ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Τελευταίοι στοχασμοί του ηλίου


Ακόμα λίγο — τελευταίοι στοχασμοί του
ήλιου . . . Μη φεύγετε, χρώματα, χρώματα!

Οι στέγες σας χάνουν, απ' τον κάμπο
φτερουγίσατε — η γαλανή βραδυνή σκιά σας
ακολουθεί... Σταθήτε λίγο ψηλά. Ας ιδούμε λίγο
ακόμα την ψυχή μας ιστορημένη απάνω στα
χιόνια των βουνών από σας — χρώματα!

Είστε σεις η ιστορία των κρυφών μας και
των ανείπωτων καϋμών. Σε σας διαβάζομε το
εσωτερικό μας παραμύθι — εσείς μας δίνετε
τη γιγάντια ζωγραφιά της ψυχής μας — στο
άπειρο, τελευταία χρώματα του ήλιου!...

Τελευταία σύννεφα που ανάψατε! Τίνος
είστε οι λογισμοί — τίνος η χαρά κι' η λύπη ;
Ποιος ονειρεύεται σ' εκείνο το βουνό; Ποιος
λυπάται σ' εκείνη την πεδιάδα ;

Ορατόρια που σβύσατε απάνω στην άρπα
των ορθών κυπαρισσιών — και τώρα μόλις
θυμούνται την τελευταία συγχορδία σας οι
μακρυνές ράχες... Λαμπάδες αναμμένες απ' την
αγωνία του απείρου στο Υπερούσιο — χρώματα
που είστε σαν ν' αγγίξαμε το χέρι αυτών
που λείπουν —ω! δεν πρόφτασα να σας κυττάξω —
κι' είστε πια ενθύμηση.

"Δύση" - του μεγάλου Ευρυτάνα λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Η Θεία Λειτουργία είναι το παράθυρο στον Πνευματικό Ουρανό.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: 

 Εάν θέλης να δης και να αγναντέψης κάποιον υπέροχον τόπον πίσω από ένα βουνό, τι θα κάνης; θα ανέβης σε κάποια κορυφή και από εκεί θα αφήσης την ματιά σου να απλωθή εις όλο εκείνο το ωραίο μέρος που επιθυμούσες. Αυτό θα κάνωμε και εμείς. Ήλθαμε εις τον ναόν, εις την εκκλησίαν του Θεού, εις τον τόπον ακριβώς από τον οποίον μπορούμε πολύ καλά να αγναντέψωμε τον ουρανόν, τον χώρον ο οποίος φωτίζεται και ωραΐζεται και κατακοσμείται από το ανέσπερον φως της τριλαμπούς θεότητος.
 Η εκκλησία, αγαπητοί μου, μέσα εις την οποίαν είμεθα τώρα, η κάθε εκκλησία, είναι ένα εκμαγείον, μία προτύπωσις, ένας τύπος, μία εικόνα, ένα κομμάτι του ουρανού. Όταν είμεθα εις την εκκλησίαν, νοιώθομε πραγματικά πως είμεθα εις τον ουρανόν.
 Γιατί υπάρχει ο τόσο μεγάλος τρούλλος επάνω; Για να υψώνη την καρδιά μας ακριβώς προς τον ουρανόν.
 Γιατί υπάρχει αυτή η ωραία πύλη που ανοίγει, όταν γίνεται λειτουργία; Για να μας δείχνη πώς ανοίγουν τα ουράνια. 
Γιατί είναι γεμάτη από σταυρούς; Γιατί εκεί επάνω εικονίζει τον Χριστόν που λειτουργεί; Για να δείχνη ότι, όταν ευρισκώμεθα εδώ, μεταφερόμεθα εις τον ουρανόν. Ζούμε μυστικά αλλά και πραγματικά στιγμές ουράνιες.
 Γι’ αυτό και ο Γρηγόριος Παλαμάς λέγει ότι η εκκλησία «εφ’ υψηλού κείται, αγγελικός τις άλλος ούσα και υπερκόσμιος χώρος» • ένας αγγελικός, ένας υπερκόσμιος χώρος είναι αυτός εντός του οποίου ευρισκόμεθα. Ο ναός, μας λέγει, «εις ουρανόν ανάγει τον άνθρωπον, και… αυτώ παρίστησι τούτον τω επί πάντων Θεώ», μας παίρνει η εκκλησία και μας ανεβάζει και μας παριστά ενώπιον του ιδίου του Θεού. Άραγε το νοιώθομε; Όταν ερχώμεθα εις την εκκλησίαν, υπάρχουν στην ψυχή μας αισθητήρια που συλλαμβάνουν αυτήν την πραγματικότητα;
Αλλά τι είμαστε εμείς οι άνθρωποι! Ξέρομε όλες τις ράτσες των σκυλιών και των αλόγων, ξέρομε τα είδη των φυτών, τις μάρκες των αυτοκινήτων, των ραδιοφώνων, πολλές φορές όμως δεν ξέρομε εκείνα τα οποία έχουν άμεσον σχέσι με την ζωή μας. Γι’ αυτό θέλω να προσέξετε σήμερα αυτό που σας λέγω.
Ο,τιδήποτε υπάρχει γύρω μας, τα ατέρμονα βάθη του ωκεανού, τα ύψη των ουρανών, οι χιλιάδες και οι μυριάδες των αστέρων, αν καλοσκεφθούμε, θα καταλάβουμε ότι πραγματικά δεν είναι παρά η φτωχογειτονιά της γης μας. Μια μέρα -έχετε δει πώς σωριάζουν τα παλιόσπιτα, όταν θέλουν να υψώσουν πολυκατοικίες;- έτσι θα σωριασθούν όλα όσα υπάρχουν εις το σύμπαν. Δεν θα μείνη τίποτε• θα μείνη μόνον ο πνευματικός ουρανός, όπου υπάρχει ο Χριστός. Εκεί λοιπόν ας προσηλώσωμε το βλέμμα μας.
Ευρισκόμεθα εις την εκκλησίαν. Είναι ο πιο κατάλληλος τόπος για να δούμε τον ουρανόν. Αλλά ποιο είναι το παράθυρο; Πώς θα το ανοίξωμε; Μα είναι τόσο απλό. Παράθυρο είναι η θεία λειτουργία την οποίαν επιτελούμε.
Επειδή όμως πρόκειται να ρίξωμε τα βλέμματά μας σε τόσο πνευματικά πράγματα, ας στρέψωμε την ψυχή μας προς το Άγιον Πνεύμα και ας το παρακαλέσωμε να ρίξη τον προβολέα του στα σκοτάδια της σκέψεώς μας, για να μας φωτίση να νοιώσωμε, να πιστέψωμε, να καταλάβωμε, να κάνωμε κτήμα μας όλα εκείνα που γίνονται και λέγονται και ακούονται κατά την θείαν λειτουργίαν.
Ήλθατε με τόσον κόπον καί μέσα στο κρύο• στέκεσθε όρθιοι. Δεν πρέπει να πάη χαμένος ο κόπος σας. Γι’ αυτό ας παρακαλέσωμε το Πνεύμα του Θεού και δεν θα μείνη ούτε μία σκέψις ακατανόητη μέσα σας. Δεν πρέπει να φύγωμε από εδώ, αν οι καρδιές μας δεν προσκυνήσουν τον Θεόν, αν δεν νοιώσωμε τις ψυχές μας να έχουν ριχθή εις τον ουρανόν και να έχουν δει όλα εκείνα τα οποία γίνονται εις αυτόν.

...Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΗΣΥΧΙΑΣ


Σ’ έναν μοναχικό ερημίτη έφτασαν μια μέρα κάποιοι επισκέπτες.
Τον ρώτησαν: Τι νόημα έχει η ζωή σου στην ησυχία;
Ο μοναχός εκείνη τη στιγμή μόλις έβγαζε νερό από ένα βαθύ πηγάδι. Είπε:
- Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε;
Εκείνοι κοίταξαν και είπαν:
- Τίποτα.
Μετά από λίγο ο μοναχός τούς είπε ξανά:
- Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε;
Εκείνοι κοίταξαν πάλι κάτω.
- Ναι, τώρα βλέπουμε τα πρόσωπά μας.

Και ο μοναχός απάντησε:
- Βλέπετε πριν, όταν έβγαλα νερό, το νερό ήταν ταραγμένο. Τώρα είναι ήρεμο. Αυτή είναι η εμπειρία της ησυχίας. Να μπορείς να βλέπεις τον εαυτό σου!

Aπόσπασμα από το "Γεροντικό"

Το ''κόλλημα'' που σε ξεκολλά από την ματαιότητα του κόσμου τούτου


 Ήρθες και μου είπες ότι κουράστηκες. Κουράστηκες να κάνεις τα πνευματικά. Μια κούραση που σε εξουθενώνει. Αισθάνεσαι δυσφορία όταν πας να κάνεις τον κανόνα σου, όταν ακούς την καμπάνα του ναού να σε καλεί.

 Όντως μας κουράζει εύκολα εμάς τους χριστιανούς κάθε τι που σχετίζεται με μια πνευματική εργασία. 

Από την άλλη το κάθε τι κοσμικό, όσο κόπο κι αν έχει, το κάνουμε. 
 Κυνηγούμε τα πλούτη, τη δόξα, την κοινωνική καταξίωση. Δεν κουραζόμαστε να κυνηγούμε την ηδονή και την αμαρτία. Κυνηγούμε αδυσσώπητα την σάρκα, τα θεάματα, τα φαγοπότια, τις αισχρολογίες, τα κουτσομπολιά. Αυτά δεν μας κουράζουνε, μας ξεκουράζουν. Μας κουράζει όμως το κυνηγητό για τον Θεό. Και επειδή μας κουράζει το Θείο κυνηγητό καταλήγουμε να ξεχνούμε τον Θεό. Εξορίζουμε τον Θεό από την ζωή μας.

 Κι αν κάποτε συναντήσουμε κάποιον που κυνηγά τον Θεό τον αποπαίρνουμε, τον αποκαλούμε οπισθοδρομικό και κολλημένο. Και όντως είναι κολλημένος με τον Θεό. Είναι όμως αυτό το κόλλημα που σε ξεκολλά από την ματαιότητα του κόσμου τούτου, που σε ξεκολλά από το κυνηγητό της αμαρτίας και πλέον σε εισαγάγει σε έναν άλλο χώρο· στον χώρο όπου όλα ανέχονται γιατί όλα κατανοούνται βαθιά. Κι αυτός ο χώρος είναι ο χώρος της Χάριτος. Διότι καθώς κυνηγάς τον Θεό χαριτώνεσαι, αλλοιώνεται το μέσα σου, φωτίζεται ο νους σου, γλυκαίνεται η καρδιά σου.

Κυνηγώ τον Θεό σημαίνει κυνηγώ την Ζωή. Ζω χωρίς να είμαι εξαρτημένος από τα υλικά πράγματα, από την προσωρινή ευμάρεια, από την εφήμερη ευτυχία. Όλα τα χαίρομαι αλλά δεν εξαρτούμαι απ΄ αυτά. Εάν υπάρχουν στην ζωή μου, “Δόξα τω Θεώ”, εάν πάψουν να υπάρχουν και πάλι “Δόξα τω Θεώ”.

Μας κουράζει λοιπόν η ενασχόλησή μας με τον Θεό γιατί ζούνε ακόμα μέσα στην καρδιά μας επιθυμίες και πόθοι που δεν έχουνε Θεό μέσα τους. Είμαστε ερωτευμένοι με την ασωτία μας, με την κοσμικότητά μας.

Ο ερωτευμένος ποτέ δεν κουράζεται να ασχολείται με τον έρωτά του, ποτέ δεν κουράζεται να τον αναζητά, να τον κυνηγά. Αρχίζει και κουράζεται όταν πια ο έρωτας πεθάνει και μπει στην θέση του η συνήθεια.
Από τον έρωτα προς την αμαρτία πρέπει να περάσουμε στον έρωτα προς τον Θεό. Μόνο έτσι θα κυνηγιόμαστε με τον Θεό όπως δυο ερωτευμένοι.

Υ.Γ. ένας έρωτας ξεπερνιέται με έναν άλλο έρωτα

Καππαδοκία -Γιώργος Σεφέρης, Τελευταίος Σταθμός


Και όταν καθίσεις καθώς πέφτει το βράδυ, και κοιτάξεις γύρω σου τους τόνους του φωτός να γλιστρούν πάνω στις καμινάδες νεραϊδών και στα πετροκομμένα μοναστήρια, έχεις την εντύπωση πως το τοπίο ολόκληρο πιάνει ένα ακίνητο χορό και στο νου έρχονται οι στίχοι του Σεφέρη που ταξίδεψε έζησε και εντυπωσιάστηκε από την περιoχή :


«…Σιωπές αγαπημένες της σελήνης.
Είναι κι” αυτός ένας ειρμός σκέψης ένας τρόπος
ν” αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς
δύσκολα, σε ώρες όπου δε βαστάς σε φίλο
που ξέφυγε κρυφά και φέρνει
μαντάτα από το σπίτι και από τους συντρόφους,
και βιάζεσαι ν” ανοίξεις την καρδιά σου
μη σε προλάβει η ξενιτειά και τον αλλάξει.
Ερχόμαστε απ’ την Αραπιά, την Αίγυπτο την Παλαιστίνη
τη Συρία,το κρατίδιο
της Κομαγηνής που “σβησε σαν το μικρό λυχνάρι
πολλές φορές γυρίζει στο μυαλό μας,
και πολιτείες μεγάλες που έζησαν χιλιάδες χρόνια
κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής για τις γκαμούζες
χωράφια για ζαχαροκάλαμα και καλαμπόκια. 


Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις, φίλε.

Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου
τη σκέψη του ανθρώπου
σαν κατάντησε κι” αυτός πραμάτεια
δοκίμασε να την αλλάξεις δε μπορείς.


Όμως ο τόπος που τον πελεκούν και που τον καίνε

σαν το πεύκο, και τον βλέπεις…
Ετούτα ρίζωσαν μες στο μυαλό και δεν αλλάζουν…
… Στα σκοτεινά πηγαίνουμε στα σκοτεινά προχωρούμε…
Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά…» 

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΕΩΣ

Εἰσήγηση τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων
κ. Νεκταρίου στό ΙΕ Ἱερατικό Συνέδριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως


Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί,

«Ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί καί ἀνάξιοι δοῦλοι σου, οἱ καταξιωθέντες λειτουργεῖν τῷ ἁγίῳ σου θυσιαστηρίῳ, οὐ διά τάς δικαιοσύνας ἡμῶν, οὐ γάρ ἐποιήσαμέν τι ἀγαθόν ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά διά τά ἐλέη σου καί τούς οἰκτιρμούς σου, οὕς ἐξέχεας πλουσίως ἐφ’ ἡμᾶς, θαρροῦντες προσεγγίζομεν τῷ ἁγίῳ σου θυσιαστηρίῳ» (ἀπό τήν εὐχή τῆς ἀναφορᾶς τῆς θείας λειτουργίας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου). Ὁ λόγος αὐτός τοῦ μεγάλου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας ἀποτυπώνει τήν κλήση μας ἀπό τόν Θεό καί τίς προϋποθέσεις τῆς ὑλοποιήσεώς της. Κληθήκαμε καί ἀξιωθήκαμε, παρότι ἁμαρτωλοί καί ἀνάξιοι, νά λειτουργοῦμε ὄχι στό θυσιαστήριο, ἀλλά τό θυσιαστήριο. Δέν εἶναι τόπος ἡ λειτουργία, ἀλλά τρόπος. Κληθήκαμε, ἁμαρτωλοί ὄντες. Στερούμαστε δηλαδή τῆς πνευματικῆς καί σωματικῆς καθαρότητος, καθότι «συνδεδεμένοι ταῖς σαρκικαῖς ἐπιθυμίαις καί ἡδοναῖς», γιά νά δικαιούμεθα νά εἴμεθα λειτουργοί τοῦ θυσιαστηρίου. Ποιός ἀπό ἐμᾶς μπορεῖ νά καυχηθεῖ ὅτι ἀξίζει νά ἵσταται ένώπιον τοῦ Θεοῦ καί νά μπορεῖ νά Τόν ἀτενίζει πρόσωπο πρός πρόσωπο καί μάλιστα νά προσφέρει τόν Ἴδιο στούς ἀνθρώπους; Ποιός ἀπό ἐμᾶς δέν πρέπει νά φρίττει καί νά τρέμει μπροστά στόν Ὑψηλό Θεό; Ποιός ἀπό ἐμᾶς μπορεῖ νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ κλήση του εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς δικαιοσύνης μας, δηλαδή ὅτι δικαιούμαστε ἐπειδή ἔχουμε καλά ἔργα, ἐπειδή ἡ πίστη μας εἶναι ἄψογος, ἐπειδή ὡς ἄνθρωποι εἴμαστε σέ θέση νά τηρήσουμε τά ὅσα ζητᾶ ὁ Θεός ἀπό ἐμᾶς, νά λάβουμε ὡς ἀνταμοιβή τό δικαίωμα τῆς λειτουργίας; «Οὐ γάρ ἐποιήσαμέν τι ἀγαθόν ἐπί τῆς γῆς». Κάθε ἔργο μας εἶναι ἀνάξιο λόγου. Ἄν τό ἐξετάσουμε, πάντοτε θά βλέπουμε ἕνα ἴχνος ματαιοδοξίας, αὐταρέσκειας, πλεονεξίας, ἄγνοιας τοῦ βαθύτερου νοήματος σ’ αὐτό. Ὁ τέλειος Θεός ὅμως δέχεται ἐμᾶς τούς ἀτελεῖς. Μᾶς ἐλεεῖ καί μᾶς εὐσπλαχνίζεται καί μάλιστα πλουσιοπάροχα. Δέν μᾶς ἀπορρίπτει, ἀλλά μᾶς ἀγαπᾶ τόσο, ὥστε νά μᾶς ἀναθέτει ἔργο οὐράνιο ἐπί τῆς γῆς. Νά μᾶς προκρίνει ἀντί τῶν ἁγίων ἀγγέλων. Καί νά μᾶς καλεῖ, μέ θάρρος, τό ὁποῖο πηγάζει ἐκ τῆς ἀγάπης Του, νά προσεγγίζουμε τό ἅγιο θυσιαστήριο.

Καταθέτω αὐτές τίς μικρές ἑρμηνευτικές προεκτάσεις στόν πνευματικό λόγο τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, γιά νά ὑπενθυμίσω πρῶτα στόν ἑαυτό μου, ἀλλά καί σέ σᾶς, τούς ἄμεσους συνεργάτες καί συνοδοιπόρους μου, τό χρέος μας νά αἰσθανόμαστε ἀενάως εὐγνώμονες ἔναντι τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιά ὅ,τι μᾶς ἐδόθη. Γιά νά ἐνθυμούμεθα, καθώς ἔχουμε συναχθεῖ ἐπί τό ἀυτό, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἐν τῇ εὐχαριστίᾳ συγκροτεῖται καί ὑπάρχει ὡς σῶμα Χριστοῦ. Ὅτι ἡ λειτουργική ζωή εἶναι τό Α καί τό Ω τῆς ἐκφράσεως τῆς ἀγάπης μας πρός τόν Θεό, διότι σ’ αὐτήν συγκεφαλαιοῦται τό μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀναγνωρίζουμε ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ὑπάρξεώς μας, προσφέρουμε τόν κόσμο ὅλο καί ἀπολαμβάνουμε ὄχι ἁπλῶς τό ἀντίδωρο μιᾶς πρακτικῆς ἤ θεωρητικῆς ἀγάπης, ἀλλά τόν Ἴδιο τόν Θεάνθρωπο Κύριο, τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιον». Καί τήν ἴδια στιγμή βιώνουμε «τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» ὅλοι μαζί, γιά νά

Το λάθος που κάνουν πολλοί νομίζοντας ὡς ἀρετή την μικροψυχία

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης - Ἀόρατος Πόλεμος


  Σχετικὰ μὲ αὐτό, βρίσκονται σὲ πλάνη πολλοί, ὅσοι νομίζουν γιὰ ἀρετὴ τὴν ὀλιγοψυχία καὶ τὴν ὑπερβολικὴ λύπη ποὺ τοὺς συνοδεύει ὕστερα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, μὴ γνωρίζοντας ὅτι αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ κρυφὴ ὑπερηφάνεια καὶ πρόληψι, ποὺ ἔχουν κάνει θεμέλια πάνω στὴν ἐλπίδα καὶ στὸ θάρρος ποὺ ἔχουν στὸ ἑαυτό τους καὶ στὶς δυνάμεις τους. 


  Γιατὶ αὐτοί, ὑπολογίζοντας τὸν ἑαυτό τους ὅτι εἶναι κάτι, κατὰ κάποιον τρόπο, ξεθάρρεψαν πολύ, καὶ βλέποντας μὲ τὴν δοκιμὴ τῆς πτώσεως, ὅτι δὲν ἔχουν καμμία δύναμι, ταράζονται καὶ ἀποροῦν, σὰν γιὰ κανένα πρᾶγμα καινούργιο καὶ ὀλιγοψυχοῦν βλέποντας πεσμένο στὴ γῆ ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο βασίσθηκαν (δηλαδὴ τὸν ἑαυτόν τους), πάνω στὸν ὁποῖο εἶχαν ἀποθέσει τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐλπίδα τους....

Αὐτὸ ὅμως δὲν γίνεται καὶ στὸν ταπεινό, ὁ ὁποῖος μόνο στὸ Θεὸ ἔχει τὴν ἐλπίδα καὶ τὸ θάρρος του, χωρὶς νὰ ἔχῃ καμία ἐλπίδα στὸν ἑαυτό του. Γι᾿ αὐτό, ὅταν πέσῃ σὲ κάθε εἴδους σφάλμα, ἂν καὶ αἰσθάνεται πόνο καὶ λύπη, μὲ ὅλο τοῦτο δὲν ταράσσεται, οὔτε ἀπορεῖ. Γιατὶ ξέρει ὅτι αὐτὸ τοῦ συνέβη ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα καὶ τὴν ἀδυναμία τοῦ ἑαυτοῦ του, ἡ ὁποία γνωρίζεται πολὺ καλὰ μὲ τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας.

Η χριστιανική πίστη μας απαγορεύει να είμαστε κατάσκοποι των αμαρτιών των άλλων

Αποτέλεσμα εικόνας για sa nu ne acupam de pacatele altora
 Η χριστιανική πίστη μας απαγορεύει να είμαστε κατάσκοποι των αμαρτιών των άλλων και επιτάσσει να είμαστε αυστηροί και αμείλικτοι κριτές των δικών μας αμαρτιών.
Ο ασθενής που βρίσκεται στο νοσοκομείο μεριμνά για τη δική του ασθένεια και δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε το χρόνο να ελέγξει τους άλλους ασθενείς ή να χλευάσει την ασθένειά τους.


Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ας μήν σκεφθεί κανείς, πως η αμαρτία είναι κάτι ασήμαντο

Αποτέλεσμα εικόνας για ioan sfanta kronstadt
“Ας μήν σκεφθεί κανείς, πως η αμαρτία είναι κάτι ασήμαντο. Όχι, η αμαρτία είναι τρομερό κακό, που καταστρέφει την ψυχή και στην παρούσα ζωή και στην Μέλλουσα. Ο αμαρτωλός στην Μέλλουσα Ζωή θα δεθεί χειροπόδαρα και θα ριχθεί στο σκότος το εξώτερον, όπως λέει ο Ίδιος ο Κύριος.”
 Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Φωτογραφία του «Ασυρματιστή του Θεού»στον στρατό

Image may contain: 2 people, people standing and outdoor

Φωτογραφίες του Αγίου Παϊσίου (Αρσένιος Εζνεπίδης 1924-1994) όπου αριστερά διακρίνεται κατά την περίοδο 1945-1949 όταν υπηρετούσε στον Ελληνικό Στρατό στην 9η Μεραρχία ως διαβιβαστής κατά την περίοδο του συμμοριτοπολέμου, και του οποίου οι συνάδελφοι του και οι αξκοι του είχαν προσάψει το προσωνύμιο ‘’ασυρματιστής του Θεού’’ καθώς κατά την περίοδο των επιχειρήσεων όταν κινδύνεψε πολλές φορές η Μονάδα του από επιθέσεις των συμμοριτών, ο ίδιος ως ασυρματιστής κατάφερε την τελευταία στιγμή να καλέσει ενισχύσεις μέσω του ασυρμάτου και να σωθεί τόσο η Μονάδα του όσο και οι συνάδελφοί του, προσωνύμιο που το διατήρησε και κατά την Μοναστηριακή του ζωή αφού θεωρούσε πως είχε πάντα επαφή με τον Θεό, ενώ δεξιά διακρίνεται στα τελευταία χρόνια της ζωής του ως Μοναχός, αφού είχε ακολουθήσει την Μοναστηριακή ζωή το 1949 μετά την απόλυσή του από τον Στρατό.
facebook

Το «φοβερό» του πνευματικού έργου


Διαβάζοντας κανείς το κεφάλαιο «Περί του έργου του πνευματικού πατρός», από το βιβλίο του Αρχιμ. Σωφρονίου «Περί Προσευχής», διαπιστώνει την ουσία, το μεγαλείο και το κοπιαστικό της πνευματικής πατρότητας.
Αν και το κεφάλαιο αναφέρεται, ουσιαστικά, στους πνευματικούς πατέρες, η ανάλυση του θέματος προεκτείνεται και στους ανθρώπους που απευθύνονται σ’ αυτούς ζητώντας «λόγο Θεού».


«Το έργο του πνευματικού είναι φοβερόν», κατά τον όσιο Γέροντα, διότι τα όποια «λάθη» θα στερήσουν τους ανθρώπους από τη γνώση της χάριτος, όπως και, αν γίνεται το έργο κατά την Ορθόδοξη παράδοση και διδασκαλία, θα οδηγήσει απλανώς στη γνώση της «οδού του Κυρίου».
Βέβαια, ο πνευματικός από μόνος του δεν μπορεί να βοηθήσει, αν ο άνθρωπος που προσέρχεται σ’ αυτόν δεν ζητά με πόθο να γνωρίσει το θέλημα του Θεού και να το ακολουθήσει κι αν στηρίζεται στο λογικό και τη σύνεσή του.

Η αποκάλυψη του θελήματος του Θεού για τον κάθε άνθρωπο έχει κάποιες προϋποθέσεις, αφού η αποκάλυψη δεν είναι ανακάλυψη. Ο πνευματικός θα πρέπει, κατά τον π. Σωφρόνιο, να προσεύχεται ώστε να τον φωτίσει το άγιο Πνεύμα και να πει αυτό το λόγο που θα αποβεί σωτήριος για τον άνθρωπο. Κι ο άνθρωπος, να είναι έτοιμος να εφαρμόσει το λόγο του πνευματικού ως προερχόμενο από το Θεό.
Τα πιο πάνω δεν είναι «μαγικοί τρόποι σωτηρίας», όπου αδρανοποιείται η ανθρώπινη θέληση. Αντιθέτως, η ανθρώπινη επιθυμία για γνώση του θελήματος του Θεού ενεργοποιεί τη θέληση, ώστε να είναι δεκτική τής αποκάλυψης, με όποιο κόστος και να συνοδεύεται.

Όμως, από την πείρα γνωρίζουμε ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν επιθυμεί να γνωρίσει τι ο Θεός θέλει από αυτούς ούτε να αρνηθούν το «ίδιον θέλημα», τις αντιλήψεις και τις πεποιθήσεις τους για χάρη μιας ανώτερης ζωής.

 Γι’ αυτό και ζητούν από τους πνευματικούς να τους πουν όχι «λόγον Κυρίου» αλλά «λόγον δικό τους», που να εναρμονίζεται με τις επιθυμίες και τη λογική τους. Έτσι, η όποια προσευχή του πνευματικού για να αποκαλύψει το θέλημά Του για το συγκεκριμένο πρόσωπο αποβαίνει μάταιη. Τότε, ο λόγος του προέρχεται από τη δική του ανθρώπινη γνώση κι όχι από το φωτισμό του αγίου Πνεύματος. «Βεβαίως, τούτο μακράν απέχει του ζητουμένου αφ’ ημών εν τοις μυστηρίοις της Εκκλησίας», όπως σημειώνει ο σύγχρονος Πατέρας της Εκκλησίας.

Είναι, πράγματι, «φοβερόν το έργο του πνευματικού». Είναι όμως και φοβερό να ζούμε για χρόνια μέσα στην Εκκλησία και ν’ αγνοούμε το πνεύμα της. Γιατί χωρίς αληθινή μετάνοια, συντριβή καρδίας, ταπείνωση και αγάπη, καμία γνώση Θεού δεν μπορούμε να έχουμε, ακόμα κι αν οι πνευματικοί μας πατέρες είναι μεγάλοι άγιοι. Ούτε η παρουσία και ο λόγος του Ιησού δεν άλλαξε τους σκληρούς Φαρισαίους.
Εκεί, όμως, που εναρμονίζεται η εκζήτηση του θείου φωτισμού από τον πνευματικό και η ειλικρίνεια για τη γνώση του από τον άνθρωπο, υπάρχει η ανάπαυση του Θεού, η χαρά και η δύναμή Του, έτσι ώστε να βιώνεται ζωντανά η «εντός ημών Βασιλεία».

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό.

π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Οι άνθρωποι έχουν πολλά ελαττώματα και ιδιοτροπίες. Να τους διορθώσουμε όλους, είναι αδύνατον. Δεν μένει, λοιπόν, άλλη λύση από το να μάθουμε να υπομένουμε και να τους ανεχόμαστε όλους.

Αρκετοί άνθρωποι είναι αγνώμονες. Αν περιμένουμε ανταπόδοση, θα στεναχωρηθούμε. Αν όμως δεν περιμένουμε, τότε θα είμαστε ήρεμοι.
Από τους ανθρώπους, να δεχόμαστε ό,τι μας δίνουν.
Σε κάποιον προσφέρεις ένα πέλαγος αγάπης. Κι αυτός ανταποκρίνεται με τον εξής τρόπο: παίρνει ένα σταγονόμετρο και σου λέει: “Άνοιξε τα χέρια σου!… Μια…, δύο…, τρεις…”, και σου δίνει δύο–τρεις σταγόνες αγάπης!
Τί, να κάνουμε;! Δεκτό κι αυτό!
Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό. Όταν μας αδικούν οι άνθρωποι, μας δικαιώνει ο Θεός. Γενικά, τους ανθρώπους να τους δεχόμαστε όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι...

Αγία Γερόντισσα Μακαρία και Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα

Ο ΝΕΚΡΕΓΕΡΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ (Αγ.Αναστάσιος ο Σιναΐτης

Ο όσιος και θαυματουργός πατέρας μας Αναστάσιος ο Σιναΐτης μάς διηγήθηκε μία θαυμαστή και παράδοξη διήγηση λέγοντας τα εξής:
«Κάποτε που βρέθηκα στη Λαοδίκεια της Συρίας, κοντά στο όρος του Λιβάνου, απέναντι των Γαυθισών, άκουσα από τους εκεί γέροντες ένα αξιομνημόνευτο γεγονός.
»Υπήρχε, λέει, εκεί κάποιος πρεσβύτερος που ζούσε μέχρι πριν δύο χρόνια. Μια νύχτα πήγε σ’ αυτόν ένας άνθρωπος και του ζητούσε με πολλή βιασύνη να σηκωθεί να βαπτίσει το παιδί του που ήταν βρέφος και κινδύνευε από στιγμή σε στιγμή να πεθάνει.
»Σηκώθηκε λοιπόν από το κρεβάτι του ο πρεσβύτερος και άρχισε αμέσως να λέει την ακολουθία του βαπτίσματος. Καθώς όμως ετοίμαζαν το νερό και το άγιο έλαιο και ενώ ο πρεσβύτερος συνέχιζε την ακολουθία, το παιδί πέθανε αβάπτιστο.
Πήρε τότε ο πρεσβύτερος το παιδί, το έβαλε μπροστά στο βαπτιστήριο και είπε: “Σε σένα, τον σύνδουλό μου άγγελο, λέω, μ’ εκείνη την εξουσία που έδωσε ο Χριστός σ’ εμάς τους ιερείς να δένουμε και να λύνουμε στον ουρανό και στη γη (πρβλ. Ματθ. 18, 18)· δώσε την ψυχή αυτού του παιδιού πίσω στο σώμα του μέχρι να βαπτιστεί, διότι δεν στάλθηκες για να το πάρεις αβάπτιστο. Διότι ξέρει ο Κύριός σου, που είναι και δικός μου Κύριος, ότι δεν αμέλησα, αλλά μόλις ξύπνησα αμέσως άρχισα την ακολουθία του βαπτίσματος”. Με τα λόγια αυτά του πρεσβυτέρου προς τον άγγελο αναστήθηκε το παιδί, το βάπτισαν και αμέσως κοιμήθηκε εν Κυρίω.

»Όταν εγώ το άκουσα αυτό, θεώρησα δίκαιο να μην το αποσιωπήσω, αλλά να το γράψω για τη δόξα και την τιμή του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού και για την ωφέλεια των ακροατών.
»Κανείς λοιπόν να μην κρίνει ιερέα του Θεού, ακόμη και αν τον δει να πέφτει σε κάποιο σφάλμα. Διότι, αν ο λόγος και ο δεσμός του ιερέα ισχύει για τους αγγέλους, πόσο περισσότερο ισχύει για τους ανθρώπους;».


ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΣΙΝΑΪΤΗΣ
[«Άγνωστες σελίδες του Γεροντικού»,
μέρος Α΄, κεφ. 11ο, σελ. 58–61,
μετάφραση–επιμέλεια:
Δημ. Χρισταφακόπουλος,
εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας»,

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

ΞΕΚΟΛΛΗΣΟΝ!..

No automatic alt text available.
Χριστέ μου, ίσως από ευγένεια, δεν μας το είπες έτσι ωμά.
Έπρεπε όμως μια εντολή Σου  να λέει αυτή μόνο τη λέξη
στο άρρωστο μυαλό μου: Ξεκόλλα!

Αυτό το κόλλημα του νου, μεγάλη αρρώστεια.
Κόλλημα σε ιδέες, σε ανθρώπους, σε έρωτες υπαρκτούς μα κι ανυπόστατους,
σε επιθυμίες λογικοφανείς αλλά και άρρωστες,
σε λεφτά, σε κορμιά, στη δόξα, στο τζόγο, σε ουσίες, φοβίες,
σε ποικίλες ακόρεστες μανίες. Πέσιμο με τα μούτρα.
Η σκέψη έγινε πηχτό σύννεφο και με τύλιξε,
και σα να κινούμαι μέσα σε λασπώδες έδαφος
δεν μπορώ να κουνήσω τα πόδια μου.Καθήλωση.

Ο νους τα κάνει όλα αυτά.Με τρελαίνει, με καρφώνει κάπου
και δεν μπορώ να κάνω βήμα.Ακίνητη η σκέψη,
κι αν αυτό πολυκαιρίσει, γίνεται ακίνητο και το κορμί.
Παράλυση παντού μέσα μου, μπορεί και έξω μου.
(Αυτό που κάθεσαι και κοιτάς το ταβάνι για μέρες. Σου θυμίζει κάτι μήπως;)

Χριστέ μου, δεν ξέρω αν ήταν λόγω σεβασμού δεν ήθελες να μου το πεις ωμά κι απότομα.
Μα θα ‘θελα πολύ ν’ ακούσω από το Στόμα Σου αυτή τη λέξη:
Ξεκόλλα!
Και να το κάνεις κιόλας, αν μπορείς,
Κύριε: Ξεκόλλα με.
Κι όλους τους φίλους και γνωστούς μου εδώ μέσα που βασανίζονται απ’ τα ίδια.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και θυμόμαστε ένα περιστατικό από τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου!

Image may contain: 1 person, hat and beard
''...Σε μια κορνίζα διακρίνεται ο Άγιος ως μοναχός με το σκουφάκι πάνω σε αυτήν την φωτογραφία εικονίζεται και ο μικρός σταυρός που του είχε χαρίσει στη Σηλυβρία η καλή για γιαγιά του.

Με το σταυρό αυτό συνδέεται και το εξής περιστατικό από τη ζωή του Αγίου (πριν ακόμα ρασοφορέσει) ταξίδευε μαζί με άλλους επιβάτες για τους Αγίους Τόπους στην Παλαιστίνη τους έπιασε, όμως, μεγάλη τρικυμία και κόντευαν να πνίγουν.. Τότε έδεσε και έριξε με αδίστακτη πίστη στο φουρτουνιασμένο πέλαγος αυτό το σταυρουλάκι της γιαγιάς του. Η θάλασσα αμέσως γαλήνεψε!
 Όλοι οι επιβάτες του πλοίου ήταν χαρούμενοι, εκτός από τον Άγιο που ήταν θλιμμένος, επειδή το φυλακτό του χάθηκε μέσα στα αφρισμένα κύματα..' Όταν όμως το πλοίο αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Γιάφας, ο καπετάνιος έστειλε μια βάρκα με ναύτες να δουν τι ήταν ο περίεργος ήχος, κάτι σαν χτυπήματα, που ακουγόταν κατά την διάρκεια του ταξιδιού στα ύφαλα του πλοίου μέσα στη θάλασσα. Με έκπληξη τότε αυτοί είδαν κολλημένο σ' εκείνο ακριβώς το σημείο τον σταυρό! Τον πήραν και με ευλάβεια τον παρέδωσαν στον μικρό κάτοχο του...."
 Από το βιβλίο"Ο Άγιος Νεκτάριος και ο Όσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος" του π. Εμ. Γιαννούλη


Γεωργία Ἀποστόλου μιά ἀνήσυχη ἠθοποιός καί Χριστιανή(Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου:


Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου:  Γεωργία Ἀποστόλου μιά ἀνήσυχη ἠθοποιός καί Χριστιανή

Τήν 10η Ἰουνίου 2016 ἀπεβίωσε ἡ ταλαντοῦχος ἠθοποιός Γεωργία Ἀποστόλου, σέ ἡλικία 43 ἐτῶν, καί δημιούργησε μεγάλη ἔκπληξη στό κοινό, ἰδιαιτέρως στούς δημοσιογράφους καί τούς νέους, διότι ἦταν γνωστή ἀπό τόν πρωταγωνιστικό ρόλο πού εἶχε σέ διάφορα σίριαλ στήν τηλεόραση ἀπό τό 1994 ἕως τό 2005.
Δέν θέλησα ἀμέσως νά ὁμιλήσω γιά τήν Γεωργία, ἀλλά ἄφησα τόν χρόνο νά περάση γιά νά γράψω κάτι.
Τήν γνώρισα πρίν ἀπό πολλά χρόνια ἀπό τίς ἐπισκέψεις της στήν Ναύπακτο, ὅταν ἐπιδίωκε νά μέ συναντήση. Τότε πρωταγωνιστοῦσε σέ σίριαλ τῆς τηλεοράσεως. Εἶχε πολλές ἀπορίες γύρω ἀπό θεολογικά θέματα καί τά ἔθετε μέ γρήγορο τρόπο, τό ἕνα μετά τό ἄλλο, πρίν λάβη ἀπάντηση ἀπό τό προηγούμενο, καί κυρίως ἐνδιαφερόταν γιά τήν νηπτική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τήν νοερά προσευχή, τήν ἡσυχία, τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ κ.ἄ. Ἦταν ὄντως ἕνα ἀνήσυχο πνεῦμα καί ἐνδιαφερόταν γιά τά θέματα αὐτά, πού συνήθως δέν ἀπασχολοῦν πολλούς ἀνθρώπους. Εἶχε διαβάσει μερικά ἀπό τά βιβλία μου καί ἐνδιαφερόταν γιά τά θέματα αὐτά.
Ἐρχόταν συχνά στήν Ναύπακτο καί παρακολουθοῦσε τίς ὁμιλίες πού ἔκανα τήν Δευτέρα, καί ὅταν δέν μποροῦσε νά ἔλθη, φρόντιζε νά μαθαίνη τό περιεχόμενο τῆς ὁμιλίας καί μοῦ τηλεφωνοῦσε γιά νά μέ ἐρωτήση διάφορες ἀπορίες της.Εἶχε πνευματικό πατέρα στήν Ἀθήνα, ἀλλά ἐμένα μέ ρωτοῦσε γιά θέματα πού σχετίζονταν μέ τά βιβλία μου καί τίς θεολογικές ἀπορίες της. Μερικές φορές ἐρχόταν στήν Ναύπακτο μέ διάφορες φίλες της, ὥστε καί ἐκεῖνες νά μέ ἐρωτήσουν ἀπορίες πού δέν μποροῦσε ἡ ἴδια νά τούς ἀπαντήση.
Σέ μιά ἀπό τίς ἐπισκέψεις της θέλησε νά ἐξομολογηθῆ. Ἐπειδή εἶχε πνευματικό πατέρα στήν Ἀθήνα, δικαιολόγησε αὐτήν τήν ἐπιθυμία της, ὅτι ἤθελε νά πῆ κάτι πού χρειαζόταν τήν δική μου βοήθεια. Ἔτσι, μοῦ ἐκμυστηρεύθηκε ἕνα βαθύτατο μυστικό της, πού δέν μποροῦσε νά τό πῆ ἀλλοῦ. Φυσικά, αὐτό πού μοῦ ἐμπιστεύθηκε στήν ἐξομολόγηση παραμένει μέσα μου ὡς μυστικό καί δέν πρόκειται νά τό ἀποκαλύψω, σύμφωνα μέ τόν λόγο «ἀκήκοας λόγον; Συναποθανέτω σοι». 
Καθώς περνοῦσαν τά χρόνια ἄλλαξε ὁ ἐσωτερικός της κόσμος. Χωρίς νά μέ ρωτήσει «ἔσπασε» τό συμβόλαιο μέ ἕνα σίριαλ πού ἔπαιζε τήν ἐποχή ἐκείνη, διότι ὅλα αὐτά μέ τά ὁποῖα ἠσχολεῖτο τά θεωροῦσε «βλακεῖες», ὅπως χαρακτηριστικά μοῦ εἶπε. Τήν συμβούλευσα ἄν δέν θέλη νά εἶναι πρωταγωνίστρια, γιατί τήν ἐνοχλοῦσε ἡ ἀναγνωρισιμότητα καί οἱ εὐθύνες τῆς ἐργασίας αὐτῆς, ἔπρεπε νά παίξη μικρούς ρόλους γιά νά ζήση βιοποριστικά. Ἐκείνη ἀντιδροῦσε. Τήν συμβούλευσα, ἀφοῦ ἤθελε νά σταματήση ὡς ἠθοποιός, νά ἀναζητήση κάποια ἄλλη ἐργασία γιά νά καλύπτη τά βασικά της ἔξοδα. Ἔκανε κάποιες προσπάθειες πρός τήν κατεύθυνση αὐτή, ἀλλά μέ διαφόρους λόγους δέν συνέχιζε.
Σέ ἐρώτηση δημοσιογράφου γιατί ἐξαφανίσθηκε, ἐκείνη ἀπάντησε:
«Ὄχι, δέν ἐξαφανίστηκα, οὔτε κρύφτηκα ἀπό κανέναν. Τή δουλειά μου τήν ἄφησα γιατί δέν τήν ἀγαποῦσα πιά. Καί ὅταν δέν ἀγαπᾶς κάτι, δέν μπορεῖς νά τό ὑποστηρίξεις. Καταπιέζεσαι. Ἡ Ἐκκλησία μέ στήριξε νά ἀσκήσω τό ἐπάγγελμα τοῦ ἠθοποιοῦ γιά δεκατρία συναπτά ἔτη. Ἀλλιῶς θά τά εἶχα παρατήσει πολύ νωρίτερα». 
Ἄρχισε νά ζῆ μέ ὅσα οἰκονομικά εἶχε ἀποκτήσει ἕως τότε. Ἀλλά μέ τόν καιρό πούλησε τό αὐτοκίνητό της, καί δέν μποροῦσε νά μετακινηθῆ παρά μόνον μέ τήν βοήθεια ἄλλων, καί γι’ αὐτό μείωσε τίς ἐλεύσεις της στήν Ναύπακτο. Ξενοίκιασε ἕνα καλό διαμέρισμα πού εἶχε καί μετά φιλοξενεῖτο σέ γνωστούς της, δηλαδή ἔπεσε σέ μιά οἰκειοθελῆ ὑλική πτωχεία.
Πολλές φορές ἐπιδίωξα νά τήν βοηθήσω οἰκονομικῶς, ἀλλά δέν τό ἤθελε, στενοχωριόταν, τό ἀπέρριπτε μέ ἀποφασιστικότητα. Μοῦ ἔλεγε: «Ἐσᾶς σᾶς χρειάζομαι γιά νά λύνω τίς θεολογικές μου ἀπορίες καί νά μέ βοηθᾶτε πνευματικά».
Παράλληλα, ὅμως, αὔξησε τίς μελέτες της στόν ἅγιο Σιλουανό, τόν Γέροντα Σωφρόνιο καί ἄλλους ἁγίους, καί δεχόμουν βροχηδόν ἐρωτήσεις γιά τά θέματα αὐτά.Ὅπως μοῦ ἔλεγε, πολλά βράδυα ἀγρυπνοῦσε καί προσευχόταν, συμμετεῖχε σέ διάφορες ἀγρυπνίες καί πρωινές θεῖες Λειτουργίες, παρακολουθοῦσε ἀθόρυβα διάφορες ὁμιλίες στήν Ἀθήνα. Τήν ἔβλεπα στό ἀκροατήριο ὅταν τύχαινε νά ὁμιλῶ στήν Ἀθήνα. Τήν ἐνοχλοῦσε ἀφόρητα ὅταν τήν ἀναγνώριζαν καί κυρίως ὅταν τήν περίμεναν δημοσιογράφοι ἔξω ἀπό τό σπίτι της, ἤ ὅταν τῆς τηλεφωνοῦσαν γιά νά μάθουν ἄν ἔγινε μοναχή.
Ἐπιθυμοῦσε νά γίνη μοναχή σέ ἕνα ἀσκητήριο. Δέν ἤθελε, ὅμως, νά πάη σέ ἕνα κοινόβιο μέ πολλές μοναχές, ἀλλά σέ ἕνα μικρό ἡσυχαστήριο, ὥστε σχεδόν νά εἶναι μόνη της. Δέν τό ἔβλεπα αὐτό λογικό, δέν ἦταν σύμφωνο μέ τόν ἐκρηκτικό χαρακτῆρα της, δέν τό θεωροῦσα ὅτι ἦταν ὥριμο καί γι’ αὐτό καί τήν ἀπέτρεπα νά τό κάνη. 
Ζοῦσε πολύ φτωχικά καί σχεδόν ἐρημικά στήν Ἀθήνα. Δέν μποροῦσε νά ἔλθη στήν Ναύπακτο. Κάποτε μοῦ ἔστελνε μηνύματα μέ εἰδικό περιεχόμενο καί ἔπειτα γιά μῆνες ἐξαφανιζόταν. Σέ ἕνα μήνυμά της πρίν λίγους μῆνες ἀπό τήν κοίμησή της, τήν 23 Ὀκτωβρίου 2015, ὥρα 21.22, μοῦ ἔγραψε:
«Πάτερ, ἐπειδή προχθές ἀναφερθήκατε στόν ἅγιο Σιλουανό, ἔχω ἐδῶ καί χρόνια τήν ἀπορία μέσα μου... Πῶς ἐνῶ ἦταν οἰκονόμος καί εἶχε μέριμνες πολλές καί συναναστροφές δέν "ἔχανε" τήν προσευχή -ὅπως ὁ ἴδιος λέει στόν συνασκητή του πατήρ Σπυρίδωνα- τήν ὥρα τῆς ἀσχολίας μέ ἄλλα... Τοῦ τήν ἔδωσε δῶρο ὁ Θεός ἐξαρχῆς αὐτήν τήν "δυνατότητα" ἤ ἔκανε ἄσκηση νά τό καταφέρει αὐτό; Καί γιατί ὁ π. Σωφρόνιος χρειάσθηκε νά μένει τόσα χρόνια μόνος του; Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ἦταν "μεγάλος ἅγιος" δηλ.; Δυσκολεύομαι τόσο πολύ ὅταν ἀναγκάζομαι νά εἶμαι μέ ἀνθρώπους... Δῶστε μου τά "φῶτα σας" πάνω σ’ αὐτό. Σᾶς παρακαλῶ... καί συγγνώμη πού ἐνοχλῶ».
Ὕστερα ἀπό δέκα λεπτά (21.32΄) μοῦ ἔστειλε ἄλλο συμπληρωματικό μήνυμα:
«Θέλω νά ζητήσω ἀπ’ τό Θεό νά μπορῶ, ὅταν εἶμαι μέ τούς ἀνθρώπους πολλή ὥρα, νά εἶμαι ὅπως ὅταν εἶμαι μόνη μου καί νά μήν μέ ταράζουν οὔτε νά μέ ἀποσποῦν... Εἶναι θράσος νά τό ζητήσω αὐτό; Δίνεται ὡς δῶρο ἤ θέλει νά κάνω ἀγώνα; Ἤ μήπως νά συνεχίσω νά ἀποφεύγω γιατί εἶμαι πολύ ἀδύναμη; Τί γνώμη ἔχετε; Γεωργία Ἀποστόλου».
Συνέχεια τέτοια θέματα τήν ἀπασχολοῦσαν καί μέ ἐρωτοῦσε. Τῆς ἀπαντοῦσα, ὅταν μποροῦσα. Ἀλλά ἐπειδή δέν ἦταν δυνατόν νά ἀπαντῶ μέ μηνύματα, ὅταν ἔπρεπε τῆς τηλεφωνοῦσα γιά νά τῆς τά πῶ προφορικά. Πάντοτε προσπαθοῦσα νά τήν ἐξισορροπῶ γιά νά μή φθάνη στά ἄκρα.
Τό βράδυ ἐκεῖνο, ἐπειδή δέν ἦταν εὔκολο νά ἀπαντήσω γιά τέτοιο θέμα μέ μήνυμα τῆς ἔγραψα, στίς 21.51΄. «Τά θέματα αὐτά δέν ἀπαντοῦνται μέ μηνύματα. Ρώτησε τόν Γέροντά σου».
Ἀμέσως μετά, στίς 22.15΄ μοῦ ἀπάντησε:
«Ὁ παπάς μας δέν μιλάει γι’ αὐτά τά θέματα... Οὔτε τολμῶ νά ρωτήσω... Πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός θά εἶναι μαζί μου πιό ἐπιεικής καί προσηνής, ὅταν τόν συναντήσω... Ζήτησα τήν ἄποψή σας τηλεφωνικῶς δεδομένου ὅτι δέν μπορῶ νά ἔρχομαι τίς Δευτέρες καί δεδομένου ὅτι γνωρίζετε προσωπικά καί ἀναλύετε στά βιβλία σας τέτοιου εἴδους θέματα πού ἔχουν σχέση μέ τήν προσευχή. Εὐχαριστῶ πού εὔχεσθε. Θά ἀπαντήση ὁ Κύριος διά τῶν εὐχῶν σας...».
Αὐτά τά μηνύματα δείχνουν τόν χαρακτήρα τῆς Γεωργίας καί τίς ἀναζητήσεις της.
Τά Χριστούγεννα τοῦ 2015 μοῦ ἔστειλε τό τελευταῖο μήνυμά της, τήν 26/12, 14.44΄. «Χρόνια πολλά! Καλή δύναμη!». Καί ἡ ἀπάντησή μου ἀμέσως: «Εὐχαριστῶ γιά τίς εὐχές. Ἀντεύχομαι ὑγεία, εἰρήνη καί ἀγάπη».
Ἀπό τότε μέχρι τήν κοίμησή της, τήν 10 Ἰουνίου 2016, δέν εἶχα κάποια ἄλλη ἐπικοινωνία. Ἀργότερα ἔμαθα ὅτι ἐπιθυμοῦσε νά πεθάνη μόνη της.
Ἀπό χρόνια, ἰδίως ἀπό τότε πού σταμάτησε νά παίζη στά σίριαλ, μοῦ ἔλεγε ὅτι θά πεθάνη καί μάλιστα θά πεθάνη ἀπό καρδιακό πρόβλημα. Τήν προέτρεπα νά πάη στούς γιατρούς, νά κάνη ἐξετάσεις, καί μάλιστα τήν παρακαλοῦσα νά τῆς καλύψω τά ἔξοδα. Δέν συνέχιζε τήν συζήτηση, δέν ἤθελε νά μέ ἐπιβαρύνη οἰκονομικά, ἁπλῶς μοῦ ἔλεγε: «Θά πεθάνω γρήγορα».
Ἔτσι, αἰσθάνθηκα μεγάλη ἔκπληξη ὅταν μοῦ τηλεφώνησε μιά γνωστή της κυρία, στήν ὁποία προφανῶς εἶχε πεῖ ὅτι συνδέεται πνευματικά μαζί μου, ὅτι πέθανε. Δέν ἔμαθα λεπτομέρειες γιά τό θέμα, ἀλλά ἔμαθα ὅτι ἦταν μόνη της καί τήν βρῆκαν πεθαμένη. Θυμᾶμαι ὅτι δέν μπόρεσα νά κοιμηθῶ ὅλη τήν νύκτα, γιατί τήν ἀφιέρωσα σέ αὐτήν, προσευχόμενος γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς της.
Ἔχω στήν μνήμη μου τήν Γεωργία Ἀποστόλου, ὡς μιά γυναίκα μέ ἔντονες ἀνησυχίες, μέ μεγάλη δίψα γιά τόν Θεό, ζοῦσε μέσα στήν κοινωνία ὡς ἀναχωρήτρια, μέ ἕνα εἶδος κατά Χριστόν σαλότητος, ἀφοῦ ἔκρυβε ἐπιμελῶς αὐτά πού εἶχε μέσα της, ἀκόμη καί τήν ἀσθένειά της. Τήν θυμᾶμαι, ὡς ἕναν ἄνθρωπο πού εἶχε μιά διαρκῆ μνήμη θανάτου καί τόν ἀντιμετώπιζε μέ γενναιότητα, πού ἐξαφανιζόταν ἤρεμα, μυστικά, καί ἐμφανιζόταν ἔντονα καί ἐμφαντικά σάν τήν ἀστραπή καί τόν κεραυνό, τήν θυμᾶμαι ὡς μιά γυναίκα πού ἀναζητοῦσε τό ξένο, τό ἄγνωστο, τό μυστήριο, τήν συνάντηση μέ τόν «παράξενο Θεό»!
Δέν μπορῶ νά τά ἐξηγήσω ὅλα αὐτά πού συνέβαιναν μέσα της, ἀλλά σέ κάθε θεία Λειτουργία τήν μνημονεύω μαζί μέ τίς κεκοιμημένες μοναχές, καί ἄν καί δέν εἶχε καρεῖ μοναχή, νομίζω ὅτι παρουσιάστηκε στόν Θεό ὡς μοναχή στήν καρδιά.
Ἰούλιος 2017

Άγ. Αναστάσιος Υφάντης, εκ Περιστερωνοπηγής Μεσαωρίας Κύπρου

Η μνήμη του Αγίου Αναστασίου εορτάζεται στις 17 Σεπτεμβρίου.
Ιστορικά στοιχεία για τον Άγιο Αναστάσιο
Ο χρονογράφος του 15ου αιώνα Λεόντιος Μαχαιράς αναφέρει ότι ο Άγιος Αναστάσιος είναι μεταξύ των 300 κληρικών και λαϊκών, οι οποίοι μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ από τους Άραβες το 638 μ.Χ, κατέφυγαν στην Κύπρο, για να ξεφύγουν από τη μανία των Σαρακηνών.
(…) Όνταν οι Σαρακηνοί επήραν την γην της επαγγελίας, τότε εβγήκαν οι πτωχοί οι χριστιανοί απού εγλυτώσαν και επήγαν όπου ηύραν καταφύγιν· ήσαν αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι ιερείς και λαϊκοί και επή­γαν όπου ’φτάσαν. Και ήρταν και εις την περίφημον Κύπρον μία συ­ντροφία, όπου ήσαν τ’ (=300) ονομάτοι, και γροικώντας, ότι Έλληνες εφεντεύγαν τον τόπον, διά τον φόβον επήγαν εις το έναν μέρος και εις το άλλον, και έσγαψαν την γην και εμπήκαν μέσα, και επροσεύχουνταν τω Θεώ (…)
(…)Ευρίσκεται εις την Περιστερώναν της Μεσαρίας ο άγιος Αναστάσιος ο θαυματουργός, εις την Ορμετίαν ο άγιος Κωνσταντίνος στρατιώτης εις την Σίνταν ο άγιος Θεράπων(…)

Ο Άγιος Αναστάσιος αν και δεν είναι γνωστός στους συναξαρι­στές, από ένα σύντομο συναξάρι που περιλαμβάνεται στην παλαιά α­κολουθία του πληροφορούμαστε ότι ήταν ένας από τους 300 ορθοδόξους της Αλαμανίας (Γερμανίας), οι οποίοι πήραν μέρος σε μια σταυροφορία στα χρόνια του αυτοκράτορα Αλεξίου του Κομνηνού (1081-1118) και του γιου του Ιωάννη (1118-1143). Αργότερα, επειδή οι Λατίνοι της Παλαιστίνης τους κατεδίωξαν, κατέφυγαν στην Κύπρο, όπου έζησαν μοναχικό και ασκητικό βίο.

«Ούτος ο Όσιος Πατήρ ημών Αναστάσιος, ην εν τοις χρόνοις του Βασιλέως των Χριστιανών, Αλεξίου του Κομνηνού, και του υιού αυτού Ιωάννου μετά και των λοιπών τριακοσίων Ορθοδόξων των εξ Αλαμανίας όντων, και εν Κύπρω τότε υποκειμένη τω Ορθοδόξω Βασιλεί, τον μονήρη βίον διανυσάντων. Ότε γαρ ο λεγόμενος Ιερός πόλεμος συνεκροτείτο και γινόμενος δήθεν διά τα Άγια προσκυνήματα, ήλθαν και αυτοί στρατιώται μετά των λοιπών. Ορώντες δε εν τοις πολέμοις και τους Ορθοδόξους κακοποιημένους υπό Λατίνων, αφέντες την επίγειον στρατείαν, εστρατεύθησαν τω επουρανίω Βασιλεί. 

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Ο γλυκύτερος του Όρους

Αποτέλεσμα εικόνας για αιμιλιανος σιμωνοπετριτης
Αχ, ο Γέροντας Αιμιλιανός... Το χαμόγελο του, η αγγελική φυσιογνωμία του, η γλυκύτητα της πρακτικής θεολογίας του.
Ο Γέρων Αιμιλιανός βίωσε αισθητά τη Χάρι του Θεού ήδη από νεαρή ηλικία, όταν ακόμη νεότατος, ούτε καν τριάντα ετών, ασκούνταν στην Ιερά Μονή Δουσίκου του Αγίου Βησσαρίωνος.

Μία νύχτα, στη Δουσίκου, κατά την ώρα που προσεύχονταν, εισήλθε σε διλήμματα σε ότι αφορούσε ορισμένες αποφάσεις που έπρεπε να πάρει για το μέλλον του. Θα έμενε ο Αιμιλιανός στο μοναστήρι; Θα γινόταν ιεραπόστολος; Θα εμπλούτιζε τις γνώσεις του με σπουδές; Υπήρχαν και άλλες πολλές δυσκολίες από πρόσωπα και γεγονότα, τα οποία του είχαν γεννήσει ένα πλήθος διλημμάτων. 

«Μα, Θεέ μου, το πρόσωπο Σου θέλω να δω!!» ξέσπασε ο Αιμιλιανός. «Δε θέλω κάτι άλλο!!».
«Εκείνη την ώρα που φώναζε δυνατά» μάς μεταφέρει τα γεγονότα ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, Αρχιμ. Ελισσαίος, «το κελί του το περιέλουσε ένα φως».

Δεν ήταν το φως της λάμπας, ούτε κάποιο συναφές με τα φώτα που γνωρίζουμε μέσα στον κόσμο.
«Και, τότε, κατάλαβε» διηγείται ο Γέροντας Ελισσαίος για τον πολυαγαπημένο Γέροντα του, «ότι αυτός είναι ο Θεός: το φως!». Ήταν ο ίδιος ο Χριστός που είχε επισκεφθεί τον Αιμιλιανό.
«Το φως είναι ο Θεός» επισημαίνει εύστοχα ο Γέρων Ελισσαίος ο Σιμωνοπετρίτης. «Αυτό το φως που θα το ονομάζαμε: το φως που ξυπνάει την καρδιά».
Έτσι κάπως ξύπνησε η καρδιά του νεαρού Αιμιλιανού, ανακουφιζόμενος πια από τα διλήμματα του.
 «Τελείωσε» είπε από μέσα του, «θα μείνω στον μοναχισμό!». 

Την ίδια νύχτα, όταν κατέβηκε ο Αιμιλιανός να λειτουργήσει, παρατήρησε γύρω από την Αγία Τράπεζα ότι όλα ήταν φως! Συλλειτούργησε εκείνην τη νύχτα με τον παπά Δημήτριο τον Γκαγκαστάθη, με τον οποίον τα επόμενα χρόνια συνδέθηκε στενά και του απέδιδε μεγάλο σεβασμό.

Οι δυο τους, εκείνην τη νύχτα, είδαν τον ίδιον τον Άγιο Βησσαρίωνα να περνάει πίσω από την Αγία Τράπεζα κατά την ώρα του Χερουβικού.
«Τον είδες;» είπε ο πατήρ Δημήτριος.
«Μη μιλάς τώρα...» αποκρίθηκε ψιθυριστά ο Αιμιλιανός.
«Αυτή ήταν η αρχή της μυστικής του εμπειρίας» λέει ο Γέροντας Ελισσαίος για τον πολυαγαπημένο Γέροντα του, «η οποία μετά του άνοιξε τον δρόμο και τον έστρεψε ολοκληρωτικώς και πλήρως αφοσιωμένο προς τον μοναχισμό».

Ο Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης είχε πάντα ένα γλύκασμα στον λόγο του σαν να μιλούσε κάποιο πριγκιπόπουλο. Χαλύβδωνε, όμως, τα όσα εξέφερε με μία σπάνια αυστηρότητα και ακρίβεια, που σου θύμιζε πρίγκιπα σε πόλεμο, ο οποίος δεν υποχωρεί στη λεπτομέρεια του οπλισμού του, στην άκρως επισταμένη προετοιμασία του στρατεύματος του.

Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com
Ιούλιος 2017

Σε αυτόν τον ιστορικό Ναό της Κέρκυρας βαπτίστηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας

Image may contain: outdoor
Σε αυτόν τον ιστορικό Ναό της Κέρκυρας,τον Άγιο Νικόλαο(των Γερόντων)στις 4/4/1776 βαπτίστηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας. 
Εφημέριος στο Ναό ήταν ο Άγγελος Γονέμης,αδελφός της μητέρας του Καποδίστρια.
Σημαντικότατη, για την ιστορία της οικογένειας
και του ονόματος της, ειναι η συγκεκριμμένη καταγραφή στο βιβλίο γεννήσεων του Ναού:

«Εβαπτίστη παρ' εμού του υπογεγραμμένου ένα παιδίον αρσενικόν του Ευγενούς Αντωνίου Μαρία Καβουδίστρα γεννημένο μετά της Ευγενούς Διαμαντίνης ήτον ανάδοχος ο έντιμος Κόστας Αδάμης και το ονόμασε Ιωάννην ήτον ημερών 12».
( φωτογραφία απο την συγκεκριμένη καταγραφή και σχετικά σημαντικά αντίγραφα απο συμβολαιογραφικές πράξεις,που αφορούν στο ονομα της οικογένειας, μας έχει παραδώσει ο αείμνηστος Κων. Καραμούτσος,ο οποίος είχε ετοιμάσει εισήγηση με θέμα "Οι Κερκυραικές ρίζες της Οικογένειας Καποδίστρια"
Image may contain: text
Ευελπιστούμε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, στην επέτειο της δολοφονίας του Κυβερνήτη να παρουσιάσουμε και το σχετικό υλικό που μας είχε εμπιστευθεί ο αείμνηστος Κων. Καραμούτσος.
Από το Facebook του Γεώργιος Σκλαβούνος

Ευχή...επί ανορύξει φρέατος..!

No automatic alt text available.

Μια κοπέλα που έπασχε από νευρική ανορεξία πήγε σε έναν απλοϊκό ιερέα για να της διαβάσει μια ευχή. 
"Για τί πράγμα θέλεις να σε διαβάσω, κόρη μου;" είπε ο παππούλης. 
"Για νευρική ανορεξία, γέροντα", του απάντησε εκείνη. 

Ο σεβάσμιος λευίτης, που πρώτη φορά άκουγε αυτόν τον όρο, άνοιξε το Ευχολόγιον και άρχισε να ψάχνει για μια σχετική ευχή, αλλά δεν ήξερε ποια να διαβάσει.
 Βρήκε μία (βλέπε εικόνα) που του φάνηκε μάλλον η ενδεδειγμένη και άρχισε να την διαβάζει...
 Μπορεί να γελάτε εσείς τώρα, αλλά η κοπέλα έγινε καλά!

Κυριακή μετά την Ύψωση-Α ΚΑΤΕΛΥΣΑ, ΤΑΥΤΑ ΠΑΛΙΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩ



Πόσες φορές στη ζωή μας, αγαπητοί μου αδελφοί, αυτά που έχουμε πάρει απόφαση να γκρεμίσουμε τα ξαναβάζουμε στη θέση τους, τα οικοδομούμε και πάλι (Γαλ. 2, 18); 
Ο άνθρωπος δύσκολα αποχωρίζεται σημεία του χαρακτήρα του, επιλογές του, σχέσεις του. Ακόμη και αν διαπιστώνει ότι τον οδηγούν σε αδιέξοδα στη ζωή του, του είναι δύσκολο να αλλάξει. Οι εμμονές αυτές έχουν ως αιτία τους το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι εγωιστής. Ότι δεν θέλει να παραδεχθεί τα όποια σφάλματα ή αδυναμίες του και πάντοτε προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αρνητικά που του συμβαίνουν αποδίδοντάς τα όχι στον εαυτό του, αλλά στους άλλους. Κι αυτό διότι ο άνθρωπος φοβάται, φανερά ή αφανώς, ότι αν αποχωριστεί τις αδυναμίες του, τις συμπεριφορές που πληγώνουν τους άλλους, τις σχέσεις του, αν αρνηθεί τις επιλογές που έκανε, τότε θα καταρρεύσει, δεν θα μπορεί να διαχειριστεί την πορεία του εαυτού του, με αποτέλεσμα να μην έχει νόημα η ζωή του.

 Αυτό συμβαίνει ιδιαιτέρως και στην πνευματική ζωή. Ο άνθρωπος γλυκαίνεται από την όποια αμαρτωλή κατάσταση βιώνει, με αποτέλεσμα να του είναι δύσκολο να την αποχωριστεί. Ο άνθρωπος γλυκαίνεται από την συνήθειά του, από τις πεποιθήσεις του, από αυτά που θεωρεί ως δεδομένα, με αποτέλεσμα να προχωρεί στη ζωή του κρίνοντας τον εαυτό του και τον κόσμο όχι μέσα από το πρίσμα της σχέσης με το Θεό και το φρόνημα της Εκκλησίας, αλλά με βάση το πώς ο ίδιος βλέπει τη ζωή, με βάση κυρίως τα πάθη του. Έτσι, όταν κάποιος ή κάποιοι εξυπηρετούν τα πάθη του ανθρώπου, τότε εκείνος προσκολλάται σ’ αυτούς. Όταν ταυτίζεται με τα πάθη του, ενώ μπορεί να βλέπει ότι του κάνουν κακό, αρνείται να παραιτηθεί από αυτά. Ακόμη και αν ακούει λόγους και κηρύγματα περί μετανοίας, περιορίζει την κίνηση αυτή σε απλή εξαγόρευση των όποιων αμαρτιών, χωρίς να αποφασίζει και να υλοποιεί την ριζική αλλαγή της ζωής του. Υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι ενώ αποφασίζουν να γκρεμίσουν το οικοδόμημα των παθών τους, γρήγορα επιστρέφουν σ’ αυτό, γιατί θεωρούν δύσκολο στη ζωή τους να ζήσουν χωρίς αυτά. Είναι στενή και τεθλιμμένη η οδός της Βασιλείας, ενώ πλατειά η πύλη των παθών.

Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους ο άνθρωπος, ενώ φτάνει στο σημείο να

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Είναι Εμπειρία, Γεύση, μία Σχέση !

Image may contain: 1 person
Δεν είναι άλλη μία Θεία Λειτουργία....
Δεν είναι άλλη μία προσευχή....
Δεν είναι άλλη μία ελεημοσύνη.....
Δεν είναι άλλη μία νηστεία....
Δεν είναι άλλη μία πίστη....

Είναι Εμπειρία, Γεύση, μία Σχέση !

«Δεν μένει παρά μέσα σ᾿ αὐτην την παγκοσμιότητα και την οἰκουμενικότητα να προστεθεῖ το κρίσιμο πετραδάκι, που ἀφορᾶ στην δική μας ἀλλοίωση ἀπό τον σταυρό…»

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς κ. Νικολάος

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ ἔκανε μιὰ τομὴ καὶ ἔβαλε μιὰ βαθειὰ σφραγίδα στὴν ἱστορία. Κανεὶς δὲν θὰ μποροῦσε ποτὲ μὲ τὸ ἀνθρώπινο μυαλὸ νὰ φαντασθεῖ μιὰ τέτοια ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ, ἐπέμβαση ἀγάπης στὸν κόσμο ποὺ δημιούργησε.

Ἔβαλε λοιπὸν πρῶτα-πρῶτα μιὰ μεγάλη σφραγίδα στὸν χρόνο. Δεύτερον, ἔβαλε μιὰ μεγάλη σφραγίδα στὴν κτίση, τὴν ἄϋλο κτίση, τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς δαίμονες• καὶ γι᾿ αὐτοὺς συνέβη κάποια ἀλλοίωση. Τρίτον, ἔβαλε μιὰ μεγάλη σφραγίδα στὴν φύση, τὴν ὑλικὴ φύση, τὴν οἰκουμένη. Κάθε φορὰ ποὺ περνᾶμε ἀπὸ κάπου καὶ κάνουμε τὸ σταυρό μας θαρρεῖς καὶ ἁγιάζεται ὁ ἀέρας, θαρρεῖς καὶ ἀλλάζει αὐτὸ ποὺ βλέπουμε, ὁ ὑλικὸς κόσμος.

Δὲν μένει παρὰ μέσα σ᾿ αὐτὴν τὴν παγκοσμιότητα καὶ τὴν οἰκουμενικότητα νὰ προστεθεῖ τὸ κρίσιμο πετραδάκι, ποὺ ἀφορᾶ στὴν δική μας ἀλλοίωση ἀπὸ τὸν σταυρό• ἀλλοίωση πίστεως, σταυρωμένης πίστεως• ἀλλοίωση φρονήματος, σταυρικοῦ φρονήματος• ἀλλοίωση ζωῆς, πραγματικὰ ζωῆς θυσίας καὶ σταυροῦ.

Αὐτὸ μᾶς προσκαλεῖ κάθε τέτοια μέρα ἡ Ἐκκλησία, μαζὶ μὲ ὁλόκληρη τὴν κτίση, μαζὶ μὲ τὴν φύση, μαζὶ μὲ ὅλον τὸν κόσμο, νὰ γίνει καὶ ἡ δική μας ἀλλαγὴ ἀπὸ τὴν εὐκολία τὴν κοσμικὴ καὶ τὴν λογική, στὸν σταυρὸ τὸν ἁγιαστικό. Ὅλη μας ἡ ζωή, ἡ ἀγωγὴ καὶ ὁ ἐμπαθὴς ἑαυτός μας συνηγοροῦν στὸ νὰ διεκδικοῦμε καὶ νὰ ἐπιβάλλουμε τὴν ἀλήθεια μὲ τρία μέσα, μὲ τὴν λογική, τὸ δίκαιο καὶ τὴν δύναμη. Ἔρχεται ὅμως ὁ Χριστὸς καὶ μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ πάθος Του βάζει στὴ θέση τῆς λογικῆς τὴ χάρι, στὴ θέση τοῦ δίκαιου τὴν ἀγάπη καὶ τὸ ἔλεος καὶ στὴ θέση τῆς ἀνθρώπινης δυνάμεως, τὴν θεϊκὴ δύναμη, τὴν ταπείνωση.

Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι δίκαιος! Εὐτυχῶς ποὺ δὲν εἶναι δίκαιος! Ἂν εἶναι δίκαιος, τότε «τίς ὑποστήσεται ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ;». Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ σταθεῖ μπροστά του; Ἐξασκεῖ μιὰ ἁγία ἀδικία ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, τὴν «ἀδικία» τοῦ ἐλέους. Αὐτὸ τὸ ἔλεος ἀναβλύζει μέσα ἀπὸ τὴν εὐλογημένη πηγὴ ποὺ καὶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει• τὴν πηγὴ αὐτὴν ποὺ λέγεται Τίμιος Σταυρός.

Τί μᾶς λέει ὁ Σταυρός; Ἀντὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε νὰ βροῦμε τὸ δίκιο μας, ἂς ὑπομένουμε τὴν ἀδικία. Ἀντὶ νὰ παλεύουμε νὰ ἐπιβάλουμε τὴ δύναμή μας, νὰ προχωροῦμε μὲ ταπείνωση. Ἀντὶ νὰ θέλουμε μὲ τὰ δεσμὰ τῆς λογικῆς νὰ συλλάβουμε τὸν ἀχώρητο Θεὸ στὸ στενό μας μυαλουδάκι, νὰ ἀφήσουμε ἐκτεθειμένη τὴν ψυχή μας στὴ χάρι Του, ὅπως αὐτὴ ἐμφανίζεται μέσα ἀπὸ τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ.

Γι᾿αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας τέτοιες μέρες καθὼς μᾶς ὑπενθυμίζει δύο ἱστορικὰ γεγονότα, τὸ ἕνα τὴν Εὕρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ κατὰ τὸν 4ο αἰῶνα ἀπὸ τὴν ἁγία Ἑλένη, τὴν μητέρα τοῦ Κωνσταντίνου, καὶ τὸ δεύτερο τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπὸ τὸν Ἠράκλειο ὅταν τὸν πῆρε ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Περσῶν, δίνει καὶ σὲ μᾶς κάθε χρόνο τὴν ἀφορμὴ νὰ ὑψώνεται ὁ Τίμιος Σταυρὸς μπροστὰ στὰ μάτια μας, κυρίως ὅμως νὰ ὑψώνεται μέσα στὴν καρδιὰ καὶ στὸ φρόνημά μας, γιὰ νὰ μπορεῖ ἔτσι σταυρικὰ νὰ μεταμορφώνει τὴ ζωή μας.

Ἡ εὐχή μας λοιπὸν εἶναι ἔτσι νὰ ζοῦμε πάντοτε τὴν μεγάλη αὐτὴν ἑορτή, ὅσα χρόνια μᾶς χαρίσει ὁ Θεός. Τότε θὰ καταλάβουμε ὅτι ἡ Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ δὲν ἀποτελεῖ ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς ποὺ ἔγινε τὸν καιρὸ τῆς ἁγίας Ἑλένης καὶ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἢ τὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου, ἀλλὰ εἶναι μία μεγάλη μυστικὴ ἑορτὴ καὶ πανήγυρις ποὺ ἐπιτελεῖται διαρκῶς μέσα στὴν καρδιά μας. Αὐτὴ τὴν αἴσθηση τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέσα στὴν καρδιά μας εὐχόμαστε νὰ τὴν χαρίζει πλούσια ὁ σταυρωθεὶς Κύριος σ᾿ ὅλους μας. Ἀμήν!

Σεπτέμβριος 2017

Σῶσον, Κύριε, τον λαόν σου …! Από την ιστορική άγνοια, στην αντιδραστική εγωκεντρικότητα

Σχετική εικόνα
 Με τραγική απογοήτευση βρισκόμαστε συχνά μπροστά στην γελοιότητα αντιδράσεων φορέων και θεσμών, που ενεργούν κατά περίπτωση επί θεμάτων, αποδεικνύοντας μοναδικά την έλλειψη γνώσης και παιδείας με αποτέλεσμα να διασύρουν ελεεινά την Ιστορία τούτου του τόπου. Το παράδοξο είναι πως διατηρούν την ψευδαίσθηση ότι πράττουν ορθά για το καλό του έθνους και των θεσμών του.

Με μια τέτοια τραγική απογοήτευση έχουμε δει πολιτικά πρόσωπα της ελληνικής επικράτειας –αυτής της επικράτειας που ακόμα έχει το Σταυρό στο εθνικό της Σύμβολο- να αποχωρούν από ιεροπραξίες αγιασμών. Ο λόγος της αποχώρησης τεκμηριώνεται στο ότι ο τελών τον αγιασμό ιερέας ψάλλει κατά την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στο σχετικό τροπάριο «…νίκας τοῖς βασιλεῦσι, κατὰ βαρβάρων δωρούμενος,…», και όχι «…νίκας τοῖς εὐσεβέσι κατ‘ ἐναντίων δωρούμενος,…,».

Πολλές φορές έχουμε γίνει μάρτυρες τέτοιων αντιδράσεων σε πολλούς χώρους πολιτικούς. Υπέρμαχοι θιασώτες της Δημοκρατίας διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για την «προσβολή» του δημοκρατικού πολιτεύματος. Επειδή όμως η Δημοκρατία ριζώνεται στην Ιστορία αυτού του τόπου, ας δούμε ιστορικά και θεολογικά το όλο θέμα για να καταλάβουμε και την ουσία των εκκλησιαστικών πραγμάτων και την άλογη αντίδραση των ανιστόρητων πολιτικών πάσης φύσεως.

Α) Η πρώτη ακολουθία στις προσευχές των Ιερών Μονών είναι η Ακολουθία του Όρθρου. Με την είσοδο στον ναό και πριν την έναρξη της πρώτης αυτής ακολουθίας του νυχθημέρου, προηγείται μια σύντομη και μικρή ακολουθία που ονομάζεται «Βασιλική Ακολουθία». Τι είναι αυτή η Βασιλική Ακολουθία; Είναι μια μικρή προσευχητική δέηση υπέρ των Βασιλέων. Ο λόγος που δημιουργήθηκε αυτή η ακολουθία σχετίζεται με το ιστορικό γεγονός, ότι τα πλείστα των Ιερών Μονών ήταν και είναι μέχρι σήμερα κτισμένα με αυτοκρατορικές-βασιλικές χορηγίες. Οι χορηγίες αυτές σχετίζονται, είτε με την παραχώρηση του τόπου είτε με την πλήρη ή μερική οικονομική υποστήριξη για την ανέγερση των κτισμάτων της κάθε Μονής. Οι μοναχοί λοιπόν εισερχόμενοι στον ναό, απευθύνουν μια δέηση για αυτόν που τους χάρισε το σπίτι τους-Μονή, τον τόπο τους και τα κτίρια τους. Πρόκειται δηλαδή, για μια πρακτική ευγενούς προσευχητικής ευχαριστίας για τον επίγειο Βασιλέα που τους χάρισε τα υπάρχοντά τους, δυνάμει των οποίων μπορούν να δοξάζουν τον Ουράνιο Βασιλέα, έχοντας διασφαλίσει τα απαραίτητα της βιωτής τους. Πρακτικά, για να μην φλυαρούμε, πράττουν αυτό που όμορφα λέει ο δημοκρατικός μας, ο έχων γνήσιο δημοκρατικό φρόνημα, λαός μας: Λένε στον Χριστό μια προσευχή για αυτόν που τους χάρισε ένα κεραμίδι για να βάλουν το κεφάλι τους από κάτω όταν βρέχει! Απλά λόγια και ξεκάθαρα! Αυτή είναι η Βασιλική Ακολουθία.

Στην Βασιλική Ακολουθία οι ψαλμοί και οι ύμνοι σχετίζονται εκ των πραγμάτων

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Ευτυχία Καλυβά-Το ηρωικό κοριτσάκι του εμφυλίου

No automatic alt text available.
Τοΰτο τό επεισόδιο είναι πέρα ώς πέρα αληθινό. Τό γράφω σάν ένα κομμάτι τής σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Γιά νά τό διαβάσουν οί ποιηταί και νά τό τραγουδήσουν. Γιά νά τό διαβάσουν οί πολιτικοί καί νά εμπνευσθούν. Γιά νά τό διαβάσουν οί δυσφημισταί και ν’ άνέβη τό ερύθημα στό πρόσωπο τους. Γιά νά διάβαση ό λαός μας ολος καί νά αναγνώριση τόν καλύτερο εαυτό του.
Αυτά συνέβησαν στό Καλεσμένο. Είναι ένα μικρό χωριό, κρυμμένο σέ μιά βαθειά λαγκάδα των Εύρυτανικών βουνών, λίγες ώρες εξω άπό τό Καρπενήσι. Φτωχό άλλά ευτυχισμένο άλλοτε χωριουδάκι, μέ τούς δυό τους σκόρπιους μαχαλάδες, φημισμένο γιά τά σύκα του.
 Ένα βράδυ, έδώ καί λίγες μέρες, μόλις σκοτείνιαζε, οί συμμορίτες ζώσαν τό χωριό καί μπήκαν στά σπίτια γιά ν’ αρπάξουν ο,τι βρουν, τρόφιμα, ζώα, γυναίκες καί προπαντός παιδιά. Γέμισε ή λαγκαδιά άπό βογγητά, άπό ουρλιάσματα καί ντουφεκιές. Έπεφτε ξύλο αλύπητο. Στήν άρχή τού κάτω μαχαλά κατοικούσε ή Ευτυχία Καλύβα, ορφανή κοπελλίτσα δεκαέξη χρονών, μέ τά δυό αδελφάκια της, τό ένα οκτώ καί τό άλλο ένδεκα χρονών. Ό πατέρας, εύζωνας. Ρουμελιώτης, είχε σκοτωθή στό Αλβανικό. Ή μητέρα είχε πεθάνει στήν κατοχή άπό τήν πείνα. Τό λίγο ψωμί πού τής είχε μείνει τό μοίρασε στά παιδιά της ένα πρωί, τά βλόγησε καί έσβησε. Ή Ευτυχία άκουσε τόν χαλασμό πού γινότανε πιό πέρα καί κατάλαβε. Οί συμμορίτες ζύγωναν, άπό στιγμή σέ στιγμή θά έφθαναν. Ξύπνησε τά παιδιά, τά σκέπασε μέ ο,τι είχε καί μισόντυτη κι αυτή δπως βρέθηκε έκείνην τήν ώρα, φύγαν μαζί μέσ’ τό σκοτάδι. “Ήξερε βέβαια τά μονοπάτια. Άλλά ήταν χιόνι ένα μπόι. δπως είναι σ’ έκεϊνα τά μέρη. Ό δρόμος κλειστός άπό τόν εχθρό. Έπρεπε νά πάρη έναν κατσικόδρομο.