Στον ιστορικό και ευλογημένο αυτό χώρο εκοιμήθη και ενταφιάσθηκε η Αγία Φιλοθέη, όταν κατέφυγε μετά τον βάναυσο τραυματισμό της από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της Αγρυπνίας επί τη μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου τον Οκτώβριο του 1588 στο επ'ονόματι του Αγίου Ανδρέου Μετόχιο των Πατησίων.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!
Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026
Η ιδρυθείσα το 1571 από την Αγία Φιλοθέη Ιερά Μονή Εισοδίων Θεοτόκου Αμαρουσίου
Στην όψη της Παναγίας έχει τυπωθεί αυτό το μυστικό κάλλος που τραβά σαν μαγνήτης τις ευσεβείς ψυχές...
Από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου, «Παναγία και Υπεραγία» (Εκδόσεις Αρμός) για τη σημερινή γιορτή της Παναγίας. Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα!
"Σε κάθε μέρος της Ελλάδας είναι χτισμένες αμέτρητες εκκλησιές και μοναστήρια, παλάτια αυτηνής της ταπεινής βασίλισσας, κι’ ένα σωρό ρημοκλήσια, μέσα στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά, μοσκοβολημένα από την παρθενική και πνευματική ευωδία της.
Μέσα στο καθένα απ’ αυτά βρίσκεται το παληό και σεβάσμιο εικόνισμά της με το μελαχροινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της, που το βρέχουνε ολοένα τα δάκρυα του βασανισμένου λαού μας, γιατί δεν έχουμε άλλη να μας βοηθήσει, παρεκτός από την Παναγία, «άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν εν κινδύνοις και θλίψεσιν αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών».
Το κάλλος της Παναγίας δεν είναι κάλλος σαρκικό, αλλά πνευματικό, γιατί εκεί που υπάρχει ο πόνος κ’ η αγιότητα, υπάρχει μονάχα κάλλος πνευματικό. Το σαρκικό κάλλος φέρνει τη σαρκική έξαψη, ενώ το πνευματικό κάλλος φέρνει κατάνυξη, σεβασμό κι’ αγνή αγάπη. Αυτό το κάλλος έχει η Παναγία.
Σε αυτή τη γιορτή, ας θυμηθούμε εκείνο το πρόσωπο που μας έφερε πρώτη φορά στον ναό
Κοιτάξτε τους Αγίους Ιωακείμ και Άννα, πως στέκονται στην βάση των σκαλοπατιών.Έφεραν την κόρη τους, τη Μαρία, στον Ναό, ακριβώς όπως είχαν υποσχεθεί στον Θεό.Ίσως κάποιος να έπιασε και το δικό μας χέρι και να μας έφερε στην εκκλησία για πρώτη φορά.Σε αυτή τη γιορτή, ας θυμηθούμε εκείνο το πρόσωπο με αγάπη και ας το συμπεριλάβουμε στις προσευχές μας.
Γέροντας Ποιμήν
Η Παναγιά μας ή Χοζοβιώτισσα, γιορτάζει…
Η Παναγιά μας ή Χοζοβιώτισσα, γιορτάζει…
Χρόνια πολλά Αμοργός !
Βοήθεια σε όλο τον κόσμο !
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026
Ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων
Καθολικό της Ιεράς Μονής της Παναγίας Μαυριώτισσας Καστοριάς. Ο« κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων»Λεπτομέρεια από την παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας, έργο τέλους 12ου - αρχών 13ου αιώνα.
«Και βαλούσιν αυτούς εις την κάμινον του πυρός. Εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ. ιγ 50).
Δηλαδή. Και θα τους ρίξουν τους πονηρούς ανθρώπους στο αναμμένο καμίνι της αιωνίου κολάσεως. Εκεί θα είναι ο κλαυθμός και το τρίξιμο των δοντιών.
• Αλλά τι είναι κόλαση; Λέγει ο Αγ. Νικόδημος: Είναι τόπος όλων των τιμωριών, όλων των ποινών και όπου ποτέ δεν ευρίσκεται καμμία ανάπαυση. Είναι το να απελπίζεται κάποιος για πάντα χωρίς θεραπεία. Ω τι φοβερό είναι τούτο το πάντοτε! Ω τι ανυπόφορος είναι αυτή η αιωνιότης!».
Το κυριώτερο όμως, συνεχίζει ο Αγ. Νικόδημος, είναι το να υστερηθή κάποιος τον Θεό για πάντα.
• Επίσης ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει: «Ω της ανοσίας, ω της φιλαμαρτήμονος ψυχής! Διότι των φοβερών λόγων καταφρονούν και των πραγμάτων θέλουν μάθει την κόλαση. Κανένας λοιπόν δεν θα αποφύγη την κόλαση και την τιμωρία, εάν πρώτα δεν λύση εδώ τις αμαρτίες του δια της εξομολογήσεως και της γνήσιας Μετάνοιας. Διότι, όπως τους κακοποιούς ανθρώπους τους πάνε δεμένους με αλυσίδες στο δικαστήριο, έτσι και τους αμαρτωλούς, οι δαίμονες τους φέρουν στην κόλαση με τα δεσμά των αμαρτιών τους στο φρικτό και φοβερό κριτήριο του Θεού».
• Κάποτε εκεί που περπατούσε στην έρημο ο Άγιος Μακάριος βρήκε πεταμένο στο έδαφος ένα κρανίο ανθρώπινο. Ενώ το κούνησα λιγάκι με το ραβδί, λέγει ο Όσιος, το κρανίο μου μίλησε.
Του λέγω τότε: Συ ποιός είσαι;
Μου απάντησε το κρανίο.
-Εγώ ήμουν ιερέας των ειδώλων και των εθνικών, που έμενα εδώ σε αυτόν τον τόπο. Εσύ είσαι ο Μακάριος, που έχεις το Άγιο Πνεύμα μέσα σου. Όταν λυπηθής όσους είναι στην κόλαση και προσευχηθής γι’ αυτούς, τότε βρίσκουν παρηγορία.
-Ποιά είναι η παρηγορία και ποιά η κόλαση; Του λέγω.
Μου απαντά.
Δηλαδή. Και θα τους ρίξουν τους πονηρούς ανθρώπους στο αναμμένο καμίνι της αιωνίου κολάσεως. Εκεί θα είναι ο κλαυθμός και το τρίξιμο των δοντιών.
• Αλλά τι είναι κόλαση; Λέγει ο Αγ. Νικόδημος: Είναι τόπος όλων των τιμωριών, όλων των ποινών και όπου ποτέ δεν ευρίσκεται καμμία ανάπαυση. Είναι το να απελπίζεται κάποιος για πάντα χωρίς θεραπεία. Ω τι φοβερό είναι τούτο το πάντοτε! Ω τι ανυπόφορος είναι αυτή η αιωνιότης!».
Το κυριώτερο όμως, συνεχίζει ο Αγ. Νικόδημος, είναι το να υστερηθή κάποιος τον Θεό για πάντα.
Του λέγω τότε: Συ ποιός είσαι;
Μου απάντησε το κρανίο.
-Εγώ ήμουν ιερέας των ειδώλων και των εθνικών, που έμενα εδώ σε αυτόν τον τόπο. Εσύ είσαι ο Μακάριος, που έχεις το Άγιο Πνεύμα μέσα σου. Όταν λυπηθής όσους είναι στην κόλαση και προσευχηθής γι’ αυτούς, τότε βρίσκουν παρηγορία.
-Ποιά είναι η παρηγορία και ποιά η κόλαση; Του λέγω.
Μου απαντά.
Γιατί όλες οι επιθέσεις από χακερς γίνονται ενάντια στους λαούς καί όχι ενάντια στο σύστημα;
Αν κόβει λίγο το μυαλό θα καταλάβεις ότι οι ίδιοι τις ενορχηστρωνουν για πλήρη κατάρρευση του παλιού οικονομικού συστήματος για να φέρουν το ψηφιακό καί με ελλειψη χρήματος να αναγκάσουν τους λαούς να δεχθούν την ψηφιακή τυραννία.
Με την έλλειψη τροφίμων να σε αναγκάσουν να πεινάσεις για να πεις ναι σε όλα.
Φυσικά μείωση πληθυσμού μέχρι το 2030 για ευκολότερο έλεγχο πάνω στις μάζες ώστε να κάνουν την γνωστη τους ''επανεκκίνηση''.
Όταν σβήσουν οι οθόνες και έρθουν οι φουρτούνες...
Έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους –ακόμα και φίλους χρόνων– ακριβώς όπως και τις εφαρμογές στο κινητό μας. Μόλις μια φιλία απαιτήσει λίγη παραπάνω προσπάθεια, λίγο χρόνο ή μια δύσκολη συζήτηση, πατάμε «απεγκατάσταση» και πάμε στον επόμενο.
Μιλάμε συνεχώς για σύνδεση, αλλά στην πραγματικότητα φοβόμαστε την αληθινή αγάπη και την ουσιαστική οικειότητα. Θέλουμε να παίρνουμε προσοχή, επιβεβαίωση και παρέα όποτε μας βολεύει, χωρίς καμία απολύτως ευθύνη ή δέσμευση.
Βαριόμαστε να σταθούμε ουσιαστικά δίπλα σε έναν άνθρωπο.
- Α, με γεμάτο στομάχι ήρθες; Α καλά, δεν βγαίνω!
Όταν έφτασε στόν χώρο που ήταν η κοπέλα, ακούστηκε μια φωνή...
- Α, με γεμάτο στομάχι ήρθες; Α καλά, δεν βγαίνω!είπε ο δαίμονας!
- ''Καλά.. θα ξανάρθω.'' Απάντησε ο π. Γερβάσιος. Γύρισε και έφυγε.
Νήστεψε απο φαγητό 40 μέρες, δεν έφαγε τίποτε...Και επέστρεψε.
Όταν έφτασε πάλι στόν χώρο που ήταν η ασθενής,
Ακούστηκε πάλι η ίδια φωνή:
- A-πα-πα!! Φεύγω-φεύγω-φεύγω!! (...)
Ο Εξάψαλμος, η Δευτέρα Παρουσία και το ανεκτίμητο μυστήριο του Θείου Ελέους.
ΟΤΑΝ ΣΙΓΗΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΙΛΗΣΕΙ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ
Ο Εξάψαλμος, η Δευτέρα Παρουσία και το ανεκτίμητο μυστήριο του Θείου Ελέους.
Ανάμεσά τους, η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου αποτελεί το πλέον συγκλονιστικό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας· τη στιγμή κατά την οποία ο χρόνος θα παραδώσει τη σκυτάλη στην αιωνιότητα, η ιστορία θα ολοκληρώσει την πορεία της και κάθε ανθρώπινη ψυχή θα βρεθεί ενώπιον της απόλυτης Αλήθειας.
Κατά μία ευλαβική παράδοση, η συντέλεια του κόσμου συνδέεται συμβολικά με τη διάρκεια του Εξαψάλμου· σαν να πρόκειται να συμπυκνωθούν μέσα σε ελάχιστα λεπτά οι αιώνες των ανθρώπινων αγώνων, οι θρίαμβοι και οι ήττες, τα δάκρυα και οι προσευχές, οι ελπίδες και οι διαψεύσεις ενός ολόκληρου κόσμου. Και τότε, μέσα σε εκείνη την υπερκόσμια ώρα, οι Άγγελοι θα υμνούν τον Δημιουργό, ενώ η κτίση θα εισέρχεται στο μεγάλο και ανεπανάληπτο μυστήριο της εσχάτης μεταμορφώσεώς της.
Πόσο παράδοξο και συνάμα πόσο συγκλονιστικό! Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία, με τις αμέτρητες γενιές της, θα μοιάζει να συμπυκνώνεται σε μια στιγμή. Ό,τι κάποτε θεωρούσαμε ατελείωτο θα έχει πλέον τελειώσει. Ό,τι πιστεύαμε πως μπορούσαμε να αναβάλουμε θα έχει αποκτήσει την οριστικότητά του. Και ό,τι κρύβαμε επιμελώς πίσω από τις προσωπίδες της καθημερινότητας θα βρεθεί γυμνό ενώπιον της θείας Αλήθειας.
Εκείνη την ώρα, οι άνθρωποι που θα βρίσκονται εν ζωή θα περάσουν, κατά τη σχετική εσχατολογική ερμηνεία, από τον θάνατο στην Ανάσταση, ενώ ολόκληρη η ανθρωπότητα θα αναστηθεί με σώματα άφθαρτα και μεταμορφωμένα. Δεν πρόκειται για την εξαφάνιση του σώματος ούτε για την κατάργηση της ανθρώπινης ταυτότητας, αλλά για την υπέρβαση της φθοράς και την αποκατάσταση της ανθρώπινης υπάρξεως στην πληρότητα που προορίστηκε από τον Θεό.
Η ευλαβική παράδοση συμβολίζει αυτή την κατάσταση με την ηλικία των τριάντα τριών ετών, παραπέμποντας στην επίγεια ηλικία του Χριστού. Ο άνθρωπος δεν θα είναι πλέον αιχμάλωτος της φθοράς, της ασθένειας, των γηρατειών και του θανάτου. Το σώμα του δεν θα αποτελεί φυλακή της υπάρξεώς του, αλλά μέτοχο της αιώνιας ζωής.
Διότι η χριστιανική ελπίδα δεν υπόσχεται απλώς την επιβίωση της ψυχής. Υπόσχεται την Ανάσταση του ανθρώπου. Την ανακαίνιση ολόκληρης της υπάρξεως. Τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο.
Και τότε θα σταθούμε όλοι ενώπιον του Χριστού.
Όχι πλέον με τα ονόματα, τους τίτλους, τα αξιώματα και τις κοινωνικές ιδιότητες που μας συνόδευαν στην επίγεια διαδρομή μας. Όχι με τον πλούτο που συγκεντρώσαμε, τις επιτυχίες που επιδείξαμε ή την εικόνα που φιλοτεχνήσαμε για τον εαυτό μας. Αλλά ως άνθρωποι, στην απόλυτη γυμνότητα της αλήθειας μας.
Ο Κύριος, ως ο δίκαιος Κριτής, θα φανερώσει το Βιβλίο της Ζωής, και τότε η διάκριση των ανθρώπων στα δεξιά και στα αριστερά Του θα αποκαλύψει το βαθύτερο περιεχόμενο της επίγειας υπάρξεώς τους.
Ίσως το πιο συγκλονιστικό στοιχείο αυτής της στιγμής να μην είναι καν η ίδια η κρίση, αλλά η πλήρης αποκάλυψη του εαυτού μας. Διότι τότε δεν θα μπορούμε να κρυφτούμε ούτε από τον Θεό ούτε από τη συνείδησή μας. Θα αντικρίσουμε με απόλυτη διαύγεια κάθε στιγμή κατά την οποία η αγάπη μάς επισκέφθηκε και εμείς της κλείσαμε την πόρτα· κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη από την παρουσία μας και εμείς επιλέξαμε την απουσία· κάθε χέρι που απλώθηκε προς εμάς και εμείς αφήσαμε να μείνει μετέωρο.
Θα ανακαλύψουμε, ίσως με ανείπωτη οδύνη, πως ορισμένες από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες της ζωής μας δεν ήταν οι ευκαιρίες να αποκτήσουμε κάτι, αλλά οι ευκαιρίες να γίνουμε κάτι καλύτεροι άνθρωποι.
Και μέσα σε αυτή την προοπτική αποκτά ιδιαίτερο βάθος και ο συμβολισμός της εκκλησιαστικής εικονογραφίας.
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026
ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΕΑΜΟΝΙΤΙΣΣΑ
Σε αντίθεση με τις συνηθισμένες αγιογραφίες,εδώ η Θεοτόκος εικονίζεται όρθια, χωρίς τό θείο βρέφος , με ανοιχτή αγκαλιά έτοιμη να δεχτεί κάθε προσευχή μας!
Από τόν 11 αιώνα μέχρι σήμερα στέκεται ζωντανό καταφύγιο, πίστης , ελπίδας και παρηγοριάς για το νησί καί τους προσκυνητές της
Από τόν 11 αιώνα μέχρι σήμερα στέκεται ζωντανό καταφύγιο, πίστης , ελπίδας και παρηγοριάς για το νησί καί τους προσκυνητές της
Κύριε, γιατί με ανεβίβασες σε τόσο μεγάλο αξίωμα;
(Από τον χειροτονητήριο λόγο του Αγ.Νεκταρίου κατά την χειροτονία του ως Επισκόπου Πενταπόλεως στον Πατριαρχικό Ναό του Αγ.Νικολάου Καΐρου
«Κύριε, γιατί με ανεβίβασες σε τόσο μεγάλο αξίωμα;Σου ζήτησα να γίνω μόνο θεολόγος και όχι Μητροπολίτης,με τόσες τιμές. Εγώ, από μικρό παιδί Σου ζήτησα να με αξιώσεις να μορφωθώ και να γίνω ένας απλός εργάτης του Ευαγγελίου Σου, και Συ τώρα με δοκιμάζεις με τα φθαρτά και μάταια πράγματα αυτού του κόσμου.Καλλιέργησε μέσα μου την ταπειφροσύνη. Κύριε, με όλους τους τρόπους που Συ γνωρίζεις αξίωσε με να ζήσω τα λόγια του απ. Παύλου, ο οποίος έλεγε “Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός”».
Στις φωτογραφίες ο Πατριαρχικός Ναός του Αγ.Σάββα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου,όπου ο Άγιος είχε χειτονηθεί Πρεσβύτερος)
Ο Άγιος Παύλος (Κονιουσκέβιτς), Μητροπολίτης Τομπόλσκ και πάσης Σιβηρίας
Το 1744 ανέλαβε ηγούμενος της Μονής Γιούριεφ (Αγίου Γεωργίου) στο Νόβγκοροντ, θέση στην οποία υπηρέτησε με αφοσίωση μέχρι την εκλογή του σε επίσκοπο.
Το 1758 χειροτονήθηκε επίσκοπος και ανυψώθηκε σε Μητροπολίτη Τομπόλσκ και Σιβηρίας. Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του ιδρύθηκαν ανώτερες θεολογικές τάξεις στο ιερατικό σεμινάριο της περιοχής, χτίστηκαν περισσότεροι από είκοσι πέτρινοι ναοί και οργανώθηκαν νέες ενορίες.
Εξαιτίας της αμετακίνητης στάσης του υπέρ των ιερών κανόνων και της εκκλησιαστικής περιουσίας, ήρθε σε σύγκρουση με τις κρατικές αρχές και την Ιερά Σύνοδο, με αποτέλεσμα να κληθεί στη Μόσχα το 1767 και να απομακρυνθεί από την έδρα του.
Αποσύρθηκε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, όπου μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και εκοιμήθη ειρηνικά στις 4 Νοεμβρίου 1770.
Τα άφθαρτα λείψανά του εντοπίστηκαν το 1999 κατά τις εργασίες αποκατάστασης του μεγάλου ναού της Λαύρας του Κιέβου, ο οποίος είχε καταστραφεί το 1941. Η επίσημη αγιοκατάταξή του πραγματοποιήθηκε στις 22 Ιουνίου 2008, ενώ το ιερό του λείψανο φυλάσσεται στα Μακρινά Σπήλαια της Λαύρας
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026
Περί κηδείας αβαπτίστου παιδιού
Με μια "τυμβωρυχική" φωτογραφία του αδικοχαμένου παιδιού και λεζάντες του τύπου «Επιστροφή στον Μεσαίωνα Η Εκκλησία αρνείται να κηδέψει ένα παιδί», στήθηκε για άλλη μια φορά το γνώριμο πανηγύρι της αντιεκκλησιαστικής χολής.Μόνο που, μέσα στην πρεμούρα τους να εκτοξεύσουν το δηλητήριό τους, κάποιοι ξέχασαν να αναφέρουν μια καθοριστική λεπτομέρεια.Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε τελικά από τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ευγένιο!
Η κατωτέρω ειδική Ιερά Ακολουθία για την ταφή αβάπτιστου νηπίου Χριστιανών γονέων διαβάζεται, με Απόφαση της Ιεράς Συνόδου, όταν κηδεύονται αβάπτιστα νήπια επειδή κηδεύονται αβάπτιστα:
Ὁ ἱερεύς ποιεῖ εὐλογητόν καί ἀρξαμένης τῆς ἐκφορᾶς τοῦ νεκροῦ, ψάλλεται ὁ τρισάγιος ὕμνος μέχρι τοῦ ναοῦ ἤ τοῦ τάφου. Ἐκεῖ ἀρχόμεθα τοῦ ΡΙΗ´ ψαλμοῦ «Ἄμωμοι ἐν ὁδῷ…», ἄνευ αἰτήσεων καί ἐκφωνήσεων.
Ἀκολούθως λέγονται τά τροπάρια «Μετά πνευμάτων…» καί Ἀπόστολος καί Εὐαγγέλιον ἐκ τῆς Νεκρωσίμου Ἀκολουθίας εἰς Νήπια.
Καί ἐπισυνάπτεται ἡ Εὐχή «Ὁ φυλάσσων τὰ νήπια…» ἐκ τῆς Νεκρωσίμου Ἀκολουθίας εἰς Νήπια, ὡς καί ἡ κάτωθι εὐχή (βλ. Νεκρώσιμοι καί ἐπιμνημόσυνοι ἀκολουθίαι, Ἔκδοσις Ἀποστολικῆς Διακονίας, 1998, σελ. 94) :
«ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΠΕΝΘΟΥΝΤΑΣ»
«Κύριε Κύριε, ἡ τῶν θλιβομένων παραμυθία καὶ τῶν πενθούντων παράκλησις καὶ πάντων τῶν ἐν ὀλιγοψυχίᾳ ἀντίληψις ὑπάρχων, τοὺς τῷ πένθει τοῦ κοιμηθέντος συνεχομένους τῇ σῇ εὐσπλαχνίᾳ παραμύθησαι· πᾶν ἄλγος ἐγκείμενον εἰς τὴν καρδίαν αὐτῶν θεράπευσον καὶ τὸν δοῦλον σου τὸνδε (τὴν δούλην σου τὴνδε), ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως κεκοιμημένον (ην), ἐν κόλποις Ἀβραάμ ἀνάπαυσον.
Σὺ γάρ εἶ ἡ ἀνάπαυσις τῶν σῶν δούλων καὶ Σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν».
Νεκρώσιμος ἀπόλυσις.
Κατατεθέντος δέ τοῦ νεκροῦ ἐν τῷ τάφῳ ὁ ἱερεύς ἐπιρρίπτει γῆν ἐπιλέγων· «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς…».
To ερώτημα είναι καθαρά σχολαστικό. Ακαδημαϊκό. Ξεκινά με την προϋπόθεση ενός παραδείσου και μίας κόλασης πού αντιμετωπίζονται ως πραγματικοί τόποι ηθικής ανταμοιβής των καλών και δικαιικής τιμωρίας των πονηρών αντίστοιχα.
Έχουμε δηλαδή ως προϋπόθεση εδώ μία ειδωλολατρική δυτικής προελεύσεως “θεολογία” περί δικαιώσεως ή κολασμού των ανθρώπων.Περί κτιστού παραδείσου και κολάσεως και ηθικών προϋποθέσεων για την κατάταξη κάποιου. Αν δεχόμασταν αυτή την “εύκολη θεολογία”, δεδομένης της απονηρίας και αναμαρτησίας των αβαπτίστων βρεφών αυτά καταλήγουν αξιωματικά στον τόπο του παραδείσου, ενώ κρίνεται σαδιστικός, οδυνηρός και άδικος ο κολασμός τους, μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν αφώτιστα, δηλ. αβάπτιστα.
Γνωρίζουμε από την Πατερική Θεολογία πώς το βάπτισμα είναι αναγέννηση του ανθρώπου στην βασιλεία του Θεού και από την Γραφή πώς “όποιος δεν αναγεννηθεί από πνεύμα και ύδωρ” δεν εισοδεύει στην βασιλεία του Θεού.
Επίσης ως “δεδομένο” λαμβάνουμε πώς παράδεισος και κόλαση δεν είναι κτιστοί τόποι, αλλά καταστάσεις. Είναι ο ΤΡΟΠΟΣ πού βιώνει ο καθένας μας τον Θεό, ως άκτιστο πυρ και άλλος μετέχει Αυτού παραδείσιος, άλλος απομακρύνεται κολασμένος στην αμεθεξία και την ακοινωνησία, γιατί αυτό το ίδιο άκτιστο πυρ- η άκτιστη ενέργεια είναι καυστική και όχι φωτιστική γι’αυτόν. Μας είναι επίσης παραδεδομένο πώς το Βάπτισμα απαλάσσει τον βαπτιζόμενο από την προπατορική κατάσταση της φθοράς στην οποία γεννώμαστε όλοι και όχι από την προπατορική νομική ενοχή του πρωταρχικού εδεμικού αμαρτήματος-αποστασία από τον Θεό,όπως φρονούν ιδία οι δυτικοί.
Συνεπώς τα αβάπτιστα βρέφη μην έχοντας συνείδηση μεθέξεως(αλλ’ούτε αυτό φρονώ είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε), ούτε ευκαιρία φωτίσεως(βαπτίσματος)-όπως οι άγιοι, δεν μετέχουν στον βαθμό των αγίων στον Παράδεισο, ούτε στον βαθμό των κολασμένων στην αμεθεξία, γιατί είναι αρτιγενή και απόνηρα κατά την πατερική ορολογία και ενώ έχουν από την ανθρώπινη φύση τους εξ άκρας γεννήσως τάση προς την αμαρτία(ουσία προπατορικού αμαρτήματος) δεν μπορούμε ωστόσο να τους καταλογίσουμε ηθικό αμάρτημα.
Συνεπώς τα αβάπτιστα βρέφη μην έχοντας συνείδηση μεθέξεως(αλλ’ούτε αυτό φρονώ είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε), ούτε ευκαιρία φωτίσεως(βαπτίσματος)-όπως οι άγιοι, δεν μετέχουν στον βαθμό των αγίων στον Παράδεισο, ούτε στον βαθμό των κολασμένων στην αμεθεξία, γιατί είναι αρτιγενή και απόνηρα κατά την πατερική ορολογία και ενώ έχουν από την ανθρώπινη φύση τους εξ άκρας γεννήσως τάση προς την αμαρτία(ουσία προπατορικού αμαρτήματος) δεν μπορούμε ωστόσο να τους καταλογίσουμε ηθικό αμάρτημα.
Άνθρωπος που δεν σέβεται τις επιλογές και την ελευθερία σου θέλει να είναι ο αθόρυβος δυνάστης σου
Μην τους απαντήσεις. Δεν ενδιαφέρονται ακόμα και αν σε ρωτάει η μάνα που σε γέννησε.
Άνθρωπος που δεν σέβεται τις επιλογές και την ελευθερία σου θέλει να είναι ο αθόρυβος δυνάστης σου και να ζει μέσα από τις χειριστικές επιβολές προς σε σένα.
Μην απαντάς. Άσε το δηλητήριο να πέσει κάτω και η σιωπή σου θα είναι αγιασμός. Μην επιτρέψεις σε κανένα να βάλει χέρι στην εικόνα της ζωής σου που θέλεις να ζωγραφίσεις.
Αν κάποιος σου πει: «Μα τι θα πει ο κόσμος!!» ακόμα και η μάνα σου να είναι, μην το κάνεις! Θα είναι μια επανάσταση σε μια δικτατορία. Η άρνησή σου θα είναι μια έξοδος προς την ελευθερία των ευθυνών και των επιλογών σου. Με αυτή την ηρωϊκή σου άρνηση κόβεις τα σχοινιά της μαριονέτας! Όποιος έζησε για τον κόσμο έζησε σαν ζωντανός νεκρός. Άφησε τα σκοτεινά θελήματα του κόσμου τούτου και να παρακαλάς με πόθο και αγάπη να γίνει το θέλημα Του Κυρίου στη ζωή σου.
Να μπεις σε διάλογο με τον Χριστό. Τι αντέχεις και τι όχι, τι μπορείς και τι όχι.
Το θέλημα Του Θεού έχει πολλές διαδρομές. Θα αλλάξουμε δρόμους, σταυροδρόμια, διάφορες συνθήκες. Η ουσία όμως είναι να είμαστε μαζί Του.
Η μετάνοια ως τρόπος ζωής: Από τη συγχώρηση στη μεταμόρφωση της καρδιάς
Η μετάνοια δεν εξαντλείται στην αναγνώριση του λάθους ούτε ολοκληρώνεται με την ανακούφιση που ακολουθεί τη συγχώρηση. Είναι η βαθιά, εσωτερική μεταστροφή του ανθρώπου· η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο σκέφτεται, επιθυμεί, αγαπά, αντιδρά και στέκεται απέναντι στον Θεό, στον συνάνθρωπο και στον ίδιο του τον εαυτό. Δεν είναι απλώς η λύπη για όσα έκανε, αλλά η απόφαση να μη συνεχίσει να ζει αιχμάλωτος εκείνων που τον απομακρύνουν από την αλήθεια.
Το Μυστήριο της Εξομολογήσεως δεν είναι ένας πνευματικός σταθμός στον οποίο καταθέτουμε το βάρος των σφαλμάτων μας για να επιστρέψουμε αμέσως στην ίδια ζωή. Είναι τόπος συναντήσεως με το έλεος του Θεού, χώρος θεραπείας, αλήθειας και αναγεννήσεως.
Ο πνευματικός δεν βρίσκεται εκεί για να μας απαλλάξει από την ευθύνη της υπάρξεώς μας, αλλά για να μας βοηθήσει να τη σηκώσουμε με διάκριση, ελπίδα και εμπιστοσύνη στη χάρη του Θεού.
Η συγχώρηση δεν μας απαλλάσσει από τον αγώνα· μας δίνει τη δύναμη να τον αρχίσουμε ξανά.
Η χάρη του Θεού δεν καταργεί την ανθρώπινη ελευθερία· την θεραπεύει και την καθιστά ικανή να συνεργαστεί με το θέλημά Του. Ο Θεός δεν μεταμορφώνει τον άνθρωπο σαν να ήταν ένα άψυχο αντικείμενο. Σέβεται το μυστήριο της ελευθερίας του, ακόμη κι όταν αυτή παραμένει φοβισμένη, διχασμένη ή αιχμάλωτη των παθών της.
Η χάρη του Θεού δεν καταργεί την ανθρώπινη ελευθερία· την θεραπεύει και την καθιστά ικανή να συνεργαστεί με το θέλημά Του. Ο Θεός δεν μεταμορφώνει τον άνθρωπο σαν να ήταν ένα άψυχο αντικείμενο. Σέβεται το μυστήριο της ελευθερίας του, ακόμη κι όταν αυτή παραμένει φοβισμένη, διχασμένη ή αιχμάλωτη των παθών της.
Μας προσφέρει το φως, αλλά δεν μας εξαναγκάζει να περπατήσουμε.
Μας δείχνει τον δρόμο, αλλά δεν στερεί από εμάς την ευθύνη του επόμενου βήματος.
Εδώ ακριβώς αρχίζει η προσωπική μας ευθύνη. Ο πνευματικός μπορεί να μας υποδείξει μια κατεύθυνση, να διακρίνει μαζί μας τις πληγές που χρειάζονται θεραπεία και να μας προσφέρει συμβουλές καρπούς προσευχής και πνευματικής πείρας. Δεν μπορεί, όμως, να μετανοήσει αντί για εμάς. Δεν μπορεί να προσευχηθεί στη θέση μας, να συγχωρήσει στη θέση μας, να πολεμήσει τους εσωτερικούς μας δαίμονες στη θέση μας. Η πνευματική καθοδήγηση είναι πολύτιμη, αλλά η καρποφορία της προϋποθέτει τη δική μας ελεύθερη ανταπόκριση.
Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΑΣ ΝΥΦΗΣ ΤΟΥ!
«Όταν γνωρίστηκα με τον Βαλεντίνο και θελήσαμε να προχωρήσουμε, αυτός είπε στον πατέρα του:
-Γνώρισα μια καλή κοπέλα, αλλά είναι άθεη.
Περιμέναμε ότι θα ήταν αρνητικός αλλά η απάντησή του μας εξέπληξε:
«Αν την αγαπάς και τη θέλεις, ναι, να την παντρευτείς… »
Σε μένα είπε όταν πήγα στο σπίτι και του εξομολογήθηκα ότι είμαι άθεη, παιδί της προπαγάνδας της Κομσομόλ:
«Μην στενοχωριέσαι, δεν μπορεί κανείς να πιστεύει με το ζόρι. Ελπίζω κάποτε να βρεις την πίστη».
Και στους δικούς του συμβούλευσε πώς θα τη μεταχειριστούν:
«Δεν χρειάζεται να της κάνουμε κατήχηση και διδασκαλία.Εμείς θα τη δεχτούμε όπως είναι με αγάπη, και αν η ζωή μας είναι σωστή θα την πείσει να δεχθεί την πίστη μας».
Από το βιβλίο: “Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΤΗΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΒΕΡΤΟΣ ΣΒΑΪΤΣΕΡ” .
Οι άνθρωποι παριστάνουν τους καλούς όσο δεν έχουν την δύναμη να γίνουν κακοί.
Υπάρχουν εξαιρέσεις βέβαια αλλά είναι πολύ, πάρα πολύ, σπάνιες. Είναι οι περιπτώσεις των αγίων (ή όσων έχουν μπει στον δρόμο της αγιότητας). Αυτοί, μόνο, απέχουν από τον συρφετό αυτό της συμφοράς.
Ή γνωστή εκείνη Βιβλική έκφραση ‘ουδείς αναμάρτητος’ δεν σημαίνει, πρωτίστως, ‘κανείς δεν υπάρχει που να μην έχει αμαρτήσει’ αλλά σημαίνει ‘κανείς δεν υπάρχει που να μην ζει μέσα στην αμαρτία’.
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026
Σέ καιρούς δαιμονοκρατίας, τέσσερα βασικά Μαθήματα Πολιτικῆς Ἀγωγῆς ἀπό δικούς μας Δασκάλους
Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός
ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟΝ: Ὁ Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1), στὸ βιβλίο του «Πολιτικὸν θέατρον», γράφει: «Οἱ πολῖτες μιμοῦνται τοὺς ἄρχοντές τους. Γι' αὐτὸ καὶ ἐκεῖνοι πρέπει νὰ προσέχουν πάρα πολύ, ὥστε νὰ μὴ τοὺς φθείρουν μὲ τὸ κακό τους παράδειγμα».
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ὁ γνωστὸς πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης (2) δίδασκε σχετικῶς καὶ τὰ ἑξῆς: «Τὸ μέγεθος τοῦ ἁμαρτήματος εἶναι ἀνάλογο πρὸς τὸν βαθμὸ τοῦ ἀξιώματος ποὺ ἔχει ὁ ἁμαρτάνων. Καὶ πολλὲς φορὲς σφάλματα, ποὺ τὰ παραβλέπουμε καὶ τὰ συγχωροῦμε στοὺς ἁπλούς ἀνθρώπους, τὰ θεωροῦμε ἀσυγχώρητα γιὰ τοὺς ἄρχοντες».
ΤΡΙΤΟΝ: Ὁ Ἀθηναῖος ἱστορικὸς καὶ φιλόσοφος Ξενοφῶν (427 π.Χ.-355 π.Χ.) ἔλεγε: «Πρῶτο ἔργο τοῦ βασιλέως εἶναι νὰ γίνει ὁ ἴδιος καλὸς ἄνθρωπος. Δεύτερο, νὰ φροντίσει, ὅσο εἶναι δυνατόν, νὰ γίνουν ἄριστοι ἄνθρωποι καὶ οἱ κυβερνώμενοι ἀπὸ αὐτόν. Διότι ὁ λαὸς συνήθως μιμεῖται τὸν ἄρχοντά του. Κι ἂν ὁ ἄρχοντας εἶναι καλός, προτρέπει μὲ τὸ παράδειγμά του πρὸς τὰ καλὰ καὶ τίμια ἔργα. Ἐάν, ὅμως, εἶναι κακός, προτρέπει πρὸς τὰ κακὰ καὶ ἐπονείδιστα».
Η Αγία Πρόθεση είναι ο τόπος όπου το όνομά μου δεν χάνεται..
Ο άρτος γίνεται κέντρο της κτίσης, και γύρω του συναθροίζονται ουρανός και γη, ζώντες και κεκοιμημένοι, άγγελοι και άγιοι.
Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα· οι ζώντες λαμβάνουν δωρεά χάριτος, ως αόρατη μετάληψη πριν από τη Μετάληψη, ενδυνάμωση για τον αγώνα, ανάπαυση για την ψυχή που αγωνίζεται, δροσιά για την δίψα της ζωής.
Οι κεκοιμημένοι δεν μένουν έξω, αλλά εντάσσονται στον κύκλο της Εκκλησίας· η μνημόνευση ενώνει την προσευχή της γης με την προσδοκία του Ουρανού.
Σαν δρόσος επάνω στους τάφους, η θεία ευσπλαχνία κατέρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά περάσματα του Άδη.
Εδώ, στην ταπεινή Πρόθεση, ξεδιπλώνεται η μυστική κοινωνία των Αγίων.
Ρωμηοί και Γραικύλοι
Αυτό όμως που με ανησυχεί, είναι ότι δεν συνειδητοποιούμε ίσως, ότι κάθε τέτοια μέρα κάνουμε τελικά ένα μνημόσυνο στη Δημοκρατία και όχι μια δοξολογία, αφού ζουμε έναν άλλο ολοκληρωτισμό, πιο πολιτισμενο, πιο εκλεπτυσμένο και πιο ύπουλο, που καταδικάζει χωρίς ορατούς καταδοτες και βασανιστές το λαό μας σε συνθήκες δημοκρατικής πάντα (εκ)δίωξης...
Και όλα καλά,ας κρατήσουν οι χοροί και θα βρούμε αλλιώτικα στέκια προσφυγικά, όσοι τα καταφέρουνε βεβαια...
"Ἡ γενικευμένη μας ἀποστασία ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι γέννησε τόν γραικυλισμό καί ὅλα τά δεινά τῆς Πατρίδας μας.
Οἱ Ρωμηοί εἶναι ἀετοί, ἔχουν φιλότιμο, θάρρος καί τόλμη, πού τά ἀντλοῦν
ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη τους καί τήν λαϊκή σοφία τῶν προγόνων τους.
Πριν από τα στέφανα χρειάζεται εξομολόγηση , συμφιλίωση, συνείδηση του μυστηρίου.Μετά τα στέφανα χρειάζεται πνευματική συνοδεία.
Στην ακολουθία ακούμε τον Θεό να ονομάζεται «ὁ τὰ διῃρημένα συναγαγὼν εἰς ἑνότητα». Ας σταθούμε λίγο σε αυτό. Ο άνθρωπος είναι πολλές φορές διαιρεμένος μέσα του. Άλλα επιθυμεί, άλλα υπόσχεται, άλλα κατορθώνει. Και ζητεί από τον Θεό να ευλογήσει μια ενότητα την οποία ο ίδιος δεν έχει ακόμη μάθει να υπηρετεί. Γι’ αυτό χρειάζεται προετοιμασία πριν από τον γάμο. Να γνωρίσουν οι μελλόνυμφοι ότι δεν προσέρχονται απλώς για να επικυρώσουν μια απόφαση, αλλά για να εισέλθουν σε έναν τρόπο ζωής που απαιτεί πνευματική μεταβολή. Ο Άγιος Μάξιμος μας διδάσκει ότι η αγάπη θεραπεύει τη φιλαυτία. Και πόση φιλαυτία μπορεί να κρύβεται ακόμη και μέσα σε έναν μεγάλο έρωτα!
Ακούμε κατόπιν την ευχή «τίμιον αὐτοῖς τὸν γάμον ἀνάδειξον· ἀμίαντον αὐτῶν τὴν κοίτην διατήρησον». Μπορεί η νύφη να περιμένει ήδη παιδί. Μπορεί οι δύο άνθρωποι να συζούν πολλά χρόνια. Θα προσποιηθούμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν τα λόγια που διαβάζουμε; Ούτε χρειάζεται να ντροπιάσουμε κανέναν ούτε επιτρέπεται να κάνουμε τη μετάνοια περιττή. Ο Χριστός, όταν συνάντησε τη Σαμαρείτιδα, γνώριζε την προσωπική της ιστορία και δεν απέφυγε να της μιλήσει γι’ αυτήν. Της αποκάλυψε όμως και το ζωντανό νερό. Αυτή είναι η λεπτή εργασία της ποιμαντικής. Η εγκυμοσύνη δεν αποτελεί ακαθαρσία και το παιδί δεν είναι καρπός που πρέπει να απολογηθεί για την ύπαρξή του. Η Εκκλησία καλεί τους γονείς να αναγνωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα στη σωματική συνάφεια και στη μυστηριακή ευλογία της συζυγίας. Η αγνότητα δεν αποκαθίσταται με μια τελετουργική πράξη που σβήνει αυτομάτως το παρελθόν. Αρχίζει να θεραπεύεται όταν ο άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του ενώπιον του Θεού.
Έπειτα παρακαλούμε να δοθεί στους νεονύμφους «σωφροσύνην, καὶ καρπὸν κοιλίας πρὸς τὸ συμφέρον». Πόσο παράξενα ακούγονται κάποτε αυτά τα λόγια, όταν οι νεόνυμφοι έχουν ήδη δύο παιδιά και την ίδια ημέρα ετοιμάζονται να τα βαπτίσουν! Αλλά προσέξτε τη σοφία της ευχής. Η Εκκλησία ζητεί καρπό «πρὸς τὸ συμφέρον», δηλαδή μέσα στην προοπτική της σωτηρίας, και όχι απλώς την απόκτηση απογόνων.
Ακούμε κατόπιν την ευχή «τίμιον αὐτοῖς τὸν γάμον ἀνάδειξον· ἀμίαντον αὐτῶν τὴν κοίτην διατήρησον». Μπορεί η νύφη να περιμένει ήδη παιδί. Μπορεί οι δύο άνθρωποι να συζούν πολλά χρόνια. Θα προσποιηθούμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν τα λόγια που διαβάζουμε; Ούτε χρειάζεται να ντροπιάσουμε κανέναν ούτε επιτρέπεται να κάνουμε τη μετάνοια περιττή. Ο Χριστός, όταν συνάντησε τη Σαμαρείτιδα, γνώριζε την προσωπική της ιστορία και δεν απέφυγε να της μιλήσει γι’ αυτήν. Της αποκάλυψε όμως και το ζωντανό νερό. Αυτή είναι η λεπτή εργασία της ποιμαντικής. Η εγκυμοσύνη δεν αποτελεί ακαθαρσία και το παιδί δεν είναι καρπός που πρέπει να απολογηθεί για την ύπαρξή του. Η Εκκλησία καλεί τους γονείς να αναγνωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα στη σωματική συνάφεια και στη μυστηριακή ευλογία της συζυγίας. Η αγνότητα δεν αποκαθίσταται με μια τελετουργική πράξη που σβήνει αυτομάτως το παρελθόν. Αρχίζει να θεραπεύεται όταν ο άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του ενώπιον του Θεού.
Έπειτα παρακαλούμε να δοθεί στους νεονύμφους «σωφροσύνην, καὶ καρπὸν κοιλίας πρὸς τὸ συμφέρον». Πόσο παράξενα ακούγονται κάποτε αυτά τα λόγια, όταν οι νεόνυμφοι έχουν ήδη δύο παιδιά και την ίδια ημέρα ετοιμάζονται να τα βαπτίσουν! Αλλά προσέξτε τη σοφία της ευχής. Η Εκκλησία ζητεί καρπό «πρὸς τὸ συμφέρον», δηλαδή μέσα στην προοπτική της σωτηρίας, και όχι απλώς την απόκτηση απογόνων.
Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι φέρονται καλύτερα στους ξένους απ' ό,τι σε εμάς;
Με τους ξένους είναι συχνά ευγενικοί, υπομονετικοί και προσεκτικοί. Συγκρατούν τον εκνευρισμό τους, προσέχουν τα λόγια τους και δείχνουν κατανόηση.
Με εμάς, όμως, μπορεί να γίνονται απότομοι, επικριτικοί και ευερέθιστοι. Σαν να φυλάσσουν την καλύτερη πλευρά του εαυτού τους για τους άλλους.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την εμφάνισή μας. Όταν βγαίνουμε έξω, φροντίζουμε περισσότερο το ντύσιμο και την περιποίησή μας. Στο σπίτι κυκλοφορούμε συχνά με τις φόρμες ή τις πιτζάμες μας, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα για την εμφάνισή μας. Σαν να θεωρούμε πως οι δικοί μας άνθρωποι δεν χρειάζονται την ίδια προσοχή.
Η σημαία στο Ρούπελ...
«…Η σημαία στο Ρούπελ, κυμάτιζε στον ιστό της μέχρι και την 9η Απριλίου. Ήταν στο πλάι του παρατηρητηρίου του διοικητή. Από τους βομβαρδισμούς τη μέρα εκείνη κόπηκε το σκοινί που την κρατούσε και έπεσε κάτω.
Ο στρατιώτης Ιωάννης Χατζηλαζάρου είδε σε κάποια στιγμή τον ιστό άδειο και έτρεξε αμέσως έξω χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Ο βομβαρδισμός συνεχιζόταν. Την είδε στο χώμα, στο πλάι του παρατηρητηρίου και έτρεξε να την μαζέψει. Είχε μισοκαταστραφεί από την γερμανική μανία. Τραυματίστηκε από μια κοντινή έκρηξη και αχρηστεύθηκε το πόδι του. Σύρθηκε μέχρι τη σημαία και την αγκάλιασε.
Είχαν όμως πλησιάσει κοντά δυο Γερμανοί, που δεν τους είχαν δει. Ήρθαν κοντά του και προσπάθησαν να τραβήξουν τη σημαία μέσα από τα χέρια του. Δεν χρησιμοποίησαν τα όπλα τους, άγνωστο γιατί. Αντιστάθηκε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, αφού χτυπήθηκε στο πόδι. Την πήραν και ο ένας την έβαλε στην τσέπη του.
«Σκυλιά» ούρλιαξε, αλλά την είχαν πάρει. Έκοψαν τα κουμπιά από τα ρούχα του και τα πήραν, όπως και το εθνόσημο από το πέτο, όπου το είχε ράψει και κρύφτηκαν. Μετά από λίγη ώρα σταμάτησαν οι βομβαρδισμοί και ο πόλεμος στο οχυρό..»
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026
Η εγκύκλιος της Δ.Ι.Σ του 1929 - Εμπόδιο στις Ιερατικές κλίσεις;
Και βέβαια το πρώτο ζητούμενο είναι η “κλήση”, το κάλεσμα από το Θεό. Είναι όμως χρέος όλων μας να καλλιεργούμε στους νέους την “κλίση”, τη διάθεση και επιθυμία και να προλειαίνουμε το έδαφος στο οποίο οι νέοι ευκολώτερα θα ακούουν και θα δέχονται την κλήση του Θεού.
Είναι γεγονός ότι πάντοτε, αλλά και σήμερα ιδιαίτερα οι ιερατικές κλίσεις δεν είναι εύκολες. Οι λόγοι των δυσκολιών είναι διάφοροι. Λόγοι πνευματικοί, λόγοι που προέρχονται από το κοσμικό φρόνημα και άλλοι.
Εμείς θα περιορισθούμε σε ένα λόγο, που προέρχεται μέσα από την άνέλιξη της ζωής της Εκκλησίας.
Είναι η Εγκύκλιος της Διαρκούς Ιεράς συνόδου του 1929.
Πρέπει όμως πρώτα να επισημάνουμε το γεγονός ότι η έλλειψη εφημερίων παρατηρείται στον Έγγαμο Εφημεριακό Κλήρο. Εκεί άρα είναι και η ανάγκη καλλιέργειας Ιερατικών Κλίσεων.
Στον Άγαμο Κλήρο, που δρα στις πόλεις και μάλιστα στις μεγάλες, όχι μόνο δεν έχουμε ελλείψεις, αλλά αντίθετα έχουμε πληθώρα και προβληματική αύξηση.
Στην Αθήνα π.χ. το ένα τρίτο, ίσως και περισσότερο, των εφημερίων είναι άγαμοι κληρικοί, οι λεγόμενοι Αρχιμανδρίτες. Παρατηρείται μάλιστα το φαινόμενο πολλοί από τους “Αρχιμανδρίτες” αυτούς εφημερίους να καλλιεργούν μια υπέρβαση των εφημεριακών δικαιοδοσιών και ιερατικής εξουσίας, σαν να υπάρχει ενδιάμεσος βαθμός Ιερωσύνης μεταξύ Πρεσβυτέρου και Επισκόπου. Είναι φαινόμενο που παρατηρείται ιδιαίτερα στην Εκκλησία της Ελλάδος.
Πρόκειται για εκτροπή που νομίζουμε και τολμούμε να πούμε ότι έχει την αφετηρία της στην απόφαση και Εγκύκλιο του 1929 της Δ.Ι.Σ. (αριθμ. πρωτ. 695 / 10-12-1929).
Σεβόμεθα και τηρούμε τις αποφάσεις της Δ.Ι.Σ., αλλά οπωσδήποτε είναι επιδεκτικές κριτικής. Δεν είναι ασφαλώς αλάθητες και η ισχύς τους δεν είναι κατ' ανάγκην αιώνια.
Θα άξιζε να αναζητήσει κάποιος τους λόγους και τις συνθήκες που προκάλεσαν αυτή την απόφαση-εγκύκλιο.
Βιβλιοκριτική στο βιβλίο του Μητροπολίτη Ναυπάκτου “Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα”
Του Νικολάου π. Κων. Ζώη Υποστρατήγου Αστυνομίας ε.α . Πτυχιούχου Φιλοσοφικής ΕΚΠΑ.
Μετά την μελέτη του βιβλίου αυτή ας επιτραπεί εις την ελαχιστότητα μου η διατύπωση ορισμένων σκέψεων.
Το βιβλίο αυτό είναι πνευματικό αριστούργημα. Εγκυκλοπαίδεια σωτηριολογική. Φωτοαντίγραφο της Αχειροποίητης εν Ουρανοίς Πολιτείας. Δικαίωση θεολογική της Εκκλησιαστικής Υμνογραφίας και σύνολης της δοκιμασμένης διαχρονικά ορθοδόξου μεθοδολογίας!
Ακραιφνής συνέχεια της φαεινής παρουσίας των γνησίων μελών της Εκκλησίας, ήτοι των Προφητών , Αποστόλων, Μαρτύρων,Ομολογητών, Οσίων και Δικαίων !
Περίβλεπτη παραγωγή του ακατάλυτου στο διάβα των αιώνων “μηχανισμού” της ησυχαστικής εμπειρίας!. Όσα και αν αναφέρει κάποιος θα είναι ολίγιστα !
Ένα βιβλίο που μέσα στην απλότητα του έχει τέτοια μεγέθη πνευματικά και τέτοιο πλήθος νοημάτων ,που το καθιστούν το δυνατότερο σύγγραμμα των τελευταίων ετών!
Μια απλή γριούλα , χωρίς ίχνος ακαδημαϊκής θεολογικής παιδείας, να παρουσιάζεται σε απόλυτη αντιστοιχία με τους ανεπανάληπτους Γρηγόριους της Εκκλησίας , το Θεολόγο και τον Παλαμά και να εκφράζεται οιονεί σαν τον Όσιο Συμεών τον Νέον Θεολόγον!
“Το Πνεύμα όπου θέλει πνεί” κατά την αψευδή ρήση του Κυρίου, αλλά αναπαύεται και καρποφορεί σε απλές ψυχές , που ανέπτυξαν χωρίς δαιδαλώδεις προαιρετικές και γνωμικές δολιχοδρομήσεις το αυτεξούσιο και κινήθηκαν με την ορμή του φυσικού θελήματος μέσα στους υπερφυσικούς αναβαθμούς της Ακτίστου Χάριτος!
Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία “έσωσε το κατά φύσιν , έφυγε το παρά φύσιν, υπέρ φύσιν γενομένη”’όπως ψάλλουμε για Τον Τίμιο Πρόδρομο στην εορτή του Γενεσίου Του. Αποδεικνύει τούτο το συμπεπυκνωμένο σε θεϊκά μηνύματα σύγγραμμα, ότι όσο και αν θέλουν κάποιοι να σχετικοποιήσουν την εκκλησιαστική ζωή, προσδένοντας την στο άρμα των κτιστών γνώσεων της Ψυχολογίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας, η απλότητα των εμπειρικών καταθέσεων των Αγίων θα μεγαλύνει πάντα το εκκλησιαστικό έργο και θα νοηματίζει το μυστήριο που κρύβεται στη φάτνη της Βηθλεέμ , στον Σταυρό του Γολγοθά και στο κενό μνημείο Του Σωτήρος μας.
Η Θεολογία δεν είναι στοχασμός. Αυτό το λέει η αιρετική δύση που εισήγαγε τον σχολαστικισμό. Η θεολογία είναι εμπειρία , καρπός θεοπτίας. Είναι παράγωγο του ησυχασμού, της μεθοδολογίας που θεραπεύει τον νούν, την “λεπτοτάτην προσοχήν” κατα τον Άγιον Γρηγόριον τον Παλαμά, από τις επιθέσεις των λογισμών και τα τραύματα των παθών.
Το βιβλίο αυτό αναιρεί τον νεο-σχολαστικισμό που εισήχθη τα τελευταία χρόνια στην ακαδημαϊκή θεολογία του τόπου μας. Αποκαλύπτει τις επιδράσεις από την Δύση και τις ολέθριες επιπτώσεις που έχουν στην ζωή κάποιων μελών της Εκκλησίας.
Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία “έσωσε το κατά φύσιν , έφυγε το παρά φύσιν, υπέρ φύσιν γενομένη”’όπως ψάλλουμε για Τον Τίμιο Πρόδρομο στην εορτή του Γενεσίου Του. Αποδεικνύει τούτο το συμπεπυκνωμένο σε θεϊκά μηνύματα σύγγραμμα, ότι όσο και αν θέλουν κάποιοι να σχετικοποιήσουν την εκκλησιαστική ζωή, προσδένοντας την στο άρμα των κτιστών γνώσεων της Ψυχολογίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας, η απλότητα των εμπειρικών καταθέσεων των Αγίων θα μεγαλύνει πάντα το εκκλησιαστικό έργο και θα νοηματίζει το μυστήριο που κρύβεται στη φάτνη της Βηθλεέμ , στον Σταυρό του Γολγοθά και στο κενό μνημείο Του Σωτήρος μας.
Η Θεολογία δεν είναι στοχασμός. Αυτό το λέει η αιρετική δύση που εισήγαγε τον σχολαστικισμό. Η θεολογία είναι εμπειρία , καρπός θεοπτίας. Είναι παράγωγο του ησυχασμού, της μεθοδολογίας που θεραπεύει τον νούν, την “λεπτοτάτην προσοχήν” κατα τον Άγιον Γρηγόριον τον Παλαμά, από τις επιθέσεις των λογισμών και τα τραύματα των παθών.
Το βιβλίο αυτό αναιρεί τον νεο-σχολαστικισμό που εισήχθη τα τελευταία χρόνια στην ακαδημαϊκή θεολογία του τόπου μας. Αποκαλύπτει τις επιδράσεις από την Δύση και τις ολέθριες επιπτώσεις που έχουν στην ζωή κάποιων μελών της Εκκλησίας.
Ξεσκεπάζει την θεωρία του Περσοναλισμού- Ζηζιουλισμού που με τέχνη και μαεστρία αθωώνει κάθε εμπαθή κατάσταση την οποία το φθαρμένο γνωμικό μας θέλημα καθιερώνει ως “ιερό” και “αποδεκτό” τρόπο ζωής !
Η Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη-Τοιχογραφία Μονή Καισαριανής
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο εμπεσών εις τους ληστάς. Στο αριστερό μέρος της τοιχογραφίας απεικονίζεται ως νέος. Στο δεξιό ως γενειοφόρος άνδρας. (Ο Αδάμ και το ανθρώπινο γένος.)
(Η παράσταση είναι του Πελοποννήσιου Ιωάννου Υπάτου, 1682)
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!
Κι εγώ το βλέπω στην προσωπική μου ζωή. Δεν ήταν το όνειρο της ζωής μου να έρθω στη Λεμεσό να γίνω Μητροπολίτης.Ούτε το σκέφτηκα ποτέ μου...
....Όμως ποιο είναι το ζητούμενο;Το ζητούμενο είναι το Άγιο Όρος;είναι ο μοναχισμός; η οικογένεια;τα παιδιά;το σπίτι;η δουλειά;η υγεία ακόμα;
Το ζητούμενο δεν είναι αυτά όλα.Αυτά είναι τα μέσα που θα μας πάνε στο ζητούμενο.
Το ζητούμενο είναι ο Χριστός.Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!
Λοιπόν, άσε τις φαντασίες και τις ονειροπολήσεις και προσγειώσου εδώ που είσαι!
Είσαι σε αυτήν την πόλη,με αυτά τα δεδομένα,με αυτές τις δυνάμεις που έχεις,με αυτήν την ηλικία που έχεις,με αυτούς τους ανθρώπους που είσαι,
με όλα όσα υπάρχουν τώρα στη ζωή σουκαι οφείλεις να κατεργαστείς τη ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΟΥ....
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος
Νηστεία- Μια άσκηση ελευθερίας
Ας αρχίσουμε από κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα. Τη νηστεία. Τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή πριν από το Πάσχα, τις σαράντα ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα. Αυτή την παράξενη χαρά του ανθρώπου που αποφασίζει, για λίγο, να μην υπακούει σε καθετί που επιθυμεί.
Όσοι τρέχετε μαραθώνιο γνωρίζετε κάτι από αυτή την εμπειρία. Δεν ξεκινά κανείς σαράντα δύο χιλιόμετρα για να βασανίσει το σώμα του. Προετοιμάζεται, μαθαίνει τον ρυθμό του, γνωρίζει τις αντοχές του, κάποτε δυσκολεύεται, κάποτε χαίρεται. Και κυρίως γνωρίζει προς τα πού κατευθύνεται.
Η νηστεία, βέβαια, δεν είναι αθλητικό κατόρθωμα. Ούτε διαγωνισμός εγκράτειας. Είναι μια άσκηση ελευθερίας, ένας τρόπος να ξαναβρούμε τη σχέση μας με τον Θεό, τον άλλον άνθρωπο, ακόμη και με το ίδιο μας το σώμα.
Από τις 15 Νοεμβρίου έως τις 24 Δεκεμβρίου η Εκκλησία μάς προσκαλεί σε αυτή τη σαρανταήμερη πορεία. Η 14η Νοεμβρίου είναι η παραμονή της ενάρξεως, η τελευταία ημέρα πριν από τη νηστεία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




















