Διασκορπισμός και σκοτασμός του νου

α)Ἐρώτησις- Τί γεννᾶ ὁ διασκορπισμὸς τοῦ Νου;
Ἀπόκρισις-Τὰ πάθη;

-Τί γεννοῦν τὰ πάθη;
Τὶς ἁμαρτίες.
-Τί γεννοῦν αἱ ἁμαρτίες;
-Τὸν θάνατον τῆς ψυχῆς.

-Ποτε σκοτίζεται ὁ Νοῦς;
-Ὅταν δὲν ἔχει πνευματικὴ ἐργασία καὶ προσευχή.
-Διατί σκοτίζεται ὁ Νοῦς;
-Διότι στερεῖται τὴν θείαν βοήθειαν καὶ δαιμονίζεται.

-Πόθεν προέρχεται ἡ ἀρχὴ τοῦ σκοτασμοῦ τοῦ νοός;
-Απὸ τὴν ὀκνηρίαν.
- Διατί;
-Διότι ἐπέρχεται ταραχή, ἐκ τῆς ψυχικῆς ὁμιλίας εἰς τὸν Νουν.
-Πόθεν προέρχεται ἡ νοερὰ ἐργασία τοῦ Νοός;

-Ἐκτελεῖται διὰ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Θεία Ἀνάβασις ~ Τοῦ Ἁγίου καὶ Θεοπνεύστου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου Τόμος Α΄ σελ. 180 ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστήριον τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Κατουνάκια 1998.

«Πάτερ, αφού θα πεθάνουμε, γιατί γεννιόμαστε;»

  Το πετραχήλι βρισκόταν ακόμα πάνω στο κεφάλι του μικρού Δημήτρη. Η εξομολόγηση είχε τελειώσει, αλλά το παιδί δεν σηκώθηκε αμέσως. Η σκέψη του ήταν στο μνημόσυνο του παππού του, που θα τελέσουμε σε λίγες ημέρες.

 Με κοίταξε στα μάτια με μια βαθιά απορία και μου έκανε μια ερώτηση που με ξάφνιασε: 

Πάτερ, αφού στο τέλος θα πεθάνουμε, όπως ο παππούς μου γιατί έπρεπε να γεννηθούμε; Γιατί να ξεκινάει κάτι που ξέρουμε ότι θα τελειώσει;

​  Έσκυψα κοντά του και προσπάθησα να του εξηγήσω με απλά λόγια πως η ζωή μας μοιάζει με έναν σπόρο. Όταν ο σπόρος πέφτει στο χώμα, νομίζεις ότι χάθηκε ή ότι καταστράφηκε. Όμως, αυτό που εμείς βλέπουμε σαν τέλος του σπόρου, είναι στην πραγματικότητα η αρχή για να φυτρώσει ένα μεγάλο δέντρο. Δεν γεννηθήκαμε, λοιπόν, για να χαθούμε, αλλά για να εξελιχθούμε σε κάτι πολύ πιο όμορφο.

  ​Του είπα επίσης πως η ζωή εδώ στη γη είναι σαν το σχολείο.

Ο Τσάρος Αλέξανδρος Α' και η Κέρκυρα (1801-1825)

Στην προσωπογραφία απεικονίζεται ο Τσάρος της Ρωσίας, Αλέξανδρος Α’, στον πίνακα των Ηγεμόνων (λεπτομέρεια), της Συλλογής Μουσείου Καποδίστρια-Κέρκυρα (ΜΚ 193)

 Ο Τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος Α' διαδέχθηκε τον πατέρα του, Παύλο Α', στις 3 Μαρτίου 1801. Η ανάρρησή του στον ρωσικό θρόνο προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού στον λαό της Κέρκυρας. Μετά τη μακραίωνη Βενετική κυριαρχία (1386-1797) και τη βραχύβια γαλλική κατοχή (1797-1799), είχε ήδη ιδρυθεί από τις 21 Μαρτίου 1800 η Επτάνησος Πολιτεία. 

Πρόκειται για το πρώτο ελεύθερο ελληνικό κράτος —υπό ρωσική προστασία και φόρου υποτελές στον Σουλτάνο— το οποίο διέθετε Σύνταγμα, σημαία, Γερουσία, στρατό και δικό του νόμισμα, με Γραμματέα της Επικράτειας τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Επάνω από τη δυτική πύλη του Ιερού Προσκυνήματος του Αγίου Σπυρίδωνα, η οποία οδηγεί στην οικία των κτητόρων και στον γυναικωνίτη, βρίσκεται ο θυρεός του Αυτοκρατορικού Οίκου της Ρωσσίας.

Σύμφωνα με επιστολή που δημοσιεύτηκε στο Δελτίο της Αναγνωστικής Εταιρίας Κέρκυρας (1998, τχ. 3), η πλειονότητα των Κερκυραίων επιθυμούσε την οριστική υπαγωγή του νησιού υπό το σκήπτρο του νέου Τσάρου. Προς τιμήν του διοργανώθηκαν πολυάριθμες τελετές και δοξολογίες. 

Στις 9 Ιουνίου 1801, στον Μητροπολιτικό Ναό της Υ.Θ. Σπηλαιώτισσας, εκφωνήθηκε εγκωμιαστικός λόγος που αργότερα εκτυπώθηκε, ενώ ακολούθησε φωταγώγηση της κεντρικής οδού Καρντελάκουες (οδός των Υδάτων) και επίσημο δείπνο μεταξύ Κερκυραίων και Ρώσων αξιωματικών.

Ανάλογες εκδηλώσεις έλαβαν χώρα και στις 11 Μαΐου 1801 στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, όπου εκφωνήθηκε πανηγυρικός λόγος από τον άμβωνα. Οι εορτασμοί κορυφώθηκαν στις 16 Ιουνίου, όταν οι κάτοικοι των προαστίων (Γαρίτσα, Μαντούκι, Ποταμός) και πολλών χωριών συγκεντρώθηκαν στον ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων στη Γαρίτσα. Μετά την ιεροτελεσία, στήθηκε στη Γαρίτσα ένα μεγάλο συμπόσιο κάτω από τις ελιές για 300 άτομα, με τη συμμετοχή 60 Ρώσων στρατιωτών. Το προάστιο είχε φωταγωγηθεί και διακοσμηθεί με πίνακες, ενώ οι εορτασμοί κράτησαν έως αργά τη νύχτα (τέσσερις ώρες μετά τη δύση του ηλίου). Περίπου έξι χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν στο πανηγύρι, χορεύοντας και αναφωνώντας «Εβίβα» για τον Αλέξανδρο.

πηγή

Η Ελληνική Λεγεώνα του Τσάρου Νικολάου Α’ – Ένας Ύμνος Θάρρους και Πίστης

Στην τελική κρίση θα τους πει: «Οὐκ οἶδα ὑμᾶς».

«Άνθρωποι δύο ανέβησαν εις το ιερόν προσεύξασθαι, ο εις Φαρισαίος και ο έτερος τελώνης». Δυο άνθρωποι, δυο αμαρτωλοί, ανέβηκαν στο ιερό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης. Δυο άνθρωποι, δυο αμαρτωλοί, με τη διαφορά πως ο Φαρισαίος δεν έβλεπε τον εαυτό του σαν αμαρτωλό, ενώ ο τελώνης το παραδεχόταν. Ο Φαρισαίος ανήκε στην υψηλότερη κοινωνική τάξη της εποχής, ο τελώνης στην πιο περιφρονημένη.

«Ο Φαρισαίος σταθείς προς εαυτόν ταύτα προσηύχετο· Ο Θεός, ευχαριστώ σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και ως ούτος ο τελώνης· νηστεύω δις του Σαββάτου, αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι». Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά, για να προκαλεί εντύπωση, κι έλεγε τα εξής λόγια στην προσευχή του: Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ γιατί δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους που είναι άρπαγες, άδικοι, μοιχοί ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ τηρώ κατά γράμμα το νόμο, νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα και δίνω ελεημοσύνη το ένα δέκατο απ’ όλα όσα κερδίζω.

Ο Φαρισαίος στάθηκε μπροστά ακριβώς από το ιερό. Ήταν συνήθεια των Φαρισαίων να κάθονται στην πρώτη θέση. Το ότι ο Φαρισαίος καθόταν στην πρώτη θέση, φαίνεται κι από το γεγονός πως ο τελώνης έστεκε «μακρόθεν». Η υπερηφάνεια του Φαρισαίου κι η σιγουριά του πως ήταν δίκαιος, δηλαδή πνευματικά υγιής, ήταν τέτοια, ώστε δεν απαίτησε την πρώτη θέση μόνο από τους ανθρώπους, για να τον βλέπουν όλοι, αλλά κι από το Θεό. Την απαιτούσε όχι μόνο όταν συμμετείχε σε γεύματα και σε συναθροίσεις, μα ακόμα και στο ναό, την ώρα της προσευχής. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να δείξει πόσο άρρωστος ήταν πνευματικά ο Φαρισαίος, πόσο η αρρώστια της αδικίας και της αλαζονείας τον είχαν διαφθείρει.

Γιατί λέει προς εαυτόν ταύτα προσηύχετο; Γιατί δεν προσευχόταν δυνατά; Επειδή ο Θεός ακούει πιο προσεχτικά αυτά που η καρδιά λέει, όχι όσα προφέρουν τα χείλη. Αυτά που σκέφτεται κι αυτά που αισθάνεται ο άνθρωπος την ώρα που προσεύχεται έχουν περισσότερη σημασία για το Θεό από τα λόγια που προφέρει η γλώσσα. Η γλώσσα μπορεί να εξαπατήσει, η καρδιά όμως όχι. Αυτή φανερώνει καθαρά πώς είναι ο άνθρωπος μέσα του, αν είναι μαύρος ή άσπρος, αν είναι ειλικρινής ή υποκριτής.

Δυόμιση αιώνες...Τόσο περίμενε ο τελευταίος των Δικαίων.

Δυόμιση αιώνες...Τόσο περίμενε ο τελευταίος των Δικαίων.
Τόσο χρειάστηκε για να εκπληρωθεί η Θεία Υπόσχεση για την απόλυτη συνάντηση μαζί Του.
Δυόμιση αιώνες αναμονής, αγωνίας, δεύτερων σκέψεων, αμφιβολιών και εσωτερικών ερωτημάτων.
Δυόμιση - και βάλε - ζωές στο “περίμενε”.
Δυόμιση αιώνες κι ο Θεός ακόμα να τηρήσει τον λόγο Του, παρά δοκιμάζει τον δούλο Του με τον πιο δύσκολο τρόπο, αυτόν της σιωπής, της μη απόκρισης. Αναμφίβολα, ο Συμεών υπέστη ένα πραγματικά γερό θεϊκό “καψόνι”.

Κι όμως...
Ο παντογνώστης Κύριος προνοεί για τον λευίτη Του το καλύτερο, το πιο ταιριαστό δώρο: χρόνο. Πολύ χρόνο! Κι ο δούλος Του, καρδιακά αγκιστρωμένος στην θεϊκή υπόσχεση, περιμένει. Μα δεν περιμένει παθητικά και αδιάφορα, αλλά κάνει τον χρόνο πόθο φλογερό, δίψα ιερή, αποκλειστική προσδοκία και στόχο ζωής.
Κι όσο περνά ο χρόνος, αυτή η φλόγα δεν σβήνει, μα θεριεύει, αυτή η άγια δίψα δεν στερεύει, δυναμώνει.

Η θεολογική σημασία των πρώτων εβδομάδων του Τριωδίου

  Με την έναρξη του Τριωδίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία εισέρχεται σε μια περίοδο πνευματικής προετοιμασίας, η οποία προηγείται της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και κορυφώνεται με το Πάσχα. 

 Αυτή η περίοδος, που ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και εκτείνεται μέχρι την Κυριακή της Τυρινής, δεν αποτελεί απλώς μια χρονική γέφυρα προς τη νηστεία, αλλά μια βαθιά θεολογική διαδρομή που καλεί τον πιστό σε αυτογνωσία, μετάνοια και επιστροφή προς τον Θεό. 

 Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, αυτές οι εβδομάδες λειτουργούν ως πνευματικός καθρέφτης, αποκαλύπτοντας τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης και φωτίζοντας τον δρόμο προς την σωτηρία. Μέσα από τις ευαγγελικές περικοπές και τους ύμνους, η Εκκλησία διδάσκει ότι η αληθινή νηστεία δεν είναι εξωτερική τυπολατρία, αλλά εσωτερική μεταμόρφωση, εμπνευσμένη από την αγάπη και το έλεος του Θεού.

  Η πρώτη Κυριακή, του Τελώνου και του Φαρισαίου, θέτει τα θεμέλια αυτής της προετοιμασίας. Η παραβολή από το Ευαγγέλιο του Λουκά (18:10-14) αντιπαραβάλλει δύο μορφές: τον υπερήφανο Φαρισαίο, που καυχάται για την τήρηση των τύπων, και τον ταπεινό Τελώνη, που αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του και ζητά έλεος. Θεολογικά, αυτή η Κυριακή υπογραμμίζει την καταστροφική δύναμη της υπερηφάνειας, η οποία μετατρέπει την πίστη σε αυτοδικαίωση και απομακρύνει από την κοινωνία με τον Θεό.

 Η Εκκλησία, αποφεύγοντας οποιαδήποτε νηστεία αυτή την εβδομάδα, υπενθυμίζει ότι η αληθινή πνευματική ζωή βασίζεται στην ταπείνωση. Είναι μια πρόσκληση να αναγνωρίσουμε ότι η σωτηρία δεν προέρχεται από ανθρώπινα επιτεύγματα, αλλά από την ελεήμονα χάρη του Θεού, ο οποίος δικαιώνει τον ταπεινό και απορρίπτει τον αλαζόνα. Αυτή η αρχική εβδομάδα καλλιεργεί την αυτοεξέταση, προτρέποντας τον πιστό να αποβάλει κάθε μορφή πνευματικής αυταπάτης πριν εισέλθει στη νηστεία.

  Συνεχίζοντας, η Κυριακή του Ασώτου Υιού (Λουκ. 15:11-32) εμβαθύνει στο μυστήριο της μετάνοιας και της Πατρικής αγάπης.

«Η ευχή θα είναι ο μεγαλύτερος βοηθός κι έπειτα ο άγγελος»

 (Συγκλονιστική διήγηση από τον π. Μάρκελλο Καρακαλληνό)

ΜAΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ: Σάς είπαν δηλαδή κάποιοι Αγιορείται πατέρες, ότι έχουν βιωματική εμπειρία αγγέλων και δαιμόνων;
Γ.ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ: Βεβαίως και πάλεψαν προς τούς δαίμονας! Μα και ό Γέρων Παΐσιος τα λέει αυτά.
Ένας άλλος Γέροντας μου διηγήθηκε ότι βρέθηκε σε έκσταση. Καθώς διάβαζε ένα πατερικό βιβλίο κουράστηκε, μούδιασε το σώμα του κι έγειρε λίγο να ξεκουραστεί, βάζοντας το βιβλίο πού διάβαζε σαν μαξιλάρι. Ο νους του τότε αρπάγη και βρέθηκε στον ουρανό! Εκεί τον πλησίασαν δύο άγγελοι, όπως τους εικονίζει η Εκκλησία μας, με πρόσωπο όμορφο και χαρωπό. Ο Γέροντας έμεινε κατάπληκτος από το κάλλος των Αγγέλων και τούς λέει με θαυμασμό:
-Άγγελοι μου, τι ωραία είναι αυτή ή φορεσιά που φοράτε!
Οι άγγελοι -το διηγείτο αυτό πολύ συγκινημένος- πρόσχαρα του απήντησαν:
-Έτσι θα γίνει και η δική σας φορεσιά στον άλλον αιώνα!
Τα έχασε εκείνος και σαν να έκανε, λέει, μία κίνηση να πάρει φωτογραφική μηχανή -ενώ δεν είχε ποτέ του μηχανή- να τούς φωτογραφίσει.
-Στάσου, του είπαν οι άγγελοι, αυτές οι μηχανές δεν μας παίρνουν εμάς!

Έμεινε αποσβολωμένος. Πέρασαν από μπροστά του οι άγγελοι, του χαμογέλασαν και φεύγοντας του είπαν:
-Κατέβα τώρα να πάς να προσκυνήσεις την Παναγία.

Γιατί κατά την προσκύνηση του Ιερού Ευαγγελίου στον Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς δεν ασπαζόμαστε το χέρι του ἱερέως

Κατά την τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στον Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς, όταν ο ἱερεύς εξέρχεται κρατώντας το Ιερό Ευαγγέλιο και στέκεται ενώπιον του λαού, οι πιστοί προσέρχονται ευλαβώς όχι προς τιμήν του ἱερέως, αλλά προς προσκύνηση του ιδίου του Αναστάντος Χριστού, ο Οποίος παρίσταται και ομιλεί διά του Ευαγγελικού λόγου.
Το Ιερό Ευαγγέλιο δεν είναι απλό ιερό αντικείμενο, αλλά η ζώσα μαρτυρία του Λόγου του Θεού. Κατά την πατερική και λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας, ο Χριστός ο ίδιος λαλεί εν τω Ευαγγελίω.
Όπως διδάσκει η Εκκλησία:
«Ὁ λαλῶν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ, Χριστός ἐστιν».
Δια τούτο, κατά την προσκύνηση αυτή, πάσα τιμή και ευλάβεια στρέφεται αποκλειστικώς προς το Ιερό Ευαγγέλιο.

Γιατί δεν επιτρέπεται ο ασπασμός του χεριού του ἱερέως εκείνη τη στιγμή;
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διακρίνει απολύτως και χωρίς σύγχυση:
• την τιμή προς το ιερατικό αξίωμα
• από την προσκύνηση του Χριστού

Σιωπή που οδηγεί στο Φώς...

Εδώ ο χρόνος δεν βιάζεται.Στέκεται. Σιωπά. Προσεύχεται.
Η λιτή οδηγεί στο καθολικό όχι σαν διάδρομος, αλλά σαν πορεία.
Βήμα βήμα, από το ανθρώπινο στο ιερό.Όχι με λόγια, αλλά με παρουσία.
Στο Άγιον Όρος ο χώρος δεν εντυπωσιάζει.Σε ταπεινώνει για να σε σηκώσει.
Και κάπου εκεί, ο άνθρωπος μικραίνει για να χωρέσει το Φως.

(φωτο: Λιτή και στο βάθος το καθολικό της Μεγίστης Λαύρας)

https://www.athoszone.com/

ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΗ ΖΩΗ...ΜΕΙΝΑΜΕ ΜΟΝΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΛΕΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !

Δεν ξυπνήσαμε μια μέρα μόνοι...Μας έκαναν μόνους...
Αγαπημένοι μου φίλοι μαζί και πάλι σήμερα για να κατανοήσετε οτι η μοναξιά του σύγχρονου Έλληνα δεν είναι εξέλιξη....αλλά είναι αποτέλεσμα !
Αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης, ύπουλης διαδικασίας που διέλυσε πρώτα την οικογένεια, μετά την κοινότητα και στο τέλος την ίδια την ψυχή του ανθρώπου...

Κάποτε η Ελλάδα ήταν πραγματική κοινωνία...Όχι τέλεια, αλλά σίγουρα ζωντανή...
Τα σπίτια ήταν ανοιχτά, οι γειτονιές γεμάτες παιδιά, οι Κυριακές είχαν νόημα...
Εκκλησία, κατηχητικό, οικογενειακό τραπέζι...
Οι γιορτές είχαν ψυχή....Ο χρόνος κυλούσε ανθρώπινα...Τα παιδιά μεγάλωναν έξω....Στο χώμα, στη βροχή, στο χιόνι...Δεν φοβόμασταν τη φύση... Δεν φοβόμασταν τον αέρα.... Παίζαμε μέχρι να νυχτώσει, μέχρι να μας φωνάξουν οι μανάδες από το μπαλκόνι...Μαθαίναμε τη ζωή , ζώντας την !

Υπήρχε σεβασμός...Σεβασμός στους γονείς, στους δασκάλους, στους μεγαλύτερους..Όχι από φόβο, αλλά από αγωγή !Ο δάσκαλος δεν ήταν εχθρός, ήταν οδηγός μας .
Ο γονιός δεν ήταν μόνο «φίλος», ήταν στήριγμα και όριο ! Και ήταν εκεί για μας όποτε τους είχαμε ανάγκη ..
Σήμερα τα παιδιά δεν ακούν...Και δεν φταίνε εκείνα ξέρετε ..
Οι δάσκαλοι έχουν φτάσει στα όριά τους, όχι γιατί άλλαξαν τα παιδιά, αλλά γιατί έσπασε ο κρίκος του σπιτιού....Εδώ λοιπόν είναι το μέγα πρόβλημα .. 
Όταν ο γονιός δεν έχει χρόνο, δύναμη ή παρουσία, το παιδί μεγαλώνει χωρίς πυξίδα αγαπημένοι μου φίλοι . Χωρίς όρια... Χωρίς σεβασμό...
Κάποτε ο πατέρας ήταν παρών.Δούλευε, κουραζόταν, αλλά ήξερε πως ο κόπος του έφτανε. Ήταν το στήριγμα της οικογένειας !
Η μητέρα ήταν η καρδιά του σπιτιού !
Είχε χρόνο να μεγαλώσει, να διδάξει, να αγκαλιάσει τα παιδιά της και τον άνδρα της ...
Σήμερα ο πατέρας λείπει...Όχι από αδιαφορία αλλά από εξάντληση...
Η μητέρα τρέχει να τα προλάβει όλα και στο τέλος δεν προλαβαίνει ούτε να χαρεί τα παιδιά της...γιατί πρέπει να διαχειρίζεται κρίσεις ..μεγαλώνει σε μια κοινωνία που της ζήτησε να είναι τα πάντα ..εργαζόμενη ,παρούσα ,τέλεια ..χωρίς να της δώσει τίποτα όμως πίσω .
Το μόνο που της έχει μείνει είναι άγχος και φόβος μην δεν τα καταφέρει ...Της πήραν τη γιαγιά ,τον παππού τη στήριξη της ...Και την κατηγορούν κιόλας... 

Και εδώ λοιπόν θα σας πω μια ιστορία ... παραβολικη .Για να το καταλάβετε όλοι !

Όποιος δεν προσεύχεται το πρωί παλεύει όλη μέρα μόνος του και στο τέλος χάνει

 H πρωϊνή προσευχή δεν είναι κάτι το τυπικό,αλλά η άγκυρα του νου και ο σύρτης της καρδιάς.Όποιος σηκώνεται το πρωί και τρέχει κατευθείαν στις έγνοιες του κόσμου,στο τηλέφωνο,στους υπολογισμούς και στα νεύρα,εκείνος αφήνει τον Θεό στην πόρτα και Τον φωνάζει όταν θα πονέσει.

 Η πρωϊνή προσευχή θέτει μία σειρά:πρώτα ο Θεός,έπειτα ο άνθρωπος και έπειτα όλα τα άλλα.Είναι αυτή που καθαρίζει τον λογισμό,κόβει τον θυμό από την ρίζα,σβήνει το πάθος πριν ανάψει φωτιά.Ο άνθρωπος που προσεύχεται το πρωί διανύει την ημέρα του έχοντας νου καθαρό και καρδιά που την σφίγγει στα χέρια Του ο Θεός

Υπαπαντή του Κυρίου – Άνω Λεσινίτσα _Βόρειος Ήπειρος

​Στη εκκλησία της Υπαπαντής (στον νομό Αγίων Σαράντα, ο ακούραστος Παπά-Νικόδημος συνεχίζει να διακονεί με πίστη και αφοσίωση.

​Ο ιστορικός αυτός ναός, που κάποτε υπήρξε γυναικείο μοναστήρι, αποτελεί σήμερα έναν μοναδικό πνευματικό φάρο για την ευρύτερη περιοχή. Χρόνια πολλά!

: Λεωνίδας Παππάς

πηγή

Κερκύρας Νεκτάριος: Σήμερα, επιχειρείται η ενορχηστρωμένη δίωξη του Κυρίου μας

Τη Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2026, εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην πανηγυρίζουσα ενορία των Καστελλάνων Μέσης Κέρκυρας.

Κατά τη ομιλία του ο κ. Νεκτάριος, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, αναφέρθηκε αρχικά στην εορτή της Υπαπαντής και στην προσφορά του βρέφους Ιησού στον Ναό από την Παναγία και τον Ιωσήφ ως πρωτοτόκου αρσενικού σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο. Ο Κύριός μας, ως Θεός ενανθρωπήσας υπακούει στον Νόμο για τη σωτηρία του ανθρώπου. Εκεί, ο γηραιός Συμεών μέσω θείας αποκάλυψης αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Χριστού το σωτήριο Φως όλων των εθνών που θα διαλύσει το σκοτάδι το πνευματικό το οποίο προέρχεται από την αμαρτία και θα νικήσει κάθε κακό, κάθε καχυποψία ώστε οι άνθρωποι να κατανοήσουν την παρουσία του Θεού. Κρατώντας λοιπόν τον Θεάνθρωπο στην αγκαλιά του, δοξάζει τον Θεό δηλώνοντας έτοιμος να αναχωρήσει εκ του κόσμου. Παράλληλα, στρεφόμενος στην Παναγία, προφητεύει ότι ο Χριστός «κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν» αλλά θα είναι και σημείο αντιλεγόμενο στον κόσμο.

Είναι γεγονός ότι εκείνος ο οποίος στρέφεται προς το Σωτήρα μας Ιησούν Χριστόν, ζει εν πίστη και εν αγάπη μίαν άλλη πνευματική κατάσταση αφού εκλάμπει η ψυχή του και η καρδιά του από το φως της θεότητας. Αντιλαμβάνεται ότι η ζωή του κοντά στον Θεό είναι φωτεινή και ξεκάθαρη. Βλέπει τα μυστήρια αυτά τα οποία είδε και ο Απόστολος Παύλος ο οποίος αξιώθηκε από τον Θεόν να φτάσει έως τον «τρίτον ουρανόν». Αυτές τις πνευματικές καταστάσεις έζησαν και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και ζει κάθε αγωνιζόμενος άνθρωπος ο οποίος προσδοκά τη Σωτηρία και να είναι κοινωνός της θεότητος, είτε δια των μυστηρίων, είτε δια της προσευχής, έπειτα από τον πνευματικό αγώνα της καθάρσεως.

Πασχαλινή αγρυπνία στην Καψάλα, με τον Άγιο Παΐσιο, τον π. Ισαάκ (Αταλάχ), τον π. Γρηγόριο.

Πασχαλινή αγρυπνία στην Καψάλα, Άγιο Όρος,Κυριακή 15 Απριλίου 1990,με τον Άγιο Παΐσιο, τον π. Ισαάκ (Αταλάχ), τον π. Γρηγόριο.

πηγή

O Ντοστογιέφσκι και η Όπτινα

Μνημείο του Fyodor Mikhailovich Dostoievsky στη Μονή της Optina ..

  Η επίσκεψη τού Φ.M. Ντοστογιέφσκι στην Όπτινα τον Ιούνιο τού 1878 στάθηκε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην πνευματική ζωή τού συγγραφέα. H ανάγκη για την επίσκεψη αυτή πήγασε από την πρόσφατη προσωπική εμπειρία τού θανάτου τού νεότερου γιού του Αλιόσa. Καθόρισε δε η επίσκεψη αυτή σε μεγάλο βαθμό τις δημιουργικές ιδέες και το χαρακτήρα τού μυθιστορήματος ΄Αδελφοί Καραμάζοφ. Η συνάντηση με τον στάρετς τής Όπτινα Αμβρόσιο συνόψισε την πολυετή πνευματική και δημιουργική αναζήτηση του συγγραφέα.

Το ταξίδι αυτό αναφέρεται σε όλες τις βιογραφίες και τα βιογραφικά δοκίμια για τη ζωή τού Φ.M.Ντοστογιέφσκι. Ωστόσο, οι διαθέσιμες πηγές για την αναπαράστασή του είναι λίγες.

Η πρώτη πηγή είναι μια επιστολή τού Φ.M. στην σύζυγο του με ημερομηνία 29η Ιουνίου 1878, η οποία γράφτηκε αμέσως μετά την επιστροφή του από την Όπτινα στη Μόσχα, και στην οποία αναφέρονται οι λεπτομέρειες τού ταξιδιού στο μοναστήρι.
Την Κυριακή 25 Ιουνίου ο Ντοστογιέφσκι έφτασε στην Όπτινα. Γι΄αυτήν καθαυτήν την παραμονή στο μοναστήρι αναφέρονται πολύ λίγα στην επιστολή: «Η παραμονή στην Όπτινα διήρκησε δύο βραδιές. Στη συνέχεια, γυρίσαμε πίσω πάνω στα ίδια άλογα." Η επιστροφή στη Μόσχα προφανώς χρειάστηκε δύο ημέρες με τον ίδιο τρόπο. Το όλο ταξίδι διήρκεσε επτά ημέρες. Ο Ντοστογιέφσκι τελειώνει την επιστολή με μια υπόσχεση: «Λεπτομέρειες θα δώσω όταν θα είμαι πίσω».

Έτσι, ο Ντοστογιέφσκι παρέμεινε στην Όπτινα για τρεις μέρες ή δύο βράδια, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την καταχώρηση στο βιβλίο τού μοναστηριού "Βιβλίο Επισκεπτών", όπου η διαμονή του συγγραφέα χρονολογείται στις 25, 26, 27 Ιουνίου. Ωστόσο, το πιο σημαντικό στοιχείο τής διαμονής αυτής - οι συναντήσεις και συνομιλίες με τον γέρο Αμβρόσιο - παρέμεινε εκτός τής επιστολής.

Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι, 1863

 Ρίχνοντας μιά ματιά στο Ορθόδοξο ημερολόγιο για τις ημέρες που ο Ντοστογιέφσκι επεδίωκε να περάσει στην Όπτινα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια καταπληκτική σύμπτωση: την 24η Ιουνίου γιορτάζεται η Γέννηση τού Ιωάννη τού Βαπτιστή, ευρύτερα γνωστή ως η ημέρα τής Ιβάν Κουπάλα, που ήταν η πατροπαράδοτη γιορτή τής Μονής της Όπτινα. Δεν χωρά αμφιβολία ότι το ταξίδι τού Ντοστογιέφσκι στην Όπτινα προγραμματίστηκε ώστε να συμπέσει με την κύρια γιορτή τής Σκήτης τής Όπτινας. Με αυτή την γιορτή συμπίπτει όμως και μια άλλη θλιβερή μέρα για τον συγγραφέα – τα σαραντάμερα από τον χαμό τού γιού του Αλιόσα (απεβίωσε στις 16 Μαΐου 1878). Γνώμη μας είναι, ότι ο Ντοστογιέφσκι ήρθε στην Όπτινα με έναν πιο συγκεκριμένο σκοπό: να αποτίσει φόρο τιμής στον γιό του με την ευκαιρία των σαρανταήμερων από τον θάνατό του. Αυτή η παρατήρηση θα μάς επιτρέψει να συμπληρώσουμε την εικόνα τής διαμονής τού συγγραφέα στην Όπτινα.

Ο Ντοστογιέφσκι είχε ζητήσει να γίνει παννυχίδα και θα παρίστατο σε όλη της την διάρκεια. Αυτό, από ό,τι φαίνεται, έγινε στις 26 Ιουνίου, τη Δευτέρα, μέρα γιορτής τής Εικόνας Τιχβίν τής Μητέρας τού Θεού. Ο ναός του Καζάν ήταν ειδικά για τέτοιες τελετές στην Όπτινα. Στα μοναστήρια, παραδοσιακά παραγγέλνονταν όχι μόνο ένας εορτασμός μνήμης (μνημόνευση), αλλά και μνημόνευση νεκρών για ένα χρόνο, ή και για αρκετά χρόνια. Υπήρχε ακόμη κι η λεγόμενη αιώνια μνημόνευση. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Ντοστογιέφσκι παρήγγειλε μνημόνευση για κάποιο χρονικό διάστημα αλλά το όνομα του «αποθανόντος μωρού Αλέξιου» μνημονεύονταν στην Όπτινα για πολύ καιρό μετά από την επίσκεψη τού Ντοστογιέφσκι.

Η αρχαιότερη σωζόμενη απεικόνιση της Υπαπαντής

Το ψηφιδωτό της Υπαπαντής του Κυρίου, από την Παναγία Κυριώτισσα (νυν Kalenderhane Camii), Kωνσταντινούπολη, 6oς -7ος αιώνας.
Η αρχαιότερη σωζόμενη απεικόνιση της Υπαπαντής, σήμερα βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Πόλης.

πηγή

Η αρχή του Τριωδίου δεν είναι άσκηση,αλλά στάση

πηγή

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗ

                         

Ομιλία στο πνευματικό κέντρο του Ιερού Ναού Αγ.Παντελεήμονος Γλυφάδας την 25-01-2026, από τον π. Αθανάσιο Χατζή

Φωτογραφίες του αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη από το βίντεο   [πηγή]

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσες απαντήσεις υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή.

 Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Το ότι δεν βρίσκεις στην Αγία Γραφή απάντηση σε κάποιο σου ερώτημα, σημαίνει ή ότι έθεσες ασήμαντο ερώτημα ή ότι δεν μπόρεσες να διαβάσεις την Αγία Γραφή και να πάρεις την τελική απάντηση.

Στην Αγία Γραφή ο Θεός έδειξε:
Τί είναι ο κόσμος, από πού προέρχεται, για ποιο λόγο υπάρχει, προς τα πού πορεύεται, πού θα καταλήξει.
Τί είναι ο άνθρωπος, από πού έρχεται, που πηγαίνει, ποια είναι η ουσία του, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειωθεί.
Τί είναι τα ζώα, τί είναι τα φυτά, για ποιο λόγο υπάρχουν, τί εξυπηρετεί η ύπαρξή τους, τί προσφέρουν.
Τί είναι το καλό, από πού προέρχεται, πού οδηγεί, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς αποκτάται.
Τί είναι το κακό, από πού προέρχεται, πώς υπάρχει, για ποιό λόγο υπάρχει, πώς θα τελειώσει.
Τί είναι δίκαιοι και τί αμαρτωλοί, πώς από έναν αμαρτωλό βγαίνει δίκαιος και πώς ένας επηρμένος δίκαιος μπορεί να καταντήσει αμαρτωλός. πώς ο άνθρωπος υπηρετεί τον Θεό και πώς τον διάβολο. ολόκληρος ο δρόμος από το αγαθό ως το κακό, από τον Θεό ως τον διάβολο.

Στο «Μεγάλο Παλάτιο»

Ὁ Μέγας Θεοδόσιος μαζὶ μὲ τὸν (Άγιο)Γρηγόριο Ναζιανζηνό, ἐπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως γιὰ σύντομο διάστημα κατὰ τὴ βασιλεία τοῦ πρώτου. Χειρόγραφο τοῦ 879-882, ποὺ χάρισε ὁ Μέγας Φώτιος στὸν Βασίλειο Μακεδόνα. Τώρα στὸ Παρίσι. (Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη τῆς Γαλλίας, MS Gr510.)

Ὁ ἀπεικονιζόμενος θρόνος ὑπῆρχε σχεδὸν ὁλόιδιος σὲ μιὰ αἴθουσα ὑποδοχῆς ξένων πρεσβειῶν στὸ «Ἱερὸ Παλάτιο», καὶ περιγράφεται ἀπὸ τὸν λατινόφωνο ἱστορικὸ Φλάβιο Κρεσκόνιο Κόριππο, μὲ ἀφορμὴ ἕνα περιστατικὸ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς βασιλείας τοῦ Ἰουστίνου Β΄ (δεύτερο μισὸ τοῦ 6ου αἰώνα). Πράγμα ποὺ μπορεῖ νὰ σημαίνει ὅτι τὸ κτίσμα καὶ ὁ θρόνος ἐξακολουθοῦσαν νὰ ὑφίστανται στὸ διάστημα μεταξὺ 5ου/6ου καὶ τῶν τελῶν τοῦ 9ου αἰώνα.

Μία ἐνύπνια ἐμφάνιση τοῦ ὁσίου στή μοναχή Ἄννα.Τῆς εἶπε ὅτι ὁ 17°ς ψαλμός τοῦ Ψαλτηρίου ἦταν ὁ δικός του ψαλμός.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

 Μία ἐνύπνια ἐμφάνιση τοῦ ὁσίου στή μοναχή Ἄννα, τῆς εἶπε ὅτι ὁ 17°ς ψαλμός τοῦ ψαλτηρίου τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ ἦταν ὁ δικός του ψαλμός.

  Πράγματι ἡ μελέτη αὐτοῦ τοῦ ψαλμοῦ εἶναι μία σύνοψη τῆς ζωῆς τοῦ ὁσίου, ὅπου εἶχε συνεχῶς στραμμένο τό νοῦ του στόν Θεό, εἶχε διαρκῆ προσευχή, ἀλλά καί μόνιμη τή θεία βοήθεια.

 

 Ὑπῆρξε πιστός καί ἀγαθός δοῦλος του, εὐγνώμων ἱκέτης του, πρόθυμος ὑπηρέτης του, ταπεινός διάκονός του, ἄξιος λειτουργός του. Δέν ἔπαυε ἡμέρες καί νύκτες νά ὑψώνει τή φωνή του κράζοντας ἐκ βαθέων μετά δακρύων, συντριβῆς καί κατανύξεως: 

Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου. Κύριος στερέωμά μου καί καταφυγή μου και ρύστης μου.
Ὁ Θεός μου βοηθός μου, ἐλπιῶ ἐπ᾿ αὐτόν, ὑπερασπιστής μου καὶ κέρας σωτηρίας μου καὶ ἀντιλήπτωρ μου.
Αἰνῶν ἐπικαλέσομαι τὸν Κύριον καὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου σωθήσομαι.

Ό,τι και να κάναμε, ό,τι και να είπαμε, ό,τι κι αν διαπράξαμε πρέπει να προσευχόμαστε.

Ό,τι και να κάναμε, ό,τι και να είπαμε, ό,τι κι αν διαπράξαμε πρέπει να προσευχόμαστε. Πότε θα προσευχόμαστε; Όταν όλα πάνε καλά; Και πότε πάνε όλα καλά; Αφού όλο σαλάτα που τα κάνουμε!Προσευχόμαστε για να μας βοηθήσει ο Θεός.

Μπορεί να σου λέει ο λογισμός σου, μα πήγες και τα έκανες γυαλιά-καρφιά και έρχεσαι τώρα και προσέχευσαι; 

Ναι, τα έκανα!Τι θα κάνω; Να μην προσευχηθώ κιόλας να τα κάνω ακόμα χειρότερα τα πράγματα;

Όπως είμαι ακάθαρτος και βρώμικος να πάω να σταθώ μπροστά στο Θεό και να πω:"Θεέ μου, λυπήσου με".
Όπως είπε ο τελώνης:"Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλό".

Ορίστε, αυτός είμαι! Αυτός που είδες πριν λίγα λεπτά να κάνει όλα αυτά τα πράγματα: να θυμώνει, να βρίζει, να κλέβει, να πορνεύει, να ασωτεύει. Αυτός είμαι!
Πιάνω τον εαυτό μου και τον στήνω μπροστά στο Θεό και λέω:

 "Ορίστε, να δεις ποιος είμαι, Θεέ μου. Λυπήσου με, σε παρακαλώ".

 Δεν χρειάζονται φιλοσοφίες αλλά την προσευχή δεν πρέπει να την αφήνουμε, ποτέ, ό,τι και να συμβαίνει.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

πηγή

''Άγιος Τρύφων"-Τοιχογραφία

''Άγιος Τρύφων"

Από το κατεδαφισμένο σήμερα Kαθολικό της "Μονής Κοίμησης Θεοτόκου" στους Δελφούς..........1751....Βυζαντινό Μουσείο - Αθήνα...

«Νηστεύω δίς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι»(Τελώνου και Φαρισαίου)

«Νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι» (Λουκ. 18, 12)

«Ἐγὼ νηστεύω δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα καὶ δίνω στὸν ναὸ τὸ δέκατο ἀπ’ ὅλα τὰ εἰσοδήματά μου»

Η περίοδος του Τριωδίου, από τις πιο όμορφες και κατανυκτικές του εκκλησιαστικού χρόνου, ξεκινά με την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Ο Φαρισαίος, εκπρόσωπος της θρησκευτικότητας που γινόταν αποδεκτή ως αυθεντική από την τότε κοινωνία, αλλά, τηρουμένων των αναλογιών, και από την σημερινή, καυχιέται ότι νηστεύει δύο φορές την εβδομάδα και δίνει στον ναό το ένα δέκατο από όλα τα εισοδήματά του. Η νηστεία έχει να κάνει με τον μετριασμό των σωματικών αναγκών ως προς την απόλαυση αλλά και τον χορτασμό. Η ελεημοσύνη έχει να κάνει με την απόφαση του ανθρώπου να προσφέρει στον ναό προς δόξαν Θεού, αλλά και προς βοήθεια των συνανθρώπων του. Στη νηστεία ο άνθρωπος ασχολείται με το σώμα του περιορίζοντας που μπορεί να λάβει. Στην ελεημοσύνη ο άνθρωπος ασχολείται με την ψυχή του, περιορίζοντας αυτά που ήδη έχει.

Ο θρησκευτικός άνθρωπος θεωρεί ότι ο Θεός του έχει δώσει αυτές τις εντολές, διότι οι κινήσεις του δεν γίνονται εξ ιδίας πρωτοβουλίας, διότι πρέπει με κάποιον τρόπο να αποδείξει την πιστότητά του σ’ Εκείνον. Και η τήρηση των εντολών κάνει τον θρησκευτικό άνθρωπο να αισθάνεται ικανοποιημένος, πλήρης, έτοιμος να συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους που δεν τηρούν αυτές τις εντολές, για να δηλώσει ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων ότι ο ίδιος είναι «εντάξει».

Το δεξί χέρι του Ιωάννη του Προδρόμου, κειμήλιο της Ρόδου…

«…Ἐγώ μέν ἐβάπτισα ὑμᾶς ἐν ὕδατι, αὐτός δέ βαπτίσει ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ…»
(Μάρκου α' 8 )

Ρόδος, MCDLXXXIV (1484).
Η πόλη κρατά την ανάσα της.
Μια μεγάλη πομπή ιπποτών ανηφορίζει τη Μagna Platea, τη σημερινή Σωκράτους της Μεσαιωνικής Πόλης.
Πανοπλίες αστράφτουν, λάβαρα κυματίζουν βαριά από ιστορία και πίστη.
Χιλιάδες άνθρωποι έχουν παραταχθεί δεξιά κι αριστερά του δρόμου.
Γονατίζουν, σταυροκοπιούνται, προσκυνούν συγκινημένοι.
Δεν παρακολουθούν απλώς μια τελετή, νιώθουν πως κάτι ιερό, κάτι που ξεπερνά τον χρόνο, περνά ανάμεσά τους.

Ο Μεγάλος Μάγιστρος Πιερ ντ’ Ομπυσόν κρατά στα χέρια του έναν ανεκτίμητο θησαυρό, τυλιγμένο σε κόκκινο βελούδο και φυλαγμένο μέσα σε κυπαρισσένια θήκη, πλούσια στολισμένη με πολύτιμες πέτρες.
Είναι δώρο του Σουλτάνου Βαγιαζήτ, ένδειξη ευγνωμοσύνης για μια συνθήκη που υπεγράφη ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Μα μέσα στη θήκη δεν βρίσκεται απλώς ένα διπλωματικό αντάλλαγμα, βρίσκεται το πολυτιμότερο κειμήλιο των Ιωαννιτών Ιπποτών.
Το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.Το χέρι του Προστάτη του Τάγματος.Η αδιάφθορη σάρκα του Προδρόμου, εκείνου που έδειξε και ανήγγειλε: «Ἰδού ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ».

Η συνθήκη που υπέγραψαν ο Βαγιαζήτ και ο ντ’ Ομπυσόν αφορούσε, προσχηματικά, το δικαίωμα εμπορικής ελευθερίας για τον οθωμανικό στόλο.
Στην ουσία όμως ήταν λύτρα.

«Κατέβη οὗτος δεδικαιω­μέ­­νος εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ ἤ γάρ ἐκεῖνος»

«Κατέβη οὗτος δεδικαιω­μέ­­νος εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ ἤ γάρ ἐκεῖνος» (Λουκ. 18.14).

Κυριακή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου ἡ σημερινή Κυ­ρι­ακή, καί ἡ Ἐκκλη­σία μας μᾶς παρουσιάζει μέ τό ση­με­ρινό εὐαγγελικό της ἀνά­­γνωσμα δύο πρό­σω­πα ἐξαι­ρετικά οἰκεῖα σέ ὅλους μας, καθώς ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς μπορεῖ νά ἀναγνω­ρί­σει στή συμπεριφορά τους στοιχεῖα τῆς δικῆς του συμπεριφορᾶς καί τοῦ δικοῦ του χα­ρα­κτήρα.

Μέ μεγάλη αὐτοπεποί­θη­ση ὁ ἕνας προβάλλει τήν εὐ­σέβεια καί τίς ἀρε­τές του μεγαλόφωνα. Μέ συντριβή ὁ δεύτερος ἀναγνωρίζει τήν ἁμαρτω­λότητά του καί ζητᾶ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Κοινός ὁ τόπος καί γιά τούς δύο διαφορετικούς ἀν­­­­θρώπους, τόν τελώνη καί τόν Φαρισαῖο, ὁ ναός τοῦ Θεοῦ. Κοινός καί ὁ βα­σικός στόχος, ἡ δικαίω­ση. Διαφορετικά ὅμως ὅλα τά ἄλλα. Διαφορετικός ὁ τρό­πος, διαφορετική ἡ προσέγ­γιση, διαφορετικά τά συ­ναι­­­σθήματα, διαφορε­τικό καί τό ἀποτέλε­σμα.

Ο ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ ΩΣ "ΔΙΑΛΥΤΗΣ" ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ

 Ο δικαιωματισμός, όπως έχει εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες, δεν είναι απλώς η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων. Είναι μια ιδεολογία που μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τις σχέσεις, τις κοινότητες και τα συλλογικά υποκείμενα στο άτομο ως αυτάρκη μονάδα. Και σε αυτή τη μετατόπιση κρύβεται η διαλυτική του δύναμη.

 Τα δικαιώματα ιστορικά γεννήθηκαν μέσα από συλλογικούς αγώνες. Δεν προέκυψαν από ατομικές διεκδικήσεις αποκομμένες από το κοινωνικό σώμα, αλλά από τη συγκρότηση ομάδων, τάξεων και κινημάτων που διεκδίκησαν αλλαγή στους όρους ζωής τους. Σήμερα, όμως, ο δικαιωματισμός τείνει να λειτουργεί αντίστροφα: αποσπά το δικαίωμα από το συλλογικό πλαίσιο που το γέννησε και το μετατρέπει σε ατομική ταυτότητα.

 Η περιχαράκωση στις ατομικές ταυτότητες δεν ενδυναμώνει τις σχέσεις, τις υπονομεύει. Όταν το άτομο καλείται να ορίσει τον εαυτό του πρωτίστως μέσα από μια σειρά δικαιωματικών προσδιορισμών, η κοινωνική ζωή παύει να είναι χώρος συνάντησης και γίνεται πεδίο διαρκούς οριοθέτησης. Ο άλλος δεν προσεγγίζεται ως πιθανός σύμμαχος ή συνοδοιπόρος, αλλά ως δυνητική απειλή, ως κάποιος που «μπορεί να παραβιάσει».

 Έτσι, η κοινωνία μετασχηματίζεται σε άθροισμα παράλληλων μονολόγων. Αντί για κοινό λόγο, έχουμε διαρκή επίκληση ατομικών αξιώσεων. Αντί για συλλογική εμπειρία, έχουμε ανταγωνισμό βιωμάτων. Και αντί για πολιτική σύγκρουση γύρω από υλικά συμφέροντα, έχουμε ηθικοποίηση της διαφοράς.

Ἡ στάση μας στόν ναό τοῦ Θεοῦ [Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος]

 Τὸ νὰ πηγαίνει κανεὶς πρὶν ἀπὸ ὅλους στὴν ἐκκλησία εἶναι καλὸ καὶ σωτήριο, ἐνῶ τὸ νὰ βγαίνει πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόλυση χωρὶς ἀνάγκη εἶναι βλαβερὸ καὶ ὀλέθριο. Ἐσὺ λοιπὸν μεῖνε ὑπομονετικὰ καὶ ἄκουγε τίς ἅγιες Γραφές, γιὰ νὰ ὠφεληθεῖς. Ὅπως δηλαδὴ στὸν καύσωνα ἕνα ποτήρι κρύο νερὸ εἶναι εὐχάριστο στὸν ὁδοιπόρο, ἔτσι καὶ τὰ ἱερὰ λόγια δροσίζουν τὴν ψυχή. Ἄν θέλεις νὰ ἀκοῦς, μεῖνε ὑπομονετικά· καὶ ἂν ἀκούσεις, θὰ γίνεις σοφός. Ἄν ὅμως μὲ δυσκολία κάνεις ὑπομονὴ γιὰ νὰ ἀκούσεις τὸν λόγο, πόσο περισσότερο θὰ δυσκολευτεῖς νὰ τὸν κάνεις πράξη; Ἀπὸ αὐτὸ λοιπὸν νὰ καταλάβεις ὅτι εἶσαι ἀμελής, ὅπως καὶ ἐγώ.

Μόλις μποῦμε στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, κάθε μέριμνα νὰ φύγει ἀπὸ τὴ σκέψη μας, ὁ ἐσωτερικός μας ἄνθρωπος νὰ ἀφοσιώνεται στὴ θεωρία καὶ τὴν προσευχή, καὶ κανένας ἀνάρμοστος λογισμὸς νὰ μὴν ταράζει τον νοῦ μας. Ἄς νιώσουμε μπροστὰ σὲ ποιόν στεκόμαστε στὴν προσευχή, καὶ ὅλη μας ἡ ψυχὴ καὶ ἡ καρδιὰ ἂς εἶναι στραμμένη πρὸς Αὐτόν, χωρὶς νὰ φαντάζεται τίποτε ἄλλο. Θὰ καταλάβεις αὐτὸ ποὺ λέω καὶ μὲ ἕνα παράδειγμα:

Ό δεσπότης καί ή σαλή

Ή μακάρια Πελαγία ήταν μία διά Χριστόν σαλή, μία γυναίκα δηλαδή, πού αντί γιά άλλη πνευματική άσκηση, διάλεξε τό μαρτύριο νά προσποιείται τήν ανόητη, τήν τρελλή.
Μέ τό μαρτύριο αυτό πολλοί δόξασαν τόν Θεό. Εμπαίζοντας τήν ματαιότητα τής σοφίας τού υπερήφανου κόσμου απόκτησαν τήν χαριτόβρυτη ταπείνωση.
Πρίν αρχίσει ή Πελαγία τό εκούσιο αυτό μαρτύριο, πήρε τήν ευλογία από τόν Όσιο Σεραφείμ τού Σάρωφ.
Ό στάρετς τής χάρισε ένα κομποσχοίνι καί τήν αποχαιρέτησε μέ μία βαθιά υπόκλιση.
Οί τρέλλες της καί τά σκάνδαλα πού προκαλούσε αναστάτωναν τήν κοινωνία.
Ό σύζυγος της, απογοητευμένος, τήν έδιωξε. Τήν απαρνήθηκε ακόμα καί ή μητέρα της. Κάποτε, πού τρομοκράτησε ένα νεωκόρο καί τόν έκανε νά χτυπήσει μέ τήν καμπάνα συναγερμό, τήν συνέλαβαν καί τήν μαστίγωσαν.
Παράλληλα όμως μέ τήν περιφρόνηση πού αντιμετώπιζε, άρχισαν νά προβάλλονται καί τά χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος στήν διά Χριστό σαλή.
Από παντού έτρεχαν νά τήν συμβουλευθούν. Έγινε ξακουστή γιά τό διορατικό της χάρισμα.

  Τήν εποχή εκείνη ήδη είχε κοιμηθεί ό Όσιος Σεραφείμ καί τήν θέση της ηγουμένης στό γυναικείο μοναστήρι του, στό Ντιβέγιεβο, τήν κατείχε ή γερόντισσα Ελισάβετ (Μαρία) Ουσάκωβα, μία εξαιρετική μοναχή. Πλήν όμως ένας δόλιος ιερομόναχος, φθονώντας τήν δόξα τού οσίου, θέλησε να καταστρέψει το έργο του ανεβάζοντας στον ηγουμενικό θρόνο μια άλλη μοναχή, που θα την είχε υποχείριο του. Έπεισε λοιπόν τον τοπικό επίσκοπο Νεκτάριο να απομακρύνει την γερόντισσα Ελισάβετ, παρά την θέληση τετρακοσίων μοναζουσών.
Ο επίσκοπος Νεκτάριος ήρθε στο Ντιβέγιεβο για να αντικαταστήσει βίαια την Ελισάβετ με την Λουκερία .Λίγο πριν έλθει, κατάλαβα πως κάτι ενοχλούσε πολύ την Πελαγία μου. Περπατούσε βιαστικά πάνω κάτω κι έλεγε:
– Πω, πω, τί στενοχώρια! Τί αγωνία, τί αγωνία!
– Τι στενοχώρια εννοείς; την ρώτησα. Εδώ όλοι περιμένουμε το σεβασμιώτατο και συ μιλάς για στενοχώρια; Έλα να ζεστάνουμε το σαμοβάρι .
– Αχ, μάτιουσκα, είπε (ήταν η πρώτη φορά που με είπε μάτουσκα). Τί λες τώρα, “να ζεστάνουμε το σαμοβάρι “, με τέτοια στενοχώρια; Πω, πω τί καταιγίδα έρχεται! Πάμε στην πύλη…
– Τί κεραυνός θα πέσει τώρα! είπε. Ίσως και να σκοτώσει κάποιον.
– Τί είν ‘ αυτά που λες; της είπα. Κύριε ελέησον!

Νάξος: «Βρέθηκε» ο ξεχασμένος αυτοκράτορας

  Πρόσφατα, ο διευθυντής της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων Δημήτρης Αθανασούλης και η ομάδα του διέκριναν ένα μισοσβησμένο όνομα σε ναό της Νάξου.

  Επρόκειτο για τον Ιουστινιανό Β΄ τον Ρινότμητο, ο οποίος εκσυγχρόνισε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αντιμετώπισε τους αντιπάλους της.

  Ομως, απέκτησε και εχθρούς, που τον καθαίρεσαν, τον τιμώρησαν με ακρωτηριασμό της μύτης και τον αποκεφάλισαν. 

 Λόγω της «καταδίκης της μνήμης» («damnatio memoriae») που υπέστη, το όνομά του διεγράφη από κτίρια της αυτοκρατορίας.

H εκκλησία της Παναγίας Δροσιανής, της οποίας η ανέγερση αποδίδεται στη δεύτερη βασιλεία του Ιουστι-νιανού Β΄ του Ρινότμητου από το 705 έως το 711.

Ο καταδικασμένος σε λήθη Ιουστινιανός Β΄ ο Ρινότμητος «αποκαλύπτεται» μέσα από κτητορική επιγραφή στον ναό της Παναγιάς Δροσιανής  της Νάξου.

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ