«ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΑΝΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΤΟ 1904 ΕΚΡΕΜΑΣΘΗ ΥΠΟ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΒΟΥΡΓΑΡΩΝ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΣΟΥΛΑΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΣ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ».

21 Νοεμβρίου 1904. Γουμένισσα.
Ο Ιωάννης Πίτσουλας, νεαρός δάσκαλος από τη Ναύπακτο, είχε αποφοιτήσει από το Διδασκαλείο Αθηνών και επέλεξε να υπηρετήσει ως εκπαιδευτικός στη Μακεδονία, σε μια εποχή που η ελληνική παιδεία αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα του Μακεδονικού Αγώνα. Διορίστηκε στη Γουμένισσα και εγκαταστάθηκε εκεί στα τέλη Οκτωβρίου του 1904. Δεν πρόλαβε όμως να διδάξει για πολύ.

Στις 21 Νοεμβρίου 1904, έξω από τη Γουμένισσα, έπεσε στα χέρια ένοπλου σώματος κομιτατζήδων του Αποστόλ Πέτκωφ. Οι πηγές της εποχής και οι μεταγενέστερες ιστορικές καταγραφές αναφέρουν ότι δολοφονήθηκε και απαγχονίστηκε σε δέντρο. Η μνήμη του διασώθηκε και στο μνημείο των πεσόντων του Μακεδονικού Αγώνα στη Γουμένισσα, όπου το όνομά του αναγράφεται ως «Πιτσούλας Ιωάννης, διδάσκαλος εκ Ναυπάκτου».

Εδώ βρίσκεται και όλο το μεγαλείο της θυσίας του.Δεν πήγε στη Μακεδονία ως στρατιώτης. Πήγε ως δάσκαλος,με μοναδικά του όπλα το βιβλίο, τη γλώσσα, την πίστη και την ελληνική παιδεία. Και πλήρωσε με τη ζωή του την επιλογή να σταθεί δίπλα στους Έλληνες της Μακεδονίας.

Στον πλάτανο όπου, απαγχονίστηκε, τοποθετήθηκε αργότερα αναθηματική πλάκα με την επιγραφή:«ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΑΝΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΤΟ 1904 ΕΚΡΕΜΑΣΘΗ ΥΠΟ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΒΟΥΡΓΑΡΩΝ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΣΟΥΛΑΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΣ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ».

Ο Πίτσουλας δεν πρόλαβε να δει τη Μακεδονία ελεύθερη.

«Ο Κύριός μου και Θεος μου..»

Ξημερωσε η μέρα του Αγίου Θωμά…κι ανάμεσα στο πρώτο φως και στις σκιές της ψυχής, ο Χριστός μάς θυμίζει πως ακόμη κι όταν η πίστη μας τρεμοσβήνει, 

Εκείνος δεν φεύγει. 

Ο Θωμάς γνώρισε τον πόνο, την απώλεια και την αμφιβολία. Μα δεν έπαψε να Τον αναζητά. Κι ο Χριστός δεν τον μάλωσε. Γύρισε πίσω για εκείνον. Του έδειξε τις πληγές Του, κι εκεί, μπροστά στον Αναστημένο Κύριο, η αμφιβολία έγινε δάκρυ, και το δάκρυ έγινε ομολογία: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου..»

 Κι εμείς, πόσες φορές δεν γινόμαστε Θωμάδες; 

Πονάμε και ρωτάμε: «Θεέ μου, πού είσαι; Γιατί σωπαίνεις;» 

Μα ίσως η σιωπή Του να μην είναι απουσία. Ίσως να είναι η στιγμή που ο Χριστός στέκεται πιο κοντά μας απ’ όσο μπορούν να Τον δουν τα μάτια μας. Μη φοβάσαι τις πληγές σου. Άφησέ τες στα χέρια Του. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει μόνο πόνο, ο Θεός μπορεί να γεννήσει φως. Άγιε Απόστολε Θωμά, δίδαξέ μας να κρατούμε τον Χριστό ακόμη κι όταν η πίστη μας λιγοστεύει, να ψιθυρίζουμε με όλη μας την καρδιά: «Ο Κύριός μου και Θεος μου..»

~ΟΤΑΝ Η ΔΥΣΗ ''ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟ''

~ΟΤΑΝ Η ΔΥΣΗ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟ~

"Από τον αποχριστιανισμό στην αποανθρωποποίηση, η πνευματική γραμμή από τον Ροβεσπιέρο έως τον μεταμοντέρνο άνθρωπο"

«Πιστεύω μόνον στις φυσικές, πολιτικές και ηθικές αρετές, δηλώνω δημοκράτης μέχρι θανάτου και αποτάσσομαι κάθε δεισιδαιμονία».
(Τυπική φράση,όρκος της εποχής που χρησιμοποιούνταν στις δηλώσεις πίστης στη Δημοκρατία και άρνησης της Εκκλησίας)

 Τέτοιες μέρες πριν 233 χρόνια, στις 5 Οκτωβρίου 1793, η αστική επανάσταση στην Γαλλία καταργεί τον χριστιανισμό(και κάθε θρησκεία)ως "επίσημη" θρησκεία πυροβολώντας στην ουσία τα πόδια του δυτικού κόσμου.

 Η αποχριστιανοποίηση της Γαλλικής Επανάστασης υπήρξε ένα από τα βαθύτερα ρήγματα στην ιστορία του δυτικού κόσμου. Δεν επρόκειτο απλώς για σύγκρουση πολιτικής και θρησκείας, αλλά για μια μεταφυσική εξέγερση,ο άνθρωπος ανήγγειλε την αυτονομία του από τον Θεό και ύψωσε τη λογική του ως νέο απόλυτο κριτήριο αλήθειας. Οι ναοί έγιναν “Ναοί της Λογικής”, και η πίστη αντικαταστάθηκε από την “Θρησκεία της Φυσικής Ηθικής”.

Από τότε, ο δυτικός πολιτισμός πορεύεται μέσα σ’ ένα κοσμικό πείραμα χωρίς Θεό, όπου η ελευθερία αποσπάστηκε από την αλήθεια και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου αποσυνδέθηκε από την ιερότητά του. Ο άνθρωπος αυτονομήθηκε αλλά μαζί του αυτονομήθηκαν και τα πάθη του.

Πώς να μιλήσεις για τον Χριστό όταν στηρίζεσαι σε κάθε είδους κοσμική εξουσία...

  Ποιος να οδηγήσει τον κόσμο στον Χριστό, όταν εκείνοι που είναι υποτίθεται ταγμένοι σε αυτόν τον σκοπό προτιμούν τους κοσμικούς άρχοντες από τον Κύριο;

  Όταν ξεστομίζουν γλοιώδεις και ανόητες κολακείες σωρηδόν προς κάθε πολιτικάντη -που πιθανότατα θα τους προωθήσει σε κάποια θέση όπως ελπίζουν- και αδειάζουν σειρές ολόκληρες καθισμάτων(όταν δεν ετοιμάζουν και κανέναν θρόνο) για τους "αξιότιμους άρχοντες" ; 

 Πώς να μιλήσεις για τον Χριστό όταν στηρίζεσαι σε κάθε είδους κοσμική εξουσία για να ικανοποιήσεις τη μωροφιλοδοξία σου; Πώς να μιλήσεις τελικά για Ανάσταση όταν κοιτάς να τα έχεις καλά με τους σταυρωτές; Δε γίνεται. Δεν μπορεί να γίνει...

παπα-Κώστας

ΟΣΙΑ ΜΕΘΟΔΙΑ ΚΙΜΩΛΟΥ-«Λαμπάς θεοφεγγής εν τη σκοτία του παρόντος αιώνος»

  Η οσία Μεθοδία, κατά κόσμον Ειρήνη, γεννήθηκε (1865) στη νήσο Κίμωλο από ευσεβείς γονείς, τον Ιάκωβο και τη Μαρία, και ήταν το δεύτερο παιδί των πολύτεκνων (8 παιδιά) γονιών της. Ο έμπορος πατέρας της ήταν τόσο πιστός ώστε έφυγε από τη ζωή με την Αγία Γραφή στα χέρια του. 

Η μικρή Ειρήνη από πολύ νωρίς εκδήλωσε την ιδιαίτερη αγάπη της προς τον Ιησού Χριστό – «Χριστώ επεπόθησας εκ νεότητος» (στιχ. εσπ.), σημειώνει ο όσιος υμνογράφος της Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης - ποθώντας να ασπαστεί τον μοναχικό βίο, κάτι που δεν κατέστη δυνατόν, γιατί οι γονείς της την πάντρεψαν (1882) μ’ έναν ναυτικό Χιώτη, που έτυχε να βρεθεί στην Κίμωλο. Αλλά οι βουλές του Κυρίου ήταν διαφορετικές. Ο σύζυγός της ναυάγησε στις ακτές της Μικράς Ασίας μετά από κάποιο διάστημα από τον γάμο της, οπότε η Ειρήνη, με τη βοήθεια του πνευματικού της, ιερέα Γεωργίου Λογοθέτη, νιώθει ότι η ώρα της πλήρους αφιερώσεως στον Κύριο έφτασε.

  Ο αρχιεπίσκοπος Σύρου Μεθόδιος τη χειροθετεί, στον ναό της Παναγίας της Οδηγήτριας, μοναχή, δίνοντάς της και το δικό του όνομα, κι έτσι η Μεθοδία πια αναλαμβάνει με μεγάλη χαρά και ορμή ψυχής όλους τους κόπους της ασκητικής πνευματικής ζωής, «τη των οσίων στοιχούσα θεοειδεί βιοτή» (στ.εσπ.). 

Το (μέσα) Κάστρο της Κιμώλου, σ’ ένα μικρό κελί στο Στιάδι, «εν μικρώ οικίσκω» (ωδή δ΄), δίπλα από τον Ναό της Γεννήσεως του Κυρίου, γίνεται ο τόπος των ασκητικών γυμνασμάτων της. Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, πνευματική μελέτη, ήταν ό,τι καθημερινά έβλεπαν οι άγιοι άγγελοι του Κυρίου και ευφραίνονταν, ενώ οι δαίμονες καταισχύνονταν, γιατί μία νεαρή γυναίκα υποσκέλιζε με τη χάρη του Κυρίου όλα τα τεχνάσματά τους. Τα άγια μυστήρια της Εκκλησίας μας ήταν από την άλλη η εντρύφηση, η ενίσχυση, η παρηγοριά και η χαρά της, τα οποία ελάμβανε εκκλησιαζόμενη τακτικά μέσα στο ιερό Βήμα του Ναού που χειροθετήθηκε σε μοναχή.

«Ὅλην σου τὴν ἔφεσιν, ἀπὸ νεότητος Μῆτερ, Χριστῷ ἀνατέθηκας, καὶ Αὐτοῦ τοῖς ἴχνεσιν ἠκολούθησας, τὴν φθαρτὴν μέριμναν, ἀπαρνησαμένη, καὶ νηστείαις καὶ δεήσεσι, σαρκὸς τὸ φρόνημα, ἅπαν Μεθοδία ἐνέκρωσας, τὴν δὲ ψυχὴν ἐπτέρωσας, κάλλος πρὸς τὸ θεῖον καὶ ἄχραντον» (Όλη τη δύναμη της ψυχής σου την κατέθεσες από τη νεότητά σου στον Χριστό και τα ίχνη Αυτού ακολούθησες, απαρνούμενη τις επίγειες μέριμνες. Με νηστείες και δεήσεις δε κάθε σαρκικό αμαρτωλό φρόνημα το νέκρωσες, Μεθοδία, ενώ έδωσες φτερά στην ψυχή σου για να ανεβαίνει προς το θείο και άχραντο κάλλος του Χριστού» (απ. εσπ.), ανακράζει με δέος ο άγιος υμνογράφος.

 Δεν ήταν όμως μόνο τα ασκητικά παλαίσματα της οσίας το θαυμαστό της ζωής της. Χωρίς να υπάρχει γι’ αυτήν το πλαίσιο ενός κοινοβίου ή μίας μικρής έστω αδελφότητας, ο Κύριος και η αγαπημένη της Παναγία την καθοδηγούσαν «εις νομάς σωτηρίους», ωθώντας της παράλληλα με τα μοναχικά καθήκοντα και σε ιδιότυπη θα έλεγε κανείς ιεραποστολική δράση. 

 Γιατί ενώ ζούσε ως έγκλειστη, χωρίς να εξέρχεται του ασκηταριού της, «μαγνήτιζε» όλους τους Κιμωλίους, ιδίως τις γυναίκες, ώστε να την επισκέπτονται και να παίρνουν δύναμη και κουράγιο για τα δικά τους προβλήματα.

Με αφορμή αφελείς δηλώσεις και απόψεις του τύπου «αν υπάρχει Θεός, γιατί υποφέρουν τα παιδιά στην Αφρική;»,

 

Με αφορμή αφελείς δηλώσεις και απόψεις του τύπου «αν υπάρχει Θεός, γιατί υποφέρουν τα παιδιά στην Αφρική;», ας κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από τον δικό μας βολεμένο κόσμο.

Αυτά τα παιδιά της φωτογραφίας είναι στην Αφρική,στο Καμερούν και είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ζουν μέσα στη φτώχεια, στις στερήσεις και στις κακουχίες, κι όμως πιστεύουν, προσεύχονται και δοξάζουν τον Θεό. Δεν του γυρίζουν την πλάτη επειδή η ζωή τους δεν είναι εύκολη.Αποτελεί πραγματικά ντροπή για εμάς εδώ στην Ελλάδα, στην ιστορική κοιτίδα του Ορθόδοξου πολιτισμού και στην καρδιά της βυζαντινής και πατερικής παράδοσης να ακούμε ανθρώπους που ζουν μέσα στην ασφάλεια, την αφθονία και την άνεση να ανακαλύπτουν ξαφνικά «την απουσία του Θεού» επειδή υπάρχει πόνος κάπου αλλού στον κόσμο.Εμείς, που παραλάβαμε μια πίστη για την οποία κάποιοι άλλοι έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους, γίναμε τόσο ευαίσθητοι απέναντι στη δοκιμασία, ώστε με την πρώτη δυσκολία ζητάμε από τον Θεό εξηγήσεις.

Ας κάνουμε όμως και μια άλλη ερώτηση πιο προσωπική απέναντι στην φαινομενική ευαισθησία μας..

Πληγή εις τα οστά, πικρόν ύδωρ ερυθρόν : το μαρτύριο της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνης - Αγγελίνης

Στις 27 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της Νεομάρτυρος Ακυλίνης ή Αγγελίνης της Ζαγκλιβερινής.

Εικόνα της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνης - Αγγελίνης με σκηνές από το βίο της.

Η εικόνα χρονολογείται το 1903 και παρουσιάζει ολόσωμη την Αγία. Κάτω αριστερά και δεξιά

περιέχονται δύο σκηνές από το βίο της, η μαστίγωση και η κοίμησή της,

ενώ επάνω αριστερά παριστάνεται ο Χριστός να ευλογεί την Αγία.

Σύμφωνα με τον βίο της, ο πατέρας της Ακυλίνας σκότωσε έναν Τούρκο μετά από φιλονικία μαζί του. Για ν’ αποφύγει την τιμωρία του θανάτου, δέχτηκε να αλλαξοπιστήσει. Κατόπιν παραινέσεων των Τούρκων προσπάθησε να αλλαξοπιστήσει και την κόρη του, όμως παρά τις επίμονες προσπάθειες του πατέρα της και τις απειλές των Τούρκων, η Ακυλίνα δεν αρνήθηκε τον Χριστό, με αποτέλεσμα να πεθάνει μαρτυρικά, μετά από πολυήμερο ξυλοκόπημα και ραβδισμό, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1764, σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών.

...Στή συνέχεια μοῦ ἔδειξε κάτω ἀπό τό χῶμα ...τό κρανίο βαμμένο μέ ἔντονο ἐρυθρό χρῶμα...τήν εἶχαν κρεμασμένη ἀπό τά χέρια καί τήν χτυποῦσαν μέ ἀγκαθωτά ραβδιά καί ξύλα, τά ὁποῖα ἔβγαζαν μέσα ἀπό ἕνα πιθάρι πού ἦταν γεμάτο μέ ἕνα ἐρυθρόν ὑγρό (δηλητήριο)...Τό δηλητήριον πού τῆς ἔριχναν οἱ Τοῦρκοι τῆς ἔκαψε τίς σάρκες καί οἱ πόνοι ἦταν ἀφόρητοι...

Τα σεπτά και χαριτόβρυτα λείψανα της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνης ευρέθησαν κατά θαυμαστό τρόπο το έτος 2012. Η ίδια μάλιστα περιέγραψε το μαρτύριό της σε ενύπνιο που είδε ευσεβής γυναίκα του λαού:

«Σ’ αὐτό τό χρονικό διάστημα μοῦ ἐνεφανίσθη σέ ἐνύπνιον μία κοπέλλα ἡ ὁποία μοῦ εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Ἀγγελίνα...

Ἡ Ἁγία Ἀγγελίνα πού μοῦ ἐφανερώθη στό ἐνύπνιον ἦταν νεαρή σέ ἡλικία, ψηλή κοπέλλα μέ ξανθά μαλλιά, ἐξαιρετικῆς ὀμορφιᾶς καί στεκόταν στήν ἐξωτερική πόρτα πού ὁδηγεῖ στό ἐσωτερικό του Ἱεροῦ Βήματος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Ὄσσης.

 Μοῦ ἔλεγε πώς πρέπει νά μετρήσω ἑπτά βήματα ἀπό τήν πόρτα κοντά στό Ἱερόν τοῦ Ναοῦ καί μοῦ ὑπέδειξε τό σημεῖο πού θά σταθῶ, ἀκριβῶς ἀπέναντι, βλέποντας τόν τοῖχο τοῦ Ναοῦ καί στόν ὁποῖον ἐπάνω ὑπῆρχε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Καί συνέχισε ἡ Ἁγία λέγοντας ὅτι ἐκεῖ θά βροῦμε τά ὀστᾶ της καί συνέχισε λέγοντας: «πληγή εἰς τά ὀστᾶ, πικρόν ὕδωρ ἐρυθρόν».

Στή συνέχεια μοῦ ἔδειξε κάτω ἀπό τό χῶμα τά ὀστᾶ μαζεμένα σέ ἐμβρυϊκή στάση καί τό κρανίο βαμμένο μέ ἔντονο ἐρυθρό χρῶμα. Μετά ἀπό αὐτό ἡ Ἁγία Ἀγγελίνα μοῦ διηγήθηκε τό φοβερό καί ἀπάνθρωπο μαρτύριό της. 

 Πώς τήν εἶχαν κρεμασμένη ἀπό τά χέρια καί τήν χτυποῦσαν μέ ἀγκαθωτά ραβδιά καί ξύλα, τά ὁποῖα ἔβγαζαν μέσα ἀπό ἕνα πιθάρι πού ἦταν γεμάτο μέ ἕνα ἐρυθρόν ὑγρό (δηλητήριο). 

«Άγιος Γερβάσιος των Πɑτρών: Ο μɩμητής του Μʋροꞵλύτοʋ Μάρτʋρος»(ΟΜΙΛΙΑ)

Την Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου στις 7.00 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, Δήμου Αγίου Δημητρίου, στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων με την επωνυμία «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026», πραγματοποιήθηκε ομιλία με θέμα: «Άγιος Γερβάσιος των Πɑτρών: Ο μɩμητής του Μʋροꞵλύτοʋ Μάρτʋρος», του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Γερβασίου Παρακεντέ, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών. 

Ο ομιλητής, μέσα από τον χαρισματικό του λόγο, ξεδίπλωσε τις αρετές του Αγίου Γερβασίου Πατρών, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην επιρροή που άσκησε ο Άγιος στην πνευματική ζωή της Πάτρας, καθώς όπως χαρακτηριστικά είπε: «Αναγνωρίζοντας την αγιότητα του προσώπου αυτού η εκκλησία, βάζει τη σφραγίδα γνησιότητος στην πνευματική ζωή και την παράδοση της πόλης που έχει η Πάτρα. Καθώς όλα αυτά είναι αποτέλεσμα του πνευματικού σπόρου που έσπειρε ο Άγιος Γερβάσιος στην πόλη των Πατρών για περίπου 50 χρόνια». 

 Ο Άγιος Γερβάσιος συνδυάζει κάτι το οποίο λίγοι Άγιοι είχαν στον 20ο αιώνα: Την αγιότητα και την ασκητικότητα του βίου μαζί με την εγκύκλιο παιδεία. Από μικρό παιδί είχε δύο πόθους βαθιά ριζωμένους στην καρδιά του, τον πόθο της αγιότητας και τον πόθο να μάθει γράμματα, να σπουδάσει. Και παρόλο που οι συνθήκες της παιδικής του ηλικίας δεν ήταν καθόλου εύκολες, ο Άγιος ξεχώριζε και δεν ξέχασε τους πόθους του.

Συρία: Επαναλειτουργεί, 14 χρόνια μετά, το παλαιοχριστιανικό συγκρότημα του Αγίου Συμεών στο Χαλέπι

 Ένα σημαντικό παλαιοχριστιανικό μνημείο του 5ου αιώνα στο Χαλέπι της Συρίας άνοιξε ξανά τις πύλες του για το κοινό, έπειτα από ολοκληρωμένες εργασίες αποκατάστασης, αναστήλωσης και καθαρισμού της περιοχής από τα κατάλοιπα του πολέμου. Η Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Μουσείων της Συρίας εγκαινίασε επίσημα το συγκρότημα του Αγίου Συμεών στις 2 Οκτωβρίου, υποδεχόμενου επισκέπτες έπειτα από 14 χρόνια κλεισίματος.

  Οι εργασίες στο βυζαντινό μνημείο περιελάμβαναν την απομάκρυνση ναρκών, τη στατική ενίσχυση και την επισκευή των κατεστραμμένων κτηρίων και υποδομών. Η επαναλειτουργία εντάσσεται στον ευρύτερο σχεδιασμό της κυβέρνησης για την αξιοποίηση της πλούσιας ιστορικής και θρησκευτικής κληρονομιάς της χώρας, με στόχο την τόνωση του διεθνούς τουρισμού από τη Δαμασκό μέχρι την Παλμύρα.

  Το μνημείο είχε υποστεί σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, συμπεριλαμβανομένου αεροπορικού βομβαρδισμού το 2016, ενώ υπέστη πρόσθετες φθορές από τον καταστροφικό σεισμό του 2023. Το συγκρότημα χτίστηκε αρχικά προς τιμήν του Αγίου Συμεών του Στυλίτη, ο οποίος αναζήτησε την πνευματική απομόνωση ζώντας πάνω σε έναν ψηλό κίονα επί 37 χρόνια μέχρι τον θάνατό του το 459 μ.Χ., πιστεύοντας ότι έτσι ερχόταν πιο κοντά στον Θεό, ενώ οι ακόλουθοί του του έφερναν τροφή και νερό με μια σκάλα.

"Τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα" και την πατρίδα θα συμπληρωνα...

Αν θέλετε να μάθετε ποιοι στην κυριολεξία φυλάνε Θερμοπύλες και ποιοι είναι άξιοι να φυλάνε Θερμοπύλες, παρακαλώ δείτε στη φωτογραφία τους δύο μακαριστούς Ιεροσολυμίτες πατέρες που αποδήμησαν πρόσφατα στην αιώνια ζωή: τον πατέρα Ιουστίνο από το Φρέαρ της Σαμαρείτιδος και τον πατέρα Χρυσόστομο από τον Άγιο Γεράσειμο τον Ιορδανίτη.

Είχα την τύχη να γνωρίσω προσωπικά τον πατέρα Ιουστίνο γιατί ήταν φίλος με τον Σιναΐτη μακαριστό πατέρα Ααρών που και αυτός φύλαγε Θερμοπύλες και ήταν άξιος γι' αυτή την αποστολή. 

Ποιοι τους γνωρίζουν αυτούς τους τρεις πατέρες και ποιοι τιμούν το παράδειγμά τους; Ολόκληρη τη ζωή τους την αφιέρωσαν στην Ορθοδοξία και την Ελλάδα. Αν τους δείτε στη φωτογραφία, έτσι απλούς και ταπεινούς, δεν σου "γεμίζουν" το μάτι. Και όμως αυτοί οι άνθρωποι ήταν ικανοί να τα βάλουν με ολόκληρους στρατούς και να τους νικήσουν. Μόνοι τους μπορούσαν να καταφέρουν ό,τι δεν κατόρθωσαν να καταφέρουν ολόκληρα στρατιωτικά επιτελεία.

 Ο πατήρ Ιουστίνος είχε γλιτώσει από 17 απόπειρες δολοφονίας.

Η ημισέληνος με το άστρο. Το σύμβολο της Κωνσταντινούπολης.

Η ημισέληνος με το άστρο ήταν το σύμβολο της αρχαίας πόλης του Βυζαντίου στην αρχαιότητα. Το σύμβολο αυτό το κράτησε και ο Μέγας Κωνσταντίνος και εμφανίζεται στις ασπίδες των Παλατινων Σχολών της Ανατολής σύμφωνα με το Notitia Dignitatum.

Το σύμβολο επιβίωσε ακόμα και τον καιρό των Παλαιολόγων αφού μπορούμε να δούμε στις ασπίδες των στρατιωτικών Αγίων και μάλιστα κυρίως στις εικόνες του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Το εκπληκτικό είναι ότι το σύμβολο φαίνεται σε ερυθρό φόντο. Αλλού εμφανίζεται η ημισέληνος αλλά αντί για αστέρι έχει σταυρό.

Αγιογραφία 1. Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος με αρχαιοπρεπή πανοπλία ,ενώ πίσω του φαίνεται η ασπίδα με την ημισέληνο και το άστρο σε ερυθρό φόντο. Λακωνία/ Δεσποτάτο του Μυστρά, 14ος μΧ αιώνας.

Αγιογραφία 2. Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος όπου στην ασπίδα του φαίνεται η ημισέληνος με τον σταυρό. 12ος μΧ αιώνας Κύπρος.

Αγιογραφία 3. Ο Άγιος Γεώργιος με πλήρη εξάρτηση , ενώ στην ασπίδα του φαίνεται η ημισέληνος με το άστρο σε ερυθρό φόντο. Λακωνία/ Δεσποτάτο του Μυστρά, 14ος μΧ αιώνας.

ΠΗΓΗ.Ευχαριστώ τους αγαπητούς φίλους της σχολής κ. Αλέξανδρο Δρόσο και κ.Tolgagan Isseven για το φωτογραφικό υλικό.

... πολλές φορές τά πάθη καί οἱ επιθυμίες γίνονται ἐμμονές καί μετά ἀλλοιώνεται ὁ ἄνθρωπος.

«... πολλές φορές τὰ πάθη καὶ οἱ ὲπιθυμίες γίνονται ἐμμονές καὶ μετά ἀλλοιώνεται ὁ ἄνθρωπος. Συμπεριφέρεται κτηνωδῶς.Δὲν ἔχει κάτι νὰ τὸν φρενάρει...».

«... ὅταν ἀναδύεται ἀπό μέσα μου ὁ ἐγωκεντρισμός.

Ἕνα πράγμα ποὺ, ἄν μὲ ἀφήσω ἐλεύθερο, ξέρω ὅτι αὐτό τὸ τέρας θὰ ἀναπτυχθεῖ. Ἐπομένως θὰ πρέπει νὰ μπαίνω σὲ διαδικασία κάπως νὰ τὸ περιορίζω. Νὰ μὴν τὸ τρέφω τουλάχιστον».

-Καὶ σὺ πῶς τὸ πετυχαίνεις;
«Ἐγῶ μὲ Θεό τὸ κάνω. Μόνος μου δὲ θὰ μπορούσα. Δὲ γίνεται νομίζω. Ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος εἶναι μυστήριο δὲ μπορεῖ νὰ καθοδηγηθεῖ μόνος του, χρειάζεται κάτι πέρα ἀπό αὐτόν τὸν κόσμο».

Άρης Σερβετάλης ηθοποιός

πηγή

«Θεέ μου, σε μισώ» — Όταν ο πόνος ζητά να δικάσει τον Θεό

Γεώργιος Αποστολάκης

«Θεέ μου, σε μισώ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μου το κάνεις αυτό».
Δεν είναι εύκολο (και ίσως δεν είναι καν δίκαιο) να κρίνει κανείς αυτά τα λόγια, όταν βγαίνουν από το στόμα ενός ανθρώπου, που μέσα σε μία στιγμή έχασε δύο αδέλφια του και μαζί ανθρώπους που αποτελούσαν τη μισή του οικογένεια. Ο 31χρονος Κλάιντ Χότζα, όπως περιγράφει το δημοσίευμα, έφθασε στην Αθήνα για να βρεθεί μπροστά σε μια πραγματικότητα που ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται να χωρέσει. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και μια γυναίκα πέντε μηνών έγκυος.

Μπροστά σε τέτοιο πόνο ο χριστιανός δεν σηκώνει το δάχτυλο για να επιπλήξει. Σιωπά πρώτα. Συμπάσχει. Και ύστερα, αν χρειαστεί να μιλήσει, προσπαθεί να ξεκαθαρίσει μια μεγάλη παρανόηση: Δεν «το έκανε» ο Θεός.Δεν κατέρριψε ο Θεός το κτίριο

Η έκρηξη της Πλάκας ερευνάται ακόμη. Το επικρατέστερο μέχρι στιγμής σενάριο αφορά διαρροή φυσικού αερίου, ενώ εξετάζονται επίσης η εγκατάσταση του κτιρίου, πιθανές μετατροπές και οι συνθήκες που οδήγησαν στην ολοκληρωτική κατάρρευσή του. Δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η έρευνα ώστε να αποδοθούν συγκεκριμένες ευθύνες.
Όμως, αυτό ακριβώς είναι το πρώτο κρίσιμο σημείο: η φυσική αιτία ενός δυστυχήματος πρέπει να αναζητείται στον κόσμο των φυσικών αιτίων και, όπου υπάρχει, στην ανθρώπινη πράξη ή παράλειψη.
Ο Θεός δεν ανοίγει μια βαλβίδα αερίου. Δεν παραλείπει έναν τεχνικό έλεγχο. Δεν κατασκευάζει πλημμελώς ένα κτίριο. Δεν παραβιάζει κανόνες ασφαλείας.
Και εδώ το Ευαγγέλιο είναι εκπληκτικά επίκαιρο.

Κάποτε έπεσε ο πύργος του Σιλωάμ και σκότωσε δεκαοκτώ ανθρώπους. Ο Χριστός ρώτησε: «Εκείνοι οι δεκαοκτώ, ἐφ’ οὓς ἔπεσεν ὁ πύργος… δοκεῖτε ὅτι οὗτοι ὀφειλέται ἐγένοντο παρὰ πάντας ἀνθρώπους; Οὐχί, λέγω ὑμῖν» (Λουκ. 13, 4-5). Δηλαδή: νομίζετε ότι αυτοί που σκοτώθηκαν από την κατάρρευση ήταν περισσότερο ένοχοι από τους άλλους; Όχι, απαντά ο Χριστός.
Δεν είπε ότι ο Θεός έριξε τον πύργο για να τους τιμωρήσει.

Η ομοιότητα με μια σημερινή κατάρρευση κτιρίου είναι εντυπωσιακή.
Ο Θεός δεν είναι τιμωρός που περιμένει να εκδικηθεί

Δύο κάρες αγίων από τους συλημένους θησαυρούς της Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου

Η κάρα της Αγίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει,όπως εκτίθεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας.

 Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (Национален Исторически Музей) της Βουλγαρίας (Σόφια) φυλάσσονται δύο υπέροχες "ομιλούσες" λειψανοθήκες με τις κάρες της Αγίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει και του Αγίου Διονυσίου Α΄, του επονομαζόμενου Σοφού, ο οποίος διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1467-1471 και 1488-1490. Οι κάρες προέρχονται από τους συλημένους από τους βούλγαρους κομιτατζήδες κειμηλιακούς θησαυρούς της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου.

Η Ιερά Μονή Εικοσιφοινίσσης καταστράφηκε από τους Βούλγαρους το 1917. Πριν την καταστροφή της στο σκευοφυλάκειο της Μονής ήταν αποθησαυρισμένα πολλά και σημαντικά κειμήλια, ενώ ιδιαίτερα αξιόλογη ήταν η βιβλιοθήκη της, η οποία αριθμούσε 1300 τόμους βιβλίων, από τα οποία τα 400 ήταν χειρόγραφες μεμβράνες. 

Τη Μεγάλη Δευτέρα 27 Μαρτίου 1917, ο Βούλγαρος κομιτατζής Πανίτσας, άρπαξε τα περισσότερα κειμήλια και τα μετέφερε στη Βουλγαρία, όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Σόφιας. 

Τον Ιούνιο του ιδίου έτους Βούλγαροι στρατιώτες ανάγκασαν τους μοναχούς να εγκαταλείψουν το Μοναστήρι. 

Το 1923 ο Διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Γεώργιος Σωτηρίου μετέβη στη Σόφια, για να ζητήσει την επιστροφή των κλαπέντων αντικειμένων (907 ιερά λατρευτικά αντικείμενα, 430 χειρόγραφους κώδικες, 467 αρχέτυπα, κ.ά.), αλλά επεστράφησαν μόνον 7.

Η κάρα του Αγίου Διονυσίου Α΄, όπως εκτίθεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας

.1. Η κάρα του Αγίου Διονυσίου Α΄, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Ο Διονύσιος Α΄, ο επονομαζόμενος Σοφός, διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1467-1471 και 1488-1490.

«…πῶς τοῖς ὀθονίοις καί τῷ σουδαρίῳ, τήν Ἀνάστασιν ἐτεκμήραντο…»

Αύριο Κυριακή, πρώτα ο Θεός, και το Ζ’ Εωθινό Δοξαστικό ψάλλεται στο Δόξα των Αίνων.
Περιέχει μια φράση η οποία μου προκαλεί πάντα την ίδια συγκίνηση.
Όσες φορές και να το έχω ψάλλει, σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο τα μάτια πάντα λίγο βαραίνουν.
Εδώ.. σε αυτό…
«…πῶς τοῖς ὀθονίοις καί τῷ σουδαρίῳ, τήν Ἀνάστασιν ἐτεκμήραντο…»
Πόσο συγκλονιστικό…!!!
Τα σάβανα και το σουδάριο αποτελούν τεκμήριο και εγγύηση της Αναστάσεως του Χριστού!Ναι.. αυτά τα άψυχα υφάσματα!

Η λεπτομέρεια αυτή είναι το πιο κομβικό και συγκλονιστικό σημείο του ύμνου (και του Ευαγγελίου του Ιωάννου), καθώς εξηγεί τον λόγο που οι Μαθητές πίστεψαν στην Ανάσταση πριν ακόμα δουν τον ανεστημένο Χριστό.

Αν κάποιος είχε κλέψει το σώμα (όπως φοβόταν η Μαρία η Μαγδαληνή), θα το έπαιρνε βιαστικά μαζί με τα σάβανα, ή θα τα πετούσε άτακτα στο πάτωμα. Αυτό όμως που αντίκρισαν ο Πέτρος και ο Ιωάννης μπαίνοντας στο μνημείο ήταν τελείως διαφορετικό και απέκλειε την τυμβωρυχία:

Κυριακή Β’ Λουκά-Ιλαρόν γάρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός»

«Ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός» (Β’ Κορ. 9,7)
«Καθένας ας δώσει καθώς έχει προτιμήσει στην καρδιά του, όχι από λύπη ή από ανάγκη. Γιατί τον ιλαρό δότη αγαπά ο Θεός».

   Συχνά βρισκόμαστε μπροστά σε καταστάσεις, στις οποίες οι άλλοι δείχνουν ότι χρειάζονται τη βοήθειά μας. Στους οικείους μας η προσφορά μοιάζει αυτονόητη. Μας ενώνουν δεσμοί αγάπης. Στους ξένους όμως πάντα υπάρχει ένας λογισμός. Να δώσω, να βοηθήσω ή όχι; Ιδίως στους καιρούς μας, οπότε έχει πλεονάσει και η οκνηρία, μαζί με την κατ’ επάγγελμα ζητιανιά, ο προβληματισμός αυξάνει. Τα κίνητρα των ανθρώπων που δείχνουν ότι έχουν ανάγκη συχνά είναι αμφίβολης αξίας. Και η ανάγκη δεν είναι πάντοτε χρηματική. Μπορεί να είναι να τους ακούσεις, γιατί δείχνουν ότι δεν μπορούνε μόνοι τους ή είναι σε αδιέξοδο. Είναι να τους βοηθήσεις με μια συμβουλή ή μια στήριξη, γιατί είναι εγκαταλελειμμένοι. Να αναλάβεις γι’ αυτούς μια εργασία που δεν έχουν διάθεση να την κάνουν. Να τους υπερασπιστεί, για να μη λερώσουν τα χέρια τους. Οι γονείς να συμμαζέψουν το δωμάτιο του παιδιού τους, να του εκπληρώσουν κάθε επιθυμία που τη βαφτίζει ανάγκη και λειτουργεί χειριστικά έναντί τους, να μην το αφήσουν να κουραστεί, «διότι είναι παιδί». Αυτές οι καταστάσεις και στιγμές μάς καλούν να δούμε τι έχουμε να δώσουμε μέσα από την καρδιά μας.

Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, θέτει μία προϋπόθεση για να ξεκινήσουν οι ανθρώπινες σχέσεις: την προαίρεση της ανθρώπινης καρδιάς. 

Ποιο επιλέγει ο άνθρωπος να είναι το κίνητρό του στη συνάντηση και στη συνύπαρξη. Είναι η λύπη, είναι η ανάγκη, είναι η χαρά;

''Σκάσε εσύ..''.Η ευλογία της παιδικότητας

Στον πατέρα Πατάπιο ισχύει απολύτως το Ευαγγελικό χωρίο που λεει ῞᾽Εάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Ουρανῶν».

Τον πρωτογνωρισα πριν 35 περίπου χρόνια ὂταν "οδηγώντας από Θεσσαλονίκη προς Αλεξανδρούπολη σταματησαμε μαζί με την οἰκογενεια μου για Ἐκκλησιασμό στον Περιστερώνα . Παρουσίαζε τον διαδοχο του στην ενορία και έλεγε στον κόσμο διάφορα κολακευτικά γιαυτόν .Κάποια στιγμή , ο νέος ἱερέας προβαλε το προσωπο του ἀπό την Ωραία Πύλη και εἶπε Ὕπερβολές πάτερ!!
῞Ἡ ἀπάντηση τοῦ π. Παταπίου ἦταν κεραυνοβόλα «Σκασμός εσύ!»

Ὀλοι μας , περιλαμβανομένου φυσικά και του νεοφερμένου ἱερέα ,ξεσπάσαμε σε ἓνα αξέχαστο ἱλαρότατο γέλιο αγάπης και χαρᾶς. Το «σκασμός εσύ», που ήταν η απάντηση του π..Παταπίου ,στην αμφισβήτηση των επαίνων από τον νεοφερμένον τους ενθουσίασε όλους και ένα μειδίαμα χαράς επλανατο στην Εκκλησία μέχρι το μοίρασμα του αντίδωρου

Πέρασαν χρόνια και ξανασυναντήθηκα μαζί του ῞ὃλως τυχαίως ῞ στην ἀκολουθια τοῦ Ευχελαίου , στο σπίτι ενός φίλου. Με θυμηθηκε και εκεἶνος και από τοτε ἒχουμε γίνει πολύ καλοί φίλοι ..

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ-Αν ο άνθρωπος δεν ενισχυθεί από την αγία χάρη Του, πάντοτε θα πελαγοδρομεί στην αντίφαση μεταξύ ίσως καλών λόγων και δαιμονικού τρόπου ζωής.

«Εἶπεν ὁ Κύριος˙ Καθώς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καί ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως… Πλήν ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν»
(Λουκ. 6, 31.35)

 ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΜΙΛΙΑΣ του Κυρίου Ιησού (Ματθ. 5-7) αποτελεί το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής Β΄ Λουκά, η οποία κατά τον ευαγγελιστή Λουκά έγινε επί τόπου πεδινού. Μάλλον πρόκειται, όπως σημειώνουν πολλοί από τους ερμηνευτές της Καινής Διαθήκης, περί δύο ομιλιών που έκανε ο Κύριος, δηλαδή την ίδια ομιλία που έκανε αρχικά σε πιο εκτεταμένη μορφή πάνω σε βουνό, την ίδια πιο περιληπτικά έκανε για δεύτερη φορά επί τόπου πεδινού, και αυτήν κατέγραψε ο Λουκάς. Η πρώτη φράση του αναγνώσματος μάλιστα «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» χαρακτηρίστηκε ως «ο χρυσός κανόνας της χριστιανικής ηθικής», που σημαίνει ότι με αυτόν ρυθμίζονται έτσι οι ανθρώπινες σχέσεις, ώστε να μπορεί να φανερώνεται ο Θεός στη ζωή τους.

 1. ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΤΑΡΧΑΣ βεβαίως να θυμίσουμε ότι ο κανόνας αυτός στην αρνητική του διατύπωση ήταν κάτι που πρότεινε η Παλαιά Διαθήκη, απαντώμενος για πρώτη φορά στο βιβλίο του Τωβίτ με τη φράση «ο συ μισείς, μηδενί ποιήσης», αυτό που εσύ μισείς, μην το κάνεις σε κανέναν άλλον. Εννοιολογικά και μορφολογικά συναντάμε τον αρνητικό κανόνα αυτό και έξω από την ιουδαιοχριστιανική αποκάλυψη, σε διαφόρους φιλοσόφους και σε άλλες θρησκείες, όπως για παράδειγμα στον Κλεόβουλο τον Ρόδιο ή και τον Κομφούκιο. Πρόκειται λοιπόν για έναν κανόνα που ρυθμίζει θετικά τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων και που βασίζεται στα καλά στοιχεία που υπάρχουν παγκόσμια και πανθρησκειακά στην ανθρώπινη ύπαρξη. Μην ξεχνάμε ότι η πτώση στην αμαρτία δεν επέφερε την καταστροφή του ανθρώπου, αλλά τη ζόφωση της εικόνας του Θεού μέσα του, όπως βεβαίως ο Λόγος του Θεού, άσαρκος μέχρι την ενανθρώπησή Του, φώτιζε τον άνθρωπο (π.χ. με τον σπερματικό λόγο που είπαν ορισμένοι Πατέρες), με σκοπό τη διαπαιδαγώγησή του προς μελλοντική αποδοχή Εκείνου.

 2. Ο Κύριος δεν αρνείται τον κανόνα αυτό. Αντιθέτως. Τον αποδέχεται και τον επεκτείνει, ανάγοντάς τον όμως σε επίπεδο χαρισματικό, δηλαδή αντανάκλασης στον άνθρωπο του τρόπου υπάρξεως του ίδιου του Θεού. Θέλουμε να πούμε ότι σε πρώτη φάση ο Κύριος διατυπώνει τον ρυθμιστικό αυτόν κανόνα της μεταξύ των ανθρώπων συμπεριφοράς κατά τρόπο θετικό: «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Και θέλει προσοχή. Ο Κύριος δεν λέει «ό,τι σας κάνουν οι άλλοι, αυτό να κάνετε κι εσείς σ’ αυτούς», διότι τούτο ίσχυε ως ο πυρήνας της ιουδαϊκής ηθικής, με το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Μπορεί για την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης να ήταν κανόνας υπέρβασης της άκρατης εκδίκησης, περιορίζοντάς την στην ίση ανταπόδοση, για την εποχή που έφερε όμως ο Ίδιος λειτουργούσε ως αμαρτία.

Ανάμεσα σε δύο «καθώς» χωρά ολόκληρη η απόσταση από την ανθρώπινη ευπρέπεια μέχρι τη θέωση(Kυριακή Β' Λουκά)

 Ανάμεσα σε δύο «καθώς» χωρά ολόκληρη η απόσταση από την ανθρώπινη ευπρέπεια μέχρι τη θέωση: «καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν» στην αρχή, «καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί» στο τέλος της ευαγγελικής περικοπής της Κυριάκης.

Μέσα σε έξι στίχους αλλάζει το μέτρο με το οποίο καλείται ο άνθρωπος να μετρήσει την ύπαρξή του. Αφετηρία είναι αυτό που εύλογα απαιτώ από τον άλλον, πέρας ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός σχετίζεται ακόμη με τον αχάριστο και τον πονηρό.
Αν αυτό ληφθεί στα σοβαρά, η χριστιανική ζωή παύει να είναι βελτιωμένη εκδοχή της ανθρώπινης ηθικής και γίνεται το αδιανόητο εγχείρημα να χωρέσει μέσα στην πεπερασμένη ανθρώπινη ελευθερία ο τρόπος του Θεού.

 Το πρώτο «καθώς» θεμελιώνει μια στοιχειώδη δικαιοσύνη που ο Χριστός ούτε περιφρονεί ούτε καταργεί. Αναγνώρισε στον άλλον ό,τι απαιτείς για τον εαυτό σου, μην επιφυλάσσεις στην ξένη ζωή μέτρο αυστηρότερο από εκείνο που επιθυμείς για τη δική σου. Αμέσως όμως η περικοπή προχωρεί σε έδαφος πολύ λιγότερο ασφαλές.

 «Καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοί» αγαπούν, ευεργετούν, δανείζουν, δημιουργούν δεσμούς αφοσίωσης και μπορούν να διαθέτουν αξιοθαύμαστη ανθρώπινη γενναιοδωρία.
Ο Χριστός δεν μονοπωλεί την αγάπη για τους πιστούς Του.
Το ερώτημά Του είναι πολύ οξύτερο:
τι απομένει από την αγάπη όταν ο άλλος παύσει να της επιστρέφει τον λόγο για τον οποίο τον αγαπήσαμε;
Τρεις φορές ακούγεται τότε το «ποία ὑμῖν χάρις ἐστί;», σαν τριπλή αφαίρεση των μηχανισμών με τους οποίους εξασφαλίζουμε ότι τίποτε δεν θα δοθεί πραγματικά δωρεάν. Αγαπώ εκείνον που με αγαπά, ευεργετώ εκείνον που αναγνωρίζει την ευεργεσία, δανείζω εκεί όπου η επιστροφή αφήνει άθικτη την ισορροπία του κόσμου.
Η χάρις δεν καταδικάζει αυτή την αμοιβαιότητα, αλλά εισάγει μέσα της κάτι που δεν λογαριάζεται, δεν συμψηφίζεται και δεν επιστρέφεται υποχρεωτικά.
Γι’ αυτό και η χάρις είναι τόσο δύσκολη. Αφαιρεί από την αγαθότητά μου ακόμη και την τελευταία ιδιοκτησία της, το δικαίωμα να απαιτώ από εκείνον που αγάπησα να αποδείξει ότι άξιζε την αγάπη μου.

Μόνο το ‘‘ζων ύδωρ’’ δύναται να μας ξεδιψάσει πνευματικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ προσφέρων ύδωρ πηγή

[...]Ποιο είναι το ‘‘ζων ύδωρ’’; Μα, η ζωοποιός Χάρις του Θεού, αυτή δια της οποίας, όπως γράφει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, η ξηρή και άγονη από αρετές ανθρωπότητα ‘‘περιανθίζεται πολυτρόποις ἀγαθῶν ἰδέαις.’’ 

 Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος είναι εκείνη που εργάζεται συνεχώς κι οδηγεί την ψυχή του ανθρώπου προς το αγαθό. Της δίνει την ώθηση προς τα άνω. 

Ήδη ο προφήτης Ησαΐας, όταν λέγει: «Ἀντλήσατε ὕδωρ μετ’ εὐφροσύνης ἐκ τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου»(Ησ. 12,3),εννοεί την Θεία Χάρη. Είναι η Χάρις του Θεού που φανερώθηκε στον κόσμο με τον ερχομό επί της γης του Θεανθρώπου και συνεχίζει έως τα έσχατα να επιδαψιλεύει όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. 

 Η Χάρις του Θεού είναι εκείνη που μας αναγεννά, μας καλλιεργεί εν Χριστώ και μας προετοιμάζει για την αιωνιότητα. Είναι εκείνη που κάθε αμαρτάνοντα τον οδηγεί στο λιμάνι της σωτηρίας. Τρανταχτό παράδειγμα η γυναίκα-Σαμαρείτιδα, η οποία όχι μόνο έγινε κοινωνός της Θείας Χάριτος, αλλά ακολούθησε τον δρόμο του Χριστού, λαμβάνοντας το όνομα Φωτεινή και χύνοντας το ίδιο της το αίμα υπέρ του Πρωτομάρτυρος Κυρίου (26 Φεβρουαρίου).

Στην Παναγία~Γερόντισσα Γαλακτία

Στην Παναγία

 
Ώ πλατυτέρα ουρανών, της γης η ανωτέρα, βασίλισσα των ουρανών, μετά Θεόν Δευτέρα και του γλυκύτατου Ιησού η πάναγνος μητέρα, ρίξε μια στοργική ματιά στον κόσμο όπου ζούμε, να δεις γλυκιά Παρθένα μου, όλοι το τί τραβούμε.
Επροτιμήσαν την φθορά τα πλάσματα του γιου σου και φεύγουν απ’ την λύτρωση τ’ άχραντου τοκετού σου.
Εγέμισαν οι φυλακές και τα νοσοκομεία, η πείνα και η στέρηση και η παρανομία.
Αυτά κυριαρχούν στην γη και η σαρκολατρία, και εταυτιστήκαν οι πολλοί με την ακολασία.
Από τον δρόμο του Χριστού οι πιο πολλοί έχουν φύγει, και απαρνηθήκαν τ’ άπλετο το φως που μας φωτίζει.
Σ’ όλη την γη απλώθηκε πυκνό βαθύ σκοτάδι και μεσ’ σ’ αυτήν την σκοτεινιά κάθε ψυχή στενάζει.
Παρακαλώ σε, Δέσποινα, μη μας εγκαταταλείψεις και στην ουράνια χαρά να μας δρομολογήσεις.
04/11/2013

Από το βιβλίο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

΄΄Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα

Εκδόσεις Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας)

πηγή

... ευλόγησε την κοιλιάν και ανέφερε τα ονόματα Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος...

Ο πατέρας μου Μηνάς Κεφαλάς ήταν γιος του Ανδρέα και της Μαριάννας το γένος Κατσαΐτη και εγεννήθη στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Ο Παπά-Μπασιάς ήταν στενός φίλος της οικογένειας την οποία επισκεπτόταν συχνά.

Η νοννά μας -μάμμη μας- είχε αποκτήσει δύο θυγατέρες και η επιθυμία της ήταν να αποκτήσει και αγόρια. Όταν σε κάποια επίσκεψη ο Παπά-Μπασιάς πληροφορήθηκε ότι περίμενε παιδί της ευλόγησε την κοιλιάν και ανέφερε τα ονόματα Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος.

Η Μ. Κεφαλά απέκτησε αγόρι το οποίο το βάπτισε Γεράσιμο. Μετά όμως από λίγο το παιδί της πέθανε. Ο Παπά-Μπασιάς την επισκέφτηκε και πάλιν, την είδε περίλυπο και της είπε ότι είχε παρακούσει στα λόγια του.

Την παρηγόρησε όμως και τις είπε ότι θα γεννήσει και πάλιν αγόρι και της ευλόγησε την κοιλιάν επαναλαμβάνων τα ονόματα: Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ

  Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τον Χριστιανισμό. Μερικοί όμως τον έχουν καταλάβει. Κατάλαβαν ότι το πιό σημαντικό πράγμα είναι να αναγκάζουμε τον εαυτό μας και να εκτελούμε τις Εντολές του Χριστού, να ΜΕΤΑΝΟΟΥΜΕ για τα ελαττώματά μας και τις παραβάσεις των Εντολών, να ΜΕΤΑΝΟΟΥΜΕ παντοτινά, να θεωρούμε τον εαυτό μας ακατάλληλο για την Βασιλεία του Θεού, να ικετεύουμε τον Κύριο να μας δώσει την Χάρη Του όπως στον Τελώνη. 

 Αυτή είναι η εντολή μου, εντολή ανθρώπου που σε λίγο θα πεθάνει. Να ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, να θεωρείτε τον εαυτό σας σαν τον Τελώνη, αμαρτωλό, να ικετεύετε τον Κύριο για να σας δώσει την Χάρη και να σπλαγχνίζεσθε ο ένας τον άλλον.

Στάρετς Νίκων Βορομπιώφ(1894 - 7 Σεπτεμβρίου 1963

πηγή

Η αποτυχία της μαγείας έγινε η αφορμή για τη μεταστροφή και τον αγιασμό του.

Η ιστορία του Αγλαΐδα, της Ιουστίνης και του Κυπριανού φέρνει στο φως μια διαχρονική αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο παρόμοιες αλλά εντελώς διαφορετικές εμπειρίες: τον εγωκεντρικό ανθρώπινο έρωτα και τον θείο έρωτα.

Ο Αγλαΐδας, ένας ειδωλολάτρης άρχοντας, ερωτεύτηκε τρελά την πανέμορφη Ιουστίνη. Η νεαρή γυναίκα αρνήθηκε πεισματικά να ενδώσει στις επιθυμίες του, κι εκείνος, τυφλωμένος από το πάθος, κατέφυγε στον ονομαστό μάγο Κυπριανό, ζητώντας του να κάμψει τη θέλησή της.

Ο Κυπριανός δέχτηκε και επιστράτευσε δαίμονες για να την πλανέψουν. Όμως όλες οι σκοτεινές επικλήσεις και τα τεχνάσματα συντρίφθηκαν πάνω στην αταλάντευτη πίστη της Ιουστίνης, η οποία αμυνόταν μόνο με την προσευχή, τη νηστεία και το σημείο του Σταυρού.

Βλέποντας την απόλυτη αποτυχία της τέχνης του, ο Κυπριανός συγκλονίστηκε. Συνειδητοποίησε την αδυναμία του κακού απέναντι στην παντοδυναμία του Θεού, απαρνήθηκε τη μαγεία, έκαψε δημόσια τα μαγικά του βιβλία, μετανόησε και βαπτίστηκε Χριστιανός.

Έφυγε ένας από τους αφανείς αγίους γέροντες της Αγίας Γης των Ιεροσολύμων

Πριν μερικές ώρες μάθαμε για την αναχώρηση για την Άνω Ιερουσαλήμ του πατρός Ιουστίνου .
Θλίψη και γιά τον αείμνηστο Γέροντά μας που έδωσε τη ψυχή του ολόκληρη στην υπηρεσία του Θεού .
Αναμνήσεις πολλές από την αβραμιαία φιλοξενία του και την αγάπη που έδινε στους προσκυνητές και στους πονεμένους Άραβες που κάθε μέρα του ζητούσαν κάτι να φάνε .

Ερχόταν στην Αθήνα και χτυπούσε πόρτες για να μαζέψει πετραδάκι - πετραδάκι , δραχμή - δραχμή από τους πιστούς ανθρώπους για να φτιάξει το σπίτι της Αγίας Φωτεινής όταν δεν υπήρχε ούτε τούβλο .
Γεμάτο το σώμα του από τις μαχαιριές ,αλλά του έδιναν δύναμη οι Άγιοι που τους έβλεπε τις νύχτες να του έλεγαν,είμαστε δίπλα σου και σε προστατεύουμε,μή φοβάσαι !

Κουβαλούσε τσουβάλια με αλεύρι τόνους απο τη Κύπρο και τάιζε τους Μουσουλμάνους της περιοχής με τον πόλεμο, το έμαθε ο Αραφάτ και του έδωσε την άδεια για να χτίσει τον μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής .
Ένας από τους αφανείς αγίους γέροντες της Αγίας Γης των Ιεροσολύμων που θα αποτελούν ένα θεμελιώδες κομμάτι της Ορθόδοξης ασκητικής παράδοσης, που εκτείνεται από την εποχή των πρώτων αναχωρητών της ερήμου της Ιουδαίας μέχρι και τους σύγχρονους πνευματικούς ακρίτες της.

Ο γερο Παΐσιος και ο μοναχός πού εἶχε παρασυρθῆ ἀπό τό πάθος τοῦ ποτου

Ο γέρο Παϊσιος εναν ταλαιπωρημένο μοναχό ποὺ εἶχε παρασυρθῆ ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ ποτου, τὸν καλοῦσε νὰ τοῦ κόψη ξύλα καὶ τοῦ φερόταν μὲ πολλὴ ἀγάπη, ἐπειδὴ ἦταν ἀδικημένος, δὲν εἶχε βοηθηθῆ. 

Κάποτε ἕνας δημοσιογράφος πῆρε ἀπὸ αὐτὸν τὸν μοναχὸ συνέντευξη.
- Ἔχει ἁγίους ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὄρος; τὸν ρώτησε. 

Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἅγιος, ἀπάντησε ἐκεῖνος, ἀλλὰ γνωρίζω ἕναν ἅγιο, τὸν Γερο-Παΐσιο.

Γιατί εἶναι ἅγιος; Ἔκανε κανένα θαῦμα; ρώτησε ὁ δημοσιογράφος.
– Θαῦμα δὲν εἶδα, ἀπάντησε ὁ μοναχός, οὔτε ξέρω ἂν κάνη νηστείες, ἀγρυπνίες, προσευχές. Ἀλλὰ ξέρω κάτι. Ἐγώ, ὅπως βλέπετε, πίνω, μεθάω, καὶ οἱ Πατέρες δὲν μὲ θέλουν. Ὅμως ὁ Γερο-Παΐσιος μὲ καλεῖ κάθε χρόνο να τοῦ κόψω τὰ ξύλα. Κι ἐνῶ ὑπάρχουν ἄλλοι, καλοὶ καὶ ἐνάρετοι, ποὺ ἔχουν καὶ μηχανή, αὐτὸς καλεῖ ἐμένα, ἐπειδὴ δὲν ἔχω ἄλλον τρόπο να βγάλω το ψωμί μου. Πάω ἐκεῖ καὶ μοῦ λέει: "Πόσα θέλεις;".

Ο Άγιος Τσάρος Νικόλαος στην Λαύρα της Αγίας Τριάδος(Σεργκέεβ Πόσαντ)1896

Emperor Nicholas II at the Holy Trinity Lavra of St. Sergius. Sergiev Posad, situated about 70 km (43 mi) to the northeast from Moscow,1896

πηγή

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί ανοίγουν οι θρόνοι και μας καταπίνουν.

παπα-Κώστας

  Οι τραγουδιστές είναι ιεραπόστολοι και οι εφοπλιστές και λοιποί επιχειρηματίες είναι αγαθοποιοί. 

Οι υπουργοί κι οι βουλευτές άγγελοι επί της γης. 

Υψηλόβαθμοι κληρικοί ντύνονται με ταπετσαρίες για καναπέδες και φοράνε πιο φανταχτερά κοσμήματα κι από παλιές ντίβες του Χόλιγουντ αλλά ενοχλούνται από το ντύσιμο των νέων. 

Το γαϊδουράκι του Χριστού ήταν η Μερσεντές της εποχής και το ένδυμα του Ιωάννη του Προδρόμου, καμηλό. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας ήταν υπερβολικοί που ήθελαν να ζήσουν την ιδανική Εκκλησία. Ουτοπιστές σαν να λέμε (έχουν ειπωθεί αυτά από κληρικούς).

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί ανοίγουν οι θρόνοι και μας καταπίνουν. Η γη ολόκληρη θα ανοίξει όπως το πάμε αδέρφια!

«Η αγιότητα δεν γεννιέται μέσα μας από τη διανοητική αναζήτηση...

Γράφει ο ντε Κωσάντ (Jean-Pierre de Caussade,1675-1751, Γάλλος Ιησουίτης, από το κλασικό έργο του «Abandonment to Divine Providence», σ. 25):

 «Η αγιότητα δεν γεννιέται μέσα μας από τη διανοητική αναζήτηση, αλλά από το θέλημα του Θεού και τη δική μας αποδοχή του. Αν διψάμε, χρειαζόμαστε να πιούμε νερό, όχι να μελετήσουμε βιβλία που εξηγούν τι είναι η δίψα».

 Χρειάζεται άραγε να γνωρίζουμε τη χημεία του νερού για να ξεδιψάσουμε; Όμως δεν μπορούμε να ξεδιψάσουμε αν δεν πιούμε, και δεν μπορούμε να πιούμε αν δεν εμπιστευτούμε. 

 Η πίστη, σε κάθε τομέα της ζωής, προηγείται της κατανόησης.
Το νόημα είναι απλό. Κανείς δεν περιμένει να σπουδάσει χημεία για να πιει νερό όταν διψάει. Η ανάγκη τον οδηγεί κατευθείαν στην πράξη. 

Το ίδιο ισχύει και στην πνευματική ζωή. Η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν χρειάζεται πρώτα πλήρη κατανόηση των τρόπων Του. Έρχεται πρώτα η πίστη, και μέσα από αυτήν ανοίγεται σταδιακά και η κατανόηση. Όποιος περιμένει να καταλάβει πρώτα και μετά να εμπιστευτεί, κινδυνεύει να μείνει για πάντα διψασμένος, με το ποτήρι μπροστά του.

πηγή

Αν ο άνθρωπος ήξερε πόσο τον αγαπά ο Θεός, θα έκλαιγε από χαρά κάθε μέρα.

ΟΣΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΙΤΣΟΥ

 Αν ο άνθρωπος ήξερε πόσο τον αγαπά ο Θεός, θα έκλαιγε από χαρά κάθε μέρα. Αλλά επειδή δεν το ξέρει, δεν κλαίει... Ο Θεός μας καλεί σε Αυτόν κάθε στιγμή. Και αν στραφούμε λίγο με την καρδιά μας προς Αυτόν, έρχεται με όλη Του την αγάπη και μας γεμίζει με τη χάρη Του.

  Η πνευματική ζωή δεν είναι βάρος, αλλά βαθιά χαρά. Μόνο η αμαρτία καταπιέζει τον άνθρωπο, τον κάνει ανήσυχο και φορτωμένο. Όποιος φεύγει από την αμαρτία και ανοίγει την καρδιά του στον Χριστό, νιώθει αληθινή ελευθερία και ουράνια γαλήνη.