ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τετάρτη 17 Ιουλίου 2024

H θαυματουργή εικόνα της Αγίας Μαρίνας Μαΐστρου Έβρου


Η θαυματουργή εικόνα της Αγ. Μαρίνας Μαΐστρου ήταν οικογενειακό κειμήλιο της Ειρήνης Αμπατζή. Όταν αυτή απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 1932, οι κόρες της Σμαραγδή Καραγεωργίου, Αικατερίνη Μπουσδρούκη κ ο γιος της Δημήτριος Αμπατζής, κατόπιν παραινέσεως του τότε Μητροπολίτη Αλεξ/πόλεως Γερβασίου, προσέφεραν τη θαυματουργή εικόνα στην Εκκλησία του χωριού.
Από τότε ο Ιερός Ναός του Αγ. Γεωργίου Μαΐστρου έγινε κ προσκύνημα της Αγ. Μαρίνας.

Η Ειρήνη Αμπατζή, μετά το θάνατο του συζύγου της του Θ. Αμπατζή το 1911, φεύγει από την Κεσσάνη όπου ζούσε και εγκαθίσταται με τα τρία της παιδιά, στη Μαΐστρο δίπλα στους συγγενείς της, όπου και ασχολείται με τη ραπτική τέχνη.
Αμέσως μετά αρχίζουν να συμβαίνουν τα πρώτα θαύματα.
Η Ειρήνη παρατηρούσε ότι δάκρυζε η εικόνα της Αγ. Μαρίνας και μάλιστα πριν από κάποιο δυσάρεστο γεγονός για τον Ελληνισμό της περιοχής.
Το δάκρυ είχε θεραπευτικές ιδιότητες. Έτσι μόλις μαθαίνονταν ότι η εικόνα άρχιζε να δακρύζει, πλήθος πιστών από τη Μαΐστρο και την Αίνο έσπευδαν να προσευχηθούν και να λάβουν τη χάρη της.
Μεταξύ των πιστών υπήρχαν  
και πολλοί Τούρκοι κυρίως ασθενείς που ζητούσαν τη χάρη της Αγίας. Στο διάστημα αυτό έγιναν πολλά θαύματα όχι μόνο σε Χριστιανούς, αλλά και σε Τούρκους.
Η Ειρήνη Αμπατζή άρχισε να πέφτει σε βαθύ ύπνο, που κρατούσε πάνω από μια ημέρα.
Την πρώτη φορά που συνέβη, η οικογένειά της νόμισε ότι πέθανε
 και  άρχισε να τη θρηνεί, όταν όμως ξύπνησε τους εξήγησε ότι η Αγ. Μαρίνα την οδήγησε σε άγνωστα μέρη που δεν φανταζόταν ότι υπήρχαν.
Εξιστορούσε διάφορα γεγονότα, που είτε είχαν συμβεί  και δεν είχαν γίνει γνωστά, είτε θα συνέβαιναν στο μέλλον.

Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες από κατοίκους που επιβεβαίωναν ότι πραγματοποιούνταν αυτά που έβλεπε ως όραμα η Ειρήνη, «όπως της τα έδειχνε η Αγ.Μαρίνα, που την έπαιρνε από το χέρι», όπως έλεγε όταν τα εξιστορούσε.

Είμαι η Μαρίνα και οι δύο άλλες αδελφές μου, είναι η Παρασκευή και η Αικατερίνα που συγκατοικούν με εμένα στο Μοναστήρι!(Ι.Μονή Αγ Μαρίνας Άνδρου)


Η Ιερά Μονή της *Αγίας Μαρίνας «από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα» με το αγίασμα και τη θαυματουργική εικόνα της αγίας, βρίσκεται στην περιοχή των «Αποικίων» βόρεια της Χώρας της «Άνδρου». Η μονή πανηγυρίζει στις (17 Ιουλίου) στην μνήμη της Αγίας Μαρίνας παρουσία χιλιάδων προσκυνητών...

Η μονή, αφιερωμένη στην Μεγαλομάρτυρα Αγία Μαρίνα χρονολογείται από το 1325, όταν στην περιοχή «παρουσιάζεται θαυματουργικά» η *Αγία Μαρίνα σε γέροντα ασκητή και του υποδεικνύει να βρει την «κεκρυμμένη εικόνα» της σε μια σχισμή ενός βράχου, όπως και έγινε. Έτσι ιδρύεται η Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας «Άνδρου». Η αίγλη της Ιεράς Μονής αλλά και τα περίφημα εργόχειρα των εργαστηρίων αργυροποιείας, χαρακτικής και μεταξιού της, απλώνουν τότε τη φήμη της παντού.

Η Μονή Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο είναι αφιερωμένη στη Μεγαλομάρτυρα του 3ου αιώνα μ.Χ. Είναι ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα στην Ελλάδα και βρίσκεται στην περιοχή του χωριού των Αποικίων. Η ίδρυση της χρονολογείται το 1325 μ.Χ όταν η Αγία Μαρίνα παρουσιάζεται θαυματουργικά σε ένα γέροντα ασκητή με οδηγίες για την θέση της κρυμένης εκόνας της στη σχισμή ενός βράχου. Ο γέροντας με την οικονομική αρωγή του αυτοκράτορα Εμμανουήλ Β΄ Κομνηνού ιδρύει την Ιερά Μονή της Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο.

Στη διάρκεια του 16ου αιώνα η Μονή Αγίας Μαρίνας δέχεται επιδρομές πειρατών με συνέπεια να καεί 3 φορές και παρακμάσει. Το 1743 η αίγλη της έχει χαθεί και στεγάζει μόνο 5 υπερήλικες μοναχούς. Με συνεχόμενα θαύματα και οράματα ο Ιερώνυμος Σωφρόνιος φτάνει στην Μονή και την ανακαινίζει εκποιώντας όλη του την περιουσία στην Πελοπόννησο. Το 1746 μετατρέπει το μοναστήρι σε γυναικεία μονή. Το 1883 η Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας αναγκάζεται να κλείσει και μετατρέπεται σε στάβλο κατόπιν διατάγματος των Βαυαρών αντιβασιλέων. Η εικόνα σώζεται σε αναγκαστική δημοπρασία από της οικογένεια Εμπειρίκου. Παραμένει για 146 χρόνια στο στην Παναγία της Χώρας.



ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥ
Η ίδρυσης της Ιεράς Μονής χρονολογείται από το 1325  στην περιοχή Λίτρες της Άνδρου, με θαυματουργικό τρόπο αφού η Αγία Μαρίνα παρουσιάσθηκε σε ένα γέροντα ασκητή της εποχής στον τόπο αυτό (σημερινά Αποίκια), που του υπέδειξε να βρει την κεκρυμένη σε μια σχισμή ενός βράχου εικόνα της.
 Ο αυτοκράτωρ Εμμανουήλ Παλαιολόγος, τον ενισχύει οικονομικά και ιδρύει την Μονήν.

 Κατά τον 16ον αιώνα, ύστερα από επιδρομές πειρατών κατακαίεται τρεις φορές η Μονή, και οι λιγοστοί μοναχοί που είχαν απομείνει δεν μπορούν να δώσουν την παλαιά αίγλη στην Μονή.

  Το έτος 1743 η Μονή πια ευρίσκεται σε τελεία παρακμή και μόνο πέντε υπέργηροι Μοναχοί υπάρχουν στη Μονή. Όμως η Αγία Μαρίνα, με νέο θαύμα, φέρνει στη Μονή της τον Ιερομόναχο Σωφρόνιο τον Πελοππονήσιον, που με συνεχή οράματα, τον κρατά στην Μονή, και που εκποιώντας την περιουσία του στην Πελοπόννησο, ανακαινίζει τη Μονή και την μετατρέπει σε γυναικεία το έτος 1746. Πολλές αρχοντοπούλες της Άνδρου ενδύονται το αγγελικό σχήμα, και φθάνει ο αριθμός των Μοναζουσών, πλέον τας εκατόν (100). Η αίγλη της Μονής και η φήμη της, γίνεται γνωστή σ’ όλο τον τότε κόσμο, αφού το αργυροποιείο, η χαρακτική, και η βιοτεχνία του μεταξοσκώληκα, είναι το παγκόσμιο γνώρισμά της.

Όμως δεν άργησε και πάλι η Μονή, να δοκιμασθεί όσο ποτέ άλλοτε, και να κλείσει με διάταγμα του Όθωνα, διά του Βαυαρού Υπουργού Εσωτερικών Μάουερ, που εδίδετο εντολή να κλείσουν 417 Μοναστήρια –μεταξύ των οποίων ήτο και η Μονή της Αγίας Μαρίνης Άνδρου – να δημευθεί η περιουσία τους και οι Μοναχοί ή Μοναχές να μετατεθούν στα Μοναστήρια που παρέμειναν, ή να κοσμοποιηθούν. Τούτο εγένετο το έτος 1833.

 Την εικόνα της Αγίας Μαρίνης την θαυματουργή, την αγόρασε σε δημοπρασία η ιστορική Οικογένεια Εμπειρίκου, και την διαφύλαττε στον κεντρικό Ναό της Χώρας, την Παναγία, επί 146 έτη.  Η ιερά Μονή μετατρέπεται σε στάβλο ζώων, γκρεμίζονται και σχεδόν ισοπεδώνονται τα κτήρια, και μια όμορφη μάζα από πέτρες και ξύλα και ακαθαρσίες ζώων και ανθρώπων που περνούν από εκεί, για να σταβλίσουν τα ζώα τους (αρνιά, κατσίκια, βόδια, άλογα), είναι η εικόνα που αντικρίζει ο περαστικός.

Από εδώ και κάτω φίλοι αναγνώστες θα αφήσουμε τον Ηγούμενο π. Κυπριανό, και πρώην Αρχοντάρη της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου του Αγίου Όρους να μας πει, πώς με την βοήθεια της Αγίας Μαρίνης και των Αγίων Αικατερίνης και Παρασκευής επανοικοδομήθηκε και ανασυστάθηκε η Μονή, για να ομοιάζει σήμερα με ολόλευκο Πύργο και παλάτι φιλοξενίας και αγάπης Χριστού.

 Το έτος 1975 είμαι διάκονος του Σεβ/τάτου Μητροπολίτου Σύρου, Τήνου, Άνδρου κ.λ.π. κ. Δωροθέου, και προσωπικός του ακόλουθος. Με έπαιρνε πάντοτε μαζί του, σαν διάκονό του, στις ιεροτελεστίες των εορταζόντων Μονών ή Ναών. 
Την 20η Ιουλίου του έτους εκείνου ενθυμούμαι ότι πήγαμε μαζί στην Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου της Άνδρου. Διερχόμενοι από το ερειπωμένο κάστρο και τη Μονή της Αγίας Μαρίνης κάμνει μια ευχή, όπως μου είπε αργότερα:
 «Αγία μου Μαρίνα να με αξιώσεις, πριν κλείσω τα μάτια μου, να σε δω τουλάχιστον καθαρισμένη... ως πότε θα σε βλέπω να παραμένεις στάβλος»
Στη συνέχεια της ενδόμυχης ευχής του απευθύνεται σε μένα και μου λέγει : «Κυπριανέ άκουσες τι ευχή έκανα». 

«Εγώ γι’ αυτό ήρθα. Δεν θα ερχόμουν στη γη, αν δεν ήσουν εσύ, ο άλλος, που με έχετε ανάγκη».



 Ο κάθε άνθρωπος, όπως ο Αδάμ, προκειμένου να μην πει το «ήμαρτον», αρχίζει τις δικαιολογίες και χάνεται στην αυτοδικαίωσή του ...
Φοβερό πράγμα η αμαρτία! Δεν είναι απλή αστοχία, όπως λένε κάποιοι σύγχρονοι θεολόγοι, αλλά ολόκληρη οντολογική αλλοίωση που δεν σε αφήνει να πεις «ήμαρτον» και να δεχθείς την ευθύνη που φέρεις για το ότι είσαι αμαρτωλός. Ο κάθε άνθρωπος, όπως ο Αδάμ, προκειμένου να μην πει το «ήμαρτον», αρχίζει τις δικαιολογίες και χάνεται στην αυτοδικαίωσή του. Οπότε, δεν είναι απλώς ότι αμαρτάνει ο άνθρωπος, αλλά δεν έχει καμιά συναίσθηση της αμαρτίας και ότι πρέπει να επιστρέψει με μετάνοια στον Θεό.

 Μόλις αρχίσει ο άνθρωπος να συνειδητοποιεί την αμαρτία του, να την ομολογεί και να παίρνει σωστή στάση ενώπιον του Θεού – οπότε και όλες οι ενέργειές του είναι ανάλογες – αμέσως ο Θεός ανταποκρίνεται. Αμέσως ο Κύριος έρχεται ως ιατρός, για να θεραπεύσει αυτόν τον αμαρτωλό, να γλυκάνει αυτόν τον άρρωστο.

Έπεσες; Να καταδεχθείς να σταθείς ενώπιον του Θεού έτσι: «Θεέ μου, εγώ νόμιζα

''ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ''


Τοιχογραφία-Μονή Ντετσάνι(14ος αιώνας)

  Θα σου μιλήσω για ένα 15χρονο κορίτσι σήμερα, που αν ζούσε στις αποφράδες μας ημέρες, θα ήταν μαθήτρια της τρίτης γυμνασίου. Και πιστεύω θα ήταν καλή μαθήτρια. Θα έκανε τα δικά της όνειρα, θα ήθελε να συνεχίσει στο λύκειο, στο πανεπιστήμιο, να έχει τις δικές της φιλενάδες.
Απλά είχε την ''ατυχία'' να ζήσει στην μεγάλη εποχή των διωγμών της Εκκλησίας και των χριστιανών, τότε που τα πράγματα ήταν σαφώς αρκετά πιό... άγρια!
Το κορίτσι αυτό το έλεγαν...Μαρίνα!

  Σκέψου λοιπόν αδερφέ μου, η Μαρίνα σήμερα να ήταν η δική σου κόρη, κι επειδή ξαφνικά σου αποκάλυψε ότι είναι χριστιανή, εσύ να την μισήσεις και να την διαγράψεις κι από παιδί σου κιόλας, όπως έπραξε ο δικός της ''πατέρας''!
Σκέψου τούτη την όμορφη στο σώμα αλλά πιότερο στην ψυχή κόρη, να την ξαπλώνουν στη γή και να την χτυπούν αλύπητα με ραβδιά από αγκάθια, μέχρι το χώμα να βαφτεί κόκκινο.
Αναλογίσου να την βάζουν φυλακή, να την κρεμούν από τα χέρια και να ξεσχίζουν το νεανικό της σώμα με σιδερένια νύχια.
Μπορείς να φανταστείς επάνω σε τούτο το παρθένο σώμα που προοριζόταν για τον παράδεισο, να τρέχουν μικρά ρυάκια αίματος, τα οποία να συναντιούνται σε ένα μεγάλο κατακόκκινο ποτάμι που στοιχειώνει ακόμη τους δήμιους της Μαρίνας;
Το αντέχεις αυτό;
Κι εσύ κι εγώ να ''πεθαίνουμε'' και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί να πεθάνουμε αύριο από έναν ''αόρατο'' ιό!

 Ξανά στη φυλακή η θυγατέρα Του Κυρίου, έχοντας αυτή την φορά να αντιμετωπίσει τον μισόκαλο και μισάνθρωπο διάβολο, που της παρουσιάστηκε πότε με την μορφή ενός φοβερού δράκοντος ο οποίος τσιρίζοντας και βγάζοντας φωτιά προσπαθούσε να την κάμψει και να την τρομάξει, πότε με την μορφή ενός μαύρου σκύλου, και πότε με την μορφή ενός τεράστιου ψηλού μαύρου άνδρα, ο οποίος με βία την άρπαξε από τα χέρια για να την αποτρέψει από την προσευχή!
Σου έχει τύχει ποτέ να σε ''πειράξει'' ο Δαίμων στον ύπνο ή στον ξύπνιο σου, με μόνο την παρουσία του, γιατί δεν θα άντεχες οτιδήποτε άλλο;

Θα τα αντέχαμε εμείς οι σημερινοί ''χριστιανοί'' όλα τα παραπάνω καλοί μου φίλοι;
Ξαφνικά και κατόπιν μεγάλης και επίπονης προσευχής της μικρής Μαρίνας, τα πάντα ειρήνευσαν μέσα στο κελί της φυλακής της, η οποία έλαμψε από έναν μεγάλο φωτεινό Σταυρό, ενώ ένα περιστέρι έφερε στην Αγία το μήνυμα εξ ουρανού, ότι επιτέλους τα βάσανά της λαμβάνουν τέλος, και σύντομα θα στεφανωθεί το λαμπρό και περικαλλές ένδοξο στεφάνι του μαρτυρίου.

Γέροντα, όταν ακούω γιά τόν Αντίχριστο, νιώθω έναν φόβο μέσα μου.



– Γέροντα, όταν ακούω γιά τόν Αντίχριστο, νιώθω έναν φόβο μέσα μου.
– Τί φοβάσαι; Πιο φοβερός θά είναι από τόν διάβολο; Αυτός είναι άνθρωπος. 
‘Εδώ ή Αγία Μαρίνα έδερνε τόν διάβολο καί ή Αγία Ίουστίνα τόσους δαίμονες διέλυσε. 
Στό κάτω-κάτω εμείς δέν ήρθαμε νά βολευτούμε σ’ αυτόν τόν κόσμο.

Από το βιβλίο ''Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου-Λόγοι Β'-Πνευματική αφύπνιση''

ΓΈΡΟΝΤΑΣ ΙΣΑΆΚ Ο ΛΙΒΑΝΈΖΟΣ, Ο αιφνιδιασμός της νοσοκόμας και τα σεντόνια που ευωδίαζαν!


Μια από τις τελευταίες μέρες της παραμονής του πατέρα Ισαάκ στο νοσοκομείο, στο δωμάτιό του μπήκε μια νοσηλεύτρια, την οποία δεν είχε δει ποτέ μέχρι τότε.
Απευθύνθηκε σε αυτήν με επιτιμητικό ύφος και της είπε:
– Είναι ντροπή να ντρέπεσαι το όνομά σου, Σουλτάνα!
Η νοσηλεύτρια έμεινε σύξυλη, που ο γέροντας, χωρίς να την ρωτήσει, ήξερε το όνομά της και το πρόβλημα που την απασχολούσε.
Και συνέχισε εκείνος:
– Γιατί ντρέπεσαι, κόρη μου;
Επειδή οι γονείς σού έδωσαν ξενόφερτο όνομα, που το θεωρείς τούρκικο και μη χριστιανικό;
Ξέρεις ότι στη χώρα μου, το Λίβανο, αυτό είναι το όνομα της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, την οποία αποκαλούμε Βασίλισσα* των Ουρανών;
Να χαίρεσαι το μεγάλο όνομα που κουβαλάς και να είσαι υπερήφανη για αυτό.
Η νοσηλεύτρια υποκλίθηκε στον γέροντα, του φίλησε το χέρι και βγήκε, όταν τελείωσε τις νοσηλευτικές της εκκρεμότητες. Από εκείνη τη στιγμή, άρχισε να

Τρίτη 16 Ιουλίου 2024

Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός μαζεύει με τα χέρια του τις εικόνες που πέταγαν στην χωματερή

Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός μαζεύει με τα χέρια του τις εικόνες που πέταγαν στην χωματερή της Τυφλίδας οι άθεοι κομμουνιστές.

Το εκκλησάκι του Αγ.Γαβριήλ

Πολλές από αυτές σώζονται στο εκκλησάκι που έχτισε με τα χέρια του

Η τελευταία επίγεια Θεία Λειτουργία της Αγίας Τσαρικής οικογένειας των Ρωμανώφ


Η τελευταία επίγεια Θεία Λειτουργία της Αγίας Τσαρικής οικογένειας των Ρωμανώφ δυο μέρες πριν το συγκλονιστικό μαρτύριο.

ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΣΤΟΥΣ ΝΗΠΤΙΚΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑΣ

 https://ikee.lib.auth.gr/record/289477/files/GRI-2017-19251.pdf

Το σπήλαιο όπου ασκήτεψε ο Άγιος Συνέσιος, κατοπινός Επίσκοπος Καρπασίας


Το σπήλαιο όπου ασκήτεψε ο Άγιος Συνέσιος, κατοπινός Επίσκοπος Καρπασίας . Ούτε αυτό δεν το άφησε ανέγγιχτο η κατοχή.
Προς τιμή του Αγίου χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός στο κατεχόμενο σήμερα Ριζοκάρπασο τον οποίο λειτουργεί ο π. Ζαχαρίας.

 Είναι άποψη μου ότι η χώρα μας χρωστά πολλά σε αυτό τον άνθρωπο .
 Πιστεύω ότι χωρίς παπά κσι εκκλησία θα είχε ερημώση το Ριζοκάρπασο.
 Όπως είπε και μια Εγκλωβισμένη:
" Εμείς εκρατήσαμεν το παπά, τζε τζίνος εμάς".

"Παιδί με μια φωτογραφία"


Σαν σήμερα έγινε το πραξικόπημα στον τόπο μου.
Παιδί με μια φωτογραφία στο χέρι,
με μια φωτογραφία στα μάτια του 
βαθιά και κρατημένη ανάποδα με κοίταζε.

Ο κόσμος γύρω του πολύς· κι αυτό
είχε στα μάτια του μικρή φωτογραφία,
στους ώμους του μεγάλη και αντίστροφα–στα μάτια του μεγάλη,
 στους ώμους πιο μικρή,
στο χέρι του ακόμα πιο μικρή.

Ήταν ανάμεσα σε κόσμο με συνθήματα
και την κρατούσε ανάποδα· μου κακοφάνη.

Κοντά του πάω περνώντας πινακίδες
αγαπημένων, είτε αψίδες και φωνές
που ’χαν παγώσει και δεν σάλευε καμιά.
Έμοιαζε του πατέρα του η φωτογραφία.

Του τήνε γύρισα ίσια κι είδα πάλι
τον αγνοούμενο με το κεφάλι κάτω.

Όπως ο ρήγας, ο βαλές κι η ντάμα
ανάποδα ιδωμένοι βρίσκονται ίσια,
έτσι κι αυτός ο άντρας ιδωμένος ίσια
γυρίζει ανάποδα και σε κοιτάζει.

Κυριάκος Χαραλαμπίδης

Κατά τη Θεία Λειτουργία τελείται ένα είδος «πνευματικής εγχείρησης» στην καρδιά του χριστιανού που προσεύχεται αληθινά.....


 Κανείς δεν υποψιάζεται μέσα στην ταραχώδη ζωή του και με την εσκοτισμένη του διάνοια τα μεγαλεία που του επιφυλάσσει η κατά Χριστόν ζωή, με φόβο Θεού και τήρηση των θείων εντολών. Αν το Άγιο Πνεύμα επισκεφθεί τον ταπεινό πιστό, κατά παραχώρηση Θεού, η Θεία Χάρη έλκει σε αυτόν δωρεές και χαρίσματα που δεν μπορεί να διανοηθεί εκ των προτέρων ο πεπτωκώς άνθρωπος. Βιώνει και προγεύεται τον Παράδεισο από αυτή τη ζωή. Και οι άλλοι έλκονται από την όποια αγιότητά του.

Η εσωτερική κατάσταση του ειλικρινώς προσευχόμενου είναι πολύ λεπτή και ευμετάβλητη. Είναι πυξίδα που η βελόνα της τρεμοπαίζει στην παραμικρή απόκλιση. Και το πιο μικρό συννεφάκι αμαρτίας ή σκληροκαρδίας ανατρέπει τη θεία επίσκεψη και βυθίζει την ψυχή σε νέκρωση και πνευματική επιπέδωση.
Πέντε λεπτά αληθινής προσευχής με ένταση και θέρμη ανοίγουν μονοπάτια ψηλά στον ουρανό.

Η ζωή με το Άγιο Πνεύμα πρέπει να είναι η μοναδική επιδίωξη του χριστιανού και «πάντα τ΄άλλα προστεθήσονται ημίν». Όταν βρίσκεται ο πιστός υπό την επήρεια της θείας ευλογίας ενεργεί φωτισμένα, συνετά και ορθά σε όλα τα επίπεδα.
Όποιος γευτεί τη χαρά της θείας επίσκεψης που έρχεται -αν ο Θεός θελήσει- μέσα στην καθαρή καρδιά με την ταπείνωση, την μυστηριακή ζωή και την αδιάλειπτη προσευχή σε όλη την υπόλοιπη ζωή του αναζητά αυτή τη γλυκιά και μακάρια κατάσταση περισσότερο απ΄οτιδήποτε άλλο. Γίνεται κυνηγός Θείας Χάρης.

Σημείωνε τις αμαρτίες σου σε χαρτί, για να μην τις λησμονήσεις...


  Σημείωνε τις αμαρτίες σου σε χαρτί, για να μην τις λησμονήσεις. Πρέπει όμως να γνωρίζεις και το εξής: ότι αν εσύ δεν κάνεις την κατάλληλη εξέταση των αμαρτιών σου πριν να εξομολογηθείς, όσες αμαρτίες λησμονήσεις και δεν τις εξομολογηθείς, είναι ασυγχώρητες επειδή η αλησμονησία αυτή έγινε από εσένα με την θέλησή σου, επειδή μπορούσες να τις θυμηθείς με την εξέταση και δεν το έκανες.

  Εάν όμως κάνεις την κατάλληλη εξέταση και τύχει να λησμονήσεις κάποια αμαρτία σου, ως άνθρωπος επιλήσμων, που είσαι, αυτή η αμαρτία, λένε μερικοί, ότι συγχωρείται μαζί με τις άλλες, που εξωμολογήθηκες διότι η αλησμονησία αυτή δεν είναι θεληματική, αλλά ακούσια. 

 Εάν όμως μετά την εξομολόγηση την θυμηθείς, πρέπει να πας πάλι στον Πνευματικό και να εξομολογηθείς και αυτήν.

 Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
(Ἐξομολογητάριον Συμβουλή πρός τόν μετανοούντα σελ. 257)

Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

Αλήθεια για εκείνον που μας σκανδάλισε πότε κάναμε λίγο προσευχή;


‘’Τι φταίει ο πονηρός που εγώ είμαι ράθυμος;’’είναι τα λόγια του Αγίου Παϊσίου αναφερόμενος στην αιτία που τον πειράζει ο διάβολος.....
Οι άνθρωποι του Θεού για μια ακόμη φορά μας προκαλούν......Έβλεπαν με συμπάθεια ακόμα και τον διάβολο.....
Η ονομασία που είχε δώσει ο Άγ. Παϊσιος στα δαιμόνια ήταν ‘’ταγκαλάκια’’[....]
Κι όταν άκουγε τους άλλους που μιλούσαν για τον διάβολο με τις εκφράσεις τύπου ο ‘’τρισκατάρατος’’ κ.τ.λ.κουνούσε λυπημένος το κεφάλι λέγοντας ‘’τσ...τσ....τσ’’
Αυτά μας τα λέει ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος που τον γνώρισε αρκετά τον Άγιο μας.....

Αλήθεια, πόση λεπτότητα, ευαισθησία είχαν οι Άγιοι μας και πόσο χοντρόπετσοι είμαστε εμείς....Ο άλλος προκειμένου να σε νουθετήσει αφρίζει σαν δαιμονισμένος.... Μοιράζονται ‘’φύλλα πορείας για την κόλαση’’ αβέρτα....
Και ξέρεις....σχεδόν ΠΑΝΤΑ η κατάληξη είναι η κατάκριση
(της οποίας συνήθως λησμονούμε το επιζήμιο )
Η κατάκριση θα είναι πάντα γέννημα υπερηφάνειας....Αυτό δεν αλλάζει....

Κάποιες αναφορές, ιδιαίτερα επώνυμες,ξεμπροστιάζοντας τον άλλον δημιουργούν σκανδαλισμό και κερνάνε σκοτάδι κι άλλους ανθρώπους
(σκέψου κάποιοι δεν το γνωρίζουν καν οπότε φροντίζουμε να τους σκανδαλίσουμε εμείς‘’καλή τη προθέσει’’ πάντα)

Μνήμη της️ Ευρέσεως της Τιμίας κάρας της Οσίας Ματρώνας της Χιοπολίτιδας


Στις 15 Ιουλίου εκάστου έτους η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη της️†Ευρέσεως της Τιμίας κάρας της Οσίας Ματρώνας της Χιοπολίτιδας

Η Οσία Ματρώνα ονομαζόταν, αρχικά, Μαρία και γεννήθηκε στο χωριό Βολισσός της Χίου από γονείς ευσεβείς και πλουσίους, τον Λέοντα και την Άννα. Έξι άλλες αδελφές της Μαρίας, μεγαλύτερες της, παντρεύτηκαν η μία μετά την άλλη, περιζήτητες νύφες για την ομορφιά, την ανατροφή και για την καλή προίκα τους. 

Η μικρότερη αφοσιώθηκε στη μελέτη των θείων και ασχολείτο θερμά με φιλανθρωπικά καθήκοντα. Έτσι θέλησε να ακολουθήσει άλλο δρόμο. Η τακτική επαφή της με τις καλογριές των γυναικείων μοναστηριών του νησιού, έκανε τη Μαρία να ποθήσει την αγνή μοναχική ζωή. Αλλά η αγάπη προς τους γονείς της, τη συγκρατούσε στο πατρικό της σπίτι. 



 Όταν όμως αυτοί πέθαναν η Μαρία δοκίμασε τη μοναχική ζωή κοντά σε μια ευσεβή χήρα, που ασκήτευε με τις δύο θυγατέρες της. Μετά απ’ αυτή τη μοναχική εμπειρία, αποφάσισε να προσχωρήσει στις μοναχικές τάξεις. Χειροτονήθηκε

Κυριακή 14 Ιουλίου 2024

Για τους 50 ματωμένους Ιούληδες της Κυπριακής τραγωδίας

                        
« Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

Στ’ ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε
αμαρτία μου να `χα κι εγώ μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

Κι από τότε γύρισαν καταπάνω μου
των αιώνων όργητες ξεφωνίζοντας
ο που σ’ είδε, στο αίμα να ζει
και στην πέτρα
μακρινή μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο.

Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα
μες στις πέτρες άνθισα και μεγάλωσα
των φονιάδων το αίμα με φως
ξεπληρώνω μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο» 
Οδ. Ελύτης ( «Άξιον Εστι»).


Για τους 50 ματωμένους Ιούληδες της Κυπριακής τραγωδίας, μακρινή μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο..

Σάββατο 13 Ιουλίου 2024

Η γκρίνια κουράζει αυτούς που ζουν κοντά σας και δυσαρεστεί τον Θεό.


Μιά φορά, πριν από χρόνια, μπήκαμε σ’ ένα φορτηγό που είχε γιά καθίσματα κάτι σανίδες, γιά να πάμε από την Ουρανούπολη στην Θεσσαλονίκη. Μέσα, ήταν άνω-κάτω, βαλίτσες, πορτοκάλια, ψάρια, βρώμικα καφάσια από ψάρια, παιδιά από την Αθωνιάδα, άλλα καθιστά, άλλα όρθια, καλόγεροι, λαϊκοί...Ένας λαϊκός, λοιπόν, ήλθε και κάθισε δίπλα μου. Ήταν και χονδρός και επειδή κάπως στριμώχθηκε, έβαλε τις φωνές: «Τί κατάσταση είναι αυτή;», φώναξε.
Πιό εκεί ήταν ένας μοναχός που, ο φουκαράς, ήταν κουκουλωμένος μέχρι πάνω από τα καφάσια και μόνο το κεφάλι του είχε έξω... Εν τω μεταξύ, όπως κουνιόταν το φορτηγό και ο δρόμος ήταν ένας καρρόδρομος χαλασμένος, έπεφταν τα στοιβαγμένα καφάσια και ο καϋμένος ο μοναχός προσπαθούσε να τα πετάει αριστερά και δεξιά με τα χέρια του, γιά να μην τον κτυπήσουν στο κεφάλι...
Ο άλλος βέβαια, φώναζε, επειδή καθόταν λίγο στριμωχτά…
«Δεν βλέπεις», του λέω, «εκείνος ο μοναχός πώς είναι, και εσύ φωνάζεις...!!!;;;».
Ρωτάω και τον μοναχό:
«Πώς τα περνάς, πάτερ;»
Και εκείνος χαμογελώντας μου λέει:
«Από την κόλαση, Γέροντα, καλλίτερα είναι εδώ!»!!
Ο ένας βασανιζόταν, αν και καθόταν, και ο άλλος χαιρόταν, παρόλο που τα καφάσια κόντευαν να τον κουκουλώσουν. Και είχαμε ακόμη δύο (τουλάχιστον) ώρες δρόμο. Δεν ήταν και κοντά. 
Ο νους του λαϊκού γύριζε στην άνεση που θα είχε, αν ταξίδευε με λεωφορείο και πήγαινε να σκάσει… Ενώ ο μοναχός, σκεπτόταν την στενοχώρια που θα είχε, αν ευρισκόταν στην κόλαση, και ένοιωθε χαρά. Σκέφθηκε: «Σε δύο ώρες, πάνω-κάτω, θα φθάσουμε και θα κατεβούμε, ενώ οι καϋμένοι στην κόλαση ταλαιπωρούνται αιώνια... Ύστερα, εκεί δεν έχει καφάσια, κόσμο κ.λπ., αλλά είναι κόλαση. Δόξα Σοι ο Θεός, εδώ είμαι πολύ καλύτερα!»!!


~ Κάποτε ένας φωτισμένος Μοναχός έλεγε:
Προσέξτε μη γκρινιάζετε.
Η γκρίνια κουράζει αυτούς που ζουν κοντά σας και δυσαρεστεί τον Θεό.

Ο άνθρωπος είναι, βέβαια, ελεύθερος, αλλά χωρίς τον αληθινό Θεό είναι ανυπεράσπιστος ενάντια στο κακό.

Άγιος Αλέξανδρος Σμορέλ +13/7/1943


 "...Παντού και σε όλους τους καιρούς της μεγαλύτερης κρίσης, έχουν εμφανισθεί άνθρωποι, προφήτες και άγιοι, που αγαπάνε την ελευθερία τους, κήρυξαν τον Μοναδικό Θεό, και με τη βοήθειά Του οδήγησαν το λαό στην αντιστροφή της πτωτικής του πορείας.

Ο άνθρωπος είναι, βέβαια, ελεύθερος, αλλά χωρίς τον αληθινό Θεό είναι ανυπεράσπιστος ενάντια στο κακό. Είναι σαν καράβι χωρίς πηδάλιο, στο έλεος της θύελλας, σαν μικρό παιδί χωρίς τη μητέρα του, σαν σύννεφο που διαλύεται στον αέρα. Και σε ρωτάω, σαν Χριστιανό που αγωνίζεσαι για τη διαφύλαξη του πιο πολύτιμου θησαυρού σου, μήπως διστάζεις, μήπως ξεπέφτεις στη δολιότητα, τον υπολογισμό και την αναβλητικότητα, με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα σηκώσει το χέρι για να σε υπερασπίσει; Δεν σου έδωσε ο Θεός τη δύναμη και τη θέληση να αγωνιστείς; Πρέπει να χτυπήσουμε το κακό εκεί που είναι πιο δυνατό, και είναι πιο δυνατό στην εξουσία του Χίτλερ».

(Απόσπασμα από προκήρυξη της αντιναζιστικής ομάδας επί χιτλερικής παντοκρατορίας Λευκό Ρόδο, της οποίας ήταν βασικό στέλεχος ο νεαρός φοιτητής ιατρικής)

ΟΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ο ΣΙΝΑΙΤΗΣ 1500 ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΣΙΝΑ

                    

 Ο Όσιος Στέφανος για (40) ολόκληρα χρόνια, έζησε στην έρημο του Σινά, με ακατάπαυστα δάκρυα και κατάνυξη.Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο σε στάση προσευχής, καθήμενος με ελαφρώς γερμένο προς τα κάτω το κεφάλι, ντυμένος με το ευτελέστατο ασκητικό του τριβώνιο και το κομποσκοίνι της αδιάλειπτης προσευχής, στα άγια δάχτυλα του.

 Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΣΤΑΦΑΝΟ ΤΟΝ ΣΙΝΑΙΤΗ ΟΤΙ ΖΟΥΣΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΟΡΗΦΗ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ ΕΚΕΙ ΑΣΚΗΤΕΨΕ ΤΟΝ 6ο ΑΙΩΝΑ

 Σήμερα οι προσκυνητές, έχουν την ιδιαίτερη ευλογία, να προσκυνούν το άφθαρτο λείψανο του οσίου Στεφάνου στο κοιμητήριο των πατέρων της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, ανάμεσα στα οστά των Πατέρων που ασκήτεψαν στην Ιερά Μονή Της.

Ὁ Θεός μέ νοιάζεται, ὅπως ἐγώ νοιάζουμαι ἕνα μικρό πουλί...

Φώτης Κόντογλου - ''Σαστισμένα λόγια''

Ὁ Θεὸς μὲ νοιάζεται, ὅπως ἐγὼ νοιάζουμαι ἕνα μικρὸ πουλί, ἕνα ἀσκημοπούλι, ποὺ ἔχω ἀγοράσει μαζὶ μὲ τὸ κλουβί του. Μέσα στὴ φωλιά μου ὁ πλούσιος Θεὸς οἰκονόμησε καὶ γιὰ τοῦτο τὸ ἀδύνατο πλάσμα του... Εἶναι τόσο ἀχαμνό! Τὰ πόδια του εἶναι λές, δυὸ μαῦρες κλωστές, κι ἀπάνου στὴ μαδημένη κοιλιά του μπορεῖς νὰ δεῖς τὸ τὶκ τὰκ ποὺ κάνει ἡ μικρὴ καρδιά του, ὅπως πασκίζει νὰ τὸ ζεστάνῃ. Ἡ σγάρα του εἶναι κ᾿ ἐκείνη μαδημένη, καὶ μέσα ἀπὸ τὸ ψιλὸ πετσί της ξεχωρίζουνε τὰ σπυριὰ ἔτσι καθαρά, ποὺ φοβᾶμαι μὴν τὴ σκίσουν...

Γυρίζω καὶ βλέπω γύρω μου καὶ τρίβω τὰ χέρια μου. Στὸ στόμα μου κρέμεται μιὰ πίπα καὶ μπροστά μου ἔχω μιὰ μικρὴ γλάστρα... Οἱ ἄνθρωποι μοῦ πειράζουν τὰ νεῦρα... Τί ἔγινε λοιπόν;... Τίποτα, λέω γώ... Συλλογίζουμαι: Πόσες χειραψίες ἔχουνε σβήσει μόλις τραβήχτηκε τὸ ξένο χέρι ἀπ᾿ τὸ δικό μου!...

Ἀπ᾿ τὸ φεγγίτη φαίνουνται δυὸ ἄστρα. Τὸ καρφί, ποὺ κρατᾶ τὸ κλουβὶ στὸν τοῖχο, παίρνει στὰ μάτια μου μιὰ μεγάλη ἔννοια· εἶνε ὁ αἰώνιος Θεὸς ποὺ νοιάζεται γιὰ τὴ σαπουνόφουσκα ποὖναι κεῖ μέσα. Ὁ Τρὶπ-Τσὶκ κοιμᾶται μὲ τὸ κεφάλι χωμένο μέσα στὰ φτερά του. Ἡ πόρτα του εἶναι σφαλιχτὴ καὶ τὸ κουπάκι του εἶναι γεμάτο ὡς τὰ χείλια ἀπὸ καθαρὸ νερό.