Η τελευταία μάχη με τον διάβολο του Γέροντος Νείλου του Αγιοφαραγγίτου

Του Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Γορτύνης και Αρκαδίας

Ήταν μεσημέρι Μεγάλης Τρίτης 2016.
Φευγαλέα λόγω της εργασιακής πληρότητας που επέβαλλαν οι ρυθμοί των Άγιων ημερών, επισκεφθήκαμε στο κρεβάτι του πόνου τον παλαίμαχο αγωνιστή της ερήμου Γέροντα Νείλο (Θεόδωρο) τον Αγιοφαραγγίτη.

Τον βρήκαμε καταπονημένο σωματικά, σχεδόν ξέπνοο, εξουθενωμένο από την βαριά και επίπονη νόσο που ταλαιπώρησε το αραχνώδες χοϊκό του περίβλημα αλλά ωρίμασε απόλυτα την γενναία του και εν-Χριστωμένη ψυχή.
Παρά την σωματική ταλαιπωρία ήταν θαλερότατος ψυχικά, σε μάχιμη ετοιμότητα και με την συνήθη υψιπετούσα καρδιά και πνευματική ακμαιότητα.

H άνεση που μας χορηγούσε ο στενότατος πνευματικός σύνδεσμος που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά μας τώρα και αρκετά χρόνια, έδινε για μια άλλη φορά την δυνατότητα να ρουφήξουμε κάτι από το νέκταρ της ερήμου, τώρα που κατασταλαγμένο και συνολικό ξεχυνόταν από τον κρατήρα της άσκησης και του πόνου, στην περίλαμπρη δεξαμενή της αιωνιότητας.

Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι ο Γέροντας ολοπόρφυρος στο πρόσωπο και με κάποια εναγώνια επιμονή, έφτυνε μέσα από την μάσκα του οξυγόνου και κάτι ψιθύριζε.
H μεταξύ μας αγάπη μου έδωσε την άνεση του ερωτήματος:

- Γέροντα, γιατί προσπαθείς να φτύνεις συνέχεια μέσα από την μάσκα του οξυγόνου;
 - Φτύνω τον αόρατο.. νά 'ξερες τί μου κάνει; Έχω να κοιμηθώ πέντε μερόνυχτα...

- Τί σου κάνει Γέροντα;
- Είναι συνεχώς απέναντί μου. Με βρίζει και με απειλεί... Η μορφή του είναι τόσο απαίσια που αν δεν ενδυναμώσει ο Θεός, δεν αντέχει ο άνθρωπος την αγριότητα της παρουσίας του...

- Πώς είναι Γέροντα;
- Σαν χοίρος με χονδρές - αδρές τρίχες (έτσι τον έβλεπε κι ο Γέροντας Αναστάσιος). Βρωμάει απαίσια... Αλλάζει όψεις...

Η νίκη απέναντι στο πνεύμα της δειλίας

Να είστε θαρραλέοι και δυνατοί. Μη φοβάστε και μην τρέμετε μπροστά τους, γιατί ο Κύριος ο Θεός σας θα πορευτεί ο ίδιος μαζί σας· δε θα σας αφήσει, δε θα σας εγκαταλείψει.
Η αληθινή τόλμη δεν γεννιέται όταν εξαφανίζονται οι κίνδυνοι, αλλά όταν συνειδητοποιούμε ποιος βαδίζει δίπλα μας. Η δειλία υποχωρεί μόλις καταλάβουμε ότι ο Θεός δεν μας καλεί απλώς να είμαστε δυνατοί, αλλά μας υπόσχεται την αδιάλειπτη παρουσία Του σε κάθε μας βήμα.

Η Νίκη απέναντι στο Πνεύμα της Δειλίας
 Η δειλία είναι κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή ντροπαλότητα. Είναι ένας ύπουλος κλέφτης που στερεί τη φωνή σας, τις ευκαιρίες σας και, ορισμένες φορές, την ίδια την πορεία του πεπρωμένου σας. Εμφανίζεται όταν γνωρίζετε τη σωστή απάντηση σε μια επαγγελματική συνάντηση, αλλά επιλέγετε να σιωπήσετε. Εμφανίζεται όταν έχετε ένα χάρισμα να προσφέρετε, αλλά πείθετε τον εαυτό σας ότι κάποιος άλλος είναι καταλληλότερος. Ψιθυρίζει ότι η γνώμη σας δεν έχει αξία, ότι κινδυνεύετε να φανείτε αστείοι ή ότι η τοποθέτησή σας θα επιφέρει την απόρριψη.

 Αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, η δειλία διαμορφώνει ολόκληρη τη ζωή σας. Βλέπετε ευκαιρίες να δίνονται σε ανθρώπους που απλώς είχαν το θάρρος να σηκώσουν το χέρι τους. Αφήνετε σχέσεις να φθαρούν επειδή ποτέ δεν εκφράσατε όσα είχατε στην καρδιά σας. Χάνετε θείες ευκαιρίες επειδή ο φόβος των ανθρώπων αποδείχθηκε ισχυρότερος από την πίστη στον Θεό. Όσο περισσότερο σιωπάτε, τόσο περισσότερο οι άλλοι υποθέτουν ότι δεν έχετε τίποτα να πείτε. Αυτό που αποδέχεστε για τον εαυτό σας γίνεται τελικά και η εικόνα που σχηματίζουν οι άλλοι για εσάς.

Ωστόσο, η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από απλούς ανθρώπους που αρνήθηκαν να υποκύψουν στη δειλία. Οι ιστορίες τους παραμένουν ζωντανές και μας διδάσκουν.

Εσθήρ: Θάρρος που ρίσκαρε τα πάντα
Η Εσθήρ ήταν μια ορφανή Εβραία που βρέθηκε στο θρόνο μιας ξένης αυτοκρατορίας. Όταν ο λαός της αντιμετώπιζε τον αμεσο αφανισμό, ο θείος της, ο Μαρδοχαίος, την παρότρυνε να παρουσιαστεί στον βασιλιά. Ο νόμος ήταν αμείλικτος: όποιος πλησίαζε την εσωτερική αυλή του βασιλιά χωρίς να έχει κληθεί, αντιμετώπιζε την ποινή του θανάτου. Η ιστορική απάντηση της Εσθήρ αντηχεί μέχρι σήμερα: «Αν είναι να χαθώ, ας χαθώ» (Εσθήρ 4:16). Προετοιμάστηκε, προσευχήθηκε και τόλμησε. Η απόφασή της έσωσε ένα ολόκληρο έθνος.

Ίσως βιώνετε μια αδικία στον χώρο εργασίας ή στην κοινωνία. Το να μιλήσετε μπορεί να σας κοστίσει την άνεση ή ακόμα και τη θέση σας. Η σιωπή μοιάζει ασφαλέστερη. Η ιστορία της Εσθήρ θέτει ένα καίριο ερώτημα: τι γίνεται αν η σιωπή σας κοστίσει τελικά πολύ περισσότερο από όσο θα κοστούσε το θάρρος σας;

Δαβίδ: Ο βοσκός που αντιμετώπισε έναν γίγαντα
Ενώ οι έμπειροι στρατιώτες έτρεμαν, ένας νεαρός βοσκός, ο Δαβίδ, βγήκε μπροστά. Οι προκλήσεις του Γολιάθ είχαν παραλύσει έναν ολόκληρο στρατό,αλλά ο Δαβίδ θυμήθηκε τις νίκες που του είχε ήδη χαρίσει ο Θεός απέναντι σε λιοντάρια και αρκούδες.

Λωξάνδρα: μια Ρωμιά της Πόλης

 Στο Μακροχώρι ένα προάστιο ανάμεσα στον Αι Στέφανο και στο Επταπύργιο πάνω στα γαλανά νερά της Προποντίδας η Λωξάνδρα κάθε πρωί στο σπιτικό της έβγαινε στο παναθύρι και αντίκριζε το πέλαο. Αγνάντευε μέχρι πέρα μακριά, σταυροκοπιόταν και ψιθύριζε Δόξα νάχεις Παναΐα μου. Ρουφούσε τη θαλασσινή αρμύρα λες και ρουφούσε όλο τον πλούτο που έκρυβε μέσα της εκείνη η υπέροχη θάλασσα. 

Η Ιορδανίδου έγραψε για αυτήν με χιούμορ και τρυφερότητα.

 Λωξάνδρα: μια Ρωμιά της Πόλης γεννημένη στα τέλη του 19ου αιώνα τότε που το Ρωμαίικο στοιχείο ήταν ακόμα δυνατό στην Κωνσταντινούπολη. Μία γυναίκα που έψηνε καφέ στον Τούρκο μπεχτσή όταν παίρναε απόξω από την πόρτα της και που το σπίτι της πάντα μύριζε σουτζούκια, μελιτζάνες, μπακλαβάδες, μαχλέπι, κανέλα, φιλοξενία και αγάπη.

Μια γυναίκα που μίλαε ανάμικτα τα Ελληνικά με τα Πολίτικα με τα κουζούμ, τζανίμ, αμάν μπρε γιαβρί μου, ζεβζέκα. Μία γυναίκα που δεν ήξερε να διαβάζει καλά αλλά ήξερε να αγαπάει πολύ καλά. Που παντρεύτηκε έκανε παιδιά, έχασε, γέλασε, πένθησε και πάντα έλεγε κισμέτ. 

"Ανάλογα την ταραχή και ο εγωισμός.."

Ο τα­πει­νός άν­θρω­πος δέ­χε­ται την πα­ρα­τή­ρη­ση με χαρά και δεν νιώ­θει καμ­μία τα­ρα­χή, όπως νιώ­θουν οι εγωι­στές.Νιώ­θει την πα­ρα­τή­ρη­ση ως ένα φάρ­μα­κο για να δια­γνώ­σει κατά πόσο έχει εγωι­σμό ή όχι.
Ανά­λο­γα με το βαθ­μό τα­ρα­χής που νιώ­θει ένας άν­θρω­πος από μια πα­ρα­τή­ρη­ση που του κά­νουν, εί­ναι και το μέ­γε­θος του εγωι­σμού του.

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας.

Πρόσεξε, μήν παραδίδεσαι στὴν ἧττα τῆς λύπης!

Γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης

Τὸ σατανικὸ πνεῦμα τῆς λύπης, προκαλεῖ στὸν ἄνθρωπο ἄγχος, ἀγωνία, στενοχώρια, κατάθλιψη καὶ πέσιμο στὰ ἴδια ἁμαρτήματα.
Ἡ δαιμονιώδης λύπη, εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ ἔνδειξη ἀμετανοησίας, φρικτοῦ ἐγωισμοῦ, δαιμονίου ποὺ κρύβεται μέσα μας.
Ἀντίθετα, ἡ κατὰ Θεὸν λύπη, ἔρχεται σὰν δροσιά, σὰν συντροφιά, σὰν ἕνα χαμόγελο, σὰν μιὰ ξεκούραση μέσα στὴ ζωή μας καὶ μᾶς δίνει δύναμη, χαρά, κουράγιο.
Νοιώθουμε, σὰν νὰ μὴν κάναμε τίποτε, σὰν νὰ ἀρχίζουμε τώρα τὴν ζωή μας.
Γι' αὐτὸ πρόσεξε, μὴν παραδίδεσαι στὴν ἧττα τῆς λύπης. Ἀφήσου μόνο στὴν κατὰ Θεὸν πνευματικὴ λύπη, ποὺ σημαίνει, στὴν πανήγυρη τῆς καρδιᾶς, ἡ ὁποία εὐφραίνεται γιὰ τὴν μετάνοια καὶ τὴν Θεία ζωή.

ΠΑΠΑ-ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Ο ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΔΑΙΑΣ

Ο Αναστάσιος Παπαϊωάννου γεννήθηκε το 1877 στο Βογιαλίκι της Ανατολικής Ρωμυλίας
Υπηρέτησε ως δάσκαλος στο χωριό του και στη Χάλκη της Δωδεκανήσου και τον Φεβρουάριο του 1900 εγγράφεται στη Νομική Σχολή Αθηνών, όπου και μυείται στην οργάνωση "Εθνική Άμυνα"
Ενώ βρίσκεται στις επί πτυχίω εξετάσεις του, εγκαταλείπει την Νομική για να λάβει μέρος στον Μακεδονικό αγώνα
Περνά από τις Καρυές και τη Δοϊράνη, ως δάσκαλος και πράκτορας μαζί
Το 1908, κατ’ απαίτησιν του επιτελάρχη του Μακεδονικού αγώνα στρατηγού Εξαδάκτυλου, αλλά και της Εθνικής Άμυνας, χειροτονείται ιερέας και στέλνεται ως Αρχιερατικός επίτροπος στην Καρατζόβα
Έτσι ξεκινά η δράση του θρυλικού παπα-Νίκανδρου, του ελευθερωτή της Καρατζόβας

Εκεί, αναδιοργανώνει και συντονίζει τις τοπικές αντάρτικές ομάδες, που είχαν δεχτεί βαρύ ηθικό πλήγμα με τον θάνατο του Καπετάν Γαρέφη και φροντίζει για την ασφάλεια των πατριαρχικών χωριών της περιοχής, που δέχονταν ισχυρή πίεση από τους Κομιτατζήδες, αλλά και από τους Νεότουρκους

Με την κήρυξη του Βαλκανικού πολέμου, οι Τούρκοι προβαίνουν σε μέτρα τρομοκρατίας του χριστιανικού πληθυσμού, ενώ ξεκινά και ένας αγώνας μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων ανταρτών για τον έλεγχο των χωριών
Έτσι, ο παπα-Νίκανδρος ενδύεται για ακόμη μια φορά τη στολή του Μακεδονομάχου και ενισχύει τον οπλαρχηγό Αργύρη Κιτάνο, που φτάνει από την Έδεσσα με 70 άνδρες

Στις 7 Οκτωβρίου καταφέρνουν μετά από σκληρή μάχη με τους κομιτατζήδες να ελέγξουν την Αριδαία
Στο μεταξύ οι Τούρκοι έχουν συλλάβει τις κεφαλές του χριστιανικού στοιχείου, οι οποίοι ρίχνονται στις φυλακές και βασανίζονται ανηλεώς
Στην ύπαιθρο, οι Χριστιανοί απειλούνται με σφαγή από το εξοπλισμένο και εξαγριωμένο μουσουλμανικό πλήθος
Τότε ο παπα-Νίκανδρος διαδίδει (αρκετά πειστικά όπως αποδείχτηκε) πως 400 Έλληνες αντάρτες έχουν διεισδύσει στην Καρατζόβα, με αποτέλεσμα να τρομοκρατηθούν οι Τούρκοι

«ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΖΕΙΣ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;» Η συλλογική αυτοαπαξίωση ως μηχανισμός πολιτικής αδυναμίας

Φανταστείτε έναν Γάλλο να λέει: «Στη Γαλλία ζεις, τι περιμένεις;». Ή «Αυτά μόνο στη Γαλλία γίνονται!». «Γαλλία είσαι, ό,τι δηλώσεις είσαι». «Εδώ είναι Γαλλία, δεν είναι Ευρώπη!». «Αν ήμασταν σοβαρή χώρα, δεν θα συνέβαιναν αυτά». «Οι Γάλλοι δεν έχουμε παιδεία». «Ο Γάλλος δεν αλλάζει ποτέ». «Τέτοιος λαός είμαστε, τέτοιους πολιτικούς αξίζουμε». «Δεν υπάρχει σωτηρία γι' αυτή τη χώρα». «Η Γαλλία τρώει τα παιδιά της». «Όποιος μπορεί, να φύγει από τη Γαλλία». «Στο εξωτερικό αυτά δεν συμβαίνουν». «Αν αυτό γινόταν σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα…». Ή, ακόμη καλύτερα, «Μαζί τα φάγαμε, εμείς οι Γάλλοι. Τώρα να πληρώσουμε».

Ακούγονται σχεδόν κωμικά, έτσι δεν είναι; Κι όμως, δεν είναι παρά οι καθημερινές ελληνικές μας φράσεις, με αλλαγμένη την εθνικότητα.
Ασφαλώς και οι Γάλλοι ασκούν σκληρή κριτική στη χώρα τους. Μπορεί να είναι εξίσου κυνικοί, απογοητευμένοι ή επικριτικοί. Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στο να καταγγέλλεις όσα συμβαίνουν στην κοινωνία σου και στο να περιφρονείς συλλογικά τον εαυτό σου επειδή συμβαίνουν.

Στην Ελλάδα, αυτή η δεύτερη στάση έχει γίνει σχεδόν αυτονόητη. «Ελλάδα είσαι, τι περιμένεις;», «Αυτοί είμαστε», «Μόνο εδώ γίνονται αυτά», «Δεν πρόκειται να αλλάξουμε ποτέ», «Ο Έλληνας είναι λαμόγιο», «Δεν έχουμε κουλτούρα», «Δεν είμαστε σοβαρός λαός», «Καλά να πάθουμε», «Μας αξίζουν όσα περνάμε».

Δυστυχώς ζούμε σε έναν κόσμο που κινείται με τη λογική της συναλλαγής.

 Δυστυχώς ζούμε σε έναν κόσμο που κινείται με τη λογική της συναλλαγής. Ακόμη και μικρά παιδιά συμπεριφέρονται και κινούνται κατ’ αυτόν τον τρόπο , αφού και η σύγχρονη οικογένεια διδάσκει, επι καθημερινής βασεως το : «σου κάνω καλό μόνο αν μου κάνεις», «σου προσφέρω με την προοπτική, σε δεδομένη στιγμή , να μου δώσεις κι εσύ».

Και εκεί έρχεται η μεγάλη ανατροπή, όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Διότι η κοινωνία των ανθρώπων δεν πάσχει από θεωρίες και λόγια πολλά, αλλά πάσχει από γνησιότητα λόγων και έμπρακτη πραγματικότητα.

Το εύκολο σήμερα είναι να διαγράφουμε όσους διαφωνούν μαζί μας. Το δύσκολο είναι να κρατάς την πόρτα ανοιχτή ακόμη και στους πιο δύσκολους ανθρώπους.
Το σύνδρομο του «Block” δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Αντιθέτως μας έκανε σκλάβους μιας περίεργης σκλαβιάς που λαμβάνει την μορφή της κόλασης, αφού δεν υπάρχει χειρότερη κόλαση από το να μην μπορείς να αγαπήσεις.

Τελικά η αγάπη δεν είναι επένδυση με προοπτική κέρδους. Το κέρδος έρχεται όταν πάψεις να υπολογίζεις σ αυτό.

π. Γ.Πετρ.

Ό γέροντας Νικόδημος αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του για να σώσει ανθρώπους από τα χέρια του Διαβόλου.

Αείμνηστος Γέρων Νικόδημος Μακρής

Κτήρωρ και καθηγούμενος της Ι. Μ. Αγίας Μαρίνας Σοφικού Κορινθίας

Ό γέροντας Νικόδημος αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του για να σώσει ανθρώπους από τα χέρια του Διαβόλου.
Οι πολυάριθμες εμπειρίες του αποτελούν σπουδαίο πνευματικό κεφάλαιο,
ειδικά για όσους θα ήθελαν να γνωρίζουν τις μεθοδείες του Σατανά.
Παρά την μεγάλη του σωματική κόπωση, λόγω του μεγάλου πλήθους ανθρώπων,
που έπρεπε να βοηθά κάθε ήμερα στο ευλογημένο κελί του, έλεγε πολύτιμες, συμβουλές και εμπειρίες του.
Με την χάρη του Χριστού και την ευχή του γέροντα έχει γίνει μία συνθετική εργασία με σκοπό να καταγράφουν όσα διασώθηκαν σχετικά με τα προβλήματα πού αντιμετώπιζε ό γέροντας με τους ανθρώπους πού έφθαναν στο κελί του και γενικώς τις εμπειρίες του.

-Γέροντα τι είναι μαγεία;
-Είναι η τέχνη του Διαβόλου, να ξεγελά τους ανθρώπους τάζοντας τους παραδείσους, ενώ τέλος τους κάνει υποχείριο του και τους οδηγεί στην καταστροφή και την απώλεια.
Όπως κάθε τεχνίτης την τέχνη του την διδάσκει στους μαθητές του, έτσι και αυτός
με τους υπηκόους του δαίμονες, την διδάσκει δυστυχώς σε ανθρώπους
με τελικό σκοπό να κάνουν κακό, μεγάλο κακό.

  Έχει πολλούς δαίμονες ό Σατανάς στην δούλεψη του; Αναρίθμητους και όπως λέει ή Αγία Γραφή το «1/3 των αστέρων», καταλαβαίνεις τον αριθμό. Από πότε υπάρχει μαγεία στον κόσμο; Από τότε πού έγινε ό άνθρωπος από τον Θεό, άρχισε ό φθόνος του Διαβόλου για το ωραιότερο πλάσμα του Θεού στη γη. Με την απομάκρυνση του πρώτου ζεύγους των ανθρώπων από το αγαθό και την ροπή τους προς το κακό άρχισε να εφευρίσκει τρόπους και μέσα να τα δώσει σε ανθρώπους πού είχαν καλλιεργήσει την κακία και με όπλο του την απόκτηση εξουσίας, δύναμης ξεγελούσε ανθρώπους, τους έκανε όργανά του και άρχισε το κακό να γίνεται μεγαλύτερο. 

 Πολλοί άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν μάγια, μάγοι και Σατανάς. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Σατανά είναι, ότι κατόρθωσε να κάνη τους ανθρώπους υλιστές, να αρνηθούν την ύπαρξη του Θεού και σκοτισμένοι να μην βλέπουν, ότι υπάρχει πνευματικός κόσμος αόρατος, άλλά υπαρκτός. Αυτοί που λένε ότι δεν υπάρχει Σατανάς, να ξέρης αρνούνται ότι υπάρχει και Θεός.

  Με όπλο τον υλισμό κατευθύνει την σκέψη των ανθρώπων στην ευδαιμονία την υλική. Ό άνθρωπος αγωνίζεται, πώς να φτιάξη ωραίο σώμα, πώς να απόκτηση πλούτο, δύναμη με κάθε μέσο αδιαφορώντας για την ψυχή του. Τον ενδιαφέρουν μόνο οί αισθήσεις, όχι ή ψυχή. Γι' αυτό έχουν δουλειά οί μάγοι, διότι υπόσχονται εξουσία, δύναμη, χρήματα και γυναίκες που θα γίνονται "αρνάκια στα πόδια τους". Πως φτάνει μια γυναίκα επί παραδείγματι σε ένα μάγο και τι μπορεί να του ζήτηση; Να, μια γυναίκα έχει π. χ. παράνομο δεσμό με κάποιο παντρεμένο. Ό παντρεμένος δεν έχει χωρίσει από την γυναίκα του. Ή ερωμένη πού τον θέλει δικό της μόνο γι' αυτήν πάει στον μάγο έναντι αμοιβής και του λέει, ότι τον θέλει δικό της. Αυτός με επικλήσεις προς τα ακάθαρτα πνεύματα μέσω κάποιας συγκεκριμένης τελετουργίας συνεργάζεται με τα δαιμόνια, τα οποία τα στέλνει για να ικανοποιηθεί το αίτημα της ερωμένης. Της δίνει φυλακτά ή υλικά διάφορα τα οποία ρίχνει σε εδέσματα, φαγητά, η γλυκά, τα τρώει ό αφελής σύντροφος και αρχίζει το πρόβλημα. Στην αρχή όλα καλά ήρεμα και ευτυχισμένα. Μετά ό Σατανάς δεν κάνει ποτέ καλό.

Το «εισπολλάτιον»

Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου.Ἀπόσπασμα «Χριστιανικῆς Σπίθας», Φεβρ. 1965

«Τὸ «εἰσπολλάτιον» (=Εἰς πολλὰ ἔτη, δέσποτα!), κατʼ ἀείμνηστον διδάσκαλον τοῦ Γένους Δούκαν, κυριαρχῆσαν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Τουρκοκρατίας, ἐξακολουθεῖ καὶ εἰς τὸν μετὰ ταῦτα ἐλεύθερον βίον τῆς Ἑλλάδος νὰ ψάλλεται, μέχρις ἀηδίας, καὶ νὰ προσφέρεται ὡς ἄφθονος λιβανωτὸς κολακείας καὶ διʼ ἐκείνους ἀκόμη τοὺς ἀρχιερεῖς οἱ ὁποῖοι διὰ βοῶντα σκάνδαλα θὰ ἔπρεπε νʼ ἀκούουν κραυγὰς ἀποδοκιμασίας καὶ ἀναθέματα».

Ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης δὲν ἤθελε οὔτε καὶ νὰ τὸ ἀκούει. Στὴν θέση του ὁ πιστὸς λαός καὶ οἱ ψάλτες ἔλεγαν το: «Χριστέ βοήθει ἐπισκόπῳ Αὐγουστίνῳ».

πηγή/αντιγραφή

Είμαστε ελεύθεροι ή μήπως η θέληση και οι προσπάθειές μας δεν έχουν σημασία εφόσον τα πάντα εξαρτώνται από τον Θεό;

Στην Προς Φιλιππησίους Επιστολή κεφ.2 στιχ 13 διαβάζουμε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Θεὸς γάρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας» (Φιλ. 2,13). Ο Θεός ενεργεί μέσα μας και μας ενισχύει τόσο το να θέλουμε όσο και το να πράττουμε σύμφωνα με το θέλημά Του.

  Ο Θεός ενεργεί μέσα μας, φωτίζοντας τη θέλησή μας και ενισχύοντας τη δύναμή μας να πράξουμε το καλό. Η δική μας συμμετοχή παραμένει ουσιαστική. Η Χάρη δεν καταργεί την προσωπική μας βούληση, την ελευθερία και την ευθύνη μας.
Χρειάζεται, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε πόσο βαθιά επηρεάζεται η ελευθερία μας από όσα έχουμε βιώσει.

 Η βιολογία, η οικογένεια, τα τραύματα, η παραμέληση και οι συνθήκες της ζωής διαμορφώνουν τον ψυχισμό μας πολύ πριν αποκτήσουμε επίγνωση του εαυτού μας. Ένας άνθρωπος με οριακή διαταραχή προσωπικότητας δεν επιλέγει τον έντονο φόβο της εγκατάλειψης. Ένας άνθρωπος με διπολική διαταραχή δεν επιλέγει τα καταθλιπτικά επεισόδια. Ένας άνθρωπος με σχιζοφρένεια δεν επιλέγει τις διαταραχές της σκέψης και της αντίληψής του. Ακόμη και συμπεριφορές που προκαλούν σοβαρή βλάβη στους άλλους μπορεί να συνδέονται με βαθιές ψυχικές δυσκολίες και παγιωμένα μοτίβα λειτουργίας.

 Πόση ευθύνη αναλογεί στον καθένα; Αυτό εξαρτάται και από τον βαθμό στον οποίο μπορεί να αντιληφθεί τις πράξεις του, να ελέγξει τις παρορμήσεις του και να επιλέξει διαφορετικά. Οι δυνατότητες αυτές δεν είναι ίδιες για όλους ούτε παραμένουν σταθερές σε κάθε περίοδο της ζωής. Ο Θεός γνωρίζει την πραγματική κατάσταση του καθενός.

Το φαινόμενο των «στερεοτύπων» στον εκκλησιαστικό δημόσιο λόγο.

Υπάρχουν φράσεις που επανέρχονται στον εκκλησιαστικό δημόσιο λόγο σαν να μη χρειάζονται πια καμία απόδειξη. Οι επίσκοποι καταδυναστεύουν τους ιερείς. Οι άγαμοι κληρικοί ενδιαφέρονται μόνο για να γίνουν μητροπολίτες. Η Εκκλησία αγαπά το χρήμα και τη δόξα, έχει προσκολληθεί στην πολιτική εξουσία και έχει απομακρυνθεί από τον λαό. Οι νέοι δεν γίνονται ιερείς εξαιτίας του ράσου και δεν εκκλησιάζονται επειδή δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα της λατρείας. Τις συναντούμε σε άρθρα, ομιλίες και σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως, ακόμη και από ανθρώπους που διακονούν την Εκκλησία. Κάποτε εκφέρονται με αγανάκτηση, άλλοτε με πόνο και άλλοτε με την ειλικρινή επιθυμία να αλλάξει κάτι.

Η καλή πρόθεση, όμως, δεν αρκεί για να κάνει μια διαπίστωση αληθινή. Ούτε η συχνή επανάληψή της αποτελεί τεκμήριο αληθείας. Μια φράση μπορεί να μας φαίνεται περισσότερο αξιόπιστη απλώς επειδή την έχουμε ακούσει πολλές φορές. Η επανάληψη δημιουργεί οικειότητα και η οικειότητα μπορεί να εκληφθεί ως επιβεβαίωση. Το «το ακούμε παντού» δεν σημαίνει αναγκαστικά «έχει αποδειχθεί».

Το πρόβλημα με τα στερεότυπα δεν είναι ότι αναφέρονται πάντοτε σε ανύπαρκτες καταστάσεις. Μπορεί να ξεκινούν από ένα πραγματικό περιστατικό, μια οδυνηρή εμπειρία, μια δικαιολογημένη διαμαρτυρία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η συγκεκριμένη περίπτωση γίνεται ερμηνεία για όλους. Όταν από το «αυτός ο επίσκοπος συμπεριφέρθηκε αυταρχικά» περνούμε στο «έτσι είναι οι επίσκοποι». Όταν από την αλαζονική φιλοδοξία ενός κληρικού καταλήγουμε να γνωρίζουμε, υποτίθεται, τα κίνητρα κάθε άγαμου ιερέα. Εκεί η κριτική παύει να εξετάζει την πραγματικότητα και αρχίζει να την προσαρμόζει σε μια έτοιμη εικόνα.

Χρειάζεται εξαρχής μια διευκρίνιση: η αμφισβήτηση των στερεοτύπων δεν μπορεί να αποτελεί τέχνασμα αποφυγής της αυτοκριτικής. Το «δεν είναι όλοι έτσι» δεν απαντά στον άνθρωπο που αδικήθηκε. Μία και μόνη περίπτωση καταχρήσεως εξουσίας αξίζει να εξεταστεί και να αντιμετωπιστεί. Δεν χρειάζεται να αποδείξει κανείς ότι όλοι οι επίσκοποι είναι αυταρχικοί για να δικαιούται προστασία απέναντι στην αυθαιρεσία ενός. Άλλο, όμως, η απόδοση συγκεκριμένης ευθύνης και άλλο η συλλογική καταδίκη.

Συνάντηση καί συμπόρευση (Άγιος Ευαγγελιστής Λουκάς ο ιατρός)

Πρωτεύοντα ρόλο και ισάξιο έργο με αυτό των δώδεκα αποστόλων επιτέλεσε και ο άγιος Λουκάς ο ιατρός (18 Οκτωβρίου), αφού αναδείχθηκε απόστολος και αυτός, από την ευρύτερη ομάδα των εβδομήκοντα αποστόλων, αλλά και ευαγγελιστής.

Όπως διαβεβαιώνει ο ίδιος για τον εαυτό του, ανήκε σε αυτούς που παρακολούθησαν «άνωθεν πάσιν ακριβώς», ήταν δηλαδή και αυτός αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας για όσα είπε και έπραξε ο Ιησούς κατά την τριετή δημόσια δράση του, από τη βάπτισή του στον Ιορδάνη μέχρι την Ανάληψή του στο όρος των Ελαιών, «από του βαπτίσματος Ιωάννου έως της ημέρας ης ανελήφθη αφ’ ημών». Ιδιαίτερα η μαθητεία του αυτή τον ανέδειξε ένθερμο «μάρτυρα της αναστάσεως αυτού», συναποφέροντας και ως πολύτιμο καρπό τα δύο ιερά και με τρόπο υποδειγματικό γραμμένα θεόπνευστα κείμενά του, το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων (Λουκ. 1, 1. Πράξ. 1, 22).

Αλλά και ο Χριστός επιβράβευσε τη συνέπεια του αποστολικού φρονήματος του Λουκά κατά τρόπο μοναδικό. Του φανερώθηκε αναστημένος κατά την πρώτη μέρα της Αναστάσεως, πριν ακόμα φανερωθεί στον στενό κύκλο των ένδεκα μαθητών του. Αυτό έγινε κατά τη γνωστή εκείνη πορεία του Λουκά και του Κλεόπα προς Εμμαούς, ένα χωριό που απείχε από την Ιερουσαλήμ «σταδίους εξήκοντα», κοντά 11 χιλιόμετρα.

Εκκοσμίκευση εδώ, εκκοσμίκευση εκεί, πού είναι η εκκοσμίκευση;

 Σε ένα τραγούδι λαϊκό;

Σε ένα σχόλιο κοινωνικό; 

Μη σας το χαλάσω. 

 Εκκοσμίκευση είναι η δίψα για υποτακτικούς που υπηρετούν και προσκυνούν. Εκκοσμίκευση είναι το μανιώδες κυνήγι θέσεων και αξιωμάτων.

  Εκκοσμίκευση είναι η αδιαφορία για τον διπλανό μας με τη ψευδή -ως και βλάσφημη- δικαιολογία της ουράνιας πατρίδας. 

 Εκκοσμίκευση είναι ο εναγκαλισμός με την εξουσία και τον πλούτο, όσα πέπλα θαυμάτων, εσχατολογίας και υψηλής θεολογίας κι αν ρίξουμε από πάνω. Εκκοσμίκευση είναι πολλά πράγματα που κάποιοι τα θεωρείτε (ή θέλετε να τα θεωρείτε) πνευματικά...

πηγή

Ο ηθοποιός που θα υποδυθεί τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή

Ο ηθοποιός που θα υποδυθεί τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή στη νέα μας τηλεοπτική σειρά που θα προβληθεί στο Mega, είναι ο Τάσος Λέκκας και είμαστε συγκλονισμένοι με τις σκηνές που παρακολουθούμε όλο αυτόν τον καιρό στα γυρίσματα. Σας παραθέτω στιγμιότυπο από τη στιγμή που κοινωνεί. Σύντομα στις οθόνες σας.
Και για όσους ρωτούν ο Άρης ο Σερβετάλης θα υποδυθεί τον Άγιο σε μεγαλύτερη ηλικία όταν πια ο Άγιος θα έχει φτάσει σε άλλα «επίπεδα»

Σενάριο Giorgos Tsiakkas
Σκηνοθεσία Χάρης Βαφειάδης
Παραγωγός Άγιος Μάξιμος ο Γραικός
Εκτέλεση παραγωγής Αργοναύτες

πηγή

Έλληνες Πολίτες στα Γκουλάγκ. Ένα βιβλίο που διαβάζεται δύσκολα.

1937-38. Δολοφονία 13.548 Ελλήνων στη Σοβιετική Ένωση, μεταξύ των οποίων και 38 στελέχη του ΚΚΕ. Οι σφαγές στην Κόκκινη Τρομοκρατία του 1943-44, φαίνονται ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ τους. Κάποια στελέχη του ΚΚΕ πρέπει να είχαν μεταφέρει τη σχετική Σταλινική τεχνογνωσία στην Ελλάδα.

Ακολουθεί Άρθρο του Γεωργίου Καραμπελιά.
«Έλληνες στα Γκουλάγκ: Το Μαρτυρολόγιο ενός αγνοημένου Ελληνισμού...»
Γ. Καραμπελιάς
Στη μνήμη του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

«Ο μέγας Αλέξανδρος Σολζενίτσιν, με το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ άνοιξε τον δρόμο για την οριστική και τελεσίδικη επαναξιολόγηση του σοβιετικού ολοκληρωτισμού ως ένα δολοφονικό καθεστώς βίας και τρομοκρατίας που συναγωνίζεται επάξια, ως προς τις μεθόδους του, τον γερμανικό ναζισμό. Δεν γνωρίζω εάν όντως το έργο του Σολζενίτσιν είναι το σημαντικότερο μυθιστόρημα στην ιστορία, όπως έχει συχνά χαρακτηριστεί, το βέβαιο πάντως είναι πως αποτέλεσε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του σταλινισμού. Ο μύθος του σοβιετικού κομμουνισμού εξέπνευσε οριστικά.

Ο ελληνικής καταγωγής Ιβάν Τζουχά, στο βιβλίο του, Έλληνες Πολίτες στα Γκουλάγκ. Ένα βιβλίο που διαβάζεται δύσκολα (που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις), χωρίς να είναι λογοτέχνης, αλλά ιστορικός, επιτελεί ένα αντίστοιχο έργο σε ό,τι αφορά τη μοίρα των Ελλήνων κρατουμένων του σταλινικού καθεστώτος. Ο Τζουχά δεν έζησε τα στρατόπεδα του Γκουλάγκ, είναι πολύ νεότερος καθώς γεννήθηκε το 1952, αλλά εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, διερευνά την περίοδο του μεγάλου τρόμου και της «Ελληνικής Επιχείρησης», κατά τους φοβερούς ένδεκα μήνες του 1937-1938.

Η «Ελληνική Επιχείρηση» και οι επαναλαμβανόμενες διώξεις των Ελλήνων μέχρι το 1949, αφορούν τουλάχιστον 80.000 Έλληνες και εντάσσονται στα πλαίσια των γενικότερων διώξεων που, σύμφωνα με τον ιστορικό Roy Μedvedev, προκάλεσαν τον θάνατο τουλάχιστον 20 εκατομμυρίων ανθρώπων – είτε εκτελεσμένους, είτε νεκρούς στα στρατόπεδα, είτε θύματα των σκόπιμων λιμών όπως το Χολοντομόρ στην Ουκρανία.

Το έργο που Ιβάν Τζουχά επικεντρώνεται στους διωγμούς που πραγματοποιήθηκαν στη διάρκεια του μεγάλου τρόμου, του 1937-1938, και αφορούν τη λεγόμενη «Ελληνική Επιχείρηση». Η Ελληνική Επιχείρηση αφορά τη σύλληψη 14 χιλιάδων περίπου Ελλήνων ελληνικής και σοβιετικής υπηκοότητας, εκ των οποίων το 80% εκτελέστηκε και οι υπόλοιποι στάλθηκαν στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας από όπου επέστρεψαν μόνο οι μισοί. [Το 1942, το 1944 και το 1949 ακολούθησαν νέα κύματα διωγμών που συμπεριέλαβαν πάνω από 62.000 Έλληνες].

Το ''Θρονί'' της Παναγίας μας στον Κύκκο!

Βορειοδυτικά της μονής της Παναγίας του Κύκκου (επαρχία Λευκωσίας) βρίσκεται δύσβατη βουνοκορφή με την επωνυμία Θρονί. Αυτή έχει υψόμετρο γύρω στα 1450 μ. και είναι άμεσα συνδεδεμένη με το παρακείμενο μοναστήρι. Σε περιόδους ανομβρίας οι πατέρες της μονής Κύκκου συνήθιζαν να λιτανεύουν την αγία εικόνα της Παναγίας του Κύκκου, η οποία στα χρόνια της Βενετοκρατίας (1489-1571) ήταν γνωστή και ως Παναγία της Βροχής, και με πομπή μέσω μονοπατιού την ανέβαζαν στην κορυφή του βουνού, όπου την τοποθετούσαν σε ξύλινο θρόνο και τελούσαν παράκληση για τερματισμό της ανομβρίας. Οι πιστοί ακόμη και στις μέρες μας συνηθίζουν να επισκέπτονται το Θρονί και να δένουν στους παρακείμενους θάμνους μαντήλια ή άλλα υφάσματα ως αφιερώματα.

Ο πλούτος μου θυμίζει την κοπριά στο χωράφι

“Ο πλούτος μου θυμίζει την κοπριά στο χωράφι. Όταν βρίσκεται σε μεγάλο σωρό, μυρίζει άσχημα. Όταν όμως μοιράζεται παντού μέσα στο χωράφι, κάνει το χώμα γόνιμο.

- Λέων Τολστόι

πηγή

Ο "ΤΡΟΜΟΚΡΆΤΗΣ" ΆΡΗΣ ΣΕΡΒΕΤΆΛΗΣ, αυτός ο "ψυχάκιας" που ΕΝΟΧΛΕΊ...

  Με αυτή την "αλλόκοτα εκκεντρική" εμφάνιση κυκλοφορεί πλέον ο γνωστός ηθοποιός(συμμετείχε σε εκδήλωση με θρησκευτικό πνευματικό θέμα ..) σκανδαλίζοντας το Κοπάδι του εγχώριου Προοδευτισμού(που βλέπει "νύχτα" όπου δεν τραυλίζουν νομικισμούς δικαιωμάτων τα νευρόσπαστα της Εγωιστικής Αυτοπραγμάτωσης)...

Το "θεουσικο" look, για τις ανάγκες του νέου τηλεοπτικού του ρόλου, ξεσήκωσε πλήθος χλευασμών(στο σιχαμερό Κολοσσαίο του fb...), αποδοκιμασιών, ειρωνειών, πικρόχολων σχολίων...

Στο Mega , θα υποδυθεί τον Ασκητή και Πατέρα Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή και Σπηλαιώτη...έναν "αγιορείτη καλόγερο" που σφράγισε με την πνευματικότητά του το Ουράνιο Κλίμα του Άθω, "αναγεννώντας" τον μοναχικό βίο υπό το πνεύμα της αυστηρής εσωτερικότητας και όχι του τυπολατρικού καθηκοντολογικού ευλαβισμού...εκοιμήθη(από καρδιακή ανεπάρκεια, "κατάκτηση" λόγω του ιδιαίτερα σκληρού βίου αγιότητας με άσκηση και προσευχή) το 1959, και αγιοκατατάχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 2020...

Ο Σερβετάλης έζησε εβδομάδες στο Άγιον Όρος ώστε να μυηθεί πιο ουσιαστικά στην ιδιαίτερη "μυστική" πνευματικότητα της μορφής, κι αυτό βέβαια συνδυάστηκε με την δεδηλωμένη του ορθόδοξη θρησκευτικότητα..αν ένας συμβατικός ηθοποιός ζούσε καιρό με τις συνθήκες κάποιου ρόλου του θα ήταν "εραστής της τέχνης", αλλά ο θρησκευόμενος θεράπων της τέχνης Σερβετάλης είναι "κομπλεξική επιδειξιομανής Ψωνάρα"!! ...

Παπα- Μπασιάς και Αλεξάνδρα Σπετσιέρη

Το 2026 είναι η χρόνια συμπλήρωσης των 50 χρόνων από την ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Παναγή (παπα- Μπασιά) 1976 και τα 40 χρόνια από την αγιοκατάταξή του, το 1986.
Θα αναρτήσω παλιά και νέα θέματα που αφορούν τόσο τον παπα- Μπασιά όσο και άλλες επετειακές ημερομηνίες για πρόσωπα και γεγονότα
Παπα- Μπασιάς και Αλεξάνδρα Σπετσιέρη
Γεράσιμος Γαλανός
(Κείμενο από το βιβλίο μου για τον παπα- Μπασιά)

  Ο ιερεύς και μετέπειτα ανακηρυχθείς σε άγιος, Παναγής Μπασιάς, έχοντας την υπερφυσική όσο και απόλυτα βεβαιωμένη ιδιότητα να επικοινωνεί με τον ψυχικό κόσμο των άλλων ανθρώπων αλλά και προικισμένος με το θείο χάρισμα της διορατικότητας και της πρόρρησης, διέκρινε ότι ένα κορίτσι γνωστής σ’ αυτόν οικογένειας, που μόλις είχε γεννηθεί και για το οποίον η οικογένεια είχε ζητήσει την ευλογία του, ήταν αδελφή ψυχή, με τον ίδιο, όπως εκείνος, σπάνιο χάρισμα. Αν και υπέργηρος και με κλονισμένη την υγεία, εζήτησε να το βαπτίσει ο ίδιος, όπως έκανε για πολλά νεογέννητα ευσεβών και ενάρετων οικογενειών, χωρίς να έχουν αυτήν την ιδιότητα. Το κοριτσάκι εκείνο ήταν η πρώτη κόρη του διακεκριμένου τότε Ληξουριώτη, Αθανασίου Σπετσιέρη, πού απόκτησε και άλλα παιδιά : τον Νικόλα, τον Σπύρο και την Ελπίδα, (μετέπειτα σύζ. Νικόλα Κομηνάτου, εμπόρου). Έγινε λοιπόν η βάπτιση της μικρής κι ο γέροντας ιερωμένος της έδωσε το όνομα Αλεξάνδρα.

 Όμως, τόσο η έμφυτη ψυχοσύνθεση του κοριτσιού όσο και ο νονος της, επέδρασαν καταλυτικά στη ''μοίρα'' και τη ζωή της Αλεξάνδρας. Σ’ όλη της τη ζωή έμεινε κλεισμένη στο πατρικό της σπίτι, απέναντι ακριβώς και προς τα δυτικά της τότε εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ληξούρι, αμέτοχη του κόσμου και αφοσιωμένη ολοκληρωτικά στα θεία και στη μνήμη του νονού της, σαν πραγματική και γνήσια μοναχή. (Ετυμολογικά, το όνομα που της έδωσε ο παπα-Μπασιάς ίσως γι’ αυτόν να μην ήταν άσχετο με τη διαίσθησή του ότι αυτή θα απαρνιόταν τον κόσμο και θα γινόταν νύμφη μόνο του Χριστού)!

 Η Αλεξάνδρα Σπετσιέρη διατήρησε και αυτή, σε ένα βαθμό, το χάρισμα να διεισδύει στη σκέψη των ανθρώπων γύρω της, να διαισθάνεται κατά έναν τρόπο πολλά από τα γεγονότα, που είχαν σχέση με την οικογένεια και τους συγγενείς της και τα οποία έμελλε να συμβούν στο προσεχές ή το απώτερο αλλά ανύποπτο κάθε φορά μέλλον.

Ιωαννίκιος Καρτάνος.Ο Κερκυραίος ιερωμένος που αναστατώνει την Ορθόδοξη Εκκλησία τον 16ο Αιώνα.

Κορτιάνος - Κουαρτάνος: Quarta-no.
Φραγκο - λεβαντίνικη, καθολικής καταγωγής, η προέλευση αυτού του επθέτου, με οικόσημο το οποίο φέρει τις τρεις εποχές. Για την οικογένεια Κορτιάνου δεν υπήρχε τέταρτη εποχή, quarto no=Η τέταρτη εποχή όχι. Οι Κουαρτάνου-Καρτάνου ήταν Κερκυραϊκή οικογένεια πιθανόν κρητικής καταγωγής, με τίτλο ευγενείας από τον 15ο αιώνα.
Ο Ιωαννίκιος ήταν γιος ενός ναυπηγού στην Κέρκυρα. Θα πρέπει να γεννήθηκε πριν το 1500,αφού εντοπίζεται πρώτη φορά στη Ρόδο το 1521 ήδη ως συντηρητής χειρογράφου στον Ναό της Παναγίας στην Λίνδο.Το σίγουρο είναι ότι το 1524 βρίσκεται ιερομόναχος και οικονόμος στο Μοναστήρι του Παντοκράτορος Σωτήρος στις Νυμφές της Κέρκυρας./...
https://www.corfu-museum.gr/.../57-historical.../257-16

Ο Ιωαννίκιος Καρτάνος και η «αίρεση» των Καρτανιστών. Βενετία 1536.

Δυο Έλληνες Ορθόδοξοι ιερείς, ο Ιωαννίκιος Καρτάνος και ο Παχώμιος Ρουσσάνος, περί το μέσον του 16ου αιώνα, (1536), απασχόλησαν εντονότατα, μέσα στην καρδιά της τουρκοκρατίας στην Ελλάδα, όχι μόνο τον Ελλαδικό χώρο, αλλά και ολόκληρη την γνωστή, τότε Ευρώπη, με το πνευματικό τους έργο, το οποίο είχε επίκεντρο την μετάφραση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης στην απλή ελληνική γλώσσα.

Το Σπήλαιο του ασκητή Οσίου Ευθύμιου στη Χαλκιδική

15 Οκτωβρίου η γιορτή του Αγίου Ευθυμίου του νέου στο ασκηταριό του στα Βρασταμα, ενας τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους στις υπώρειες του Χολομώντα.

πηγή φώτο

Η πυκνή βλάστηση, το καταπράσινο τοπίο, τα κρυστάλλινα νερά του ποταμιού που τρέχουν ανάμεσα στα δένδρα του φαραγγιού, δημιουργούν μια εικόνα που παρόμοιες μόνο ο Παντοδύναμος θα μπορούσε να δημιουργήσει.

Μια εικόνα που θέλεις να την αγκαλιάσεις με όλες τις αισθήσεις σου. Μια πανδαισία χρωμάτων που συνδυάζονται αρμονικά. Το γαλαζοπράσινο των νερών του ποταμού, με το έντονο πράσινο του δάσους μπλεγμένο με τα χρυσοκίτρινα χρώματα των φυλλοβόλων δένδρων συνθέτουν ένα θαυμάσιο πίνακα.

Σε μια σπηλιά βράχου στη θέση Μικρόσκινο (Μ΄κρόσκνου)λοιπόν ασκήτευσε ο όσιος Ευθύμιος ο νέος(824-898 μ.χ), μαζί με τον Άγιο Ιωσήφ τον Μυροβλύτη από την Αρμενία και τον Όσιο Βασίλειο, επίσκοπο Θεσσαλονίκης.

Καθημαγμένος -καθημαγμένη

Είδα στο διαδίκτυο αυτή την παλιά φωτογραφία (κάτω), που χρονολογείται από το 1923, με τη λεζάντα «Μια φωτογραφία, μια ιστορία: Από την καθημαγμένη Μικρασία στη Λέσβο με τούρκικο καΐκι». Και σκέφτηκα «τι ωραία λέξη η καθημαγμένη!». Ωραία μεν, αλλά με εντελώς λυπηρό περιεχόμενο.

Καθημαγμένος είναι κυριολεκτικά ο καταματωμένος. Πρόκειται για μετοχή παρακειμένου του αρχαίου ρήματος καθαιμάσσω. Ετυμολογία: κατά (καθ')+ αιμάσσω = ματώνω, κηλιδώνω με αίμα. Σήμερα βέβαια από το αρχαίο ρήμα «καθαιμάσσω» χρησιμοποιείται μόνο η ανωτέρω μετοχή και μάλιστα όχι μόνο για τον καταματωμένο, αλλά και για αυτόν που έχει νωπά τα ίχνη του μαρτυρίου του, τον ρημαγμένο, τον κατεστραμμένο.

Ας θυμηθούμε και την πιο κάτω φράση από την τραγωδία του Ευριπίδη «Ορέστης». Πρόκειται για φράση που απηύθυνε ο Ορέστης σε έναν έντρομο Φρύγα δούλο: «Μῶρος, εἰ δοκεῖς με τλῆναι σὴν καθαιμάξαι δέρην·» (Μετάφραση: Ανόητος είσαι, αν νομίζεις ότι θα καταδεχτώ να βάψω με αίμα τον λαιμό σου).

Πηγή-Λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη (Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα)

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ-15 Οκτωβρίου 1708

 

Ἡ μεγάλη εὐλάβεια της Ἁγίας Γερόντισσας Μακαρίας πρός τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας

 Ἡ μεγάλη εὐλάβεια της Ἁγίας Γερόντισσας Μακαρίας πρός τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας τήν ὡδήγησε σε τοπικά προσκυνήματα Ἱερῶν Λειψάνων, ὅπως τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρῶσσου καί τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης…

  Στό προσκύνημά της στόν Ἅγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης, συνοδευόμενη ἀπό τήν Μοναχή Θεοδοσία, ὅταν εἰσῆλθε να προσκυνήσει τόν τάφο τοῦ Ἁγίου, ἄρχισαν ἐπάνω στό μάρμαρο νά ἐμφανίζονται μεγάλες φουσκάλες παχύρευστου Ἁγίου μύρου σ’ ὅλη τήν ἐπιφάνεια καί ὁ χῶρος πλημμύρισε θεία εὐωδία!
Γονάτισε μέ εὐλάβεια μέ δάκρυα στα μάτια, καί προσευχομένη εὐχαριστοῦσε τόν Ἅγιο. Ἡ ἀδελφή Θεοδοσία σε ἀπόσταση παρακολουθοῦσε ἐκστατική τό θεῖο γεγονός, τήν ὑποδοχή αὐτή τοῦ Ἁγίου στήν Γερόντισσά της.

  Σέ ἄλλο προσκύνημά της στόν Ἅγιο Ιωάννη τόν Ρῶσσο, στο Προκόπι Ευβοίας, συνοδευόμενη πάλι ἀπό τήν Μοναχή Θεοδοσία, καθώς προσκυνοῦσε τόν Ἅγιο, Ἐκεῖνος ἐγύρισε πρός τό μέρος της καί συνομιλοῦσαν…

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΑΣΚΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

 https://ikee.lib.auth.gr/record/134550/files/GRI-2014-12575.pdf

«Oι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες...»

Αρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ι. Μονής Ιβήρων

7. «Oι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες»

Εικονίζομε τα χερουβείμ, δηλαδή ταυτιζόμαστε μ'αύτά· είμαστε «μυστικώς», δηλαδή εσωτερικά, λειτουργικά, άρα αληθινά χερουβείμ.
Η εικόνα του Θεού που βρίσκεται στη βάση της φύσεως του ανθρώπου τον ανεβάζει στην κατά χάριν θέωση. Ο Υιός του Θεού, που είναι η τέλεια Εικόνα του Πατρός, είναι ομοούσιος μ' Αυτόν.

Η εικόνα για την ορθοδοξία είναι ασύγχυτη ταύτιση. Ο «εικονισμός» και το «εικονίζω» αναφέρονται στην πιο βαθειά σχέση των προσώπων και των πραγμάτων· και στο μεγαλύτερο σεβασμό των ιδιαιτέρων προσωπικών ιδιοτήτων.

«και τη ζωοποιώ Τριάδι τον τρισάγιον ύμνον προσάδοντες»: Προσάδομεν τον τρισάγιο Ύμνο ιερουργούντες το μυστήριο. Και η ιερουργία μόνη αναδίδει τον ύμνο. Ο ύμνος ο τρισάγιος είναι λόγος εκ της σιγής της πράξεως προελθών, γι' αυτό είναι επινίκιος, ασίγητος και ανάκουστος.

«Πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν»: Αποτίθεται κάθε μέριμνα. Απωθείται, εγκαταλείπεται, «ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι». Και επειδή ο Βασιλεύς αυτός είναι (το καταλαβαίνομε μετά από πολλή πείρα) ο πάντοτε ερχόμενος, είναι πάντοτε απωθημένη η μέριμνα. Είναι παντού απλωμένη η Θεία Λειτουργία.

Οι πειραστές τοῦ Θεοῦ!

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ἐσύ θά ἤθελες, ὁ Θεός νά ἐλεήσει ὅλους τούς ἁμαρτωλούς στη Φοβερή Δίκη Του. Πάλι δοκιμάζεις τόν Χριστό ὅπως Τόν δοκίμαζε ἐκεῖνος ὁ ἀντίπαλος τοῦ Θεοῦ στὸ Ὄρος τῶν Πειρασμῶν. «Ἐάν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ πολυέλεος, ἐλέησε τόν Ἰούδα καί ὅλους τούς βαριά ἁμαρτωλούς, καί θά σε προσκυνήσω!». Κάπως ἔτσι μπορεί νά διατυπωθεῖ ἡ δοκιμασία πού βάζεις στόν Χριστό.

Σ’ αὐτό ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θα μποροῦσε νά σοῦ ἀπαντήσει: «Ἄραγε, δέν ἔδειξα ἀρκετά ἐλεήμων, ὅταν ἀπό τήν αἰώνια δόξα Μου κατέβηκα στο ἀνθρώπινο σκοτάδι και παρέδωσα ὁλόκληρο τόν Εαυτό Μου θυσία γιά τούς ἀνθρώπους;

Πῶς νά ἐλεήσω ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν ζήτησαν ἀπό Μένα αμνηστεία;

Ἐκείνους πού μέχρι τήν τελευταία τους πνοή περιφρονοῦσαν τό προσφερόμενο ἔλεός μου;

Ἐκείνους πού ἔχυναν τό αἷμα τῶν πιστῶν Μου ἀκολούθων σάν νερό;

Καί ἐκείνους που παρέμειναν μέχρι τέλους ὑπηρέτες τοῦ σατανᾶ;».

Καί πῶς προέκυψε τώρα αὐτό, οἱ θνητοί ἄνθρωποι να συγκρίνονται στό ἔλεος μέ τόν παντελεήμονα Θεό, καί ἀκόμα νά παρουσιάζονται πιό ἐλεήμονες ἀπό τόν Θεό; Ἐξέτασε βαθιά τόν ἑαυτό σου καί δές, πόσο περιορισμένο καί μηδαμινό εἶναι τό ἀνθρώπινο ἔλεος.

Ἐξέτασε: Ἐσύ θά συγχωροῦσες εὔκολα τον φίλο, ὁ ὁποῖος θά ὁρκιζόταν τρεῖς φορές ὅτι δέν σέ γνωρίζει;

Θα συγχωροῦσες τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος θά κυνηγούσε με σπαθί τούς συγγενείς σου ἕως ἐξολόθρευσης;

Θα συγχωροῦσες ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θά χλεύαζε τά ὅσια καί ἱερά σου;

Ἀλλά ὁ Κύριος Ἰησοῦς συγχώρησε τον Πέτρο, ὁ ὁποῖος Τόν ἀπαρνήθηκε τρεις φορές.

Καί συγχώρησε τόν Σαῦλο, ὁ ὁποῖος κυνηγοῦσε τούς ἀκολούθους Του, τούς συγγενείς Του.

Καί συγχώρησε τόν Αὐγουστίνο, ὁ ὁποῖος χλεύαζε τα χριστιανικά ἱερά.

Συγχώρησε ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μετάνιωσαν μέ τήν καρδιά τους καί ἀντέστρεψαν τήν ἀντιπαλότητά τους σε ζήλο γιά τόν Θεό καί τά ἱερά τοῦ Θεοῦ.

Θα συγχωρήσει Αὐτός ἀκόμα καί στή Φοβερή Δίκη ὅλους τούς μετανοοῦντες, οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον τή στιγμή τοῦ θανάτου μετάνιωσαν γιά τίς κακουργίες τους, ὁμολόγησαν τόν Χριστό ως Υιό τοῦ Θεοῦ καί κραύγασαν σ’ Αὐτόν γιά τή σωτηρία.

Ὁ Ἄλκης τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ…

Μόρφου Νεόφυτος: (23.11.2025).

 Έχω μία μικρή ιστορία, λοιπόν, που έζησα στη Λάρνακα όταν ήμουν διάκος. Δεν τη λέω ταχτικά αυτή, αλλά είναι από την ώρα που ξεκινήσαμε τα μνημόσυνα που ακούω μέσα μου,πές την ιστορία του Άλκη. Ο Άλκης ήταν ένας πλούσιος, νεότατος διχηγόρος της Λάρνακας. Όταν ήμουν διάκος εκεί, επειδή είχα και το ευλογημένο το πτυχίο της νομικής, με έβαλε ο δεσπότης να δικάζω τα διαζύγια. Τον παρακαλούσα τον δεσπότη να του λέω «εγώ δεν επαντρεύτηκα, τώρα να ακούω για τους γάμους, τους τσακωμούς και να χωρίζω κόσμο». Όχι, η Εκκλησία θέλει μορφωμένους κληρικούς.

 Έκαμα υπακοή, μπήκα μέσα στο δικαστήριο. Επρόσεξα, λοιπόν, ότι ερχόταν ο Άλκης από καιρού εις καιρον ως δικηγόρος υπεράσπισης αυτού του ενάγοντος και του εναγομένου. Λοιπόν, δεν είχαμε και μεγάλη διαφορά ηλικίας. Εγώ ήμουν κοντά στα τριάντα, ο Άλκης ήταν τριάντα τέσσερα, εκεί τριάντα πέντε το πολύ. Οπότε, στο τέλος μιας δίκης, μου είπε ότι είναι άθεος. Του είπα και εγώ «πρόσεχε να με σε κάμουν οι άθεοι μασόνο και να αρνηθείς την ορθοδοξία».

 «Όχι, όχι», μου λέει, «προσέχω, ξέρω τι σημαίνει αυτό».

 «Μετά, πού μένεις», μου λέει, «Διάκο», επρόσεξα, μου λέει, «ότι είσαι διαβασμένος». 

Λέω του, μένω με τον Πάτερ Συμεών στον Άγιο Γεώργιο τον Κοντό, κοντά στη Λάρνακα, εκεί που είναι τα κοιμητήρια της Λάρνακας.

 Μπορώ να έρθω κάποια μέρα να μιλήσουμε;

 Ελα του λέω».

 Λοιπόν, ξεκίνησε, κάθε δεκαπέντε, είκοσι μέρες, να σου τον Άλκη ήρθε. Λοιπόν, εγώ απέφευγα να του μιλώ για Θεόν, αφού μου είπε είναι άθεος.

Ήταν μια από τις καθοδηγήσεις του Αγίου Ιακώβου. «Να μην προκαλούμε», μου έλεγε, «την πίστη των ανθρώπων». Ο καθένας μου λέει, «όση πίστη παρέλαβε». Από εκεί και πέρα, εμείς να προσευχόμαστε για αυτούς, να αυξηθεί η πίστη τους, να μην τους προκαλούμε. Λοιπόν, και η πίστη η δική μας δεν είναι δική μας, είναι των γονιών μας, είναι των παππούδων μας, και είναι και δωρεά του Αγίου Πνεύματος, για να την μοιραστούμε με αυτούς που έχουν λιγότερη.

 Λοιπόν, λέω του, «είσαι παντρεμένος»;

Μου λέει, «όχι».
«Ε, μου λέει, έχω διάφορες φιλενάδες». 

Ε, του λέω, «ξέρεις τι θα πάθεις».

 Μου λέει, «τι θα πάθω». 

«Θα πάθεις», του λέω, «όπως εγώ, του λέω, καμιά φορά μου αρέσει το αναψυκτικό, και όταν το ανοίξω, του λέω, πίνω λίγη, τη βάζω μετά έτσι ανοιχτή στο ψυχείο, πηγαίνω να πιω μετά, του λέω, δεύτερη γουλιά, τρίτη γουλιάν, τέταρτη». 

Η πραξικοπηματική προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας

Στη μνήμη του ήρωα Παύλου Μελά.

Ι. Η πραξικοπηματική προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βόρειας Θράκης) από την Βουλγαρία τον Σεπτέμβριο του 1885 και ο απαράδεκτος τρόπος που επιβλήθηκε το πρώτο ευρωπαϊκό “Anschluss” «ολοσχερώς εναντίον του Ελληνισμού» προκαλώντας μέσα σε λίγα χρόνια την καταστροφή του - με δόλιους πρωταγωνιστές τις τότε μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία και Ρωσία και την ευμενή ανοχή των υπολοίπων Αυστρία, Γαλλία, Πρωσία - είχε σαν αποτέλεσμα η αδύναμη «Ελλάδα της Μελούνας» να ξυπνήσει έκπληκτη από «βαθέος ύπνου»!

Τότε «οι πολλοί Έλληνες, αν μη πάντες», διαπίστωσαν εμβρόντητοι τον σαφή και προφανή κίνδυνο που διέτρεχε πλέον ο ακμάζων Βόρειος Ελληνισμός στην καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στην Αθήνα του Τρικούπη και του Δεληγιάννη έγινε «ως εξ ορμεμφύτου» κατανοητή «άπασα η μεγάλη και φοβερά σημασία του Αίμου εν τη μελλούση ιστορία του Ελληνικού». Ο κίνδυνος να χαθούν «υπέρ του σλαυϊσμού» για πάντα Μακεδονία, Θράκη, ακόμη και η Ήπειρος, ήταν πλέον ζήτημα χρόνου, με την Ελλάδα να βρίσκεται «απέναντι πάντων των κρατών, των εχόντων οπωσδήποτε άμεσον ενδιαφέρον εν Θράκη και Μακεδονία, των τε εν Αίμω και εκτός του Αίμου».

Η ελληνική απάντηση μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο ήταν η σπασμωδική επιστράτευση, που όμως οι Μεγάλες Δυνάμεις απαίτησαν την άμεση παύση της. Στην άρνηση της Ελλάδας απάντησαν με την επιβολή, τον Απρίλιο του 1886, ναυτικού αποκλεισμού των ελληνικών ακτών, γεγονός που οδήγησε τελικά στην πτώση της κυβέρνησης του «λαϊκιστή» Δηλιγιάννη και την επάνοδο του «φιλελεύθερου» Χαρίλαου Tρικούπη.