Το φάντασμα του Le Corbusier

Ένα εξαιρετικό άρθρο (Δείτε το ολόκληρο στο https://www.respublica.gr/2023/02/post/le-corbusier) που εξηγεί τους λόγους για τους οποίους οι ελληνικές πόλεις είναι ίσως οι πιο άσχημες στην Ευρώπη (και όχι μόνο). 

 Στο όνομα της προόδου και της πρωτοπορίας, αλλά και λόγω της τάσης του αποικιοκρατικού πολιτικού μας συστήματος να αντιγράφει κάθε αποτυχημένη τάση που κυριαρχεί στα έθνη που «πέρασαν διαφωτισμό», οι αστικοί χώροι μετατράπηκαν σε πρότυπα ασχήμιας.

  Εκεί που κάποτε είχε αναδυθεί η ιδέα του κάλλους, εξωτερικού (αρχαιότητα) και εσωτερικού (βυζαντινός ελληνισμός), σήμερα βασιλεύει η αισθητική κατάθλιψη.

  Κάθε τι το παραδοσιακό έπρεπε να εξαφανιστεί, να δώσει χώρο στο «καινούριο» και το «λειτουργικό» που «έρχεται από το μέλλον». 

 Κάθε τι που παραπέμπει στο παρελθόν, που θυμίζει χωριό, ίσως και λίγο ανατολή, έπρεπε να παραχωρήσει τη θέση του στο «νέο» και «σύγχρονο», για να «ξεβλαχέψει» επιτέλους ο «ελληναράς». 

 Αν υπάρχει κάτι αποκρουστικό σε όλη την ιστορία με τον ουρανοξύστη, δεν είναι η αμφιλεγόμενη αισθητική αυτού του κτιρίου (πάντως χειρότερη δεν είναι από τα αποκρουστικά τσιμεντόσπιτα) αλλά ότι προωθείται από τους ίδιους οικοφοβικούς αποικιοκράτες που βάλθηκαν να μας «ξεβλαχέψουν» μερικές δεκαετίες πριν, καταστρέφοντας οτιδήποτε θυμίζει ρίζες και παράδοση, πατώντας στη λογική πως «εφόσον τα διαφωτισμένα έθνη έχουν ουρανοξύστες, οφείλουμε να έχουμε κι εμείς».

Με τη γλώσσα δεν επικοινωνούμε απλά για να συνεννοηθούμε, αλλά ενώνουμε τις ψυχές μας.

 Σε μία περίοδο κρίσεως, επικρίσεως και κατακρίσεως, πτώσεων, καταπτώσεων, επιπτώσεων και εκπτώσεων, ζάλης, παραζάλης, πάλης κι αιθάλης πάσχει η μοναδική λαλιά μας, η εγχώρια πλούσια γλώσσα. Μαζί της μπορείς να πεις και να εκφράσεις τα πιο δύσκολα, τα πιο κούφια, τα πιο υψηλά.

 Όπως λέει o ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, η ελληνική γλώσσα είναι η πιο παλιά και η …πιο πλούσια του κόσμου.

  Στα ελληνικά μπορείς να εκφράσεις τα πιο λεπτά, τα πιο τέλεια νοήματα της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της ποιήσεως. Να αποδώσεις ιδέες, στοχασμούς, σκέψεις, έννοιες, μεγάλες, ευγενικές, ιερές και ωραίες. Η ελληνική γλώσσα εκφράζει περίτεχνα το μεράκι, τον καημό, τον πόθο του τεχνίτη, του καλλιτέχνη, του ήρωα, του αγίου. Συντίθεται η αρχοντιά και η ταπεινότητα, η μεγαλοπρέπεια και η σεμνότητα, η φιλοκαλία. Η χαρμολύπη, η νηφαλιότητα, ο γλυκασμός και η λύτρωση. Δεν είναι εφάμαρτη υπερηφάνεια η αγάπη της γλώσσας μας, της πατρίδος μας, της πονεμένης και προδομένης. Προδόθηκε και η γλώσσα από συνεχείς ξενικούς όρους, που δυστυχώς καθιερώνονται στα παιδιά. Το ύδωρ, ο άρτος, ο ουρανός και η θάλασσα ονομάζονται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια το ίδιο. Όπως τα έλεγε ο Όμηρος. Η γλώσσα μεταφέρει νόημα, ιστορία, ήθος και χάρη.

 Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να εκφράζεις με τη γλώσσα σου όλες τις σκέψεις σου. Δυστυχώς οι Νεοέλληνες δεν διαβάζουν και γι’αυτό η γλώσσα τους είναι πολύ φτωχή.

Ο Αγ.Νικόλαος θεραπεύει τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Η θεραπεία του από τη σοβαρή πάθηση των ποδιών του οφείλεται σε θαυματουργική επέμβαση, όπως ο ίδιος διηγήθηκε αργότερα.

«Ήμουν σχεδόν παράλυτος και δεν μπορούσα να εξυπηρετηθώ... Ένα βράδυ άφησα όλα τα δάκρυα της ψυχής μου. Τότε εμφανίστηκε ένας γέροντας και μου είπε.
-Γιατί κλαις παιδί μου; Πολύ με λυπησες...
-Και ποιος είσαι εσύ; Τον ρώτησα.
-Είμαι ο θείος Νικόλαος. Αν γίνεις καλά, έλα να με βρεις. Μένω πίσω από αυτό το βουνό, μου είπε...»

 Την άλλη ημέρα έψαξα να τον βρω. Βάδισα με τα τέσσερα. Γέμισε αίματα. Τον βρήκα. Πήρα και ένα παπά και κάναμε ευχέλαιο. Χρισθηκα σε όλο το σώμα.
Τι έγινε καλά Με τη βοήθεια του Αγίου Και από τότε έτρωγα μόνος μου..

ΑΓΙΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΣ-Ἐπίσκεψη στό σπίτι τῶν δύο ὁμοφυλόφιλων ἀνδρῶν πού εἶχαν νοσήσει ἀπό AIDS.

Αναμνήσεις και εμπειρίες από τον Όσιο Ευμένιο. π. Ευάγγελος Παπανικολάου, σελ. 154-166, Εκδόσεις: Άθως.

Δύο ἀπὸ τὰ παιδιὰ αὐτά, πῆραν ἐξιτήριο κάποτε ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο καί πήγανε στὸ σπίτι τους, ὅπου ἔμεναν μαζί. Ὅταν ξαναπῆγαν στὸν Γέροντα γιὰ νὰ τὸν δοῦν, τοῦ λένε: «Γέροντα, τόσον καιρὸ πού ἐρχόμαστε ἐδῶ πέρα, μᾶς ταΐζατε, μᾶς ποτίζατε κ.λπ. Θέλουμε κι ἐμεῖς νὰ σᾶς καλέσουμε μιὰ μέρα στὸ σπίτι μας, γιὰ νὰ σᾶς περιποιηθοῦμε».
Μοῦ λέει, λοιπόν, ὁ Γέροντας:
– Βαγγέλη, θὰ πᾶμε.
Λέω:
– Γέροντα, ποῦ θὰ πᾶμε; Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι…
– Βαγγέλη, ξέρω, ξέρω τὶ εἶναι…
-Μά, Γέροντα, αὐτοὶ οἱ δύο συζοῦν. Μένουν στὸ ἴδιο σπίτι. Ἐπίσης, φορᾶνε βέρες.

Ἄρα, πρέπει νὰ καταλάβετε ὅλοι – καὶ νὰ τὸ καταλάβει καὶ ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ τὸ καταλάβει καὶ ὁ λαός- ὅτι ἀπὸ τὸ 1984 ὑπῆρχαν ὁμοφυλόφιλοι πού συζοῦσαν καὶ φοροῦσαν βέρες. Καταλαβαίνετε τί λέω; Ὅτι δηλαδὴ ἦσαν ἀρραβωνιασμένοι, παντρεμένοι. Τέλος πάντων, τοῦ λέω:
– Γέροντα, πῶς θὰ πᾶμε ἐκεῖ πέρα; Νὰ μᾶς δεῖ κανένα μάτι νὰ μπαίνουμε ἐκεῖ μέσα, θὰ λένε, ποῦ μπῆκαν αὐτοὶ κ.λπ.
Μοῦ λέει:
– Δὲν ξέρει ὁ κόσμος. Τί ξέρει ὁ κόσμος, Βαγγέλη; Κι αὐτοὶ ἄνθρωποι εἶναι, ἄνθρωποι. Μπήκαμε, λοιπόν, στὸ αὐτοκίνητό μου καὶ πήγαμε. Ήμουν ἐγώ, ὁ π. Εὐμένιος καὶ ή Ἀργυρώ. Μπαίνει μέσα ὁ Γέροντας καὶ τὸν καλωσόρισαν. Τὸ σπίτι αὐτὸ ἦταν… μαῦρος τοῖχος ἀπὸ ‘δῶ, κόκκινος τοῖχος ἀπό ‘κεῖ, οἱ κουρτίνες ὅ,τι μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε, ὅλα τὰ κιτσαριά…, μὲ φῶτα καὶ διάφορα, μιά ἀτμόσφαιρα πολὺ ξενικὴ γιὰ ἐμᾶς. Εἶχαν βάλει φαγητὸ -τοῦ εἶχαν φτιάξει ψάρι τοῦ Γέροντα, γιατὶ δὲν ἔτρωγε κρέας– εὐλόγησε τὴν τράπεζα καὶ φάγαμε. 

Μόλις τελειώσαμε, μοῦ λέει:
– Βαγγέλη, νυστάζω. Θέλω νὰ ξαπλώσω νὰ κοιμηθῶ καὶ μετὰ θὰ γυρίσουμε πίσω.
Ρωτάω τὰ παιδιά, τοὺς λέω ὁ Γέροντας θέλει λίγο νὰ ξαπλώσει. Μοῦ λένε αὐτοί:
– Ἐμεῖς, κ. Παπανικολάου, δὲν ἔχουμε νὰ τοῦ στρώσουμε κάπου νὰ ξαπλώσει. Μόνο τὸ διπλό κρεβάτι που κοιμόμαστε οἱ δυό μας ἔχουμε. Καὶ ντρεπόμαστε. Ποῦ νὰ τὸν βάλουμε; Στὸ κρεβάτι που κάνουμε τὶς ἁμαρτίες που κάνουμε; Πῶς θὰ τὸν βάλουμε ἐκεῖ αὐτὸν τὸν ἅγιο ἄνθρωπο;

Άγιος Αγάθαρχος Επίσκοπος Λευκάδας και οι Άγιοι Πέντε Θεοφόροι Πατέρες

Στα μισά του ανηφορικού δρόμου, που συνδέει τον ερημωμένο πια Αλέξανδρο με την παραθαλάσσια και σφύζουσα από ζωή Νικιάνα, ο οδηγός ή ο πεζοπόρος θα συναντήσει το Ησυχαστήριο των Αγίων Πατέρων. Πλήθη προσκυνητών ανηφορίζουν μέχρις εκεί, στις βορειοανατολικές παρυφές του όρους των Σκάρων, του λευκαδίτικου «Αγίου όρους», την Κυριακή των Πατέρων (Ζ’ από το Πάσχα), οπότε η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη των 318 Θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.
Όλοι θα ασπαστούν την εικόνα των Αγίων, θα αντλήσουν από το αγίασμα και θα προσευχηθούν στα «άγια κορμάκια».

Η παράδοση μας παρέχει πολλές πληροφορίες για τους Αγίους Πατέρες και την σχέση τους με το νησί της Λευκαδας.

Προτού προλάβει η Εκκλησία του Χριστού να βγει νικήτρια από τη δοκιμασία των Διωγμών, ένα νέο πρόβλημα προέκυψε και ταλαιπωρούσε τα μέλη Της. Ήταν οι αιρέσεις. Μία από αυτές και ο Αρειανισμός. Ένας κληρικός από την Αλεξάνδρεια, ο πρεσβύτερος Άρειος, άρχισε να διδάσκει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν Θεός και ένα από τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, αλλά κτίσμα (δημιούργημα) του Θεού Πατέρα. Αρκετοί, κληρικοί και λαϊκοί, ασπάστηκαν τη διδασκαλία του, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τα πιστεύω της Εκκλησίας μας.

Για να αντιμετωπιστεί το μεγάλο αυτό πρόβλημα, ο Αυτοκράτορας της Ρώμης Άγιος Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε Σύνοδο όλων των Χριστιανών επισκόπων. Αυτή έλαβε χώρα το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της μικρασιατικής Βιθυνίας. Απ’ όπου υπήρχαν χριστιανικές Εκκλησίες έφτασαν επίσκοποι μαζί με τους συνοδούς τους. Ανάμεσα σε αυτούς ξεχώριζαν οι Άγιοι Σπυρίδων Τριμυθούντος, Νικόλαος Μύρων, Μητροφάνης Κωνσταντινουπόλεως, Αλέξανδρος Κωνσταντινουπόλεως (πρεσβύτερος ακόμη), Πέτρος Αλεξανδρείας, Αθανάσιος Αλεξανδρείας ο Μέγας (διάκονος τότε) και άλλοι. Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι ήταν συνολικά 318 στον αριθμό.

Ένας από τους 318 Πατέρες ήταν και ο επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος. Καταγόταν μάλλον από την Αχαΐα και ήταν εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Παλαιάς Ηπείρου.

Μπορεί ένας πνευματικός να καταργεί την ελευθερία σου;

 Υπάρχει μια πληγή που δεν συζητιέται αρκετά. Άνθρωποι που πλησίασαν την Εκκλησία με δίψα για Θεό και βρήκαν αντί για ελευθερία έναν άλλον δεσμό. Πνευματικοί που απαιτούν τυφλή υπακοή. Που αποφασίζουν για κάθε λεπτομέρεια της ζωής σου. Που καλλιεργούν φόβο, ενοχή, εξάρτηση. Που σε κάνουν να πιστεύεις ότι χωρίς αυτούς χάνεσαι.
Αυτό δεν είναι Ορθοδοξία. Είναι πνευματική τυραννία.

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο. Δεν ζητά μηχανική υπακοή ζητά ελεύθερη αγάπη. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...» δεν λέει «θα σε αναγκάσω». Δεν βιάζει. Δεν εκβιάζει. Δεν καταργεί πρόσωπα. Αν ο ίδιος ο Θεός σέβεται την ελευθερία μας, πώς τολμά άνθρωπος να την καταπατά στο όνομά Του;

✔Ο Απόστολος Παύλος το είπε με χειρουργική ακρίβεια: «Ουχ ότι κυριεύομεν υμών της πίστεως, αλλά συνεργοί εσμεν της χαράς υμών» (Β΄ Κορ. 1,24). Δεν εξουσιάζουμε την πίστη σας συνεργαζόμαστε για τη χαρά σας. Αυτό είναι το μέτρο κάθε πνευματικής πατρότητας. Ό,τι ξεφεύγει από αυτό το μέτρο δεν είναι πνευματικότητα είναι εξουσιασμός.

✔Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης το έλεγε με πόνο: «Ο πνευματικός δεν πρέπει να δένει τον άλλον επάνω του αλλά επάνω στον Χριστό. Μερικοί θέλουν απόλυτη υπακοή και κάνουν ζημιά στις ψυχές.»

✔Ο Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης επανελάμβανε: «Ο Χριστός είναι ελευθερία» και αρνιόταν να δένει ανθρώπους επάνω του.

✔Ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ διατύπωσε αυτό που όλοι νιώθουμε αλλά φοβόμαστε να πούμε: «Ο Θεός δεν βιάζει την ελευθερία του ανθρώπου· επομένως ούτε ο πνευματικός έχει δικαίωμα να την βιάζει.»

«Μη με αφήσεις να σκληρύνω»

Από την σελίδα στο Facebook του Manos Lambrakis

Μανώλη μου,δεν ξέρω αν αυτό που κάνω λέγεται γράμμα ή εξομολόγηση. Εδώ στο χωριό, όταν περνά η ώρα μετά τις έντεκα, τα πράγματα αλλάζουν όνομα. Το σπίτι γίνεται βάρος. Η σιωπή δεν γίνεται ήχος που σου τρώει το κεφάλι. Και η νύχτα είναι ένας διάδρομος που πρέπει να τον περπατήσεις μέχρι να ξημερώσει χωρίς να τρελαθείς. Σου γράφω από την κουζίνα, με το μικρό φως πάνω από τον νεροχύτη αναμμένο, γιατί φοβάμαι να ανάψω το μεγάλο. Το μεγάλο φως δείχνει πολύ καθαρά ποιος λείπει.

Από τότε που χάσαμε το παιδί, το σπίτι σταμάτησε ακριβώς εκείνη την ώρα. Σαν να κόπηκε το ρεύμα μέσα στον χρόνο. Ακόμα ακούω καμιά φορά μηχανάκι να ανεβαίνει από τον κάτω δρόμο και σηκώνομαι χωρίς να το καταλάβω. Μέχρι να θυμηθώ. Αυτό το «μέχρι να θυμηθώ» είναι όλη μου η ζωή πια. Το μπουφάν του κρέμεται ακόμα πίσω από την πόρτα. Τα παπούτσια του είναι κάτω από το κρεβάτι. Το ποτήρι του στο ντουλάπι. Δεν τα πειράζω. Νιώθω πως αν τα μετακινήσω, θα είναι σαν να παραδέχομαι ότι δεν θα ξαναγυρίσει. Κι υπάρχουν μέρες που ακόμα περιμένω να ανοίξει η πόρτα και να μπει μέσα βρίζοντας για τη βροχή, πεινασμένος, ζωντανός.

Ο Γιώργος χειροτερεύει. Η σκλήρυνση κατά πλάκας τον σβήνει λίγο λίγο, αλλά το χειρότερο είναι πως το καταλαβαίνει. Κάποτε ήταν άνθρωπος που έφτιαχνε μόνος του σκεπές, μάντρες, ποτίστρες. Τώρα δυσκολεύεται να κουμπώσει ένα κουμπί. Τον γυρίζω στο κρεβάτι σαν παιδί. Του δίνω τα φάρμακα. Του κόβω το ψωμί μικρά κομμάτια γιατί τρέμουν τα χέρια του. Κι αυτός κάθεται στο παράθυρο και κοιτάει τον στάβλο σαν εξόριστος άνθρωπος που βλέπει από μακριά τη ζωή του χωρίς να μπορεί να την πλησιάσει. Δεν κλαίει ποτέ μπροστά μου. Μόνο τα βράδια, όταν νομίζει ότι κοιμάμαι, τον ακούω να λέει μέσα από τα δόντια του το όνομα του παιδιού μας. Σαν προσευχή. Σαν τιμωρία.

Ο στόχος των απανταχού επί γης διεστραμμένων στην ψυχή κύκλων είναι ο Χριστιανισμός.

Είναι σύνηθες στην χώρα μας, όταν η κοσμοθέαση και ηθική του Χριστιανισμού δέχεται επίθεση οι παρουσιαζόμενοι ως ζηλωτές Ορθόδοξοι της χώρας να χαρακτηρίζουν τους επιτιθέμενους ως ανθέλληνες. 

Προσοχή: Όχι ως εχθρούς του Χριστού αλλά ως ανθέλληνες.

 Και αυτό, ενώ οι επιτιθέμενοι είναι, πολύ συχνά, καθ’όλα Έλληνες (εκτός από αθεϊστές πολύ συχνά και αρχαιολάτρες φυλετιστές). Και αυτό διότι οι εν λόγω ορθόδοξοι είναι ορθόδοξοι επειδή βλέπουν την Ορθοδοξία ως προϊόν του Ελληνισμού και όχι επειδή έχουν κάποιο ζήλο χριστιανικότητας. Αν δεν την έβλεπαν έτσι πιθανόν να’ταν μέχρι και εχθροί του Χριστού και του Χριστιανισμού και οι ίδιοι. Είναι, απλά, φυλετιστές που κινούνται υπό τον μανδύα του Χριστιανού.

Κανείς δεν εχθρεύεται και κανείς δεν απειλεί τον Ελληνισμό. Ίσα ίσα που είναι πάρα πολλοί (ντόπιοι τε και ξένοι) αυτοί που τον βλέπουν ως ένα ισχυρό όπλο εναντίον του Χριστιανισμού. Είναι γνωστό, σε όσους ξέρουν λίγη έστω ιστορία, το μέγεθος της συνδρομής των τρελαμένων με την παγανιστική Ελλάδα ξένων στην δημιουργία του Νεοελληνικού κράτους.

Ο στόχος των απανταχού επί γης διεστραμμένων στην ψυχή κύκλων είναι ο Χριστιανισμός. Δεν είναι ο Ελληνισμός. Δεν θα τους πείραζε καθόλου ένας ‘απαλλαγμένος’ από τον Χριστιανισμό Ελληνισμός.

Η Αγία Μυροφόρος Μαρία η του Κλωπά

23 Μαϊου.Η Αγία Μαρία του Κλωπά (ή Μαρία η του Κλωπά) είναι μία από τις πιο σημαντικές αλλά και λιγότερο προβεβλημένες γυναικείες μορφές της Καινής Διαθήκης. Ανήκει στον κύκλο των Μυροφόρων, των πιστών εκείνων γυναικών που ακολούθησαν τον Ιησού Χριστό από τη Γαλιλαία, Τον διακόνησαν με αυταπάρνηση και αξιώθηκαν να γίνουν οι πρώτοι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του.

Ποια ήταν η Μαρία του Κλωπά;
Σύμφωνα με τις ευαγγελικές αναφορές, η Μαρία πήρε το όνομά της από τον σύζυγό της, τον Κλωπά, ο οποίος κατά την εκκλησιαστική παράδοση (όπως αναφέρει ο ιστορικός Ηγήσιπος) ήταν αδελφός του Αγίου Ιωσήφ του Μνήστορος. Αυτό την καθιστά συγγενή της Θεοτόκου και της ευρύτερης επίγειας οικογένειας του Ιησού.

Στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο μάλιστα, αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι στεκόταν δίπλα στον Σταυρό του Χριστού μαζί με την Παναγία:

Τό γυναικεῖο φουστάνι (ἀπό τή ζωή τοῦ ἁγίου Εὐμενίου Σαριδάκη)

Ἀπόρησε ἡ ὑπάλληλος τοῦ καταστήματος ρούχων σὰν εἶδε ἕναν καλόγερο μ’ ἕνα παλληκάρι νὰ μπαίνουν μέσα καὶ νὰ κατευθύνονται στὸ γυναικεῖο τμῆμα. «Αὐτὸ πῶς σοῦ φαίνεται;». Ὁ καλόγερος εἶχε ξεκρεμάσει ἕνα φλορὰλ φόρεμα καὶ τὸ ἔδειχνε στὸν νεαρό. «Καλὸ εἶναι, Γέροντα!» εἶπε τὸ παλληκάρι.
«Μήπως ἐτοῦτο ταιριάζει καλύτερα στὴν ἡλικία της;» εἶπε καὶ ἄφησε τὸ φόρεμα, γιὰ νὰ ξεκρεμάσει ἕνα μπλὲ σκοῦρο μὲ μικρὰ σχεδιάκια.
«Χμ... μάλλον ναί».

Ἡ κοπέλα διακριτικὰ πῆγε δίπλα τους. «Θὰ χρειαστεῖτε βοήθεια;» ρώτησε.
«Ὄχι, ὄχι!» ἀπάντησε ὁ καλόγερος κι ἔπιασε νὰ κοιτᾶ τὸ φουστάνι.

 «Νομίζω πὼς αὐτὸ θὰ τῆς εἶναι στενὸ» εἶπε. «Ἂς πάρουμε τὸ μεγαλύτερο νούμερο, κι ἂν θέλει, τὸ στενεύει».

Ἡ ὑπάλληλος εἶχε δεῖ κάμποσες παραξενιὲς νὰ γίνονται ἀπὸ ἰδιότροπους πελάτες στὰ λίγα χρόνια ποὺ ἐργαζόταν στὸ κατάστημα. Μὰ τοῦτο ἐδῶ πρώτη φορὰ τὸ ἔβλεπε. Ἕνας καλόγερος, παρέα μ’ ἕναν νεαρό –γιὰ φοιτητὴ τὸν ἔκανε– ποὺ δὲν ἦταν πάνω ἀπὸ εἴκοσι χρονῶν, ν’ ἀγοράζουν γυναικεῖο φουστάνι χωρὶς νὰ τὸ προβάρει ἡ ἐνδιαφερόμενη, πρώτη φορὰ τὸ ἔβλεπε.

Σὰν πλήρωσαν καὶ βγῆκαν ἔξω, ὁ νεαρὸς δὲν κρατήθηκε.
«Γέροντα, πές μου, σὲ παρακαλῶ, γιὰ ποιά ἀγόρασες τὸ φουστάνι;»
Δὲν πῆρε ἀπάντηση ἀμέσως, ὅμως. Μόνο ἀναστεναγμό.

 «Παιδί μου, σοῦ ’χω πεῖ πὼς μεγάλωσα πολὺ φτωχικὰ στὸ χωριό μου, τὴν Ἐθιά. Ὁ πατέρας μου, ὁ “Σαριδογιώργης” ὅπως τὸν ἔλεγαν στὸ χωριό, εἶχε ἐννιὰ παιδιά. Ἐγὼ ἤμουν ὁ ἔνατος.

  Ὁ πατέρας εἶχε λίγα ζωντανὰ καὶ μερικὰ χωράφια. Μά, δὲν ἔφταναν γιὰ νὰ χορτάσουν τόσα στόματα. Ἡ μάνα μου, ἡ Σοφία, ἔλεγε πὼς ὅταν γεννήθηκα, δὲν εἶχε οὔτε ψωμὶ νὰ φάει. Ὄντας νηστικὴ πῶς νὰ κατεβάσει γάλα; Ἐγὼ πεινοῦσα κι ἔκλαιγα. Τότε κίνησε ὁ πατέρας νὰ βρεῖ τὸν Βασίλη, τὸν μεγάλο ἀδελφό μου ποὺ δούλευε σὲ διπλανὸ χωριό, καὶ νὰ τοῦ γυρέψει δανεικὰ γιὰ τὸ μικρό του κοπελάκι[1]. Τὸν πατέρα δὲν τὸν θυμοῦμαι καθόλου. Ἀπόθανε σὰν ἤμουν δύο χρονῶν παιδάκι. Ἀναγκάστηκε ἡ μάνα νὰ ξενοδουλεύει. 

Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νά μαρτυρήσεις γιά τό Χριστό!(Μνήμη Νεομάρτυρος Ευγενίου)

Στὶς 23 Μαΐου τοῦ 1996 τὴν ἡμέρα τῶν γενεθλίων του, πῆραν τοὺς τέσσερις αἰχμαλώτους στρατιῶτες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν Ευγένιο( Ροντιόνωβ), γιὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν. Πρῶτα σκότωσαν τοὺς τρεῖς συναιχμαλώτους του.

Ἔπειτα, πρότειναν γιὰ τελευταία φορὰ στὸν Εὐγένιο νὰ βγάλει τὸ Σταυρὸ λέγοντας ὅτι «ὁρκιζόμαστε στὸν Αλλὰχ ὅτι θὰ ζήσεις».

Ὁ Εὐγένιος καὶ πάλι ἀρνήθηκε καὶ τότε ὑπέστη τὸ φρικτὸ του μαρτύριο. Τὸν ἔσφαξαν μὲ μαχαίρι κόβοντας ἐντελῶς τὸ κεφάλι του, ἀλλὰ δὲν τόλμησαν νὰ βγάλουν τὸ Σταυρὸ ἀπὸ τὸ λαιμό του. Τὸν ἔθαψαν μὲν μὲ τὸ σταυρό, ἀλλὰ χωρὶς τὸ κεφάλι.

Λέγει ὁ μακαριστὸς Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος
Ὁ ἐν αἵματι Ἁγιασμὸς τοῦ μαρτυρίου, εἶναι ὁ ἁγιώτερος Ἁγιασμὸς τοῦ ἀνθρώπου.
Τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου εἶναι τὸ τελειώτερο Βάπτισμα καὶ εἶναι προνόμιο λίγων μόνων ἀνθρώπων.

Σὲ ὅσους μαρτύρησαν καὶ ἁγίασαν, ὁ Θεὸς κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ μαρτυρίου τους, τοὺς ἐνίσχυσε μὲ μιὰ εἰδικὴ Χάρη ποὺ ὀνομάζεται ''ἐνδημοῦσα μαρτυρικὴ Χάρη'', ὥστε νὰ μπορέσουν νὰ ἀντέξουν τὰ μαρτύρια.

Πολλοὶ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἄντεχαν τὸ Μαρτύριο, ὁ Θεὸς ἐπέτρεπε νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὸ φόβο καὶ ὁ ἄγγελος ἔπαιρνε τὶς ψυχές τους καὶ τὶς πήγαινε στὸν οὐρανό.

Ἄλλοι πάλι ποὺ θέλησαν νὰ μαρτυρήσουν, ἀλλὰ δὲν δίαγαν πρὶν τὸ μαρτύριο ἐνάρετη ζωή, ὁ Θεὸς δὲν τοὺς ἀπέστειλλε τὴν Χάρη αὐτή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἀντέξουν τὰ μαρτύρια καὶ ἀπὸ μάρτυρες, ἔγιναν ἀρνητὲς τοῦ Χριστοῦ.

Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νὰ μαρτυρήσεις γιὰ τὸ Χριστό! Πρέπει νὰ εἶσαι ἄνθρωπος πολὺ μεγάλης ἀρετῆς γιὰ νὰ μαρτυρήσεις, γι΄αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς δὲν δίνει τὸ δῶρο αὐτὸ στὸν καθένα.

πηγή

Η ΘΕΙΑ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ (Κυριακή των Αγίων Πατέρων).

 Τέσσερις ισχυροί βασιλείς από τον χώρο της αρχαίας Μεσοποταμίας (μεταξύ Ευφράτη και Βαβυλώνας) κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον μιας μικρής περιοχής με πέντε πόλεις, τη λεγόμενη Πεντάπολη. Γνωστότερες πόλεις της ήταν τα Σόδομα και Γόμορρα. Η μάχη έλαβε χώρα στην κοιλάδα ή φάραγγα «την αλυκήν». Μια περιοχή γεμάτη αλάτι. Στη θέση της θάλασσας «των αλών», τη σημερινή Νεκρά θάλασσα.
 Οι πέντε βασιλείς της Πεντάπολης κατατροπώθηκαν ολοσχερώς. Οι νικητές συνέλαβαν όλο το ιππικό των Σοδόμων και των άλλων πόλεων με όλα τα εφόδιά τους. Αιχμαλώτισαν και τον Λωτ, ανεψιό του Αβραάμ, με τους δικούς του και όλα τα υπάρχοντά του.
Όταν έμαθε ο Αβραάμ τα καθέκαστα, συγκέντρωσε αμέσως «τους ιδίους οικογενείς αυτού, τριακοσίους δέκα και οκτώ, και κατεδίωξεν οπίσω αυτών έως Δαν». Οικογενείς ήταν οι έμπιστοι και γενναίοι υπηρέτες του Αβραάμ, γεννημένοι και μεγαλωμένοι στο σπίτι του, που τον ένιωθαν σαν πατέρα τους.

Το μικρό στράτευμα επέπεσε τη νύχτα εναντίον των επιδρομέων «και επάταξεν αυτούς και κατεδίωξεν αυτούς» σχεδόν μέχρι τη Δαμασκό. Ο Αβραάμ πήρε πίσω το ιππικό των Σοδόμων, τον ανεψιό του Λωτ «και πάντα τα υπάρχοντα αυτού και τας γυναίκας και τον λαόν».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ- «τό ἔργον ἐτελείωσα ὅ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω...»

«Ἐγώ σέ ἐδόξασα ἐπί τῆς γῆς· τό ἔργον ἐτε­λεί­­ωσα ὅ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω» (Ἰωάν. 17.4) .

  Κυριακή πρό τῆς Πεν­τηκοστῆς καί ἡ Ἐκκλη­σία μας τιμᾶ σήμερα τούς τριακοσίους δεκα­ο­κτώ θεοφόρους πατέ­ρες τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰ­κου­μενικῆς Συ­νόδου, τούς πατέρες πού ὑπε­ρα­σπίσθηκαν τό ὁμοού­σιο τοῦ δευτέρου προ­σώ­που τῆς Ἁγίας Τριά­δος, τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τίς κακοδοξίες τοῦ Ἀ­ρείου, ὁ ὁποῖος θεωροῦ­σε τόν Υἱό κτίσμα καί ὄχι ἰσότιμο μέ τόν Θεό-Πατέρα.
 Τούς τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας, γιατί μέ τούς ἀγῶ­νες, μέ τίς ἀποφάσεις καί μέ τή διδασκαλία τους δό­ξα­σαν τό ὄνομα τοῦ Χρι­στοῦ καί ἀπεκατέ­στη­σαν τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καί τῶν δογ­μάτων. Ἐργά­σθη­καν οἱ θεοφόροι Πατέ­ρες γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκ­κλη­σίας, γιά τήν ἑ­νό­­τη­τα τοῦ μυστικοῦ σώ­­μα­τος τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁ­ποία προσπαθοῦσε νά διασπάσει ὁ Ἄρειος μέ τίς αἱρετικές του δι­δα­σκα­­λίες, καί δόξασαν μέ τό ἔργο τους τόν Θεό.
  Γι᾽ αὐτό καί δικαιολο­γη­μένα ἡ Ἐκκλη­σία μας ὅρισε κατά τή σημε­ρινή Κυριακή νά ἀναγι­νώ­σκεται τό ἀπόσπα­σμα ἐκεῖνο τῆς Ἀρχιε­ρα­­τικῆς προσευ­χῆς τοῦ Κυρίου στό ὁ­ποῖο ὁ Χρι­στός, λίγο πρίν ἀπό τό Πάθος του, κάνει ἕναν ἀπολογισμό τοῦ ἔργου του καί ζητᾶ ἀπό τόν Πατέρα του νά τόν δο­ξά­­σει μέ τήν δό­ξα πού εἶ­χε πρίν ἀκό­μη δημι­ουρ­γηθεῖ ὁ κό­σμος.

 Θίγοντας, λοιπόν, ὁ Χριστός στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τό θέμα τῆς δικῆς του δόξης, μᾶς δί­δει τήν εὐκαι­ρία νά ἀσχο­ληθοῦμε καί ἐμεῖς γιά λίγο μέ τό θέμα αὐτό πού ἀπα­σχολοῦσε καί ἀπα­σχο­λεῖ πάντοτε τούς ἀνθρώπους.

Η εξομολόγηση δεν είναι ψυχανάλυση –Εκεί ἀφήνουμε τή δική μας γνώμη στήν ἄκρη.

 +π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος.

   Ἀπό τήν πεῖρα μου ἔχω διαπιστώσει, ὅτι πολλοί ἀπό τούς ἐξομολογούμενους προσέρχονται μέ πνεῦμα ψυχαναλύσεων καί ὄχι γιά νά λάβουν τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Γι’ αὐτό, ἀπαιτοῦν διάλογο, διάθεση πολλοῦ χρόνου γιά συζήτηση, μέ λεπτομέρειες, πού παίρνουν πολλές φορές τή μορφή κουτσομπολιοῦ, κατακρίσεως καί -τό κυριότερο- ἀποδίδουν εὐθύνῃ στούς ἄλλους.

 Στήν ψυχανάλυση μπορεῖς νά ἀποδώσεις στούς ἄλλους εὐθύνῃ, γιατί τό αἰσθάνεται ὡς ἀνάγκη ἡ ψυχή σου. Στήν ἱερή ἐξομολόγηση, ὅμως, τήν εὐθύνῃ θά τήν πάρεις ἐσύ γιά νά ξαλαφρώσεις. Σημασία δέν ἔχει κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες ἔγινε ἡ πτώση. Σημασία ἔχει ἡ ἀναγνώριση τοῦ λάθους. Μπορεῖ ὅλες οἱ συνθῆκες νά ἦταν ἀρνητικές, ἀλλά ὅταν ἀναγνωρίσεις ὅτι φταῖς, τότε ἀπαλλάσσεσαι ἀπό τό βάρος τῆς ἔνοχής, διαφορετικά τό παίρνεις μαζί σου.

 Ὅταν ὁ ἐξομολογούμενος πέφτει στά γόνατα καί καταφεύγει στό πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ, συντρίβεται, κλαίει καί ζητᾷ συγχώρηση, τότε ἔρχεται ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Ἁγίου Θεοῦ μέσα ἀπό τό πρόσωπο τοῦ ἱερέα, ὁ ὁποῖος μέ πολλή συμπόνια καί ἀγάπη σκύβει στόν μετανοημένο ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, τοῦ λέει τόν παρηγορητικό λόγο καί τοῦ χαρίζει τήν ἄφεση ἀπό τό Θεό, κι ἔτσι ὁ ἄνθρωπος φεύγει λυτρωμένος, σωσμένος, ἀνάλαφρος, εἰρηνικός καί χαρούμενος. Ἡ ὄψῃ του γίνεται φωτεινή καί πολλές φορές αἰσθάνεται μιά ἀνεξήγητη σωματική καί ψυχική ἐλαφρότητα.

Δεν θα σας αφήνουν να ανάψετε τα φώτα.Θα λένε ότι πρέπει να κάνετε οικονομία στην ενέργεια

Από τις προφητείες μιας σύγχρονης αγίας,ρωσίδα στην καταγωγή,της μεγαλόσχημης μοναχής Μακαρίας:

- Δεν θα σας αφήνουν να ανάψετε τα φώτα.Θα λένε ότι πρέπει να κάνετε οικονομία στην ενέργεια(28 Ιουνίου 1988)

-Σύντομα θα μείνετε χωρίς ψωμί(29 Ιανουαρίου 1989)

-Σύντομα δεν θα έχετε ούτε νερό,ούτε μήλα,ούτε πατάτες(19 Δεκεμβρίου 1987)

-Μεγάλη πείνα θα υπάρχει,χωρίς ψωμί.Θα κόβετε την κλώδα στα δυο για να την μοιραστείτε.(18 Φεβρουαρίου 1988)

-Θα λάβει χώρα μεγάλη εξέγερση.Οι άνθρωποι θα φεύγουν από τα υψωμένα(σ.σ.εννοεί τις πόλεις).Θα τρέχουν οι άνθρωποι από εδώ και από εκεί.Κανένας δεν θα μένει στο σπίτι του-δεν θα υπάρχει τίποτα για φαγητό,ούτε ψωμί.(28 Δεκεμβρίου 1990)

-Εαν προσευχηθούμε στον Χριστό,στην Παναγία και στον Προφήτη Ηλία αυτοί δεν θα μας αφήσουν να πεθάνουμε από την πείνα.Θα προστατέψουν όσους πιστεύουν στον Θεό και προσεύχονται ανυπόκριτα.

Με τον πόλεμο στο Ιράν να συνεχίζεται επ’ αόριστον, με το Ορμούζ κλειστό και τις τιμές πετρελαίου να καθιστούν την ενέργεια είδος πολυτελείας, με το ενεργειακό lock down σε κατανάλωση ρεύματος – μετακινήσεων να εμφανίζεται στο προσκήνιο, οι προφητείες της Οσίας Μακαρίας φωτογραφίζουν το σημερά περισσότερο από ποτέ…

ΑΓΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Το 1958, ο Άγιος Σωφρόνιος ζήτησε από τις βρετανικές αρχές άδεια να μετακομίσει στην Αγγλία με τη μικρή μοναστική κοινότητα που είχε συγκεντρωθεί γύρω του στο Παρίσι. Στην Αγγλία, είχε βρει μια απομονωμένη ιδιοκτησία, το Tolleshunt Knights, στο Έσσεξ.
Αλλά εκείνα τα χρόνια, οι ξένοι ήταν πολύ δύσκολο να υποδεχτούν την Αγγλία. Στη συνέντευξη στη Βρετανική Πρεσβεία στη Γαλλία, ο πατέρας Σωφρόνιος ρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να είναι χρήσιμος στην αγγλική κοινωνία. Απάντησε ότι ο στόχος τους ήταν να ζήσουν σε ένα ήσυχο μέρος, όπου θα μπορούσαν να τελέσουν τη Θεία Λειτουργία.

Από τη μαρτυρία του πατέρα Ζαχαρία Ζαχαρού μαθαίνουμε πώς πήγαν οι συζητήσεις στο Κοινοβούλιο και για το γεγονός ότι ορισμένοι βουλευτές ήταν πολύ αποφασισμένοι να μην τους αφήσουν να έρθουν στην Αγγλία, επειδή ο πατέρας Σωφρόνιος είχε ζητήσει να έρθει με ολόκληρη την κοινότητά του.

Κάποια στιγμή, όταν οι συζητήσεις έτειναν σαφώς προς την άρνηση, ένα μέλος του Κοινοβουλίου σηκώθηκε και είπε: «Δεν θέλετε να αφήσετε τον Αρχιμανδρίτη να έρθει επειδή δεν μπορεί να συνεισφέρει τίποτα στην οικονομία μας. Έτσι, αν οι 12 απόστολοι έρχονταν στο Ντόβερ σήμερα, θα δεχόσασταν μόνο τον Ιούδα, επειδή έχει τα χρήματα!» Εκείνη τη στιγμή, ο Υπουργός Εσωτερικών, Μπάτλερ, υπέγραψε τα αιτήματα και είπε: «Δώστε στον Αρχιμανδρίτη ό,τι θέλει!»

Και, με αυτόν τον απολύτως υπέροχο τρόπο, ο Πατέρας Σωφρόνιος έλαβε βίζα για να παραμείνει στην Αγγλία, μαζί με τη μικρή μοναστική του κοινότητα.

ΠΗΓΗ

simeiakairwn.gr

Ο Άγιος Σάββας της Καλύμνου και ο Άγιος Νεκτάριος

 

Έργο της Maria Sideri

[...] Ο Άγιος Σάββας ο νέος της Καλύμνου υστερα από αλλεπάλληλα ταξίδια στην Πάτμο, στην Αθήνα , στο Άγιο Όρος καταλήγει στην Αίγινα, κοντά σε έναν άλλο Άγιο της εποχής του ,τον πρώην Πενταπόλεως Νεκτάριο. Φαίνεται ότι ο π. Σάββας γνώριζε από άλλοτε τον Άγιο Νεκτάριο , τώρα όμως αξιώνεται να μείνει κοντά του . Εκεί του δίνεται η ευκαιρία να διδαχθεί αλλά και να διδάξει. Να διδαχθεί από τον άγιο Νεκτάριο ,να συλλειτουργήσει μαζί του και να ακούσει τις πατρικές νουθεσίες του, αλλά και να διδάξει στις μοναχές της Ι. Μονής της Αγίας Τριάδος αγιογραφία και εκκλησιαστική μουσική.

Ο π. Σάββας ήταν αυτός που αντικατέστησε τον άγιο , όταν εκείνος νοσηλεύονταν κατά τους δύο τελευταίους μήνες της ζωής του σε Νοσοκομείο των Αθηνών , και όταν ο Άγιος Νεκτάριος κοιμήθηκε τον Νοέμβριο του 1920 ο π. Σάββας ήταν αυτός που έζησε ένα από τα θαυμαστά γεγονότα της ταφής του Αγίου, είχε την ευλογία να δει τον Άγιο να ανασηκώνει το κεφάλι του για να του φορέσει το επιτραχήλιο και μετά να το επαναφέρει στη θέση του. Μετά την ταφή του Αγίου Νεκταρίου, όπως μαρτυρούν οι μοναχές , ο π. Σάββας για τρία μερόνυκτα παρέμεινε πάνω από τον τάφο του Αγίου συνομιλώντας μαζί του. ΄Ύστερα και αφού ζήτησε από την γερόντισσα Ξένη να μην τον ενοχλήσει κανείς για τις επόμενες 40 ημέρες, παρέμεινε έγκλειστος στο κελί του και με πολύ προσευχή αγιογράφησε την 1η εικόνα του Αγίου.

Τελικά ο π. Σάββας εξαιτίας του πλήθους των πιστών που κατέκλυζε καθημερινά το μοναστήρι, λόγω της φήμης του Αγίου Νεκταρίου, αποφάσισε να φύγει και να πάει να εγκατασταθεί στην Ι. Μονή Αγίας Πάντων Καλύμνου[...]

Το Ψαλτήρι είναι μία προσευχή τριών χιλιάδων ετών

Το Ψαλτήρι του Μπρίστολ(11ος αιώνας)

Το Ψαλτήρι είναι μία προσευχή τριών χιλιάδων ετών, αν σκεφτούμε ότι ο Δαυίδ ο βασιλεύς που είναι ο πρώτος συντάκτης του ψαλτηρίου έζησε το 1000 π.Χ. Γιατί έχει τόση σημασία αυτό; Γιατί κατά την πάροδο των χρόνων αγιάστηκαν οι λέξεις.

Κάθε λέξη του Ψαλτηρίου, αυτενεργεί στην καρδία. Όλοι οι εκκλησιαστικοί άνθρωποι μιλούν για τη Μετάνοια, μα ο Δαυίδ και οι ακόλουθοι μαθητές του, που το συμπλήρωσαν, τα έγραψαν με πόνο και κλάματα, όπως αναφέρει και ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης, καθώς πρόκειται για καρδιακές προσευχές. 

 Και αφού σκοπός του Χριστιανού είναι να μάθει τη Μετάνοια, έπειτα και μέσω αυτής να φτάσει στην Εξομολόγηση, μετά στη Θεία Κοινωνία και τελικά στην αγιότητα. Αυτή είναι η σειρά. Άρα χωρίς προσευχή μετάνοιας δεν υπάρχει δυνατότητα αγιότητας. Τα υπόλοιπα είναι αγαπολογίες φριχτές και παραμύθια που δυστυχώς ταλαιπωρούν τους νεοέλληνες. Δυστυχώς, στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλοί αγαπολόγοι και μερικοί εξ’ αυτών φορούν και ράσα. Την μετάνοια λοιπόν, την τόση δυσνόητη για το σύγχρονο άνθρωπο τη συναντάμε σεσαρκωμένη μέσα στο Ψαλτήρι, χωρίς να το μεταφράσουμε.

Να μη ζητάς να φαίνεσαι ανώτερος των κακών ανθρώπων, αλλά να λυπάσαι όταν γίνεσαι κατώτερος των καλών.

Να μη ζητάς να φαίνεσαι ανώτερος των κακών ανθρώπων, αλλά να λυπάσαι όταν γίνεσαι κατώτερος των καλών.

Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Erimitic

22 Μαΐου 1825, δολοφονείται η ηρωίδα Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα.

Σαν σήμερα, 22 Μαΐου 1825, δολοφονείται η ηρωίδα Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Η ηλιοκαμένη κόρη της θάλασσας πέφτει νεκρή από Σπετσιώτικο βόλι, στις 22 Μαΐου 1825, στο σπίτι του πρώτου άντρα της, Δημητρίου Γιάννουζα. 

Αιτία; Μια λογομαχία της με άτομα από την οικογένεια Κούτση, λόγω της απαγωγής της κόρης του Χριστόδουλου Κούτση, Ευγενίας, από τον γιο της Μπουμπουλίνας Γεώργιο Γιάννουζα. 

Κατά την διάρκεια της έντονης λογομαχίας, τα σκληρά και αμείλικτα λόγια της Καπετάνισσας είναι αρκετά για να οπλίσουν τελικά το χέρι του δολοφόνου, ο οποίος την πυροβολεί, το βόλι την χτυπά στο μέτωπο και την αφήνει αμέσως νεκρή

πηγή

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Μια ανθρωπολογική ανάγνωση της ελληνικής κόπωσης.

Ο Emmanuel Todd είναι Γάλλος ιστορικός, κοινωνιολόγος και ανθρωπολόγος, γνωστός για τις μακροϊστορικές και ανθρωπολογικές του αναλύσεις γύρω από την πορεία των κοινωνιών. Έγινε διεθνώς γνωστός όταν ήδη από το 1976 προέβλεψε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, όχι μέσα από τη γεωπολιτική ή την οικονομία, αλλά παρατηρώντας βαθύτερους δείκτες κοινωνικής αποσύνθεσης όπως η αύξηση της βρεφικής θνησιμότητας, η δημογραφική στασιμότητα και η πολιτισμική κόπωση.

Η σκέψη του βασίζεται στην ιδέα ότι οι κοινωνίες δεν καθορίζονται μόνο από την πολιτική ή την αγορά αλλά από βαθιές ανθρωπολογικές δομές: τον τύπο οικογένειας, τον τρόπο ανατροφής των παιδιών, τη σχέση με την αυθεντία, τη δημογραφία, την εκπαίδευση, τη θρησκεία και την ικανότητα μιας κοινωνίας να αναπαράγει νόημα και συλλογική συνοχή. Για τον Todd, για να καταλάβεις πραγματικά το μέλλον μιας χώρας, πρέπει πρώτα να καταλάβεις την «ανθρωπολογική ψυχή» της.

Αν λοιπόν εφαρμόζαμε αυτό το μοντέλο στην ελληνική κοινωνία, ίσως θα βλέπαμε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή οικονομική ή πολιτική κρίση. Θα βλέπαμε μια κρίση ανθρωπολογική.

1. ΠΩΣ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ
Η ελληνική οικογένεια υπήρξε ιστορικά μηχανισμός επιβίωσης. Μέσα από πολέμους, φτώχεια, εμφύλιο, μετανάστευση και οικονομική ανασφάλεια, η οικογένεια έγινε το τελευταίο καταφύγιο απέναντι στην κατάρρευση.
Αυτό δημιούργησε πολύ ισχυρούς δεσμούς αλλά και υπερσυγχώνευση. Στην Ελλάδα οι γενιές συχνά δυσκολεύονται να διαφοροποιηθούν, τα παιδιά κουβαλούν τις ματαιώσεις των γονιών, οι γονείς δυσκολεύονται να αφήσουν και η οικογένεια λειτουργεί σαν ψυχικός συνεταιρισμός επιβίωσης.
Η ελληνική οικογένεια παραμένει θερμή αλλά συχνά ψυχικά ασφυκτική.

2. ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ
Η σύγχρονη Ελλάδα μεγαλώνει παιδιά μέσα σε ένα μείγμα υπεραγάπης, υπερελέγχου και υπαρξιακού άγχους. Το παιδί δεν βιώνεται απλώς ως παιδί. Γίνεται επένδυση, ελπίδα, κοινωνική άνοδος και δικαίωση των θυσιών των γονιών.
Και ταυτόχρονα μεγαλώνει μέσα σε μια κουλτούρα όπου η αξία συνδέεται με την επίδοση, η αποτυχία βιώνεται σχεδόν σαν υπαρξιακή καταστροφή και η κοινωνική ανασφάλεια μεταφέρεται ασυνείδητα στις νέες γενιές.
Γι’ αυτό και τόσα παιδιά σήμερα εμφανίζουν άγχος, τελειοθηρία,
εξάντληση, υπερλειτουργικότητα και δυσκολία χαράς.
Το παιδί αισθάνεται πως «Δεν πρέπει μόνο να ζήσω. Πρέπει να δικαιώσω τους πάντες.»
Το αποτέλεσμα είναι υπερπροστασία, ενοχή, εξάρτηση, δυσκολία ενηλικίωσης και βαθύς φόβος απώλειας και εγκατάλειψης.

3. ΠΩΣ ΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ
Η Ελλάδα επένδυσε σχεδόν θρησκευτικά στην εκπαίδευση. Το πτυχίο έγινε υπόσχεση σωτηρίας, κοινωνικής ανόδου, αξιοπρέπειας και εξόδου από τη φτώχεια. Για δεκαετίες αυτό λειτουργούσε.
Σήμερα όμως μεγάλο μέρος της νέας γενιάς βιώνει κάτι τραυματικό: τη διάψευση της υπόσχεσης. Δηλαδή σπουδάζεις αλλά δεν ζεις αξιοπρεπώς, εργάζεσαι αλλά δεν μπορείς να χτίσεις μέλλον, προσπαθείς αλλά παραμένεις επισφαλής.
Και τότε σπάει ο δεσμός ανάμεσα στον κόπο και στο νόημα.
Αυτό είναι τεράστιο ανθρωπολογικό σοκ. Γιατί μια κοινωνία αντέχει δυσκολίες όταν πιστεύει ότι «κάπου οδηγούν». Όταν χαθεί αυτό, εμφανίζονται κυνισμός, burnout, φυγή νέων, ψυχική εξάντληση και βαθιά υπαρξιακή κόπωση.

Η Αγία Ζώνη στη Σερβία

Εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει στην Σερβία για την Αγία Ζώνη , χαρακτηριστική εικόνα απ' την λιτανεία της Αγίας ζώνης προς τον Ιερό ναό του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι. Χιλιάδες πιστοί έχουν κατακλύσει τους δρόμους του Βελιγραδίου

Η συκοφαντία είναι το απαισιότερο φάσμα του μίσους και της κακότητας

Η συκοφαντία είναι το απαισιότερο φάσμα του μίσους και της κακότητας και το οδυνηρότερο τραύμα γι’ αυτόν που την υφίσταται. 

Η συκοφαντία είναι το αμυντικό όπλο της κατωτερότητας. Επειδή δεν μπορεί να σκεπάσει τη γύμνωση και ευτέλειά της, προσπαθεί να αμαυρώσει αυτούς που βρίσκονται πιο ψηλά για να δικαιωθεί, όπως νομίζει.

Επειδή είναι ψεύτικη και άδικη επιβουλή είναι το βαρύτερο τραύμα γι’ αυτόν που την πάσχει. Δίκαια ο προφήτης Δαβίδ απευθυνόμενος στο Θεό έλεγε: «λύτρωσαί με από συκοφαντίας ανθρώπων, και φυλάξω τας εντολάς σου» (Ψαλμ. 118,134). Ο εχθρός διάβολος γνωρίζει τη σκληρότητα και την οδύνη, που προκαλεί αυτή η κακία και τη μεταχειρίζεται κατά των ισχυρών του αντιπάλων. Σκοπός του είναι να λυγίσει την καρτερία τους. Την προκάλεσε μάλιστα και στον Κύριο μας, μέσω των Φαρισαίων.

Το σπήλαιο του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω στο Άγιον Όρος

  Λίγο πιο πάνω από την Ιερά Μονή Φιλοθέου, σκαρφαλωμένο σε έναν άγριο βράχο του Αγίου Όρους, βρίσκεται ένα από τα πιο εντυπωσιακά και ιστορικά καθίσματα του Αθωνικού τόπου: το σπήλαιο του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω.
  Εκεί, σε αυτό το ταπεινό και απόκρημνο ασκητήριο, ο μεγάλος αυτός άγιος του 16ου αιώνα έζησε για κάποιο διάστημα ως ερημίτης, προτού αναλάβει τα ηγουμενικά καθήκοντα στη Φιλοθέου.

πηγή

Το “Στρατόπεδο των Αγίων”.Μια αποκαλυπτική ιστορία για την κατάρρευση του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Το “Στρατόπεδο των Αγίων”,του Γάλλου συγγραφέα Ζαν Ρασπάιγ (Jean Raspail),είναι  μια αποκαλυπτική ιστορία για την κατάρρευση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. 

Ο Ζαν Ρασπάιγ γεννήθηκε στη Γαλλία το 1925. Στη μακρά διαδρομή της ζωής του υπήρξε ταξιδιώτης, εξερευνητής και βραβευμένος συγγραφέας. Το 1950-52 οδήγησε την γαλλική εξερευνητική αυτοκινητοπομπή που διέσχισε την αμερικανική ήπειρο από τη Γη του Πυρός έως την Αλάσκα, ενώ το 1954 ηγήθηκε της γαλλικής εξερευνητικής και ανθρωπολογικής αποστολής στη Γη των Ίνκας στη Ν. Αμερική. Τον έχουν πολλές φορές περιγράψει ως ένα ψηλό άντρα με στρατιωτικό παράστημα και παραδοσιοκράτη. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία εμπνευσμένα από τον παραδοσιακό συντηρητικό ρωμαιοκαθολικισμό (ο ίδιος είναι πιστός παραδοσιοκράτης ρωμαιοκαθολικός και φιλοβασιλικός), στα οποία καταδεικνύεται η ιδεολογική αποτυχία του κομμουνισμού και του φιλελευθερισμού και τελικώς η παραδοσιακή ρωμαιοκαθολική μοναρχία παλινορθώνεται.

 Για παράδειγμα στο μυθιστόρημά του “Sire” (1990) ένας Γάλλος βασιλιάς, ο 18χρονος Φίλιππος Φαραμόνδος των Βουρβόνων, στέφεται στον καθεδρικό της Ρενς τον Φεβρουάριο του 1999, ως απευθείας απόγονος των τελευταίων Γάλλων βασιλέων. Το 1981, το μυθιστόρημά του “Εγώ, ο Αντουάν ντε Τουνέν, βασιλιάς της Παταγονίας” κέρδισε το βραβείο Grand Prix du Roman της Γαλλικής Ακαδημίας. Ο Ρασπάιγ ανήκει στη λογοτεχνική “οικογένεια” συγγραφέων, όπως ο Ροζέρ Νιμιέ, ο Ντίνο Μπουτζάτι και ο Μισέλ Ντεόν. Το 2000 υπήρξε υποψήφιος για τη Γαλλική Ακαδημία και έλαβε τις περισσότερες ψήφους, ωστόσο δεν κατάφερε να κερδίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία για την εκλογή του. Άλλα σημαντικά έργα του είναι το “North” και το “Το δαχτυλίδι του ψαρά”. Ωστόσο αναμφισβήτητα το πιο γνωστό του έργο είναι “Το Στρατόπεδο των Αγίων (Le Camp des Saints)”, στο οποίο προέβλεψε την κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού εξαιτίας της ανεξέλεγτης πλημμυρίδας μεταναστών από τον Τρίτο Κόσμο.

Αρχικά το “Στρατόπεδο των Αγίων” δημοσιεύθηκε το 1973 και το 1975 μεταφράστηκε και στα αγγλικά. Μεταφράστηκε επίσης στα ισπανικά, ιταλικά, ολλανδικά, πολωνικά και πορτογαλικά και μέχρι το 2006 πούλησε πάνω από 500.000 αντίτυπα. Είναι γεγονός ότι σήμερα πάνω από σαράντα χρόνια μετά τη πρώτη δημοσίευσή του, το βιβλίο, το οποίο επηρέασε τον Ρόναλντ Ρέιγκαν και τον Φρανσουά Μιτεράν, επέστρεψε στον κατάλογο των μπεστ-σέλερ ήδη από το 2011. 

Το θέμα του βιβλίου βασίζεται σε ένα ηθικό δίλημμα: Ποια μέτρα θα λάβει μια φιλελεύθερη δυτική κοινωνία να διατηρήσει τον καθιερωμένο τρόπο ζωής της; Είναι μία φιλελεύθερη κοινωνία πολύ ανθρώπινη και συμπονετική για να προστατεύσει τον εαυτό της από εκείνους που την υπονομεύουν και θα ήθελαν να την καταστρέψουν; Η Δύση ή η Ευρώπη ευρύτερα μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό της; 

Σε αυτό το έργο, ο “κόσμος των λευκών” (συμπεριλαμβανομένης και της τότε Σοβιετικής Ένωσης) είναι συγκλονισμένος και τελικά καταρρέει από μια πλημμύρα μεταναστών αρχικά από χώρες του Τρίτου Κόσμου επειδή δεν είναι πλέον σε θέση να επιβάλει τις αναγκαίες πράξεις μεμονωμένης σκληρότητας που απαιτούνται για τη διατήρηση των συνόρων. Αυτή είναι η σημαντικότερη αδυναμία της Ευρώπης που ο Jean Raspail με τόση οξυδέρκεια εντόπισε το 1973, όταν δημοσίευσε το κλασικό μυθιστόρημα του, δηλαδή η ανθρωπιστική αδυναμία μας να υπερασπιστούμε την ταυτότητά μας.

Η ιστορία ξεκινά με μία λίαν συμπονετική και ανθρωπιστική πρωτοβουλία της βελγικής κυβέρνησης, η οποία ανακοινώνει στους Βέλγους πολίτες ότι, για να μετριασθεί ο υπερπληθυσμός της Ινδίας, θα υιοθετήσει μικρά παιδιά από τη χώρα αυτή, ώστε να μεγαλώσουν στο Βέλγιο. Αμέσως όμως το βελγικό προξενείο στην Ινδία κατακλύζεται από εξαθλιωμένους και πάμπτωχους γονείς και το Βέλγιο ανακαλεί την απόφαση.

Τότε όμως σχεδόν ταυτόχρονα, περίπου ένα εκατομμύριο λιμοκτονούντες και μαστιζόμενοι από επιδημίες Ινδοί, άνδρες, γυναίκες και παιδιά επιβιβάζονται σε παλιά φορτηγά και άλλα πλοία, δημιουργώντας μια τεράστια αρμάδα μεταναστών, η οποία ξεκινά από το Δέλτα του Γάγγη για να κατευθυνθεί στην Ευρώπη. Η Δύση μαθαίνει πολύ σύντομα την αναχώρηση του μεταναστευτικού στόλου και για τον προορισμό του. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι εκκλησίες (συμπεριλαμβανομένης της Καθολικής Εκκλησίας, με επικεφαλής έναν Βραζιλιάνο Πάπα !), ο Γάλλος πρόεδρος, τα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα, τα συνδικάτα, οι περισσότεροι από την ίδια την κυβέρνηση, όλοι είναι σύσσωμοι κα ενωμένοι στην αποφασιστικότητά τους να χαιρετίσουν αυτό που ο εκδικητικός Μπεν Σαούντ (ένας Αλγερινός μετανάστης ο ίδιος και εγγονός ενός μαύρου σκλάβου, τώρα απολαμβάνει μια εξαιρετικά προσοδοφόρα καριέρα ως αριστερός δημοσιογράφος με το ψευδώνυμο Clément Dio) αποκαλεί “αρμάδα της έσχατης ελπίδας” στο όνομα της ανθρώπινης αδελφοσύνης, της χριστιανικής φιλανθρωπίας και της αγάπης.

ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ

Η προς μητρός μάμμη μου, αρχόντισσα κτηματίας στη Λοκρίδα, κάθε φθινόπωρο μετά τη συγκομιδή, άνοιγε το μυστικό προσωπικό της σεντούκι, έβγαζε το νυφικό της και το σιδέρωνε. Ήταν αυτό που κατ’ επιθυμίαν της θα την κάλυπτε και νεκρή. Μέσα στο σεντούκι είχε και δύο μικρά μπουκαλάκια. Το ένα με λάδι, το άλλο με κρασί. Τα άδειαζε στο νεροχύτη και τα γέμιζε με προϊόντα της νέας σοδειάς. Ήταν οι μέλλουσες χοές της. Οι προσφορές κατά την ώρα της ταφής.

Αυτή η ίδια μακάρια γριούλα μας είχε μάθει να μην πετάμε τη φέτα, το ψωμί με λάδι ή με ζάχαρη που μας έδινε, όταν βγαίναμε στο δρόμο για παιχνίδι. Έπρεπε, όταν χορταίναμε και δεν θέλαμε άλλο, να ανεβαίνουμε με προσοχή στη μάντρα ή στα κεραμίδια της αποθήκης και να αφήνουμε το κομμάτι το ψωμί για να το φάνε τα πετεινά του ουρανού. Πριν το ακουμπήσουμε στη μάντρα έπρεπε να το ασπαστούμε.

Αυτές οι μικρές τελετές ευσέβειας με ακολουθούν έως σήμερα και με παρηγορούν μέσα στο χαώδη κόσμο, τον σκόρπιο, τον ανερμάτιστο που ζούμε. Αυτές οι δύο συνταρακτικές στη σοφία τους και στην απλότητά τους τελετές ερμηνεύουν το ήθος μιας άλλης γενιάς, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν πρότυπα βίου στον απορφανεμένο κόσμο μας.

Ξεκινά η διαδικασία αγιοκατάταξης του π.Σεραφείμ Ρόουζ από τη ROCOR

Η Σύνοδος των Επισκόπων αναγνώρισε τη δίκαιη ζωή του κορυφαίου στοχαστή και ευλόγησε την προετοιμασία για την εκκλησιαστική του δοξολογία ως «Οσίου Πατρός».

Στις 5 Μαΐου 2026 δημοσιεύτηκε το μήνυμα της Ι. Συνόδου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας. Ανακοινώνει ότι έχουν ξεκινήσει οι προετοιμασίες για την αγιοκατάταξη του Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ. Αυτό αναφέρεται στο μήνυμα της Συνόδου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας, το οποίο δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Συνόδου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας (ROCOR).

Η Σύνοδος αναγνώρισε την δίκαιη πορεία ζωής του αείμνηστου Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ και ευλόγησε την προετοιμασία της δοξολογίας του στην τάξη των σεβαστών πατέρων.
Το μήνυμα αναφέρει ότι η απόφαση αυτή ελήφθη κατόπιν πολυάριθμων αιτημάτων των πιστών.

Ο Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ θεωρείται ένας από τους πιο διάσημους Ορθόδοξους στοχαστές του 20ού αιώνα. Τα έργα του άσκησαν μεγάλη επιρροή σε πολλούς ανθρώπους που ασπάστηκαν την Ορθοδοξία σε διάφορες χώρες.

eeod.gr

Ειναι αρκετη η διακονία στην εκκλησια για την Σωτηρία μας;

Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι επειδή βοηθούν στην Εκκλησία, κάνουν φιλανθρωπίες ή εργάζονται για τον ναό, αυτό από μόνο του αρκεί για τη σωτηρία. Όμως η Εκκλησία ποτέ δεν δίδαξε ότι σώζεται ο άνθρωπος απλώς με εξωτερικά έργα.
Η διακονία είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που μπορεί να κάνει ένας χριστιανός. Όταν όμως γίνεται χωρίς εσωτερική ζωή, χάνει το νόημά της.
Ο Κύριος μας είπε καθαρά: ''Ου πας ο λέγων μοι Κύριε Κύριε εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών''. Η εξωτερική δραστηριότητα, χωρίς εσωτερική μεταμόρφωση, δεν οδηγεί στη σωτηρία.

Τι λένε οι Άγιοι;
• Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι η αγάπη προς τον πλησίον πρέπει να πηγάζει από αγάπη προς τον Θεό. Ελεημοσύνη χωρίς ταπείνωσιν ουκ έστιν ελεημοσύνη η διακονία χωρίς ταπείνωση δεν είναι αληθινή διακονία.

• Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει ότι ο άνθρωπος που δεν έχει εσωτερική ησυχία και προσευχή, ακόμα κι αν κάνει μεγάλα έργα, μοιάζει με «σπίτι χωρίς θεμέλιο.

• Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ είπε το περίφημο: Απόκτησε εσωτερική ειρήνη και χιλιάδες γύρω σου θα σωθούν. Δηλαδή η εσωτερική κατάσταση της ψυχής είναι το πρωταρχικό.

• Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης συχνά υπενθύμιζε ότι μπορεί κάποιος να τρέχει στην Εκκλησία και να κάνει διακονία, αλλά να μην έχει προχωρήσει καθόλου πνευματικά γιατί δεν έχει αντιμετωπίσει τα πάθη του.

Η Ανάληψη του Χριστού ως Μυστήριο και όχι ως Θέαμα

Tοιχογραφία.Μονή GELATI,Γεωργία.Περίπου 1520

Η εορτή της Αναλήψεως του Χριστού φέρνει ενώπιόν μας ένα από τα κορυφαία γεγονότα της θείας οικονομίας: ο Χριστός, ο σαρκωθείς, σταυρωθείς και αναστάς Κύριος, ανυψώνει την προσληφθείσα ανθρώπινη φύση στη δόξα του Πατρός. Και όμως, το γεγονός αυτό δεν παρουσιάζεται ως θέαμα. Δεν έχει τα γνωρίσματα μιας επιβλητικής επιδείξεως που συντρίβει κάθε αμφιβολία με τη δύναμη της εικόνας της. Οι μαθητές βλέπουν τον Κύριο να ανέρχεται, αλλά αυτό που τους δίδεται δεν είναι η πλήρης κατανόηση του γεγονότος, μόνο η μετοχή στο Μυστήριο. Ο Χριστός κρύπτεται μέσα στη νεφέλη, και έτσι η Ανάληψη φανερώνεται ως Μυστήριο: ως αληθινό γεγονός, αλλά γεγονός που δεν μπορεί να ερμηνευθεί σε όλο του το βάθος από την αισθητή εμπειρία.

Αυτό, όμως, δεν αφορά μόνο την Ανάληψη. Το ίδιο πνευματικό φαινόμενο το συναντάμε και στη Γέννηση και την Ανάσταση του Χριστού. Στη Γέννηση υπάρχουν πρόσωπα που συνδέονται με το γεγονός: η Παναγία, ο Ιωσήφ, οι ποιμένες, αργότερα οι μάγοι. Υπάρχει μαρτυρία, υπάρχει προσκύνηση, υπάρχει δοξολογία. Αλλά η ακριβής στιγμή της Γεννήσεως δεν προσφέρεται ως θέαμα στα μάτια των ανθρώπων (σύμφωνα με την παράδοση ούτε ο Ιωσήφ ήταν παρών). 

Στην Ανάσταση υπάρχουν οι στρατιώτες, οι Μυροφόρες, οι μαθητές που θα συναντήσουν τον Αναστάντα· όμως και εδώ κανείς δεν παρουσιάζεται ως μάρτυρας της ακριβούς στιγμής κατά την οποία ο Χριστός εξέρχεται από τον τάφο. 

 Και στην Ανάληψη οι μαθητές είναι παρόντες στην αρχή της αναβάσεως, αλλά η κατάληξή της χάνεται μέσα στη φωτεινή νεφέλη της θείας δόξας. Η απουσία μαρτύρων από την ακριβή στιγμή της Γεννήσεως, της Αναστάσεως και της τελικής καταλήξεως της Αναλήψεως δεν είναι κενό στην αφήγηση ούτε έλλειμμα αποδείξεως. Είναι η μαρτυρία της φύσεως του Μυστηρίου.

Προφητείες σχετικές με τον άγιο Κωνσταντίνο και τον Ναό των Ιεροσολύμων

Την παραμονή της εορτής των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στον εσπερινό που τελείται το απόγευμα της 20ής Μαΐου, διαβάζονται, όπως συνήθως, τρία προφητικά αναγνώσματα. 

 Το ένα είναι από το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης «Γ΄ Βασιλειών» (κεφάλαιο 8, στίχοι 22-23 και 27-30) και μιλάει για την προσευχή του βασιλιά Σολομώντα προς τον Θεό, αφού είχε χτίσει στα Ιεροσόλυμα τον περίφημο ναό του. Ο ναός αυτός καταστράφηκε μερικούς αιώνες αργότερα, στη συνέχεια ξαναχτίστηκε και τελικά καταστράφηκε το 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους. Όμως ο Μέγας Κωνσταντίνος οικοδόμησε στην Ιερουσαλήμ έναν νέο ναό, τον Ναό της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού, στον οποίο περιέκλεισε τον βράχο του Γολγοθά και τον πανάγιο Τάφο. Έτσι, σύμφωνα με εμάς τους χριστιανούς, εκπληρώθηκαν οι προφητείες που έλεγαν ότι, όταν θα έρθει ο Μεσσίας (ο θεόσταλτος βασιλιάς που περίμεναν οι Εβραίοι, δηλαδή ο Χριστός), τα διάφορα έθνη του θα λατρεύουν τον αληθινό Θεό στον ναό Του στην Ιερουσαλήμ.

Οι Εβραίοι (Ιουδαίοι), οι οποίοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν παραδέχονται ότι ο «Χριστός» (δηλ. ο αναμενόμενος βασιλιάς τους) ήταν ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, αλλά περιμένουν ακόμη και σήμερα έναν άλλο «βασιλιά», πιστεύουν πως όταν θα έρθει εκείνος που υποτίθεται ότι θα είναι ο «αληθινός Μεσσίας», θα χτίσει ξανά τον Ναό του Σολομώντα και θα εκπληρωθούν οι προφητείες. Οι χριστιανοί όμως είμαστε βέβαιοι ότι οι προφητείες εκπληρώθηκαν ήδη και εκπληρώνονται διαρκώς, διότι στα Ιεροσόλυμα όντως έχει χτιστεί ο σπουδαίος και ιστορικός ναός του αληθινού Θεού, εκείνος που έχτισε τον 4ο αιώνα μ.Χ. εξ ονόματος του Χριστού ο άγιος Κωνσταντίνος, στον τόπο όπου ο Χριστός σταυρώθηκε, ετάφη και αναστήθηκε.

Πράγματι, στον ναό αυτόν έρχονται και λατρεύουν τον αληθινό Θεό άνθρωποι από όλη τη γη, από πολλά έθνη, και μάλιστα – ακριβώς όπως έλεγαν οι προφητείες – αυτά τα έθνη και οι βασιλείς τους έφεραν στην Ιερουσαλήμ κατά καιρούς πολλά από τα πλούτη τους, ενώ τα γκρεμισμένα από τους Ρωμαίους τείχη της τα έχτισαν «αλλογενείς» (ξένοι), οι οποίοι λατρεύουν εκεί τον αληθινό Θεό, και η Ιερουσαλήμ έγινε το πνευματικό κέντρο του κόσμου και δοξάστηκε (πνευματικά) όσο ποτέ άλλοτε.

Αυτά τα τελευταία λόγια βρίσκονται στις δύο άλλες προφητείες του εσπερινού της συγκεκριμένης εορτής, που προέρχονται από το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα, κεφάλαιο 61, στίχος 10, μέχρι τον στίχο 5 του κεφ. 62 το ένα ανάγνωσμα, και από το κεφάλαιο 60, στίχοι 1-16, το δεύτερο.