«Πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων»: μια λειτουργική φράση που λέει περισσότερα απ’ όσα φαίνεται

Μερικές ακόμη σκέψεις για το συλλείτουργο του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Μόσχα

Στο προηγούμενο άρθρο μας επιχειρήσαμε να δούμε το ταξίδι του Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκταρίου στη Ρωσία έξω από τον θόρυβο που προκάλεσε. Τα νεότερα στοιχεία, όμως, προσθέτουν μία ακόμη διάσταση, η οποία αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Και αυτή βρίσκεται σε λίγες μόνο λέξεις της Θείας Λειτουργίας: «πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων».

Ο ίδιος ο Μητροπολίτης Κερκύρας αποκάλυψε ότι κατά το συλλείτουργό τους ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος δεν προχώρησε σε ονομαστική μνημόνευση Προκαθημένου, αλλά περιορίστηκε στη λειτουργική αυτή διατύπωση. Ο κ. Νεκτάριος θεώρησε ότι αυτό έγινε για να μην περιέλθει ο ίδιος σε δύσκολη θέση.
Η λεπτομέρεια δεν είναι ασήμαντη.

Η μνημόνευση στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένας απλός λειτουργικός χαιρετισμός ούτε πράξη προσωπικής φιλοφρόνησης. Έχει εκκλησιολογικό περιεχόμενο. Εκφράζει την κανονική σχέση, την κοινωνία και την εκκλησιαστική τάξη. Γι' αυτό και οι Ιεροί Κανόνες αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στη μνημόνευση του οικείου Προκαθημένου. Χαρακτηριστικός είναι ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ο οποίος συνδέει τη μνημόνευση με την κανονική εκκλησιαστική κοινωνία και προειδοποιεί για την αυθαίρετη διακοπή της πριν από συνοδική κρίση.

Τι πραγματικά λέει η εκκλησιαστική παράδοση και ποια είναι η μεγάλη εξαίρεση του 15ου Κανόνα
Στη συζήτηση που άνοιξε μετά το ταξίδι του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Ρωσία και το συλλείτουργό του με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο, ένα από τα ζητήματα που προβλήθηκαν είναι και εκείνο της μνημονεύσεως. Ποιον μνημονεύει ένας Επίσκοπος; Τι σημαίνει αυτή η μνημόνευση; Και, κυρίως, μπορεί η μνημόνευση ή η διακοπή της να μεταβάλλεται ανάλογα με τις πολιτικές και γεωπολιτικές συνθήκες;
Η απάντηση απαιτεί κάποια εκκλησιολογική ακρίβεια.

Το να φοβίσεις τον άνθρωπο, είναι πολύ πιό αποτελεσματικό από το να τον εξαγοράσεις.

Το να φοβίσεις τον άνθρωπο, είναι πολύ πιό αποτελεσματικό από το να τον εξαγοράσεις. Κι εννοείται, φτηνότερο...

Βαρλάμ Σαλάμοφ

Ρώσος δημοσιογράφος και συγγραφέας.

ΠΗΓΗ

Δεν χρειάζεται να έχουν όλοι την ίδια αντοχή για να έχουν την ίδια αξία.

Χρειάζεται διάθεσις πραγματικής αλλαγής, για να γίνη η αποδέσμευσις από την ελευθερία, που νομίζουμε ότι έχουμε.
Το κάθε τι αρχίζει από τον άνθρωπο, γι’ αυτό και το πρόβλημα εν τέλει είναι: αγαπώ την αμαρτία μου ή όχι;
Κανένας δεν μπορεί να πη ότι αμαρτάνει, διότι δεν μπορεί να κάνη διαφορετικά.
Αναμφιβόλως, η δύναμις όλων δεν είναι ίδια· άλλος μπορεί λιγότερο, άλλος περισσότερο.
Άλλος μπορεί με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, άλλος με περισσότερη αγωνιστικότητα.Το βέβαιο είναι ότι αυτός που θέλει το κάνει τελικώς.
Διότι, είτε δύο τάλαντα έχεις είτε πέντε, εάν τα αυξήσης, θα τα δεχθή ο Θεός και θα σου στείλη το έλεός του.

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης .

Κάποιοι άνθρωποι αντέχουν πολλά. Άλλοι λιγότερα. Και ίσως δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε γιατί ο ένας προχωρά εκεί όπου ο άλλος σταματά.
Έχουμε μάθει να αποδίδουμε πολλά στη δύναμη της θέλησης. Σαν να εξαρτώνται όλα από το πόσο δυνατός είναι κάποιος. Η ζωή όμως είναι πιο σύνθετη.
Δεν ξεκινάμε όλοι από το ίδιο σημείο. Έχουμε διαφορετικό σώμα, διαφορετική βιολογία, διαφορετικό νευρολογικό και ορμονικό υπόβαθρο. Και μέσα στα χρόνια διαμορφώνουμε έναν διαφορετικό ψυχισμό. Άλλος μεγάλωσε με ασφάλεια, άλλος με φόβο. Άλλος έμαθε να εμπιστεύεται, άλλος να προστατεύεται. Άλλος γνώρισε απώλειες νωρίς και άλλος πολύ αργότερα.
Όλα αυτά διαμορφώνουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη δυσκολία.
Η ζωή δεν βιώνεται με τον ίδιο τρόπο από όλους. Εκεί που κάποιος λέει «θα το ξεπεράσω», κάποιος άλλος μπορεί να αισθάνεται ότι δεν έχει πια τίποτε άλλο να δώσει.

(Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου)- ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΓΕΩΡΓΟΙ

Στην πολυσήμαντη παραβολή του αμπελώνος ο Χριστός μίλησε για κακούς γεωργούς, που αντί να αποδώσουν τη σοδειά στον κύριό τους, κακοποίησαν και θανάτωσαν τους δούλους του και τον υιό του. Οικειοποιήθηκαν τον αμπελώνα για να τον εκμεταλλεύονται αυτοί όπως ήθελαν. Έτσι ο ιδιοκτήτης αφαίρεσε από αυτούς τον αμπελώνα για να τον δώσει σε άλλους γεωργούς, παραδίδοντας τους κακούς γεωργούς στον θάνατο (Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου)

  Η παραβολή ειπώθηκε για τους Εβραίους που απέρριψαν τον Χριστό και έγιναν ανάξιοι να κατέχουν τον αμπελώνα του Θεού. Ο Χριστός τους προειδοποίησε ξεκάθαρα. «Γι’ αυτό θα αφαιρεθεί από σας η Βασιλεία του Θεού και θα δοθεί σε έθνος που θα παράγει (έργα αγαθά, δηλαδή) τους καρπούς της Βασιλείας του Θεού». Οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν την παραβολή, κατάλαβαν «ότι περί αυτών λέγει» και δρομολόγησαν τη θανάτωσή του για να κληρονομήσουν αυτοί τον αμπελώνα. Παρ’ ελπίδα όμως η κληρονομιά χάθηκε οριστικά από τα χέρια τους.

  Το γεγονός είχε ήδη προβλεφθεί από τον προφήτη Ησαΐα. «Αμπελών εγενήθη τω ηγαπημένω εν κέρατι, εν τόπω πίονι». Σε καλό, όμορφο τόπο, στη γόνιμη ψηλή κορφή ενός λόφου, ο επουράνιος γεωργός, ο Κύριος, έφτιαξε τον αμπελώνα του. Τον ασφάλισε με φράχτη και τάφρο γύρω του, να μην τον πνίγουν οι πλημμύρες, φύτεψε τα καλά κλήματα Σωρήχ, έχτισε στο μέσον πύργο και πατητήρι και περίμενε να κάνει σταφύλια. Αλλά δυστυχώς ο αμπελώνας «εποίησεν ακάνθας».

Πολλά, εξαίρετα και μεγάλα είναι τα επίθετα και οι τίτλοι του Τιμίου Προδρόμου, με τα οποία τα Ευαγγέλια κι Αυτός ο Χριστός μας τον αποκαλούν.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΤΟΜΗN ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ

ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥΑπόσπασμα)

Αγίου Ανδρέα, αρχιεπισκόπου Κρήτης του Ιεροσολυμίτου

Πολλά, εξαίρετα και μεγάλα είναι τα επίθετα και οι τίτλοι του Τιμίου Προδρόμου, με τα οποία τα Ευαγγέλια κι Αυτός ο Χριστός μας τον αποκαλούν.

Η πρώτη λοιπόν ονομασία αυτού είναι «Υιός». «Μη φοβάσαι Ζαχαρία· διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ θα σου γεννήσει υιόν, και πολλοί θα χαρούν με την γέννησίν του». (Λουκ. 1, 13)
«Τη δε Ελισάβετ επλήσθη ο χρόνος του τεκείν αυτήν, και εγέννησεν υιόν». (Λουκ. 1, 57)

Η επόμενη είναι «Βρέφος». «Και εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής· και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν· ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.και πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; ιδού γαρ ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτά μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου». (Λουκ. 1, 41-44)

Άλλη ονομασία είναι «Παιδίον». «Και συ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση» (Λουκ. 1, 76). «Το δε παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι, και ην εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ». (Λουκ. 1, 80)
Ονομάσθηκε ακόμη και «Μέγας». «Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου, και οίνον και σίκερα ου μη πίη και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού». (Λουκ. 1, 15)

Και «Ιωάννης». «Και εγένετο εν τη ογδόη ημέρα ήλθον περιτεμείν το παιδίον, και εκάλουν αυτό επί τω ονόματι του πατρός αυτού Ζαχαρίαν. και αποκριθείσα η μήτηρ αυτού είπεν· ουχί, αλλά κληθήσεται Ιωάννης. Και Ζαχαρίας ο πατήρ αυτού αιτήσας πινακίδιον έγραψεν· Ιωάννης έσται το όνομα αυτού». (Λουκ. 1, 59-63)

Και φυσικά «Προφήτης». «Τι εξήλθετε εις την έρημον θεάσασθαι; προφήτην; Ναι λέγω υμίν, και περισσότερον προφήτου. Πάντες γαρ οι προφήται και ο νόμος έως Ιωάννου προεφήτευσαν». (Ματθ. 11 - 7,13)

Κατά έναν τρόπο όμως και το ''φαΐ '' είναι μια από τις βασικες αιτίες της Αδικίας.

Αύριο είναι του Προδρόμου και αυστηρή νηστεία, για νά τιμήσουμε το μαρτυριο του Ασκητή. Του Αγγέλου της Ερήμου.Λέγεται ότι '' δεν σταυρωσαν τα αυγά και το τυρί τον Χριστό, αλλά η προδοσία και η αχαριστία '' και άρα συνεπώς δεν χρειάζεται η νηστεία από τις τροφές. Κατά έναν τρόπο όμως και το ''φαΐ '' είναι μια από τις βασικες αιτίες της Αδικίας. Όχι το φαΐ καθ' εαυτό, γιατί είναι καθαρό, αλλά αυτό που αντιπροσωπεύει . 

 Κοιτάξτε, αυτοί που σταύρωσαν τον Χριστό, το έκαναν γιατί ξεβολεύτηκαν , γιατί ό,τι δίδαξε ο Χριστός ήταν ενάντια στην καλοπέραση, στην θωπεια του εαυτού και ότι γενικά αφορά μια ήρεμη συμβατική ζωή, χωρίς μεγάλες αποφάσεις, θυσίες και έλεος για τα βάσανα του κόσμου.Ήταν συγκλονιστικό το Ευαγγέλιο και επικίνδυνο για την τάξη και την ηθική. Γι' αυτό θέλησαν να Τον βγάλουν από την μέση, γιατί ξεβολεύτηκαν.

 Δείτε τον Πρόδρομο! Ζούσε στην ύπαιθρο, ήταν ντυμένος με απλά φυσικά ενδύματα, τα οποία του πρόσφερε η φύση και ο κύκλος της ζωής . Τρίχες που έπεφταν από καμήλα. Έτρωγε αυτοφυή φυτική τροφή , δηλαδή χωρίς να χαράξει ορια σε κάποιο κομμάτι γη, να την αποκτήσει, να την καλλιεργήσει, να μεριμνήσει, να συλλέξει τους καρπούς της. Έτρωγε και από το μέλι που ξεχείλιζε, που περίσσευε από τα άγρια μελισσια .

Αυτό που η Δύση Ακόμα Δεν Καταλαβαίνει: Το Πραγματικό Πυρήνα του Κομμουνισμού: Το Συστημικό Ψέμα

Η πλειοψηφία των ανθρώπων στη Δύση πιστεύει ότι κατανοεί τον κομμουνισμό. Φαντάζονται ουρές για ψωμί, γκουλάγκ, αποτυχημένα πενταετή σχέδια και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Το αντιμετωπίζουν ως μια ξεπερασμένη οικονομική θεωρία – ένα πείραμα που απέδειξε ότι η κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας δεν λειτουργεί. Υπόθεση κλειστή, η ιστορία προχώρησε.
Αυτή η παρεξήγηση μπορεί να είναι η πιο επικίνδυνη διανοητική αποτυχία της εποχής μας.

Ο κομμουνισμός δεν υπήρξε ποτέ πρωτίστως ένα οικονομικό σύστημα. Η οικονομία ήταν η επιφάνεια. Κάτω από αυτήν κρυβόταν κάτι πολύ πιο ύπουλο: μια ολική, συστημική, θεσμοθετημένη δέσμευση στο ψέμα. Όχι περιστασιακή ανηθικότητα. Όχι προπαγάνδα ή στρίψιμο της αλήθειας με την καθημερινή έννοια. Κάτι βαθύτερο – ένας πολιτισμικός πόλεμος ενάντια στην ίδια την αλήθεια, που διεξαγόταν μέσα από κάθε θεσμό, κάθε αίθουσα διδασκαλίας, κάθε εφημερίδα, κάθε συνομιλία, μέχρι που η ίδια η πραγματικότητα να γίνει διαπραγματεύσιμη και το ψέμα να γίνει ο αέρας που αναπνέουν οι άνθρωποι.

Οι Λέξεις που Μας Λείπουν
Η πολωνική γλώσσα, πλάθοντας δεκαετίες ζωής κάτω από αυτό το σύστημα, παρήγαγε λέξεις για αυτό το φαινόμενο που τα αγγλικά απλά δεν μπορούν να ανταγωνιστούν:
Zakłamanie [zah-kwah-MAH-nyeh] – μια κατάσταση ολικής, διαπεραστικής, κοινωνικά ενσωματωμένης ψευδούς, μια συνθήκη στην οποία ολόκληρη η κοινωνία είναι κορεσμένη με ψέματα τόσο βαθιά ώστε η αλήθεια να γίνει σχεδόν απρόσιτη.
Obłuda [ob-woo-dah] – μια βαθιά, επιδεικτική υποκρισία, το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που διακηρύσσεται και αυτό που πράγματι εφαρμόζεται, η μάσκα που φοριέται τόσο καιρό που αρχίζει να μοιάζει με πρόσωπο.

Παπασταύρος Τσάμης-Ο ιερέας που έθαψε το κεφάλι του Παύλου Μελά στο Πισοδέρι

Όταν ο Μελάς ανέβηκε στη Μακεδονία μαζί με τα άλλα μέλη της Επιτροπής κι ενώ πάσχιζε να μην αποκαλυφθεί και τον ανακαλέσουν στην Αθήνα:
“Ήρθε στο Ανταρτικό να καλωσορίσει την Επιτροπή ο Παπασταύρος, ο περίφημος εφημέριος Πισοδερίου. Είχεν αλληλογραφία με τον Μελά. Τον γνώριζε και προσωπικά. Δεν χωρούσε με αυτόν απόκρυψη. Κρατούσε στον ώμο ένα κοντό τουφέκι.

Αντί να τους πλησιάσει, στάθηκε ολόρθος αντίκρυ τους και άρχισε να τραγουδάει μ’ όλη τη δύναμη των πνευμόνων του το “Μαύρ’ είν’ η νύχτα στα βουνά” και το “Ω λυγηρόν και κοφτερόν σπαθί μου”. Διασκεύασε το τελευταίο και αντικατέστησε το “εσείς τον Τούρκο σφάξατε, τον Βούλγαρο σπαράξατε”. 

Ενθουσιάζονται όλοι και τον βοηθούν “εν χορώ”, γράφει ο Μελάς. Και ο Παπούλας, παρά την αρρώστια του, είπε με την “βαθιά και γλυκιά φωνή του” ένα ωραίο κλέφτικο τραγούδι. Ο Παπασταύρος χάρισε του Μελά ένα κομβολόι και έναν “ευρωπαϊκό σουγιά”. “Ήταν μεθυσμένος από ενθουσιασμό”, γράφει ο Μελάς.

Ύστερα όμως από δυο χρόνια έπεσε με δυο άλλους Πισοδερίτες σε παγίδα κομιτατζήδων, που τους ξεγέλασαν μ’ ένα ψεύτικο γράμμα, πως ήταν καινούριο Ελληνικό Αντάρτικο Σώμα. Ο Παπασταύρος στον ενθουσιασμό του δεν κάθισε να ψιλοκοσκινίσει την πρόσκληση.”

Το παραπάνω εξαιρετικό κι αγαπημένο μας απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο του Μακεδονομάχου και συγγραφέα Γεωργίου Μόδη “Μακεδονικές ιστορίες-Κρυψάνες”.
Τον Παπασταύρο Τσάμη σκότωσαν στις 27 Αυγούστου 1906-ήταν μόνο 36 χρονών. Οι περισσότεροι τον ξέρουμε από το γεγονός πως είναι ο ιερέας που έθαψε το κεφάλι του Παύλου Μελά στο Πισοδέρι

ΠΗΓΗ

«Αυτοί οι λεβέντες δεν φοβούνται να πεθάνουν και θα φοβηθώ εγώ;»

Η «γιαγιά της ΕΛΔΥΚ» που έμεινε στο στρατόπεδο και σκοτώθηκε μαζί με 33 στρατιώτες...

Η Καλλιόπη Αβραάμ ήταν 78 ετών. Καταγόταν από την Λάρνακα της Λαπήθου και μετά την πρώτη εισβολή βρέθηκε να ζει κοντά στην περιοχή που έγινε η μάχη της ΕΛΔΥΚ. Όταν της ζητήθηκε να εγκαταλείψει την περιοχή απάντησε: «Που να αφήσω τούτα τα παιδιά; Αυτοί οι λεβέντες δεν φοβούνται να πεθάνουν και θα φοβηθώ εγώ, η παλιόγρια;»...

Η Καλλιόπη Αβραάμ βοήθησε τους στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ που ονόμαζε παιδιά και εγγόνια της με κάθε τρόπο. Κουβαλούσε νερό και φαγητό ενώ δεν τους εγκατέλειψε ακόμη κι όταν οι στρατιώτες αποφάσισαν να μεταφερθούν στη Σχολή Γρηγορίου. Ακόμη κι εκεί, τους αγκάλιαζε προσπαθώντας να τους προστατέψει από τα συντρίμμια που προκαλούσαν οι βόμβες γύρω τους.

Μία βόμβα βρήκε τη Σχολή Γρηγορίου. Η γιαγιά της ΕΛΔΥΚ, πέθανε μαζί με τους 33 στρατιώτες και τάφηκε μαζί τους στο στρατιωτικό κοιμητήριο Λακατάμιας.

πηγή

Κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν σέβονται ούτε τον εαυτό τους ούτε τον ρόλο τους

 Κάποιοι νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί πήγαν να ορκιστούν με βερμούδα και πέδιλο και ο περιφερειακός διευθυντής τους έστειλε να αλλάξουν, πολύ ορθώς, για να ορκιστούν. Χαμός. Βγήκε και ένας συνδικαλιστής να διαμαρτυρηθεί, γιατί είχε ζέστη λέει και τι πράγματα είναι αυτά.

Δυστυχώς, πολυ δυστυχώς, αν και ευτυχώς από την άλλη δεν είναι πολλοί, κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν σέβονται ούτε τον εαυτό τους ούτε τον ρόλο τους. Εχω δει διάφορα στα σχολεία, τα οποία σχολιάζονται πολύ αρνητικά και από τα παιδιά. Μία ερχόταν στο σχολείο λες και είχε έρθει κατευθείαν από τα μπουζούκια, βάψιμο, τακούνι πλατφόρμα, τιγρέ μίνι φουστάνι. Έλεος. Άλλοι σκάνε σαν λέτσοι που μόλις γύρισαν απο το κάμπινγκ στη Γαύδο. Είναι πολύ λίγοι μεν, υπάρχουν δε. Και στα πανεπιστήμια. Μαντέψτε τι ψηφίζουν.

Οι δε μαθητές έχουν ξεφύγει. Σορτσάκια, νύχι, σκισμένο παντελόνι, μακιγιάζ, διαφανείς μπλούζες, ντεκολτέ στο γόνατο, τατουάζ, σκουλαρίκια μύτες, χείλη, μπλε, πράσινα, ο,τι να ναι μαλλιά. Καποια σχολεία, ανάλογα τον διευθυντή, κάτι θα πουν. Τα περισσότερα δεν θα πουν τίποτα.

Και κάπως έτσι κανείς δεν θα μάθει ότι δεν είναι όλες οι περιστάσεις οι ίδιες, ότι δεν είναι όλοι οι χώροι οι ίδιοι, ότι το σχολείο το σεβόμαστε, δεν ντυνόμαστε ούτε λες και είμαστε στην παραλία, ούτε λες και είμαστε για βραδινή έξοδο στα μπουζούκια.

Είναι προφανές ότι τελικά πρέπει να μπει κανονισμός σε αυτό το θέμα και να τελειώνει αυτή η σουργελοποίηση του σχολείου. Τον σεβασμό τον μαθαίνουμε από μικροί. Και αν το σπίτι αδυνατεί να μας τον μάθει, επιβάλλεται να μας τον μαθαίνει το σχολείο. Και για να μας το μάθει το σχολείο οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να είναι παράδειγμα. Προς μίμηση, όχι προς αποφυγή. Και η εμφάνιση τους είναι η αρχή. Δεν είπαμε να κάνουν μοντελινγκ. Αλλά ας μην είναι και εκτός τόπου και χρόνου σε ντύσιμο και συμπεριφορά.

Ελένη Παπαδοπούλου

Η ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΑΦΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821 ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ Ε΄

Την Μεγάλην Δευτέραν του 1821, τρεις ώρας μετά το μεσονύκτιον, εν ω άπαντες οι εν τω Πατριαρχείω εκοιμώντο, ο Πατριάρχης κατήρχετο την κλίμακα, φέρων εις χείρας κλείδα και υπό των αγίων συνοδικών, των Μητροπολιτών Καισαρείας, Δέρκων, Εφέσου, Χαλκηδόνος, Νικομηδείας και Νικαίας ακολουθούμενος. Κατελθών εις την αυλήν του μεγάρου διηυθύνθη προς την θύραν του Πατριαρχικού ναού και ήνοιξεν αυτήν. Αφού δε πάντες εισήλθον, εκλείδωσεν αυτήν ένδοθεν. Θεία γαλήνη εκράτη εν τω ναώ.
Ουδέν άλλο φως έλαμπεν εν αυτώ ειμή το αμυδρόν ακοίμητον της κανδήλας της προ του Εσταυρωμένου και το της όπισθεν του αρτοφορείου της Αγίας Τραπέζης.
Η σιγή, το τρέμων φως των δύο κανδήλων, η μαρμαρυγή των αγίων εικόνων, αίτινες εφαίνοντο κινούμενοι υπό το ασθενές των κανδήλων φως, το σοβαρόν και ιεροπρεπές της Εκκλησίας, η παρουσία επτά ρασοφόρων, των επισημοτέρων ποιμένων της Ανατολικής Ποίμνης, παρίστων θέαμα εξαίσιον και απερίγραπτον.

- Άγιοι αδελφοί και συλλειτουργοί, είπε προς αυτούς ο Πατριάρχης, προχωρήσαντας μέχρι των αγίων θυρών του ιερού βήματος, ένθα συνετάχθησαν εις κύκλον, έχοντες αυτόν εν τω μέσω, ιδού συνήλθομεν, εν τω ναώ του Θεού. Ουδείς άλλος μας βλέπει ειμή ο ακοίμητος αυτού οφθαλμός και ουδέν άλλο ους μας ακούει ειμή το ους το κλίνοντος αυτό εις τας δεήσεις και των δικαίων και των αμαρτωλών. Προ μικρού απηυθύναμεν αφορισμόν ακούσιον κατά των επαναστατών αδελφών ημών χριστιανών, των υπέρ Πίστεως και Πατρίδος υπό την σημαίαν του Σταυρού μαχομένων.
Ο Σωτήρ ημων ενετείλατο ημίν το «εύχεσθαι και μη καταράσθε», ημείς δε κατηράσθημεν έργον άγιον, πράξιν θείου μαρτυρίου, θυμάτων ιερών υπέρ της πίστεως του Χριστού προσφερθέντων εις ολοκαύτωσιν.

Όταν η αγάπη εν Χριστω, γίνεται πράξη…

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο άνθρωπος δοκιμάζεται τόσο βαθιά, που ακόμη και το να απλώσει το χέρι του και να πει «βοήθησέ με» γίνεται δύσκολο.
Κι όμως… ο Θεός, μέσα στις πιο σκοτεινές μας ώρες, στέλνει ανθρώπους που γίνονται στήριγμα, παρηγοριά και φως.
Θέλω από τα βάθη της καρδιάς μου να ευχαριστήσω το Πατερα Γεωργιο που οταν ενημερώθηκε για τον αγώνα και τις δυσκολίες της οικογένειάς μου στάθηκε δίπλα μας με αγάπη και ανιδιοτέλεια....
Η έκκλησή του για βοήθεια δεν ήταν λόγια στον αέρα. Ήταν μια πράξη αγάπης για ανθρώπους που δοκιμάζονται και προσπαθούν καθημερινά να σταθούν όρθιοι.Ηταν το άπλωμα ενός χεριού σε μια οικογενεια που προσπαθεί με όσες δυναμεις της απέμειναν επειτα απο ατελείωτες δοκιμασίες να σταθει ορθια....
Ίσως χρειάζεται να πω λίγα λογια για την επίπονη ιστορία που βρίσκεται πίσω απο αυτή την εκκληση....σε ολους εσάς που δεν γνωρίζετε όσα έχουν προηγηθεί....
Πριν από αρκετά χρόνια, η οικογένειά μας βρέθηκε μπροστά σε μια πολύ σοβαρή δοκιμασία με την υγεία του γιου μας, ύστερα από ένα ιατρικό λάθος που άλλαξε για πάντα τη ζωή του, αφήνοντάς τον με μόνιμη αναπηρία.»
. Για να μπορέσουμε τότε να αντιμετωπίσουμε τις ανάγκες του και να σταθούμε δίπλα του όπως κάθε γονιός θα έκανε, αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε σε δανεισμό.
Τα χρόνια πέρασαν, όμως οι οικονομικές υποχρεώσεις έμειναν και έγιναν ένας βαρύς σταυρός που κουβαλάμε μέχρι σήμερα. Οι οφειλές έχουν περάσει πλέον σε funds και βρισκόμαστε αντιμέτωποι ακόμη και με τον κίνδυνο κατασχέσεων, με φόβο να χάσουμε ακόμη και το μοναδικό μεταφορικό μέσο που διαθέτει η οικογένειά μας,για τις μετακινήσεις του....
το αυτοκίνητό μας....
Κι ενώ παλεύουμε με όλα αυτά, η ζωή μάς έφερε κι άλλες δοκιμασίες.
Κι εγώ η ίδια δίνω τη δική μου δύσκολη μάχη με τον καρκίνο του μαστου με λεμφαδενικο καθαρισμο κι ενα υπολειτουργικο χερι, προσπαθώντας ταυτόχρονα να έχω τη δύναμη να φροντίζω δύο παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας.
Και δίπλα μου βρίσκεται ο σύζυγός μου, που σηκώνει κι εκείνος τον δικό του σταυρό, με τις δικές του δυσκολίες και δοκιμασίες.
Δεν είναι εύκολο να τα γράφω αυτά. Δεν τα γράφω για να προκαλέσω λύπηση. Τα γράφω γιατί ίσως κάποιοι βλέπουν μόνο μια έκκληση για βοήθεια, χωρίς να γνωρίζουν την ιστορία που υπάρχει πίσω της.
Πίσω από αυτή την έκκληση υπάρχει μια οικογένεια που εδώ και χρόνια προσπαθεί να κρατηθεί όρθια.
Υπάρχει μια μάνα που παλεύει με τη δική της ασθένεια και ταυτόχρονα προσπαθεί να είναι δυνατή για τα παιδιά της.
Υπάρχουν παιδιά που χρειάζονται φροντίδα.
Υπάρχει ένας πατέρας που αγωνίζεται να στηρίξει την οικογένειά του, ενώ κουβαλά κι εκείνος τον δικό του σταυρό.
Και υπάρχει μια οικογένεια που, παρά όλα όσα έχουν συμβεί, δεν έπαψε να ελπίζει στον Θεό και στους ανθρώπους.
Κατανοώ πως κάποιοι μπορεί να έχουν απορίες ή επιφυλάξεις. Δεν κρατώ καμία πικρία....αλλα τους κατανοώ...
Για όσους θέλουν να ρωτήσουν, να ενημερωθούν ή να επικοινωνήσουν μαζί μου προσωπικά, αφήνω το email μου:anastasiapapa685@gmail.com
Και για όσους, πέρα από μια προσευχή και μια καλή κουβέντα, επιθυμούν να μας στηρίξουν έμπρακτα, παραθέτω και πάλι, με διακριτικότητα και χωρίς καμία πίεση, τους λογαριασμούς...


ΑΡ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ...079/628203-25.. IBAN GR7801100790000007962820325 ...(BIC) ETHNGRAA... ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ...
Papanastasiou Anastasia

Αρ λογαρ.5027-072172-420
IBANGR40 0172 0270 0050 2707 2172 420 BIC:PIRBGRAA
Papanastasiou Anastasia


Όποιος μπορεί και το επιθυμεί, ας προσφέρει ό,τι αντέχει η καρδιά και η

Η Οσία Μανέφα του Γκόμελ

Η Οσία Μανέφα (κατά κόσμον Μαρία Βλαντιμίροβνα Σκοπίτσεβα) γεννήθηκε το 1918 και έζησε στο Γκόμελ. 

Αντιμετώπισε σοβαρά κινητικά προβλήματα πάσχοντας από εγκεφαλική παράλυση, αλλά η ακλόνητη πίστη της, η υπομονή της και η αγάπη της για τον συνάνθρωπο την ανέδειξαν σε παρηγορήτρια των πιστών, προσφέροντας πνευματική καθοδήγηση και θεραπεία παρά τους διωγμούς της εποχής. 

Η μητέρα της την σήκωνε την πλάτη της και την έπαιρνε κάθε Κυριακή και σε όλες τις μεγάλες γιορτές στην Εκκλησία.Εκάρη μοναχή από τον Όσιο Μακάριο,έναν από τους τελευταίους στάρετς της Όπτινα.

Είχε το προορατικό χάρισμα και το χάρισμα της διακρίσεως και του εκδιωγμού των διαμόνων.Εκοιμήθη στις 25 Φεβρουαρίου 1984.

Τα ιερά λείψανά της βρέθηκαν στις 11 Αυγούστου 2006 και φυλάσσονται στον Καθεδρικό Ναό Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Γκόμελ της Λευκορωσίας.Έναν χρόνο αργότερα έγινε η αγιοκατάταξή της

https://sp.sb.by/manefa

Ο π. Γεώργιος επανελάμβανε την φράση: «ο Θεός να σας συγχωρήσει», κάτι που εξαγρίωνε τους συμμορίτες

Ο π. Γεώργιος Λαθουράς γεννήθηκε στο Καλέντζι Ευβοίας το 1890. Ήταν γιος Ιερέως. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Κριεζών και έπειτα στο Ελληνικό Σχολείο Αλιβερίου, όπου εγκατεστάθηκε με την οικογένειά του. Ύστερα, πήγε στην Αθήνα, όπου παρηκολούθησε μαθήματα Βυζαντινής Μουσικής. Το 1918, αφού τελείωσε την θητεία του στο Πολεμικό Ναυτικό, χειροτονήθηκε Ιερέας και τοποθετήθηκε ως εφημέριος στο Ζαπάντι Ευβοίας. Το 1919, μετετέθη στο Καλέντζιο, όπου διεδέχθηκε τον πατέρα του στὰ εφημεριακά του καθήκοντα και συγχρόνως υπηρέτησε ως γραμματοδιδάσκαλος. Μετά από είκοσι έτη, τοποθετήθηκε ως εφημέριος στην ενορία Καρέβου του Αλιβερίου.

Στα τέλη Μαΐου 1944, όταν βρισκόταν με τον γιο του στο χωράφι, εμφανίστηκαν αντάρτες του Ε.Λ.Α.Σ. και τους κάλεσαν να τους ακολουθήσουν. Στον δρόμο, με υποσχέσεις και απειλές παρότρυναν τον π. Γεώργιο να ασπασθεί τις αρχές του Κομμουνισμού και να βοηθήσει στην επικράτησή του. Εκείνος όμως, ηρνείτο και τους ήλεγχε. Γι αυτό τον λόγο τον βασάνιζαν. Κατά την διάρκεια του μαρτυρίου του, ο π. Γεώργιος επανελάμβανε την φράση: «ο Θεός να σας συγχωρήσει», κάτι που εξαγρίωνε τους συμμορίτες τόσο ώστε τρύπησαν το κρανίο με ξιφολόγχη για να κάνουν να τους βρίσει και να βρουν αφορμή να τον βασανίσουν σκληρότερα.

Στις 25 Αυγούστου 1944, τον οδήγησαν στη χαράδρα Στρογγυλή Λάκκα, στο χωριό Κούτρολο Μετοχίου και, όταν έφθασαν σε ένα έρημο μέρος, ανάγκασαν τον π. Γεώργιο να σκάψει ο ίδιος τον τάφο του. Έπειτα, τον κατακρεούργησαν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο.

Οι ενορίτες του βρήκαν και έθαψαν με ευλάβεια το λείψανό του. Σε ενάμισι χρόνο, όταν έγινε η ανακομιδή των οστών του από την οικογένειά του, βρέθηκε ένα σημειωματάριο πάνω του, όπου είχε σημειώσει τις ημερομηνίες και τα χωριά, στα οποία τον είχαν σύρει οι συμμορίτες

πηγή

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ Βαρσανούφιος! Αυτός ήταν ο Ορθόδοξος μοναχός που δολοφόνησε στη Λαύρα η σιωνιστική χούντα του Ζελένσκι!!

Ουκρανός Ορθόδοξος Μοναχός δολοφονήθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (UOC) της Ιεράς Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σβιατογκόρσκ Λαύρας.

Το όνομα του μοναχού ήταν Βαρσανούφιος. Το πιστοποιητικό θανάτου του Περιφερειακού Γραφείου Ιατροδικαστικής Εξέτασης του Ντόνετσκ αναφέρει ότι η αιτία θανάτου ήταν πυροβολισμός στο κεφάλι.
Ήταν η χαριστική βολή. Αιωνία η μνήμη. Ουκρανός Ορθόδοξος Μοναχός δολοφονήθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (UOC) της Ιεράς Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σβιατογκόρσκ Λαύρας.
Συνέβη στις 23 Αυγούστου 2026. Μαχαιρώθηκε μαζί με δύο άλλους μοναχούς, όπως ήταν η αρχική αναφορά. Ο δόκιμος μοναχός που επέζησε είπε ότι επρόκειτο για άγνωστη ομάδα τριών ανδρών με στρατιωτικές στολές.

Τα τελευταία λόγια του μοναχού αναφέρονται: «Δόξα τω Κυρίω Ιησού Χριστώ, είμαι μοναχός».
Νεομάρτυρας Ιερομάρτυρας…τον δολοφόνησε η σιωνιστική χούντα του Ζελένσκι..

Κερκύρας Νεκτάριος: Οι δεσμοί των ορθόδοξων λαών δεν μπορούν να διαγραφούν για γεωπολιτικούς λόγους

Απόλογισμός του συνεχιζόμενου ιερού προσκυνήματος της δεξιάς χειρός του Αγίου Σπυρίδωνος στη Ρωσία

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου

Καθώς επιστρέψαμε στην Ελλάδα, έχοντας μεταφέρει στη Ρωσία το σεπτό λείψανο της δεξιάς χειρός του Αγίου και θαυματουργού Σπυρίδωνος προς προσκύνηση υπό του ευλαβούς ρωσικού λαού, θεωρούμε απαραίτητο να καταγράψουμε, εν είδει πρώτου απολογισμού, κάποιες σκέψεις και εντυπώσεις μας, αλλά και να δώσουμε κάποιες αναγκαίες, κατά την κρίση μας, διευκρινίσεις στα όσα πληροφορηθήκαμε ότι διημείφθησαν τις προηγούμενες ημέρες και δημοσιεύθηκαν, άλλοτε από καλή προαίρεση, άλλοτε από άγνοια, άλλοτε από κακοπιστία και εμπαθή διάθεση, την οποία ως Επίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και συγχωρούμε και προσπερνούμε.

1. Η πρόσκληση που λάβαμε από την Εκκλησία της Ρωσίας την 10η Ιανουαρίου 2026 ήτο αρχικά για προσκυνηματική μεταφορά του ιερού λειψάνου για την Μητρόπολη Αστάνας και Καζακστάν από 14ης έως 30ής Σεπτεμβρίου 2026. Για τον λόγο αυτό αποστείλαμε σχετικό έγγραφο προς την προϊσταμένη μας αρχή, την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, στις 24 Μαρτίου 2026. Η μεταφορά εγκρίθηκε δι’ εγγράφου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος την 5η Μαΐου 2026.

Στις 22 Ιουνίου 2026 εστάλη από την Εκκλησία της Ρωσίας νέα επιστολή, διά της οποίας, ύστερα από προφορική επικοινωνία που είχε προηγηθεί, ζητείται και εγκρίνεται από τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. κ. Κύριλλο η μεταφορά του ιερού λειψάνου από 17ης Αυγούστου έως 17ης Σεπτεμβρίου 2026 και για την Μόσχα και για άλλες περιοχές της Ρωσίας. Για τον λόγο αυτό υποβάλαμε νέο αίτημα προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος την 26η Ιουνίου 2026, ζητώντας την άδεια και την έγκριση της προϊσταμένης μας αρχής, η οποία μας εδόθη δι’ εγγράφου την 1η Ιουλίου 2026.

Κληρικοί, πανηγύρεις και χορός: τι λένε πραγματικά οι ιεροί Κανόνες

Η συζήτηση για τη συμμετοχή κληρικών σε πανηγύρεις, ιδίως κατά τους θερινούς μήνες, όταν τιμώνται άγιοι ή η Υπεραγία Θεοτόκος, χρειάζεται σοβαρότητα, ορθή ερμηνεία των ιερών Κανόνων και ποιμαντική διάκριση. Συχνά προβάλλεται η άποψη ότι «οι ιεροί Κανόνες απαγορεύουν γενικώς στους κληρικούς να χορεύουν σε κάθε πανηγύρι». Άλλοτε μάλιστα γίνεται επίκληση Αποστολικών Κανόνων, Κανόνων της Συνόδου της Λαοδικείας και Κανόνων της Καρθαγένης με τρόπο γενικό, χωρίς να εξετάζεται το ακριβές περιεχόμενό τους.

Το θέμα, όμως, δεν λύνεται με αφοριστικά συνθήματα. Οι Κανόνες της Εκκλησίας δεν είναι απλές απαγορευτικές διατάξεις αποκομμένες από το εκκλησιαστικό ήθος. Είναι ποιμαντικοί κανόνες θεραπείας, ευταξίας και προστασίας του εκκλησιαστικού σώματος. Γι’ αυτό πρέπει να διαβάζονται κυρίως σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων που τους θέσπισαν.

Το Kανονικό πλαίσιο
Οι βασικοί Κανόνες που σχετίζονται με το θέμα είναι κυρίως οι 53ος, 54ος και 55ος της Συνόδου της Λαοδικείας, καθώς και οι συγγενείς διατάξεις της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου.
Ο 53ος Κανών της Λαοδικείας λέγει:
«Οὐ δεῖ Χριστιανούς εἰς γάμους ἀπερχομένους βαλλίζειν ἢ ὀρχεῖσθαι, ἀλλὰ σεμνῶς δειπνεῖν ἢ ἀριστᾷν, ὡς πρέπει Χριστιανοῖς».
Δηλαδή: οι Χριστιανοί, όταν πηγαίνουν σε γάμους, δεν πρέπει να θορυβούν ή να χορεύουν με τρόπο ανάρμοστο, αλλά να δειπνούν ή να γευματίζουν με σεμνότητα, όπως αρμόζει σε Χριστιανούς.
Ο 54ος Κανών της Λαοδικείας ορίζει ότι οι κληρικοί δεν πρέπει να παρακολουθούν άσεμνα θεάματα σε γάμους ή δείπνα, αλλά πριν εισέλθουν οι ηθοποιοί, να σηκώνονται και να αποχωρούν.
Ο 55ος Κανών της Λαοδικείας απαγορεύει σε κληρικούς και λαϊκούς να οργανώνουν συμπόσια «ἐκ συμβολῆς», δηλαδή συνεστιάσεις που είχαν χαρακτήρα ασύδοτης ευωχίας ή πόσεως.

Το Θαύμα.Το Ιερόν Μανδήλιον και ο Άγιος Γέροντας Παύλος Νικηταράς.

Την ημέρα εορτής του Αγίου και Ιερού Μανδηλίου, θυμάμαι χαρακτηριστικά, όταν επισκέφτηκα για πρώτη φορά το ιερό νησί της Πάτμου, αρχές της δεκαετίας του 1990. Θυμάμαι τον ευθυτενή και αγιασμένο Κυπάρισσό της, τον Γέροντα Παύλο Νικηταρά να διηγείται με την γλώσσα της καλλιεργημένης καρδιάς Του, τήν χαρακτηριστική και συγκινητική ιστορία της νεώτερης εικόνας τοῦ Ἁγίου Μανδηλίου (τέλη 18ου – ἀρχές 19ου αἰ.), η οποία δωρήθηκε στήν Μεγάλη Γεραρά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου .
Η ιστορία πέρα από τήν βαρύτητα του γεγονότος έχει βασικό συντελεστή τον ίδιο τον Άγιο Γέροντα, ο οποίος ήταν Μάρτυς του Θαύματος και το ανέδειξε.
Ἡ εικόνα ανήκε στην οικογένεια της Ειρήνης Κουντούρη. Ο σύζυγός της ο Γεράσιμος Κουντούρης ήταν ξενιτεμένος στην Αμερική και εργάζονταν σε πολύ δύσκολους καιρούς.
Ἡ φτωχή μητέρα, προκειμένου νά ζήσει τήν οἰκογένειά της, ἀποφάσισε νά πωλήσει τήν εικόνα αυτή σέ αρχαιολόγο έναντι μεγάλης αμοιβής καί έλαβε ως προκαταβολή τό μισό τίμημα, πού ήταν 50 χρυσές λίρες Ἀγγλίας.

66 χρόνια από την πρώτη επίσκεψη των συγγενών, στους τάφους των νεκρών τους στα ''Φυλακισμένα Μνήματα''.

Συμπληρώνονται σήμερα, εξήντα έξι χρόνια από την πρώτη επίσκεψη των συγγενών, στους τάφους των νεκρών τους στα ''Φυλακισμένα Μνήματα''.
Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι συγκλονιστική. Εμφανίζει τα μέλη της οικογένειας του ήρωα Ανδρέα Παναγίδη, πάνω από τον τάφο του, κατά την πρώτη τους επίσκεψη στα Φυλακισμένα Μνήματα. Τα παιδιά του Αριστείδης (τεσσάρων ετών), Δέσποινα (δύο ετών), Αυγή (ενός έτους), η μητέρα τους και οι θείες τους. Ένα από τα μικρά παιδιά, αφού άφησε τα λουλούδια στον τάφο του πατέρα του, έψαχνε να τον βρει, σκάβοντας το χώμα με το χέρι του.

πηγή

Αν ερχόταν σήμερα ο Κοσμάς ο Αιτωλός, θα έφτιαχνε πρώτα σχολείο ή εκκλησία;

  Η ερώτηση ακούγεται προκλητική μόνο επειδή έχουμε εκ των υστέρων διαχωρίσει όσα μέσα στη δική του σκέψη παρέμεναν οργανικά αδιαίρετα. Πίστη και γνώση, σωτηρία και παιδεία, εκκλησιαστική μαρτυρία και κοινωνική χειραφέτηση δεν αποτελούσαν για τον Κοσμά παράλληλες περιοχές ανθρώπινης δραστηριότητας. Ανήκαν στην ίδια διαδικασία συγκρότησης του προσώπου. Γεννημένος το 1714 στο Μέγα Δένδρο της Αιτωλίας, ο Κωνσταντίνος, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, μορφώθηκε, φοίτησε στην Αθωνιάδα, εκάρη μοναχός στη Μονή Φιλοθέου και χειροτονήθηκε ιερέας.
Θα μπορούσε να είχε παραμείνει εκεί, μέσα στην ασφάλεια μιας ζωής αφιερωμένης στην προσευχή και στη μοναστική άσκηση.
Δεν παρέμεινε.
Η μοναχική αναχώρηση μεταστράφηκε σε ιεραποστολική έξοδο.
Με εκκλησιαστική ευλογία άρχισε τις μεγάλες περιοδείες του σε περιοχές της σημερινής Ελλάδας και των Βαλκανίων, μέσα σε έναν κόσμο στον οποίο η θρησκευτική, γλωσσική και μορφωτική συνοχή των ορθόδοξων πληθυσμών κάθε άλλο παρά αυτονόητη ήταν.
Το συναξάρι του, επομένως, αρχίζει να αποκτά νόημα ακριβώς όταν παύει να είναι απλώς βιογραφία.

Η πρώτη πράξη αυτής της εξόδου είναι ήδη μια έμμεση κρίση της σημερινής Εκκλησίας. Ο Κοσμάς δεν περιμένει τον λαό να επιστρέψει. Μετακινείται ο ίδιος προς τον λαό.
Η κίνηση αυτή είναι πολύ περισσότερο από ποιμαντική μέθοδος.
Εγγράφεται στην ίδια τη λογική της Ενανθρωπήσεως, ενός Θεού που δεν αξιώνει από τον άνθρωπο να καλύψει πρώτος την απόσταση που τον χωρίζει από Αυτόν, αλλά εισέρχεται ο ίδιος στην ανθρώπινη συνθήκη.
Γι’ αυτό η διαρκής σημερινή διαπίστωση ότι «η νεολαία απομακρύνθηκε από την Εκκλησία» παραμένει θεολογικά ανεπαρκής όσο δεν συνοδεύεται από το αντίστροφο ερώτημα: πόσο πλησίασε η Εκκλησία τη νεολαία;
Όχι πόσες νεανικές συνάξεις οργάνωσε, αλλά πόσο βαθιά εισήλθε στον κόσμο των νέων, στη γλώσσα τους, στην ψηφιακή συγκρότηση της επιθυμίας τους, στην επισφάλεια της ενηλικίωσής τους, στη μοναξιά που μπορεί να συνυπάρχει με την αδιάκοπη συνδεσιμότητα, στη δυσκολία τους να φανταστούν το μέλλον ως υπόσχεση και όχι ως απειλή.

Ο Κοσμάς δεν ζητούσε από τον άνθρωπο να γίνει πρώτα κατανοητός από την Εκκλησία.
Απαιτούσε από την Εκκλησία να μάθει να τον συναντά.
Και όταν τον συναντούσε, ζητούσε σχολεία.

Κ.Κ.Ε.«Το κόμμα του λαού»!!!

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΝΑΟΥΣΑ 1949).

Φωτογραφία της 16-01-1949 η οποία εμφανίζει την ολοκληρωτική καταστροφή των νηματουργείων «ΚΥΡΤΣΗ-ΚΟΚΚΙΝΟΥ» της πόλης της Νάουσας από τους κομμουνιστές του ‘’ΔΣΕ’’, κατά την περίοδο της κατάληψης της πόλης από τους ίδιους από την 11 έως 15-1-1949. Η καταστροφή όλων των εργοστασίων από τους συμμορίτες του ΄΄ΔΣΕ’’ είχε προκαλέσει αλγεινή εντύπωση ακόμη και στους απλούς συμμορίτες του ‘’ΔΣΕ’’, οι οποίοι όταν εξέφρασαν την απορία στον Πολιτικό Επίτροπο Νίκο Μπελογιάννη γιατί εμείς ως κομμουνιστές καταστρέφουμε τα εργοστάσια, όταν αυτό θα επιφέρει την ανεργία σε όλους τους εργαζόμενους, ο Μπελογιάννης εντελώς κυνικά τους απάντησε, πως αυτός είναι ένας λόγος για να τους αναγκάσουμε να ανέβουν μαζί μας στο βουνό.

Σύμφωνα με τις επίσημες εκθέσεις των κρατικών αρχών και τις καταγραφές τοπικών ιστορικών, ο ΔΣΕ αποχώρησε από τη Νάουσα οδηγώντας προς το βουνό (Βέρμιο) περίπου 600 έως 1.000 άτομα από τον τοπικό πληθυσμό.

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΣΥΛΛΙΓΝΑΚΗΣ Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 21 Αυγούστου 1944

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΣΥΛΛΙΓΝΑΚΗΣ

Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 21 Αυγούστου 1944 στις φυλακές της Αγιάς Χανίων ο Ηγούμενος της Μονής Τοπλού Γεννάδιος, κατά κόσμον Γεώργιος Στεφ. Συλλιγνάκης.

Ο Ηγούμενος Γεννάδιος (κατά κόσμον Γεώργιος Συλλιγνάκης), γεννήθηκε στη Σφάκα Σητείας το 1896. Ήταν παιδί πολυμελούς οικογένειας, του Στεφάνου και της Μαρίας Συλλιγνάκη και είχε άλλα επτά αδέλφια, τη Δέσποινα, την Καλλιόπη, τη Θεόκλητη, το Μανώλη, το Μιχάλη, το Λάμπρο και το Γιάννη. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο σχολείο του χωριού και ακολούθως έμεινε με την οικογένειά του στο χωριό μέχρι την ηλικία των 18 ετών οπότε και έφυγε για να γίνει Μοναχός στο ιστορικό μοναστήρι Τοπλού Σητείας.

Σε ηλικία 24 ετών χειροτονήθηκε διάκονος από τον Επίσκοπο Ιεροσητείας Αμβρόσιο Σφακιανάκη, με το όνομα Γεννάδιος.

Παρέμεινε κοντά στον Επίσκοπο πέντε χρόνια και στη συνέχεια παρείχε εκκλησιαστική υπηρεσία ως ιερέας σε διάφορα χωριά της περιοχής Τοπλού και Σητείας και ακολούθως χειροτονήθηκε ηγούμενος της Μονής.

Δραστήριος και εργατικός καθώς ήταν κατόρθωσε με τις ενέργειές του να αυξήσει την παραγωγικότητα των εκτάσεων της Μονής και να παρέχει βοήθεια σε όλους τους απόρους και φτωχούς οικογενειάρχες της περιοχής που έβρισκαν καταφύγιο στην πλούσια Μονή και στην ευσπλαχνία του Ηγουμένου.

Η μεγάλη φυσιογνωμία του Ηγουμένου Γενναδίου αναδείχθηκε κατά την περίοδο του αγώνα του ελληνικού λαού κατά των δυνάμεων κατοχής την περίοδο 1940 - 44.
Την περίοδο αυτή ο Ηγούμενος Γεννάδιος ήταν επικεφαλής αντιστασιακής ομάδας με έδρα τη Μονή Τοπλού και μέλη αρκετούς κατοίκους της περιοχής αλλά και τους μοναχούς του μοναστηριού.

Η αντιστασιακή ομάδα του Ηγουμένου ήταν εφοδιασμένη με ασύρματο και κατάφερνε να έχει επικοινωνία με τις εθνικές αντιστασιακές δυνάμεις και με τους συμμάχους στη Μέση Ανατολή, ώστε να εφοδιάζεται με πολεμοφόδια, τρόφιμα, όπλα κλπ και να τροφοδοτεί τους άνδρες της αντιστασιακής οργάνωσης αλλά και να προξενούν σαμποτάζ στις κατοχικές δυνάμεις των Ιταλών και των Γερμανών. Φλογερός πατριώτης, λεβέντης στην κορμοστασιά ο Γεννάδιος θέρμαινε τις ψυχές των συνεργατών του και συντόνιζε τη λειτουργία της οργάνωσης η οποία είχε καταφέρει σημαντικές δολιοφθορές στους κατακτητές.

Κρατώντας τα ιερά λείψανα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού...

Υπάρχουν στιγμές που δεν ανήκουν πια στην Ιστορία, αλλά στη μνήμη του Θεού. Μια τέτοια στιγμή αποτυπώνεται σ’ αυτή τη φωτογραφία: δύο ιεράρχες, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος και ο τότε Σιναΐτης και μετέπειτα Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Δημήτριος, κρατούν στα χέρια τους τα ιερά λείψανα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

 Δεν κρατούν μόνο ένα κιβώτιο. Κρατούν την ίδια τη Ρωμιοσύνη που δεν δαμάζεται, τη μνήμη του Ευαγγελίου που περπάτησε στα βουνά και στα ποτάμια της Ηπείρου και ξύπνησε λαούς από τη λήθη...

πηγή

῎Αν ἔλθη στήν ἀκολουθία μας κάποιος ξένος ἀδελφός...

῎Αν ἔλθη στὴν ἀκολουθία μας κάποιος ξένος ἀδελφός, ἐμεῖς πρέπει νὰ τοῦ παραχωρήσουμε τὴν καλύτερη θέσι καὶ μάλιστα στὸ ἀναλόγιο, γιὰ νὰ ψάλη.Καὶ ἂν τύχη νὰ κάνη λάθος στὸν ἦχο τῆς ἡμέρας, ἂν δηλαδὴ πάρη τὸν πλάγιο τέταρτο ἢ τὸν τρίτο ἀντὶ γιὰ τὸν τέταρτο, ἐσὺ ποὺ θὰ εἶσαι στὸν ἀριστερὸ χορὸ νὰ μὴ τὸν διορθώσης καὶ τὸν προσβάλης, ἕως ὅτου μόνος του τὸ καταλάβει.
Η αγάπη η τιμή καί ο σεβασμός είναι σπουδαιότερα από τόν ήχο.

π. Ιωακείμ Αγιαννανίτης

πηγή

«Γέρο-Πανάρετε, ακολούθησε με..»!

Διηγείται ο π. Βασίλειος των Ιωασαφαίων.

Στην Μονή Παντοκράτορας υπήρχε ένας απλούστατος γέροντας, αγράμματος αλλά πολύ καλόκαρδος, ο π. Πανάρετος, τον προλάβαμε και μείς. Αυτός έκανε τον ταχυδρόμο του Μοναστηρίου.
Του είχε αναθέσει το Μοναστήρι να έρχεται εδώ στις Καρυές να παίρνει το ταχυδρομείο και να το πηγαίνει στο Μοναστήρι.
Μάλιστα, για να τον πειράξουνε λίγο, για να γελάν οι πατέρες εκεί πέρα -ο π. Ευθύμιος και άλλοι προϊστάμενοι-, του αγοράσανε μια ντουντούκα, όπως είχανε οι παλιοί ταχυδρόμοι. «Ντούουου!», φυσούσε και σφύριζε.
Του είπαν:«Όταν θα έρχεσαι πάνω στον Σταυρό, απ’ οπού φαίνεται το μοναστήρι, θα σφυρίζεις, να ακούμε ότι έρχεσαι».

Αυτός όμως είχε τέτοια παιδική ψυχή, πού έκανε τόσο μεγάλη χαρά, σαν να του είχαν δώσει το πιο πολύτιμο πράγμα, επειδή είχε πολλή απλότητα· σαν παιδί ήτανε.
Μια μέρα του λέει ένας αδελφός της Μονής, ο γέρο-Παρθένιος απ’ την Πάρο:
«Σε παρακαλώ, πάτερ Πανάρετε, τώρα πού ανεβαίνεις στις Καρυές, επειδή έχω γρίπη, πάρε μου λίγα πορτοκάλια από τον Ταλέα να φάω, γιατί με ταλαιπωρεί τώρα λίγες μέρες η ίωση αυτή· για να δυναμώσει ο οργανισμός μου.

Έφθασε στις Καρυές. Όμως, σαν άνθρωπος και αυτός, ξέχασε να πάρει τα πορτοκάλια. Πήρε το ταχυδρομείο και επέστρεψε. Όταν όμως πλησίασε στο Μοναστήρι, το θυμήθηκε, αφού όμως είχε σφυρίξει όταν έφτασε στο ύψωμα απ’ οπού φαίνεται το Μοναστήρι.

Η πληρωμή η δική μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας...

«Ήρθα στο χωριό σας και σας κήρυξα. Δίκαιο είναι λοιπόν να με πληρώσετε για τον κόπο μου. Με χρήματα μήπως; Τι να τα κάνω; Η πληρωμή η δική μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας, για να κερδίσετε την αιώνια ζωή».
(Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός)

πηγή

ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΕΛΤΣΟ ΤΟ 1929

  Το καλοκαίρι του 1929 ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων Ιεζεκιήλ περιόδευε στα ορεινά χωριά των Αγράφων. Η Μονή Σέλτσου δεν του ήταν άγνωστη. Πέντε χρόνια νωρίτερα, στην πρώτη του περιοδεία στην περιοχή, του είχαν κάνει εντύπωση οι «ζωηρές παραδόσεις» που διατηρούσαν οι κάτοικοι των γύρω χωριών για όσα είχαν συμβεί εκεί.

Καταγράφει μάλιστα μια χαρακτηριστική εικόνα: άνδρες, γυναίκες και παιδιά, μόλις έβλεπαν έναν ξένο επισκέπτη, του έλεγαν σχεδόν στερεότυπα:
«Εκεί είναι το Σέλτσο, το μοναστήρι που χόρεψαν οι Σουλιώτισσες».
Και αμέσως άρχιζαν να διηγούνται το δράμα του 1804, προσθέτοντας, όπως παρατηρεί ο ίδιος, περιστατικά που πολλές φορές δεν αναφέρονταν στις γραπτές ιστορίες για τους Σουλιώτες.

Δυστυχώς, ο Ιεζεκιήλ δεν κατέγραψε όλες αυτές τις αφηγήσεις. Μας πληροφορεί όμως ότι οι κάτοικοι διηγούνταν περιστατικά που δεν υπήρχαν στις γραπτές ιστορίες των Σουλιωτών. Είναι μια σπάνια μαρτυρία για έναν πλούτο προφορικής μνήμης γύρω από το Σέλτσο, μέρος του οποίου πιθανότατα χάθηκε μαζί με τους ανθρώπους που τον μετέφεραν.
Αυτές οι διηγήσεις τού είχαν δημιουργήσει την επιθυμία να γνωρίσει από κοντά την έρημη τότε Μονή. Η ευκαιρία παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 1929, όταν βρισκόταν στο Μαρκελέζιο, το σημερινό Αετοχώρι της Αργιθέας και ο δάσκαλος Χρήστος Κολοβός τού πρότεινε να την επισκεφθούν.

Το εγχείρημα δεν ήταν εύκολο.
Ο Ιεζεκιήλ υπολόγιζε επτά ώρες πορείας μέχρι τη Βρεστενίτσα, τις σημερινές Πηγές, όπου θα διανυκτέρευαν, και από εκεί άλλες δύο και πλέον ώρες μέχρι τη Μονή. Μεγάλο μέρος της διαδρομής έπρεπε να γίνει πεζή. Η Μονή ήταν από χρόνια διαλυμένη και έρημη και, όπως γράφει, ακόμη και τα μέσα της πρόσβασης προς αυτήν είχαν πλέον φθαρεί.

Οι εξελίξεις με την υπόθεση της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά, μας φέρνουν όλους προ των ευθυνών μας

 Κι ενώ η πολιτεία λειτουργεί στον...αυτοματο, λόγω θέρους, η δε διοικούσα Εκκλησία "διακοπαρει" ασταμάτητα, επί σειρά ετών ή όσοι εξ αυτών προτίμησαν να παραμείνουν κατ' οίκον, "λόγω .... καύσωνος", ασχολούνται και ξιφασκουν μεταξύ τους για το αν ο Μητροπολίτης Κερκύρας έπραξε σωστά ή όχι που μετέφερε για μια ακόμη φορά το ιερό λείψανο της δεξιάς χειρός του οικουμενικού Αγίου και θαυματουργού Σπυρίδωνος στην Ρωσία, οι εξελίξεις με την υπόθεση της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά, μας φέρνουν όλους προ των ευθυνών μας, αφού προφανώς δεν έχουμε κατανοήσει την τραγικότητα του όλου θέματος, με αποτέλεσμα για μια ακόμη φορά, επίσημη Πολιτεία και διοικούσα Εκκλησία να φαίνεται ότι βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση να τρέχουν , εκ νέου, πίσω από τις εξελίξεις, αντί να έχουν φροντίσει εγκαίρως να τις προλάβουν.

 Όταν πρόκειται για ένα τέτοιου είδους μνημείο, με την τεράστια πνευματική και πολιτιστική κληρονομιά, δεν αρκούν οι εκ των υστέρων διαβεβαιώσεις και οι αγωνιώδεις διαπραγματεύσεις.

Ιερά Μονή Δαφνίου Η Παναγία «Χρυσοδαφνιώτισσα ή Χρυσοδαφνίτισσα»

Μία ακόμα ονομασία της Θεοτόκου στο ιστορικό μοναστήρι του Δαφνίου στην Αθήνα., που γιόρταζε στην Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η ονομασία προήλθε από τα χρυσά ψηφιδωτά που είναι στολισμένος ο ναός της. Την ημέρα της Γιορτής στις 23 Αυγούστου, γινόταν μεγάλο πανηγύρι με χιλιάδες προσκυνητές που έφταναν από όλη την Αττική.

 Χαρακτηριστικό το τραγούδι που διέσωσε η Δόμνα Σαμίου. "Σεργιάνι ’ναι στη Σεργιανή και στη Mεντέλη μέλι και στο Δαφνί κρύο νερό που πίνουν οι αγγέλοι. Kυρά Xρυσοδαφνιώτισσα μεγάλη σού ’ναι η χάρη με το ψηφί, με το ριγλί, με το μαργαριτάρι. ".

 Το τραγούδι αυτό αναφέρεται για πρώτη από τον Δημήτριο Καμπούρογλου το 1888 στο Βυζαντινό Ημερολόγιο, η δε Δόμνα Σαμίου το έμαθε από τον δάσκαλό της Σίμωνα Καρά που είχε παντρευτεί στη Μονή Δαφνίου το 1950.

πηγή

«ΠΡΟΦΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:«ΠΡΟΦΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-8-1985]

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας εορτάζει τον θάνατον, την ταφήν, την μετάστασιν και ανάστασιν της Υπεραγίας Θεοτόκου. Τα γεγονότα που την χαρακτηρίζουν αποτελούν μίαν ηχώ του Κυριακού Πάσχα, της Αναστάσεως δηλαδή του Χριστού και ένα δεύτερον Πάσχα δια τους πιστούς, όπου άνθρωπος, μετά την διάνοιξιν της οδού που πραγμάτωσε ο Υιός του Θεού με την δική Του Ανάσταση και Ανάληψη εις τους Ουρανούς ανέρχεται εις τον ουρανόν. Και αυτός ο άνθρωπος είναι η Υπεραγία Θεοτόκος. Δηλαδή είναι 100% άνθρωπος, διότι ο Ιησούς είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός. Εκείνος άνοιξε τον δρόμο· και η Υπεραγία Θεοτόκος, ο άνθρωπός μας, από το φύραμά μας, από την ζύμη μας, ανήλθε εις τον ουρανόν. Και εκάθισε εις τα δεξιά του Υιού της, Ιησού Χριστού.

 Αλλά όταν ανήλθε η Υπεραγία Θεοτόκος, αφού απέθανε, ετάφη, μετέστη, δηλαδή η ψυχή της επήγε στον Παράδεισον και την τρίτη ημέρα η ψυχή της επανήλθε εις το σώμα, ηνώθη με αυτό και ανεστήθη, ποιο είναι το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου; Βεβαίως, είναι το σώμα του Αδάμ· είναι εκείνο που πήρε από τον Αδάμ και την Εύα, είναι το δικό μας το σώμα, αυτό που έχομε εμείς, το ίδιο, γιατί η Υπεραγία Θεοτόκος είναι από το δικό μας το φύραμα, την ανθρωπίνη ουσία. 

 Αλλά αφότου, αγαπητοί, το Πνεύμα το Άγιον την επισκίασε, τότε που ο αρχάγγελος Γαβριήλ την επεσκέφθη κι εκείνη απήντησε:

 «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου», «ας μου γίνει όπως λέγεις κι εγώ δεν είμαι παρά η δούλη του Κυρίου», τότε το Πνεύμα το Άγιον ήλθε και εδημιούργησε μέσα στα σπλάχνα της αφού την επεσκίασε, την σύλληψιν, δηλαδή την σωμάτωσιν του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Θεού Λόγου, ευδοκήσαντος του Ουρανίου Πατρός. Δηλαδή και τα τρία πρόσωπα, του Θεού Πατρός ευδοκούντος, του Υιού συλλαμβανομένου και σωματουμένου και του Πνεύματος του Αγίου ενεργούντος. Από τότε το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου έγινε θεοδόχον και ζωοδόχον. Δεν ήτο, λοιπόν, δυνατόν παρά να ακολουθήσει την πορεία του Υιού της, προ της κοινής αναστάσεως των νεκρών.

Ερμηνεύοντες οι Πατέρες τον 131ον Ψαλμόν, στον στίχον 8, που λέγει: «Ἀνάστηθι, Κύριε, εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου, σὺ καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ ἁγιάσματός σου» σημειώνουν ότι «κιβωτός ἁγιάσματος» είναι η σάρκα του Χριστού, διότι λέγει ο Ψαλμωδός: «Ἀνάστηθι, Κύριε, σήκω και πήγαινε να αναπαυθείς, Εσύ και η κιβωτός του αγιάσματός Σου», δηλαδή «η αγία Σου κιβωτός, Συ και η αγία Σου κιβωτός». 

Βεβαίως ο Ψαλμωδός είχε μπροστά του πράγματι την Κιβωτόν η οποία περιείχε μέσα τις πλάκες του Νόμου.

 Αλλά σημειώνουν όμως οι ιεροί ερμηνευταί πλέον στον χώρο της Καινής Διαθήκης ότι «η κιβωτός αγιάσματος» είναι η σάρκα του Χριστού, η οποία μετά την Ανάσταση είναι άφθαρτος, αθάνατος και ανελήφθη εις τους ουρανούς.