Με ανακουφίζει η πεποίθηση ότι ΘΑ ΛΑΛΗΣΕΙ ο Ουρανός.

Με ανακουφίζει η πεποίθηση ότι ΘΑ ΛΑΛΗΣΕΙ ο Ουρανός. Και όταν ΛΑΛΕΙ ο Ουρανός, ΤΡΕΜΕΙ η γη.

Άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης (1919 - 8 Αυγούστου 1984)

πηγή

«Σε αυτόν που έσωσε τον σκύλο θα του συγχωρεθούν πολλές αμαρτίες».

Κάθε άνθρωπος που γεννιέται στον κόσμο είναι ο πλησίον σου. Ούτε ένα ποτήρι νερό δεν πάει χαμένο αν το προσφέρεις στον πλησίον σου. Κάποτε στην έρημο πέθαινε ένας σκύλος από τη δίψα. Πέρασε από το δρόμο αυτόν ένας μοναχός και του έδωσε το νερό που είχε για τον εαυτό του και έτσι τον έσωσε.
Εκείνη τη στιγμή άνοιξε ο ουρανός και ακούστηκε φωνή:
«Σε αυτόν που έσωσε τον σκύλο θα του συγχωρεθούν πολλές αμαρτίες».
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πόσο σημαντικότερο είναι αν σώσουμε έναν άνθρωπο.

Από το βιβλίο ο «Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και ομολογητής».

Ο Χριστός, όσο ζούσε επί γης, νήστευε και προσευχόταν. Η Παναγία το ίδιο. Εμείς;(Κυριακή Ι΄ Ματθαίου)

   Ένας πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό, λέγοντάς του ότι σεληνιάζεται. Ο Χριστός έδειξε ότι το παιδί διακατεχόταν από δαιμόνιο.    Δεν το επηρέαζε σε τίποτε η σελήνη ή τα άστρα, όπως νόμιζαν και νομίζουν πολλές φορές οι άνθρωποι. Και φυσικά ο Χριστός θεράπευσε το παιδί, επιτιμώντας και βγάζοντας το δαιμόνιο. Στους μαθητές του, που απέτυχαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα, καταλόγισε έλλειψη πίστης, προσευχής και νηστείας (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου).

Το δυναμικό αυτό τρίπτυχο (πίστη, προσευχή, νηστεία), είναι κάτι που δεν ηχεί ευχάριστα στα αυτιά μας σήμερα.Απαιτεί προϋποθέσεις που δεν είμαστε διατεθειμένοι να παράσχουμε.

Κατ’ αρχήν ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με την πίστη.
Θέλει βεβαιότητες ατράνταχτες, σιγουριά ψηλαφητή για το καθετί.
Αγκιστρώνεται πιο πολύ στη λογική του, δέχεται συνήθως μόνο ό,τι αυτή μπορεί να επεξηγήσει.
Πραγματικότητες πέραν της λογικής, όπως ο Θεός, γίνονται αποδεκτές με αγνωστικισμό, μια και δεν υπάρχουν γι’ αυτές λογικές, δηλαδή αναντίρρητες, αποδείξεις.
Δεν επιστρατεύεται η πίστη πουθενά.
Εφαρμόζεται ο κανόνας, «για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί».
Η λογική αποθεώνεται, η πίστη περιφρονείται.

Η προσευχή προϋποθέτει μετατόπιση του κέντρου από τον άνθρωπο στον Θεό.
Έρχεται μετά την πίστη, αλλά θέλει επιπλέον και κόπο.
Δεν είναι μόνο να ψελλίσουμε κάποια λόγια στον Θεό.

Κυριακή Ι’ Ματθαίου-ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΙΠΤΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΔΩΡ

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. Καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι» (Ματθ. 17, 25-26)

«Κύριε, σπλαχνίσου τὸν γιό μου, γιατὶ εἶναι ἐπιληπτικὸς καὶ ὑποφέρει· πολλές φορές μάλιστα πέφτει στὴ φωτιά καὶ στὸ νερό. Τὸν ἔφερα στοὺς μαθητές σου, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν».

 Αμέσως μετά την Μεταμόρφωση, ο Κύριος και οι τρεις μαθητές, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, επιστρέφουν στον κόσμο, για να συμπορευτούν προς τις τελευταίες ημέρες του Χριστού, προς τον Γολγοθά, τον Σταυρό, την Ταφή και την Ανάσταση. Ένα περιστατικό όμως τους περιμένει. Ένας πατέρας φέρνει στον Χριστό τον επιληπτικό γιο του, για να τον θεραπεύσει. Τον έχει πάει στους υπόλοιπους μαθητές, οι οποίοι, καίτοι επικαλούνται το όνομα του Χριστού, εντούτοις δεν μπορούν να τον γιατρέψουν.

 Είναι ένα μήνυμα αυτό και προς τους ανθρώπους που ελπίζουν στον Θεό, μολονότι δεν είναι η πίστη τους δυνατή, συχνά και προς εμάς του χριστιανούς, οι οποίοι θεωρούμε ότι επειδή πιστεύουμε, μπορούμε να κάνουμε θαύματα, να υπερβούμε τους φυσικούς νόμους επικαλούμενοι το όνομα του Χριστού. Το θέλημα του Θεού επιτρέπει τα θαύματα, όπως και η πίστη σ’ Εκείνον και όχι οι δικές μας επιθυμίες, που κάποτε καθιστούν την πίστη μαγεία. «Πίστεψε και όλα σου τα προβλήματα θα λυθούν», αναφωνούμε και διαψευδόμαστε, προσπαθώντας στη συνέχεια να δικαιολογήσουμε τον Θεό ή τους εαυτούς μας. «Πίστεψε και θα έχεις δύναμη να διαχειριστείς τις δυσκολίες και τους σταυρούς της ζωής», θα ήταν το ορθότερο και το αυθεντικότερο. Και φαίνεται πως οι μαθητές δεν είχαν πίστη στον Θεό, αλλά ήθελαν να αξιοποιήσουν τη σχέση μαζί Του, για να δείξουν ότι είναι δυνατοί.

 Είναι χαρακτηριστικό της ασθένειας της επιληψίας η απώλεια του ελέγχου του νου. Ο νέος έπεφτε άλλοτε στη φωτιά και άλλοτε στον νερό. Η ασθένεια γενικότερα έχει μία καταστροφική διάσταση, βιολογικά, αλλά και ψυχικά. Στην περίπτωση του σεληνιαζόμενου νέου, ο οποίος ζούσε σε μια εποχή όπου δεν υπήρχαν τα φάρμακα του σήμερα, η αυτοκαταστροφικότητα έπαιρνε δαιμονική διάσταση και φαίνεται πως δεν ήταν μόνο θέμα ασθένειας, αλλά και κατοχής του ανθρώπου από το πνεύμα του πονηρού. Διότι η επιληψία φέρνει απώλεια της συνείδησης, αλλά η ορμή με την οποία ο νέος αθέλητά του έκανε κακό στον εαυτό του δεν εξηγείται εύκολα από ιατρικής πλευράς.

Ο Χριστός με την εορτή της Μεταμορφώσεως μας τονίζει ότι έχουμε έτσι κι αλλιώς δύο όψεις.

Η γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος προσδιορίζει τον σκοπό-λόγο και την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής. Όπως φωνάζει ο Ντοστογιέφσκι, του ανθρώπου δεν του φτάνει να ζει θέλει και να ξέρει γιατί ζει. Έτσι κάθε άνθρωπος πέραν από τον καθημερινό διάκοσμο του βίου θέλει να ξέρει αν όλα αυτά έχουν νόημα και σκοπό. Αν αξίζουν. Αν χρειάζονται.

Η ανάγκη για αλήθεια (και όχι για ειλικρίνεια, δεν αναπληρώνει η πραγματική παρουσίαση του θέματος, τον λόγο ύπαρξης του θέματος) είναι αναπόδραστη. Είναι ο λόγος, που δε μου φτάνει μονάχα το ψωμί, που δεν χορταίνω με λίγα, που συνειδητοποιώ ότι η ύπαρξή μου είναι υπόθεση απείρως μεγαλύτερη από ένα καλοκουρδισμένο θηλαστικό, που καταλαβαίνω ότι το σώμα είναι στην πραγματικότητα ένα είδος εργαλείου της θέλησης η οποία το χρησιμοποιεί προς άντληση ψυχαγωγίας και ικανοποίησης.

Λίγες μέρες προ της θυσίας του Χριστού, μετά από μια τριετία με πλείστα όσα σκαμπανεβάσματα της αποστολικής παρέας, ο Χριστός, που δεν τον αγγίζει η πλήξη και η απογοήτευση από αυτούς και αυτά που έπλασε “παραλαμβάνει” τους τρεις μαθητές Πέτρο, Ιάκωβο, και Ιωάννη, για να τους δείξει, σε κείνους και σε μας, το… πως ο άνθρωπος αλλάζει! Τον ήξεραν, Τον έβλεπαν, Τον ζούσαν. Οι εκδηλώσεις και οι ενέργειες του χαρακτήρα Του τους ήταν πολλές φορές αφορμή έκπληξης και απορίας. Ρωτούσαν και αυτοί… πόθεν ἡ σοφία αὕτη και τώρα ξαφνικά ενώ προσεύχονται συμβαίνει μια… σοκ θεραπεία! Τον βλέπουν πλημμυρισμένο φως. Το πρόσωπό Του. Το σώμα Του. Τα ρούχα Του. ΟΛΟΣ ΦΩΣ. Τον είχαν ακούσει να τους λέει: Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου… Τότε πίστευαν ότι εννοούσε το φώς του μυαλού, τη δυνατότητα να καθοδηγεί. Εδώ τώρα βλέπουν-ζουν ότι σημαίνει υπαρξιακή πραγματικότητα. Αυτό που όντως είναι, και το “κρύβει” ώστε να κατανοηθεί σωστά από τους… θεατές! Πράγμα που φανερώθηκε στην ερώτηση για κατασκευή σκηνών. Γεγονός που επεξηγείται στο Ευαγγέλιο με την έκφραση… «Μή εἰδώς ὅ ἐλάλει» (ο Πέτρος).

Επειδή ατυχώς και μεις δεν ξέρουμε… έχουμε «εθνικό μας ύμνο» το «έτσι είμαι εγώ, δεν αλλάζω». Οι συνθήκες της καθημερινότητας, όπως λέει και ο Αββάς Μακάριος «ο κόσμος είναι ένας τόπος όπου σε ωθούν να λες και να κάνεις ανοησίες», μας σπρώχνουν σε κάτι τέτοιο.

Ο Χριστός λοιπόν σήμερα μας τονίζει ότι έχουμε έτσι κι αλλιώς δύο όψεις. Μια εξωτερική, θεατή από μας και όλους και μια εσωτερική, θεατή σπανίως από κάποιους, και ατυχώς, συνήθως αόρατη και από εμάς τους ίδιους. Ταυτιζόμαστε μ΄ αυτήν την θεωρούμε παγιωμένη και ότι είναι αδύνατον να αλλάξει. Έρχεται κάτι τέτοιο ως διευκολιντική υπεκφυγή αρνητικής απάντησης στο ερώτημα ο άνθρωπος αλλάζει. Θεωρούμε ότι αυτή μας η τοποθέτηση είναι δεδομένη σαν άλλες γραμμές τρένου πάνω στις οποίες βρέθηκα χωρίς να τις διαλέξω. Φυσικά… για μένα φταίει κάποιος άλλος… οι γονείς… η κληρονομικότητα… το περιβάλλον… η μόρφωση! Με μια τέτοια νοοτροπία όμως και στάση ο άνθρωπος μένει ανήλικος ανεύθυνος και αυταπατόμενος.

Δεν θέλουμε να αλλάξουμε, βολεμένοι στον “τάφο” της συνήθειας, ακόμα κι αν μια τέτοια ταφή σημαίνει «δυσοσμία και πτωμαΐνη».

Η Γέφυρα του Μέγα Κωνσταντίνου στο Δούναβη αποκαλύφθηκε

Όταν ο Δούναβης υποχώρησε, η Ιστορία αναδύθηκε..
Έτσι συνέβη και φέτος στον Δούναβη, στα σύνορα της σημερινής Βουλγαρίας με τη Ρουμανία. Η παρατεταμένη ξηρασία και η πρωτοφανής πτώση της στάθμης του ποταμού αποκάλυψαν τμήματα από τα θεμέλια μιας γέφυρας που για σχεδόν δεκαεπτά αιώνες κοιμόταν κάτω από τα νερά: της περίφημης Γέφυρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Πρόκειται για ένα από τα πιο τολμηρά τεχνικά έργα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το 328 μ.Χ., με εντολή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄, κατασκευάστηκε μια γέφυρα μήκους μεγαλύτερου των δύο χιλιομέτρων, που ένωνε την Ουλπία Οίσκο (Ulpia Oescus), στη σημερινή βόρεια Βουλγαρία, με τη Σουκιδάβα (Sucidava), στη σημερινή Ρουμανία. Εκείνη την εποχή, δεν ήταν απλώς μια διάβαση πάνω από τον μεγαλύτερο ποταμό της Ευρώπης· ήταν μια δήλωση ισχύος. Η Ρώμη έδειχνε ότι μπορούσε να υποτάξει ακόμη και τον ίδιο τον Δούναβη, το φυσικό σύνορο που επί αιώνες χώριζε τον ρωμαϊκό κόσμο από τις βαρβαρικές φυλές του βορρά.

Η γέφυρα χρησιμοποιήθηκε μόνο για λίγες δεκαετίες, πιθανότατα μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα, όταν εγκαταλείφθηκε ή καταστράφηκε μέσα στις αναταράξεις της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σιγά σιγά ο ποταμός την κατάπιε. Τα νερά σκέπασαν τους πεσσούς της, η λάσπη τους προστάτευσε και οι αιώνες έσβησαν σχεδόν κάθε ίχνος της από το τοπίο.

Το καλοκαίρι του 2026, καθώς οι ακραίοι καύσωνες και η ξηρασία έριξαν τη στάθμη του ποταμού σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, οι πέτρινες βάσεις της γέφυρας άρχισαν ξανά να προβάλλουν μέσα από το νερό. Για τους αρχαιολόγους ήταν μια ανεκτίμητη ευκαιρία. Με τη βοήθεια drones κατέγραψαν και χαρτογράφησαν τα ορατά θεμέλια, γνωρίζοντας πως όταν ο ποταμός ξαναφουσκώσει, η γέφυρα θα επιστρέψει και πάλι στη σιωπή της.

Ο Χριστός μας αφήνει να γευθούμε για λίγο το Φως, ώστε να μπορέσουμε να κατεβούμε ξανά μέσα στο σκοτάδι χωρίς να απελπιστούμε.

«Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι».Είναι ωραία εδώ, λέει ο Πέτρος.Ας μείνουμε. Ας στήσουμε σκηνές.Ας κρατήσουμε τη στιγμή για πάντα.
Ποιος θα ήθελε να φύγει από έναν τόπο όπου δεν υπάρχει φόβος, αγωνία και πόνος;
Ποιος δεν θα ήθελε μια πίστη που να του προσφέρει μόνο γαλήνη, ασφάλεια και παρηγοριά;

Όμως ο Χριστός δεν τους αφήνει να μείνουν στο βουνό, στο όρος Θαβώρ όπου έχει μεταμορφωθεί και έχει φανερώσει την θεία φύση και δόξα Του.
Τους κατεβάζει πάλι κάτω. Εκεί όπου τους περιμένει ο πόνος του ανθρώπου. Η αρρώστια, η απόγνωση, η αποτυχία, ο φόβος και ο θάνατος.
Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος της πνευματικής ζωής δεν είναι μόνο η αμαρτία αλλά η φυγή.
Να χρησιμοποιήσεις τον Θεό για να μην αντικρίσεις τη ζωή. Να κάνεις την προσευχή καταφύγιο από τον άνθρωπο. Να θέλεις το Φως, αλλά όχι τις πληγές που περιμένουν να φωτιστούν.

Ο Χριστός δεν μας ανεβάζει στο Θαβώρ για να εγκατασταθούμε εκεί μόνιμα. Μας αφήνει να γευθούμε για λίγο το Φως, ώστε να μπορέσουμε να κατεβούμε ξανά μέσα στο σκοτάδι χωρίς να απελπιστούμε.
Η αληθινή πνευματικότητα δεν είναι απλά να αισθάνεσαι όμορφα κοντά στον Θεό. Είναι να επιστρέφεις πάντα στον πονεμένο άνθρωπο.Να σκύβεις πάνω στα βάσανα του.Να μπαίνεις στη νύχτα του.Να στέκεσαι δίπλα του, όταν όλοι οι άλλοι έχουν φύγει.
Γιατί το Φως του Θεού δεν μας δόθηκε για να ξεχάσουμε τον κόσμο αλλά να τον μεταμορφώσουμε.

-π. Λίβυος-

Σήμερα, στο Ιερό Αγίασμα της Παναγίας των Βλαχερνών, τιμάται η 1.400ή επέτειος από την ιστορική ανάμνηση της ψαλμωδήσεως του Ακαθίστου Ύμνου

Σήμερα, στο Ιερό Αγίασμα της Παναγίας των Βλαχερνών, τιμάται η 1.400ή επέτειος από την ιστορική ανάμνηση της ψαλμωδήσεως του Ακαθίστου Ύμνου, με Πατριαρχική Χοροστασία.

Η επέτειος συνδέεται με τα γεγονότα της 7ης Αυγούστου 626, όταν, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Κωνσταντινούπολη απέδωσε τη σωτηρία της στην προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου. Οι Βλαχέρνες, το σπουδαιότερο θεομητορικό προσκύνημα της Βασιλεύουσας, κατέχουν από τότε ξεχωριστή θέση στην ιστορία της Πόλης και στη μνήμη της Ρωμιοσύνης.

Δεκατέσσερις αιώνες αργότερα, η επέτειος αυτή εξακολουθεί να υπενθυμίζει τη στενή σχέση της Κωνσταντινούπολης με την Παναγία των Βλαχερνών και μια παράδοση που παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα.

Βήματα στην Πόλη - Κωνσταντινούπολη

«Άφρισαν» οι θεομπαίχτες με το εκκλησάκι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που γλίτωσε απ’ τη φωτιά!

Πόσο σατανική διαστροφή μπορεί να έχουν μερικοί άνθρωποι, όταν ενώ καίγεται ολόκληρη η Ελλάδα, σε εκείνους φταίει ένα μικρό ερημικό εκκλησάκι που δεν κάηκε!

Αφρούς βγάζουν στο διαδίκτυο με το εκπληκτικό φαινόμενο των εκκλησιών στην πατρίδα μας, που παραμένουν ανέπαφες από το καταστροφικό πέρασμα πυρκαγιών. Κόντρα σε κάθε λογική φυσικών νόμων, τέτοια θαυμαστά περιστατικά συμβαίνουν κυριολεκτικά κάθε καλοκαίρι. Μια φωτεινή ακτίνα θεϊκής παραμυθίας μέσα στο μαύρο καμίνι της ανθρώπινης ερείπωσης.

Το πιο πρόσφατο γεγονός που έκανε τους θεομάχους να αναπτύξουν υπέρταση, ήταν το εκπληκτικό συμβάν στο ερημικό εκκλησάκι του Αρχάγγελου Μιχαήλ στην περιοχή Βαθυχώρι της Δυτικής Αττικής. Ο εθελοντής πολίτης που τράβηξε το σχετικό βίντεο (το οποίο μετρά εκατομμύρια views στο TikTok), περιγράφει συγκλονισμένος την άφθαρτη κατάσταση του μικρού ναού, παρότι τα πάντα γύρω του είχαν γίνει στάχτη.

Βλέπουμε στο βίντεο ότι ο άνθρωπος αρχίζει να εξετάζει τους εξωτερικούς τοίχους του παρεκκλησιού που με ανεξήγητο τρόπο, παραμένουν κατάλευκοι σαν να μην τους κάπνισε τίποτα. Στη μια πλευρά της εκκλησίας υπάρχουν κάμποσα δέντρα που ακουμπούν πάνω στην πλακόχτιστη σκεπή, κι όμως ενώ οι κορμοί τους έχουν γίνει κάρβουνο, τα κλαδιά που είναι σε επαφή με τη στέγη παραμένουν καταπράσινα και άκαυτα! Ακριβώς δίπλα στην είσοδο του παρεκκλησιού υπάρχει ένα τυλιγμένο χαλί, το οποίο επίσης έμεινε ανέπαφο!

Η έκπληξη του έγινε ακόμα πιο μεγάλη όταν ο άνθρωπος μπήκε μέσα στον ναό. Κανένα σημάδι καπνού, καμία ζημιά, σαν να μην πέρασε ποτέ το πύρινο κύμα πάνω από το εκκλησάκι. Τα καντηλάκια κρέμονται ακόμη γαλήνια και παρηγορητικά. Και το πιο εκπληκτικό, η στέγη από την εσωτερική της πλευρά είναι φτιαγμένη από καλάμια και ακατέργαστα ξύλινα δοκάρια. Ξερά και εντελώς ασυντήρητα. Δηλαδή υλικά που θα έπρεπε να έχουν αρπάξει αμέσως φωτιά όταν οι φλόγες έγλειφαν την παμπάλαια σκεπή, η οποία προφανώς δεν διαθέτει καμία αντιπυρική μόνωση. Κι όμως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ έστεκε εκεί, αλώβητος και επιβλητικός σαν στρατηλάτης που αντιστάθηκε σε όλα τα τάγματα του πυρός.

Αυτό το απίθανο συμβάν ήταν αρκετό για να φρενιάσουν οι «Γαδαρηνοί» του διαδικτύου. «Τι Θεός είναι αυτός που αφήνει ανθρώπους να πεθαίνουν, περιουσίες να χάνονται, δάση να αφανίζονται, μόνο και μόνο για να σώσει… ντουβάρια; Να τον χαίρεστε! Πιστεύετε για θαύμα κάθε τυχαίο σώσιμο εκκλησίας, λες και δεν έχουν καεί τόσες εκκλησίες και μοναστήρια!».
Τελικά πιστεύετε ή δεν πιστεύετε;

Καταρχάς για να ξεκινήσουμε από κάποια κοινή βάση, οι αφηνιασμένοι πρέπει να καταλήξουν αν υπάρχει Θεός ή δεν υπάρχει. Αν θεωρούν ότι δεν υπάρχει, με ποιο σκεπτικό κατακρίνουν τη συμπεριφορά του (έτσι στρεβλά όπως την αντιλαμβάνονται εκείνοι); Δηλαδή με φαντάζεστε εμένα να αρχίσω να διορθώνω τον (ανύπαρκτο κατά τη γνώμη μου) Δία ότι δεν ενήργησε σωστά με τον κεραυνό που έριξε στην τάδε περιοχή; Γελοία πράγματα! Αν από την άλλη θεωρούν ότι υπάρχει (ή μπορεί να υπάρχει) Θεός, ας παραδεχτούν ότι απλά δεν τους αρέσει, δεν τον θέλουν, τον μισούν βρε αδερφέ!

Με έναν εντελώς παιδιάστικο και ισοπεδωτικό τρόπο σκέψης, βάζουν στη ζυγαριά δύο ασύνδετα γεγονότα (πχ. το σώσιμο της εκκλησίας και την τραγική πτώση του ελικοπτέρου) και σου λένε «μα πως είναι δυνατόν ο Θεός να ενήργησε στο ένα και να ήταν απών στο άλλο»; Που ξέρεις βρε καψερέ που ενήργησε ο Θεός και πότε; Μήπως σου στέλνει αναφορά; Αν ενεργεί σωτήρια χιλιάδες φορές μέσα στη μέρα, εσύ πώς ακριβώς θα το πληροφορηθείς; Εγώ παραδέχομαι ότι είμαι ανάξιος να το δω - εσύ πώς λες ότι τα γνωρίζεις όλα; Καημένε, εσύ δεν μπορείς να παραδεχτείς ούτε την παρουσία του Θεού και ξαφνικά έγινες ειδικός στην απουσία Του;
Εξηγείστε μας πώς θέλετε τον Θεό

Καταρχάς ποιος σας είπε ότι ο Θεός ενεργεί μόνο όταν σώζει ζωές; Αν ίσχυε αυτό, δεν θα μετρούσαμε εκατομμύρια μαρτύρων που τιμούμε ως μεγάλους αγίους της Εκκλησίας μας. Ούτε θα είχαμε τους σύγχρονους αγίους σαν τον Παΐσιο, τον Πορφύριο και τον Ιάκωβο να αντιμετωπίζουν καρκίνους και ένα σωρό αρρώστιες.

Φωνές βροντές και αστραπές Εμφανίσεις τής Ουράνιας Εκκλησίας στην Αποκάλυψη

Αφήνοντας την Αγία Γραφή να ερμηνεύσει τον εαυτό της
1. Η φωνή τού Θεού
2. Η ενότητα Θεού-Χριστού-Εκκλησίας
3. Φωνή λαού: Οργή Θεού
4. Πίνακας εδαφίων

Ο Θεός δεν έχει ανθρώπινη φωνή. Δεν χρειάζεται καν ανθρώπινη φωνή για να εκφρασθεί. Παρ' όλα αυτά, στην Αγία Γραφή συχνά διαβάζουμε για κάποιες περιπτώσεις, που ο Θεός ακούστηκε από τους ανθρώπους. Ας δούμε μερικές τέτοιες περιπτώσεις, καθώς και κάποια συμπεράσματα που εξάγονται από αυτές.

1. Η φωνή τού Θεού
Όταν ο Θεός έδωσε στον Ισραήλ τις δέκα εντολές, τους μίλησε από το όρος Σινά: "Και πας ο λαός έβλεπε τας βροντάς και τας αστραπάς, και την φωνήν τής σάλπιγγος, και το όρος καπνίζον". (Έξοδος 20/κ΄ 18). Τόσο τρομερό ήταν το φαινόμενο αυτό, που οι Ισραηλίτες παρακάλεσαν το Μωυσή να τους μεταφέρει αυτός τα λόγια τού Θεού, "για να μη πεθάνουν". Τότε ο Μωυσής τους εξήγησε πως "αυτό γινόταν για να φοβηθούν το Θεό και να μην αμαρτάνουν, και πως δεν επρόκειτο να πάθουν κακό". (εδ. 19,20).

Η φοβερή φωνή τού Θεού, ήταν γνωστή και στον Ελιού, το φίλο τού Ιώβ, όπως φαίνεται από την περιγραφή του στο Ιώβ 37/λζ΄ 2 - 5: "Ακούσατε προσεκτικώς την τρομεράν φωνήν αυτού, και τον ήχον τον εξερχόμενον εκ τού στόματος αυτού... Κατόπιν αυτού βοά φωνή. Βροντά με την φωνήν τής μεγαλωσύνης αυτού".

Κατά τον ίδιο τρόπο, περιγράφει τη φωνή τού Θεού ο Δαβίδ: "Η φωνή τού Κυρίου επί τών υδάτων. Ο Θεός τής δόξης βροντά. Ο Κύριος είναι επί υδάτων πολλών. Η φωνή τού Κυρίου είναι δυνατή. ... συντρίβει κέδρους... σείει την έρημον..." (Ψαλμοί 29/κθ΄ 3 - 10).

Έτσι, ως βροντή ακούστηκε η φωνή τού Θεού όταν απάντησε στον Ιησού Χριστό: " Ήλθε λοιπόν φωνή εκ τού ουρανού: "Και εδόξασα, και πάλιν θέλω δοξάσει". Ο όχλος λοιπόν ο παρεστώς και ακούσας, έλεγεν ότι έγεινε βροντή". (Ιωάννης 12/ιβ΄ 28,29).

2. Η ενότητα Θεού-Χριστού-Εκκλησίας
Όλα αυτά, ήταν γνωστά στους Ισραηλίτες. Γι' αυτό ο Θεός περιέκλεισε μέσα στις προφητείες του ορισμένα στοιχεία, χρήσιμα για την κατανόησή τους, που είχαν σχέση με τον τρόπο που έκανε να ακούγεται η φωνή του. Έτσι, εκτός από τον Ελιού και τον Δαβίδ που είδαμε προηγουμένως, έδωσε στους προφήτες: Δανιήλ, Ιεζεκιήλ και Ιωάννη το Θεολόγο, κάποιες οράσεις, με τις οποίες θα ασχοληθούμε στη συνέχεια τής μελέτης μας.

Ο Ιεζεκιήλ στο 1/α΄ 24, περιγράφει τον ήχο τών φτερών τών χερουβείμ ως εξής: "και ήκουον την φωνήν τών πτερύγων αυτών εν τω πορεύεσθαι αυτά ως φωνήν ύδατος πολλού..." Εδώ, η φωνή υδάτων πολλών, ακούγεται από τα φτερά τών χερουβείμ.

Γιατί άραγε, εφ' όσον αυτός ο ήχος είναι χαρακτηριστικός τής φωνής τού Θεού;

Αυτό θυμίζει χωρία τής Αγίας Γραφής, όπου αναφέρεται ο Θεός ως "καθήμενος επί τών χερουβείμ", "επί πτερύγων ανέμων". (Ησαϊας 37/λζ΄ 16. Ψαλμός 18/ιη΄ 10).

Ο Δανιήλ, στο 10/ι΄ 5,6, περιγράφει την όραση που είχε, στην οποία είδε τον Ιησού Χριστό: "...το σώμα αυτού ως βηρύλλιον, και το πρόσωπον αυτού ως θέα αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού ως όψις χαλκού στίλβοντος, και η φωνή τών λόγων αυτού ως φωνή όχλου".

Με τον ίδιο τρόπο περιγράφει και ο απόστολος Ιωάννης στην Αποκάλυψη 1/α΄ 10 - 15 τον Ιησού Χριστό: "...ήκουσα οπίσω μου φωνήν μεγάλην ως σάλπιγγος λεγούσης... γράψον ... και επιστρέψας είδον... εν τω μέσω τών λυχνιών όμοιον υιόν ανθρώπου ... η δε κεφαλή αυτού και αι τρίχες λευκαί ως έριον λευκόν ως χιών και οι οφθαλμοί αυτού ως φλοξ πυρός και οι πόδες αυτού όμοιοι χαλκολιβάνω ως εν καμίνω πεπυρωμένης και η φωνή αυτού ως φωνή υδάτων πολλών"

ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΑΜΟΝ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΕΚΤΗ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1824 !

Ἡ Ναυμαχία τῆς Σάμου ἦταν πολεμικὴ ἐμπλοκὴ τῆς ἐπανάστασης τοῦ 21. Μετὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Ψαρῶν ὁ ἐχθρικὸς στόλος εἶχε ἀποσυρθεῖ στὴν Μυτιλήνη καὶ διέμεινε ἐκεῖ γιὰ περίπου ἕνα μήνα. Ὁ φόβος τῶν Ἑλλήνων ἦταν μεγάλος, ὅτι μετὰ ἀπὸ αὐτὸ θὰ κινδύνευε καὶ ἡ Σάμος. Ακολούθως ὁ Ἑλληνικὸς στόλος παίρνοντας δάνειο περὶ τὶς 90 χιλιάδες δίστηλα ἑτοιμάστηκε, ἡ μὲν πρώτη μοίρα ὑπὸ τὸν Σαχτούρη εἴκοσι ἑπτὰ Ὑδραίικα καὶ ὀκτὼ Πετζωτικὰ πλοῖα, ἡ δὲ δεύτερη μοίρα ὑπὸ τὸν Μιαούλη. 

 Ἡ πρώτη μοίρα ξημερώθηκε στὶς 30 Ἰουλίου στὴν Ἰκαρία καὶ εἶδε σαράντα μικρὰ πλοῖα, ἀναμεταξύ τους καὶ εἴκοσι σακολέβες μὲ Τουρκικὴ σημαία, πλέοντας πρὸς τὴν Σάμο καὶ φέροντας δύο χιλιάδες στρατιῶτες πρὸς ἀπόβαση. Ἡ Ἑλληνικὴ μοίρα κατεδίωξε τὰ καράβια αὐτά, καὶ τὰ ἀνάγκασε νὰ φύγουν μακρυὰ ἢ νὰ πέσουν στὴν ξηρά. Φτάνοντας στὴν Μυκάλη εἶδαν πλῆθος στρατευμάτων ἕτοιμα πρὸς ἀποβίβαση σὲ δύο βρίκια καὶ πλῆθος μικρῶν πλοίων. Τὰ βρίκια κόψανε τὶς ἄγκυρες καὶ ἔφυγαν.
Ὁ Ὀθωμανικὸς στόλος βρίσκονταν ἐλλιμενισμένος πίσω ἀπὸ τὸ ἐρημονήσι Μαρίνα. Ἐκεῖ ὁ Ἑλληνικὸς στόλος τοὺς ἀνακάλυψε, καὶ ἀφοῦ ἔριξε μιὰ κανονιὰ ἄραξε καὶ ἔκανε τὴν μεταβίβαση τοῦ στρατοῦ ἀδύνατη. 

 Τέσσερις ὧρες μετὰ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου δεκαοκτῶ πλοῖα τῆς πρώτης τάξης κατέπλευσαν κατὰ τῶν Ἑλληνικῶν. Ὁ Σαχτούρης ἔδωσε διαταγὴ νὰ ναυμαχήσουν, χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα. Τὸ ἀπόγευμα ὅρμησαν κατὰ τῶν ἐχθρῶν δύο πυρπολικὰ τοῦ Ρομπότση καὶ τοῦ Τζάπελα. Οἱ Τοῦρκοι φοβήθηκαν καὶ ἀπομακρύνθηκαν. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ τὴν ἑπόμενη μέρα. 

 Στὶς 4 Αὐγούστου κατέπλευσε ὁ Ὀθωμανικὸς στόλος κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ. 

17 πλοῖα μὲ τὸν ἀντιναύαρχο καὶ τὸν Κανάρη μὲ τὸ πυρπολικὸ τοῦ ὅρμησαν πάνω στὸν ἐχθρὸ καὶ ναυμάχησαν ἐπὶ πέντε ὧρες, μέχρι ποὺ ἀνάγκασαν τὸν ἐχθρὸ νὰ ἀπομακρυνθεῖ. Ὁ Ὀθωμανικὸς στόλος μάταια ἀποπειράθηκε νὰ κινηθεῖ καὶ τὶς ἑπόμενες μέρες. Ἡ ἀγκυροβολιὰ τῶν Ἑλλήνων συνεχίστηκε γιὰ πέντε ἑβδομάδες χωρὶς ἀποτέλεσμα, καὶ μετὰ ἀποχώρησαν.

Πηγὲς : Λάμπρος Κουτσονίκας (1839-1926), ἐπιμ. (1863). Γενικὴ ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως, Τόμος Α΄.
Γεώργιος Κρέμος (1839-1926), ἐπιμ. (1879). Χρονολόγια τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας : πρὸς χρῆσιν πάντος φιλομαθοῦς, ἰδία δὲ τῶν ἐν τοῖς γυμνασίοις μαθητῶν. Ἐν Ἀθήναις: Τυπογραφεῖον Δημητρίου Ἰασεμίδου

«Χριστός Σάμον έσωσε» τη έκτη Αυγούστου 1824

Η επιτυχημένη απόκρουση της δεύτερης επίθεσης κατά της Σάμου, τον Αύγουστο του 1824 είχε τόσο μεγάλη επίδραση στην σαμιακή κοινωνία ώστε μετέβαλε την επίσημη σφραγίδα των Γενικών Συνελεύσεων.

Βρισκόταν στο Αργοστόλι ο π. Γεράσιμος όταν είδε την ψυχή ενός παιδιού στην Αγγλία να ανεβαίνει στον Ουρανό.

Η μαρτυρία της μητέρας του παιδιού την οποία μεταφράσαμε και μοιραζόμαστε μαζί σας.

Βρισκόμαστε στην περίοδο των Παρακλήσεων της Παναγίας μας προσδοκώντας και την μεγάλη εορτή του Αγίου Γερασίμου και αυτή την περίοδο επιλέγουμε να μιλούμε για θαύματα του Αγίου μας, τα οποία πάντοτε σχετίζονται και με τον π. Γεράσιμο Φωκά, γιατί μέσω αυτού έγιναν σε εμάς γνωστά.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλούμε για το ακόλουθο θαυμαστό γεγονός, του οποίου και είμαστε μάρτυρες αυτόπτες και αυτήκοοι, καθώς συνέβη στο αυτοκίνητό μας, όσον αφορά τον τόπο, έξω από την εκκλησία της Ρακατζούλας. Το παραθέτουμε από το βιβλίο «Εγώ τώρα ζω. Δεν υπάρχει θάνατος».
Εἶδε μιά ψυχή στήν Ἀγγλία νά ἀνεβαίνει στόν Οὐρανό

Περασμένα μεσάνυχτα, ἔξω ἀπό τό σπίτι του, μετά ἀπό ἀγρυπνία στην Ιερά Μονή του Κορωνατου για την Απόδοση του Γενεσιου της Θεοτόκου.Ὁ π. Γεράσιμος δέν ἄνοιξε τήν πόρτα τοῦ αὐτοκινήτου νά βγεῖ, ἔμεινε ἀμίλητος κι ἀκίνητος, ἐκστατικός:
«Ἀνεβαίνει στόν οὐρανό ὁ Τζόσουα, ὁ ἄγγελός μου, η ψυχούλα ενός παιδιού στην Αγγλία» ψέλλισε και συνέχισε ἐκεῖ ἀμίλητος γιά ἄλλα περίπου 10 λεπτά. Επειτα ἄνοιξε τήν πόρτα καί βγῆκε λέγοντας: «Στό καλό, παιδάκια μου. Τά λέμε». Τόν χαιρετήσαμε κι ἐμεῖς χωρίς νά τολμήσουμε νά ρωτήσουμε τί τοῦ εἶχε συμβεῖ καί τί ἐννοοῦσε.

Μετά ἀπό 40 ἡμέρες, στόν Ἅγιο Γεράσιμο εἴχαμε πάλι αγρυπνία καί ἀνάμεσά μας ἦταν καί ἕνα ζευγάρι ἀπό τήν Ἀγγλία, πού σέ κάποια στιγμή στάθηκαν κοντά στή λάρνακα τοῦ Ἁγίου, δίπλα σέ ἕνα τραπεζάκι ὅπου ὑπῆρχε ἕνας δίσκος μέ κόλλυβα.

Ὁ π. Γεράσιμος βγαίνει στήν Ὡραία Πύλη καί μᾶς λέει:
«Ἀπόψε ἔχουμε τό 40ήμερο μνημόσυνο τοῦ Τζόσουα, ἑνός παιδιού ἀπό τήν Ἀγγλία καί ἐδῶ εἶναι μαζί μας οἱ γονεῖς του,ὁ Ρίτσαρντ καί ἡ Νικόλ. Εἶχα βρεθεῖ στό Ἔσσεξ, στό Μοναστήρι τοῦ Γέροντα Σωφρονίου Σαχάρωφ καί ἐκεῖ μοῦ εἶπαν:
‘Πήγαινε νά δεῖς μίαν οἰκογένεια Ἄγγλων πού εἶναι Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι’. Πηγαίνω, μπαίνω στό σπίτι τους καί τί βλέπω;
Μιά μεγάλη εἰκόνα τοῦ Ἁγίου μας. ‘Αφέντη μου, πῶς βρέθηκες ἐσύ ἐδῶ’; Πέφτω στά γόνατα καί τόν προσκυνῶ καί μαθαίνω ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί εἶχαν ἔρθει παλαιότερα στήν Κεφαλονιά καί ἀνέπτυξαν τέτοια σχέση μέ τόν Ἅγιο Γεράσιμο πού
βαπτίστηκαν Ὀρθόδοξοι. Ἕνα ἀπό τά παιδιά τους ἦταν ὁ Τζοσουα, ἀνάπηρο ἀπό ἐπιπλοκή κατά την εγκυμοσύνη , πού τελικά ἔφυγε γιά τόν Παράδεισο. Γιά τήν ψυχή τοῦ Τζόσουα κάνουμε αὐτό το μνημόσυνο».

Μέ τήν οἰκογένεια τῶν Ἄγγλων πλέον γνωριστήκαμε καί γίναμε φίλοι. Ἐρχόντουσαν τό καλοκαίρι στήν Κεφαλονιά καί ἦταν κι αὐτοί στίς παρακλήσεις τοῦ Δεκαπενταύγουστου πού ἔκανε ὁ π. Γεράσιμος σέ μοναστήρια καί ἐκκλησιές. 

Ὁ Ρίτσαρντ μᾶς εἶπε ὅτι ὅταν ἔφυγε ἡ ψυχούλα τοῦ Τζόσουα, μέσα στό σπίτι τους ἁπλώθηκε μιά πρωτόγνωρη οὐράνια εὐωδία καί τό παράδοξο ἦταν ὅτι οἱ ἴδιοι, ἀντί νά νιώθουν νά σπαράζει ἡ καρδιά τους, αἰσθάνονταν μιά γαλήνη ἀνερμήνευτη. Ρωτήσαμε τί ὥρα ἔγινε καί ταίριαζε μέ ὅ,τι εἴδαμε νά συμβαίνει μέ τόν π. Γεράσιμο ἐκεῖνo τό βράδυ στό αὐτοκίνητο, ὅταν τόν ἀκούσαμε νά λέει:

 «Ἀνεβαίνει στόν οὐρανό ὁ Τζόσουα, ὁ ἄγγελός μου»…, ὅταν ἀπό ἕνα σπίτι στήν Ἀγγλία στό Ἔσσεξ μια ψυχούλα ἑνός παιδιοῦ ἀνέβαινε στόν Οὐρανό κι αὐτός ἐδῶ
στήν Ἑλλάδα, στήν Κεφαλονιά, στό Ἀργοστόλι, μπροστά στήν εκκλησουλα τῆς Παναγίας τῆς Ρακαντζῆ, μέσα σέ ἕνα αὐτοκίνητο, τήν ἔβλεπε …
……………..
Και τώρα αγαπητοί μας φίλοι έχουμε την μαρτυρία της μητέρας του Τζόσουα. Θα δείτε πώς πράγματι αυτό το παιδί ήταν ένας άγγελος όπως ο π. Γεράσιμος το αποκάλεσε και βασικά οδήγησε την οικογένειά του στην Ορθοδοξία. Θα δείτε πώς ο Άγιος Γεράσιμος τους έδωσε Θεία Χάρη και πώς αισθάνονται και την παρουσία του π. Γεράσιμου στο σπίτι τους. Δόξα τω Μεγάλω Θεώ! Αλήθεια πώς μας αδελφώνει!

Πώς μιλάει κανείς σήμερα για το Φως;

 Πώς μπορεί η Εκκλησία να πανηγυρίζει το γεγονός της Μεταμορφώσεως, τη στιγμή που ο πλανήτης βιώνει μια πρωτόγνωρη εμπειρία συλλογικής εξάντλησης και οντολογικού αποπροσανατολισμού;

 Όταν η γη φλέγεται από πυρκαγιές που μετατρέπουν ολόκληρα οικοσυστήματα σε στάχτη, όταν η κλιματική κρίση παύει πλέον να συνιστά επιστημονική πρόβλεψη και γίνεται καθημερινό βίωμα, όταν ο πόλεμος επανέρχεται ως σχεδόν μόνιμη γεωπολιτική συνθήκη, όταν η βία εισβάλλει με ολοένα αυξανόμενη αγριότητα στον ιδιωτικό βίο, και η δημόσια σφαίρα πλημμυρίζει από εικόνες που πριν από λίγες δεκαετίες θα θεωρούνταν αδιανόητες;

 Σώματα διαμελίζονται και εγκαταλείπονται σαν αντικείμενα. Νεκροί αποκρύπτονται προκειμένου να συνεχίσουν να παράγουν οικονομικό όφελος. Παιδιά ενηλικιώνονται μέσα στην εμπειρία μιας διαρκούς οντολογικής ανασφάλειας. Ολόκληρες κοινωνίες εξοικειώνονται με τον θάνατο πριν προλάβουν να τον πενθήσουν επαρκώς.

Το τραγικότερο, ωστόσο, δεν είναι η ποσοτική αύξηση της βίας. Είναι η προοδευτική εξοικείωση του ανθρώπου με αυτήν. Η φρίκη παύει να προκαλεί κλονισμό γιατί μετατρέπεται σε αντικείμενο καταναλωτικής πρόσληψης, σε θέαμα προς στιγμιαία κατανάλωση.
Αυτή ακριβώς η εξοικείωση με το ανείπωτο- η, θα λέγαμε, ρουτινοποίηση του τρόμου- συνιστά ίσως το ανησυχητικότερο γνώρισμα του ύστερου νεωτερικού πολιτισμού.

Η κρίση ως οντολογικό, όχι απλώς φαινομενολογικό γεγονός
Θα ήταν, ωστόσο, επιφανειακή προσέγγιση αν αντιλαμβανόμασταν τα παραπάνω ως άθροισμα αυτοτελών και παρατακτικά συνυπαρχουσών κρίσεων. Δεν βιώνουμε απλώς οικολογική, οικονομική, κοινωνική ή πολιτική αποσταθεροποίηση κατά παράταξη.

Πορτρέτο με μολύβι του ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

Πορτρέτο με μολύβι του ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ δια χειρός

Vasily Egorovich Raev (Васи́лий Его́рович Ра́ев. 1808–1871

ΛΑΜΨΟΝ ΚΑΙ ΗΜΙΝ ΤΟΙΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙΣ το φως Σου το «αΐδιον»

  Μία αντίθεση αποτυπώνεται στο απολυτίκιο της μεγάλης Δεσποτικής εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Από την μία οι μαθητές του Χριστού Τον είδαν να μεταμορφώνεται και να αφήνει να φανερωθεί η δόξα Του και αυτοί βίωσαν το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, το προφητικό της εσχάτης ημέρας του κόσμου και της ύπαρξής μας,, «καθώς ηδύναντο», όπως μπορούσαν. Από την άλλη, ο υμνογράφος παρακαλεί τον Χριστό να λάμψει και για μας τους αμαρτωλούς το φως Του το «αΐδιον», το αιώνιο, το διαρκές, το αδιάλειπτο, τόσο στην παρούσα ζωή, όσο και στην ατελεύτητη.

Η αντίθεση είναι ανάμεσα στους μαθητές και τη δυνατότητά τους να κατανοήσουν την εμπειρία της Μεταμορφώσεως και σε μας που είμαστε αμαρτωλοί. Προφανώς, αμαρτίες είχαν και οι μαθητές. Όμως εκείνοι είχαν μία μοναδική ευλογία: να βλέπουν τον Χριστό, να τον συναναστρέφονται διαρκώς, να είναι η ζωή τους κοινωνία με Εκείνον. Ο τρόπος αυτός, εκ των πραγμάτων, κάνει την ύπαρξη να αφυπνίζεται. Να λειτουργεί πνευματικά. Να ελέγχει λογισμούς και να αφοσιώνεται στη οδό του Ευαγγελίου, στην οποία το πρόσωπο του Χριστού οδηγεί.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ Ο ΚΡΗΣ

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογραφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ἡ λεβεντογέννα Κρήτη δὲν ἔπαψε στὸ διάβα τῶν αἰώνων νὰ βγάζει βλαστάρια ἡρωϊκά, μαρτυρικά, προασπιστὲς τῆς πίστεως, τῆς ἠθικῆς, τῆς ἀρετῆς, τῆς ἐλευθερίας.

Ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες μέχρι καὶ τὶς ἡμέρες μας πότισε τὸ δένδρο τῆς πίστεως μὲ τὰ αἵματα τῶν παιδιῶν της.
Τοὺς τελευταίους αἰῶνες τὸ πότισε καὶ μὲ τὰ νεανικὰ αἵματα τῶν προασπιστῶν τῆς τιμῆς καὶ τῆς σωφροσύνης τους, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Μαρίας τῆ Μεθυμοπούλας, Χρυσῆς Τσεπέτη καὶ τοῦ Ἀνώνυμου Μάρτυρος τῆς Ἀλεξανδρείας.

Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Νεκτάριος, ποὺ ἔζησε τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ ιζ΄ αἰῶνος, ἀναφέρει: «Οὐκ ἔστι πόλις καὶ τόπος, ὅπῃ τῶν Ὀρθοδόξων ἡμῶν οὐ προχέονται ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας τὰ αἵματα. Καὶ μειράκια ἑωράκαμεν πρὸ ὀλίγων ἐτῶν τῇ ἀκμῇ τῆς μαχαίρας ἀφόβως ὑποκλίναντα τὸν αὐχένα».

Κάθε γωνιὰ γῆς τῆς Ὀρθόδοξης πατρίδος μας εἶναι ποτισμένη μὲ τὰ τίμια αἵματα τῶν Νεομαρτύρων, τῶν ἀθλητῶν τῆς μακρόχρονης τουρκικῆς κατοχῆς.

Νέφος οἱ Νεομάρτυρες· ἄνδρες καὶ γυναῖκες, νέοι καὶ γέροι, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, μορφωμένοι καὶ ἀγράμματοι.
Ὅλοι μὲ πίστη βαθιὰ ριζωμένη προσέφεραν σὰν ἱερὰ σφάγια τὸν ἑαυτό τους δῶρο στὸν βωμὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.
Πίστευαν μὲ θέρμη στὸν ἀρχηγὸ καὶ «τελειωτὴν Ἰησοῦν» (Ἑβρ. ιβ΄ 2) καὶ εἶχαν πόθο μαρτυρίου στὴν ψυχή τους· πόθο ποὺ τὸν θεωροῦσαν προνόμιο καὶ δῶρο τοῦ Θεοῦ. «Ἡμῖν ἐχαρίσθη οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλιπ. α΄ 29).

Ὁ Ἀνώνυμος Νεομάρτυς τῆς πίστεως, ὁ ἄγνωστος σὲ ἐμᾶς, ἀλλὰ γνωστὸς στὸν Κύριό μας, Αὐτὸν ποὺ μᾶς γραφει «ἐν βίβλῳ ζωῆς» (Φιλιπ. δ΄ 3), γεννήθηκε στὴν εὐλογημένη Κρητόνησο.
Οἱ γονεῖς του ἦσαν εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι, πιστοὶ στὶς πατρικὲς παραδόσεις καὶ τοὺς διέκρινε τὸ γνήσιο ἡρωϊκὸ φρόνημα, τὸ ὁποῖο πέρασαν μὲ τὶς νουθεσίες καὶ τὸ παράδειγμά τους καὶ σὲ αὐτόν.
Νέος, εὐσταλής, ὡραῖος στὴν ὄψη καὶ φίλεργος, στὴν ἀκμὴ τῆς ἡλικίας του, στὰ εἴκοσί του χρόνια βρέθηκε ὁ Νεομάρτυς μας νὰ ἐργάζεται στὴν ἑλληνικὴ τότε Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου, τὴν Ἀλεξάνδρεια τοῦ 1822, λίγο μετὰ τὴν ἐξέγερση τῶν Ἑλλήνων ἐναντίον τῶν Τούρκων κατακτητῶν.

Τὸν προσέλαβε ἕνας Τοῦρκος, ὁ ὁποῖος ἐκτίμησε τὰ προσόντα του, ἀλλοίμονο, ὅμως, καὶ τὴν ὀμορφιά του.

Ο Θεός τής δόξης βροντά....

Σκήτη Αγίας Άννας

 Η φωνή τού Κυρίου επί τών υδάτων. Ο Θεός τής δόξης βροντά. Ο Κύριος είναι επί υδάτων πολλών. Η φωνή τού Κυρίου είναι δυνατή. ... συντρίβει κέδρους... σείει την έρημον..."

 (Ψαλμοί 29/κθ΄ 3 - 10)

Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

πηγή

Έζησε μόλις 36 χρόνια! Μαθητής των μεγάλων λογίων του ΙΓ’ αιώνα Γεωργίου Ακροπολίτου και Νικηφόρου Βλεμμύδη. Σπουδαίος θεολόγος και φιλόσοφος. Αριστοτελιστής από τους λίγους! Γνώστης των μαθηματικών και των φυσικών επιστημών. Και υμνογράφος!
Αυτές τις μέρες ψάλλουμε, όπως αιώνες τώρα, τον Μεγάλο Παρακλητικό του Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Αυτός! Ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Θεόδωρος Β' Λάσκαρις (1222 – 1258). Που δεν πρόλαβε, για τρία χρόνια, να δει την επανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Βυζαντινούς. Βασίλεψε στη Νίκαια, λόγω της κατάληψης της Πόλης από τους Φράγκους. Ήταν μια από τις ευγενέστερες και ταυτόχρονα τραγικότερες φυσιογνωμίες του Βυζαντίου.
Περίφημα έργα του: «Της Φυσικής Κοινωνίας λόγοι εξ» και «Κόσμου εξήγησις ή Κοσμική δήλωσις». Συνέγραψε επίσης θεολογικά και πολιτικά έργα, εγκώμια, σατυρικά, επιστολές και υμνογραφικά. Ο καθηγητής Τωμαδάκης λέει πως δια του κορυφαίου υμνογραφικού του έργου, του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα, «επί αιώνας αντηχεί η πονεμένη κραυγή του».

Το ίδιο λέει και ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο Ρεμβασμό του Δεκαπενταυγούστου. Ο ήρωάς του, ο γερο Φραγκούλας «έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν Κανόνα τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής, και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου είς βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει νέφη».

Κι εγώ ακούω τον καλοφωνικό ειρμό «Εκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι» (τροπάριο από τον κανόνα του βασιλέως) να τον ερμηνεύει απαράμιλλα ο αείμνηστος αγιορείτης διακο – Διονύσης Φιρφιρής στη σειρά των ηχογραφήσεων του Μανόλη Χατζηγιακουμή, ο οποίος σημειώνει την ιστορία του μέλους:

 «O Mέγας Παρακλητικός Kανών είναι “Ποίημα του βασιλέως Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως”, του γνωστού αυτοκράτορα (1254-1258) της Aυτοκρατορίας της Nικαίας. Έργο προσωπικό μιας οδυνώμενης ψυχής, μεστό ποιητικών μεταφορών, πλήρες ικεσιών προς την Παναγία, συντριβής και κατάνυξης, στοιχεία που διακρίνονται έντονα και στο μικρό κείμενο του Καλοφωνικού Ειρμού. 

Η επιλογή του τροπαρίου αυτού για μελοποίηση από τον Αθανάσιο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (ακμή περ. 1685 – 1711) δεν υπήρξε ασφαλώς τυχαία. Ο ειρμός έχει συντεθεί όταν ο Αθανάσιος, ως Μητροπολίτης Τουρνόβου, βρισκόταν έγκλειστος στη Μονή του Σινά από εθελοκακίαν του Πατριάρχου Διονυσίου Δ’ του Μουσελίμη. Τα συναισθήματα ακριβώς της εμπερίστατης αυτής στιγμής αποτυπώνονται και στο μέλος: ικετευτικό, με αποχρώσεις πικρίας και θλίψεως, και φράσεις υψηλότονες και μεστές».

Ο αυτοκράτορας ποιητής μας συντροφεύει μέχρι σήμερα στις δεήσεις μας προς την Παναγία. Με μιαν ένταση αμείωτη και μ’ ένα φρόνημα αδούλωτο.

Παραθέτουμε στη συνέχεια ένα θαυμάσιο κείμενο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού για τον Αυτοκράτορα - Υμνογράφο και τον Μέγα Παρακλητικό Κανόνα του.

Αγίου Ευσταθίου Θεσσαλονίκης: Παρεκβολαί εις την Ομήρου Ιλιάδα και Οδύσσειαν

ΜΙΧΑΗΛ ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΙΔΗΣ (ΕΠ.) 

 Tα ερμηνευτικά σχόλια του κορυφαίου λογίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ (12ος αι.) με τίτλο «ΠΑΡΕΚΒΟΛΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑΝ ΚΑΙ ΙΛΙΑΔΑ» είναι μνημειώδες έργο που η αξία του έγκειται όχι μόνο στην εκτεταμένη φιλολογική και ερμηνευτική προσέγγιση των Ομηρικών επών αλλά και στη διάσωση έργων συγγραφέων που έχουν απωλεσθεί. Αποτελεί ανεκτίμητο βοήθημα για τους μελετητές του Ομήρου και της ελληνικής Γραμματείας και σήμερα. 

Η παρούσα έκδοση (6 τόμοι) είναι διορθωμένη και επιμελημένη από τον Μιχαήλ Ηρακλή Μουτζουρίδη.

Οι εκδόσεις ΔΙΑΝΟΗΣΗ παρουσιάζουν το 6τομο έργο του Ευσταθίου, συνοδεύοντας την έκδοση με έναν 7ο τόμο, το διεξοδικό λεξικογραφικό ευρετήριο των σχολίων του Ευσταθίου του Ματθαίου Δεβαρή, διορθωτή της Βιβλιοθήκης του Βατικανού (16ος αιώνας), που τυπώθηκε στη Ρώμη το 1550 μαζί με την υπό του Μαγιοράνου (Niccolo Maiorano) έκδοση του σοφού σχολιαστού, και ανατυπώθηκε στο Βερολίνο το 1765, και μαζί με την έκδοση του Ευσταθίου στην Λειψία από τον Στάλμπαουμ (G. Stallbaum ) το 1830.

"Τό ἔργο Παρεκβολαί εἰς Ὁμήρου Ἰλιάδα καί Ὀδύσσειαν εἶναι ἡ συλλογή τῶν Σχολίων στόν Ὅμηρο τοῦ Εὐσταθίου Θεσσαλονίκης, ἑνός ἀπό τούς κορυφαίους Βυζαντινούς λόγιους τοῦ 12ου αἰώνα, ὁ ὁποῖος διετέλεσε καί Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Ἡ ἀξία τοῦ μνημειώδους αὐτοῦ ἔργου ἔγκειται ὄχι μόνο στήν ἐκτεταμένη φιλολογική καί ἑρμηνευτική προσέγγιση τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν ἀλλά καί στήν διάσωση ἔργων συγγραφέων πού ἔχουν ἀπωλεσθεῖ. Ἀποτελεῖ ἀνεκτίμητο βοήθημα γιά τούς μελετητές τοῦ Ὁμήρου καί τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας καί σήμερα.

Ἡ παροῦσα ἔκδοση (6 τόμοι) εἶναι διορθωμένη καί ἐπιμελημένη περιλαμβάνοντας καί ἕναν 7ο τόμο, τό συνοδευτικό Λεξικό τοῦ Ματθαίου Δεβαρῆ, διορθωτῆ τῆς Βιβλιοθήκης τοῦ Βατικανοῦ (16ος αἰ.), γιά πρώτη φορά στά Ἑλληνικά ἐκδοτικά χρονικά."
(Από τα Προλεγόμενα του επιμελητή).

Περιεχόμενα

Το εμβληματικό και πολυφωτογραφημένο εκκλησάκι των Αγίων Επτά Παίδων εν Εφέσω στο Κάστρο της Σίφνου

΄Το εμβληματικό και πολυφωτογραφημένο εκκλησάκι των τιμωμένων την 4η Αυγούστου Αγίων Επτά Παίδων εν Εφέσω στο Κάστρο της Σίφνου, γνωστό με την προσωνυμία "Εφταμάρτυρες". 

Πρόκειται για τους Αγίους Μαξιμιλιανό, Εξακουστωδιανό, Ιάμβλιχο, Μαρτινιανό, Διονύσιο, Αντωνίνο ή Ιωάννη και Κωνσταντίνο, οι οποίοι έζησαν τον 3ο μ.Χ. αιώνα επί των ημερών του αυτοκράτορος Δεκίου (249 - 251 μ.Χ.) Αφού μοίρασαν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς, κατέφυγαν σ'ένα σπήλαιο στην Έφεσο, όπου και εκοιμήθηκαν. Μετά από 200 χρόνια αναστήθηκαν μέσα στο σπήλαιο, όπου είχε λάβει χώρα η κοίμησή τους και μάλιστα σε μια περίοδο, όπου αμφισβητείτο η ανάσταση των νεκρών και η ζωή μετά τον θάνατο.

πηγή

4 Αυγούστου 2009 εκοιμήθη έν Κυρίω ο πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδής (ένας Άγιος τού Θεού)

ΗΤΑΝ 4 Αυγούστου 2009 εκοιμήθη έν Κυρίω,στό Νεοχώρι Σιντικής τού νομού Σερρών, ο πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδής(ένας Άγιος τού Θεού)
 Ενταφιάστηκε σέ τάφο πού είχε ετοιμάσει ό ίδιος, δίπλα στόν Ιερό Ναό του Αγίου Ραφαήλ. Σαράντα ημέρες προτού φύγει.

Άρχισε νά ευωδιάζει ό Σταυρός του, αλλά καί άλλα αντικείμενά του.
Έψαλε καί συνομιλούσε μέ τούς Αγγέλους καί τούς Αγίους, λίγες μέρες πρίν φύγει.
Ήταν συγκλονιστικό τό πέρασμά του στήν Αιωνιότητα.
Τό σκήνωμά του ήταν εύκαμπτο καί ζεστό, μέχρι τήν ώρα τής ταφής του.
Κατά τήν εξόδιο ακολουθία ενώ δέν υπήρχαν καθόλου σύννεφα, εμφανίστηκε ένα καί έσταξε λίγες σταγόνες σάν δάκρυα.
Τό ίδιο έγινε καί τήν ώρα τού ενταφιασμού του.Τό σύννεφο πάλι έσταξε δύο - τρείς σταγόνες βροχής καί σταμάτησε.
Κατά την ώρα τού ενταφιασμού,τή στιγμή τής αλλαγής τού Ευαγγελίου, φάνηκε ξεκάθαρα ή ευκαμψία τού Αγίου Πατρός.
Ή παλάμη του έπεσε πρός τά πίσω σάν νά μήν ήταν χέρι κεκοιμημένου.
Ό σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ.κ. Μακάριος, κατά την ομιλία του στήν εξόδιο ακολουθία είπε :
- « Ό πατήρ Ιωάννης είναι ένας Άγιος τού Θεού».

Άς πρεσβεύει στό ουράνιο θυσιαστήριο,μαζί μέ τούς άλλους Αγίους,γιά όλους μας.
Νά έχουμε τήν ευχή του !

Τσεσμετζής Μιλτιάδης,εκπαιδευτικός

πηγή

Και στις σκληρότερες εποχές ο ανθρώπινος αγώνας για κάτι άξιο και αγαπητικό συνεχίζει ακατάβλητος.

Ποτέ από όσο ζω δεν έχω δει τέτοια απαισιοδοξία και απόγνωση για την ανθρώπινη κατάστασή μας. Είναι βέβαια και τα Μέσα που διαδίδουν νυχθημερόν τον θυμό και τη γκρίνια και μολύνουν σοβαρά την ψυχολογική ατμόσφαιρα.
"Δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχουν σχέσεις, δεν υπάρχει ανθρωπιά, δεν υπάρχει σθένος, δεν υπάρχει οικογένεια, δεν είναι πια νέοι οι νέοι..."

Μα εγώ πού ζω; Γιατί γνωρίζω ανθρώπους που μάχονται; Γονείς που δίνουν τα πάντα; Νέους που -πιο ειλικρινείς από ποτέ- μελετούν, δουλεύουν και παλεύουν να φτιάξουν δρόμο; Έρωτες που παθιάζονται; Παππούδες που θυσιάζουν για τα εγγόνια τους την ηρεμία και τις οικονομίες της κουρασμένης τους ηλικίας; Γιατί βλέπω κάποιες φιλίες ακλόνητες; Γάμους που το παλεύουν να αντέξουν παρά τους πειρασμούς; Κούραση, κούραση, αγώνας, περισσότερο απ' τον περιβόητο "καναπέ"; Ανθρώπους που σπουδάζουν μετά τη σύνταξη; Δίψα για ταξίδια, για ταινίες και τραγούδια με νόημα;

Στους αιώνες η ζωή στον κόσμο ονομαζόταν Κοιλάδα του Κλαυθμώνος, ποτέ δεν ήταν τα πράγματα εύκολα και χαρωπά. Φύγαμε από την Εδέμ. Τι να πρωτοαναφέρουμε από τα μαρτύρια παλιότερων καιρών;

Η ζωή δεν είναι η ζωή του φέισμπουκ. Στα κοινωνικά μέσα πολλοί μεταφέρουμε την προσωπική μας ήττα, την δική μας αποτυχία και τη γενικεύουμε σαν ήττα και αποτυχία της κοινωνίας όλης για παρηγοριά μας. Δεν είναι έτσι! Και στις σκληρότερες εποχές ο ανθρώπινος αγώνας για κάτι άξιο και αγαπητικό συνεχίζει ακατάβλητος. Θρήνοι αλλά και γέλια πάντα ο ήχος του κόσμου. Το άλας της γης πάντοτε λίγο, πάντα θαυματουργό. Κάποιοι σέρνουν του κουράγιου την άμαξα και η γη γυρίζει. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν σπουδαίοι άνθρωποι, μεγάλες ψυχές, κυρίως ανάμεσα στους αφανείς.

Μάρω Βαμβουνάκη

Οι σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» πολύ μικρή σχέση έχουν με την αρχαία Ελλάδα.

  Όσο και αν διατείνονται οι «αρχαιολάτρες» ότι θέλουν να «αναστήσουν» τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και μαζί την «πατρώα θρησκεία», οι ηγέτες τους ψεύδονται και οι οπαδοί τους τρέφονται με αυταπάτες. Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και ιδιαίτερα η ειδωλολατρία των προγόνων μας, δεν είχε τίποτε το στατικό και μόνιμο. Άλλος ήταν ο αθηναϊκός πολιτισμός, άλλος ο σπαρτιατικός, άλλος ο ιωνικός, άλλος της Μεγάλης Ελλάδος, άλλος της Μακεδονίας και άλλος της Ηπείρου.

Διαφορετική ήταν η βίωση της θρησκείας στην Αθήνα, διαφορετική στην Σπάρτη, διαφορετική στην Ήπειρο, διαφορετική στην Κρήτη, διαφορετική στην Αρκαδία και διαφορετική στη Θράκη. Σημαντικές θεότητες μιας πόλης ήταν άγνωστες σε άλλες.
Για όλα μιλάνε οι «αρχαιολάτρες» εκτός από τον πολιτισμό ποιας πόλης και ποιας χρονικής περιόδου προσπαθούν να αναβιώσουν. Επίσης δεν μας λένε ποια μορφή της αρχαίας θρησκείας, ποιας πόλης και ποιας εποχής θέλουν να αναστήσουν. Όταν λένε «πατρώα θρησκεία», τι εννοούν;
Η θρησκεία των Ακαρνάνων ή των Δολόπων ή των Αγραίων, για παράδειγμα, δεν είναι «πατρώα θρησκεία»; Δεν ήταν πρόγονοί μας αυτοί; Η φανατική λατρεία της αιγυπτιακής θεότητας Ίσιδος από τους Έλληνες στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια δεν είναι και αυτή «πατρώα θρησκεία», αφού υπήρξε για αιώνες κυρίαρχη θρησκεία των προγόνων μας;

Ο μιθραϊσμός, η ηλιολατρία του Ιουλιανού και των ομοίων του, στα πρώτα βυζαντινά χρόνια δεν ήταν και αυτή «πατρώα θρησκεία»; Ο νεοπλατωνισμός, ο οποίος θέλησε να αναγεννήσει και να μεταλλάξει προς το πνευματικότερο την αρχαιοελληνική θρησκεία δεν υπήρξε επίσης προγονική θρησκεία.

Οι σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» πολύ μικρή σχέση έχουν με την αρχαία Ελλάδα. Καπηλεύονται ορισμένα επιλεκτικά στοιχεία του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, όσα εξυπηρετούν τους στόχους τους, δηλαδή την εδραίωση του νεοαποκρυφιστικού παγανισμού. Απόδειξη ότι ουδέποτε αυτοί αναφέρονται στην αντιρρητική γραμματεία των αρχαίων συγγραφέων κατά της ειδωλολατρικής θρησκείας. Οι μονοθεΐζοντες σοφοί συγγραφείς Ξενοφάνης, Ηράκλειτος, Ευριπίδης, Πρωταγόρας, Πλάτων, Αριστοτέλης είναι τα «μαύρα πρόβατα» για τους νεοπαγανιστές, διότι οι μονοθεϊστικές αντιλήψεις τους θεωρούνται σαφώς αιρετικές, σε σχέση με την ειδωλολατρία που πρεσβεύουν!

2 Αυγούστου 1943-Η Σφαγή της Γλύνας

 Σαν σήμερα, στις 2 Αυγούστου 1943, γράφτηκε μία από τις πιο αιματηρές σελίδες της ιστορίας της Βορείου Ηπείρου: η Σφαγή της Γλύνας.

Ένοπλοι Αλβανοί εθνικιστές, με τη συνδρομή των ιταλικών κατοχικών δυνάμεων, εισέβαλαν στο χωριό, λεηλάτησαν και πυρπόλησαν σπίτια και συνέλαβαν δεκάδες κατοίκους, πολλοί από τους οποίους ήταν ανήλικοι. Στη συνέχεια, τους οδήγησαν στον λάκκο της Μέλενης, όπου τους εκτέλεσαν με πολυβόλα.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γεωργίου Γκίκα, αυτόπτη μάρτυρα που σώθηκε την τελευταία στιγμή, πίσω από το έγκλημα υπήρξε και κρυφή συνεργασία με το κομμουνιστικο ΕΑΜ. Κατά την ίδια μαρτυρία, οι κάτοικοι στοχοποιήθηκαν επειδή είχαν αρνηθεί να ενταχθούν στις κομμουνιστικές οργανώσεις της εποχής, διατηρούσαν έντονο ελληνικό εθνικό φρόνημα και ανήκαν στο ΜΑΒΗ.

Ανάμεσα στα θύματα βρίσκονταν παιδιά μόλις 14 και 15 ετών, αδέλφια και νέοι από τη Γλύνα και τη Βραχογοραντζή. Ελάχιστοι κατάφεραν να επιζήσουν.

Η εκδίκηση για αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα ήρθε 51 χρόνια αργότερα, το 1994, όταν η νεοσύστατη ΜΑΒΗ, έχοντας —σύμφωνα με σχετικούς ισχυρισμούς— τη στήριξη του «βαθέος ΠΑΣΟΚ», επιτέθηκε σε αλβανικό στρατιωτικό φυλάκιο, σκοτώνοντας δύο στρατιώτες και τραυματίζοντας αρκετούς ακόμη. Κατά τις ίδιες αναφορές, η επίθεση προκάλεσε πανικό στο στρατόπεδο, με τους στρατιώτες να τρέπονται σε φυγή μέσα στη νύχτα, ορισμένοι ακόμη και χωρίς τα ρούχα τους.
Τιμή και δόξα στα παλικάρια της Γλύνας.Αιωνία η μνήμη τους.

Πηγή μαρτυρίας: Γεώργιος Γκίκας, «Λαϊκό Βήμα», 15 Ιουλίου–1 Αυγούστου 2008.

Όνειρα μέσα στα καπνοχώραφα

Απόσπασμα από το βιβλίο  "Ματωμένος Νόστος" εκδόσεις Κυριακίδη 2018

  Πάντα θα με ακολουθούν εκείνες οι Αυγουστιάτικες παιδικές μνήμες. Μνήμες γλυκές χαμένες στην αχλύ του χρόνου, πάντα παρούσες όμως. Όλα αλλάζουν στην ζωή, εκτός από τις μνήμες μας. Το χωριό μου θάφθηκε από τις μπουλντόζες της ΔΕΗ χάριν του λιγνίτη, αλλά κανείς δεν μπορεί να μου κλέψει τις κιτρινισμένες φωτογραφίες του μυαλού μου και τα Αυγουστιάτικα φεγγάρια μου στην μεγάλη αυλή μας. Εκεί, στη μέση της Σαριγκιόλ, της Κίτρινης Λίμνης, που την αποξήραναν πριν από τον Πόλεμο για να στηθούν στην κοιλάδα της Κοζάνης τα χωριά των προσφύγων και αργότερα, όταν ανακαλύφθηκε ο πολύτιμος λιγνίτης, τα εργοστάσια της ΔΕΗ. Εγώ επιστρέφω συνεχώς στις χορταριασμένες αυλές και στα χαλάσματα .

  Αύγουστος σήμαινε για μας καπνά και προσμονή για το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου στο κοντινό κεφαλοχώρι, την Χαραυγή. Το σπάσιμο του καπνού όλο τον Αύγουστο κυριαρχούσε σε όλο το χωριό. Εκεί γύρω στις 3 τα ξημερώματα άκουγες φασαρία από ποδοβολητά αλόγων και γαϊδουριών, κοφίνια να φορτώνονται, φωνές γυναικών να ξυπνούν τα παιδιά και σε λίγο μικρές λάμπες στο σκοτάδι. Φορτώνονταν στα κάρα ή στα γαϊδούρια τα κοφίνια, οι λινάτσες και τα σακιά. Όσοι είχαν κάρα ήταν τυχεροί, εμείς είχαμε μόνον ένα γαϊδούρι .Οι χωμάτινοι δρόμοι του κάμπου γέμιζαν από ζωή και φωνές, εκεί στις 2 με τρεις τα ξημερώματα. 

"Η Κύπρος εχάθην Ελένη" ,Θάνατος Μακαρίου 3 Αυγούστου 1977.

Το ΡΙΚ πήρε συνέντευξη από την κα Ελένη, μαγείρισσα του Μακαρίου στην Αρχιεπισκοπή, η οποία μεταδόθηκε μετά την κηδεία.Ρωτά την κα Ελένη ο δημοσιογράφος, πώς αισθανόταν ο Μακάριος μετά την εισβολή και κατοχή:
"Έρκετουν κάτω στην κουζίναν, ακούμπαν πάσ´ τον παραστατόν τζι' ελάλεν μου: "Η Κύπρος εχάθην Ελένη"
Πότε όμως ο Μακάριος αντιλήφθηκε ότι η Κύπρος εχάθην;
Σίγουρα δεν το αντιλήφθηκε αμέσως μετά την καταστροφή , και ούτε και μετά την επιστροφή του, αφού αμέσως μετά διοργάνωσε φαντασμαγορική φιέστα για να γιορτάσει το "ΒΑΤΕΡΛΩ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ".

Το αντιλήφθηκε λίγο αργότερα, μετά την "παράξενη" δήλωση του Ετζιεβίτ, όπως αυτή μεταδόθηκε και από το ΡΙΚ: "ΜΑ ΔΕΝ ΗΛΘΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ"!!!!!

Όπως υπονοείται σε απόρρητο Βρετανικό έγγραφο το οποίο αποδεσμεύτηκε ύστερα από την 30ετία, ο Μακάριος με την ομιλία του κάλεσε την Τουρκία για να αποκρούσει την "εισβολή" της χούντας και να αποκαταστήσει την Συνταγματικήν Τάξην, όμως θα αποχωρούσε μετά την επιστροφή του Μακαρίου, κάτι που ο Ετζιεβίτ βέβαια δεν τήρησε.

Τόση ήταν η "αφέλεια" του, να νομίζει ότι οι Τούρκοι θα εισέβαλλαν στην Κύπρο για να τον επαναφέρουν στην εξουσία και στη συνέχεια θα αποχωρούσαν;!

ΠΗΓΗ

Οι ουρές των διαβατηρίων και η σιωπηλή ψηφιακή αγωνία της κοινωνίας.Από την ατομική διαφυγή στην πολιτική διεκδίκηση της πραγματικής προαιρετικότητας

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

Οι εικόνες των τελευταίων ημερών έξω από τα γραφεία διαβατηρίων δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν ούτε ως μια γραφική παραξενιά κάποιων «αρνητών» ούτε ως μια απλή εκδήλωση της γνωστής ελληνικής συνήθειας να αφήνουμε τα πάντα για την τελευταία στιγμή.

Στη Λάρισα, εκατοντάδες πολίτες περίμεναν από τα ξημερώματα, σχηματίζοντας ουρές δεκάδων μέτρων. Στην Κοζάνη, άνθρωποι ξενύχτησαν έξω από το Αστυνομικό Μέγαρο. Ανάλογες εικόνες καταγράφηκαν στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα και σε άλλες περιοχές της χώρας. Κοινός σκοπός ήταν η έκδοση διαβατηρίου με την παλαιού τύπου ταυτότητα πριν από την 3η Αυγούστου, ώστε οι ενδιαφερόμενοι να διατηρήσουν τη δυνατότητα ταξιδιών χωρίς να υποχρεωθούν άμεσα να παραλάβουν τη νέα ταυτότητα.

Η έκταση και η πανελλαδικότητα του φαινομένου επιβάλλουν μια σοβαρότερη πολιτική και κοινωνική ανάγνωση.
Ούτε χλευασμός ούτε εξιδανίκευση

Ασφαλώς, οφείλουμε να δούμε το γεγονός και με διάθεση αυτοκριτικής.
Δεν είναι θετικό πολίτες που δηλώνουν ότι αγωνιούν για τις ψηφιακές ελευθερίες τους να εμφανίζονται φοβισμένοι, πανικόβλητοι και ανέτοιμοι μπροστά σε εξελίξεις που είχαν προαναγγελθεί εδώ και χρόνια. Δεν βοηθά την υπόθεση της ψηφιακής ελευθερίας να δίνεται η εντύπωση μιας σπασμωδικής αντίδρασης της τελευταίας στιγμής. Ούτε είναι συνετό να περιμένει κάποιος να φθάσει η προθεσμία στην τελευταία ημέρα και τότε να αναζητεί, μέσα σε αγωνία και πολύωρη ταλαιπωρία, μια προσωρινή διέξοδο.

«Γιατί όλοι οι χριστιανοί δεν έχουν την ίδια Χάρη από το Άγιο Πνεύμα;»

Άγιος Τύχων ο Αγιορείτης

 «Στην Εκκλησία που πας ν’ ανάψεις κερί, αν δώσεις δέκα δραχμές παίρνεις μικρό, αν δώσεις είκοσι, μεγαλύτερο. Κι αν δώσεις εκατό, παίρνεις λαμπάδα.

 Έτσι γίνεται και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος: όσο πιο πολλά δίνεις στον Θεό από την καρδιά σου – με πίστη, ταπείνωση, μετάνοια, προσευχή και αγάπη – τόσο πιο πολλά λαμβάνεις από τη χάρη Του».

Ἡ ἀνθρώπινη φύσις τῶν ἱερέων μας μᾶς δίνει ἐνίοτε τήν ἀφορμή νά σκανδαλισθοῦμε...

 Τό νά δικάσης τούς ἱερεῖς εἶναι πολύ εὔκολο,ἀλλά καί ἄσκοπο ἔργο. Ἄς εἴμεθα δίκαιοι: Ἡ διακονία τῶν ἱερέων εἶναι ἁγία καί τό δῶρο τους προερχόμενο ἀπό τόν Θεό, εἶναι ἅγιο. Ἡ ἀνθρώπινη φύσις καί τῶν ἱερέων μας μᾶς δίνει ἐνίοτε τήν ἀφορμή νά σκανδαλισθοῦμε, ἀλλά ἄς εἴμεθα δίκαιοι: Ἐφ᾿ ὅσον καί αὐτοί γεννήθηκαν, ὅπως ὅλοι μας, ἔχοντες τήν ἴδια ἀνθρώπινη φύση, ἔχουν τήν ροπή πρός τό κακό καί τά πάθη τά ὁποῖα σάν σκουλήκια ἐπιθυμοῦν νά ἐνοχλοῦν τήν ψυχή. Ὁπότε, καί νά θέλουν, δέν ἠμποροῦν, χωρίς ἀδυναμίες καί ἐλλείψεις νά ἐπιτελέσουν τήν ἀποστολή πού τούς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

 
 Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτοί μέ τήν ἀπρόσεκτη ζωή τους, δέν βοηθοῦν τόν λαό νά πιστεύη στόν Χριστό ἀκράδαντα μέ ἀποτέλεσμα νά ἀγριεύουν τά πρόβατα ἐναντίον τοῦ ποιμένος τους καί νά χαίρωνται οἱ λύκοι. 

 Ἐνισχύεται τό πνευματικό σκοτάδι καί ἔρχεται ἡ πεῖνα, ὄχι ἀπό ἔλλειψη ψωμιοῦ, ἀλλά ἀπό τήν ἔλλειψη λόγου Θεοῦ καί οὐρανίου ἄρτου. Τό ἁλάτι τῆς γῆς θά καταπατηθῆ ἀπό τούς ἀνθρώπους καί θά ἔλθη καιρός πού κατά τόν προφήτη Ἡσαΐα «ἔσται ὁ λαός ὡς ὁ ἱερεύς...»(24,2). Ἀλλά ἀπ᾿ ὅλη αὐτή τήν κακή κατάσταση θά ἀντιληφθῆ καί ὁ λαός ὅτι κάθε πτῶση ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό τούς γονεῖς καί τήν οἰκογένεια.

 ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ 

πηγή

Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν όσοι αγωνίζονται εναντίον του κακού

 Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν τιμή στην Εκκλησία επειδή την επισκέπτονται. Κάποιοι απʼ αυτούς έχουν το εξής σκεπτικό: «Κοίτα, εγώ, άνθρωπος του εικοστού αιώνα, ανώτερος υπάλληλος, ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, με γνώσεις φυσικής και βιολογίας, αντί να πάω στο καφενείο ή στο θέατρο, έκανα την τιμή στην Εκκλησία και την επισκέφτηκα». Για τέτοιους ανθρώπους η Εκκλησία έχει μόνο μομφή και οίκτο.

 Στην Εκκλησία κανένας δεν κάνει τιμή εκτός απʼεκείνον ο οποίος εξεγείρεται εναντίον του κακού. Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν οι μέγιστοι επαναστάτες εναντίον του κακού, οι οποίοι και τη θεμελίωσαν, και εκείνοι οι οποίοι μέσω των αιώνων κράτησαν τη λάμψη της. 

Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν και στο μέλλον μόνο εκείνοι οι οποίοι θα ζεσταίνουν την χριστιανική επανάσταση στις ανθρώπινες ψυχές. 

 Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν οι γονείς που θα συνηθίσουν τα παιδιά τους πάντα να εξεγείρονται ενάντια στο κακό, και οι δάσκαλοι που θα κάνουν τους μαθητές τους χριστιανούς επαναστάτες, και όλοι εμείς που θα αναζωπυρώσουμε την πλέον ευγενική επανάσταση στις νεκρές καρδιές και τις κοιμισμένες ψυχές των αδερφών μας και ο ένας του άλλου.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,

Αργά βαδίζει ο Χριστός,“Εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική”, εκδ.Εν πλω, σελ.54,55