"...Πριν από την κυριαρχία του αντίχριστου, θα πρέπει ο καθένας να φροντίσει να σωθούν όσο το δυνατό περισσότεροι άνθρωποι και θα είναι μεγαλύτερη η ανταμοιβή του από τον Κύριο.

Γεωργιος Αποστολακης

ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Πολλές φορές γνωστοί και άγνωστοι μου λένε, αλλά και ο λογισμός μου το "χτυπάει": 

Τι θέλεις και γράφεις; Ποιος σε ακούει και ποιος τα θέλει αυτά που γράφεις;

 Ο χρόνος της Ιστορίας (και ο προσωπικός χρόνος, λέω εγώ) εξαντλείται και τα προφητευόμενα μπορεί να είναι κοντά. Ασχολήσου με την ψυχή σου, ταλαίπωρε...

Από την άλλη έρχονται ως αντίλογος τα παρακάτω λόγια του -κατά Χριστόν- σαλού και ήδη μακαριστου Γέροντος Στεφάνου του Σέρβου από τα Καρούλια του Αγίου Όρους (1921-2001) που είναι σαν μου απαντάει στο λογισμό.

Τον είχα γνωρίσει τον παπα-Στέφανο, ερχόταν μερικές φορές και στα Τρίκαλα για κάποιο πνευματικοπαίδι του, γείτονά μου, και σπεύδαμε να πάρουμε την ευχή του και να μας μυρώσει με το μύρο που είχε πάντα μαζί του.

Να τι είχε πει ο παπα-Στέφανος - και το επικοινωνώ για την ενίσχυση κάθε άλλου που έχει τον ίδιο λογισμό:
"...Πριν από την κυριαρχία του αντίχριστου, θα πρέπει ο καθένας να φροντίσει να σωθούν όσο το δυνατό περισσότεροι άνθρωποι και θα είναι μεγαλύτερη η ανταμοιβή του από τον Κύριο. Τώρα είναι για εμάς ο καιρός του κηρύγματος.
Αυτό θα γίνει ανάλογα με τα τάλαντα που έδωσε στον καθένα ο Κύριος: Με το γράψιμο, με τις υπομνήσεις, με τις συμβουλές. Μην κρύβεις το τάλαντό σου. Ακόμη μπορούν να γίνουν πολλά για τη σωτηρία και τη δική μας και του πλησίον και ιδιαίτερα εκείνων που τους εμπιστεύθηκε ο Κύριος.

Λύκοι και πρόβατα(Φώτης Κόντογλου)

Ο Κόντογλου μέσα από το Αρχείο του
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που λένε ότι ο Κόντογλου είναι πάντα επίκαιρος. και μάλιστα σήμερα, με αυτά που τραβάει η Ελλάδα, πιο επίκαιρος από ποτέ. Είναι αλήθεια, αλήθεια όμως είναι και ότι ο Κόντογλου ξεσκεπάζει αμείλικτα την πραγματικότητα. Το κείμενο που δημοσιεύεται πιο κάτω περιλαμβάνεται στο Αρχείο του κι είναι ένα από τα πάρα πολλά ιδιόχειρα κείμενά του, που βρέθηκαν σε πολύφυλλα τετράδια και που, απ’ όσο ξέρουμε, τα περισσότερα όχι μόνο δεν έχουν δημοσιευθεί αλλά ούτε καν διαβαστεί. Δεν διεκδικεί ίσως λογοτεχνικές δάφνες, σίγουρα όμως μας θυμίζει πολλά και πολύ πιθανώς και τον ίδιο μας τον εαυτό – γι αυτό και κάπου μπορεί και να μας στενοχωρεί ή και να προκαλεί και την αντίδρασή μας.

Καλό όμως είναι να σκεφτούμε, ότι ο Κόντογλου που τα γράφει όλα αυτά, δεν τα γράφει από κακία η κι από κάποιο σύμπλεγμα κατωτερότητας – όπως ίσως θα του καταμαρτυρούσαν κάποιοι που διαφωνούν μαζί του - επειδή ο ίδιος βρέθηκε από την πλευρά των «χαμένων» της ζωής, αλλά ότι επέλεξε συνειδητά την πλευρά αυτή, ενώ μπορούσε πολύ εύκολα να βρίσκεται από την άλλη και μάλιστα χωρίς «μέσα» και χωρίς να χρειαστεί να κολακέψει κανέναν. 

Λύκοι και πρόβατα
«Από τους ανθρώπους άλλοι είναι λύκοι και τρώνε κι άλλοι είναι πρόβατα και τρώγονται» - Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος
Από τους λογιών λογιών ανθρώπους που βλέπει κανένας, ξεχωρίζουνε δυο ειδών, οι καλότυχοι, που τους έρχονται όλα βολικά και οι κακότυχοι, που όλα τους πάνε ανάποδα.

Οι πρώτοι είναι στα φερσίματά τους θαρρετοί και συχνά αδιάντροποι. Καυχησιάρηδες, μικρολόγοι, δίνουνε μεγάλη σημασία στην καλοπέραση τους, αγαπάνε να τους κολακεύουνε κι αυτοί να κολακεύουνε τους δυνατούς στην πολιτική και στα λεφτά, φοβούνται να τους πούνε την αλήθεια, επιδιώκουνε να κάνουνε πολλές γνωριμίες και σαν γνωρίσουνε έναν άνθρωπο, δεν κοιτάζουνε άλλο τίποτα, παρά σε τι μπορεί να τους χρειασθεί, τι μπορούνε να βγάλουνε από αυτόν. Όσο γλυκόλογοι είναι στους επίσημους και τους δυνατούς, άλλο τόσο είναι πικρόλογοι στους φτωχούς και αδύνατους, κι όσο σέρνουνται μπροστά στους σπουδαίους, άλλο τόσο κορδώνουνται μπροστά στους καταφρονεμένους, που δεν έχουνε να βγάλουνε τίποτα από δαύτους.

Κοινωνίες διηρημένες ...Εκκλησία διχασμένη...Λαοί σε κατάσταση αλληλοσπαραγμου...

Κοινωνίες διηρημένες ...Εκκλησία διχασμένη...Λαοί σε κατάσταση αλληλοσπαραγμου...

Λες κι ο Θεός "εγκατέλειψε" τον κόσμο του.Λες και εδόθη στον αντίπαλο το δικαίωμα της καταστροφής.
Τα μεγαλύτερα εγκλήματα στο όνομα του Θεού...Και οι μεγαλύτερες αδικίες στο όνομα της "δικαιοσύνης".
Ένας κόσμος που σέρνεται στην κυριολεξία και προσπαθεί να επιβιώσει πλέον με πολύ λιγοστά.... καθώς τα πολλά που του υποσχέθηκαν στοιχίζουν πολύ ακριβά....αφού τίποτα πια δεν χαρίζεται...
Τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο....
Και χαράζει ένα ... αύριο πολύ διαφορετικό απ' αυτό που περιμέναμε..απ' αυτό που μας έταζαν.
Όχι διότι δεν μπορούν... αλλά διότι δεν θέλουν.
Φαντάζονται έναν κόσμο για ... ολίγους.
Κι όσοι περισσεύουν.... θα αποτελούν μια ανάμνηση !!!
Και απ την άλλη δεν θα εκλείψουν ποτέ οι ... μάρτυρες...που φανερώνουν τον πραγματικό νικητή....Όλοι αυτοί που μπορούν και θυσιάζουν κι αυτήν ακόμη την ζωή τους για να ...."ζήσουν".

π.Γ.Πετράκης

Όταν η ΔΟΕ “σβήνει” ονόματα για να σώσει την....ουδετερότητα

Όταν η ΔΟΕ “σβήνει” ονόματα για να σώσει την ουδετερότητα
Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή μάς διαβεβαιώνει διαρκώς ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι χώρος ειρήνης, τέχνης και υπέρβασης της πολιτικής. Στην υπόθεση του μουσικού έργου Artsakh, όμως, απέδειξε κάτι πολύ διαφορετικό... ότι η "ουδετερότητα" δεν είναι αξία, αλλά εργαλείο και χρησιμοποιείται επιλεκτικά.
Η μουσική επιτράπηκε, το όνομα ΟΧΙ.
Το έργο κρίθηκε ακίνδυνο, η λέξη κρίθηκε ενοχλητική.
Έτσι, χωρίς να απαγορεύσει, η ΔΟΕ προχώρησε σε κάτι απογοητευτικό... διέγραψε τη μνήμη από τον τίτλο, κρατώντας το περιεχόμενο αποστειρωμένο από την ταυτότητά του. Μετέτρεψε το Artsakh σε "μουσική του τάδε συνθέτη", λες και τα έργα τέχνης γεννιούνται στο κενό... χωρίς τόπο, χωρίς ιστορία, χωρίς τραύμα.
Για την Αρμενία, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια πρωτοκόλλου. Είναι μήνυμα... το μήνυμα ότι μπορείς να υπάρξεις μόνο αν δεν ονομάζεις αυτό που έχασες. Ότι μπορείς να παίξεις τη μελωδία, αλλά όχι να πεις γιατί γράφτηκε.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (σε σύγχρονο μεν, θεολογικό δε, διάλογο)

— Πατέρα… μπορώ να μιλήσω;
— Σε περίμενα πριν μιλήσεις.
— Γιατί με άφησες να φύγω;
— Γιατί δεν ήθελα δούλο κοντά Μου, αλλά παιδί ελεύθερο.
— Ήξερες ότι θα χαθώ;
— Ήξερα ότι θα πονέσεις. Και πόνεσα μαζί σου.
— Γιατί δεν με σταμάτησες;
— Γιατί η αγάπη που σταματά γίνεται φυλακή.
— Στη μακρινή χώρα δεν υπήρχε κανείς. Πού ήσουν;
— Στον δρόμο της επιστροφής, πριν ακόμη τον πάρεις.
— Γιατί πείνασα τόσο;
— Γιατί η ψυχή δεν τρέφεται μακριά από το σπίτι.
— Έφτασα να ζηλεύω τους χοίρους. Με είδες έτσι;
— Σε είδα. Και δεν αποστράφηκα.
— Όταν είπα να γυρίσω, φοβόμουν.
— Το ήξερα. Γι’ αυτό έτρεξα.
— Γιατί έτρεξες;
— Για να μη νομίσεις ότι πρέπει να διανύσεις όλη την απόσταση μόνος.

Ἔχεις γράψει καί κανενός ἐχθροῦ σου τό ὄνομα;

Κάποιος «ἐξομολογήθηκε στον πατέρα Γερβάσιο καί φεύγοντας του πρότεινε τό χαρτάκι με τὰ ὀνόματα γιά νά τά "μνημονεύη".
—Ἔχεις γράψει καί κανενός ἐχθροῦ σου τό ὄνομα;, τόν ρώτησε χαμογελαστός ὁ Γέροντας. 

Ἐκεῖνος τὰ ἔχασε.
—Νά, πάρτο καί γράψε καί κανενός ἐχθροῦ σου τό ὄνομα.
Ἀμήχανος ἐκεῖνος ἔγραψε ἕνα-δύο ὀνόματα καί τό ξανάδωσε.
—Τώρα "θά πιάση", τόν διαβεβαίωσε ὁ Γέροντας καί τόν ξεπροβόδισε»

πηγή

Όταν ο Εθνικός Πειραιώς είχε σήμα την Κύπρο για συμπαράσταση στον αγώνα της ΕΟΚΑ

Την 1η Απριλίου 1955, ο κυπριακός Ελληνισμός ξεκίνησε τον απελευθερωτικό αγώνα για την αποτίναξη του αγγλικού αποικιοκρατικού ζυγού και την πραγμάτωση του εθνικού στόχου για «Ένωση» με την Ελλάδα. Ο παλλαϊκός αυτός ξεσηκωμός και ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ ενάντια στη τυραννία των Άγγλων κατακτητών, συγκίνησε το Πανελλήνιο.

Σε αυτή την τιτάνια… πάλη ο σύσσωμος ο Ελληνισμός έδωσε το παρών του με την αμέριστη συμπαράσταση και υποστήριξη του. Όταν η Αθήνα συγκλονιζόταν από τις ογκώδεις διαδηλώσεις κατά των Άγγλων αποικιοκρατών, που εκτελούσαν πατριώτες αγωνιστές στην Κύπρο (Καραολής, Δημητρίου, Αυξεντίου, Παλληκαρίδης) την περίοδο μεταξύ 1955-1957, μια ενέργεια από την ποδοσφαιρική ομάδα του Εθνικού Πειραιώς (που ήταν τότε και πρωτοπόρος στο Πρωτάθλημα Ελλάδος) προκάλεσε έκπληξη και μεγάλη συγκίνηση.

Ένας ακόμα φεμινιστικός μύθος

Ένας ακόμα φεμινιστικός μύθος που κυκλοφόρησε αρκετά στην συζήτηση που άνοιξε η Καρυστιανού για τις εκτρώσεις είναι πως αυτές αποτελούν κεκτημένο «δικαίωμα» και μάλιστα Συνταγματικό.
Φυσικά τούτο δεν είναι αλήθεια, αντιθέτως το Σύνταγμα προστατεύει την ζωή και την μητρότητα σύμφωνα με το Άρθρο 21.
Στην χώρα μας, όπως και στις περισσότερες της Δύσης, η έκτρωση θεωρείται ποινικό αδίκημα σύμφωνα με το άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα, και μάλιστα τιμωρείται με 10 χρόνια φυλάκισης, βαρύτατη ποινή που φανερώνει την απαξίωση της νομοθεσίας για την πράξη.
Κανένα «κεκτημένο δικαίωμα» δεν αποτελεί λοιπόν, απλά δεν τιμωρείται υπό προϋποθέσεις, που είναι οι δώδεκα εβδομάδες κύησης, εάν αφορά βιασμό ή αιμομιξία στις 19 εβδομάδες, και εάν κινδυνεύει η ζωή της εγκύου.
Οι εξαιρέσεις λοιπόν που οι φεμινίστριες επαναλαμβάνουν λες και δεν υπάρχουν, υπάρχουν ήδη. Έγκλημα του ΠΚ λοιπόν αποτελεί που απλά υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις αίρεται το άδικο του ΚΑΙ ΟΧΙ «κεκτημένο δικαίωμα», για το οποίο μάλιστα τιμωρείται και η ίδια η μητέρα εάν προβεί σε έκτρωση μετά την 24η εβδομάδα.

Ο νόμος είναι ο 1609/1986 και γράφει τα εξής:

Ένα έκθεμα – μια ιστορία από το Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας: Η εικόνα του Αγίου Βλασίου

Νέους, πολύτιμους θησαυρούς από τα μουσεία της Βέροιας, καλείται να ανακαλύψει το κοινό, μέσα από τη δράση της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας «Ένα έκθεμα – μια ιστορία». Με αφορμή τον πανηγυρικό εορτασμό του Αγίου Βλασίου στον ομώνυμο Ιερό Ναό της συνοικίας Κυριώτισσας, το Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας παρουσιάζει μια εξαιρετικής ποιότητας φορητή εικόνα του αγίου, έργο υψηλής καλλιτεχνικής και ιστορικής αξίας.

Πρόκειται για μία ξύλινη εικόνα με παράσταση του τιμώμενου Αγίου Βλασίου, που χρονολογείται περί το 1330. Προέρχεται από τον Ιερό Ναό του Χριστού Παντοκράτορος στη Βέροια, αλλά πιθανότατα υπήρξε η λατρευτική εικόνα του ναού του Αγίου Βλασίου. Το έκθεμα παρουσιάζεται στην ενότητα «Βέροια, μία περιφέρεια της βυζαντινής αυτοκρατορίας», στον πρώτο όροφο του μουσείου.

Στην εικόνα αυτή ο Άγιος Βλάσιος εικονίζεται ημίσωμος και μετωπικός, σε σκούρο βάθος ώχρας. Αποδίδεται ως γέρων, με μακρύ, οξύληκτο γένι και ψαρά μαλλιά, φορώντας βαθυπόρφυρο φαιλόνιο και λευκό ωμοφόριο, διακοσμημένο με μεγάλους μαύρους σταυρούς. Με το δεξί του χέρι ευλογεί, ενώ στο αριστερό, καλυμμένο από το ωμοφόριο, κρατεί κλειστό, λιθοκόσμητο και μαργαριτοποίκιλτο κώδικα Ευαγγελίου, με μαύρα δεσίματα. Πολύτιμοι λίθοι και μαργαριτάρια κοσμούν και το επιμανίκιο, που διακρίνεται στο δεξί του χέρι.

Το μεγάλο φωτοστέφανο, στο χρώμα του βάθους της εικόνας, περιγράφεται με λεπτή κόκκινη γραμμή, ενώ δεξιά και αριστερά αναπτύσσεται, με κόκκινα γράμματα, η επιγραφή: Ο ΑΓΙΟC – ΒΛΑCΙΟC. Το σώμα του αγίου αποδίδεται ευρύ και στιβαρό, με ριχτούς ώμους, σε αντίθεση με το σχετικά μικρότερο πρόσωπο. Δυσανάλογα μεγάλη είναι και η παλάμη του χεριού που ευλογεί με ένωση του αντίχειρα με τον παράμεσο και τον μικρό. Η εικόνα έχει απωλέσει τμήματα του αυτόξυλου πλαισίου της– διακοσμημένο στις παρυφές με κόκκινη ταινία- καθώς και τμήματα της ζωγραφικής επιφάνειας.

πηγή

Ο ναός του Αγίου Βλασίου και η τοιχογραφία του

Ο ναός του Αγίου Βλασίου κτίστηκε στις αρχές του 14ου αι., στα χρόνια των

Ἥμαρτον εἰς σέ Σωτήρ, ὡς ὁ ἄσωτος Υἱός, δέξαι με Πάτερ μετανοοῦντα, καί ἐλέησόν με ὁ Θεός

«Ἡ Κυριακή τοῦ Ἀσώτου εἶναι μία προειδοποίηση γιά τούς πιστούς νά μήν πέσουν στήν παγίδα τῆς ὑπερηφάνειας ἤ τῆς πνευματικῆς ἀπομάκρυνσης, ἀλλά νά ἀναγνωρίσουν τή σημασία τῆς μετάνοιας καί τῆς ἐπιστροφῆς στόν Θεό. Εἶναι μία ἡμέρα πού ἐνθαρρύνει τή συνειδητοποίηση τῶν λαθῶν μας καί τήν ἀποφασιστικότητα νά ἐπιστρέψουμε κοντά στόν Θεό, ἀνεξαρτήτως πόσο μακριά μπορεῖ νά νιώθουμε ὅτι ἔχουμε φύγει.

Ὁ Ἄσωτος υἱός ἀναπαριστᾶ τόν ἁμαρτωλό, πού ἐπιστρέφει στόν Θεό καί βρίσκει συγχώρεση. Ἡ Κυριακή αὐτή καλεῖ τούς πιστούς νά κατανοήσουν τήν ἀξία τῆς μετάνοιας, ὅπως καί τή μεγάλη χαρά πού φέρνει ἡ συγχώρεση. Αὐτή ἡ Κυριακή τονίζει τή χαρά καί τήν εὐλογία πού συνοδεύει τήν ἐπιστροφή τοῦ ἁμαρτωλοῦ στόν Θεό. Οἱ πιστοί ἐνθαρρύνονται νά μήν ἀπομακρύνονται ἀπό τήν Ἐκκλησία ἤ τή σωτηρία λόγω τῶν ἁμαρτιῶν τους, ἀλλά νά ἐπιστρέφουν μέ πίστη καί εἰλικρινῆ μετάνοια.»

Απόσπασμα από το βιβλίο ''Σιωπή και Φως'', με κείμενα του Μοναχού Παϊσίου Νεοσκητιώτου και φιλοτεχνημένο με έργα του αγιογράφου Κωνσταντίνου Ξενόπουλου.

https://npanagopoulos.gr/books/siopi-kai-fos

Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές η Εκκλησία μας λέει να σχολάσουμε.Τι σημαίνει αυτό;;;

-Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές η Εκκλησία μας λέει να σχολάσουμε. Είναι αυτό σαν να σταματάει ο χρόνος για λίγο για μας:

-Αρχιμανδρίτης Πέτρος, Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας: 

Ξέρετε, οι άνθρωποι πολύ συχνά μας λένε ότι «σήμερα ο ρυθμός της ζωής είναι πολύ γρήγορος και δεν υπάρχει χρόνος να προσευχηθούμε». Μπορεί κάποιος να περάσει 3 ώρες στο ίντερνετ χωρίς να καταλάβει πότε πέρασε η ώρα. Αλλά αν έρθει στον ναό νιώθει ότι «είναι μεγάλες οι ακολουθίες στην Ορθόδοξη Εκκλησία». Αυτός που περνά κάθε μέρα 4 ώρες στο ίντερνετ, στην καλύτερη περίπτωση θα μαζέψει κάποιες γνώσεις που δεν είναι πάντοτε σίγουρο για το πόσο έγκυρες και ακριβείς είναι. Στη χειρότερη περίπτωση όμως ερημώνεται μέσα του, ξεραίνεται η καρδιά του. Ενώ αυτός που θα δώσει 4 ώρες κάθε μέρα να προσευχηθεί, έχει πολύ μεγάλη αλλαγή στην πνευματική του κατάσταση. Δεν λέει η Γραφή· «τρέξτε για να μάθετε ότι είμαι Θεός», αλλά «σχολάσατε και γνώτε, ότι εγώ ειμι ο Θεός». Να μην απατούμε τους εαυτούς μας ότι με το να βλέπουμε τηλεόραση και να τραβάμε το κομποσκοίνι κάναμε τον κανόνα της προσευχής μας.

«Σχολάσατε», σημαίνει να τα αφήσουμε όλα και να πούμε τώρα για 5 λεπτά, μισή ώρα, όσο μπορούμε, υπάρχει μόνο ο Κύριος και εγώ πάνω στη γη. Έτσι πρέπει να είναι η αληθινή σχόλη για να πιάσει μέσα μας η χάρη της προσευχής. Αλλιώς παίρνουμε λίγους κόκκους άμμου από την ακροθαλασσιά.

* * *

-Τι σημαίνει ότι ο χρόνος μεταποιείται σε «καιρόν» στην Εκκλησία;

-Αρχιμ. Πέτρος: Ο «καιρός» σημαίνει τον χρόνο που δίνουμε να σταθούμε στην παρουσία του Θεού και η ευλογία του καιρού είναι ότι μας προπαρασκευάζει, μας αλλάζει την κατάσταση. Όταν αμαρτάνουμε, αν ζήσουμε τον χρόνο με μετάνοια, γίνεται για μας «καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω», καιρός που αναφέρεται στον Θεό. Ο Απόστολος λέει ότι «κάθε κτίσμα αγιάζεται διά λόγου Θεού και εντεύξεως»· έτσι και ο χρόνος της ζωής μας γίνεται καιρός όταν τον κάνουμε ευκαιρία να επισκεφθεί και να επισκιασθεί από τη χάρη του Θεού. Σήμερα ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι δίνουν όλη τους την προσοχή στον χρόνο, ακόμη και μέσω των ναρκωτικών, και όσο θέλουν να το ζήσουν, τόσο τους φεύγει από τα χέρια τους. Τρέχει και κυνηγά ο άνθρωπος μια σκιά, αλλά δεν πιάνεται η σκιά που λέγεται χρόνος. Όταν όμως γίνει καιρός, ο προφήτης Δαβίδ λέει, «η προσευχή μου προς σε Κύριε καιρός ευδοκίας»

pemptousia.

''Εκτρώσεις: Φρίκη με τον ρατσισμό των πάνελ για τα αγέννητα ΑμΕΑ – «Να αφήνουμε τα μωρά με σύνδρομο Down και αυτισμό να γεννιούνται;»''

Ελευθέριος Ανδρώνης

Θεώρησα απαραίτητο να γραφτεί ένα συμπληρωματικό άρθρο για τις αμβλώσεις, όταν άκουσα μια φρικιαστική κουβέντα σε πάνελ «πρωινάδικου» που αυτές τις μέρες είχε αναλάβει την υπεράσπιση της θανάτωσης των αγέννητων παιδιών.

Στα πλαίσια του γενικότερου «δαιμονισμού» τους για όσα ορθότατα είπε ο Άρης Σερβετάλης, ακούστηκε μια «πανελίστρια» να λέει το εξής απίστευτο:

«Άρα να μην κάνουμε και προγεννητικό έλεγχο, να μην κάνουμε αμνιοπαρακέντηση και να αφήνουμε όλα τα μωρά με σύνδρομο Down και αυτισμό να γεννιούνται, εντάξει τι να πούμε…»

Πραγματικά, τι να πούμε με μια τόσο αηδιαστική δήλωση; Με μία πρόταση αποκαλύφθηκε όλη η σαπίλα της μισανθρωπίας τους. Μάλιστα η παρουσιάστρια της εκπομπής που εμφανίζεται και ως… υπερασπίστρια των δικαιωμάτων, συμφώνησε απόλυτα με τη ρατσιστική προτροπή θανάτωσης των ΑμΕΑ, συμπληρώνοντας «σωστά – σωστά»!

Ξεκινάμε με το ότι ο αυτισμός δεν μπορεί να εντοπιστεί με προγεννητικό έλεγχο, αλλά παρά την αμάθεια της πανελίστριας πιάσαμε το νόημα της απέχθειας της.
Φανταστείτε…

Φανταστείτε να είστε κάποιος αυτιστικός που παρακολουθεί τηλεόραση και ακούει αυτήν την τρισάθλια τοποθέτηση. Ότι σου αξίζει ο θάνατος και ο μόνος λόγος που ζεις σήμερα είναι ότι τους «ξέφυγες» και γεννήθηκες. Και αφού γεννήθηκες, τώρα σου λένε ότι σε σέβονται απεριόριστα. Την ίδια διαταραχή είχες πριν – και αφότου γεννήθηκες, αλλά η δική τους «συμπάθεια» λειτουργεί μόνο αν εγγραφείς στα μητρώα γέννησης. Από εκεί και πέρα απαγορεύεται να σε σκοτώσουν, και άρα τους γίνεσαι ξαφνικά συμπαθέστατος.

Φανταστείτε να είστε άνθρωπος με σύνδρομο Down και να σου μιλούν στην τηλεόραση για δικαίωμα αυτοδιάθεσης εκείνοι που σε προορίζουν για θανατική καταδίκη επειδή για εκείνους δεν… αξίζεις να ζεις. Επειδή δεν είσαι «φυσιολογικός» για τα δεδομένα τους. Επειδή δεν ανήκεις στη βιολογική «τάξη» τους. Επειδή δεν πληροίς τις «εργοστασιακές» προδιαγραφές τους. Επειδή σε βλέπουν σαν μπελά που πρέπει να τον ξεπαστρέψουμε όσο προλαβαίνουμε, πριν μας «φορτωθεί». Να σε «διορθώσουμε» στον θάλαμο θανάτωσης των «λαθών» που αυτοί θεωρούν τη μήτρα.

Φανταστείτε να είστε μάνα και πατέρας παιδιού με ειδικές ικανότητες, που αναζητά απεγνωσμένα την πρόνοια του κράτους. Και να ακούς τηλεοπτικούς σχολιαστές να λένε ότι το παιδί σου όχι μόνο δεν αξίζει την στήριξη που ψάχνεις, αλλά δεν έπρεπε καν να το αφήσεις ζωντανό. Τα ήθελες και τα έπαθες κυρία μου και κύριέ μου. Αλλά τώρα θα σε αποκαλούν ήρωα για να μην πουν αυτό που πραγματικά πιστεύουν, ότι είσαι «κορόιδο».
Ευγονική που θα ζήλευαν και οι Ναζί

Αυτοί οι άνθρωποι που κουβαλούν τέτοιο σκοτάδι στα μυαλά τους, βγαίνουν στα κανάλια να μιλήσουν για το «κεκτημένο» δικαίωμα της έκτρωσης. Και παράλληλα θεωρούν φυσιολογικότατο κεκτημένο, το να γίνονται ρατσιστικές εκκαθαρίσεις στους τοκετούς.

Έχουμε πει και άλλοτε ότι αυτά τα αίσχη έχουν σαφέστατη νοοτροπία ευγονικής. Και ότι εκείνοι που υπήρξαν κατεξοχήν μακελάρηδες της ευγονικής ήταν οι Ναζί, θανατώνοντας 200.000 Γερμανούς με σωματικές ή διανοητικές αναπηρίες, στα πλαίσια του φρικαλέου προγράμματος ευθανασίας «T-4».

Αυτή η ίδια νοοτροπία έχει παρεισφρήσει στη νοσηρή κουλτούρα των αμβλώσεων. Το 80-90% των μωρών που διαγιγνώσκονται με σύνδρομο Down, θανατώνονται μόνο και μόνο επειδή έχουν ένα παραπάνω χρωμόσωμα. Σκοτώνουν το παιδί και ποντάρουν στο επόμενο, λες και οι ζωές είναι τραπουλόχαρτα που τα αλλάζεις μέχρι να σου έρθει εκείνο που θες.

Υπεύθυνο γι’ αυτήν την κτηνωδία είναι και ένα εγκληματικό κατεστημένο γιατρών που φοβερίζουν τους γονείς σκόπιμα, έχοντας στήσει ολόκληρη βιομηχανία εκτρώσεων για «προβληματικά» παιδιά. Άπειρα τα παραδείγματα γονιών που δεν άκουσαν τα παραφουσκωμένα λόγια γυναικολόγων και γέννησαν υγιέστατα παιδιά. Ή γονιών που αποδέχτηκαν την ιδιαιτερότητα του παιδιού τους και σήμερα δεν μπορούν να διανοηθούν τη ζωή τους χωρίς αυτό.

Λένε τάχα ότι θανατώνουν τα παιδιά για το δικό τους καλό, ώστε να μην υποφέρουν στη ζωή τους. Που το ξέρεις ότι θα υποφέρει; Και ποιος είσαι εσύ να προκαθορίσεις τη ζωή του; Το ρώτησες το παιδί; Πήγαινε ρώτα οποιοδήποτε γεννημένο αυτιστικό παιδί αν προτιμά τη ζωή ή τον θάνατο, και θα λάβεις την απάντησή σου. Οι ρατσιστικές νοοτροπίες είναι εκείνες που κάνουν αυτά τα παιδιά να υποφέρουν. Όχι η θέλησή μας να τους εξασφαλίσουμε μια ισότιμη ευκαιρία στη ζωή.

Αυτοί που λένε ότι θανατώνουν τέτοια παιδιά για το… καλό τους, στην πραγματικότητα δεν θέλουν να ξεβολευτούν οι ίδιοι. Το ίδιον συμφέρον κοιτάζουν. Δεν ανέχονται να αναλάβουν αυτήν την αποστολή. Η οποία αναμφισβήτητα είναι δύσκολη, αλλά ο Θεός που σου εμπιστεύτηκε ένα τέτοιο ξεχωριστό πλάσμα, θα σου δώσει και τη δύναμη να το ζήσεις. Όποιος διακονεί τέτοια αγγελούδια, έχει σχεδόν εξασφαλισμένο εισιτήριο για τον παράδεισο.

Πόσα παιδάκια με τέτοιες διαταραχές γίνονται πηγή χαράς για τους γονείς τους! Αναπτύσσουν υπέροχες προσωπικότητες, αποκτούν κοινωνική ζωή, κάποια μαθαίνουν γράμματα, κάποια σπουδάζουν και κάποια διαπρέπουν σαν ιδιοφυίες. Χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού ζουν απολύτως φυσιολογικές ζωές χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Αλλά και τα παιδιά με σύνδρομο Down, ξεπερνούν πολλές δυσκολίες τους και προσαρμόζονται στις ιδιαιτερότητές τους, έχοντας την ίδια δίψα για ζωή και τα ίδια όνειρα με τον καθένα μας.

Θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα όλα αυτά που επισημαίνουμε εδώ. Αλλά δυστυχώς δεν είναι. Ο woke δικαιωματισμός λειτουργεί ως οδοστρωτήρας για τη διαφορετικότητα της ίδιας της ζωής. Σε αντίθεση με τις επίπλαστες woke «διαφορετικότητες», μιλώ για μια υπαρκτή, που είναι η ιδιαιτερότητα της αναπηρίας – νοητικής ή σωματικής. Η woke κουλτούρα δεν έχει θέση γι’ αυτό το «διαφορετικό». Το στέλνει στη θανάτωση. Η κατάχρηση εξουσιών από μια κοινωνική ομάδα, προκαλεί στέρηση δικαιωμάτων σε άλλες. Αυτός είναι ο φρικαλέος «πολιτισμός» τους. Αυτή είναι η «πρόοδός» τους. Είναι αυτό που λέμε «ο θάνατός σου – η ζωή μου». Σε αυτά τα επίπεδα κοινωνικής ζούγκλας έχουμε φτάσει. Και αντί να ασχοληθούν τα ΜΜΕ με αυτή τη – ναζιστικού τύπου – θηριωδία που ακούστηκε, έπιασαν να κάνουν 5 μέρες ψιλοβελονιά στα λόγια του Σερβετάλη…

ΥΓ: Μετά από σφοδρές αντιδράσεις από πολίτες προς το κανάλι που ακούστηκε η παραπάνω αθλιότητα, η δημοσιογράφος που την εκστόμισε βγήκε σε επόμενη εκπομπή να «ανασκευάσει». Επειδή η δήθεν απολογία της δεν διορθώνει τίποτα από τα αρχικά αίσχη που είπε, γι’ αυτό και δεν την παραθέτω στο άρθρο, ωστόσο παραθέτω το link εδώ για όποιον θέλει να τη διαβάσει…

Από τον Θεό δημιουργήθηκε ο άνθρωπος, ή από τον πίθηκο;

Σχετικά με τα αντιλεγόμενα των ημερών μας περί της δημιουργίας του ανθρώπου από τον Θεό ή τον πίθηκο, η μαρτυρία της Γένεσης στην Αγία Γραφή μιλάει για δύο πρόσωπα, τον Αδάμ και την Εύα, ως κατ' εικόνα Θεού πλάσματα, και πρωτόθνητους ως καθ' ομοίωσιν του Θεού πρωτοπλάστους από τη Χάρη τού Θεού. Το κατ' εικόνα, είναι η δυνατότητα που έχει ο άνθρωπος ως ελεύθερο και νοήμον πλάσμα, να ομοιάσει με τον Θεό. Το καθ' ομοίωσιν είναι η πορεία επίτευξης αυτής της ομοίωσης, που επιτυγχάνεται μόνο με τη συνέργεια του ανθρώπου και του Αγίου Πνεύματος.

Για το «εμφύσημα» του Θεού στον Αδάμ, η Αγία Γραφή δεν μιλάει ούτε για «ψυχή», ούτε για «ανάσα», ούτε για «ζωντάνεμα». Μιλάει για το Άγιο Πνεύμα που του δόθηκε και τον έκανε «ψυχή ζώσα» πνευματικά, ανεβάζοντάς τον από το «κατ’ εικόνα» στο «καθ’ ομοίωσιν».

Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όταν μιλούν για το τελειότερο έργο του Θεού, το αποκαλούν άνθρωπο, όχι με την βιολογική του υπόσταση, αλλά με την παρουσία και του Αγίου Πνεύματος μέσα του. Δεν φθάνει να γεννηθεί κάποιος βιολογικά για να ονομασθεί άνθρωπος, αλλά πρέπει να έχει μέσα του και το Άγιο Πνεύμα. Ζωντανός και πραγματικός άνθρωπος είναι εκείνος που «χαριτώνεται» από την Χάρη του Θεού. Διαφορετικά, είναι μεν άνθρωπος, αλλά είναι νεκρός για τον Θεό, κυριαρχούμενος από διάφορα πάθη.

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη πίστη, εφ’ όσον άνθρωπος είναι μόνο όποιος λαμβάνει μέσα του το Άγιο Πνεύμα, και ο Αδάμ ήταν ο πρώτος που έλαβε το Άγιο Πνεύμα, άρα ήταν Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Με την έννοια αυτή τον ονομάζουμε ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΟ. Γιατί ήταν ο πρώτος που πλάσθηκε κατ’ εικόνα, και καθ’ ομοίωσιν του Θεού. Ο Αδάμ καθίσταται ο πρώτος που έγινε ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΟ....

Σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, για να είναι ο Αδάμ "άνθρωπος θεούμενος", ήταν ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ η λήψη της ακτίστου Χάριτος του Αγίου Πνεύματος καί ο Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει: "... Ο Θεός δημιουργεί τον άνθρωπο και από ορατή και από αόρατη φύση, ώστε ν’ αποτελεί δική του εικόνα και ομοίωση».

Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, ερμηνεύει ορθά τη Γένεση περί της Δημιουργίας τού Αδάμ:

"Τσικνοπέμπτη: Η υποκρισία μυρίζει πιο άσχημα από το κάρβουνο "

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες παίζεται το ίδιο έργο. Τα ίδια άρθρα, οι ίδιες ανακοινώσεις, οι ίδιες “ανησυχίες”. Για την Τσικνοπέμπτη. Για το τι τρώνε τα παιδιά. Για το αν μυρίζει κρέας. Για το αν «ταιριάζει» στο σχολείο. Για το αν «προάγει λάθος μηνύματα». Και κάπου εκεί εμφανίζεται πάντα ο ίδιος πρωταγωνιστής. Ο ηθικά ανώτερος, συνήθως vegan, αυτονόητα φιλόζωος, μόνιμα ενοχλημένος από οτιδήποτε θυμίζει παράδοση που δεν πέρασε από φίλτρο ακτιβισμού.

Ξαφνικά, η Τσικνοπέμπτη βαφτίζεται πρόβλημα. Όχι επειδή απειλεί την υγεία ή την ασφάλεια. Αλλά επειδή δεν χωράει στο ιδεολογικό τους καλούπι. Τα σχολεία, λένε, δεν είναι ταβέρνες. Σωστά. Αλλά δεν είναι ούτε χώροι ιδεολογικής αναμόρφωσης, ούτε πεδία όπου μια μειοψηφική επιλογή μετατρέπεται σε κανόνα για όλους. Ούτε αίθουσες ενοχής επειδή κάποιο παιδί έφαγε σουβλάκι.
Η Τσικνοπέμπτη δεν είναι υποχρέωση. Κανείς δεν σέρνει παιδιά στις ψησταριές. Δεν είναι καν ζήτημα κρέατος. Είναι έθιμο. Είναι συλλογική μνήμη. Είναι ρυθμός. Είναι το παιδί που καταλαβαίνει ότι η κοινωνία δεν είναι excel και οδηγίες χρήσης. Ότι υπάρχουν μέρες που ξεχωρίζουν. Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους, λέγεται ζωή.

Πεινάει,ὅπως ὁ ἄσωτος,καί θά πεινάει αἰώνια,ὅποιος δέν τρέφεται μέ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ

Πεινάει,ὅπως ὁ ἄσωτος,καί θά πεινάει αἰώνια,ὅποιος δέν τρέφεται μέ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ -Μονή Γκρατσιάνιτσα

ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ

Μονή Γκρατσιάνιτσα-Κόσοβο (περίπου 1320)

Εὐφρανθῆναι δέ καί χαρῆναι ἔδει...

 "Εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει..." παρότρυνε ο αγαθός πατέρας στην σημερινή παραβολή του ασώτου τον σκληρό και φαινομενικά δίκαιο μεγαλύτερο υιό.

Και ψάχνοντας την αλληγορία, ο Θεός-Πατέρας ζητά από μας να χαιρόμαστε και να συμμετέχουμε στις χαρές των συνανθρώπων αδελφών μας, νιώθοντας απέραντη αγάπη, όπως κι εμείς θα θέλαμε να χαίρονται στην δική μας πνευματική επιτυχία και σωτηρια επιστροφή στην μάντρα της Εκκλησίας, έστω κι αν προηγουμένως αδικήσαμε πολλούς και αμαρτησαμε ζώντας "ασωτως". 

 Επί πλέον ας μην καταλογίζουμε σχολαστικά και ας μην συγκρίνουμε σκληρά τα βάρη ή τις ελαφροτητες των αδελφών μας, περιμένοντας με αγάπη το καλύτερο γι αυτούς!

πηγή

Το μαρτύριο του αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη.Τοιχογραφία

Το μαρτύριο του αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη (σήμερα η μνήμη του). Τοιχογραφία, καθολικό μονής αγίου Παντελεήμονα, Αγιά

πηγή

[...]Κάποια ημέρα, ενώπιον του λαού, ο Λικίνιος προέτρεψε τον Θεόδωρο να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Θεόδωρος αρνήθηκε και ζήτησε να του δοθούν τα χρυσά και αργυρά αγαλματίδια των θεών, για να προσφέρει αυτά θυσία στον οίκο του ιδιωτικά και μετά να προσφέρει δημόσια τις θυσίες. 

 Πράγματι, ο Θεόδωρος έλαβε τα αγαλματίδια τα οποία κομμάτιασε και μοίρασε τα χρυσά και αργυρά αυτών στους πτωχούς. 

 Ο εκατόνταρχος Μαξέντιος είδε την κεφαλή της θεάς Αφροδίτης στα χέρια ενός πτωχού και κατέδωσε το γεγονός στον Λικίνιο, ο οποίος θεώρησε τον Θεόδωρο ως εμπαίκτη και καταφρονητή των ειδώλων. 

 Για τον λόγο αυτό τον συνέλαβαν και αμέσως άρχισαν να τον υποβάλλουν σε πολυειδείς τιμωρίες. Τον κτυπούσαν, έκαιγαν και έγδερναν το σώμα του Μάρτυρος. Στην συνέχεια οι δήμιοι τον σταύρωσαν και διαπέρασαν τα πόδια, τα χέρια και τα κρυφά μέλη του διά περόνης, τόξευσαν το πρόσωπό του με τέτοιο τρόπο ώστε να εκχυθούν τα μάτια του και τον άφησαν επάνω στον σταυρό. Ο Λικίνιος, φοβούμενος την οργή του όχλου, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι ο φόβος παρεχώρησε την θέση του στη χαρά και η λύπη και ο κόπος στην ανάπαυση.

ΟΙ ΑΘΩΟΙ( ; ) Μερικές παρατηρήσεις με αφορμή το 1ο επεισόδιο της νέας σειρά του καναλιού του ΜΕΓΚΑ, «Οι αθώοι».

Α. ΤΑ ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ
Η σειρά βασίζεται σε ένα λογοτεχνικό έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, με τίτλο «Κατάδικος». Στην έκδοση του 1934 και στη σελίδα 28 ο συγγραφέας αναφέρεται στο βιασμό της μητέρας του κεντρικού ήρωα, ο οποίος τοποθετείται «σ’ ένα βουνό της Χειμάρας», ενώ στη σελίδα 70 την αποκαλεί «Αρετή, την Αρβανίτισσα». Στο κείμενο του Θεοτόκη δεν υπάρχει πουθενά κάποια αναφορά στην μητρική γλώσσα της «Αρετής».

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ
1. Η σεναριογράφος τοποθετεί τον βιασμό της μητέρας του ήρωα σε ένα ποτάμι. Όμως στη Χιμάρα δεν υπάρχει κάποιο ποτάμι. Το μόνο «Ποτάμι» είναι τοπωνύμιο (χωρίς «ποτάμι») και μάλιστα παραλιακό.

2. Το τραγούδι που τραγουδάει η Αρετή με τις φίλες στα αλβανικά έχει τίτλο: «Vajzë e valëve». Στην πραγματικότητα πρόκειται για το χιμαριώτικο τραγούδι «Κόρη του γιαλού», που έχει ως συνθέτη τον Νέτσο (Νέστωρα) Μούκο ο οποίος το έγραψε γύρω στα 1930 και πιέστηκε να το μεταφράσει στα αλβανικά. Οι Χιμαραίοι το τραγουδούν και σήμερα, αλλά μόνον στην γλώσσα τους, τα ελληνικά.

3. Η Αρετή φαίνεται να απευθύνεται και στη μητέρα της στα αλβανικά, ενώ η τελευταία της μιλά στα ελληνικά. Δηλωτικό πιθανόν κάποιας διγλωσσίας; Να πληροφορήσουμε τους ιθύνοντες της σειράς πως, οι Χιμαραίες αναγκάστηκαν να μάθουν κάποια αλβανικά σε μαθήματα που υποχρεώθηκαν να παρακολουθήσουν, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή κάμποσες δεκαετίες από το χρονικό σημείο όπου τοποθετείται το έργο.

4. Η σεναριογράφος, αν και Ηπειρώτισσα (είναι άραγε;), φαίνεται ότι «αγνοεί» αρκετά πράγματα που αφορούν την ιδιαίτερη πατρίδα της: Α) δεν γνωρίζει πως στην Ήπειρο (και τη Χιμάρα), ως «Τούρκους» αποκαλούσαν όλους τους μουσουλμάνους οι οποίοι στην περιοχή ήταν κυρίως Αλβανοί. Β) Βάζει την Αρετή να μιλά (κακά) αλβανικά και να λέει στους Κερκυραίους «Γιαμ Χιμαριώτα». Και το επισημαίνω διότι και οι πιο έξαλλοι Αλβανοί εξτρεμιστές προσπαθούν να ερμηνεύσουν την ελληνογλωσσία της Χιμάρας με διάφορες αλχημίες, αλλά ποτέ δεν επιχείρησαν να την «καταργήσουν».

«Ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ’ αὐτοῦ»

«Ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ’ αὐτοῦ», (Ψαλμ. 17, 9) δηλαδὴ οἱ ἅγιοι ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐπειδὴ ὁ Θεός μας εἶναι φωτιὰ ποὺ κατακαίει, ὅσοι βλέπουν τὸν Θεὸ μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς τους, σωστὰ ὀνομάζονται κάρβουνα ἀναμμένα, ἀφοῦ ἀνάβουν ἀπὸ τὴν ἕνωσή τους μὲ αὐτὸν καὶ λάμπουν σὰν φωτεινὰ ἀστέρια στὸν κόσμο.

 Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης 

  Ο λόγος αυτός δεν είναι απλώς μια όμορφη εικόνα. Είναι αποκάλυψη πνευματικής πραγματικότητας. Ο Θεός είναι φως και πυρ. Αγάπη που θερμαίνει και δύναμη που καθαρίζει. Όποιος Τον πλησιάζει με μετάνοια, με ταπείνωση και με καθαρότητα ζωής, δεν μένει ποτέ ο ίδιος. Η καρδιά του θερμαίνεται. Ο νους του φωτίζεται. Η ύπαρξή του αλλάζει. Γίνεται κι εκείνος άνθρακας αναμμένος, μικρή φλόγα μέσα στον κόσμο, που χωρίς λόγια μαρτυρεί την παρουσία του Θεού.

 Οι άγιοι δεν γεννήθηκαν άγιοι. Πέρασαν μέσα από πτώσεις, αγώνες, δάκρυα και αδιάκοπη προσευχή. Δεν δικαιολόγησαν τα πάθη τους με προφάσεις. Δεν έκρυψαν τις αδυναμίες τους πίσω από ανάγκες, υποχρεώσεις ή ανθρώπινες λογικές. Στάθηκαν ενώπιον του Θεού γυμνοί από επιχειρήματα και είπαν «ἥμαρτον». Εκεί, μέσα στη συντριβή, άναψε η θεία φωτιά. Εκεί γεννήθηκε το φως.

Ζωή Καρέλλη – Ο λόγος του ασώτου

I

Κύριε, ελέησόν μου την τόλμην της ομολογίας.

Να δοκιμάσω την τροφήν των ζώων του πατέρα μου.
Αγαπητή γη, πατρικό χωράφι,
είν’ εύκολο να γονατίσει ο κουρασμένος.
Ευφροσύνη απ’ τη γνωστή όψη των πραγμάτων.
Πρόθυμη μετάνοια, θρεμμένη από αμαρτίες
αστήριχτες. Σαν έφευγα ήξερα πως θα γυρίσω,
γι’ αυτό επέστρεψα. Ν’ ακουμπήσω
τα κουρασμένα ανίκανα μέλη στην πρόθυμη γη.
Όνειρα χόρτασης, επιθυμίες που δεν χόρτασαν,
ποιος θα τις πληρώσει ποτέ; Πόσο βαστά
ευγνωμοσύνης η θαλπωρή και πώς θα βρεθούμε
ύστερα με τον πατέρα αντιμέτωποι;
Πατέρας του εαυτού μου εγώ
προσηνής και σκληρός νομοθέτης.

Κύριε, ελέησόν μου την συστολή του πόνου, να εισέλθω ολόκληρος στους κόλπους σου.

II

Το σπίτι του πατέρα μου
μέσα μου βρίσκεται.
Όπως τ’ απομεινάρια της τροφής των ζώων,
η πάσα ευωχία κι η έκφραση της χαράς,
η δική του μέσα μου κι η δική μου.
Ύμνος διπλόηχος,
ωσαννά σε υπέροχη κίνηση,
συνενούμενον νέφος υπερέχον,
τολύπη θυμιάματος συνεννόησης

Είμαι το δοχείον και το χέρι και ο οίνος της ζωής.
Είμαι το πνεύμα, η ύλη και η άυλη εξόδευση.
Είμαι ύπαρξη, καταστροφή και η γέννηση.
Είμαι ο ναός που περιέχει τον ψάλλοντα και ακούοντα.
Περιέχω το αποτέλεσμα της αμαρτίας
τη συγχώρεση. Διαστέλλομαι
όπως το άπειρο φως εν ονόματί μου.
Είμαι ο νόμος, ο νομοθέτης κι ο νομοταγής,
η τιμωρία κι ο τιμωρούμενος,
είμαι εικόνα του θείου που εικονίζω
στην προσπάθεια της ζωής.

Ιερέας Παπαγιαννόπουλος Αναστάσιος υπό κομμουνιστών σφαγιασθείς...

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΜΟΝΟΣΠΙΤΑ-ΒΕΡΟΙΑΣ 1947).

  Στην φωτογραφία διακρίνεται ο ιερέας Παπαγιαννόπουλος Αναστάσιος (1908-1947) ο οποίος διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στα Μονόσπιτα Ημαθίας, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

  Ο ιερέας Παπαγιαννόπουλος Αναστάσιος γεννήθηκε στην Ανατολική Ρωμυλία το 1908, και με την ανταλλαγή των πληθυσμών την δεκαετία του 1910 η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στην περιοχή των Μονόσπιτων της Βέροιας του Ν.Ημαθίας. Από μικρό παιδί άντεξε τις κακουχίες και τους διωγμούς που υπέστη αυτός και η οικογένειά του από τους Βουλγάρους, και με την μόνιμη εγκατάσταση του στην Ελλάδα αφοσιώθηκε στα γράμματα και στην εκκλησία. 

Ήταν άνθρωπος εγκάρδιος και δοτικός και πολύ αγαπητός από την τοπική κοινωνία. Έτσι σύντομα χειροτονήθηκε ιεράς και τοποθετήθηκε ως Εφημέριος στα Μονόσπιτα της Βέροιας. 

 Κατά την περίοδο της Κατοχής βοήθησε πολλούς ενορίτες του, όπως βοήθησε και πολλούς αντάρτες, αλλά αρνήθηκε ο ίδιος να ενταχθεί στον ΕΑΜ\ΕΛΑΣ καθώς δεν ασπαζόταν την ιδεολογία τους και τις ενέργειές τους. Αν και στοχοποιήθηκε από το ΚΚΕ δεν τον πείραξαν καθώς ως ιερέας τους βοήθησε πολλές φορές με τρόφιμα και ρουχισμό κατά την διάρκεια της κατοχής.

....ελευθερία δεν είναι απλώς να φεύγεις....

Κάποτε, σε μια γη ήσυχη και ήρεμη, ζούσε ένας άντρας με δύο γιούς. Το σπίτι του ήταν γεμάτο φως και θόρυβο, γεμάτο τις καθημερινές μικρές χαρές της οικογένειας: τη μυρωδιά του ψωμιού που ψηνόταν στο πρωινό, τα γέλια που ανακατεύονταν με τα λόγια της σοφίας, τα βράδια που η σιωπή γέμιζε με αστέρια και ιστορίες για τους προγόνους.

Ο μικρότερος γιος, όμως, μέσα στη φρεσκάδα της νιότης, ένιωθε μια ανυπόμονη φλόγα να καίει μέσα του. Το βλέμμα του έπεφτε συχνά πάνω στη ζωή που ξεπερνούσε τα όρια του σπιτιού, στα όνειρα και τις επιθυμίες που δεν είχαν ακόμη μορφή. Μια μέρα, ενώ ο ήλιος ακουμπούσε απαλά την αυλή, πλησίασε τον πατέρα του και είπε:
«Πατέρα, δός μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας.»
Η φωνή του ήταν ήρεμη, αλλά η απαίτηση κρυβόταν στα λόγια του. Δεν ήταν παιδική παράκληση. Ήταν ο λόγος ενός ανθρώπου που ένιωθε πως η ζωή του ήταν δική του, πως η ελευθερία του άξιζε να εξαγοραστεί. Ο πατέρας τον κοίταξε με μάτια βαθειάς σιωπής, και χωρίς διαμαρτυρία, μοίρασε την περιουσία.
Ο μικρότερος υιός έφυγε. Φεύγοντας, η καρδιά του πάγωσε λίγο στην αρχή από την αγωνία του νέου κόσμου. Κι όμως, πίστευε πως η περιπέτεια θα τον έκανε ισχυρό και ανεξάρτητο. Τα χρήματα και οι πλούτοι τον έκαναν να νομίζει πως απέκτησε τα πάντα. Μα μέσα του, η αίσθηση της απουσίας ήταν ανεπαίσθητη στην αρχή, σαν ένας ψίθυρος που δεν ακούγεται, αλλά που μεγαλώνει αργά.

«ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΓΑΠΗ!

«Κάποτε, ο οδηγός του αλησμόνητου και αγίου Μητροπολίτου Εδέσσης κυρού Καλλίνικου Πούλου (1919–1984), πήρε άδεια. Και με παρακάλεσε ο ίδιος ο Δεσπότης να τον εξυπηρετήσω με το αυτοκίνητό μου. Πήγαμε για Εσπερινό σ’ ένα μικρό χωριό της Αριδαίας –δεν θυμάμαι, τώρα, σε ποιό–, ο Σεβασμιώτατος, ο Διάκος του, κι εγώ. Στον δρόμο, ο καλός και ευαίσθητος Μητροπολίτης Καλλίνικος, με πείραζε:

  ‘‘Αα, κυρ–Κ.! Πολλά, παίρνεις για το αγώγι! Δεν πρέπει να έρχομαι μαζί σου!’’. Έγινε ο Εσπερινός, είπε πολλά στους χωρικούς. Όταν φεύγαμε, ζήτησε από τον Διάκο την Καινή Διαθήκη. Δεν είχε. Έτυχε να έχω εγώ μία μικρή.

 ‘‘Δώσ’ την στον Διάκο!’’, μου λέει. 

Την έδωσα. Του είπε να την ανοίξει τυχαία και να διαβάσει. Πράγματι, την άνοιξε τυχαία ο Διάκος κι άρχισε να διαβάζει. Ήταν ένα χωρίο που μιλούσε περί αγάπης. Ο Διάκος διάβαζε, κι ο Σεβασμιώτατος τον ρωτούσε τί εννοεί η κάθε λέξη. Καθώς προχωρούσε το κείμενο, ο Σεβασμιώτατος το ανέλυε περισσότερο.

 Στον δρόμο, κοντά σ’ ένα χωριό, μπροστά μας βρέθηκε κάποιος χωρικός. Είχε άλογο ζεμένο στο κάρο, φορτωμένο με τριφύλλι κι εκείνο έτρεχε φοβισμένο. Το τριφύλλι, άρχισε να πέφτει κι ο καημένος ο χωρικός δεν μπορούσε να το σταματήσει.

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Κυριακή του Ασώτου)

Μια ζωή ὀπως την ήθελε έζησε ο άσωτος υιός της πασίγνωστης παραβολής του Χριστού. Με πλήρη αδιαφορία για το θέλημα του πατέρα του ή των άλλων ανθρώπων, πήρε όσα θεωρούσε ότι δικαιωματικά τού ανήκαν και πήγε να κάνει τη ζωή του. Ύψιστο κανόνα του είχε να ζει όπως ακριβώς του αρέσει. Να κάνει ό,τι θέλει. Ο κόσμος όλος ήταν για να υπηρετεί τις δικές του ορέξεις, τις δικές του επιθυμίες, τα δικά του θελήματα και μόνο (Κυριακή του Ασώτου).

 Λίγο-πολύ δηλαδή έκανε ό,τι κάνουμε όλοι μας. Και ό,τι ακριβώς μαθαίνουμε και τα παιδιά μας να κάνουν. Από τη στιγμή που γεννιούνται, όλη μας η φροντίδα είναι να μην τους λείψει απολύτως τίποτε. Με το ανόητο επιχείρημα να απολαύσουν όλα όσα εμείς, οι προηγούμενες γενιές, στερηθήκαμε. Και τα παιδιά μαθαίνουν πολύ καλά το μάθημά τους (εδώ είναι άριστοι μαθητές), ότι μπορούν να έχουν τα πάντα, ότι δικαιούνται τα πάντα, ότι μοναδικός κανόνας για τη ζωή τους είναι το να κάνουν ό,τι θέλουν. Η αποθέωση του θελήματος. Και είναι τόσο ολέθριο αυτό;

Βήματα προς την αληθινή μετάνοια (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ).

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, είναι η Κυριακή του ασώτου, επειδή ακριβώς η Εκκλησία μας αναγινώσκει την ημέρα αυτή την γνωστή σε όλους μας παραβολή του ασώτου.

Η παραβολή αυτή, μπορούμε να πούμε ότι είναι συνέχεια της προηγουμένης, της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου, που ακούσαμε την προηγούμενη Κυριακή, διότι σ’ εκείνη μεν η Εκκλησία μας εισάγει στην συντριβή της καρδιάς και την συναίσθηση της αμαρτωλότητος, που είχε ο τελώνης, ως δύο απαραίτητα γνωρίσματα της αληθινής μετάνοιας, ενώ στη σημερινή μας παρουσιάζει την δύναμη της μετανοίας και το μέγεθος της ευσπλαγχνίας του Δεσπότου Χριστού. Αποτυπώνει με τον πλέον παραστατικό τρόπο την τραγωδία του κάθε ανθρώπου, που απομακρύνεται από τον Θεό και παραδίδεται στα πάθη και στις επιθυμίες του.

 Κορυφαίοι ερμηνευτές της Εκκλησίας μας παρατηρούν ότι πουθενά, σε καμιά άλλη παραβολή δεν παρουσιάζεται με τόση ένταση η κατάντια της αμαρτίας. Αλλά και σε καμιά άλλη δεν αποκαλύπτεται τόσο παραστατικά το μεγαλείο της άπειρης αγάπης του Θεού, ο Οποίος συγχωρεί τον αμαρτωλό, όσο πολλές και μεγάλες και αν είναι οι αμαρτίες του, αρκεί να μετανοήσει ειλικρινά και να επιστρέψει στον ουράνιο πατέρα.

Στη διήγηση της παραβολής περιγράφονται με τον πιο γλαφυρό και παραστατικό τρόπο όλα τα γνωρίσματα της αληθινής μετανοίας. Ας τα δούμε με πολλή συντομία. Ο νεώτερος υιός, αφού έφυγε από το σπίτι και δαπάνησε όλη την πατρικη περιουσία, γλεντώντας και διασκεδάζοντας, έφθασε σε ένα τραγικό κατάντημα. Πεινάει, βόσκει γουρούνια, νοιώθει ότι χάνεται, προσπαθεί να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα που τρώγανε τα γουρούνια, βρωμάει ολόκληρος, μοιάζει με ένα ζωντανό νεκρό. Αυτό είναι το τίμημα της αμαρτίας. Εκεί μας καταντάει η ζωή της ασωτίας. Ο άσωτος νόμισε ότι φεύγοντας από το σπίτι του πατέρα, θα απελευθερωθεί, θα γλεντήσει τη ζωή του, θα βρεί το νόημα της ζωής. Τελικά όμως έγινε δούλος, ένα ερείπιο σωματικό και ψυχικό, έχασε τον εαυτό του, νεκρώθηκε.

Η Τραγωδία της Χίου ως Σύμπτωμα μιας Κυνικής Γεωπολιτικής Ατζέντας

  Η νέα τραγωδία στη Χίο, με τον άδικο χαμό γυναικών και μικρών παιδιών στα παγωμένα νερά, δεν είναι απλώς ένα «δυστύχημα». Είναι το αναπόφευκτο, αιματηρό αποτέλεσμα ενός συστήματος που έχει μετατρέψει την ανθρώπινη ζωή σε αναλώσιμο υλικό για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων γεωπολιτικών και ιδεολογικών στόχων.

  Αυτό που βιώνουμε δεν είναι μια αυθόρμητη μετακίνηση πληθυσμών, ούτε μια νόμιμη (και θεμιτή) πολιτική μετανάστευσης. Είναι μια οργανωμένη διαδικασία που προωθείται από συγκεκριμένες ελίτ. Ο απώτερος στόχος; Η μετατροπή των εθνικών κρατών από «Χώρες» —δηλαδή οντότητες με ιστορία, πολιτισμό, εθνική ταυτότητα και συλλογική συνείδηση— σε «Χώρους». Σε ουδέτερες ζώνες, δηλαδή, όπου πληθυσμοί μετακινούνται και αναμειγνύονται χωρίς συνεκτικό ιστό, με σκοπό την πλήρη απαλοιφή της εθνικής μνήμης και την αλλοίωση των χαρακτηριστικών που συγκροτούν τις κοινωνίες μας.

  Σε αυτή την τεράστια σκακιέρα, τα πρώτα και τραγικότερα θύματα είναι οι ίδιοι οι λαθρομετανάστες. Αντί να αντιμετωπίζονται ως ανθρώπινες υποστάσεις, εργαλειοποιούνται κυνικά ως «πολιορκητικοί κριοί» για την επίτευξη της αποδόμησης των συνόρων και των ταυτοτήτων. Το σύστημα δεν διστάζει πουθενά. Γυναίκες, μωρά και μικρά παιδιά στοιβάζονται σε σαπιοκάραβα και σπρώχνονται στο θάνατο, γιατί για τους σχεδιαστές αυτής της πολιτικής, η ανθρώπινη απώλεια είναι απλώς μια «παράπλευρη απώλεια» ή, ακόμα χειρότερα, ένα μέσο συναισθηματικού εκβιασμού της κοινής γνώμης.

«Λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλήν γωνίας»

Γιώργου Κυπριανού

 Οι λέξεις ἄρτιος και περιττός εἶναι δανεισμένες ἀπό τό χῶρο τῶν μαθηματικῶν. Ἄρτιος ἀριθμός κατά τούς ἀρχαίους ἕλληνες φιλοσόφους καί μαθηματικούς, ὅπως οἱ Πυθαγόρειοι καί μετέπειτα ὁ Ἀριστοτέλης, εἶναι ὁ τέλειος καί ἀκέραιος, χωρίς ἔλλειμμα. Ἀντίθετα, ὁ περιττός ἀριθμός εἶναι ὁ ἀτελής, ὁ ἀριθμός πού πάντα περιττεύει μέ μονάδα καί δέν ὁλοκληρώνεται. Ἀπό ὅλους τούς ἀριθμούς, ξεχωρίζει τό ἕνα ἤ μονάδα, ὁ ὁποῖος κατέχει καί τά δυό χαρακτηριστικά, εἶναι ἄρτιος καί περιττός μαζί, συνδυάζει τά στοιχεῖα καί τῶν δυό περιπτώσεων. Φιλοσοφικά, τό ἄρτιον καί περιττόν παραλληλίζεται μέ τό ἄπειρο καί τό πεπερασμένο, τό ἕν καί τό πλῆθος κτλ.

 Τό θέμα τῶν ἄρτιων καί περιττῶν ἀριθμῶν προέκυψε τυχαῖα σέ μία καθημερινή συζήτηση. Ὡστόσο, προσωπικά μοῦ προκάλεσε ἕνα συλλογισμό, χριστοκεντρικό. Ὁ Χριστός ὄντως ὑπῆρξε ἕνα περιττός ἄνθρωπος. Ὁ ἴδιος τό δηλώνει, ὅταν ἀναφέρεται σέ ἕνα προφητικό στίχο ἀπό τούς Ψαλμούς,

Ολες αυτές οι αποκαλύψεις γίνονται μελετημένα από το σύστημα ώστε να βγει όλη η δυσωδία κai να απελπιστεί η οικουμένη....

Επτά ολόκληρα χρόνια μετά τήν ‘’αυτοκτονία’’ (πρέπει να είναι χαζός κάποιος για να πιστέψει βέβαια κάτι τέτοιο) τού θηρίου (στή κυριολεξία) Επστάϊν, ώς εκ θαύματος δημοσιοποιείται μόλις τό 1% τών αρχείων του…Μία μικρή γεύση δηλαδή.
Μέσω τής δημοσίευσης λοιπόν αυτών, αποκαλύπτεται…
- Ότι ο Επστάϊν ήταν πράκτορας τής Μοσάντ και είχε παγιδεύσει Πρίγκιπες , πολιτικούς, καλλιτέχνες, άνθρωποι του Χόλυγουντ, μεγαλοεπιχειρηματίες, πασίγνωστοι ποδοσφαιριστές, τόν Πάπα, τόν Δαλάϊ Λάμα καί τόσους άλλους, όλους μέ κοινό παρονομαστή τήν εξουσία, τή δόξα καί τό άφθονο χρήμα… Όλοι τους απόλυτα εκβιαζόμενοι καί χειραγωγούμενοι από τή Μοσάντ…
- Ότι στά πάρτυ πού διοργάνωνε, γινόντουσαν σύν τοίς άλλοις, σεξουαλικά όργια, βασανισμοί, κακοποιήσεις μικρών παιδιών, σατανιστικές τελετές, τελετουργικές δολοφονίες, καννιβαλισμοί, μέχρι και βρώση μωρών…
- Ότι πίσω από τη χρεωκοπία τής Ελλάδος καί τών Μνημονίων, κρυβόταν τό σώσιμο τών μεγάλων Γερμανικών καί Γαλλικών τραπεζών…

Λόγοι πνευματικοί του Γέροντος Γαβριήλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου

Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες.

Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου,

Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, Ἅγιον Ὄρος.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 21.1//3.2.2026 Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ.

Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα, νὰ μὴν πληγώνουμε, νὰ μὴν στεναχωροῦμε ἀνθρώπους.

 Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέει: «Ἔχε τὸ στόμα σου γλυκό, τὴ γλῶσσα σου γλυκιά, γιὰ νὰ ἔχεις φίλους ὅλους τοὺς ἀνθρώπους».

Πολλὰ διαζύγια μὲ τὴ γλῶσσα, πολλὲς φιλίες χαλοῦνε μὲ τὴ γλῶσσα. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα. 

Πρὶν μιλήσουμε ὅλοι μας νὰ μὴν ξεχνοῦμε τρία πράγματα. 

-Πρῶτον, πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὴν καλοσύνη παρὰ μὲ τὴ βία, τὴ διπλωματία καὶ ἄλλα μέσα. Ἡ καλοσύνη εἶναι τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγουν ὅλες οἱ σκουριασμένες κλειδαριές. 

-Δεύτερον, πρὶν μιλήσουμε...να μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἑλληνικὸς λόγος:
«Πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὸ χαμόγελο παρὰ μὲ τὸ σπαθί». Τὸ σπαθὶ κόπτει τὰ πάντα, δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ χαμόγελο εἶναι μιὰ μικρὴ καμπύλη, διορθώνει ὅμως χίλια δυὸ στραβὰ πράγματα. 

-Τρίτον, πρὶν μιλήσουμε, νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει μιὰ ἀραβικὴ παροιμία: «Ὁ γλυκομίλητος μπορεῖ νὰ θηλάσει καὶ λέαινα». Ἔχει μεγάλη δύναμη ὁ καλὸς ὁ λόγος.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς ἔζησε στὴν Ἀθήνα. Περνοῦσε πολλὲς φορὲς μπροστὰ ἀπὸ ἕνα κατάστημα, ὅπου ἦταν τσαγκάρης καὶ ἦταν κομμουνιστὴς καὶ αὐτοὶ εἶχαν σκοπὸ νὰ ἐπικρατήσουν τὸ 1946-48 στὴν Ἀθήνα, νὰ σφάξουν ὅλους τοὺς Ἕλληνες. 

Πέρναγε ὁ Ἅγιος :