Αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο πτυχίο που δίνει ο Θεός!

Ο Γέροντάς μου, ονόματι Παυλίδης ήταν γιατρός, σπουδαγμένος στο Παρίσι και στην Κωνσταντινούπολη, μόναζε στην Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Κάποια μέρα με φώναξε και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να σχίσει τα πτυχία του, λέγοντας μου... ''Αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο πτυχίο που δίνει Ο ΘΕΟΣ!''

~ παπα-Φώτης Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός

Ο Λαυριώτης Γέροντας Παύλος Παυλίδης ήταν ιατρός χειρουργός. Γεννήθηκε στη Σαφράπολη-Θεοδωρούπολη του Πόντου το 1885. Προσήλθε στην ιερά μονή Μεγίστης Λαύρας το 1925 κι εκάρη μοναχός το επόμενο έτος. Τα πρώτα γράμματα έμαθε στην αγιοτρόφο Καισά­ρεια της Καππαδοκίας. Τις σπουδές του τελείωσε στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Ειδικεύθηκε στο Παρίσι και τη Λειψία με υποτροφία του τουρ­κικού κράτους ως αριστούχος. Εργάσθηκε ως ιατρός στην Κωνσταντι­νούπολη και την Προύσα και μάλιστα και ως αξιωματικός στον τουρκι­κό στρατό, απ’ όπου θαυμαστά δραπέτευσε το 1917. Το 1922 βρίσκεται στις τάξεις του ελληνικού στρατού. Νυμφεύθηκε, αλλά πρόωρα έμεινε χήρος. Ταλαιπωρημένος φθάνει στη Θεσσαλονίκη, κατόπιν στις Καρυές, στη μονή Βατοπεδίου και τέλος στη Μεγίστη Λαύρα. Το 1937 έγινε Γέροντας και το 1945 προϊστάμενος.

 Γράφει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του τού 1948: «Εν τη αγωνία της εν Προύση μαρτυρικής εκείνης ζωής, κατελήφθη η Μικρασία υπό του ελληνικού στρατού, εν τω οποίω μόλις μετά έτος εδέησε να ονομασθώ έφεδρος ανθυπίατρος εις την Εσκί-Σεχίρ X μεραρχίαν βαρέ­ων οβιδοβόλων. Αλλά και τούτο διεδέχθη η επαίσχυντος εκκένωσις της Ανατολής, νύκτα δε διήλθομεν διά Προύσης, εγκαταλείπων εκεί πλουσίαν βιβλιοθήκην, ιατρικήν εγκατάστασιν, και πολύτιμά μοι εργόχειρα και γραπτά, και ως Ιώβ, πάντων μεν γυμνωθείς αλλά και τη αγάπη εκείνου τιμηθείς. Σήμερον, 5 Μαΐου, ήκουσα τον Εσπερινόν του Πολυάθλου, εορτάζοντος αύριον. Εκ Θεσσαλονίκης επεσκέφθην, χάριν περισυλλογής και προς εγγυτέραν γνωριμίαν αυτό το Άγιον Όρος. Υπεδέχθην εις Θάσον τους πρόσφυγας γονείς και αδελφούς μου, και επί δύο έτη προσελήφθην ιατρός της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου. Ηγάπησα εκ κράσεως την ησυχίαν, την ειρήνην και την ευσέβειαν του Αγίου Όρους και απεφάσισα την μοναχικήν κουράν. Αλλ’ επέπρωτο να κοινοβιάσω εις Λαύραν διά λόγους, νομίζω πάλιν, θείας νεύσεως. Ανερχόμενός ποτε την μαρμάρινην κλίμακα και παρά τη θύρα της θαυματουργού Θεοτόκου Παραμυθίας μονονουχί ακούω ψιθυρισμούς εις τα ώτα της ψυχής “Εις Λαύραν … Λαύραν”.Και ούτως εν μυστική και παραδόξω συνεννοήσει μετά του μακαρίτου Γέροντος Σπυρίδωνος Καμπανάου, του Λαυριώτου ιατρού, εγενόμην τέλος μοναχός Λαυριώτης, καρείς τοιούτος μετά εξάμηνον τη 22α Μαρτίου 1926, Σάββατον προς Κυριακήν της Σταυροπροσκυνήσεως ».

 Μέσα από κινδύνους και πολλές δυσκολίες γίνεται ο ιατρός όλου του Αγίου Όρους. Τρέχει παντού όπου τον καλούν να συνδράμει τους πονεμένους αδελφούς του. Βοήθησε κι έσωσε πολλούς. Ο βίος του ταπεινός, ασκητικός, σιωπηλός, καλογερικός. Φιλακόλουθος, φιλόπονος, μελετη­ρός, προσεκτικός. Ήταν παρά την ισχνή φωνή του καλός ψάλτης και βαθύς γνώστης της βυζαντινής μουσικής. Ο θεοφιλέστατος Ροδοστόλου Χρυσόστομος αφιερώνει στα έργα του πολλούς καλούς λόγους για τον Γέροντα Παύλο: «Το πρόσωπο και την κάτισχνη απ’ την νηστεία μορφή του μπορούσες ως άριστα να την παραβάλεις με τις τοιχογραφίες των οσίων του Καθολικού ή της Τραπέζης της Λαύρας και να αισθανθείς μυστική χαρά για την ομοίωσί της … Ζώνες, σχήματα, πολυσταύρια και κομποσχοίνες τριακοσάρες κοντά στ’ απέριττο κρεββάτι του, το γνώριμο και συνηθισμένο για καλογερική κάβια σκηνικό του, δείγματα της συμβολικής και πνευματικής πανοπλίας του Γερο-Παύλου. Για μας ήταν ξεχωριστή καταξίωσις να συχνάζουμε στο δωμάτιό του και να απολαμβάνουμε την συντροφιά του, να δεχόμαστε τις συμβουλές και τις ευχές του …».

Ο λογοτέχνης Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος μεταξύ άλλων γράφει περί αυτού: «Είναι κοντός, λιγνός, φαλακρός, με άσπρο, αραιό και διχα­λωτό γένι. Παρακολουθεί τις ακολουθίες με κατάνυξη, ξεκουκίζει το κομποσκοίνι του, συλλογίζεται, διαβάζει και γράφει, καλόγερος από το 1925. Τα χειρόγραφά του έχουν ξεπεράσει τους εκατόν πενήντα τό­μους. Αποσπάσματα από τους τόμους αυτούς έχει τυπώσει σε τεύχη».

Ο κοσμογυρισμένος ιατρός, ο ευπροσήγορος μοναχός, ο φιλόθεος Γέροντας ανεπαύθη εν Κυρίω την 1.1.1980, μνήμη του ουρανοφάντορος Βασιλείου του Μεγάλου, του ιατρού και πολύσοφου αγίου.

Πηγές – Βιβλιογραφία
Παύλου Λαυριώτου μοναχού, Αυτοβιογραφίας δεύτερα μεσαία επιτομή, Άγιον Όρος 1963, σσ. 15-16.

 Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, Το Περιβόλι της Παναγίας. Αγιορείτικα και άλλα οδοιπορικά, Αθήνα δ.χ., σσ. 92-94.

 Χρυσοστόμου Ροδοστόλου επισκόπου, Γράμματα και άρματα στον Άθωνα, Άγιον Όρος 2000, σσ. 108-114.

Πηγή Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Β΄, εκδ. Μυγδονία σ. 983-985

10.000.000 ΧΑΠΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ

Το ΧΑΝΑΧ έγινε σχεδόν το ανεπίσημο εθνικό αγχολυτικό της εποχής μας. 10.000.000 χάπια τον μήνα, λένε οι επίσημες στατιστικές για τη χώρα μας.
Όχι, προφανώς, γιατί οι άνθρωποι έγιναν «αδύναμοι». Αλλά γιατί κουράστηκαν βαθιά. Κουράστηκαν να αντέχουν διαρκώς, να φοβούνται το μέλλον, να επιβιώνουν χωρίς ανάσα, χωρίς ξεκούραση, χωρίς βεβαιότητα ότι όλος αυτός ο κόπος οδηγεί κάπου.

Και κάπως έτσι το χάπι παύει να είναι απλώς φάρμακο.
Γίνεται σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να παρηγορήσει τους ανθρώπους της με σχέση, κοινότητα, τρυφερότητα και νόημα.
Ίσως αυτή να είναι η πιο σιωπηλή πλευρά της νεοελληνικής παρακμής: ότι όλο και περισσότεροι χρειάζονται χημική βοήθεια απλώς για να αντέξουν την καθημερινότητα.

Και ίσως γι’ αυτό τα χάπια να έγιναν η νέα, μοναχική «θεία κοινωνία» της εποχής μας. Όχι ως αντικείμενο χλευασμού, αλλά ως τραγικό σύμβολο μιας κοινωνίας που "μεταλαμβάνει" zanax προσπαθώντας να αναισθητοποιήσει την εξάντληση, τη μοναξιά και την απώλεια νοήματος.

Τι είναι αυτό, στ΄ αλήθεια, που μας πονά τόσο βαθιά, ώστε να χρειαζόμαστε καθημερινά λίγη χημική λήθη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε;

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Ο Μπερλιόζ συνθέτει για την Ελληνική Επανάσταση

Τη διετία 1825-1826 ο νεαρός γάλλος συνθέτης Εκτόρ Μπερλιόζ (1803-1868), που θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες του 19ου αιώνα, συνέθεσε την καντάτα «Η Ελληνική Επανάσταση (Σκηνή Ηρωική)» [La révolution grecque (Scène héroïque)], έργο H21 για δύο μπάσους, χορωδία και ορχήστρα ή στρατιωτική μπάντα, με στίχους που του προμήθευσε ο φίλος του ποιητής Ιμπέρ Φεράν (1800-1868).

Ήταν μια περίοδος που η Ελληνική Επανάσταση βρισκόταν σε κίνδυνο και ο φιλελληνισμός σε έξαρση. Ο θάνατος του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι τον είχε συγκλονίσει, μιας και ήταν θαυμαστής του ποιητικού του έργου.

Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε πολύ αργότερα στις 26 Μαΐου 1828, όταν η επανάσταση είχε επικρατήσει και το ελλαδικό κράτος βρισκόταν στα σπάργανα. Η συναυλία ενθουσίασε το κοινό, που κατέκλυσε την αίθουσα του Ωδείου των Παρισίων, παρά τα πολλά λάθη που υπέπεσαν οι μουσικοί και ο μαέστρος Νατάν Μπλοκ.

Το έργο του του Μπερλιόζ αποτελείται από τα μέρη:

Récit et Air: Lève-toi, fils de Sparte (Ρετσιτατίβο και Μελωδία: Ξεσηκωθείτε, Γιοί της Σπάρτης).
Chœur: Mais la voix du Dieu des armées (Χορωδιακό: Αλλά, η Φωνή του Θεού των Στρατευμάτων).
Prière: Astre terrible et saint, guide les pas du brave! (Προσευχή: Άστρο τρομερό και καθαγιασμένο, Οδηγός των Γενναίων.
Final: Des sommets de l’Olympe aux rives de l’Alphée (Φινάλε: Από τις κορυφές του Ολύμπου μέχρι τις όχθες του Αλφειού).

sansimera.gr

''ΑΓΝΩΣΤΟΙ'' ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ.

 Φωτογραφία η οποία εμφανίζει τον ιερέα Μακεδονομάχο Βασίλειο Γκιώνη ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Λάμποβο (άγνωστη ημερομηνία γέννησης) της επαρχίας Αργυρόκαστρου (περιοχή Βορείου Ηπείρου), που βρίσκεται στη σημερινή Αλβανία.

  Αποφοίτησε από την ιερατική σχολή της νήσου των Ιωαννίνων το 1900, και έλαβε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα αποκρύπτοντας και μεταφέροντας μηνύματα και οπλισμό στους Μακεδονομάχους.

  Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και την επιδίκαση της πατρίδας του στο νεοσύστατο Αλβανικό κράτος προσέτρεξε και έλαβε μέρος στον αγώνα των Βορειοηπειρωτών για αυτοδιάθεση.

  Ο Γκιώνης ως διάκος στην πόλη της Κορυτσάς, υπήρξε ένας από τους ηγέτες του επαναστατικού κινήματος που ξέσπασε εκεί λίγες ημέρες μετά την εγκαθίδρυση της Αλβανικής χωροφυλακής, και με το ξέσπασμα της εξέγερσης των Ελλήνων της Κορυτσάς τέθηκε επικεφαλής αυτών των μαχητών οι οποίοι είχαν ‘’ταμπουρωθεί’’ εντός της περιοχής του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου (δηλαδή στον καθεδρικό ναό της πόλης), όπου εκεί υπό την ηγεσία του ιερέα κατάφεραν οι Έλληνες μαχητές επιτυχώς να απωθήσουν τα όποια εχθρικά Αλβανικά τμήματα που τους επιτέθηκαν.

 Δύο ώρες όμως μετά τη συμφωνία της προσωρινής κατάπαυσης του πυρός, ομάδα Αλβανών ελεύθερων σκοπευτών, σε παράβαση των όρων της συμφωνίας, και ενεργώντας ύπουλα και υποχθόνια εκτέλεσαν τον ιερέα εν ψυχρώ στο προαύλιο του Αγίου Γεωργίου, Ήταν άνοιξη του 1914. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκαλέσει και την επανέναρξη των συμπλοκών στην Κορυτσά μεταξύ Αλβανών και Ελλήνων, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει.

πηγή

”Εγώ είμαι άγιος, μωρέ, ή εσύ που τα είδες αυτά;”

Ο Άγιος Πορφύριος ήταν εφημέριος στην Πολυκλινική… O π. Ευμένιος κάθε Σάββατο πήγαινε στην ψαραγορά, κοντά στην Ομόνοια, να ψωνίσει για τους λεπρούς.

Μια ημέρα πηγαίνοντας πέρασε από τον Άγιο Γεράσιμο στην Πολυκλινική, είχε Λειτουργία και στην Λειτουργία βλέπει τον παπά να λειτουργάει με πολύ Φως και Αγγέλους

Τέλειωσε η Λειτουργία και του λέει:
”Είσαι άγιος, έχεις τόσο Φως όταν λειτουργάς και τόσους Αγγέλους !!.”
Και απαντάει ο Άγιος Πορφύριος:
”Εγώ είμαι άγιος, μωρέ, ή εσύ που τα είδες αυτά;”

Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης

26/5/1944. Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΕ τον ιερέα Δημήτριο Ν. Γκέλη του Αγγελοκάστρου Κορινθίας

Το φριχτό έγκλημα εγινε στα Δίδυμα Αργολίδας, και ενώ οι σφαγείς ήσαν εν σπουδή γιατί έφθαναν οι Γερμανοί με το Τάγμα Ασφαλείας Κορίνθου σε «παγανιά» που είχαν ξεκινήσει από Άργος, Ναύπλιο και Κόρινθο και έφθασαν μέχρι τις Σπετσες.

Ακολουθεί Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ Δημητρίου Ν. Γκέλη (MD, ORL, DDS, PhD) «Αυτός Που Βαφτίστηκε Τρεις Φορές» με περιγραφή του μαρτυρίου:
«Ο ιερέας συνελήφθη στο Αγγελόκαστρο στις 10 Απριλίου 1944 (Μεγάλη Δευτέρα) από τους αντάρτες κομμουνιστές με την κατηγορία του «αντιδραστικού» και του «συνεργάτου» των Ιταλών. Η αλήθεια όμως είναι ότι η αιτία της σφαγής του ήταν η σθεναρή αντίσταση και αντιμετώπιση των «ινστρουχτόρων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που συχνά επισκέπτονταν το Αγγελόκαστρο και τους αντέκρουε, προσπαθώντας να διαφυλάξει τη χριστιανική πίστη των χωριανών του.

Οι κατηγορίες ήταν ψευδείς, διότι δεν υπήρξε ποτέ μόνιμη μονάδα Ιταλών στρατιωτών στο Αγγελόκαστρο, ώστε κάποιος χωρικός να συνεργαστεί μαζί τους. Οι Ιταλοί ανέβαιναν στο Αγγελόκαστρο μόνο για να κάνουν πλιάτσικο και να συνεργαστούν με τους μόνιμους συνεργάτες τους που ήταν οι μπακάληδες και ο μυλωνάς του χωριού, για να προμηθευτούν άλευρα.

Αφού τον συνέλαβαν, τον πέρασαν από «λαϊκό δικαστήριο», οι άνθρωποι που τους είχε βαφτίσει και παντρέψει, τον καταδίκασαν εις θάνατον και τον έστειλαν στα Δίδυμα Αργολίδος, όπου διατηρούσαν στη «Μικρή Σπηλιά» Στρατόπεδο Μελλοθανάτων, όπου γίνονταν οι σφαγές. Στο στρατόπεδο μελλοθανάτων της «Μικρής Σπηλιάς» ήταν καταδικασμένοι και κρατούνταν άλλοι 39 Αγγελοκαστρίτες χωρικοί, «αντιδραστικοί» και αυτοί.

Στις 26 Μαΐου τα χαράματα άρχισε το μαρτύριο . Ο σφαγιάς χρησιμοποίησε μεγάλο χασαπομάχαιρο. Μετά τον Αποκεφαλισμό, σύμφωνα με τους παρόντες συγχωριανούς, που γλύτωσαν τη σφαγή, το σώμα του ιερέα βάδισε περί τα 40 μέτρα όρθιο και έβγαινε από μέσα του ένα βαθυγάλαζο φως, που έγινε ορατό, διότι δεν είχε ανατείλει ο ήλιος, ακόμη. Αυτό προκάλεσε δέος στους μελλοθανάτους, που περίμεναν καρτερικά να έλθει η σειρά τους. Ακολούθησε σφαγή και άλλων μελλοθανάτων κατοίκων τις τότε Αργολιδικορινθίας.

Ο άγιος Ευμένιος στην ΕΔΕΣΣΑ

Ο άγιος Ευμένιος (23/05)στην ΕΔΕΣΣΑ με τον μητροπολίτη πατέρα Ιωήλ στο πάρκο των καταρρακτών καθώς και ο π. Γεώργιος Δεμερτζής.

πηγή

"Ευγένιος Ροντιόνωφ: ο νεομάρτυρας του Σταυρού ως τροπαιοφόρος

Η σιωπή του αίματος και η θεολογία της ελευθερίας"

Υπάρχουν πρόσωπα που δεν ανήκουν απλώς στην ιστορία, αλλά εισέρχονται στη μυστική περιοχή του μαρτυρίου, εκεί όπου ο χρόνος παύει να είναι χρονικός και γίνεται αιωνιότητα σε εξέλιξη. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο Ευγένιος Ροντιόνωφ, ο νεαρός που έζησε ελάχιστα, αλλά άφησε πίσω του ένα θεολογικό αποτύπωμα δυσανάλογο με τη σύντομη ζωή του.
Δεν πρόκειται για έναν ήρωα με την κοσμική έννοια. Η έννοια του ήρωα ανήκει στον χώρο της ιστορίας, της νίκης, της πράξης που καταγράφεται. Ο μάρτυρας όμως ανήκει αλλού: στην περιοχή όπου η νίκη δεν φαίνεται, όπου η ήττα μεταμορφώνεται σε βασιλεία, και όπου το σώμα γίνεται ο τόπος μιας αόρατης λειτουργίας.

Ο Ροντιόνωφ δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο θυσίας· είναι μια σιωπή που έγινε ομολογία. Εκεί, στο όριο του τρόμου και της βίας, δεν απαντά με κραυγή εξουσίας, αλλά με την εσωτερική σταθερότητα εκείνου που έχει ήδη επιλέξει. Και αυτή η επιλογή δεν είναι ψυχολογική. Είναι οντολογική. Δεν αφορά το «τι αντέχει ο άνθρωπος», αλλά το «που ανήκει ο άνθρωπος».

Στον κόσμο της βίας, η πιο βαθιά πίεση δεν είναι η σωματική, αλλά η πνευματική: η απαίτηση να αρνηθείς αυτό που είσαι για να επιβιώσεις. Εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται το θεμέλιο της ελευθερίας. Διότι η ελευθερία δεν είναι απλώς επιλογή μεταξύ δύο δρόμων· είναι η δυνατότητα να παραμείνεις πιστός σε μια αλήθεια ακόμη κι όταν αυτή οδηγεί στον θάνατο.

Οι Αδελφοί Καραμαζώφ — Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Οι Αδελφοί Καραμαζώφ δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα· είναι ένα απέραντο ηθικό τοπίο όπου οι ανθρώπινες ψυχές αφήνονται γυμνές μπροστά στον Θεό, στη συνείδηση και στον ίδιο τους τον εαυτό.
Γραμμένο κοντά στο τέλος της ζωής του Ντοστογιέφσκι, το βιβλίο μοιάζει με μια τελευταία εξομολόγηση — πυρετώδης, συμπονετική και αφοπλιστικά ειλικρινής. Λίγα έργα έχουν το θάρρος να κοιτάξουν τόσο βαθιά μέσα στην πίστη και την αμφιβολία, την αγάπη και τη βία, την ελευθερία και την ενοχή. Και ακόμη λιγότερα το κάνουν με τέτοια ανθρώπινη ένταση.

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η οικογένεια Καραμαζώφ, μια οικογένεια χτισμένη πάνω στη σύγκρουση και τη σήψη.
Ο πατέρας, ο Φιοντόρ Πάβλοβιτς, είναι χυδαίος, άπληστος και ηθικά διαλυμένος, αλλά ταυτόχρονα παράξενα ζωντανός, σαν να ενσαρκώνει το πιο χαμηλό και ανεξέλεγκτο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.
Οι τρεις γιοι του μοιάζουν λιγότερο με απλούς χαρακτήρες και περισσότερο με διαφορετικές όψεις της ανθρώπινης ψυχής.
Ο Ντιμίτρι ζει μέσα στο πάθος, την επιθυμία και την αυτοκαταστροφή.
Ο Ιβάν μέσα στη λογική, την αμφιβολία και την εξέγερση απέναντι στον Θεό.
Και ο Αλιόσα μέσα στην πίστη, τη συμπόνια και τη σιωπηλή καλοσύνη.
Ο καθένας κουβαλά ένα κομμάτι της ανθρώπινης κατάστασης, και μαζί σχηματίζουν ένα από τα βαθύτερα ψυχολογικά πορτρέτα που γράφτηκαν ποτέ.

Δύο θαύματα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ρώσσου.

Ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος Χρυσόστομος Α΄, μὲ τὴν ὑπ’ ἄριθμ. πρώτ. 1609/17-11-1978 ἐγκύκλιό του πρὸς τοὺς αἰδεσιμωτάτους Ἐφημερίους καὶ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως κοινοποιεῖ δύο θαύματα.

1) «... Τὸν περασμένο χειμῶνα ἕνα ἑλληνικὸ πλοῖο στὴν Βόρειο θάλασσα φορτωμένο πηγαίνει γιὰ λιμάνι τῶν Κάτω Χωρῶν. Στὴ μέση τοῦ πελάγους πέφτουν σὲ φοβερὸ κυκλῶνα. Τὸ ραντὰρ δὲν λειτουργεῖ. Τὸ πλοῖο ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ καταποντίζεται. Ὁ κυβερνήτης ἔμπειρος ναυτικὸς βλέπει, ὅτι πράγματι δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα σωτηρίας. Κάποιος τοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ὑπάρχει ἕνας ὁλόσωμος Ἅγιος, Ὅσιος Ἰωάννης Ρῶσσος εἶναι τὸ ὄνομά του, ποὺ ὅ,τι τοῦ ζητήσεις μὲ πίστη σοῦ τὸ κάνει. Τὸ θυμήθηκε αὐτὸ ὁ κυβερνήτης καὶ μέσα στὴ λαίλαπα τῆς καταστροφῆς προσεύχεται στὸν ἄγνωστό του Ἅγιο Ἰωάννη καὶ τοῦ λέγει: «Μεγάλε Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν σὲ ἔχω γνωρίσει, προσεύχομαι ἀπόψε σ’ ἐσένα, ὄχι γιὰ νὰ σώσεις τὸν ἑαυτό μου ποὺ εἶμαι πλοίαρχος, ὄχι γιὰ τὸ πλοῖο ποὺ στοιχίζει ἑκατομμύρια, ἀλλὰ προσεύχομαι γι’ αὐτοὺς τοὺς πονεμένους ναυτικοὺς ποὺ ξενιτεύτηκαν, γιὰ νὰ ζήσουν τὶς φτωχές τους οἰκογένειες καὶ αὐτὴ τὴ στιγμὴ πνίγονται. Ἔλα Ἅγιε τοῦ Θεοῦ καὶ κράτησε τὸ πλοῖο γιὰ νὰ μὴν χαθεῖ στὰ ἔγκατα τοῦ πελάγους».

Ἀρχίζει νὰ ξημερώνει. Τὸ πλοῖο μὲ τὸ πρῶτο φῶς τῆς ἡμέρας βρίσκεται μέσα στὸ λιμάνι ποὺ ἤθελε νὰ πάει, πλευρισμένο στὴν προκυμαία σὰν κάποιος ἔμπειρος πλοηγὸς νὰ τὸ εἶχε ὁδηγήσει μὲ ἐπιδεξιότητα ἐκεῖ.

Διέφθειραν τον λαό γιά νά τον αναγκάσουν σε σιωπή και σε υποταγή.

Του Mακαριστού Μητροπολίτου Σιατίστης & Σισανίου Παύλου

Δεν ξέρω εάν εδώ που φτάσαμε υπάρχει ελπίδα και έξοδος από τη δύσκολη ώρα πού περνάμε. Εάν υπάρχει όμως ένα ενδεχόμενο ελπίδας, αυτό μόνο από το λαό μπορεί να προέλθει, εάν μπορέσει να συνετισθεί, εάν μπορέσει να μετανοήσει, εάν μπορέσει να αναλάβει τις ευθύνες του.

Οι εξουσίες στάθηκαν αδύνατες, γιατί υπήρξαν λίγες σε ποιότητα. Οι κατά καιρούς εξουσίες που κυβέρνησαν αυτό τον τόπο, στάθηκαν ανίκανες και ένα καθαρό μάτι διαβλέπει ότι δεν έχουν πλέον την δυνατότητα να βοηθήσουν την Πατρίδα. Εάν μπορούσαν θα το είχαν κάνει.

Όχι δε μόνον δεν έκαναν καλό, αλλά έκαναν κακό, για την ακρίβεια κακούργησαν εναντίον της Πατρίδας και του λαού. Το κακούργημα δεν είναι μόνο ότι τον κατάστρεψαν οικονομικά, αλλά τον διέφθειραν ψυχικά. Προκειμένου να μπορούν να απολαμβάνουν την εξουσία τους και τα λάφυρά της, διέφθειραν την ψυχή αυτού του λαού και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που καταντά δαιμονικός.

Εκμεταλλεύθηκαν τα ανθρώπινα πάθη με στόχο να εκμαυλίσουν συνειδητά τον λαό. Με υποταγμένα στην εξουσία τα τηλεοπτικά κανάλια διαμόρφωσαν τις ειδήσεις διά να διαφθείρουν τον λαό και να κλονίσουν συνειδήσεις ώστε κάποτε να μπορούν να του πετάξουν στα μούτρα το «μαζί τα φάγαμε».

Ο λαός διαβρωμένος έγινε αιχμάλωτος του δικού του οράματος, αυτού που του καλλιέργησαν και τώρα κάποιοι έχουν την ελπίδα ότι θα ξανάρθουν εκείνες οι «καλές ημέρες» της καλοπέρασης και κανείς από τους πολιτικούς δεν έχει το θάρρος να τους πεί ότι αυτές δεν θα ξανάρθουν, γιατί ήταν μέρες ανομίας, και δεν πρέπει να ξανάρθουν.

‘’ΑΓΝΩΣΤΟΙ’’ ΗΡΩΕΣ (ΚΡΗΤΗ 1941).

  Φωτογραφία του 1945 η οποία εμφανίζει τον Ιερέα Βασίλειο Ρουμελιωτάκη από τον Γαλατά-Χανίων της Κρήτης, ο οποίος κατά την διάρκεια της Μάχης της Κρήτης το 1941 και μετά, βοήθησε πολλούς μαχητές των συμμαχικών δυνάμεων των ‘’ANZACS’’.

 Το κυριότερο έργο του όμως,ήταν το ότι κράτησε αρχείο των νεκρών στρατιωτών που θάφτηκαν στην περιοχή ‘’Ελαιώνες’’ μαζί και τις στρατιωτικές τους ταυτότητες, και έτσι μετά το τέλος του Β΄ΠΠ κατέδειξε την ακριβή θέση που ήταν θαμμένοι οι νεκροί με την ταυτόχρονη παράδοση των ταυτοτήτων τους στο Ελληνικό κράτος, το οποίο Ελληνικό κράτος με την σειρά του ενημέρωσε τις πρεσβείες των νεκρών, και οι πρεσβείες με την σειρά τους ενημέρωσαν τις οικογένειες των νεκρών

πηγή

Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.

Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.
Διότι είναι δίκαιος απέναντί μας με ελεύθερη και σπλαχνική κατάβαση σε μας. Αν ήταν μόνο δίκαιος ο Θεός, δεν θα ήταν απόλυτα ελεύθερος· αν ήταν μόνο ελεήμων, δεν θα λάμβανε υπ’ όψη τις ανθρώπινες προσπάθειες και δεν θα τις ενθάρρυνε....

Ο Θεός, ως δίκαιος, θέλει αφενός όλοι να είναι ίσοι μεταξύ τους, και αφετέρου να δίνει σε όλους τόσο, όσο μπορούν να δεχθούν από τη μακαριότητά Του, ανάλογα με τις δικές τους προσπάθειες.
Ο Θεός αναφέρεται δίκαια σ’ όλους μας, αλλά σκέφτεται τον καθένα ξεχωριστά, στο πλαίσιο του συνόλου. Ο Θεός δεν ξεκινά από μια ιδέα της δικαιοσύνης, αλλά από την πραγματικότητά της εν Αυτώ.

Άγιος ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ  (1903–1993)

πηγή

Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ-Μεσ’ από τα ιερά κείμενα (Φώτη Κόντογλου)

(Άρθρο του Φώτη Κόντογλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 9/3/1952)

Τεχνική: Μολύβι σε χαρτί κολλημένο σε χαρτόνι
Διαστάσεις: 14 Χ 12 εκ.
Συλλογή: Οικογένεια Κόντογλου

Τώρα που αρχίζει να ξυπνά η φύση από την παγωνιά του χειμώνα και που ζεσταίνουνται τα σπλάχνα της γης κι όλα τα πλάσματα σαν να γίνουνται το καθένα και μια βρύση, απ’ όπου πηδά με χαρά η ζωή , έρχεται στο στόμα μας μονάχη της η ευχαριστία μας για τον Πατέρα μας, που μας έπλασε, για Κείνον που μας έβγαλε από τη ανυπαρξία και μας έδωσε πνοή ζωής και όρεξη αγάπης. Η καρδιά μας σκιρτά και θέλει να υμνήσει τον Κύριο «εν φωνή αγαλλιάσεως ήχου εορτάζοντος».

Τα βιβλία της θρησκείας είναι γεμάτα από ύμνους στην ωραιότητα που έχουνε τα θαυμαστά δημιουργήματα του Θεού.

Η Παλαιά Διαθήκη είναι καταστολισμένη με ποιητικά λόγια και περιγραφές για τα φυσικά φαινόμενα του ουρανού και της γης, για τη θάλασσα, για τα βουνά, για τους ποταμούς, για τα δένδρα, για τα ζώα, για τα λουλούδια, για όλα τα πλάσματα, άψυχα και ζωντανά. Αλλά και στο Ευαγγέλιο βρίσκουνται συχνά τέτοια λόγια για τη φύση, που μ’ όλη τη συντομία τους και την απλότητά τους χαράζουνται βαθειά στην ψυχή του ανθρώπου. Τα εκκλησιαστικά βιβλία μας έχουνε κι εκείνα θησαυρό από ποιητικά λόγια για τα φυσικά κτίσματα, γραμμένα από του υμνωδούς της Ορθοδοξίας, τα Μηναία, το Ρολόγι, το Ευχολόγιο, η Παρακλητική, το Τριώδιο

Ο άνθρωπος που έχει πίστη στο Θεό, θαυμάζοντας κι αγαπώντας τη φύση, θαυμάζει κι αγαπά τον ίδιο το Θεό από τα έργα του και τον ευχαριστεί για τα ωραία πράγματα που έπλασε. Ο άπιστος που αγαπά τη φύση αγαπά την όψη της μονάχα. Η αγάπη του είναι ρηχή. Ενώ όποιος πιστεύει στο Θεό, θαυμάζοντας κι αγαπώντας τα κτίσματα, ανεβαίνει από αυτά στο Δημιουργό και νιώθει βαθειά πως όλα είναι αγιασμένα. Οι άπιστοι σταματάνε μοναχά ως τα φαινόμενα, γι αυτό και λένε πως θαυμάζουνε τα φαινόμενα της φύσεως.

Από αυτές τις εξαίσιες ζωγραφιές που είπαμε πως υπάρχουνε μέσα στην Παλαιά Διαθήκη, ποια να πρωτοθυμηθούμε;

Ο 103ος Ψαλμός του Δαυΐδ ο λεγόμενος Προοιμιακός είναι ένας ύμνος στα φυσικά κτίσματα από τα πιο μεγάλα ως τα πιο μικρά κι άλλος ποιητής δεν ταίριαξε έναν όμοιο του : «Ανεβαίνουνε τα βουνά και κατεβαίνουνε οι κάμποι, στον τόπο που τα θεμελίωσες … Στέλνεις πηγές μέσα στα φαράγγια, ανάμεσα στα βουνά περνάνε νερά. Ποτίζουνε όλα τα θηρία των βουνών, ξεδιψάνε τα αγριογάϊδουρα. Κοντά τους χτίζουνε τις φωλιές τους τα πουλιά τ’ ουρανού κι απ’ ανάμεσα στις πέτρες βγάζουνε φωνές».

Στον 148ο Ψαλμό παρακινά όλα τα πλάσματα και τα κτίσματα να δοξολογήσουνε τον Κύριο : «Αινείτε τον Κύριο ήλιος αι φεγγάρι. Δοξολογάτε τον όλα τ’ άστρα και το φώς. Δοξολογάτε τον οι δράκοντες κι όλες οι άβυσσοι, η φωτιά, το χαλάζι, το χιόνι, το κρούσταλλο, η ανεμοζάλη, που κάνουνε το πρόσταγμά του. Τα βουνά και τα χαμοβούνια, τα καμπερά τα δέντρα κι όλα τα κέδρα. Τα θηρία κι όλα τα ζωντανά, τα σερπετά και τα φτερωτά που πετούνε».

Μα κι οι άλλοι οι Προφήτες υμνούνε κι αγαπάνε τη φύση επειδή ζήσανε στην αγκαλιά της. Βάζουμε λιγοστά από τα λόγια τους αυτά ….

«Ας αναγαλλιάσει η έρημος η διψασμένη, ας χαρεί και ας ανθίσει σαν κρίνος. Και θα λουλουδίσουνε οι ερημιές του Ιορδάνη, γιατί θα πάρει τη δόξα και την εμορφιά που έχει ο Λίβανος, και την τιμή που έχει το Καρμήλι…. Τότε θα πηδά ο τυφλός σαν το ελάφι κι η γλώσσα των μουγκών θα μιλά τρανά, γιατί πετάχτηκε νερό μέσα στην έρημο και νερομάνα φάνηκε σε γη διψασμένη. Και θα γεμίσει ο ξέρακας από νερά γάργαρα και σε διψασμένη γη θα βγεί φλέβα με δροσερά νερά. Εκεί θα’ ναι η χαρά των πουλιών, θα φωλιάζουνε στις καλαμιές και θα λούζονται στα νερά «. (Ησαΐας ΛΕ, 1-7).

Το φάντασμα του Le Corbusier

Ένα εξαιρετικό άρθρο (Δείτε το ολόκληρο στο https://www.respublica.gr/2023/02/post/le-corbusier) που εξηγεί τους λόγους για τους οποίους οι ελληνικές πόλεις είναι ίσως οι πιο άσχημες στην Ευρώπη (και όχι μόνο). 

 Στο όνομα της προόδου και της πρωτοπορίας, αλλά και λόγω της τάσης του αποικιοκρατικού πολιτικού μας συστήματος να αντιγράφει κάθε αποτυχημένη τάση που κυριαρχεί στα έθνη που «πέρασαν διαφωτισμό», οι αστικοί χώροι μετατράπηκαν σε πρότυπα ασχήμιας.

  Εκεί που κάποτε είχε αναδυθεί η ιδέα του κάλλους, εξωτερικού (αρχαιότητα) και εσωτερικού (βυζαντινός ελληνισμός), σήμερα βασιλεύει η αισθητική κατάθλιψη.

  Κάθε τι το παραδοσιακό έπρεπε να εξαφανιστεί, να δώσει χώρο στο «καινούριο» και το «λειτουργικό» που «έρχεται από το μέλλον». 

 Κάθε τι που παραπέμπει στο παρελθόν, που θυμίζει χωριό, ίσως και λίγο ανατολή, έπρεπε να παραχωρήσει τη θέση του στο «νέο» και «σύγχρονο», για να «ξεβλαχέψει» επιτέλους ο «ελληναράς». 

 Αν υπάρχει κάτι αποκρουστικό σε όλη την ιστορία με τον ουρανοξύστη, δεν είναι η αμφιλεγόμενη αισθητική αυτού του κτιρίου (πάντως χειρότερη δεν είναι από τα αποκρουστικά τσιμεντόσπιτα) αλλά ότι προωθείται από τους ίδιους οικοφοβικούς αποικιοκράτες που βάλθηκαν να μας «ξεβλαχέψουν» μερικές δεκαετίες πριν, καταστρέφοντας οτιδήποτε θυμίζει ρίζες και παράδοση, πατώντας στη λογική πως «εφόσον τα διαφωτισμένα έθνη έχουν ουρανοξύστες, οφείλουμε να έχουμε κι εμείς».

Με τη γλώσσα δεν επικοινωνούμε απλά για να συνεννοηθούμε, αλλά ενώνουμε τις ψυχές μας.

 Σε μία περίοδο κρίσεως, επικρίσεως και κατακρίσεως, πτώσεων, καταπτώσεων, επιπτώσεων και εκπτώσεων, ζάλης, παραζάλης, πάλης κι αιθάλης πάσχει η μοναδική λαλιά μας, η εγχώρια πλούσια γλώσσα. Μαζί της μπορείς να πεις και να εκφράσεις τα πιο δύσκολα, τα πιο κούφια, τα πιο υψηλά.

 Όπως λέει o ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, η ελληνική γλώσσα είναι η πιο παλιά και η …πιο πλούσια του κόσμου.

  Στα ελληνικά μπορείς να εκφράσεις τα πιο λεπτά, τα πιο τέλεια νοήματα της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της ποιήσεως. Να αποδώσεις ιδέες, στοχασμούς, σκέψεις, έννοιες, μεγάλες, ευγενικές, ιερές και ωραίες. Η ελληνική γλώσσα εκφράζει περίτεχνα το μεράκι, τον καημό, τον πόθο του τεχνίτη, του καλλιτέχνη, του ήρωα, του αγίου. Συντίθεται η αρχοντιά και η ταπεινότητα, η μεγαλοπρέπεια και η σεμνότητα, η φιλοκαλία. Η χαρμολύπη, η νηφαλιότητα, ο γλυκασμός και η λύτρωση. Δεν είναι εφάμαρτη υπερηφάνεια η αγάπη της γλώσσας μας, της πατρίδος μας, της πονεμένης και προδομένης. Προδόθηκε και η γλώσσα από συνεχείς ξενικούς όρους, που δυστυχώς καθιερώνονται στα παιδιά. Το ύδωρ, ο άρτος, ο ουρανός και η θάλασσα ονομάζονται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια το ίδιο. Όπως τα έλεγε ο Όμηρος. Η γλώσσα μεταφέρει νόημα, ιστορία, ήθος και χάρη.

 Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να εκφράζεις με τη γλώσσα σου όλες τις σκέψεις σου. Δυστυχώς οι Νεοέλληνες δεν διαβάζουν και γι’αυτό η γλώσσα τους είναι πολύ φτωχή.

Ο Αγ.Νικόλαος θεραπεύει τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Η θεραπεία του από τη σοβαρή πάθηση των ποδιών του οφείλεται σε θαυματουργική επέμβαση, όπως ο ίδιος διηγήθηκε αργότερα.

«Ήμουν σχεδόν παράλυτος και δεν μπορούσα να εξυπηρετηθώ... Ένα βράδυ άφησα όλα τα δάκρυα της ψυχής μου. Τότε εμφανίστηκε ένας γέροντας και μου είπε.
-Γιατί κλαις παιδί μου; Πολύ με λυπησες...
-Και ποιος είσαι εσύ; Τον ρώτησα.
-Είμαι ο θείος Νικόλαος. Αν γίνεις καλά, έλα να με βρεις. Μένω πίσω από αυτό το βουνό, μου είπε...»

 Την άλλη ημέρα έψαξα να τον βρω. Βάδισα με τα τέσσερα. Γέμισε αίματα. Τον βρήκα. Πήρα και ένα παπά και κάναμε ευχέλαιο. Χρισθηκα σε όλο το σώμα.
Τι έγινε καλά Με τη βοήθεια του Αγίου Και από τότε έτρωγα μόνος μου..

ΑΓΙΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΣ-Ἐπίσκεψη στό σπίτι τῶν δύο ὁμοφυλόφιλων ἀνδρῶν πού εἶχαν νοσήσει ἀπό AIDS.

Αναμνήσεις και εμπειρίες από τον Όσιο Ευμένιο. π. Ευάγγελος Παπανικολάου, σελ. 154-166, Εκδόσεις: Άθως.

Δύο ἀπὸ τὰ παιδιὰ αὐτά, πῆραν ἐξιτήριο κάποτε ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο καί πήγανε στὸ σπίτι τους, ὅπου ἔμεναν μαζί. Ὅταν ξαναπῆγαν στὸν Γέροντα γιὰ νὰ τὸν δοῦν, τοῦ λένε: «Γέροντα, τόσον καιρὸ πού ἐρχόμαστε ἐδῶ πέρα, μᾶς ταΐζατε, μᾶς ποτίζατε κ.λπ. Θέλουμε κι ἐμεῖς νὰ σᾶς καλέσουμε μιὰ μέρα στὸ σπίτι μας, γιὰ νὰ σᾶς περιποιηθοῦμε».
Μοῦ λέει, λοιπόν, ὁ Γέροντας:
– Βαγγέλη, θὰ πᾶμε.
Λέω:
– Γέροντα, ποῦ θὰ πᾶμε; Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι…
– Βαγγέλη, ξέρω, ξέρω τὶ εἶναι…
-Μά, Γέροντα, αὐτοὶ οἱ δύο συζοῦν. Μένουν στὸ ἴδιο σπίτι. Ἐπίσης, φορᾶνε βέρες.

Ἄρα, πρέπει νὰ καταλάβετε ὅλοι – καὶ νὰ τὸ καταλάβει καὶ ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ τὸ καταλάβει καὶ ὁ λαός- ὅτι ἀπὸ τὸ 1984 ὑπῆρχαν ὁμοφυλόφιλοι πού συζοῦσαν καὶ φοροῦσαν βέρες. Καταλαβαίνετε τί λέω; Ὅτι δηλαδὴ ἦσαν ἀρραβωνιασμένοι, παντρεμένοι. Τέλος πάντων, τοῦ λέω:
– Γέροντα, πῶς θὰ πᾶμε ἐκεῖ πέρα; Νὰ μᾶς δεῖ κανένα μάτι νὰ μπαίνουμε ἐκεῖ μέσα, θὰ λένε, ποῦ μπῆκαν αὐτοὶ κ.λπ.
Μοῦ λέει:
– Δὲν ξέρει ὁ κόσμος. Τί ξέρει ὁ κόσμος, Βαγγέλη; Κι αὐτοὶ ἄνθρωποι εἶναι, ἄνθρωποι. Μπήκαμε, λοιπόν, στὸ αὐτοκίνητό μου καὶ πήγαμε. Ήμουν ἐγώ, ὁ π. Εὐμένιος καὶ ή Ἀργυρώ. Μπαίνει μέσα ὁ Γέροντας καὶ τὸν καλωσόρισαν. Τὸ σπίτι αὐτὸ ἦταν… μαῦρος τοῖχος ἀπὸ ‘δῶ, κόκκινος τοῖχος ἀπό ‘κεῖ, οἱ κουρτίνες ὅ,τι μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε, ὅλα τὰ κιτσαριά…, μὲ φῶτα καὶ διάφορα, μιά ἀτμόσφαιρα πολὺ ξενικὴ γιὰ ἐμᾶς. Εἶχαν βάλει φαγητὸ -τοῦ εἶχαν φτιάξει ψάρι τοῦ Γέροντα, γιατὶ δὲν ἔτρωγε κρέας– εὐλόγησε τὴν τράπεζα καὶ φάγαμε. 

Μόλις τελειώσαμε, μοῦ λέει:
– Βαγγέλη, νυστάζω. Θέλω νὰ ξαπλώσω νὰ κοιμηθῶ καὶ μετὰ θὰ γυρίσουμε πίσω.
Ρωτάω τὰ παιδιά, τοὺς λέω ὁ Γέροντας θέλει λίγο νὰ ξαπλώσει. Μοῦ λένε αὐτοί:
– Ἐμεῖς, κ. Παπανικολάου, δὲν ἔχουμε νὰ τοῦ στρώσουμε κάπου νὰ ξαπλώσει. Μόνο τὸ διπλό κρεβάτι που κοιμόμαστε οἱ δυό μας ἔχουμε. Καὶ ντρεπόμαστε. Ποῦ νὰ τὸν βάλουμε; Στὸ κρεβάτι που κάνουμε τὶς ἁμαρτίες που κάνουμε; Πῶς θὰ τὸν βάλουμε ἐκεῖ αὐτὸν τὸν ἅγιο ἄνθρωπο;

Άγιος Αγάθαρχος Επίσκοπος Λευκάδας και οι Άγιοι Πέντε Θεοφόροι Πατέρες

Στα μισά του ανηφορικού δρόμου, που συνδέει τον ερημωμένο πια Αλέξανδρο με την παραθαλάσσια και σφύζουσα από ζωή Νικιάνα, ο οδηγός ή ο πεζοπόρος θα συναντήσει το Ησυχαστήριο των Αγίων Πατέρων. Πλήθη προσκυνητών ανηφορίζουν μέχρις εκεί, στις βορειοανατολικές παρυφές του όρους των Σκάρων, του λευκαδίτικου «Αγίου όρους», την Κυριακή των Πατέρων (Ζ’ από το Πάσχα), οπότε η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη των 318 Θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.
Όλοι θα ασπαστούν την εικόνα των Αγίων, θα αντλήσουν από το αγίασμα και θα προσευχηθούν στα «άγια κορμάκια».

Η παράδοση μας παρέχει πολλές πληροφορίες για τους Αγίους Πατέρες και την σχέση τους με το νησί της Λευκαδας.

Προτού προλάβει η Εκκλησία του Χριστού να βγει νικήτρια από τη δοκιμασία των Διωγμών, ένα νέο πρόβλημα προέκυψε και ταλαιπωρούσε τα μέλη Της. Ήταν οι αιρέσεις. Μία από αυτές και ο Αρειανισμός. Ένας κληρικός από την Αλεξάνδρεια, ο πρεσβύτερος Άρειος, άρχισε να διδάσκει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν Θεός και ένα από τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, αλλά κτίσμα (δημιούργημα) του Θεού Πατέρα. Αρκετοί, κληρικοί και λαϊκοί, ασπάστηκαν τη διδασκαλία του, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τα πιστεύω της Εκκλησίας μας.

Για να αντιμετωπιστεί το μεγάλο αυτό πρόβλημα, ο Αυτοκράτορας της Ρώμης Άγιος Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε Σύνοδο όλων των Χριστιανών επισκόπων. Αυτή έλαβε χώρα το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της μικρασιατικής Βιθυνίας. Απ’ όπου υπήρχαν χριστιανικές Εκκλησίες έφτασαν επίσκοποι μαζί με τους συνοδούς τους. Ανάμεσα σε αυτούς ξεχώριζαν οι Άγιοι Σπυρίδων Τριμυθούντος, Νικόλαος Μύρων, Μητροφάνης Κωνσταντινουπόλεως, Αλέξανδρος Κωνσταντινουπόλεως (πρεσβύτερος ακόμη), Πέτρος Αλεξανδρείας, Αθανάσιος Αλεξανδρείας ο Μέγας (διάκονος τότε) και άλλοι. Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι ήταν συνολικά 318 στον αριθμό.

Ένας από τους 318 Πατέρες ήταν και ο επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος. Καταγόταν μάλλον από την Αχαΐα και ήταν εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Παλαιάς Ηπείρου.

Μπορεί ένας πνευματικός να καταργεί την ελευθερία σου;

 Υπάρχει μια πληγή που δεν συζητιέται αρκετά. Άνθρωποι που πλησίασαν την Εκκλησία με δίψα για Θεό και βρήκαν αντί για ελευθερία έναν άλλον δεσμό. Πνευματικοί που απαιτούν τυφλή υπακοή. Που αποφασίζουν για κάθε λεπτομέρεια της ζωής σου. Που καλλιεργούν φόβο, ενοχή, εξάρτηση. Που σε κάνουν να πιστεύεις ότι χωρίς αυτούς χάνεσαι.
Αυτό δεν είναι Ορθοδοξία. Είναι πνευματική τυραννία.

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο. Δεν ζητά μηχανική υπακοή ζητά ελεύθερη αγάπη. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...» δεν λέει «θα σε αναγκάσω». Δεν βιάζει. Δεν εκβιάζει. Δεν καταργεί πρόσωπα. Αν ο ίδιος ο Θεός σέβεται την ελευθερία μας, πώς τολμά άνθρωπος να την καταπατά στο όνομά Του;

✔Ο Απόστολος Παύλος το είπε με χειρουργική ακρίβεια: «Ουχ ότι κυριεύομεν υμών της πίστεως, αλλά συνεργοί εσμεν της χαράς υμών» (Β΄ Κορ. 1,24). Δεν εξουσιάζουμε την πίστη σας συνεργαζόμαστε για τη χαρά σας. Αυτό είναι το μέτρο κάθε πνευματικής πατρότητας. Ό,τι ξεφεύγει από αυτό το μέτρο δεν είναι πνευματικότητα είναι εξουσιασμός.

✔Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης το έλεγε με πόνο: «Ο πνευματικός δεν πρέπει να δένει τον άλλον επάνω του αλλά επάνω στον Χριστό. Μερικοί θέλουν απόλυτη υπακοή και κάνουν ζημιά στις ψυχές.»

✔Ο Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης επανελάμβανε: «Ο Χριστός είναι ελευθερία» και αρνιόταν να δένει ανθρώπους επάνω του.

✔Ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ διατύπωσε αυτό που όλοι νιώθουμε αλλά φοβόμαστε να πούμε: «Ο Θεός δεν βιάζει την ελευθερία του ανθρώπου· επομένως ούτε ο πνευματικός έχει δικαίωμα να την βιάζει.»

«Μη με αφήσεις να σκληρύνω»

Από την σελίδα στο Facebook του Manos Lambrakis

Μανώλη μου,δεν ξέρω αν αυτό που κάνω λέγεται γράμμα ή εξομολόγηση. Εδώ στο χωριό, όταν περνά η ώρα μετά τις έντεκα, τα πράγματα αλλάζουν όνομα. Το σπίτι γίνεται βάρος. Η σιωπή δεν γίνεται ήχος που σου τρώει το κεφάλι. Και η νύχτα είναι ένας διάδρομος που πρέπει να τον περπατήσεις μέχρι να ξημερώσει χωρίς να τρελαθείς. Σου γράφω από την κουζίνα, με το μικρό φως πάνω από τον νεροχύτη αναμμένο, γιατί φοβάμαι να ανάψω το μεγάλο. Το μεγάλο φως δείχνει πολύ καθαρά ποιος λείπει.

Από τότε που χάσαμε το παιδί, το σπίτι σταμάτησε ακριβώς εκείνη την ώρα. Σαν να κόπηκε το ρεύμα μέσα στον χρόνο. Ακόμα ακούω καμιά φορά μηχανάκι να ανεβαίνει από τον κάτω δρόμο και σηκώνομαι χωρίς να το καταλάβω. Μέχρι να θυμηθώ. Αυτό το «μέχρι να θυμηθώ» είναι όλη μου η ζωή πια. Το μπουφάν του κρέμεται ακόμα πίσω από την πόρτα. Τα παπούτσια του είναι κάτω από το κρεβάτι. Το ποτήρι του στο ντουλάπι. Δεν τα πειράζω. Νιώθω πως αν τα μετακινήσω, θα είναι σαν να παραδέχομαι ότι δεν θα ξαναγυρίσει. Κι υπάρχουν μέρες που ακόμα περιμένω να ανοίξει η πόρτα και να μπει μέσα βρίζοντας για τη βροχή, πεινασμένος, ζωντανός.

Ο Γιώργος χειροτερεύει. Η σκλήρυνση κατά πλάκας τον σβήνει λίγο λίγο, αλλά το χειρότερο είναι πως το καταλαβαίνει. Κάποτε ήταν άνθρωπος που έφτιαχνε μόνος του σκεπές, μάντρες, ποτίστρες. Τώρα δυσκολεύεται να κουμπώσει ένα κουμπί. Τον γυρίζω στο κρεβάτι σαν παιδί. Του δίνω τα φάρμακα. Του κόβω το ψωμί μικρά κομμάτια γιατί τρέμουν τα χέρια του. Κι αυτός κάθεται στο παράθυρο και κοιτάει τον στάβλο σαν εξόριστος άνθρωπος που βλέπει από μακριά τη ζωή του χωρίς να μπορεί να την πλησιάσει. Δεν κλαίει ποτέ μπροστά μου. Μόνο τα βράδια, όταν νομίζει ότι κοιμάμαι, τον ακούω να λέει μέσα από τα δόντια του το όνομα του παιδιού μας. Σαν προσευχή. Σαν τιμωρία.

Ο στόχος των απανταχού επί γης διεστραμμένων στην ψυχή κύκλων είναι ο Χριστιανισμός.

Είναι σύνηθες στην χώρα μας, όταν η κοσμοθέαση και ηθική του Χριστιανισμού δέχεται επίθεση οι παρουσιαζόμενοι ως ζηλωτές Ορθόδοξοι της χώρας να χαρακτηρίζουν τους επιτιθέμενους ως ανθέλληνες. 

Προσοχή: Όχι ως εχθρούς του Χριστού αλλά ως ανθέλληνες.

 Και αυτό, ενώ οι επιτιθέμενοι είναι, πολύ συχνά, καθ’όλα Έλληνες (εκτός από αθεϊστές πολύ συχνά και αρχαιολάτρες φυλετιστές). Και αυτό διότι οι εν λόγω ορθόδοξοι είναι ορθόδοξοι επειδή βλέπουν την Ορθοδοξία ως προϊόν του Ελληνισμού και όχι επειδή έχουν κάποιο ζήλο χριστιανικότητας. Αν δεν την έβλεπαν έτσι πιθανόν να’ταν μέχρι και εχθροί του Χριστού και του Χριστιανισμού και οι ίδιοι. Είναι, απλά, φυλετιστές που κινούνται υπό τον μανδύα του Χριστιανού.

Κανείς δεν εχθρεύεται και κανείς δεν απειλεί τον Ελληνισμό. Ίσα ίσα που είναι πάρα πολλοί (ντόπιοι τε και ξένοι) αυτοί που τον βλέπουν ως ένα ισχυρό όπλο εναντίον του Χριστιανισμού. Είναι γνωστό, σε όσους ξέρουν λίγη έστω ιστορία, το μέγεθος της συνδρομής των τρελαμένων με την παγανιστική Ελλάδα ξένων στην δημιουργία του Νεοελληνικού κράτους.

Ο στόχος των απανταχού επί γης διεστραμμένων στην ψυχή κύκλων είναι ο Χριστιανισμός. Δεν είναι ο Ελληνισμός. Δεν θα τους πείραζε καθόλου ένας ‘απαλλαγμένος’ από τον Χριστιανισμό Ελληνισμός.

Η Αγία Μυροφόρος Μαρία η του Κλωπά

23 Μαϊου.Η Αγία Μαρία του Κλωπά (ή Μαρία η του Κλωπά) είναι μία από τις πιο σημαντικές αλλά και λιγότερο προβεβλημένες γυναικείες μορφές της Καινής Διαθήκης. Ανήκει στον κύκλο των Μυροφόρων, των πιστών εκείνων γυναικών που ακολούθησαν τον Ιησού Χριστό από τη Γαλιλαία, Τον διακόνησαν με αυταπάρνηση και αξιώθηκαν να γίνουν οι πρώτοι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του.

Ποια ήταν η Μαρία του Κλωπά;
Σύμφωνα με τις ευαγγελικές αναφορές, η Μαρία πήρε το όνομά της από τον σύζυγό της, τον Κλωπά, ο οποίος κατά την εκκλησιαστική παράδοση (όπως αναφέρει ο ιστορικός Ηγήσιπος) ήταν αδελφός του Αγίου Ιωσήφ του Μνήστορος. Αυτό την καθιστά συγγενή της Θεοτόκου και της ευρύτερης επίγειας οικογένειας του Ιησού.

Στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο μάλιστα, αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι στεκόταν δίπλα στον Σταυρό του Χριστού μαζί με την Παναγία:

Τό γυναικεῖο φουστάνι (ἀπό τή ζωή τοῦ ἁγίου Εὐμενίου Σαριδάκη)

Ἀπόρησε ἡ ὑπάλληλος τοῦ καταστήματος ρούχων σὰν εἶδε ἕναν καλόγερο μ’ ἕνα παλληκάρι νὰ μπαίνουν μέσα καὶ νὰ κατευθύνονται στὸ γυναικεῖο τμῆμα. «Αὐτὸ πῶς σοῦ φαίνεται;». Ὁ καλόγερος εἶχε ξεκρεμάσει ἕνα φλορὰλ φόρεμα καὶ τὸ ἔδειχνε στὸν νεαρό. «Καλὸ εἶναι, Γέροντα!» εἶπε τὸ παλληκάρι.
«Μήπως ἐτοῦτο ταιριάζει καλύτερα στὴν ἡλικία της;» εἶπε καὶ ἄφησε τὸ φόρεμα, γιὰ νὰ ξεκρεμάσει ἕνα μπλὲ σκοῦρο μὲ μικρὰ σχεδιάκια.
«Χμ... μάλλον ναί».

Ἡ κοπέλα διακριτικὰ πῆγε δίπλα τους. «Θὰ χρειαστεῖτε βοήθεια;» ρώτησε.
«Ὄχι, ὄχι!» ἀπάντησε ὁ καλόγερος κι ἔπιασε νὰ κοιτᾶ τὸ φουστάνι.

 «Νομίζω πὼς αὐτὸ θὰ τῆς εἶναι στενὸ» εἶπε. «Ἂς πάρουμε τὸ μεγαλύτερο νούμερο, κι ἂν θέλει, τὸ στενεύει».

Ἡ ὑπάλληλος εἶχε δεῖ κάμποσες παραξενιὲς νὰ γίνονται ἀπὸ ἰδιότροπους πελάτες στὰ λίγα χρόνια ποὺ ἐργαζόταν στὸ κατάστημα. Μὰ τοῦτο ἐδῶ πρώτη φορὰ τὸ ἔβλεπε. Ἕνας καλόγερος, παρέα μ’ ἕναν νεαρό –γιὰ φοιτητὴ τὸν ἔκανε– ποὺ δὲν ἦταν πάνω ἀπὸ εἴκοσι χρονῶν, ν’ ἀγοράζουν γυναικεῖο φουστάνι χωρὶς νὰ τὸ προβάρει ἡ ἐνδιαφερόμενη, πρώτη φορὰ τὸ ἔβλεπε.

Σὰν πλήρωσαν καὶ βγῆκαν ἔξω, ὁ νεαρὸς δὲν κρατήθηκε.
«Γέροντα, πές μου, σὲ παρακαλῶ, γιὰ ποιά ἀγόρασες τὸ φουστάνι;»
Δὲν πῆρε ἀπάντηση ἀμέσως, ὅμως. Μόνο ἀναστεναγμό.

 «Παιδί μου, σοῦ ’χω πεῖ πὼς μεγάλωσα πολὺ φτωχικὰ στὸ χωριό μου, τὴν Ἐθιά. Ὁ πατέρας μου, ὁ “Σαριδογιώργης” ὅπως τὸν ἔλεγαν στὸ χωριό, εἶχε ἐννιὰ παιδιά. Ἐγὼ ἤμουν ὁ ἔνατος.

  Ὁ πατέρας εἶχε λίγα ζωντανὰ καὶ μερικὰ χωράφια. Μά, δὲν ἔφταναν γιὰ νὰ χορτάσουν τόσα στόματα. Ἡ μάνα μου, ἡ Σοφία, ἔλεγε πὼς ὅταν γεννήθηκα, δὲν εἶχε οὔτε ψωμὶ νὰ φάει. Ὄντας νηστικὴ πῶς νὰ κατεβάσει γάλα; Ἐγὼ πεινοῦσα κι ἔκλαιγα. Τότε κίνησε ὁ πατέρας νὰ βρεῖ τὸν Βασίλη, τὸν μεγάλο ἀδελφό μου ποὺ δούλευε σὲ διπλανὸ χωριό, καὶ νὰ τοῦ γυρέψει δανεικὰ γιὰ τὸ μικρό του κοπελάκι[1]. Τὸν πατέρα δὲν τὸν θυμοῦμαι καθόλου. Ἀπόθανε σὰν ἤμουν δύο χρονῶν παιδάκι. Ἀναγκάστηκε ἡ μάνα νὰ ξενοδουλεύει. 

Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νά μαρτυρήσεις γιά τό Χριστό!(Μνήμη Νεομάρτυρος Ευγενίου)

Στὶς 23 Μαΐου τοῦ 1996 τὴν ἡμέρα τῶν γενεθλίων του, πῆραν τοὺς τέσσερις αἰχμαλώτους στρατιῶτες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν Ευγένιο( Ροντιόνωβ), γιὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν. Πρῶτα σκότωσαν τοὺς τρεῖς συναιχμαλώτους του.

Ἔπειτα, πρότειναν γιὰ τελευταία φορὰ στὸν Εὐγένιο νὰ βγάλει τὸ Σταυρὸ λέγοντας ὅτι «ὁρκιζόμαστε στὸν Αλλὰχ ὅτι θὰ ζήσεις».

Ὁ Εὐγένιος καὶ πάλι ἀρνήθηκε καὶ τότε ὑπέστη τὸ φρικτὸ του μαρτύριο. Τὸν ἔσφαξαν μὲ μαχαίρι κόβοντας ἐντελῶς τὸ κεφάλι του, ἀλλὰ δὲν τόλμησαν νὰ βγάλουν τὸ Σταυρὸ ἀπὸ τὸ λαιμό του. Τὸν ἔθαψαν μὲν μὲ τὸ σταυρό, ἀλλὰ χωρὶς τὸ κεφάλι.

Λέγει ὁ μακαριστὸς Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος
Ὁ ἐν αἵματι Ἁγιασμὸς τοῦ μαρτυρίου, εἶναι ὁ ἁγιώτερος Ἁγιασμὸς τοῦ ἀνθρώπου.
Τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου εἶναι τὸ τελειώτερο Βάπτισμα καὶ εἶναι προνόμιο λίγων μόνων ἀνθρώπων.

Σὲ ὅσους μαρτύρησαν καὶ ἁγίασαν, ὁ Θεὸς κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ μαρτυρίου τους, τοὺς ἐνίσχυσε μὲ μιὰ εἰδικὴ Χάρη ποὺ ὀνομάζεται ''ἐνδημοῦσα μαρτυρικὴ Χάρη'', ὥστε νὰ μπορέσουν νὰ ἀντέξουν τὰ μαρτύρια.

Πολλοὶ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἄντεχαν τὸ Μαρτύριο, ὁ Θεὸς ἐπέτρεπε νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὸ φόβο καὶ ὁ ἄγγελος ἔπαιρνε τὶς ψυχές τους καὶ τὶς πήγαινε στὸν οὐρανό.

Ἄλλοι πάλι ποὺ θέλησαν νὰ μαρτυρήσουν, ἀλλὰ δὲν δίαγαν πρὶν τὸ μαρτύριο ἐνάρετη ζωή, ὁ Θεὸς δὲν τοὺς ἀπέστειλλε τὴν Χάρη αὐτή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἀντέξουν τὰ μαρτύρια καὶ ἀπὸ μάρτυρες, ἔγιναν ἀρνητὲς τοῦ Χριστοῦ.

Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νὰ μαρτυρήσεις γιὰ τὸ Χριστό! Πρέπει νὰ εἶσαι ἄνθρωπος πολὺ μεγάλης ἀρετῆς γιὰ νὰ μαρτυρήσεις, γι΄αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς δὲν δίνει τὸ δῶρο αὐτὸ στὸν καθένα.

πηγή

Η ΘΕΙΑ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ (Κυριακή των Αγίων Πατέρων).

 Τέσσερις ισχυροί βασιλείς από τον χώρο της αρχαίας Μεσοποταμίας (μεταξύ Ευφράτη και Βαβυλώνας) κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον μιας μικρής περιοχής με πέντε πόλεις, τη λεγόμενη Πεντάπολη. Γνωστότερες πόλεις της ήταν τα Σόδομα και Γόμορρα. Η μάχη έλαβε χώρα στην κοιλάδα ή φάραγγα «την αλυκήν». Μια περιοχή γεμάτη αλάτι. Στη θέση της θάλασσας «των αλών», τη σημερινή Νεκρά θάλασσα.
 Οι πέντε βασιλείς της Πεντάπολης κατατροπώθηκαν ολοσχερώς. Οι νικητές συνέλαβαν όλο το ιππικό των Σοδόμων και των άλλων πόλεων με όλα τα εφόδιά τους. Αιχμαλώτισαν και τον Λωτ, ανεψιό του Αβραάμ, με τους δικούς του και όλα τα υπάρχοντά του.
Όταν έμαθε ο Αβραάμ τα καθέκαστα, συγκέντρωσε αμέσως «τους ιδίους οικογενείς αυτού, τριακοσίους δέκα και οκτώ, και κατεδίωξεν οπίσω αυτών έως Δαν». Οικογενείς ήταν οι έμπιστοι και γενναίοι υπηρέτες του Αβραάμ, γεννημένοι και μεγαλωμένοι στο σπίτι του, που τον ένιωθαν σαν πατέρα τους.

Το μικρό στράτευμα επέπεσε τη νύχτα εναντίον των επιδρομέων «και επάταξεν αυτούς και κατεδίωξεν αυτούς» σχεδόν μέχρι τη Δαμασκό. Ο Αβραάμ πήρε πίσω το ιππικό των Σοδόμων, τον ανεψιό του Λωτ «και πάντα τα υπάρχοντα αυτού και τας γυναίκας και τον λαόν».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ- «τό ἔργον ἐτελείωσα ὅ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω...»

«Ἐγώ σέ ἐδόξασα ἐπί τῆς γῆς· τό ἔργον ἐτε­λεί­­ωσα ὅ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω» (Ἰωάν. 17.4) .

  Κυριακή πρό τῆς Πεν­τηκοστῆς καί ἡ Ἐκκλη­σία μας τιμᾶ σήμερα τούς τριακοσίους δεκα­ο­κτώ θεοφόρους πατέ­ρες τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰ­κου­μενικῆς Συ­νόδου, τούς πατέρες πού ὑπε­ρα­σπίσθηκαν τό ὁμοού­σιο τοῦ δευτέρου προ­σώ­που τῆς Ἁγίας Τριά­δος, τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τίς κακοδοξίες τοῦ Ἀ­ρείου, ὁ ὁποῖος θεωροῦ­σε τόν Υἱό κτίσμα καί ὄχι ἰσότιμο μέ τόν Θεό-Πατέρα.
 Τούς τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας, γιατί μέ τούς ἀγῶ­νες, μέ τίς ἀποφάσεις καί μέ τή διδασκαλία τους δό­ξα­σαν τό ὄνομα τοῦ Χρι­στοῦ καί ἀπεκατέ­στη­σαν τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καί τῶν δογ­μάτων. Ἐργά­σθη­καν οἱ θεοφόροι Πατέ­ρες γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκ­κλη­σίας, γιά τήν ἑ­νό­­τη­τα τοῦ μυστικοῦ σώ­­μα­τος τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁ­ποία προσπαθοῦσε νά διασπάσει ὁ Ἄρειος μέ τίς αἱρετικές του δι­δα­σκα­­λίες, καί δόξασαν μέ τό ἔργο τους τόν Θεό.
  Γι᾽ αὐτό καί δικαιολο­γη­μένα ἡ Ἐκκλη­σία μας ὅρισε κατά τή σημε­ρινή Κυριακή νά ἀναγι­νώ­σκεται τό ἀπόσπα­σμα ἐκεῖνο τῆς Ἀρχιε­ρα­­τικῆς προσευ­χῆς τοῦ Κυρίου στό ὁ­ποῖο ὁ Χρι­στός, λίγο πρίν ἀπό τό Πάθος του, κάνει ἕναν ἀπολογισμό τοῦ ἔργου του καί ζητᾶ ἀπό τόν Πατέρα του νά τόν δο­ξά­­σει μέ τήν δό­ξα πού εἶ­χε πρίν ἀκό­μη δημι­ουρ­γηθεῖ ὁ κό­σμος.

 Θίγοντας, λοιπόν, ὁ Χριστός στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τό θέμα τῆς δικῆς του δόξης, μᾶς δί­δει τήν εὐκαι­ρία νά ἀσχο­ληθοῦμε καί ἐμεῖς γιά λίγο μέ τό θέμα αὐτό πού ἀπα­σχολοῦσε καί ἀπα­σχο­λεῖ πάντοτε τούς ἀνθρώπους.

Η εξομολόγηση δεν είναι ψυχανάλυση –Εκεί ἀφήνουμε τή δική μας γνώμη στήν ἄκρη.

 +π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος.

   Ἀπό τήν πεῖρα μου ἔχω διαπιστώσει, ὅτι πολλοί ἀπό τούς ἐξομολογούμενους προσέρχονται μέ πνεῦμα ψυχαναλύσεων καί ὄχι γιά νά λάβουν τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Γι’ αὐτό, ἀπαιτοῦν διάλογο, διάθεση πολλοῦ χρόνου γιά συζήτηση, μέ λεπτομέρειες, πού παίρνουν πολλές φορές τή μορφή κουτσομπολιοῦ, κατακρίσεως καί -τό κυριότερο- ἀποδίδουν εὐθύνῃ στούς ἄλλους.

 Στήν ψυχανάλυση μπορεῖς νά ἀποδώσεις στούς ἄλλους εὐθύνῃ, γιατί τό αἰσθάνεται ὡς ἀνάγκη ἡ ψυχή σου. Στήν ἱερή ἐξομολόγηση, ὅμως, τήν εὐθύνῃ θά τήν πάρεις ἐσύ γιά νά ξαλαφρώσεις. Σημασία δέν ἔχει κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες ἔγινε ἡ πτώση. Σημασία ἔχει ἡ ἀναγνώριση τοῦ λάθους. Μπορεῖ ὅλες οἱ συνθῆκες νά ἦταν ἀρνητικές, ἀλλά ὅταν ἀναγνωρίσεις ὅτι φταῖς, τότε ἀπαλλάσσεσαι ἀπό τό βάρος τῆς ἔνοχής, διαφορετικά τό παίρνεις μαζί σου.

 Ὅταν ὁ ἐξομολογούμενος πέφτει στά γόνατα καί καταφεύγει στό πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ, συντρίβεται, κλαίει καί ζητᾷ συγχώρηση, τότε ἔρχεται ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Ἁγίου Θεοῦ μέσα ἀπό τό πρόσωπο τοῦ ἱερέα, ὁ ὁποῖος μέ πολλή συμπόνια καί ἀγάπη σκύβει στόν μετανοημένο ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, τοῦ λέει τόν παρηγορητικό λόγο καί τοῦ χαρίζει τήν ἄφεση ἀπό τό Θεό, κι ἔτσι ὁ ἄνθρωπος φεύγει λυτρωμένος, σωσμένος, ἀνάλαφρος, εἰρηνικός καί χαρούμενος. Ἡ ὄψῃ του γίνεται φωτεινή καί πολλές φορές αἰσθάνεται μιά ἀνεξήγητη σωματική καί ψυχική ἐλαφρότητα.

Δεν θα σας αφήνουν να ανάψετε τα φώτα.Θα λένε ότι πρέπει να κάνετε οικονομία στην ενέργεια

Από τις προφητείες μιας σύγχρονης αγίας,ρωσίδα στην καταγωγή,της μεγαλόσχημης μοναχής Μακαρίας:

- Δεν θα σας αφήνουν να ανάψετε τα φώτα.Θα λένε ότι πρέπει να κάνετε οικονομία στην ενέργεια(28 Ιουνίου 1988)

-Σύντομα θα μείνετε χωρίς ψωμί(29 Ιανουαρίου 1989)

-Σύντομα δεν θα έχετε ούτε νερό,ούτε μήλα,ούτε πατάτες(19 Δεκεμβρίου 1987)

-Μεγάλη πείνα θα υπάρχει,χωρίς ψωμί.Θα κόβετε την κλώδα στα δυο για να την μοιραστείτε.(18 Φεβρουαρίου 1988)

-Θα λάβει χώρα μεγάλη εξέγερση.Οι άνθρωποι θα φεύγουν από τα υψωμένα(σ.σ.εννοεί τις πόλεις).Θα τρέχουν οι άνθρωποι από εδώ και από εκεί.Κανένας δεν θα μένει στο σπίτι του-δεν θα υπάρχει τίποτα για φαγητό,ούτε ψωμί.(28 Δεκεμβρίου 1990)

-Εαν προσευχηθούμε στον Χριστό,στην Παναγία και στον Προφήτη Ηλία αυτοί δεν θα μας αφήσουν να πεθάνουμε από την πείνα.Θα προστατέψουν όσους πιστεύουν στον Θεό και προσεύχονται ανυπόκριτα.

Με τον πόλεμο στο Ιράν να συνεχίζεται επ’ αόριστον, με το Ορμούζ κλειστό και τις τιμές πετρελαίου να καθιστούν την ενέργεια είδος πολυτελείας, με το ενεργειακό lock down σε κατανάλωση ρεύματος – μετακινήσεων να εμφανίζεται στο προσκήνιο, οι προφητείες της Οσίας Μακαρίας φωτογραφίζουν το σημερά περισσότερο από ποτέ…

ΑΓΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Το 1958, ο Άγιος Σωφρόνιος ζήτησε από τις βρετανικές αρχές άδεια να μετακομίσει στην Αγγλία με τη μικρή μοναστική κοινότητα που είχε συγκεντρωθεί γύρω του στο Παρίσι. Στην Αγγλία, είχε βρει μια απομονωμένη ιδιοκτησία, το Tolleshunt Knights, στο Έσσεξ.
Αλλά εκείνα τα χρόνια, οι ξένοι ήταν πολύ δύσκολο να υποδεχτούν την Αγγλία. Στη συνέντευξη στη Βρετανική Πρεσβεία στη Γαλλία, ο πατέρας Σωφρόνιος ρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να είναι χρήσιμος στην αγγλική κοινωνία. Απάντησε ότι ο στόχος τους ήταν να ζήσουν σε ένα ήσυχο μέρος, όπου θα μπορούσαν να τελέσουν τη Θεία Λειτουργία.

Από τη μαρτυρία του πατέρα Ζαχαρία Ζαχαρού μαθαίνουμε πώς πήγαν οι συζητήσεις στο Κοινοβούλιο και για το γεγονός ότι ορισμένοι βουλευτές ήταν πολύ αποφασισμένοι να μην τους αφήσουν να έρθουν στην Αγγλία, επειδή ο πατέρας Σωφρόνιος είχε ζητήσει να έρθει με ολόκληρη την κοινότητά του.

Κάποια στιγμή, όταν οι συζητήσεις έτειναν σαφώς προς την άρνηση, ένα μέλος του Κοινοβουλίου σηκώθηκε και είπε: «Δεν θέλετε να αφήσετε τον Αρχιμανδρίτη να έρθει επειδή δεν μπορεί να συνεισφέρει τίποτα στην οικονομία μας. Έτσι, αν οι 12 απόστολοι έρχονταν στο Ντόβερ σήμερα, θα δεχόσασταν μόνο τον Ιούδα, επειδή έχει τα χρήματα!» Εκείνη τη στιγμή, ο Υπουργός Εσωτερικών, Μπάτλερ, υπέγραψε τα αιτήματα και είπε: «Δώστε στον Αρχιμανδρίτη ό,τι θέλει!»

Και, με αυτόν τον απολύτως υπέροχο τρόπο, ο Πατέρας Σωφρόνιος έλαβε βίζα για να παραμείνει στην Αγγλία, μαζί με τη μικρή μοναστική του κοινότητα.

ΠΗΓΗ

simeiakairwn.gr