Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ

Βίος και Θαύματα

α. Γόνος τῆς Καππαδοκίας Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ γεννήθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1820 -1830. Πατρίδα του ἦταν τὸ Κερμὶρ τῆς Καππαδοκίας, πλησίον τῆς Καισαρείας καὶ ὠνομαζόταν ᾿Ιωσὴφ Κιοσεΐρκογλου. ῾Υψηλός, λεπτός, ὠχρός, πολὺ ὡραῖος καὶ ἀγγελικὸς στὴν μορφή, συνήθιζε, ὅταν ἐθύμιαζε νὰ φοράη ἕνα μακρὺ ἔνδυμα σὰν ρᾶσο καὶ ἕνα μικρὸ γιλέκο. ῾Ο ἱερὸς ᾿Ιωσὴφ ἦταν πραγματευτὴς καὶ προσκυνητής, ἄνθρωπος πολὺ τῆς προσευχῆς καὶ παντοῦ ἔσπερνε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ταξίδια του, ἐκοιμήθη ξαφνικὰ σὲ ἡλικία τριάντα περίπου ἐτῶν καί, μετὰ τὴν ταφή του, οἱ Τοῦρκοι ἔβαλαν φύλακα, γιὰ νὰ μὴν κλέψουν οἱ Χριστιανοὶ τὸ Λείψανό του, ἐπειδὴ παρουσιάσθηκε φῶς ἐπάνω ἀπὸ τὸν τάφο του πολλὲς φορές.

Οἱ συγγενεῖς τοῦ εὐλογημένου ᾿Ιωσὴφ πληροφορήθησαν ὅτι πρόκειται περὶ ῾Αγίου. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, μετὰ ἀπὸ καιρό, ἀπεφάσισαν νὰ πάρουν τὰ τίμια Λείψανα τοῦ ἁγιασμένου πραγματευτοῦ, προκειμένου νὰ τιμοῦν αὐτὰ καὶ νὰ τὰ ἔχουν ὡς εὐλογία. ῾Η ἀνακομιδὴ καὶ ἡ μεταφορὰ πραγματοποιήθηκε μὲ τρόπο θαυμαστὸ μία νύκτα: ἐνῶ ὁ φύλακας κοιμόταν, ἔσκαψαν προσεκτικὰ καὶ τότε τὰ ἱερὰ ὁστᾶ μὲ ἕναν ἐλαφρὺ θόρυβο ἑνώθησαν ὅλα μαζί, ὥστε πολὺ εὔκολα, μὲ δύο φτυαριές, τὰ μάζευσαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν. ῾Η χάρις τοῦ ῾Αγίου βοήθησε, ὥστε τελικά, ἂν καὶ κατεδιώχθησαν ἀπὸ τὸν φύλακα, ὁ ὁποῖος ἐν τῷ μεταξὺ τοὺς ἀντελήφθη, οἱ συγγενεῖς διέφυγαν ἀβλαβεῖς μαζὶ μὲ τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρό.

᾿Ενῶ ἐπέστρεφαν στὴν Καισάρεια, οἱ συγγενεῖς πεινασμένοι καὶ ταλαιπωρημένοι ἐκοιμήθησαν κάπου στὸν δρόμο, λέγοντας: «῍Αν εἶσαι ῞Αγιος, δεῖξέ μας σημεῖο!...». Ξαφνικά, οἱ συγγενεῖς, ποὺ ἦσαν πέντε, ξύπνησαν ἀπὸ ἕνα ράπισμα στὸ πρόσωπο!... Καὶ ἐκεῖ μπροστά τους ἦσαν πέντε φρέσκα καρβέλια ψωμί!... Τὰ τίμια Λείψανα διεμοιράσθησαν μεταξύ τους οἱ οἰκεῖοι τοῦ ῾Οσίου ᾿Ιωσὴφ καὶ τιμοῦσαν αὐτά, δοξάζοντας τὸν Θεὸ γιὰ τὴν μεγάλη αὐτὴ εὐλογία.

β. ᾿Εμφανίσεις καὶ θαύματα 

ΜΙΑ συγγενὴς τοῦ ῾Αγίου, ἡ ὁποία εἶχε στὸ σπίτι της τὸν πολύτιμο αὐτὸν θησαυρό, ἔγινε πολλὲς φορὲς μάρτυς θαυμασίων γεγονότων. ῞Οταν ἐπέστρεφε στὸ σπιτικό της μετὰ ἀπὸ κάποια ἐξωτερικὴ ἐργασία, ἐνῶ προσπαθοῦσε νὰ ἀνοίξη τὴν πόρτα, γιὰ νὰ εἰσέλθη, καὶ παραδόξως δὲν τὰ κατάφερνε, ἄκουγε ἀπὸ μέσα ἦχο θυμιατοῦ, ὅπως στὴν Θεία Λειτουργία!... Τελικά, ὅταν ἔμπαινε, τὸ δωμάτιο, ὅπου ἐφυλάσσοντο τὰ ἱερὰ Λείψανα, ἦταν πλῆρες θείας εὐωδίας!... ῾Ο ῞Αγιος ἐμφανιζόταν ὀφθαλμοφανῶς τόσο στὴν συγγενῆ αὐτήν, ὅσο καὶ σὲ ἄλλους εὐσεβεῖς ἐπισκέπτες. Κάποτε, ἡ συγγενής, μόλις εἰσῆλθε στὴν οἰκία της, εὑρέθη ἐνώπιον ἑνὸς νέου, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε: 

«Μὴ φοβᾶσαι!... Εἶμαι ὁ ῞Αγιος τοῦ σπιτιοῦ σου!... ῎Εχω ἔλθει, γιὰ νὰ σοῦ πῶ ὅτι ἡ τάδε γειτόνισσα μοῦ ἔταξε ἕνα δοχεῖο λάδι καὶ δὲν τὸ ἔφερε...». 

Καὶ εὐθὺς ὁ νέος ἔγινε ἄφαντος...

῾Η συγγενὴς ἐνημέρωσε τὴν γειτόνισσα, ἡ ὁποία συγκλονισμένη ὡμολόγησε ὅτι πράγματι εἶχε κάνει αὐτὸ τὸ τάμα. ᾿Εκτὸς ἀπὸ τὶς ἐμφανίσεις του, ὁ ῞Αγιος ἰάτρευε καὶ τὶς ἀσθένειες πολλῶν εὐσεβῶν, οἱ ὁποῖοι προσήρχοντο στὸ σπίτι καὶ ἠσπάζοντο μὲ πίστι τὰ τίμια Λείψανά του. Μετὰ τὸν θάνατο τῆς συγγενοῦς αὐτῆς, τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρὸ κληρονόμησε ἡ θυγατέρα της, τῆς ὁποίας ἡ συννυφάδα κάποτε ἀφαίρεσε ἕνα δάκτυλο τοῦ ῾Αγίου. ᾿Αμέσως, ἐμφανίσθηκαν σπυριὰ στὰ χέρια της... Οἱ γιατροὶ δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτε, γιὰ νὰ τὴν βοηθήσουν... Τότε, ἡ ἱερόσυλη ἀσθενὴς εἶδε στὸν ὕπνο της τὸν ῞Αγιο, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε νὰ ἐπιστρέψη τὸ δάκτυλο... Μόλις τὸ ἐπέστρεψε, ἔγινε τελείως καλά... Εἶναι ἐπίσης ἀξιοσημείωτο, ὅτι σὲ μία μεγάλη ἐπιδημία, ἡ ὁποία ἔπληξε τὴν Καππαδοκία, πολλοὶ θεραπεύθηκαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ Τοῦρκοι, χρησιμοποιώντας νερὸ σταυρωμένο μὲ τὰ ἱερὰ Λείψανα τοῦ ῾Αγίου.

Άντον Τσέχωφ: «Είμαι Έλληνας»

Στις 29 Ιανουαρίου 1860, γεννήθηκε στην πόλη Ταγκανρόγκ της ρωσικής αυτοκρατορίας ο μεγαλύτερος συγγραφέας του 20ού αιώνα, Άντον Τσέχωφ.
«Στη Ρωσία δεν υπάρχει τίποτα, ενώ στην Ελλάδα υπάρχουν τα πάντα!» Αυτή η ατάκα ενός Έλληνα εμπόρου στο βοντβίλ «Γάμος» (1889) του Άντον Παβλόβιτς Τσέχοφ έγινε ίσως ο κύριος ελληνικός αφορισμός στη ρωσική γλώσσα.

Ο Τσέχωφ δεν βρέθηκε ποτέ στην Ελλάδα, αλλά συνδέθηκε με αυτή από τη γέννησή του, καθώς οι νονοί του ήταν Έλληνες: ο έμπορος Ντμίτρι Κιρίλοβιτς Σοφιανόπουλος και η σύζυγός του Ελιζαβέτα Εφίμοβνα.

Η ιστορία λέει ότι η Μεγάλη Αικατερίνη επέτρεψε σε όλους τους Έλληνες  να μεταναστεύσουν στο Ταγκανρόγκ, για την ενίσχυση της οικονομίας αυτής της πόλης-λιμάνι που ίδρυσε ο Έλληνας Ιωάννης Βαρβάκης από ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι. Αυτό έγινε μετά τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο (1769). Έτσι, το Ταγκανρόγκ απέκτησε το σημαντικότερο εμπορικό λιμάνι στην Αζοφική θάλασσα για εμπόριο ξυλείας.

Μέχρι την επανάσταση του 1917, το 60% του πληθυσμού ήταν Έλληνες. Κατ' αρχάς, η πόλη έγινε σχεδόν ελληνική, μέχρι που ο Δούκας Ποτέμκιν ήθελε να μετονομάσει το Ταγκανρόγκ σε Σπάρτη. Η οικογένεια Τσέχοφ ζούσε ανάμεσα στους Έλληνες και οι γονείς του ονειρεύονταν ότι ο Άντον Πάβλοβιτς θα σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι Έλληνες ήταν οι πιο επιτυχημένοι επιχειρηματίες και έμποροι. Ο Έλληνας συμμαθητής του συγγραφέα, Πάβελ Φεντόροβιτς Ιορντάνοφ, έγινε κάποια στιγμή δήμαρχος του Ταγκανρόγκ.

Το μαρτύριο των Ορθοδόξων στην άρνηση τους να δουλέψουν Κυριακή του Πάσχα.

 Σε ένα από τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, στα Γκουλάγκ της Ρωσίας μια ομάδα πιστών αποφάσισε ότι δεν θα εργαστεί την Κυριακή του Πάσχα. Για το σοβιετικό σύστημα, αυτό ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα: η ανυπακοή.
Οι φύλακες, θέλοντας να τους ταπεινώσουν, τους διέταξαν να βγουν για εργασία στο δάσος, μέσα σε μια παγωμένη λάσπη που έφτανε μέχρι τα γόνατα. Οι πιστοί αρνήθηκαν. Δεν φώναξαν, δεν επιτέθηκαν, δεν έκαναν επανάσταση. Απλώς στάθηκαν ακίνητοι. Όταν τους έσυραν με τη βία στον τόπο εργασίας, εκείνοι άφησαν τα εργαλεία κάτω.

Οι φύλακες τους ανάγκασαν να σταθούν όρθιοι μέσα στο χιόνι και τον παγετό για ώρες, χωρίς φαγητό, απαγορεύοντάς τους να κουνηθούν.
​Ενώ τα σώματά τους έτρεμαν από το ψύχος, άρχισαν να ψάλλουν χαμηλόφωνα παρακλήσεις. Ο ήχος των ύμνων μέσα στην απόλυτη παγωνιά της Σιβηρίας ακουγόταν σαν κάτι απόκοσμο.

Είναι μια εποχή που οι μάσκες πέφτουν με την ίδια ευκολία που φοριούνται.

Το Τριώδιο είναι η προπαρασκευαστική περίοδος πριν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Είναι η εποχή που τρώμε περισσότερο απ' όσο συνήθως, πηγαίνουμε σε πάρτι μασκέ ή και όχι και τόσο μασκέ όπου και πίνουμε περισσότερο απ' όσο συνήθως. Ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει τη Κυριακή της Τυρινής. Μετά έρχεται η Καθαρά Δευτέρα, η έναρξη της Σαρακοστής, η οποία είναι και η μέρα κατά την οποία και πάλι τρώμε και πίνουμε περισσότερο απ' όσο συνήθως αλλά νηστίσιμα. Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής -πιο επίσημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής- νηστεύουμε στα χαρτιά οι περισσότεροι (ή δε νηστεύουμε ούτε καν στα χαρτιά) και τρώμε κανονικά, όπως συνήθως.

Στα πιο εκκλησιαστικά το Τριώδιο είναι η εποχή που προβάλλονται αξίες άγνωστες και στους κληρικούς και τους λαϊκούς, όπως ταπείνωση, μετάνοια, αλληλεγγύη, αγάπη και άλλα παρόμοια. Ούτε εμείς που τα λέμε από άμβωνος τα κάνουμε(οι περισσότεροι έχουμε και μια κάποια αλλεργία στα παραπάνω) ούτε και ο κόσμος που τα ακούει ενδιαφέρεται γι' αυτά. Μάλλον ενδιαφέρεται ο κόσμος στο βαθμό που δεν αγγίζουν το ατομικό ή οικογενειακό του συμφέρον. Δηλαδή καθόλου.

Κάπως έτσι φτάσαμε σε έναν φασισμό της γνώμης...

  

Περιδιαβαίνω τα σχόλια κάτω από την είδηση ότι ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ διατύπωσε δημόσια μια θεολογική άποψη για τη σχέση πίστης και επιστήμης και ο προβληματισμός δεν αφορά τόσο τη διαφωνία όσο το κλίμα που τη συνοδεύει. Οι χαρακτηρισμοί περί «Μεσαίωνα», «σκοταδισμού» και «επικίνδυνων απόψεων» εμφανίζονται με τέτοια ευκολία, ώστε γίνεται φανερό ότι δεν στοχεύουν στον αντίλογο, αλλά στην απαξίωση. 

Και τότε ανακύπτει ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα. 

Εάν ενοχλεί πράγματι η θεολογική θέση ή το γεγονός ότι εκφράστηκε δημόσια, απλά και χωρίς να ζητηθεί η έγκριση μιας αυτάρεσκης πνευματικής ελίτ;

Το ερώτημα αυτό φωτίζεται αν θυμηθούμε κάτι πρόσφατο. Η ίδια, ουσιαστικά, θεολογική αντίληψη εκφράστηκε και στο τηλεοπτικό σήριαλ για τον Άγιο Παΐσιο. Εκεί δεν ακούστηκαν κραυγές περί «πολιτικής του Μεσαίωνα», ούτε οργανώθηκε χλευασμός. Οι αντιδράσεις ήταν ελάχιστες. Και προσοχή, δεν άλλαξε το περιεχόμενο της άποψης. Εκείνο που έκανε τη διαφορά ήταν ότι παρουσιάστηκε μέσα σε ένα πλαίσιο ευρείας λαϊκής αποδοχής. Όταν μια αντίληψη έχει ήδη κοινωνική απήχηση, ο ελιτισμός συνήθως σιωπά. Οχι γιατί έμαθε να σέβεται, αλλά γιατί τρέμει να τα βάλει με την πλειοψηφία από φόβο μη του κοστίσει.

Αντίθετα, όταν η ίδια άποψη εκφράζεται στον δημόσιο πολιτικό λόγο, χωρίς την ασφάλεια ενός δημοφιλούς πολιτισμικού περιβάλλοντος και χωρίς εγγυήσεις συναίνεσης, τότε ενεργοποιείται ο μηχανισμός της απαξίωσης. Το θράσος των ελιτίστικων σχολίων αντλείται βεβαιότητα ότι αυτή τη φορά θα βρουν ακροατήριο, κοινό πρόθυμο να χειροκροτήσει την περιφρόνηση της «λαϊκής αντίληψης».

«Διαβάστε μου λίγο Ευαγγέλιο, να φτιαχτώ»!

π.Ανανίας Κουστένης

..Εγώ πολλές φορές που δυσκολεύομαι και με το ζάχαρο και με τα βάσανα, που έχω, λέω:

«Παιδιά», όποιος είν’ εκεί, «διαβάστε μου λίγο Ευαγγέλιο, να φτιαχτώ».
Μιλάω Εξαρχειακά, έτσι, αλλά είναι η γλώσσα μας.

 «Διαβάστε μου λίγο Ευαγγέλιο, να φτιαχτώ»!
Και διαβάζω δέκα σειρές, ένα κεφαλαιάκι, και μετά είν’ αλλοιώς.Αλλάζει όλο το κλίμα.Το ’χετε δει.Το ξέρετε...
Λοιπόν. Και φτιάχνεται κανείς. Φτιάχνεται.

 Και λέει ο άλλος: «Διαβάζω το Ευαγγέλιο…».
Το Ευαγγέλιο δεν το διαβάζουμε.Μας διαβάζει!Μας ακτινογραφεί.Είδες τι ακτινογραφία μας τραβάει!
Πολλές φορές διαβάζοντάς το, βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα.
Πού υπολειπόμεθα, πού έχομε πλην, πού έχομε συν, και ό,τι άλλο υπάρχει.
Έτσι. Το Ευαγγέλιο!

πηγή

Τ. Σ. Έλιοτ, ❝ Ένα τραγούδι για τον Συμεών ❞

Για τον Τ.Σ. Έλιοτ, τον ποιητή που εξέφρασε όσο κανείς το υπαρξιακό άλγος της εποχής ανάμεσα στους δύο μεγάλους πολέμους, ο Συμεών δεν είναι ο «ηλικιώτης» που απωθεί τον θάνατό του μέχρι να δει το ποθούμενο, αλλά ο κουρασμένος («κεκμηκώς» αναφέρεται στους ύμνους) από την πολυποίκιλη ματαίωση και οδύνη που είχε η ζωή του «και οι ζωές εκείνων που έρχονται πίσω του», που προσδοκά να βρει την ειρήνη -κι αφού τη βρει να αναχωρήσει...
Είναι ο προστάτης όσων τρέφονται με την απαντοχή.....

ΚΥΡΙΕ, οι Ρωμαϊκοί υάκινθοι ανθίζουνε σε βάζα και
Ο χειμωνιάτικος ήλιος σέρνεται πλάι στους χιονισμένους λόφους ΄
Η αλύγιστη ώρα στάθηκε.
Η ζωή μου είναι ανάλαφρη, περιμένοντας τον άνεμο του θανάτου,
Σε φτερό πάνω στη ράχη της παλάμης μου.
Σκόνη στο φως του ήλιου και μνήμη στις γωνιές
Περιμένουν τον άνεμο που ριγεί φυσώντας κατά τη νεκρή χώρα.
Χάρισέ μου την ειρήνη Σου,
Περπάτησα χρόνια πολλά μέσα στην πολιτεία αυτή,
Στάθηκα πιστός κι ακέραιος, φρόντισα για το φτωχό,
Έδωσα και πήρα τιμή και άνεση.
Αποδιωγμένοι δε φύγανε ποτές από την πόρτα μου.
Ποιος θα θυμηθεί το σπίτι μου, όπου θα ζούνε τα παιδιά των παιδιών μου
Όταν η ώρα της λύπης έρθει;

Ένας από τους πλέον διακεκριμένους θεολόγους και μακαρίους γέροντες των ημερών μας.

  Ένας από τους πλέον διακεκριμένους θεολόγους και μακαρίους γέροντες των ημερών μας. Από μικρό παιδί διακρίθηκε για την ευλάβειά του, την αγάπη του για τον Χριστό και την Εκκλησία Του, συνάμα δε και για την υψηλή οξυδέρκειά του. Διακόνησε ως άμισθος Κληρικός την Εκκλησία με πολύ ζήλο, αυταπάρνηση και ακριβή τήρηση των Ιερών Κανόνων. Ως διακριτικός και σοφός Πνευματικός οδήγησε πλήθος πιστών στην οδό της σωτηρίας. 

 Επίσης ίδρυσε μία από τις καλύτερες Κοινοβιακές Μονές εν Ελλάδι. Το συγγραφικό του έργο είναι όντως μνημειώδες. Τα κείμενά του αποπνέουν Ορθόδοξο Πατερικό άρωμα και τον αναδεικνύουν ως ένα γνήσιο συνεχιστή της Ιεράς Παράδοσης. 

Αξίζει να τα μελετήσουμε με πνεύμα μαθητείας αιτούμενοι τις όσιες ευχές του.

Συγκίνηση… Η καθηγουμένη Ισιδώρα κρατά την εικόνα του κατά σάρκα πατρός της Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη

Το πρώτο Τρισαρχιερατικό συλλείτουργο τελέσθηκε σήμερα το πρωί στον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Τρικάλων, για τον εορτασμό του νεοαγιοκαταταχθέντος Αγίου Δημητρίου, του επονομαζόμενου Γκαγκαστάθη, του εκ Πλατάνου Τρικάλων καταγομένου, παρουσία πολλών προσκυνητών και αρχών της πόλης μας.

Το συλλείτουργο τελέσθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυδωνίας κ. Αθηναγόρα, εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λαγκαδά κ. Πλάτων, εκπρόσωπο της Εκκλησίας της Ελλάδος και τον οικείο Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομο.

Συγκίνηση τη στιγμή όταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, δωρίζει την ιερά εικόνα του Αγίου Δημητρίου του Γκαγκαστάθη, στην κατά σάρκα κόρη του Αγίου, καθηγούμενη της Ιεράς Μονής Ζάρκου Τρικάλων, Ισιδώρα.

Η καθηγουμένη με σεβασμό και συγκίνηση, κρατά στα χέρια της την ιερά εικόνα του πατρός της.

trikalaola.gr

Διασκορπισμός και σκοτασμός του νου

α)Ἐρώτησις- Τί γεννᾶ ὁ διασκορπισμὸς τοῦ Νου;
Ἀπόκρισις-Τὰ πάθη;

-Τί γεννοῦν τὰ πάθη;
Τὶς ἁμαρτίες.
-Τί γεννοῦν αἱ ἁμαρτίες;
-Τὸν θάνατον τῆς ψυχῆς.

-Ποτε σκοτίζεται ὁ Νοῦς;
-Ὅταν δὲν ἔχει πνευματικὴ ἐργασία καὶ προσευχή.
-Διατί σκοτίζεται ὁ Νοῦς;
-Διότι στερεῖται τὴν θείαν βοήθειαν καὶ δαιμονίζεται.

-Πόθεν προέρχεται ἡ ἀρχὴ τοῦ σκοτασμοῦ τοῦ νοός;
-Απὸ τὴν ὀκνηρίαν.
- Διατί;
-Διότι ἐπέρχεται ταραχή, ἐκ τῆς ψυχικῆς ὁμιλίας εἰς τὸν Νουν.
-Πόθεν προέρχεται ἡ νοερὰ ἐργασία τοῦ Νοός;

-Ἐκτελεῖται διὰ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Θεία Ἀνάβασις ~ Τοῦ Ἁγίου καὶ Θεοπνεύστου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου Τόμος Α΄ σελ. 180 ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστήριον τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Κατουνάκια 1998.

«Πάτερ, αφού θα πεθάνουμε, γιατί γεννιόμαστε;»

  Το πετραχήλι βρισκόταν ακόμα πάνω στο κεφάλι του μικρού Δημήτρη. Η εξομολόγηση είχε τελειώσει, αλλά το παιδί δεν σηκώθηκε αμέσως. Η σκέψη του ήταν στο μνημόσυνο του παππού του, που θα τελέσουμε σε λίγες ημέρες.

 Με κοίταξε στα μάτια με μια βαθιά απορία και μου έκανε μια ερώτηση που με ξάφνιασε: 

Πάτερ, αφού στο τέλος θα πεθάνουμε, όπως ο παππούς μου γιατί έπρεπε να γεννηθούμε; Γιατί να ξεκινάει κάτι που ξέρουμε ότι θα τελειώσει;

​  Έσκυψα κοντά του και προσπάθησα να του εξηγήσω με απλά λόγια πως η ζωή μας μοιάζει με έναν σπόρο. Όταν ο σπόρος πέφτει στο χώμα, νομίζεις ότι χάθηκε ή ότι καταστράφηκε. Όμως, αυτό που εμείς βλέπουμε σαν τέλος του σπόρου, είναι στην πραγματικότητα η αρχή για να φυτρώσει ένα μεγάλο δέντρο. Δεν γεννηθήκαμε, λοιπόν, για να χαθούμε, αλλά για να εξελιχθούμε σε κάτι πολύ πιο όμορφο.

  ​Του είπα επίσης πως η ζωή εδώ στη γη είναι σαν το σχολείο.

Ο Τσάρος Αλέξανδρος Α' και η Κέρκυρα (1801-1825)

Στην προσωπογραφία απεικονίζεται ο Τσάρος της Ρωσίας, Αλέξανδρος Α’, στον πίνακα των Ηγεμόνων (λεπτομέρεια), της Συλλογής Μουσείου Καποδίστρια-Κέρκυρα (ΜΚ 193)

 Ο Τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος Α' διαδέχθηκε τον πατέρα του, Παύλο Α', στις 3 Μαρτίου 1801. Η ανάρρησή του στον ρωσικό θρόνο προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού στον λαό της Κέρκυρας. Μετά τη μακραίωνη Βενετική κυριαρχία (1386-1797) και τη βραχύβια γαλλική κατοχή (1797-1799), είχε ήδη ιδρυθεί από τις 21 Μαρτίου 1800 η Επτάνησος Πολιτεία. 

Πρόκειται για το πρώτο ελεύθερο ελληνικό κράτος —υπό ρωσική προστασία και φόρου υποτελές στον Σουλτάνο— το οποίο διέθετε Σύνταγμα, σημαία, Γερουσία, στρατό και δικό του νόμισμα, με Γραμματέα της Επικράτειας τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Επάνω από τη δυτική πύλη του Ιερού Προσκυνήματος του Αγίου Σπυρίδωνα, η οποία οδηγεί στην οικία των κτητόρων και στον γυναικωνίτη, βρίσκεται ο θυρεός του Αυτοκρατορικού Οίκου της Ρωσσίας.

Σύμφωνα με επιστολή που δημοσιεύτηκε στο Δελτίο της Αναγνωστικής Εταιρίας Κέρκυρας (1998, τχ. 3), η πλειονότητα των Κερκυραίων επιθυμούσε την οριστική υπαγωγή του νησιού υπό το σκήπτρο του νέου Τσάρου. Προς τιμήν του διοργανώθηκαν πολυάριθμες τελετές και δοξολογίες. 

Στις 9 Ιουνίου 1801, στον Μητροπολιτικό Ναό της Υ.Θ. Σπηλαιώτισσας, εκφωνήθηκε εγκωμιαστικός λόγος που αργότερα εκτυπώθηκε, ενώ ακολούθησε φωταγώγηση της κεντρικής οδού Καρντελάκουες (οδός των Υδάτων) και επίσημο δείπνο μεταξύ Κερκυραίων και Ρώσων αξιωματικών.

Ανάλογες εκδηλώσεις έλαβαν χώρα και στις 11 Μαΐου 1801 στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, όπου εκφωνήθηκε πανηγυρικός λόγος από τον άμβωνα. Οι εορτασμοί κορυφώθηκαν στις 16 Ιουνίου, όταν οι κάτοικοι των προαστίων (Γαρίτσα, Μαντούκι, Ποταμός) και πολλών χωριών συγκεντρώθηκαν στον ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων στη Γαρίτσα. Μετά την ιεροτελεσία, στήθηκε στη Γαρίτσα ένα μεγάλο συμπόσιο κάτω από τις ελιές για 300 άτομα, με τη συμμετοχή 60 Ρώσων στρατιωτών. Το προάστιο είχε φωταγωγηθεί και διακοσμηθεί με πίνακες, ενώ οι εορτασμοί κράτησαν έως αργά τη νύχτα (τέσσερις ώρες μετά τη δύση του ηλίου). Περίπου έξι χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν στο πανηγύρι, χορεύοντας και αναφωνώντας «Εβίβα» για τον Αλέξανδρο.

πηγή

Η Ελληνική Λεγεώνα του Τσάρου Νικολάου Α’ – Ένας Ύμνος Θάρρους και Πίστης

Στην τελική κρίση θα τους πει: «Οὐκ οἶδα ὑμᾶς».

«Άνθρωποι δύο ανέβησαν εις το ιερόν προσεύξασθαι, ο εις Φαρισαίος και ο έτερος τελώνης». Δυο άνθρωποι, δυο αμαρτωλοί, ανέβηκαν στο ιερό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης. Δυο άνθρωποι, δυο αμαρτωλοί, με τη διαφορά πως ο Φαρισαίος δεν έβλεπε τον εαυτό του σαν αμαρτωλό, ενώ ο τελώνης το παραδεχόταν. Ο Φαρισαίος ανήκε στην υψηλότερη κοινωνική τάξη της εποχής, ο τελώνης στην πιο περιφρονημένη.

«Ο Φαρισαίος σταθείς προς εαυτόν ταύτα προσηύχετο· Ο Θεός, ευχαριστώ σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και ως ούτος ο τελώνης· νηστεύω δις του Σαββάτου, αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι». Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά, για να προκαλεί εντύπωση, κι έλεγε τα εξής λόγια στην προσευχή του: Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ γιατί δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους που είναι άρπαγες, άδικοι, μοιχοί ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ τηρώ κατά γράμμα το νόμο, νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα και δίνω ελεημοσύνη το ένα δέκατο απ’ όλα όσα κερδίζω.

Ο Φαρισαίος στάθηκε μπροστά ακριβώς από το ιερό. Ήταν συνήθεια των Φαρισαίων να κάθονται στην πρώτη θέση. Το ότι ο Φαρισαίος καθόταν στην πρώτη θέση, φαίνεται κι από το γεγονός πως ο τελώνης έστεκε «μακρόθεν». Η υπερηφάνεια του Φαρισαίου κι η σιγουριά του πως ήταν δίκαιος, δηλαδή πνευματικά υγιής, ήταν τέτοια, ώστε δεν απαίτησε την πρώτη θέση μόνο από τους ανθρώπους, για να τον βλέπουν όλοι, αλλά κι από το Θεό. Την απαιτούσε όχι μόνο όταν συμμετείχε σε γεύματα και σε συναθροίσεις, μα ακόμα και στο ναό, την ώρα της προσευχής. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να δείξει πόσο άρρωστος ήταν πνευματικά ο Φαρισαίος, πόσο η αρρώστια της αδικίας και της αλαζονείας τον είχαν διαφθείρει.

Γιατί λέει προς εαυτόν ταύτα προσηύχετο; Γιατί δεν προσευχόταν δυνατά; Επειδή ο Θεός ακούει πιο προσεχτικά αυτά που η καρδιά λέει, όχι όσα προφέρουν τα χείλη. Αυτά που σκέφτεται κι αυτά που αισθάνεται ο άνθρωπος την ώρα που προσεύχεται έχουν περισσότερη σημασία για το Θεό από τα λόγια που προφέρει η γλώσσα. Η γλώσσα μπορεί να εξαπατήσει, η καρδιά όμως όχι. Αυτή φανερώνει καθαρά πώς είναι ο άνθρωπος μέσα του, αν είναι μαύρος ή άσπρος, αν είναι ειλικρινής ή υποκριτής.

Δυόμιση αιώνες...Τόσο περίμενε ο τελευταίος των Δικαίων.

Δυόμιση αιώνες...Τόσο περίμενε ο τελευταίος των Δικαίων.
Τόσο χρειάστηκε για να εκπληρωθεί η Θεία Υπόσχεση για την απόλυτη συνάντηση μαζί Του.
Δυόμιση αιώνες αναμονής, αγωνίας, δεύτερων σκέψεων, αμφιβολιών και εσωτερικών ερωτημάτων.
Δυόμιση - και βάλε - ζωές στο “περίμενε”.
Δυόμιση αιώνες κι ο Θεός ακόμα να τηρήσει τον λόγο Του, παρά δοκιμάζει τον δούλο Του με τον πιο δύσκολο τρόπο, αυτόν της σιωπής, της μη απόκρισης. Αναμφίβολα, ο Συμεών υπέστη ένα πραγματικά γερό θεϊκό “καψόνι”.

Κι όμως...
Ο παντογνώστης Κύριος προνοεί για τον λευίτη Του το καλύτερο, το πιο ταιριαστό δώρο: χρόνο. Πολύ χρόνο! Κι ο δούλος Του, καρδιακά αγκιστρωμένος στην θεϊκή υπόσχεση, περιμένει. Μα δεν περιμένει παθητικά και αδιάφορα, αλλά κάνει τον χρόνο πόθο φλογερό, δίψα ιερή, αποκλειστική προσδοκία και στόχο ζωής.
Κι όσο περνά ο χρόνος, αυτή η φλόγα δεν σβήνει, μα θεριεύει, αυτή η άγια δίψα δεν στερεύει, δυναμώνει.

Η θεολογική σημασία των πρώτων εβδομάδων του Τριωδίου

  Με την έναρξη του Τριωδίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία εισέρχεται σε μια περίοδο πνευματικής προετοιμασίας, η οποία προηγείται της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και κορυφώνεται με το Πάσχα. 

 Αυτή η περίοδος, που ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και εκτείνεται μέχρι την Κυριακή της Τυρινής, δεν αποτελεί απλώς μια χρονική γέφυρα προς τη νηστεία, αλλά μια βαθιά θεολογική διαδρομή που καλεί τον πιστό σε αυτογνωσία, μετάνοια και επιστροφή προς τον Θεό. 

 Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, αυτές οι εβδομάδες λειτουργούν ως πνευματικός καθρέφτης, αποκαλύπτοντας τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης και φωτίζοντας τον δρόμο προς την σωτηρία. Μέσα από τις ευαγγελικές περικοπές και τους ύμνους, η Εκκλησία διδάσκει ότι η αληθινή νηστεία δεν είναι εξωτερική τυπολατρία, αλλά εσωτερική μεταμόρφωση, εμπνευσμένη από την αγάπη και το έλεος του Θεού.

  Η πρώτη Κυριακή, του Τελώνου και του Φαρισαίου, θέτει τα θεμέλια αυτής της προετοιμασίας. Η παραβολή από το Ευαγγέλιο του Λουκά (18:10-14) αντιπαραβάλλει δύο μορφές: τον υπερήφανο Φαρισαίο, που καυχάται για την τήρηση των τύπων, και τον ταπεινό Τελώνη, που αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του και ζητά έλεος. Θεολογικά, αυτή η Κυριακή υπογραμμίζει την καταστροφική δύναμη της υπερηφάνειας, η οποία μετατρέπει την πίστη σε αυτοδικαίωση και απομακρύνει από την κοινωνία με τον Θεό.

 Η Εκκλησία, αποφεύγοντας οποιαδήποτε νηστεία αυτή την εβδομάδα, υπενθυμίζει ότι η αληθινή πνευματική ζωή βασίζεται στην ταπείνωση. Είναι μια πρόσκληση να αναγνωρίσουμε ότι η σωτηρία δεν προέρχεται από ανθρώπινα επιτεύγματα, αλλά από την ελεήμονα χάρη του Θεού, ο οποίος δικαιώνει τον ταπεινό και απορρίπτει τον αλαζόνα. Αυτή η αρχική εβδομάδα καλλιεργεί την αυτοεξέταση, προτρέποντας τον πιστό να αποβάλει κάθε μορφή πνευματικής αυταπάτης πριν εισέλθει στη νηστεία.

  Συνεχίζοντας, η Κυριακή του Ασώτου Υιού (Λουκ. 15:11-32) εμβαθύνει στο μυστήριο της μετάνοιας και της Πατρικής αγάπης.

«Η ευχή θα είναι ο μεγαλύτερος βοηθός κι έπειτα ο άγγελος»

 (Συγκλονιστική διήγηση από τον π. Μάρκελλο Καρακαλληνό)

ΜAΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ: Σάς είπαν δηλαδή κάποιοι Αγιορείται πατέρες, ότι έχουν βιωματική εμπειρία αγγέλων και δαιμόνων;
Γ.ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ: Βεβαίως και πάλεψαν προς τούς δαίμονας! Μα και ό Γέρων Παΐσιος τα λέει αυτά.
Ένας άλλος Γέροντας μου διηγήθηκε ότι βρέθηκε σε έκσταση. Καθώς διάβαζε ένα πατερικό βιβλίο κουράστηκε, μούδιασε το σώμα του κι έγειρε λίγο να ξεκουραστεί, βάζοντας το βιβλίο πού διάβαζε σαν μαξιλάρι. Ο νους του τότε αρπάγη και βρέθηκε στον ουρανό! Εκεί τον πλησίασαν δύο άγγελοι, όπως τους εικονίζει η Εκκλησία μας, με πρόσωπο όμορφο και χαρωπό. Ο Γέροντας έμεινε κατάπληκτος από το κάλλος των Αγγέλων και τούς λέει με θαυμασμό:
-Άγγελοι μου, τι ωραία είναι αυτή ή φορεσιά που φοράτε!
Οι άγγελοι -το διηγείτο αυτό πολύ συγκινημένος- πρόσχαρα του απήντησαν:
-Έτσι θα γίνει και η δική σας φορεσιά στον άλλον αιώνα!
Τα έχασε εκείνος και σαν να έκανε, λέει, μία κίνηση να πάρει φωτογραφική μηχανή -ενώ δεν είχε ποτέ του μηχανή- να τούς φωτογραφίσει.
-Στάσου, του είπαν οι άγγελοι, αυτές οι μηχανές δεν μας παίρνουν εμάς!

Έμεινε αποσβολωμένος. Πέρασαν από μπροστά του οι άγγελοι, του χαμογέλασαν και φεύγοντας του είπαν:
-Κατέβα τώρα να πάς να προσκυνήσεις την Παναγία.

Γιατί κατά την προσκύνηση του Ιερού Ευαγγελίου στον Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς δεν ασπαζόμαστε το χέρι του ἱερέως

Κατά την τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στον Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς, όταν ο ἱερεύς εξέρχεται κρατώντας το Ιερό Ευαγγέλιο και στέκεται ενώπιον του λαού, οι πιστοί προσέρχονται ευλαβώς όχι προς τιμήν του ἱερέως, αλλά προς προσκύνηση του ιδίου του Αναστάντος Χριστού, ο Οποίος παρίσταται και ομιλεί διά του Ευαγγελικού λόγου.
Το Ιερό Ευαγγέλιο δεν είναι απλό ιερό αντικείμενο, αλλά η ζώσα μαρτυρία του Λόγου του Θεού. Κατά την πατερική και λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας, ο Χριστός ο ίδιος λαλεί εν τω Ευαγγελίω.
Όπως διδάσκει η Εκκλησία:
«Ὁ λαλῶν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ, Χριστός ἐστιν».
Δια τούτο, κατά την προσκύνηση αυτή, πάσα τιμή και ευλάβεια στρέφεται αποκλειστικώς προς το Ιερό Ευαγγέλιο.

Γιατί δεν επιτρέπεται ο ασπασμός του χεριού του ἱερέως εκείνη τη στιγμή;
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διακρίνει απολύτως και χωρίς σύγχυση:
• την τιμή προς το ιερατικό αξίωμα
• από την προσκύνηση του Χριστού

Σιωπή που οδηγεί στο Φώς...

Εδώ ο χρόνος δεν βιάζεται.Στέκεται. Σιωπά. Προσεύχεται.
Η λιτή οδηγεί στο καθολικό όχι σαν διάδρομος, αλλά σαν πορεία.
Βήμα βήμα, από το ανθρώπινο στο ιερό.Όχι με λόγια, αλλά με παρουσία.
Στο Άγιον Όρος ο χώρος δεν εντυπωσιάζει.Σε ταπεινώνει για να σε σηκώσει.
Και κάπου εκεί, ο άνθρωπος μικραίνει για να χωρέσει το Φως.

(φωτο: Λιτή και στο βάθος το καθολικό της Μεγίστης Λαύρας)

https://www.athoszone.com/

ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΗ ΖΩΗ...ΜΕΙΝΑΜΕ ΜΟΝΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΛΕΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !

Δεν ξυπνήσαμε μια μέρα μόνοι...Μας έκαναν μόνους...
Αγαπημένοι μου φίλοι μαζί και πάλι σήμερα για να κατανοήσετε οτι η μοναξιά του σύγχρονου Έλληνα δεν είναι εξέλιξη....αλλά είναι αποτέλεσμα !
Αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης, ύπουλης διαδικασίας που διέλυσε πρώτα την οικογένεια, μετά την κοινότητα και στο τέλος την ίδια την ψυχή του ανθρώπου...

Κάποτε η Ελλάδα ήταν πραγματική κοινωνία...Όχι τέλεια, αλλά σίγουρα ζωντανή...
Τα σπίτια ήταν ανοιχτά, οι γειτονιές γεμάτες παιδιά, οι Κυριακές είχαν νόημα...
Εκκλησία, κατηχητικό, οικογενειακό τραπέζι...
Οι γιορτές είχαν ψυχή....Ο χρόνος κυλούσε ανθρώπινα...Τα παιδιά μεγάλωναν έξω....Στο χώμα, στη βροχή, στο χιόνι...Δεν φοβόμασταν τη φύση... Δεν φοβόμασταν τον αέρα.... Παίζαμε μέχρι να νυχτώσει, μέχρι να μας φωνάξουν οι μανάδες από το μπαλκόνι...Μαθαίναμε τη ζωή , ζώντας την !

Υπήρχε σεβασμός...Σεβασμός στους γονείς, στους δασκάλους, στους μεγαλύτερους..Όχι από φόβο, αλλά από αγωγή !Ο δάσκαλος δεν ήταν εχθρός, ήταν οδηγός μας .
Ο γονιός δεν ήταν μόνο «φίλος», ήταν στήριγμα και όριο ! Και ήταν εκεί για μας όποτε τους είχαμε ανάγκη ..
Σήμερα τα παιδιά δεν ακούν...Και δεν φταίνε εκείνα ξέρετε ..
Οι δάσκαλοι έχουν φτάσει στα όριά τους, όχι γιατί άλλαξαν τα παιδιά, αλλά γιατί έσπασε ο κρίκος του σπιτιού....Εδώ λοιπόν είναι το μέγα πρόβλημα .. 
Όταν ο γονιός δεν έχει χρόνο, δύναμη ή παρουσία, το παιδί μεγαλώνει χωρίς πυξίδα αγαπημένοι μου φίλοι . Χωρίς όρια... Χωρίς σεβασμό...
Κάποτε ο πατέρας ήταν παρών.Δούλευε, κουραζόταν, αλλά ήξερε πως ο κόπος του έφτανε. Ήταν το στήριγμα της οικογένειας !
Η μητέρα ήταν η καρδιά του σπιτιού !
Είχε χρόνο να μεγαλώσει, να διδάξει, να αγκαλιάσει τα παιδιά της και τον άνδρα της ...
Σήμερα ο πατέρας λείπει...Όχι από αδιαφορία αλλά από εξάντληση...
Η μητέρα τρέχει να τα προλάβει όλα και στο τέλος δεν προλαβαίνει ούτε να χαρεί τα παιδιά της...γιατί πρέπει να διαχειρίζεται κρίσεις ..μεγαλώνει σε μια κοινωνία που της ζήτησε να είναι τα πάντα ..εργαζόμενη ,παρούσα ,τέλεια ..χωρίς να της δώσει τίποτα όμως πίσω .
Το μόνο που της έχει μείνει είναι άγχος και φόβος μην δεν τα καταφέρει ...Της πήραν τη γιαγιά ,τον παππού τη στήριξη της ...Και την κατηγορούν κιόλας... 

Και εδώ λοιπόν θα σας πω μια ιστορία ... παραβολικη .Για να το καταλάβετε όλοι !

Όποιος δεν προσεύχεται το πρωί παλεύει όλη μέρα μόνος του και στο τέλος χάνει

 H πρωϊνή προσευχή δεν είναι κάτι το τυπικό,αλλά η άγκυρα του νου και ο σύρτης της καρδιάς.Όποιος σηκώνεται το πρωί και τρέχει κατευθείαν στις έγνοιες του κόσμου,στο τηλέφωνο,στους υπολογισμούς και στα νεύρα,εκείνος αφήνει τον Θεό στην πόρτα και Τον φωνάζει όταν θα πονέσει.

 Η πρωϊνή προσευχή θέτει μία σειρά:πρώτα ο Θεός,έπειτα ο άνθρωπος και έπειτα όλα τα άλλα.Είναι αυτή που καθαρίζει τον λογισμό,κόβει τον θυμό από την ρίζα,σβήνει το πάθος πριν ανάψει φωτιά.Ο άνθρωπος που προσεύχεται το πρωί διανύει την ημέρα του έχοντας νου καθαρό και καρδιά που την σφίγγει στα χέρια Του ο Θεός

Υπαπαντή του Κυρίου – Άνω Λεσινίτσα _Βόρειος Ήπειρος

​Στη εκκλησία της Υπαπαντής (στον νομό Αγίων Σαράντα, ο ακούραστος Παπά-Νικόδημος συνεχίζει να διακονεί με πίστη και αφοσίωση.

​Ο ιστορικός αυτός ναός, που κάποτε υπήρξε γυναικείο μοναστήρι, αποτελεί σήμερα έναν μοναδικό πνευματικό φάρο για την ευρύτερη περιοχή. Χρόνια πολλά!

: Λεωνίδας Παππάς

πηγή

Κερκύρας Νεκτάριος: Σήμερα, επιχειρείται η ενορχηστρωμένη δίωξη του Κυρίου μας

Τη Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2026, εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην πανηγυρίζουσα ενορία των Καστελλάνων Μέσης Κέρκυρας.

Κατά τη ομιλία του ο κ. Νεκτάριος, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, αναφέρθηκε αρχικά στην εορτή της Υπαπαντής και στην προσφορά του βρέφους Ιησού στον Ναό από την Παναγία και τον Ιωσήφ ως πρωτοτόκου αρσενικού σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο. Ο Κύριός μας, ως Θεός ενανθρωπήσας υπακούει στον Νόμο για τη σωτηρία του ανθρώπου. Εκεί, ο γηραιός Συμεών μέσω θείας αποκάλυψης αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Χριστού το σωτήριο Φως όλων των εθνών που θα διαλύσει το σκοτάδι το πνευματικό το οποίο προέρχεται από την αμαρτία και θα νικήσει κάθε κακό, κάθε καχυποψία ώστε οι άνθρωποι να κατανοήσουν την παρουσία του Θεού. Κρατώντας λοιπόν τον Θεάνθρωπο στην αγκαλιά του, δοξάζει τον Θεό δηλώνοντας έτοιμος να αναχωρήσει εκ του κόσμου. Παράλληλα, στρεφόμενος στην Παναγία, προφητεύει ότι ο Χριστός «κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν» αλλά θα είναι και σημείο αντιλεγόμενο στον κόσμο.

Είναι γεγονός ότι εκείνος ο οποίος στρέφεται προς το Σωτήρα μας Ιησούν Χριστόν, ζει εν πίστη και εν αγάπη μίαν άλλη πνευματική κατάσταση αφού εκλάμπει η ψυχή του και η καρδιά του από το φως της θεότητας. Αντιλαμβάνεται ότι η ζωή του κοντά στον Θεό είναι φωτεινή και ξεκάθαρη. Βλέπει τα μυστήρια αυτά τα οποία είδε και ο Απόστολος Παύλος ο οποίος αξιώθηκε από τον Θεόν να φτάσει έως τον «τρίτον ουρανόν». Αυτές τις πνευματικές καταστάσεις έζησαν και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και ζει κάθε αγωνιζόμενος άνθρωπος ο οποίος προσδοκά τη Σωτηρία και να είναι κοινωνός της θεότητος, είτε δια των μυστηρίων, είτε δια της προσευχής, έπειτα από τον πνευματικό αγώνα της καθάρσεως.

Πασχαλινή αγρυπνία στην Καψάλα, με τον Άγιο Παΐσιο, τον π. Ισαάκ (Αταλάχ), τον π. Γρηγόριο.

Πασχαλινή αγρυπνία στην Καψάλα, Άγιο Όρος,Κυριακή 15 Απριλίου 1990,με τον Άγιο Παΐσιο, τον π. Ισαάκ (Αταλάχ), τον π. Γρηγόριο.

πηγή

O Ντοστογιέφσκι και η Όπτινα

Μνημείο του Fyodor Mikhailovich Dostoievsky στη Μονή της Optina ..

  Η επίσκεψη τού Φ.M. Ντοστογιέφσκι στην Όπτινα τον Ιούνιο τού 1878 στάθηκε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην πνευματική ζωή τού συγγραφέα. H ανάγκη για την επίσκεψη αυτή πήγασε από την πρόσφατη προσωπική εμπειρία τού θανάτου τού νεότερου γιού του Αλιόσa. Καθόρισε δε η επίσκεψη αυτή σε μεγάλο βαθμό τις δημιουργικές ιδέες και το χαρακτήρα τού μυθιστορήματος ΄Αδελφοί Καραμάζοφ. Η συνάντηση με τον στάρετς τής Όπτινα Αμβρόσιο συνόψισε την πολυετή πνευματική και δημιουργική αναζήτηση του συγγραφέα.

Το ταξίδι αυτό αναφέρεται σε όλες τις βιογραφίες και τα βιογραφικά δοκίμια για τη ζωή τού Φ.M.Ντοστογιέφσκι. Ωστόσο, οι διαθέσιμες πηγές για την αναπαράστασή του είναι λίγες.

Η πρώτη πηγή είναι μια επιστολή τού Φ.M. στην σύζυγο του με ημερομηνία 29η Ιουνίου 1878, η οποία γράφτηκε αμέσως μετά την επιστροφή του από την Όπτινα στη Μόσχα, και στην οποία αναφέρονται οι λεπτομέρειες τού ταξιδιού στο μοναστήρι.
Την Κυριακή 25 Ιουνίου ο Ντοστογιέφσκι έφτασε στην Όπτινα. Γι΄αυτήν καθαυτήν την παραμονή στο μοναστήρι αναφέρονται πολύ λίγα στην επιστολή: «Η παραμονή στην Όπτινα διήρκησε δύο βραδιές. Στη συνέχεια, γυρίσαμε πίσω πάνω στα ίδια άλογα." Η επιστροφή στη Μόσχα προφανώς χρειάστηκε δύο ημέρες με τον ίδιο τρόπο. Το όλο ταξίδι διήρκεσε επτά ημέρες. Ο Ντοστογιέφσκι τελειώνει την επιστολή με μια υπόσχεση: «Λεπτομέρειες θα δώσω όταν θα είμαι πίσω».

Έτσι, ο Ντοστογιέφσκι παρέμεινε στην Όπτινα για τρεις μέρες ή δύο βράδια, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την καταχώρηση στο βιβλίο τού μοναστηριού "Βιβλίο Επισκεπτών", όπου η διαμονή του συγγραφέα χρονολογείται στις 25, 26, 27 Ιουνίου. Ωστόσο, το πιο σημαντικό στοιχείο τής διαμονής αυτής - οι συναντήσεις και συνομιλίες με τον γέρο Αμβρόσιο - παρέμεινε εκτός τής επιστολής.

Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι, 1863

 Ρίχνοντας μιά ματιά στο Ορθόδοξο ημερολόγιο για τις ημέρες που ο Ντοστογιέφσκι επεδίωκε να περάσει στην Όπτινα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια καταπληκτική σύμπτωση: την 24η Ιουνίου γιορτάζεται η Γέννηση τού Ιωάννη τού Βαπτιστή, ευρύτερα γνωστή ως η ημέρα τής Ιβάν Κουπάλα, που ήταν η πατροπαράδοτη γιορτή τής Μονής της Όπτινα. Δεν χωρά αμφιβολία ότι το ταξίδι τού Ντοστογιέφσκι στην Όπτινα προγραμματίστηκε ώστε να συμπέσει με την κύρια γιορτή τής Σκήτης τής Όπτινας. Με αυτή την γιορτή συμπίπτει όμως και μια άλλη θλιβερή μέρα για τον συγγραφέα – τα σαραντάμερα από τον χαμό τού γιού του Αλιόσα (απεβίωσε στις 16 Μαΐου 1878). Γνώμη μας είναι, ότι ο Ντοστογιέφσκι ήρθε στην Όπτινα με έναν πιο συγκεκριμένο σκοπό: να αποτίσει φόρο τιμής στον γιό του με την ευκαιρία των σαρανταήμερων από τον θάνατό του. Αυτή η παρατήρηση θα μάς επιτρέψει να συμπληρώσουμε την εικόνα τής διαμονής τού συγγραφέα στην Όπτινα.

Ο Ντοστογιέφσκι είχε ζητήσει να γίνει παννυχίδα και θα παρίστατο σε όλη της την διάρκεια. Αυτό, από ό,τι φαίνεται, έγινε στις 26 Ιουνίου, τη Δευτέρα, μέρα γιορτής τής Εικόνας Τιχβίν τής Μητέρας τού Θεού. Ο ναός του Καζάν ήταν ειδικά για τέτοιες τελετές στην Όπτινα. Στα μοναστήρια, παραδοσιακά παραγγέλνονταν όχι μόνο ένας εορτασμός μνήμης (μνημόνευση), αλλά και μνημόνευση νεκρών για ένα χρόνο, ή και για αρκετά χρόνια. Υπήρχε ακόμη κι η λεγόμενη αιώνια μνημόνευση. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Ντοστογιέφσκι παρήγγειλε μνημόνευση για κάποιο χρονικό διάστημα αλλά το όνομα του «αποθανόντος μωρού Αλέξιου» μνημονεύονταν στην Όπτινα για πολύ καιρό μετά από την επίσκεψη τού Ντοστογιέφσκι.

Η αρχαιότερη σωζόμενη απεικόνιση της Υπαπαντής

Το ψηφιδωτό της Υπαπαντής του Κυρίου, από την Παναγία Κυριώτισσα (νυν Kalenderhane Camii), Kωνσταντινούπολη, 6oς -7ος αιώνας.
Η αρχαιότερη σωζόμενη απεικόνιση της Υπαπαντής, σήμερα βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Πόλης.

πηγή

Η αρχή του Τριωδίου δεν είναι άσκηση,αλλά στάση

πηγή

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗ

                         

Ομιλία στο πνευματικό κέντρο του Ιερού Ναού Αγ.Παντελεήμονος Γλυφάδας την 25-01-2026, από τον π. Αθανάσιο Χατζή

Φωτογραφίες του αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη από το βίντεο   [πηγή]

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσες απαντήσεις υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή.

 Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Το ότι δεν βρίσκεις στην Αγία Γραφή απάντηση σε κάποιο σου ερώτημα, σημαίνει ή ότι έθεσες ασήμαντο ερώτημα ή ότι δεν μπόρεσες να διαβάσεις την Αγία Γραφή και να πάρεις την τελική απάντηση.

Στην Αγία Γραφή ο Θεός έδειξε:
Τί είναι ο κόσμος, από πού προέρχεται, για ποιο λόγο υπάρχει, προς τα πού πορεύεται, πού θα καταλήξει.
Τί είναι ο άνθρωπος, από πού έρχεται, που πηγαίνει, ποια είναι η ουσία του, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειωθεί.
Τί είναι τα ζώα, τί είναι τα φυτά, για ποιο λόγο υπάρχουν, τί εξυπηρετεί η ύπαρξή τους, τί προσφέρουν.
Τί είναι το καλό, από πού προέρχεται, πού οδηγεί, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς αποκτάται.
Τί είναι το κακό, από πού προέρχεται, πώς υπάρχει, για ποιό λόγο υπάρχει, πώς θα τελειώσει.
Τί είναι δίκαιοι και τί αμαρτωλοί, πώς από έναν αμαρτωλό βγαίνει δίκαιος και πώς ένας επηρμένος δίκαιος μπορεί να καταντήσει αμαρτωλός. πώς ο άνθρωπος υπηρετεί τον Θεό και πώς τον διάβολο. ολόκληρος ο δρόμος από το αγαθό ως το κακό, από τον Θεό ως τον διάβολο.

Στο «Μεγάλο Παλάτιο»

Ὁ Μέγας Θεοδόσιος μαζὶ μὲ τὸν (Άγιο)Γρηγόριο Ναζιανζηνό, ἐπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως γιὰ σύντομο διάστημα κατὰ τὴ βασιλεία τοῦ πρώτου. Χειρόγραφο τοῦ 879-882, ποὺ χάρισε ὁ Μέγας Φώτιος στὸν Βασίλειο Μακεδόνα. Τώρα στὸ Παρίσι. (Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη τῆς Γαλλίας, MS Gr510.)

Ὁ ἀπεικονιζόμενος θρόνος ὑπῆρχε σχεδὸν ὁλόιδιος σὲ μιὰ αἴθουσα ὑποδοχῆς ξένων πρεσβειῶν στὸ «Ἱερὸ Παλάτιο», καὶ περιγράφεται ἀπὸ τὸν λατινόφωνο ἱστορικὸ Φλάβιο Κρεσκόνιο Κόριππο, μὲ ἀφορμὴ ἕνα περιστατικὸ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς βασιλείας τοῦ Ἰουστίνου Β΄ (δεύτερο μισὸ τοῦ 6ου αἰώνα). Πράγμα ποὺ μπορεῖ νὰ σημαίνει ὅτι τὸ κτίσμα καὶ ὁ θρόνος ἐξακολουθοῦσαν νὰ ὑφίστανται στὸ διάστημα μεταξὺ 5ου/6ου καὶ τῶν τελῶν τοῦ 9ου αἰώνα.

Μία ἐνύπνια ἐμφάνιση τοῦ ὁσίου στή μοναχή Ἄννα.Τῆς εἶπε ὅτι ὁ 17°ς ψαλμός τοῦ Ψαλτηρίου ἦταν ὁ δικός του ψαλμός.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

 Μία ἐνύπνια ἐμφάνιση τοῦ ὁσίου στή μοναχή Ἄννα, τῆς εἶπε ὅτι ὁ 17°ς ψαλμός τοῦ ψαλτηρίου τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ ἦταν ὁ δικός του ψαλμός.

  Πράγματι ἡ μελέτη αὐτοῦ τοῦ ψαλμοῦ εἶναι μία σύνοψη τῆς ζωῆς τοῦ ὁσίου, ὅπου εἶχε συνεχῶς στραμμένο τό νοῦ του στόν Θεό, εἶχε διαρκῆ προσευχή, ἀλλά καί μόνιμη τή θεία βοήθεια.

 

 Ὑπῆρξε πιστός καί ἀγαθός δοῦλος του, εὐγνώμων ἱκέτης του, πρόθυμος ὑπηρέτης του, ταπεινός διάκονός του, ἄξιος λειτουργός του. Δέν ἔπαυε ἡμέρες καί νύκτες νά ὑψώνει τή φωνή του κράζοντας ἐκ βαθέων μετά δακρύων, συντριβῆς καί κατανύξεως: 

Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου. Κύριος στερέωμά μου καί καταφυγή μου και ρύστης μου.
Ὁ Θεός μου βοηθός μου, ἐλπιῶ ἐπ᾿ αὐτόν, ὑπερασπιστής μου καὶ κέρας σωτηρίας μου καὶ ἀντιλήπτωρ μου.
Αἰνῶν ἐπικαλέσομαι τὸν Κύριον καὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου σωθήσομαι.