Άγιος Τύχων ο Αγιορείτης
.jpg)
Έτσι γίνεται και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος: όσο πιο πολλά δίνεις στον Θεό από την καρδιά σου – με πίστη, ταπείνωση, μετάνοια, προσευχή και αγάπη – τόσο πιο πολλά λαμβάνεις από τη χάρη Του».
Κυριακή 2 Αυγούστου 2026
«Γιατί όλοι οι χριστιανοί δεν έχουν την ίδια Χάρη από το Άγιο Πνεύμα;»
Ἡ ἀνθρώπινη φύσις τῶν ἱερέων μας μᾶς δίνει ἐνίοτε τήν ἀφορμή νά σκανδαλισθοῦμε...
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτοί μέ τήν ἀπρόσεκτη ζωή τους, δέν βοηθοῦν τόν λαό νά πιστεύη στόν Χριστό ἀκράδαντα μέ ἀποτέλεσμα νά ἀγριεύουν τά πρόβατα ἐναντίον τοῦ ποιμένος τους καί νά χαίρωνται οἱ λύκοι.
Ἐνισχύεται τό πνευματικό σκοτάδι καί ἔρχεται ἡ πεῖνα, ὄχι ἀπό ἔλλειψη ψωμιοῦ, ἀλλά ἀπό τήν ἔλλειψη λόγου Θεοῦ καί οὐρανίου ἄρτου. Τό ἁλάτι τῆς γῆς θά καταπατηθῆ ἀπό τούς ἀνθρώπους καί θά ἔλθη καιρός πού κατά τόν προφήτη Ἡσαΐα «ἔσται ὁ λαός ὡς ὁ ἱερεύς...»(24,2). Ἀλλά ἀπ᾿ ὅλη αὐτή τήν κακή κατάσταση θά ἀντιληφθῆ καί ὁ λαός ὅτι κάθε πτῶση ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό τούς γονεῖς καί τήν οἰκογένεια.
ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ
Σάββατο 1 Αυγούστου 2026
Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν όσοι αγωνίζονται εναντίον του κακού
Στην Εκκλησία κανένας δεν κάνει τιμή εκτός απʼεκείνον ο οποίος εξεγείρεται εναντίον του κακού. Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν οι μέγιστοι επαναστάτες εναντίον του κακού, οι οποίοι και τη θεμελίωσαν, και εκείνοι οι οποίοι μέσω των αιώνων κράτησαν τη λάμψη της.
Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν και στο μέλλον μόνο εκείνοι οι οποίοι θα ζεσταίνουν την χριστιανική επανάσταση στις ανθρώπινες ψυχές.
Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν οι γονείς που θα συνηθίσουν τα παιδιά τους πάντα να εξεγείρονται ενάντια στο κακό, και οι δάσκαλοι που θα κάνουν τους μαθητές τους χριστιανούς επαναστάτες, και όλοι εμείς που θα αναζωπυρώσουμε την πλέον ευγενική επανάσταση στις νεκρές καρδιές και τις κοιμισμένες ψυχές των αδερφών μας και ο ένας του άλλου.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,
Αργά βαδίζει ο Χριστός,“Εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική”, εκδ.Εν πλω, σελ.54,55
ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ
Ἔχοντας ἀφήσει τοὺς μαθητές Του μόνους γιὰ πολύ, -τὸ κάνει αὐτὸ ὁ Χριστὸς- ἔρχεται (νυχτοπερπατώντας) πάνω στὰ νερὰ καί, ἀμέσως ὁ Πέτρος ἐκδηλώνει τὴν τρέλα τῆς πίστης του: Νὰ περπατήσω κι ἐγὼ πάνω στὰ νερά. Ἔλα! τοῦ λέει ὁ Χριστός. Καὶ ἀμέσως ὁ Πέτρος κάνει τὸ ἄλμα τῆς πίστης. Ἄλμα στὸ κενό. Τρέλα! Αὐτὸ εἶναι ἡ πίστη. Οὔτε δικαιώνεται οὔτε λογικὰ ἀποδεικνύεται. Πέσε στὸ κενὸ γιὰ νὰ ὑπάρχει λόγος νὰ σὲ βαστήξει στὰ χέρια Του ὁ Θεός.
Ὁ Πέτρος δὲ ζητάει θαῦμα νὰ δεῖ ἢ καὶ νὰ μετάσχει ὁ ἴδιος σὲ θαῦμα. Θέλει νὰ πάει στὸ Χριστό. Δὲν ζητᾶμε θαύματα, ἀλλὰ ζητᾶμε τὸν Ἴδιο τὸ Χριστό. Ζητώντας τὸ πρόσωπό Του μπορεῖ νὰ γίνει καὶ θαῦμα, ἀλλὰ καὶ μόνο ποὺ ζητάει κανεὶς ἐγκάρδια τὸ Χριστό, τὰ πάντα γύρω του καὶ μέσα του γίνονται θαῦμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.
Πότε ἄρχισε νὰ βυθίζεται; Ὅταν σκέφτηκε τὸν ἑαυτό του καὶ μίλησε μὲ τὸ λογισμό του ποὺ τοῦ εἶπε "πνίγεσαι". Γιατὶ ὅταν παίρνουμε στὰ σοβαρὰ τὸν ἑαυτό μας ἔτσι μᾶς λέει καὶ "χανόμαστε".
Πάλι ἀπευθύνεται στὸν Κύριο κι Ἐκεῖνος δὲν ἐπιτιμάει τὴ θάλασσα καὶ τὸν ἄνεμο γιὰ νὰ κάνει θαῦμα, ἀλλὰ τὸν πιάνει π ρ ο σ ω π ι κ ῶ ς ἀπὸ τὸ χέρι, λέγοντάς του ὅτι ἡ ὀλιγοπιστία του τὸν ἔκαμε νὰ δειλιάσει.Ἑνωμένος μὲ τὸ Χριστό, ξεπερνάει τὸν κίνδυνο.
Μόνο ζητώντας Ἐκεῖνον, καὶ ὄχι τὶς χάρες Του καὶ τὰ θαύματά Του, ζοῦμε τὸ θαῦμα τῆς πίστης, ποὺ εἶναι σ χ έ σ η μ' Ἐκεῖνον ὑπαρξιακὴ καὶ ὁλοσώματη, διὰ τῆς ὁποίας ξεπερνᾶμε πολλῶν εἰδῶν ἀνέμους καὶ κύματα.
Κανένας δεν είναι έτοιμος για όσα έρχονται! Θα συγκλονισθούν τα έθνη
Όμως εδώ ο Άγιος Παΐσιος μιλάει για κάτι ακατανόητο για τους πολλούς, κυρίως για αυτούς που έχουν καθαρά κοσμικές μέριμνες, θα είναι κάτι που ο πόλεμος, η πείνα και η κατοχή του 40 θα μοιάζουν με σχολική εκδρομή. Το ζητούμενο ήταν και θα είναι ένα. Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Γι΄αυτό και ο Άγιος έλεγε ότι "Θα φοβηθούν οι Έλληνες και θα μετανοήσουν". Υπάρχει "πολύ ξύλο" μέχρι να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση.
Ανθρωπίνως η Ελλάδα δεν έχει καμία ελπίδα. Πές το δημογραφικό, το μπόλια, οι λαθρομετανάστες, ο οικονομικός μαρασμός. Όλα δείχουν μία Ελλάδα σε 10 χρόνια αγνώριστη, έτοιμη προς εξαφάνιση.
Και πάλι ο Άγιος Παΐσιος έδινε την ελπίδα: "«Κι αν μου πούν ότι δεν υπάρχει κανείς Έλληνας, εγώ δεν ανησυχώ. Μπορεί ο Θεός να αναστήση έναν Έλληνα. Φθάνει και ένας».
Ακόμη πίστευε: «Και ένας Χριστιανός να μείνη μόνο, ο Χριστός θα κάνει το σχέδιό Του». Όταν άλλοι μιλούσαν για δυσάρεστες μελλοντικές εξελίξεις στο Έθνος και έσπερναν τον φόβο, ο Γέροντας μετέδιδε αισιοδοξία και ελπίδα˙ μιλούσε για αναστημένη Ελλάδα και για ανάκτηση της Αγια-Σοφιάς. «Υπάρχει και Θεός˙ τον Θεό που τον έχεις βάλει;», είπε σε κάποιον κληρικό που έβλεπε το μέλλον της Πατρίδος ζοφερό. Έλεγε: "Αν δεν είχα εμπιστοσύνη στον Θεό, δεν ξέρω τι θα γινόμουν. Ο άνθρωπος να ενεργή μέχρις ενός σημείου. Μετά ο Θεός. Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη"
*** Η εικόνα είναι εμπνευσμένη από τα προφητικά λόγια του Αγίου Παϊσίου: "Βλέπεις σὲ ὅλα τὰ κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ὁ καημένος ὁ κόσμος –ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι Του! – βράζει σάν τὴν χύτρα ταχύτητος. Καὶ οἱ μεγάλοι πώς τὰ φέρνουν! Μαγειρεύουν-μαγειρεύουν, τὰ ρίχνουν ὅλα στὴν χύτρα ταχύτητος καὶ σφυρίζει τώρα ἡ χύτρα! Θὰ πεταχθῆ σὲ λίγο ἡ βαλβίδα! Ο κόσμος μοιάζει σήμερα, σαν μια κοχλάζουσα χύτρα ταχύτητος, με πολλές βαλβίδες ! Θα σκάσει εδώ, θα σκάσει εκεί . Προσεύχεσθε μη γίνει μ΄εμάς η αρχή"
Παρασκευή 31 Ιουλίου 2026
Κέρασμα στα φρικαλέα Καρούλια
Έτρεξε να μας κεράσει λουκούμι, δροσερό νεράκι και ρακί.
Ήθελε να μας φτιάξει και καφέ και φάνηκε προς στιγμήν σαν να λυπήθηκε λιγάκι
που αρνηθήκαμε όλοι ο ενας μετά τον άλλον σαν συνεννοημένοι…-κι εμείς!…
πώς μπορέσαμε να είμαστε τόσο άκαμπτα ευγενικοί…
Θυμήθηκε όμως αίφνης τα νόστιμα παξιμαδάκια με χαρούπι-πώς τα είχε ξεχάσει!!-
και έσπευσε να μας τα φέρει εμφανώς ενθουσιασμένος και περιχαρής.
Ήπιε κι αυτός λίγο νερό από τον μαστραπά και αναφώνησε εκ βαθέων ενα «δόξα τω Θεώ!» αλλιώτικο-πώς να το πω τώρα;-καρουλιώτικο αυθεντικά παιδικό…
και τέλος μονολόγησε αποφθεγματικά:
«Μεγάλο δώρο τελικά να πιστεύεις αληθινά στο Θεό»
«Γέροντα! Πιστεύουμε αλλά ολισθαίνουμε…»αποκρίθηκε με νόημα ένας προσκυνητής από την παρέα.
Ω και τότε…ευγνωμονώ το Θεό για αυτό που είδα…
Η ευθύνη του καθενός για την πνευματική καταστροφή των ψυχών
Γνώριζε καλά, ὅτι ἐὰν ἐξέλθη ἀπὸ ἐσένα φωτιὰ καὶ κατακάψη ἄλλους, τὶς ψυχὲς ποὺ θὰ καοῦν ὁ Θεὸς θὰ τὶς ζητήση ἀπὸ τὰ χέρια σου· καὶ ἐὰν μὲν δὲν βάλλης ἐσὺ τὴν φωτιά, ἀλλὰ συνεργεῖς μὲ ἐκεῖνον ποὺ τὴν ἔρριξε καὶ χαίρεσαι γι' αὐτό, εἶσαι κοινωνὸς τοῦ κακοῦ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως...
«Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά» τοῦ Ὁσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου Λόγος ΝΗ΄.
Ο λόγος αυτός τοῦ Ἁγίου εἶναι ἰδιαίτερα ἐπίκαιρος γιὰ τὴν ἐποχή μας, γιατί δὲν ἀναφέρεται μόνο σὲ ὑλικὴ καταστροφή, ἀλλὰ κυρίως στὴ πνευματικὴ καταστροφὴ τῶν ψυχῶν!!!
Ἡ «φωτιὰ» συμβολίζει κάθε τι ποὺ μπορεῖ νὰ βλάψει τὸν συνάνθρωπο πνευματικά:
τὴ διάδοση αἱρέσεων καὶ πλανῶν,τὴ σκανδαλοποιία = γυμνισμός
τὴ συκοφαντία καὶ τὴν κατάκριση,τὴ διχόνοια,
τὴν παρακίνηση στὴν ἁμαρτία,τὴ διάδοση ψευδῶν ἢ ἀνήθικων ἰδεῶν.
Ἡ «φωτιὰ» συμβολίζει κάθε τι ποὺ μπορεῖ νὰ βλάψει τὸν συνάνθρωπο πνευματικά:
τὴ διάδοση αἱρέσεων καὶ πλανῶν,τὴ σκανδαλοποιία = γυμνισμός
τὴ συκοφαντία καὶ τὴν κατάκριση,τὴ διχόνοια,
τὴν παρακίνηση στὴν ἁμαρτία,τὴ διάδοση ψευδῶν ἢ ἀνήθικων ἰδεῶν.
Δὲν εἶναι ἔνοχος μόνο ἐκεῖνος ποὺ ἀνάβει τὴ φωτιά, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος που:
τὴ στηρίζει,τὴ διαδίδει,τὴν ἐνισχύει,τὴ χειροκροτεῖ, χαίρεται μὲ τὴν ἐξάπλωσή της!!!
“Η ἁγιότητα δέν εἶναι ἁπλά ὀρθότητα ἤ τιμιότητα, γιά τήν ὁποία οἱ ἠθικοί θά ἀνταμειφθοῦν στήν Ουράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ...
Εἶναι ἐκεῖνο τό ὕψος, κατά τό ὁποῖο οἱ ἄνθρωποι εἶναι πλημμυρισμένοι μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία διοχετεύεται ἀπό αὐτούς πρός ὅλους ὅσους τούς συναναστρέφονται.
Ἡ ἁγιότητά τους προέρχεται ἀπό τήν ἄμεση καί συνεχή σκέψη τῆς Δόξας τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ἐπίσης γεμάτοι ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν πλησίον, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τήν ἀγάπη πού ἔχουν στό Θεό καί γι’ αὐτό ἀνταποκρίνονται σε κάθε ἀνθρώπινη ανάγκη.
Καί σέ κάθε ἀνθρώπινο αἴτημα τοῦ πλησίον τους, ἐνεργοῦν σαν μεσολαβητές και πρεσβευτές ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.”
Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς
Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026
Διηγείται ο εγγονός του "Προδρόμου"του ψάλτη του π.Χρυσάνθου της Σπιναλόγκας
Ο παππούς μου Μανούσος Πεδιαδίτης ήταν ο τελευταίος βαρκάρης της Σπιναλόγκας και βοηθός και ψάλτης του, επί 10 συναπτά έτη ιερέα των λεπρών, Ιερομόναχου, Πατέρα Χρύσανθου από τη Σητεία.
Ήταν πραγματικά συγκλονιστικό να τον ακούω να μου διηγείται με βουρκωμένα τα μάτια για την θυσιαστική χωρις όρια Αγάπη που μοίραζε απλόχερα ο αγιασμένος εκείνος άνθρωπος. Ο Πατέρας Χρύσανθος ...
Την έδινε στους ανθρώπους αυτούς, τους μιασμένους από το βακτήριο που ακόμα και η οικογένεια τους τους είχε ξεχάσει και κανεις δεν ήθελε να πλησιάσει για να μην κολλήσει. Εκείνος όμως με απέραντη καλοσύνη, τους μιλούσε με παρηγορητικά πατρικά λόγια, τους αγκάλιαζε, τους χάιδευε...
Ήταν ο πατέρας τους και η μάνα τους μαζί.
Μια φωτεινή ακτίνα στην καταχνιά που σκέπαζε τα πάντα.
Και έτσι λοιπόν τις Κυριακές ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα ήταν ασφυκτικά γεμάτος.
Όλοι ήθελαν να βρίσκονται με τον αγαπημένο τους Ιερέα.
Κι εκείνος, αφού λειτουργούσε γεμάτος συγκίνηση και δάκρυα στα μάτια τους κοινωνούσε όλους με το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας και στη συνέχεια κατέλυε γονατιστός ότι είχε περισσέψει..
Κάθε Κυριακή και Εορτή επι 10 συναπτά έτη...
Έφυγε τελευταίος από το νησί χωρίς να εγκαταλείψει μέχρι τέλους τα παιδιά του , ΥΓΙΕΣΤΑΤΟΣ, αφήνοντας τεράστιο κενό στις καρδιές των πνευματικών του παιδιών που έφευγαν για την Αγία Βάρβαρα Αττικής και δεν θα τον ξαναέβλεπαν...
(Κενό που κάλυψαν οι δύο μεγάλοι Άγιοι Ευμένιος και Νικηφόρος με την θαυμαστή παρουσία τους εκεί)
Ο παπά Λιάς της Αργολίδας
Μια μεγάλη αδυναμία είχε όμως… ένα ελάττωμα που έθλιβε τους γύρω του στο σπίτι! Ιδίως την γυναίκα του και τον μικρό τον γιό! Έβλαπτε την φήμη του Χριστού και της Παναγίας όποτε νευρίαζε! Είχε μάθει από μικρός σε τούτη την δαιμονοκίνητη ασχήμια και εκείνο το βορβορώδες και φριχτό πάθος, τον κυρίευε κάθε λίγο και λιγάκι !
Τον παρακαλούσε ολοένα ο Ηλίας…
Τον παρακαλούσε ολοένα ο Ηλίας…
–Βρε Πατέρα μου, μην βλαστημάς! Σε ικετεύω! Στα πόδια σου πέφτω! Να, αν θες να ξεσπάσεις, βάλτα με μένα, χτύπα με αν θες, μα μην βρίζεις έτσι απαίσια τον γλυκύτατο Χριστό μας, την Παναγία μας… Είναι η Μάνα μας!
–Δεν το θέλω Ηλία μου… δεν το θέλω! έλεγε και έκλαιγε σαν το μωρό παιδί! Δάγκωνε τα χείλη του εκείνο το πρωινό που έβλεπε τον γιό του πλέον ζωσμένο με τα Αγγελικά φτερά… με το οράριο, το στιχάριο τα επιμανίκια!
-Ο Ηλίας μου Παπάς και εγώ να βλαστημάω… μονολογούσε μέσα του!
–Δεν το θέλω Ηλία μου… δεν το θέλω! έλεγε και έκλαιγε σαν το μωρό παιδί! Δάγκωνε τα χείλη του εκείνο το πρωινό που έβλεπε τον γιό του πλέον ζωσμένο με τα Αγγελικά φτερά… με το οράριο, το στιχάριο τα επιμανίκια!
-Ο Ηλίας μου Παπάς και εγώ να βλαστημάω… μονολογούσε μέσα του!
TΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ: ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΠΑΡΕΑ;
.jfif)
Ολοένα και περισσότεροι, ιδίως νέοι, έχουν βρει στην τεχνητή νοημοσύνη μία ασφαλή παρέα. Κάνουν διαλόγους με το ChatGPT, το ρωτάνε, τους απαντά, άλλοτε επιτυχημένα, άλλοτε όχι, αλλά αισθάνονται ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι μία ευκαιρία να μιλήσουν, να βγάλουν από μέσα τους υπαρξιακές και άλλες ανησυχίες, να διαβάσουν τις απαντήσεις που θα ήθελαν να ακούσουν από έναν πραγματικό φίλο, στον οποίο όμως θα έπρεπε να δώσουν κάτι, κυρίως να σταθούνε ενώπιος ενωπίω απέναντί του, να μοιραστούν και τα δικά του συναισθήματα, την αποδοχή ή την απόρριψη, να βελτιώσουν τον εαυτό τους, να υποστηρίξουν αυτό που ονομάζουμε σχέση. Αντίθετα, με την τεχνητή νοημοσύνη δεν έχουν να χάσουν κάτι, όπως συμβαίνει στις σχέσεις, αλλά μόνο να πάρουν. Κι αυτό τους κάνει να νιώθουν εμπιστοσύνη.
Όσοι ανησυχούν για την κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης, θα έπρεπε πρωτίστως να ανησυχούν για την αδυναμία μας να σχετιστούμε μεταξύ μας. Τη φοβικότητά μας απέναντι στον άλλον. Το ότι δεν παλεύουμε με τον χαρακτήρα μας, ώστε να υπερβούμε τις ανασφάλειές μας και να ανοιχτούμε στον συνάνθρωπό μας, με αποτέλεσμα η τεχνητή νοημοσύνη να γίνεται για μας «μια κάποια λύσις» (Κ.Π.Καβάφης). Και η αδυναμία αυτή ξεκινά από το οικογενειακό περιβάλλον. Όταν οι γονείς έχουν αφήσει τα παιδιά στην οθόνη, γιατί δεν θέλουν να προλάβουν να μοιραστούν τη ζωή μαζί τους, γιατί το μεγάλωμα των παιδιών προϋποθέτει κόπο και χρόνο και υπέρβαση του εαυτού, όταν η τεχνολογία αντικαθιστά την κοινωνία των προσώπων, τότε η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται απαραίτητο συστατικό όχι της μόνο ζωής, αλλά της ύπαρξης.
«Η Δεκάφωνος Πνευματοκίνητος Σάλπιγξ»
Συγγραφέας του είναι ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής, ο άμοιρος της κατά κόσμον παιδείας, αλλά «ο ανακαινιστής του Αγίου Όρους» σύμφωνα με την ρήση του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.
Το βιβλίο, χωρισμένο σε δέκα «σαλπίσματα», λειτουργεί ως ένας πρακτικός οδηγός για την θεραπεία της ψυχής έως και την μόνιμη απόκτηση της θείας Χάριτος.
Πρόκειται για μια «θεόγραφη πλάκα» και μια άλλη «Κιβωτό της Διαθήκης» –όπως αναφέρει και ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος στον Πρόλογό του– για τον σύγχρονο άνθρωπο που αναζητά μέσα στο σκοτάδι των καιρών το άκτιστο Φως του Χριστού.
Η έκδοση περιλαμβάνει Εισαγωγή και Σχόλια από τον Καθηγούμενο της Ι.Μ. Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ, καθώς και Ερμηνευτικά Σχόλια από τον Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό.
Με φοβίζει η λέξη «ήρωας».
Όταν την ακούω τρέμω γι΄αυτό που θα ακολουθήσει.
Γιατί κάθε φορά που μια κοινωνία επαναλαμβάνει συνεχώς τη λέξη «ήρωας», αναρωτιέμαι τι προσπαθεί να μη συζητήσει, τι θέλει να κρύψει, τι φοβάται να δει.
Οι ήρωες είναι ιεροί.
Αλλά όταν μια χώρα χρειάζεται κάθε καλοκαίρι νέους ήρωες για να επιβιώσει, τότε ο ηρωισμός παύει να είναι αρετή και γίνεται σύμπτωμα.
Δεν είναι φυσιολογικό να καίγεται η ίδια γη ξανά και ξανά.
Δεν είναι φυσιολογικό να θρηνούμε ξανά και ξανά ανθρώπους.
Δεν είναι φυσιολογικό να χειροκροτούμε τους νεκρούς και να συνηθίζουμε τις αιτίες που τους γεννούν.
Ο πιο επικίνδυνος μηχανισμός μιας κοινωνίας δεν είναι το ψέμα.
Είναι όταν μετατρέπει την τραγωδία σε κανονικότητα.
Όταν η φωτιά γίνεται «το καλοκαίρι μας».
Όταν ο θάνατος γίνεται «το τίμημα της δουλειάς».
Όταν η αποτυχία γίνεται «μοίρα».
Η αμαρτία που ο Χριστός κατήγγειλε περισσότερο από κάθε άλλη
Δεν δίστασε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τελώνες. Δεν απέφυγε τις πόρνες. Δεν απομάκρυνε τους λεπρούς. Δεν απέρριψε τον ληστή πάνω στον Σταυρό. Συγχώρησε τη μοιχαλίδα. Αναζήτησε τον Πέτρο μετά την άρνησή του. Κάλεσε τον Ζακχαίο στο σπίτι του. Έκανε φίλο Του τον Ματθαίο, έναν άνθρωπο που όλοι περιφρονούσαν.
Σε κανέναν από αυτούς δεν είπε: «Δεν σε θέλω.»
Σε όλους είπε: «Έλα.»
Κι όμως, υπάρχει μία κατηγορία ανθρώπων απέναντι στην οποία ο λόγος Του γίνεται εξαιρετικά αυστηρός.
Δεν είναι οι πόρνες. Δεν είναι οι κλέφτες. Δεν είναι οι μοιχοί. Δεν είναι οι τελώνες.
Είναι οι υποκριτές.
Σχεδόν ολόκληρο το 23ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου αποτελεί μια σειρά από φοβερά «Ουαί».
«Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί...»
Το επαναλαμβάνει ξανά και ξανά.Γιατί;
Μήπως η υποκρισία είναι μεγαλύτερη αμαρτία από τη μοιχεία ή τον φόνο;
Όχι ως προς τις εξωτερικές συνέπειες.Αλλά η υποκρισία έχει κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο.Ο αμαρτωλός συνήθως γνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός. Μπορεί να πέσει στα γόνατα και να ζητήσει έλεος.
Ο υποκριτής όμως πιστεύει ότι είναι ήδη δίκαιος.
Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026
Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ Η ΖΕΣΤΗ
.jfif)
Στο συναξάρι της Εκκλησίας υπάρχει στις 29 Ιουλίου η διήγηση του βίου του αγίου μάρτυρος Καλλινίκου του εν Γάγγρα. Ο άγιος κήρυττε τον Χριστό στην Άγκυρα της Γαλατίας στην Μικρά Ασία. Οι ειδωλολάτρες τον κατήγγειλαν στον διοικητή Σακερδώτα, ο οποίος, αφού απέτυχε να τον κάνει να εγκαταλείψει την πίστη στον Χριστό, τον βασάνισε με φρικτούς τρόπους. Στο τέλος, διέταξε να του φορέσουν σιδερένια σανδάλια, με καρφιά και κοφτερές λάμες, και να τον σύρουν πίσω από τα άλογά τους μέχρι τη Γάγγρα της Παφλαγονίας, που απείχε περίπου 120 χλμ.
Ο συναξαριστής επισημαίνει ότι με τη στήριξη της χάριτος του Θεού ο άγιος διέτρεξε παραπάνω από την μισή απόσταση, κάτω από ανυπόφορη ζέστη, προπορευόμενος της συνοδείας του. Όταν έφθασε σε έναν τόπο ονομαζόμενο Μάτρικα, οι στρατιώτες, εξαντλημένοι από τη δίψα και ανίκανοι να συνεχίσουν, έπεσαν στα πόδια του και τον ικέτευσαν να κάνει κάτι. Τότε ο άγιος προσευχήθηκε και από έναν βράχο ανάβλυσε πηγή νερού, η οποία έλαβε το όνομα «πηγή του μάρτυρος Καλλινίκου».
Έφθασαν στον προορισμό τους, κι εκεί οι στρατιώτες δεν ήθελαν να θανατώσουν τον άγιο. Εκείνος όμως τους ενθάρρυνε να στήσουν πυρά, όπως είχε διατάξει ο Σακερδώτας και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου.
28-30 ΙΟΥΛΙΟΥ 1906.ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ.ΠΩΣ ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΞΕΡΙΖΩΣΑΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ…
Μια από τις πιο τραγικές σελίδες στη δραματική ιστορία του Θρακικού Ελληνισμού είναι το Ολοκαύτωμα της Αγχιάλου, από τους Βουλγάρους, μιας ακμάζουσας Ελληνικής πόλης στη Βόρεια Θράκη.Δυστυχώς και αυτό το δραματικό γεγονός, όπως και πολλά άλλα από την νεώτερη ιστορία της Θράκης παραμένει, εν πολλοίς, άγνωστο.
Ας δούμε τα γεγονότα:Το καλοκαίρι του 1906 ξέσπασαν οι ανθελληνικοί διωγμοί στην Ανατολική Ρωμυλία και στα κυριότερα Ελληνικά αστικά κέντρα της Φιλιππουπόλεως, της Στενήμαχου, του Πύργου, της Βάρνας, που κορυφώθηκαν με την καταστροφή της Αγχιάλου.
Η Αγχίαλος, ήταν χτισμένη στο βόρειο εξωτερικό άκρο του κόλπου Πύργου, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου.
Η τοποθεσία ήταν απόκρημνη και οχυρή. Η ίδρυση της πόλης χρονολογείται στο τέλος του 6ου αι. π.Χ. αιώνα από την Απολλωνία (αποικία της Μιλήτου). ...
Η Αγχίαλος κατοικούνταν από 6.000 κυρίως Έλληνες και λιγοστούς Βουλγάρους.
Η ΗΜΙΑΥΤΟΝΟΜΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΥΛΙΑ
-To 1877 ξέσπασε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος που έληξε με την υπογραφή της περίφημης εκείνης συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, τον Μάρτιο του 1878, με την οποία οι Ρώσοι υποχρέωσαν τον νικημένο Σουλτάνο να χαρίσει στο νέο κράτος της Βουλγαρίας τη μισή Θράκη και πάνω από τη μισή Μακεδονία.
-Oι ευρωπαϊκές δυνάμεις, θέλοντας να εμποδίσουν τη Ρωσία να γίνει ρυθμιστής της Βαλκανικής, έσπευσαν το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς στο συνέδριο του Βερολίνου να συμμαζέψουν τη μεγάλη Βουλγαρία του Αγίου Στεφάνου.
Την περιόρισαν σε ένα Πριγκιπάτο ανάμεσα στον Δούναβη και τα βουνά της πλούσιας θρακικής πεδιάδας και ανακήρυξαν ολόκληρη τη βόρεια Θράκη ημιαυτόνομη οθωμανική επαρχία με χριστιανό διοικητή διορισμένο από τον Σουλτάνο.
Έτσι τότε το καλοκαίρι του 1878 δημιουργήθηκε η επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας με πρωτεύουσα τη Φιλιππούπολη.
Σύμφωνα με το Συνέδριο του Βερολίνου (1878) η Ανατολική Ρωμυλία αποκτά την αυτονομία της.
ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ
Το 1885 οι Βούλγαροι με πραξικόπημα κηρύσσουν την ένωση της Ανατολικής Ρωμυλίας με τη Βουλγαρία.
Ο Βούλγαρος ηγεμόνας Αλέξανδρος ανακηρύσσεται «ηγεμών των δύο Βουλγαριών» και φυσικά οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν αντέδρασαν.
Έτσι ξαφνικά μπήκαν σύνορα σε έναν ενιαίο χώρο, οικογένειες αποκόπηκαν, κτηματίες έχασαν τις ιδιοκτησίες τους κι έμποροι τις δουλειές τους.
Τότε άρχισε ο αναγκαστικός εκβουλγαρισμός των Ελλήνων που βρέθηκαν μέσα στο νέο κράτος, οι διώξεις, οι απαγορεύσεις, οι ειδικοί νόμοι, το κλείσιμο των εκκλησιών και των σχολείων.
ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΛΩΝ
Στο διάστημα 1885-1906 ακολουθούν φοβεροί διωγμοί και σφαγές των Ελλήνων, κοινοτικές και ιδιωτικές περιουσίες καταπατήθηκαν και καταστράφηκαν, ενώ παράλληλα αρχίζει η οργανωμένη πολιτική εκβουλγαρισμού του ελληνικού πληθυσμού της Ανατολικής Ρωμυλίας, με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα της Αγχιάλου στις 30 Ιουλίου 1906.
Η τελευταία Λειτουργία στη Σάντα του Πόντου
Η πέτρινη εκκλησία, που είχε χτιστεί από τους παππούδες τους με κόπο και πίστη, κουβαλούσε μέσα της γενιές προσευχών, βαφτίσεων, γάμων και αποχαιρετισμών. Στα ερείπια της πια, τότε ακόμα όρθια, αντήχησαν οι τελευταίες ψαλμωδίες πριν η καρδιά του χωριού σωπάσει.
Ο παπα‑Θεοφάνης δεν ήταν μόνος. Γύρω του, συγκεντρωμένοι μέσα στο ιερό εκείνο φως, στάθηκαν οι λιγοστοί χωριανοί που είχαν απομείνει — γυναίκες με δεμένα μαντήλια, παιδιά σφιχταγκαλιασμένα με τις γιαγιάδες τους, άντρες με σκυθρωπά μάτια. Ήταν όλοι τους εκεί για την τελευταία λειτουργία πριν ξεκινήσει ο μεγάλος ξεριζωμός.
Μετά τη Λειτουργία, ο παπάς τους κάλεσε να περάσουν μια τελευταία φορά από το παλιό παπαδόσπιτο — το δεύτερο κτίσμα — όπου είχε φυλάξει λίγα τρόφιμα, εικόνες, και τα βαπτιστικά βιβλία του χωριού.
«Μην πάει χαμένο το όνομά σας», τους είπε, «ούτε η πίστη σας. Όλα θα τα πάρουμε μαζί μας… στην καρδιά».
Κανείς δεν μίλησε. Μόνο η γιαγιά Δέσποινα πλησίασε και φίλησε τον τοίχο της εκκλησίας. «Μάνα μου», ψιθύρισε, «δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ».
Κανείς δεν μίλησε. Μόνο η γιαγιά Δέσποινα πλησίασε και φίλησε τον τοίχο της εκκλησίας. «Μάνα μου», ψιθύρισε, «δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ».
Έφυγαν με λίγα ρούχα, μια εικόνα της Παναγίας και λίγο χώμα κρυμμένο σε μαντήλια. Μπήκαν στο μακρύ ταξίδι προς την Ελλάδα, δίχως να ξέρουν αν θα ξαναδούν ποτέ το βουνό τους, το εκκλησάκι, ή το σπίτι όπου γεννήθηκαν.
Χρόνια αργότερα, τα παιδιά και τα εγγόνια αυτών των προσφύγων έφτασαν ξανά στις πλαγιές της Γκιουμούσχανε. Βρήκαν την εκκλησία χωρίς στέγη, γεμάτη αγριόχορτα. Το σπίτι του παπά, με τις πέτρες του ακόμη στέρεες, έμοιαζε να περιμένει κάποιον γνωστό να του ανοίξει ξανά την πόρτα.
Κάποιοι άναψαν κερί. Άλλοι έψαλαν χαμηλόφωνα. Και τότε, εκεί, σε μια χαραμάδα του τοίχου, βρήκαν χαραγμένο ένα όνομα: «Μαρία 1916».
Κι ένιωσαν πως κανείς δεν ξεχνιέται, όσο η μνήμη κρατάει τα σπίτια όρθια και τις προσευχές ζωντανές.
Τρίτη 28 Ιουλίου 2026
27/7/1944. Οι κομμουνιστές της ΟΠΛΑ δολοφόνησαν τον ιερέα Ευάγγελο Καραμήτρο!
Ο Ευάγγελος Καραμήτρος ήταν ιερέας στο χωριό του Πέτρινο Καρδίτσας. Υπέπεσε σε δύο μεγάλα παραπτώματα για του κομμουνιστές πατριώτες του.
1. Αρνήθηκε να γίνει υπεύθυνος της ΕΤΑ (Επιμελητεία του Αντάρτη), να συγκεντρώνει τρόφιμα να συτίζονται τα «παληκάρια» του ΕΛΑΣ και τα μέλη του ΕΑΜ.2. Απηγόρευσε στα κορίτσια του να συμμετάσχουν στην ΕΠΟΝ και στις «εύθυμες βραδυές» της οργάνωσης!
Μέλη της ΟΠΛΑ πήραν τον ιερέα από το σπίτι του τη νύχτα της 26ης Ιουλίου 1944, «για μια μικρή ανάκριση από τον καπετάνιο» και δεν επέστρεεψε ποτέ. Μετά την απελευθέρωση έμαθε η οικογένειά του ότι ο ιερέας δολοφονήθηκε την επομένη, μετά από άγριο βασανισμό, σε σχετική απόσταση από το χωριό του.
Αυτά τα εγκλήματα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ φαίνεται ότι ήταν μέρος της «ηρωικής αντίστασης» που τους αναγνώρισε η Ελληνική κυβέρνηση 40 χρόνια αργότερα.
Ο ΄Αγιος Παντελεημονας στην Σπιναλόγκα
Ο ναός βρίσκεται στη δυτική πλευρά της νησίδας και κατασκευάστηκε το 1709, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή που βρισκεται εντοιχισμένη στη δυτική όψη του ναού {{ΟΥΤΟς Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ/ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΝ/ΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗ/ΘΗ ΥΠΟ ΕΞΟΔΟΣ ΙΑΚΩΒΟΥ/ ΤΖΥΡΙΤΑ ΕΙΣ ΒΟΗΟΙΑΝ (sic) ΤΟΥ/ ΟΙΚΟΥ ΑΥΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΨΘ’ ΜΑΥΩ Θ’}}.και ακολουθεί τον παραδοσιακό τύπο τρίκλιτης βασιλικής με θολωτή στέγη στο κεντρικό τμήμα.
Κοιτάξτε τί εἶπαν οἱ ὀρθολογιστές γιά νά ἐξηγήσουν τό θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων...
Μά, εὐλογημένοι ἄνθρωποι. Λέγει ὅτι ἦσα πέντε χιλιάδες ἄνδρες. Δεδομένου ὅτι αἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδάκια τρέχουν πιὸ πολὺ εἰς αὐτά, ἂν ἦσαν πέντε χιλιάδες οἱ ἄνδρες, θὰ πρέπῃ νὰ ἦσαν τοὐλάχιστον δεκαπέντε χιλιάδες τὸ σύνολον. Μὲ γυναίκας καὶ παιδία.
Διὰ νὰ χορτάσουν, λοιπόν, δεκαπέντε χιλιάδες ἄνθρωποι - καὶ δὲν λέγει ἔφαγαν ἂς εἴπωμεν ὀλίγον ἢ ἐξεγέλασαν τὴν πεῖνάν τους· ἐχόρτασαν. Ἔφαγαν ἐκ περισσοῦ - φαντάζεσθε τί ψωμιὰ ἔπρεπε νὰ ζυμωθοῦν, καὶ τί ψάρια ἔπρεπε νὰ πιασθοῦν; Ἐπὶ μίαν ἑβδομάδα ὅλοι οἱ φοῦρνοι τῆς περιοχῆς ἔπρεπε νὰ ζυμώνουν, καὶ ὅλα τὰ ψαροκάικα νὰ ψαρεύουν, καὶ ὅλα τὰ γαϊδουράκια τῆς περιοχῆς νὰ κάνουν δρόμον πρὸς τὰ ἐπάνω ἐκεῖ εἰς τὸ βουνὸν νὰ εὕρουν τὸ σπήλαιον νὰ τὰ ἀποθέσουν μέσα. Ἑκατοντάδες γαϊδουράκια ἔπρεπε νὰ ἐπιστρατευθοῦν.
Διὰ νὰ χορτάσουν, λοιπόν, δεκαπέντε χιλιάδες ἄνθρωποι - καὶ δὲν λέγει ἔφαγαν ἂς εἴπωμεν ὀλίγον ἢ ἐξεγέλασαν τὴν πεῖνάν τους· ἐχόρτασαν. Ἔφαγαν ἐκ περισσοῦ - φαντάζεσθε τί ψωμιὰ ἔπρεπε νὰ ζυμωθοῦν, καὶ τί ψάρια ἔπρεπε νὰ πιασθοῦν; Ἐπὶ μίαν ἑβδομάδα ὅλοι οἱ φοῦρνοι τῆς περιοχῆς ἔπρεπε νὰ ζυμώνουν, καὶ ὅλα τὰ ψαροκάικα νὰ ψαρεύουν, καὶ ὅλα τὰ γαϊδουράκια τῆς περιοχῆς νὰ κάνουν δρόμον πρὸς τὰ ἐπάνω ἐκεῖ εἰς τὸ βουνὸν νὰ εὕρουν τὸ σπήλαιον νὰ τὰ ἀποθέσουν μέσα. Ἑκατοντάδες γαϊδουράκια ἔπρεπε νὰ ἐπιστρατευθοῦν.
Αἴ, καλά, κανεὶς δὲν τὸ ἐπῆρεν εἴδησιν αὐτό, κανεὶς δὲν τὸ ἀντελήφθη; Ἐζύμωναν οἱ φοῦρνοι μίαν ἑβδομάδα, ἐψάρευαν τὰ ψαροκάικα μίαν ἑβδομάδα, μίαν - δύο ἡμέρας τὰ γαϊδουράκια ἀνέβαιναν ἐπάνω νὰ ξεφορτώσουν καὶ δὲν τὸ ἐπῆρε κανεὶς εἴδησιν; Ἐκορόιδευσαν τοὺς ἀνθρώπους ὅτι ἐχορτάσθησαν ἀπὸ τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια; Ἰδοὺ διατί οἱ ἄπιστοι εἶνε εὔπιστοι καὶ ὄχι δύσπιστοι.
''Τρέφοντας τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ''
Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου
Ἐπιμελείᾳ Ἀρχιμανδρίτου Ἰωάννου Κωστὼφ
Ἐκδόσεις Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς
Ἔκδοσις Β΄Σταμάτα 2017Σελὶς 320
O Αγιος Άνθρωπος πατήρ Χρύσανθος της Σπιναλόγκας
Του θεραπευτή Αγίου Παντελεήμονα σήμερα και θέλω να σας πω για έναν Άγιο Άνθρωπο (κάθε χρόνο τέτοια μέρα) έτσι σαν κεράκι στη θύμηση του.
Μέρος της " κουβέντας"που έκανε ο Νίκος ο Στρατάκης το 1967 στη μόνη Τοπλου με τον πατέρα Χρύσανθο (κατα κόσμο Ματθαίο Κατσουλογιαννακη) και έναν πρώην χανσενικο ασθενή(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Κρητικές εικόνες" το 1984).
Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών.
Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα.
Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα.Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο!
Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι!
Και δεν έφταναν αυτά.Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.
Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν.Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους.Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.
Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας.
Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας.
Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι.Συντροφιά με τη μοίρα μας!
Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη.
Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.
Και εμείς, βρισκόμενοι στη Σπιναλόγκα, στο Γολγοθά του ανθρώπινου πόνου, πηγαίναμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και προσευχόμαστε σιωπηλά.Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα.
Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με το λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά.
Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές το μήνα.
Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε.
Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και έφευγε.
Ερχόταν και άλλες φορές.
Τότε όμως ερχόταν από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας!
Εδώ σταμάτησε την αφήγησή του.
Κοίταξε το δάπεδο, προσπαθώντας να συγκεντρώσει τις αναμνήσεις του.
Έπειτα συνέχισε την αφήγησή του:
Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη.
Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει.
Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας.Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα.Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε.Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει.Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία.
Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια.
Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία!
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΑ
Ανάγνωση από την ομότιτλη πρώτη έκδοση της Ι.Μ. Χοζεβά που βρίσκεται στην έρημο της Ιουδαίας. Οπτικοποιημένο ηχητικό υλικό με το πρώτο επεισόδιο από τις "Μορφές του Χοζεβά". Μικρά συναξάρια των σύγχρονων πατέρων που έζησαν εκεί ασκητικά, θυσιαστικά, μαρτυρικά... Τα κείμενα είναι του Ηγουμένου της Ι.Μονής Αρχιμ. Κωνσταντίνου. Στην ανάγνωση ο Λυκούργος Μαρκούδης. Η μουσική που συνοδεύει την ανάγνωση είναι του Στέφανου Δορμπαράκη.
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2026
Στην πολύτιμη σκιά ενός ξωκλησιού
Κάποτε στην Ερζεγοβίνη και τη Δαλματία, ειδικά στα νησιά, και φυσικά στην Ίστρια, σχεδόν κάθε νοικοκυριό είχε από ένα γαϊδουράκι.
Σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία, ζουν σήμερα περίπου 2.500 γάιδαροι στην Κροατία που είναι προστατευόμενα είδη ζώων, και μόνο λίγα αγροκτήματα στη Δαλματία - στο Trpanj, στο Šestanovac, κοντά στο Ζαντάρ, τα χρησιμοποιούν συχνά για εργασίες. Παρεμπιπτόντως, το γαϊδουράκι της Δαλματίας είναι εμπορικό σήμα ολόκληρης της περιοχής. Ειδικά κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου.
Άγιε Παντελεήμονα είσαι γιατρός βοήθησε σήμερα στη γιορτή σου αυτή τη νέα γυναίκα
Ο καρδιολόγος κ. Βασίλειος Καρογιάννης μας εξομολογείται μια συγκλονιστική εμπειρία και ένα μεγάλο θαύμα του μεγάλου Ιατρού Αγίου μας Αγίου Παντελεήμονα.
Σας αναφέρω με ακρίβεια ένα από τα πολλά ιατρικά θαύματα που πολλοί συνάδελφοι έχουν βιώσει στην ιατρική τους καριέρα χωρίς πάντα να τα ανακοινώνουν δημοσία.
«Ήταν καλοκαίρι του 2000 ή 2001 δεν θυμάμαι ακριβώς το έτος και εφημέρευα ως ειδικευόμενος καρδιολόγος στο Νοσοκομείο Σωτήρια»Πάντα έπαιρνα το γερμανικό επονομαζόμενο ωράριο 3-6πμ . Όπως όλες οι εφημερίες ήταν παρότι καλοκαίρι αρκετά εξαντλητική»
Μετά τις 5 όμως το πρωί ουδείς ασθενής προσήλθε στα επείγοντα. Είχε ξημερώσει 27 Ιουλίου και στις 6 άρχιζε η θερινή μου άδεια»
Στις 5.55 πμ άρχιζα κατάκοπος άλλα και χαρούμενος που θα άρχιζα διακοπές να ετοιμάζω τα πράγματα μου και να κλείσω το βιβλίο της εφημερίας για να φύγω»
«Τότε ήρθε περιστατικό με φορείο του ΕΚΑΒ.Ήταν μία γυναίκα όπως μου είπε ο οδηγός του ΕΚΑΒ καθαρίστρια από το γειτονικό Νοσοκομείο Γεννήματα, η οποία πονούσε στο στήθος και ζήτησε να μεταφερθεί στο δικό μας νοσοκομείο που εφημέρευε για να εξετασθεί από καρδιολόγο
Είπε στον οδηγό του ΕΚΑΒ να τη βάλει μέσα στο εφημέριο και θυμάμαι ότι με καθησύχασε λέγοντας μου, γιατρέ μην ανησυχείς δεν έχει τίποτα είναι 45 ετών μάλλον νευροφυτικά
Μπαίνοντας το φορείο στο γραφείο η νοσηλεύτρια μου φώναξε :
-Γιατρέ γρήγορα,έπαθε ανακοπή …
Τρέχοντας άρχισα ανάνηψη/απινίδωση, μάλαξη κλπ.»
Σας αναφέρω με ακρίβεια ένα από τα πολλά ιατρικά θαύματα που πολλοί συνάδελφοι έχουν βιώσει στην ιατρική τους καριέρα χωρίς πάντα να τα ανακοινώνουν δημοσία.
«Ήταν καλοκαίρι του 2000 ή 2001 δεν θυμάμαι ακριβώς το έτος και εφημέρευα ως ειδικευόμενος καρδιολόγος στο Νοσοκομείο Σωτήρια»Πάντα έπαιρνα το γερμανικό επονομαζόμενο ωράριο 3-6πμ . Όπως όλες οι εφημερίες ήταν παρότι καλοκαίρι αρκετά εξαντλητική»
Μετά τις 5 όμως το πρωί ουδείς ασθενής προσήλθε στα επείγοντα. Είχε ξημερώσει 27 Ιουλίου και στις 6 άρχιζε η θερινή μου άδεια»
Στις 5.55 πμ άρχιζα κατάκοπος άλλα και χαρούμενος που θα άρχιζα διακοπές να ετοιμάζω τα πράγματα μου και να κλείσω το βιβλίο της εφημερίας για να φύγω»
«Τότε ήρθε περιστατικό με φορείο του ΕΚΑΒ.Ήταν μία γυναίκα όπως μου είπε ο οδηγός του ΕΚΑΒ καθαρίστρια από το γειτονικό Νοσοκομείο Γεννήματα, η οποία πονούσε στο στήθος και ζήτησε να μεταφερθεί στο δικό μας νοσοκομείο που εφημέρευε για να εξετασθεί από καρδιολόγο
Είπε στον οδηγό του ΕΚΑΒ να τη βάλει μέσα στο εφημέριο και θυμάμαι ότι με καθησύχασε λέγοντας μου, γιατρέ μην ανησυχείς δεν έχει τίποτα είναι 45 ετών μάλλον νευροφυτικά
Μπαίνοντας το φορείο στο γραφείο η νοσηλεύτρια μου φώναξε :
-Γιατρέ γρήγορα,έπαθε ανακοπή …
Τρέχοντας άρχισα ανάνηψη/απινίδωση, μάλαξη κλπ.»
Το Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στην Οχρίδα
Το μοναστήρι πιστεύεται πως ανεγέρθηκε την περίοδο κατά την οποία ο Άγιος Κλήμης κατέφθασε στην Οχρίδα, κατόπιν αιτήματος του Μπόρις Α΄ της Βουλγαρίας, όπου και ανακαίνισε μια παλαιά εκκλησία. Πηγές αναφέρουν πως ο Άγιος Κλήμης δεν ήταν ικανοποιημένος με το μέγεθος της εκκλησίας και, ως συνέπεια, προχώρησε στην ανέγερση νέας εκκλησίας στην θέση της παλαιάς, ενώ όρισε τον Άγιο Παντελεήμονα ως Προστάτη Άγιο.
"Άγιε Παντελεήμονα βοήθησε τη θεία μου να μην πεθάνει"
Η γιαγιά ζούσε φτωχικά, δουλεύοντας σκληρά στα χωράφια, σε μια εξοχική περιοχή με τα δύο μικρά τότε κορίτσια της.
Περίπου το 1939, ήταν πολύ άρρωστη, με φοβερούς πόνους. Κάλεσε τον γιατρό και εκείνος ειδοποίησε με το μόνιππό του τους συγγενείς της σε άλλο χωριό ότι η αδελφή τους είναι σε κρίσιμη κατάσταση και πρέπει χωρίς καθυστέρηση να μεταφερθεί σε Νοσοκομείο της Αθήνας.
Έτσι κι έγινε. Εκεί οι γιατροί βρήκαν δύο όγκους, διάφορα άλλα θέματα και την σκωληκοειδήτιδα έτοιμη να σπάσει. Έπρεπε γρήγορα να εγχειρηστεί αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα.
Οι συνοδοί της ενημέρωσαν τα παιδιά της στο σπίτι ότι η μητέρα τους είναι σε πολύ σοβαρή κατάσταση. Η μητέρα μου είχε δανειστεί (λιγοστά τα βιβλία τότε), από έναν γνωστό, ένα Συναξάρι με τους βίους των Αγίων και έτσι είχε διαβάσει το βίο του Αγίου Παντελεήμονα του ανάργυρου ιατρού.
Στενοχωρημένη με το νέο γιατί θα έμεναν ορφανές και από την μητέρα τους, άναψε το καντηλάκι, σαν μεγαλύτερη που ήταν και κάλεσε μαζί με την αδελφή της τα παιδιά από τα λιγοστά γειτονικά σπίτια να προσευχηθούν στον Άγιο ιατρό να θεραπεύσει την μητέρα τους.
Τα παιδιά μαζεύτηκαν και άρχισαν να παρακαλούν τον Άγιο να κάνει καλά την άρρωστη που κυνδύνευε. Ένα από αυτά το πιό μικρό (5 ετών περίπου) έκανε μεγάλες μετάνοιες και φιλούσε το χώμα, φωνάζοντας ταυτόχρονα δυνατά "Άγιε Παντελεήμονα βοήθησε τη θεία μου να μην πεθάνει".
Ο Άγιος Παντελεήμων θεραπεύει τον τυφλό
ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑΣ
Εις την οικίαν του Ευστοργίου έφεραν ένα τυφλόν. Αφού εκτύπησαν την θύραν οι συγγενείς του τυφλού ηρώτησαν εάν ήτο μέσα ο ιατρός Παντολέων. Μόλις ήκουσε αυτός ότι τον εκάλεσαν, εβγήκε με τον πατέρα του έξω και ηρώτησαν τον τυφλόν τι εζητούσε.
Εκείνος τους είπε:«Άριστε ιατρέ, επιθυμώ σφοδρώς το φως μου, διότι δεν υπάρχει εις τους ανθρώπους γλυκύτερον πράγμα. Σε παρακαλώ να λυπηθής την ταλαιπωρίαν και την συμφοράν μου και να με ελεήσης τον άθλιον. Διότι πολλοί ιατροί υπεσχέθησαν να με θεραπεύσουν, αλλά δεν ημπόρεσαν. Έχω μάλιστα εξοδεύσει όλην την περιουσίαν μου εις φάρμακα χωρίς να ιδώ καμμίαν απολύτως ωφέλειαν. Μάλιστα διεπίστωσα ότι και το ολίγον φως που είχα, το έχασα, και έμεινα όχι μόνον τυφλός αλλά και φτωχός ο άθλιος».
Ο Παντολέων του είπε τότε: «Επειδή εξώδευσες όλην την περιουσίαν σου εις τους άλλους ιατρούς και δεν είδες ωφέλειαν, εάν εγώ σε θεραπεύσω τί θα μου δώσης;» Και ο τυφλός απεκρίθη: «Σου χαρίζω μετά χαράς και προθύμως ό,τι μου απέμεινε από την περιουσίαν».
Εκείνος τους είπε:«Άριστε ιατρέ, επιθυμώ σφοδρώς το φως μου, διότι δεν υπάρχει εις τους ανθρώπους γλυκύτερον πράγμα. Σε παρακαλώ να λυπηθής την ταλαιπωρίαν και την συμφοράν μου και να με ελεήσης τον άθλιον. Διότι πολλοί ιατροί υπεσχέθησαν να με θεραπεύσουν, αλλά δεν ημπόρεσαν. Έχω μάλιστα εξοδεύσει όλην την περιουσίαν μου εις φάρμακα χωρίς να ιδώ καμμίαν απολύτως ωφέλειαν. Μάλιστα διεπίστωσα ότι και το ολίγον φως που είχα, το έχασα, και έμεινα όχι μόνον τυφλός αλλά και φτωχός ο άθλιος».
Ο Παντολέων του είπε τότε: «Επειδή εξώδευσες όλην την περιουσίαν σου εις τους άλλους ιατρούς και δεν είδες ωφέλειαν, εάν εγώ σε θεραπεύσω τί θα μου δώσης;» Και ο τυφλός απεκρίθη: «Σου χαρίζω μετά χαράς και προθύμως ό,τι μου απέμεινε από την περιουσίαν».
Τότε του είπε: «Τους μεν οφθαλμούς σου θα θεραπεύση ο αληθής Θεός, δια μέσου μου, την δε αμοιβήν που μου υπεσχέθης θέλω να την διαμοίρασης εις τους πτωχούς».
Ο Παντολέων βεβαίως εμίλησε έτσι επειδή ήλπιζε εις την Χάριν και την δύναμιν του Χριστού. Ο πατήρ του όμως, επειδή ενόμισε ότι θα τον θεραπεύση με τα βότανα της ιατρικής επιστήμης, τον ημπόδισε λέγων.
Ο Παντολέων βεβαίως εμίλησε έτσι επειδή ήλπιζε εις την Χάριν και την δύναμιν του Χριστού. Ο πατήρ του όμως, επειδή ενόμισε ότι θα τον θεραπεύση με τα βότανα της ιατρικής επιστήμης, τον ημπόδισε λέγων.
Ινδιάνοι και Κρητικοί τραγουδούν μαζί στον Ψηλορείτη το ριζίτικο «Σε Ψηλό Βουνό»
Υπάρχουν τραγούδια που ξεπερνούν τα σύνορα, τις γλώσσες και τους πολιτισμούς. Ένα από αυτά είναι το ιστορικό κρητικό ριζίτικο «Σε Ψηλό Βουνό», το οποίο απέκτησε μια ξεχωριστή διάσταση μέσα από το συγκλονιστικό βιντεοκλίπ του μουσικού Pedro Fabián. Το βίντεο, που έχει συγκεντρώσει χιλιάδες προβολές και συνεχίζει να συγκινεί το κοινό σε όλο τον κόσμο, ενώνει δύο λαούς με βαθιές παραδόσεις: τους Κρητικούς και τους αυτόχθονες των Άνδεων.
Με τίτλο «En las montañas» («Στα Βουνά») για το ισπανόφωνο κοινό της Αμερικής, το μουσικό αυτό εγχείρημα αποτελεί μια ιδιαίτερη γέφυρα ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Λατινική Αμερική. Οι στίχοι του αυθεντικού κρητικού ριζίτικου εναλλάσσονται με τη χαρακτηριστική μουσική έκφραση των Άνδεων, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που αποπνέει σεβασμό στις παραδόσεις και αναδεικνύει τη δύναμη της μουσικής ως παγκόσμιας γλώσσας.
Με τίτλο «En las montañas» («Στα Βουνά») για το ισπανόφωνο κοινό της Αμερικής, το μουσικό αυτό εγχείρημα αποτελεί μια ιδιαίτερη γέφυρα ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Λατινική Αμερική. Οι στίχοι του αυθεντικού κρητικού ριζίτικου εναλλάσσονται με τη χαρακτηριστική μουσική έκφραση των Άνδεων, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που αποπνέει σεβασμό στις παραδόσεις και αναδεικνύει τη δύναμη της μουσικής ως παγκόσμιας γλώσσας.
Το βιντεοκλίπ γυρίστηκε στην εντυπωσιακή τοποθεσία Κορακόπετρα στα Ανώγεια, στις πλαγιές του Ψηλορείτη. Το άγριο κρητικό τοπίο, με τους επιβλητικούς βράχους και τις κορυφές του ιστορικού βουνού, λειτουργεί ως ιδανικό σκηνικό για ένα τραγούδι που μιλά για την ελευθερία, τη λεβεντιά και τη στενή σχέση του ανθρώπου με τη φύση.
Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης ο Ναός του Αγ.Παντελεήμονα στέκεται ως μια ζωντανή μαρτυρία του βυζαντινού πνεύματος.
Ο ναός ανήκει στην εποχή της δυναστείας των Παλαιολόγων, στην πνευματικά ακμαία περίοδο του ύστερου Βυζαντίου, όταν η Θεσσαλονίκη υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα θεολογίας, τέχνης και διανόησης. Παρά τις πολιτικές δυσκολίες και τη σταδιακή συρρίκνωση της αυτοκρατορίας, ο 14ος αιώνας υπήρξε εποχή δημιουργικής ακτινοβολίας. Η βυζαντινή ψυχή, αντιμέτωπη με την ιστορική αβεβαιότητα, δεν στράφηκε στην παραίτηση αλλά στην εμβάθυνση.
Στο περιβάλλον αυτό γεννήθηκε ο ναός, ο οποίος συνδέεται από την έρευνα με την παλαιολόγεια μοναστική παράδοση και πιθανότατα με τη μονή της Παναγίας Περιβλέπτου. Η δημιουργία του εντάσσεται σε μια εποχή κατά την οποία οι ναοί δεν θεωρούνταν απλώς χώροι συγκέντρωσης των πιστών, αλλά μικρογραφίες του σύμπαντος, τόποι όπου η αρχιτεκτονική γινόταν θεολογία και η τέχνη γινόταν φορέας πνευματικής γνώσης.
Η μορφή του Αγίου Παντελεήμονα εκφράζει τη μεγάλη αρχή της βυζαντινής αρχιτεκτονικής: την αρμονική συμφιλίωση της γης με τον ουρανό. Ο σταυροειδής εγγεγραμμένος τύπος, η κεντρική οργάνωση του χώρου και η ανύψωση του τρούλου δεν αποτελούν μόνο τεχνικές λύσεις. Είναι μια συμβολική πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο άνθρωπος εισέρχεται από τον κόσμο της καθημερινότητας και οδηγείται προς έναν χώρο εσωτερικής μεταμόρφωσης.
ΑΠΟΛΥΤΥΚΙΟ του Αγ. Παντελεήμονος.Ποίημα του γέροντα Σίμωνος Αρβανίτη
Απολυτίκιο Αγ. Παντελεήμονος
Εσκόρπισας έδωκας πλούτον τοις πένησι
τον δρόμον τετέλεκας του μαρτυρίου φαιδρώς
την πίστην τετήρηκας.
Όθεν επαξίως ο Σωτήρ
διπλήν σοι την χάρην κεχάρισται.
Συν τον της νίκης υπέρλαμπρον στέφανον
και πηγήν ιαμάτων τοις εις σέ προστρέχουσι δεδώρηται.
Ώ μάρτυς ένδοξε και ιαματικέ ωραιότατε Παντελεήμων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)