εξάχρονο αγώνα για την αποκλειστική κατοχή του τίτλου του " Αυγούστου " στη Δύση, ενώ ο Μαξέντιος και οι στρατιώτες του ρίχτηκαν στο ποτάμι καθώς κατέρρευσε η γέφυρα κατά τη διάρκεια της υποχώρησης.

Λεπτομέρεια από Ελληνικό χειρόγραφο που χρονολογείται μεταξύ 879-883 μ.Χ και περιέχει τις ομιλίες του Γρηγορίου Ναζιανζηνού , που φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας

Όσα μου είπαν οι σύγχρονοι Άγιοι... - κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης

                       
Ο κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης, πρώην Διευθυντής δημοτικής εκπαίδευσης, μας ομιλεί για τον πνευματικό του πατέρα, γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο, τον μεγάλο «Δάσκαλο», όπως αναφέρει ο ίδιος, Άγιο Παΐσιο, τον Άγιο Πορφύριο που όχι μόνο γνώρισε αλλά και που τον βοήθησε προσωπικά στην ζωή του, την Αγία γερόντισσα Μακρίνα και για πολλούς ακόμα Αγίους ανθρώπους που του ¨φώτισαν¨ την ζωή. Ευχαριστούμε λοιπόν βαθιά τον κ. Εμμανουήλ Καπετανάκη που μοιράστηκε μαζί μας τις πολύτιμες εμπειρίες του με τους αγίους και μας ξεδίψασε πνευματικά! Ζει Κύριος ο Θεός ημών εν τοις Αγίοις Αυτού 00:00 - 3:20 : Εισήγηση 3:20 - 5:28: Ο άνθρωπος που μου σύστησε τα πνευματικά αναστήματα 5:28 - 12:35: Η γνωριμία μου με τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο 12:35 - 17:34: Πώς έγινε πνευματικός μου ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος 17:34 - 22:54 : Τα χαρίσματα του Γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου 22:54 - 26:00: Με βοήθησε να μετατεθώ εκεί που ήθελα 26:00 - 32:13: Χαριτωμένα περιστατικά του γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου 32:13 - 33:38: Μας έβλεπε πριν πάμε 33:38 - 40:55: Η γνωριμία μου με τον Άγιο Παΐσιο. 40:55 - 42:48: Ο Άγιος Παΐσιος και το ψαράκι που του χάρισε η Παναγία 42:48 - 45:26: Η αντιμετώπιση του Αγίου Παΐσιου σε έναν κακό λογισμό 45:26 - 50:00: Η μπουνιά του Αγίου Παισΐου και το ιαματικό του χάρισμα 50:00 - 52:03: Το ελάφι και ο Άγιος Παΐσιος 52:03 - 52:38: Η χαριτωμένη απάντηση του Αγίου Παισΐου 52:38 - 54:47: Το "κέρασμα" του Αγίου Εφραίμ 54:47 - 56:40: Η υπακοή στον πνευματικό μου με έσωσε 56:40 - 57:57: Πώς ο Άγιος παΐσιος της γιάτρεψε τον φόβο για τους σεισμούς 57:57 - 59:18: Το πορτοκάλι του Αγίου Παισΐου 59:18 - 1:03:49: Πώς γνώρισα τον Άγιο Πορφύριο 1:03:49 - 1:07:01: Πώς ο Άγιος Πορφύριος πρόλαβε να σώσει άνθρωπο πριν αυτοκτονήσει 1:07:01 - 1:18:20: Θαυμαστά γεγονότα με τον Άγιο Πορφύριο 1:18:20 - 1:21:21: π. Δαμιανός, ο διάδοχος του Γέροντα Φιλόθεου 1:21:21 - 1:27:01: Γερόντισσα Μακρίνα Βλασσοπούλου 1:27:01 - 1:31:56: Η επίσκεψη του Αγ. Νεκταρίου στον π. Δήμητριο Γκαγκαστάθη 1:31:56 - 1:44:08: Ερωτήσεις Ομάδα Νεότητας Αγίου Νεκταρίου Αττικής

Τρίτη 21 Μαΐου 2024

Ὅ,τι καί νά γίνεται μήν καθόμαστε κάτω.Ἂς πεταγόμαστε πάνω ἀδελφοί!



Ἔχετε δεῖ πὼς ξυπνᾶμε πολλὲς φορὲς τὸ πρωὶ μὲ κακὴ διάθεση μὲ κακοὺς λογισμούς;
Καὶ τὸ κακὸ εἶναι ὅτι καθόμαστε κάτω στὸ κρεβάτι καὶ τοὺς ἐπωάζομε.
Νὰ πεταχτοῦμε πάνω.Πετάξου ἐπάνω ἀδελφέ!
Ἄναψε τὸ καντηλάκι σου, ἂν ἔχει σβήσει.
Βάλε λίγο λιβάνι.Φίλησε τὴν εἰκόνα.
Πὲς δυὸ «Πατερημά».Πὲς δυὸ κουβέντες.
Καὶ ἄλλαξε τὸ κλίμα.
Ἄλλαξε τὴ διάθεση.
Ἔχει σημασία αὐτό.Ὅ,τι καὶ νὰ γίνεται μὴν καθόμαστε κάτω.Ἂς πεταγόμαστε πάνω ἀδελφοί!

π. Ἀνανίας Κουστένης

Το κάστρο και η βασιλική του Αγίου Κωνσταντίνου στην Τέλενδο

Ερείπια βυζαντινού οικισμού και κάστρου στη βόρεια πλευρά της νήσου Τέλενδος απέναντι από την Κάλυμνο.

Στα ερείπια του κάστρου υπάρχει το νεώτερο εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου. Ο ναός βρίσκεται σε απομακρυσμένο και δυσπρόσιτο σημείο, είναι όμως σημαντικό προσκύνημα.

Ιστορία
Μέχρι τον 6ο μ.Χ. αιώνα η Τέλενδος ήταν ενωμένη με την Κάλυμνο. Σαν κομμάτι της Καλύμνου, ήταν πυκνοκατοικημένη κατά την αρχαιότητα και κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους.

Στο νησί υπάρχουν απομεινάρια διαφόρων παλαιοχριστιανικών ναών, πράγμα που σημαίνει ότι και κατά την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο ήταν μέρος με σημαντικό πληθυσμό και δραστηριότητα.

Το 554 μ.Χ. ένας φοβερός σεισμός συντάραξε την περιοχή. Μεγάλο μέρος του νησιού τότε καταποντίστηκε και σχηματίστηκε η Τέλενδος. Στο κομμάτι που βυθίστηκε ήταν και η πρωτεύουσα, η αρχαία Ποθαία. Σύμφωνα με το θρύλο, ο σεισμός έγινε Μεγάλη Παρασκευή, την ώρα της περιφοράς του Επιταφίου.

Αν λάβουμε υπόψη αυτά τα γεγονότα και την ασυνήθιστη θέση στην οποία βρίσκεται το κάστρο (στη μέση μια επικλινούς πλαγιάς) μπορούμε να υποθέσουμε πως τα ερείπια που βρίσκονται σήμερα γύρω από τον Άγιο Κωνσταντίνο είναι ένα μικρό μόνο μέρος του πρωτοβυζαντινού οικισμού, ενώ το υπόλοιπο βυθίστηκε μαζί με την Ποθαία.
Από την πανήγυρη του Αγίου Κωνσταντίνου στην Τέλενδο πηγή

Τα ερείπια που σώζονται σήμερα στο σημείο ανήκουν σε μεσοβυζαντινό οικισμό που δημιουργήθηκε κατά τους σκοτεινούς αιώνες (7ο με 10 αι. μ.Χ.) όταν οι πληθυσμοί των νησιών, εξαιτίας των επιδρομών των Σαρακηνών, αναζητούσαν καταφύγιο σε δύσβατα μέρη με φυσική προστασία.

Ο Πόντος θα τιμωρήσει τους Τούρκους

Του Παναγιώτη Λιάκου

«Η μια αδικία, η παλιά, γεννά άλλη, καινούργια μες στο σπίτι, όταν έλθη η ωρισμένη ημέρα να γεννήση∙ γεννά τον δαίμονα τον άμαχο, τον απολέμητο, το θράσος το ανίερο της μαύρης Άτης, που μοιάζει με τους γονείς της».
Αισχύλου «Αγαμέμνων», Άπαντα Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, στ. 763-771, Αθήνα: 1975, εκδόσεις Πάπυρος, σελ. 65.

Στον Αγαμέμνονα ο Αισχύλος, με το στόμα του Χορού, εκφράζει αντίθετη άποψη από εκείνη που είχαν οι σύγχρονοί του για τη «γρουσουζιά» που, τάχα, φέρνει η ευτυχία. Ο ποιητής θεωρεί ότι η αδικία και μάλιστα οι αδικίες οι πολλές, που σωρεύονται πάνω στις ατιμώρητες παλιές, φέρουν την καταστροφή. Το ένα κακό, επειδή δεν μπορεί να στηριχτεί πάνω σε καλό, θέλει όμοιά του για να υπάρχει και να διαιωνίζεται. Και όλα μαζί τα κακά κάποια στιγμή λαμβάνουν συντριπτική θεία ανταπόδοση.

Η Τουρκία είναι ένα κράτος-συμμορία, που στήθηκε πάνω στα οστά των γενοκτονημένων λαών, φυλών και εθνοτήτων, οι οποίες κατοικούσαν στις περιοχές που τελικά κυριάρχησε. Κάθε 19η Μαΐου ο νους ταξιδεύει στα αδέλφια μας από τον Πόντο, που κατεσφάγησαν, βασανίστηκαν, βιάστηκαν, ληστεύτηκαν και ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους για να λατρευτεί με αίμα ο Μολώχ του τουρκισμού.

Ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσουμε τους Έλληνες του Πόντου είναι να μην αλλάξουμε. Να μη μοιάσουμε με το θηρίο. Να μην καταντήσουμε όπως μας θέλει το βρόμικο χέρι που τους φόνευσε. Να διατηρήσουμε τα ζώπυρα της πίστης στον Χριστό και στο έθνος μας. Να θυμόμαστε πάντα τι υπέστησαν και να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε, με οδηγό τον Θεό, την πρέπουσα λύση στο ελληνικό δράμα.

Ακολουθούν μαρτυρίες Ελλήνων του Πόντου, που βίωσαν την απόλυτη φρίκη στα νύχια των Τούρκων την περίοδο που διεπράχθη η Γενοκτονία σε βάρος τους από τις συμμορίες του δυσώνυμου Κεμάλ 
(Οι μαρτυρίες είναι αποσπάσματα από το βιβλίο του Αναστάσιου Λ. Σταμπουλίδη, που τιτλοφορείται «Βατόλακκος: Οι ρίζες μας», εκδόσεις Ινφογνώμων, σ. 102-104).

Μαρτυρία των Παρασκευά και Αβραάμ Νερκίζογλου (πατέρας και γιος):

Οι Τούρκοι έμασαν τον κόσμο στη μέση του χωριού. Τους άντρες τους τουφέκισαν, ενώ τους μεγαλύτερους σε ηλικία, άνδρες και γυναίκες, τους έκλεισαν στην εκκλησία, στα σπίτια και στους αχυρώνες και τους έκαψαν. Πελώριες φλόγες υψώθηκαν και έκαψαν τους χωριανούς μου.

-Ποιοι είστε εσείς; ρώτησε. -Είμαι ο Άγιος Κωνσταντίνος και η μητέρα μου Αγία Ελένη


Διηγείτο ο άγιος Γέροντας Κύριλλος της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία για τη γιαγιά του, η οποία, μια γριούλα ήταν, αλλά έκανε μέχρι και χιλιάδες μετάνοιες το εικοσιτετράωρο, ιδιαίτερα την νύχτα:

Κάποτε, εκεί που, γονάτιζε και έκανε τις μετάνοιές της, εμφανίστηκε ένα ζεύγος ανδρός και γυναικός και της λένε:
– Όλους τους Αγίους τους επικαλείσαι, εμάς, που είμαστε οι προστάτες σου, ούτε καν μας αναφέρεις.

-Ποιοι είστε εσείς; ρώτησε.
-Είμαι ο Άγιος Κωνσταντίνος και η μητέρα μου Αγία Ελένη.

Από τότε δεν σταματούσε να τους επικαλείται.
Είδατε; Δίπλα μας είναι οι Άγιοι, προστάτες μας είναι… Κι ας είναι πάντοτε δίπλα μας ,προστάτες μας να μας βοηθούν, να μας ενισχύουν και να σταματήσουν κάθε τι κακό εναντίον της Πίστεως μας.

Βέβαια, όπως έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος, από τότε που ήλθε ο Χριστός στην γη, πολεμείται η Εκκλησία.
Αλλά έλεγε:«Έχουμε Θεό ζωντανό και αληθινό και δεν φοβόμαστε τίποτε».

(Από το κήρυγμα του Ηγουμένου της Μονής Οσίου Δαβίδ, Γέροντος Γαβριήλ, κατά την Θεία Λειτουργία που έγινε στο Εκκλησάκι των Αγίων Κων/νου και Ελένης ,την 21/5/2020).

Δευτέρα 20 Μαΐου 2024

...έσκαψε βαθιά το χωράφι της καρδιάς της με το Ξύλο του Σταυρού μια ολόκληρη ζωή....


Γιατί, γέροντα, ανέβηκε η γερόντισσα Γαλακτία τόσο ψηλά; ρώτησε ο π. Αντώνιος Φραγκάκης κάποτε τον γέροντα Αναστάσιο Κουδουμιανό.
"Γιατί παιδί μου, απάντησε εκείνος, έσκαψε βαθιά το χωράφι της καρδιάς της με το Ξύλο του Σταυρού μια ολόκληρη ζωή. Και ο ησυχαστικός σπόρος βρήκε γόνιμο έδαφος και ευδοκίμησε πολύ, άπλωσε ρίζες και ανυψώθηκε ταχέως μέχρι τις σφαίρες της Αναστάσεως".
+ 20 Μαΐου 2021.

Γέροντας Ειρηναίος:Οι Άγιοι Κολλυβάδες Πατέρες κυμματοθραύστες στον σάπιο δυτικό διαφωτισμό

                            

Με μια εικόνα της Παναγίας, ο ΠΑΟΚ ομολογεί την πίστη – Πόσες λιγότερες βλασφημίες θα είχαμε στα γήπεδα αν έκαναν όλοι το ίδιο;

Ελευθέριος Ανδρώνης

Αθλητής σημαίνει αγωνίζομαι, παλεύω και κατορθώνω. Σημαίνει άνθρωπος που δίνει μάχες για να κατακτήσει κορυφές. Ο ΠΑΟΚ κατέκτησε με το σπαθί του την κορυφή του πρωταθλήματος Ελλάδας και δικαίως όλοι του βγάζουν το καπέλο. Αλλά η δύναμη που έβγαλε ο ΠΑΟΚ στο χορτάρι δεν προέκυψε από μόνη της. Πέρα από τη σκληρή δουλειά και τα τεχνικά σημεία της επιτυχίας, κάθε αθλητής χρειάζεται κάποιες ψυχικές βάσεις για να δίνει το 100% του εαυτού του.

Το σύνηθες είναι ο κάθε αθλητής να έχει ως μοναδικό «καύσιμο» τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Και αυτές σχεδόν πάντα είναι οι τετριμμένες «αξίες»: το χρήμα, η καριέρα, η δόξα. O κάθε ποδοσφαιριστής αγωνίζεται αποκλειστικά για το άτομό του. Κανένα ανώτερο ιδανικό δεν ενώνει τους παίκτες στα αποδυτήρια, πέρα από κάποιους λίγους που δένονται συναισθηματικά με την ομάδα. Αυτά ισχύουν για το σημερινό, «βιομηχανικό» ποδόσφαιρο. Το πολυπολιτισμικό και πολυθρησκευτικό συνονθύλευμα που δεν έχει καμία αξιακή ομοιογένεια.

Στον ΠΑΟΚ όμως φαίνεται ότι επιζεί μια σπίθα από τις παλιές αξίες του αθλητισμού. Και αυτή η σπίθα έγινε φωτιά. Από χθες που ο Δικέφαλος του Βορρά σήκωσε την κούπα, έχει γίνει viral το βίντεο με τους παίκτες στα αποδυτήρια να δίνουν υπόσχεση νίκης γονατισμένοι γύρω από μια ορθόδοξη εικόνα της Παναγίας. Ένα απαραβίαστο τυπικό που αρκετοί παίκτες του ΠΑΟΚ τηρούν πριν από κάθε παιχνίδι.

Μια σπάνια εικόνα πίστης και ευλάβειας, στην εποχή της «κορεκτίλας», του χυδαίου υλισμού, της ισοπέδωσης κάθε ιερού και όσιου. Μια εικόνα που πραγματικά τιμά την ιστορία του ΠΑΟΚ ως ιστορικό κληρονόμημα της Κωνσταντινούπολης, ως σύλλογο της ελληνορθόδοξης προσφυγιάς, ως λαϊκό αποκούμπι των πιστών βορειοελλαδιτών.

Άρχων αγγέλων Μιχαήλ, μέγιστε Ταξιάρχα...


Γιορτή μεγάλη έχουμε η Λέσβος πάσα χαίρει,
γιορτάζει ο προστάτης μας νησιού το Άγιο χέρι.
Στα δεκαπέντε της Λαμπρής πανήγυρη τελούμε
στους Αρχαγγέλους τρέχουμε και πάμε να τους δούμε.

Άρχων αγγέλων Μιχαήλ, μέγιστε Ταξιάρχα,
δέξου το αίμα, το κερί, το δάκρυ και το κλάμα.
Αυτά είναι τα τάματα που Λέσβιοι αφήνουν
γονυπετούντες έρχονται τα δάκρυά τους χύνουν.

Άνδρες, γυναίκες και παιδιά έρχονται στην αυλή σου
πεζοπορούντες δράμουσι κι αυτό είναι τιμή Σου.
Χιλιόμετρα ολόκληρα αφήνουν για να έρθουν
εις την γιορτή του οίκου σου, στο Μανταμάδο τρέχουν.

Η Ανάμνηση των Εγκαινίων της Αγίας Ευφημίας πλησίον του Νεωρίου.


Στην απόληξη της 6η Ρεγεώνας (γειτονιάς) της Κωνσταντινούπολης στην βόρεια πλευρά που έβρεχε το Χρυσό Κέρας (Κεράτιος), υπήρχε το Νεώριο (λιμάνι) και τα Ναυπηγεία. Πρόκειται για το αρχαιότερο λιμάνι της πόλης, φτιαγμένο από τον Κωνσταντίνο τον Α΄. Στο λιμάνι μπορούσες να βγεις από τα τείχη, διαβαίνοντας την πύλη του Νεωρίου (Bahçekapi). Εκεί φαίνεται να υπήρχαν τέσσερεις τουλάχιστον ναοί: η Αγία Ειρήνη εις το Πέραμα, ο Άγιος Μάρκος, η Αγία Δύναμις και η Αγία Ευφημία. Υπήρχε επίσης και η Μονή του κυρ-Αντωνίου, χτισμένη από τον Πατριάρχη Αντώνιο Καυλέα.
Η Αγία Ειρήνη πρέπει να βρισκόταν πολύ κοντά στο σημερινό Yeni Cami.
Στην θέση της βυζαντινής εκκλησίας του Αγίου Μάρκου χτίστηκε το 1453, έτος της κατάκτησης της πόλης, το μικρό Τζαμί Arpacılar. Ίσως ο ναός να εξυπηρετούσε τις ανάγκες των Βενετσιάνων, Αμαλφιτανών, Πιζάνων και Γενοβέζων χριστιανών που έμεναν στην συνοικία πριν την πτώση της πόλης.
Η Αγία Δύναμις είναι μάλλον ο ναός που βρέθηκε το 2000 στην διπλανή γειτονιά του Sirkeci.

Η Αγία Ευφημία ήταν στην περιοχή του Ναυπηγείου, στα δεξιά του λιμανιού, στο μέρος που οι πηγές αναφέρουν ως «ἡ παλαιὰ ἐξάρτυσις». Το έτος 617 τα λείψανα της μάρτυρος μεταφέρθηκαν μέσα στην Πόλη από την απέναντι Χαλκηδόνα που φυλάσσονταν, εξ’ αιτίας της επέλασης του στρατού των Περσών. Αργότερα οι Εικονομάχοι τα πέταξαν στην θάλασσα, απ’ όπου κρυφά διασώθηκαν. Ίσως ο ναός της αγίας στο λιμάνι να συνδέεται με κάποια από αυτά τα γεγονότα.
Στις 16 Μαΐου κάθε έτους εορτάζεται η Ανάμνηση των Εγκαινίων της Αγίας Ευφημίας πλησίον του Νεωρίου.
Στην 1η φωτογραφία σπάραγμα από μαρμάρινο ανάγλυφο με την αγία, Κωνσταντινούπολη 14ος αιώνας, σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο. 
Στην δεύτερη φωτογραφία ο χάρτης με την περιοχή του Νεώριου.
+Ε. Γ.