10 Ιουλίου 1716 – Η ημέρα που άρχισε η μεγάλη δοκιμασία της Κέρκυρας.

Πριν από 310 χρόνια, στις 10 Ιουλίου 1716, άρχισε η μεγάλη οθωμανική πολιορκία της Κέρκυρας, μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του νησιού και του Ελληνισμού.

Ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην Κέρκυρα με σκοπό την κατάληψή της. Για περισσότερο από έναν μήνα, οι υπερασπιστές της πόλης, υπό την ηγεσία του στρατάρχη Γιόχαν Ματίας φον ντερ Σούλενμπουργκ, μαζί με τους Κερκυραίους κατοίκους, αντιστάθηκαν με απαράμιλλο θάρρος και αυταπάρνηση.

Η πολιορκία έληξε τον Αύγουστο του 1716 με την αποχώρηση των οθωμανικών δυνάμεων. Σύμφωνα με την ιστορική παράδοση της Κέρκυρας, η σωτηρία του νησιού αποδόθηκε στη θαυματουργική επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνος, του πολιούχου και προστάτη της Κέρκυρας, ο οποίος, όπως διασώζει η τοπική εκκλησιαστική παράδοση, εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια σφοδρής καταιγίδας προκαλώντας πανικό στους πολιορκητές και οδηγώντας τους σε υποχώρηση.

Αν οι γραμματείς είχαν πόνο και αγάπη για τον παραλυτικό, δεν θα σκέφτονταν έτσι για τον Χριστό.(KΥΡΙΑΚΗ ΣΤ'Ματθαίου)

 ΕΙΠΟΝ ΕΝ ΕΑΥΤΟΙΣ

“Καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτος βλασφημεῖ” (Ματθ. 9, 3).

Τότε μερικοί ἀπό τούς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους: «Μά αὐτός προσβάλλει τό Θεό».

  Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την εξωστρέφεια. Οι άνθρωποι δεν κρατάμε για τον εαυτό μας τις σκέψεις μας, αλλά, αυτόματα, εκφράζουμε ό,τι έχουμε μέσα μας είτε στις συνομιλίες μας με τους άλλους είτε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Αυτό θεωρείται νίκη κατά της υποκρισίας, απόδειξη του αληθινού μας εαυτού, και, ενώ κάποιοι πιστεύουν ότι το σύστημα στο οποίο ζούμε μάς υπονομεύει, ότι η δημοκρατία η οποία μας περιβάλλει δεν είναι αυθεντική, εντούτοις διαπιστώνουμε ότι είναι πολύ εύκολο να πούμε αυτό που νιώθουμε, χωρίς να έχει συνέπειες, ακόμη κι αν ξεπερνά τα όρια της ευπρέπειας, της ευγένειας, του σεβασμού στον άλλο. 

Τα σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στις διάφορες διαδικτυακές ομάδες, αλλά και στις ειδήσεις που αναρτώνται στο Διαδίκτυο, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Όσο ενοχλητικές, όσο αυθαίρετες, όσο καταστροφολογικές, όσο υβριστικές και συκοφαντικές κι αν είναι οι απόψεις, αν κάποιος τις καλύψει υπό το προσωπείο του ανώνυμου ή αν έχουν κάποια μικρή και μερική αλήθεια μέσα τους, περνάνε χωρίς συνέπειες, κάποτε αποθρασύνοντας τον εκφραστή τους, κάποτε οδηγώντας στον θρίαμβο ενός ανορθολογισμού που δεν έχει σχέση με το μυστήριο της πίστης.

 Όταν ο Χριστός στην Καπερναούμ βρίσκεται σε ένα σπίτι και διδάσκει, Του φέρνουν έναν παράλυτο άνθρωπο. Ο πρώτος λόγος του Κυρίου ήταν να του δώσει την άφεση των αμαρτιών του. Οι γραμματείς, οι εγγυητές της πίστης των Ιουδαίων, καθώς γνώριζαν γράμματα και τον Μωσαϊκό νόμο και κατέγραφαν τις ερμηνείες τους, σκέφτονται μέσα τους ότι ο Χριστός προσβάλλει τον Θεό με το να λέει ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες ενός ανθρώπου, ο οποίος εκ της ασθενείας του θεωρούνταν τιμωρημένος από τον Θεό ακριβώς διότι είχε αμαρτήσει. Μόνο ο Θεός, κατά τη γνώμη των γραμματέων, είχε το δικαίωμα να συγχωρέσει αμαρτίες, αλλά γι’ αυτούς ο Ιησούς δεν ήταν Θεός.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.Προστάτης του Όπλου των Διαβιβάσεων του Ελληνικού Στρατού Ξηράς

Την 11 και 12 Ιουλίου εορτάζει το Ιερό Μητροπολιτικό Παρεκκλήσιο του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, στην ευρύτερη περιοχή της Μακρακώμης Δυτικής Φθιώτιδας .

Ο Άγιος Παΐσιος, στη Μακρακωμη Δυτικής Φθιώτιδος, ως στρατιώτης διαβιβαστής υπηρέτησε ένα μέρος της θητείας του, κατά τα έτη 1947-1949. 

 Στην κωμόπολη της Μακρακώμης ,εκείνη την περίοδο είχε εγκατασταθεί το Στρατηγείο του Α', Σώματος Στρατού , με Διοικητή τον Στρατηγό Τσακαλώτο Θρασύβουλο, εκτελώντας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στις περιοχές της Οίτης,των Βαρδουσίων, του Τυμφρηστού, των νοτίων Αγράφων και της Όθρυος ,μεταξύ των οποίων ήταν και η ανακατάληψη του Καρπενησίου που είχε καταληφθεί από τους κομμουνιστές από 19 Ιανουαρίου 1949 μέχρι 8 Φεβρουαρίου 1949 . 

ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ γύρω από την μυροβλύζουσα θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πορταίτισσας η Παναγία της ''Χαβάης''

ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ γύρω από την μυροβλύζουσα θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας ή Παναγία της ''Χαβάης''όπως είναι γνωστή,σε μία φωτογραφία του 2017 στην Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής ,Dunlap California.

Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη εικόνα εκπλήσσει τους πιστούς αφού αναδίδει θεσπέσια μυρωδιά, με μάρτυρες εκατοντάδες ή και χιλιάδες ορθοδόξους στην Αμερική. Μάλιστα, το ξύλινο πλαίσιό της χρειάζεται συχνά αντικατάσταση, γιατί ποτίζει από το μύρο που ρέει ασταμάτητα!

πηγή

Διαβάστε και...

Ο Χιλιανός νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (+1997)και η μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας της Πορταίτισσας

Εννέα φορές πήγα να προσευχηθώ με πίστη, ελπίζοντας ότι την πίστη μου δεν θα την απεδοκίμαζε ο Κύριος.

Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης

Ήταν δυο μικρά παιδιά,- ο Παύλος και η Όλγα. Χάρη στο άπειρο έλεος του Κυρίου, που ανταποκρίθηκε στις προσευχές της αναξιότητός μου, έγιναν καλά από την αρρώστια τους.
Στην περίπτωση του Παύλου, η αρρώστια έφυγε μες από ένα ήσυχο ύπνο. Και το προσωπάκι της Όλγας φωτίσθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη με τη χαρά της υγείας.
Εννέα φορές πήγα να προσευχηθώ με πίστη, ελπίζοντας ότι την πίστη μου δεν θα την απεδοκίμαζε ο Κύριος.

Αρκεί να κρούη κανείς και η πόρτα θα του ανοιχθή. Μπορεί εγώ να ήμουν ανάξιος, αλλά ο Κύριος χάρις στο άπειρό του έλεος θα με άκουε. ο άδικος κριτής λύγισε τέλος στις επίμονες παρακλήσεις της γυναικός που τον ενωχλούσε με το αίτημά της. Πολύ περισσότερο ο δίκαιος Κριτής δεν θα έμενε ασυγκίνητος στην προσευχή μου για τα αθώα εκείνα παιδάκια. Δεν θα παρέβλεπε τα λόγια μου, τις γονυκλισίες μου, την πεποίθησί μου στο έλεός του. Και, πράγματι, δεν με απεδοκίμασε, εμένα τον αμαρτωλό ικέτη.
Πήγα για δεκάτη φορά στο σπίτι τους και τα μικρά ήσαν καλά.
Ευχαρίστησα από τα βάθη της καρδιάς μου τον Κύριο και τη Γρηγορούσα Μητέρα του”.

πηγή

Το πλοίο -Ιβάν Γιακόβλεβιτς Μπιλίμπιν

Τα ξημερώματα στις 15 Ιουλίου, πριν από την έναρξη της μάχης του ποταμού Νεβα η Ρωσική φρουρά είδε στο ποτάμι ένα καράβι με στρατιώτες των περασμένων αιώνων με επικεφαλείς τους αγίους Μπόρις και Γκλέμπ, οι οποίοι κατέφθαναν για να βοηθήσουν τον Αλέξανδρο Νιέφσκι. Οι Τεύτονες ιπποτες δεν πρόλαβαν καλά-καλά να βγουν από τα πλοία τους (ο Νέβας είναι πλωτός ποταμός) συνετρίβησαν, έπαθαν καταστροφή ακόμη και από την άλλη μεριά του ποταμού, όπου δεν βρισκόταν ούτε ένας Ρώσος στρατιώτης.

Αυτήν ήταν η μάχη του ποταμού Νέβα που έγινε στις 15 Ιουλίου 1240 μ. Χ. Από την ημέρα εκείνη ο Αλέξανδρος πήρε το προσωνύμιο Νιέφσκι που σημαίνει «από τον Νέβα».

Πριν τη μαχη ο πριγκιπας Αλέξανδρος είχε προσευχηθεί στον ναό της Αγίας Σοφίας λέγοντας τον ψαλμό του Δαβίδ: 

« Δίκασον, Κύριε, τους αδικούντας με• πολέμησον τους πολεμούντας με. Επιλαβού όπλου και θυρεού και ανάστηθι εις την βοήθειαν μου.

“Αν ο Θεός ξέρει τί θά γίνει, ποιό τό νόημα τής προσευχής;”

Τό ξέρει, αλλά δέν τό προκαλεί.Τό γνωρίζει αλλά δέν τό καθορίζει.
Καί τό κυριότερο: ή προσευχή δέν υπάρχει γιά νά αλλάξω Τόν Θεό.Υπάρχει γιά νά αλλάξει εμένα.
Προσεύχομαι γιά νά κοινωνήσω Τόν Θεό όχι γιά νά τού πώ τί θά κάνει.
Ή προσευχή δέν είναι μαγικό κουμπί πού πατάμε γιά νά αποφύγουμε τόν πόνο.
Είναι σχέση.Είναι δύναμη.Είναι αγκαλιά.Είναι τρόπος νά αντέχουμε, νά φωτιζόμαστε καί πολλές φορές, ναί, νά αλλάζουν πράγματα.
Υπάρχουν θαύματα. Υπάρχουν ανατροπές. Υπάρχουν παρηγοριές πού δέν εξηγούνται.
Καί κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό:
Ή προσευχή κρατάει τήν καρδιά ζωντανή.Χωρίς προσευχή ό πόνος γίνεται κόλαση.
Μέ τήν προσευχή ό πόνος γίνεται δρόμος καί συχνά λύτρωση.
Είναι αυτό πού σε ενώνει μέ Τόν Θεό μέσα σέ ό,τι κι άν έρθει στήν ζωή σου.
Καί κάτι τελευταίο:
Μήν ζεις από τώρα όσα φοβάσαι ότι “μπορεί” νά συμβούν.Ζήσε τό σήμερα. Ζήσε τό τώρα.
Ή χάρη Τού Θεού δίνεται στή στιγμή πού τή χρειάζεσαι, όχι από πρίν.
Ό Θεός δέν υπόσχεται ότι δέν θά πονέσουμε.Υπόσχεται ότι δέν θα είμαστε μόνοι

πηγή

Αυτά τα σύκα που έφαγαν ήταν καρπός προσευχής( ΟΣΙΟΙ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΚΑΙ ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΥΔΟΥΜΑ)

Εργάτες έφτιαχναν ένα από τα δύο μονοπάτια, που θα οδηγούσαν στο Μοναστήρι για να διευκολύνονταν οι προσκυνητές.
Ήταν καλοκαίρι, ο Όσιος Παρθένιος επέβλεπε προσωπικά την
εργασία τους, όχι τόσο για να δίνει εντολές, αλλά για να τους συντροφεύει προσευχόμενος, φιλοτιμώντας τους στο κοπιαστικό έργο τους, δουλεύοντας όσο μπορούσε και ο ίδιος. Σε κάποια στιγμή ένας από τους εργάτες είπε:
– Τί καλά που θα ήταν, Γέροντα, να είχαμε δύο σύκα να γλυκαθεί το στόμα μας.

Εκείνος δέν είπε τίποτα, αλλά πήρε το καλάθι των τροφίμων καί αποσύρθηκε σε κάποιο μέρος για να είναι αθέατος. Βλέποντας να παίρνει το άδειο καλάθι μαζί του, παραξενεύτηκαν. Ίσως και να γέλασαν... Η απορία τους όμως λύθηκε όταν γύρισε σε λίγο με το καλάθι γεμάτο σύκα ὡραιότατα και νοστιμότατα.

Όπως και στην περίπτωση του νερού, την άλλη μέρα έψαξαν σ’όλη τη γύρω περιοχή, αλλά πουθενά δεν υπήρχε συκιά. Κατάλαβαν και πάλι το θαύμα. Αυτά τα σύκα που έφαγαν ήταν καρπός προσευχής, θείο δώρο, μιά ανακούφιση για τους κόπους που γίνονταν μέσα στον καύσωνα του θέρους. Η παρρησία του Οσίου είχε κάμει κι αυτό το θαύμα. Η προσευχή του είχε εισακουσθεί, διότι το έργο ήταν ιερό. Κατασκευαζόταν το μονοπάτι που εκατομμύρια φορές θα το βάδιζαν τα πόδια των αναρίθμητων προσκυνητών, που θα έρχονταν στη Μονή «εις ίασιν ψυχής και σώματος».

Απο το Βιβλίο ¨ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΚΑΙ ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΥΔΟΥΜΑ." του Αρχιμ. Χρυσοστόμου Παπαδάκη. ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ www.eptalofos.

πηγή

Όσοι λοιδορούν και υποτιμούν τους νόμους της Εκκλησίας υβρίζουν και υποτιμούν τον ίδιο τον Χριστό...

 Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Μπορεί αδελφοί σύντομα να βιώσετε μια περίοδο αναταραχής και μερικοί να κληθείτε να πάρετε το μονοπάτι της άρνησης των Ιερών νόμων και να υποταχθείτε σε «νόμους» που θεσπίζονται από την απλή ανθρώπινη εξουσία...

Προσέξτε απο ένα τέτοιο μονοπάτι που πήρε ο κλέφτης που ηταν στα αριστερά γιατί με το βάρος της βλασφημίας και της ύβρεως του Χριστού πήγε είς την αιώνια καταδίκη!

Όσοι λοιδορούν και υποτιμούν τους νόμους της Εκκλησίας υβρίζουν και υποτιμούν τον ίδιο τον Χριστό που είναι η κεφαλί της Εκκλησίας • γιατί οι νόμοι της Εκκλησίας εδόθησαν από το Άγιο Πνεύμα διαμέσω των Αποστόλων!
Και οι νόμοι των τοπικών Εκκλησιών βασίζονται σε αυτούς τους ίδιους νόμους και κανόνες της Εκκλησίας!

Ας μη θεωρούμε τους εαυτούς μας σοφότερους από εκείνους τους αγίους και ιεράρχες που θέσπισαν τους κανόνες της Εκκλησίας!

Ας μη φανταζόμαστε ότι είμαστε μεγάλοι σοφοί αλλά ας φωνάξουμε ταπεινά μαζί με τον σοφό κλέφτη:Μνήσθητι μου Κύριε εν τη Βασιλεία Σου!

Η ❝ Κυριακή ❞ και οι ονομασίες των ημερών

Η Ελληνική και η Πορτογαλική διαφέρουν σημαντικά από τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες στη ονομασία των ημερών.
Οι άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες στηρίχθηκαν κυρίως στο ελληνορωμαϊκό σύστημα, που βασιζόταν σε πλανήτες-θεότητες, ενώ στην Ελληνική ακολουθήθηκε το ιουδαϊκό ημερολόγιο — λόγω της μεγάλης επίδρασης της εβραϊκής παράδοσης στη χριστιανική παράδοση και τον Βυζαντινό πολιτισμό. Το σύστημα ακολούθησε και η Πορτογαλική.
Στο ιουδαϊκό ημερολόγιο, η βασική ημέρα ήταν το Σάββατο [< εβρ. šabbāt «ανάπαυση»] (γι' αυτό και η λέξη Σάββατο χρησιμοποιήθηκε συχνά σε ελληνιστικά κείμενα με την περιληπτική σημασία «εβδομάδα»). Έτσι:
✦ μία σαββάτων (πρώτη μέρα μετά το Σάββατο)
✦ δεύτερα σαββάτων (δεύτερη μέρα μετά το Σάββατο)
✦ τρίτη σαββάτων...
✦ Η έκτη ημέρα: Παρασκευή ( = «προετοιμασία για το Σάββατο»).
Όμως, οι χριστιανοί έκαναν μία καίρια αλλαγή:
μετονόμασαν την "μία σαββάτων" σε "Κυριακή", δηλαδή «ημέρα τοῦ Κυρίου». Έβαλαν τον Θεό και όχι τη λατρεία του («ανάπαυση») στο επίκεντρο. Έτσι, το Σάββατο έπαψε να είναι η πρώτη και έγινε η 7η ημέρα της εβδομάδας.
Η αντιστοιχία στα Ελληνικά διαμορφώθηκε ως εξής:
ιουδαϊκό ημερολόγιο ~ ελληνικό ημερολόγιο
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
✦ μία σαββάτων ~ Κυριακή
✦ δευτέρα σαββάτων ~ Δευτέρα
✦ τρίτη σαββάτων ~ Τρίτη
✦ τετάρτη σαββάτων ~ Τετάρτη
✦ πέμπτη σαββάτων ~ Πέμπτη
✦ παρασκευή ~ Παρασκευή
✦ Σάββατον ~ Σάββατο
Ομοίως, στα Πορτογαλικά:
✦ Domingo (Κυριακή): < λατ. dies Domini ("Ημέρα του Κυρίου").
✦ Segunda-feira (Δευτέρα): "δεύτερη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. secunda feria).
✦ Terça-feira (Τρίτη): "τρίτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. tertia feria).
✦ Quarta-feira (Τετάρτη): "τέταρτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. quarta feria).
✦ Quinta-feira (Πέμπτη): "πέμπτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. quinta feria).
✦ Sexta-feira (Παρασκευή): "έκτη ημέρα της εβδομάδας" (< λατ. sexta feria).
✦ Sábado (Σάββατο): από το λατινικό sabbatum, που κι αυτό προέρχεται από την εβραϊκή λέξη šabbāt .
Συνεπώς, η ελληνική και η πορτογαλική ονοματοδοσία των ημερών είναι μια «αρίθμηση» των ημερών με αρχή την Ημέρα του Κυρίου (Κυριακή).
Σε κάποιες γλώσσες (πχ Ισλανδική, σλαβικές) ακολουθείται το σύστημα αυτό για ορισμένες ημέρες της εβδομάδας, αλλά με έναν μεικτό και ακανόνιστο τρόπο.
__________________________
Λατινική Παράδοση
Στην εκκλησιαστική Λατινική, η Κυριακή ονομάστηκε dies dominica («ημέρα του Κυρίου») – εξού και οι λέξεις:
• γαλ. dimanche,
• ισπ. domingo,
• ιταλ. domenica,
• ρουμ. duminică.

Η συντριβή των Σαρακηνών, με θαυματουργικό τρόπο από την Υπεραγία Θεοτόκο, στα χρόνια που βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Λέων ο Ίσαυρος (716)

Πρόκειται για συντριβή των Σαρακηνών, με θαυματουργικό τρόπο από την Υπεραγία Θεοτόκο, στα χρόνια που βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Λέων ο Ίσαυρος (716).

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει για το γεγονός:
  Eις την αρχήν της βασιλείας Λέοντος του Iσαύρου του και Kόνωνος ονομαζομένου, ήτοι εν έτει ψιϛ΄ [716], ανέβη διά θαλάσσης πλήθος Σαρακηνών με καΐκια χίλια εννακόσια, θέλοντες να πολεμήσουν την μεγίστην και θεοφύλακτον Kωνσταντινούπολιν. Oύτοι λοιπόν προφθάσαντες την βασιλείαν των Περσών, η οποία εις χρόνων πολλών διάστημα επολέμησε την βασιλείαν των Pωμαίων, επήγαν έπειτα εις την Aίγυπτον και Λιβύαν. Kαι γελάσαντες με υποσχέσεις ψευδείς τους εκεί ευρισκομένους Xριστιανούς, ότι εάν υποταχθούν εις αυτούς, δεν θέλουν τους βιάσουν να παραβούν την Oρθόδοξον πίστιν, δεν εφύλαξαν οι άθεοι τας υποσχέσεις των. 

 Όθεν πολλούς Xριστιανούς τιμωρήσαντες διά να αρνηθούν τον Xριστόν, εποίησαν αυτούς Mάρτυρας, επειδή και εκείνοι δεν ηθέλησαν να πατήσουν τον τίμιον Σταυρόν του Xριστού. Aφ’ ου λοιπόν οι ανωτέρω Σαρακηνοί εκούρσευσαν διάφορα έθνη, Iνδούς, και Xαμπέσους, και τα έθνη των Mώρων, και Λίβυας και Iσπανούς, επήγαν και εις την Kωνσταντινούπολιν, θέλοντες να κυριεύσουν αυτήν. 

 O δε ρηθείς βασιλεύς Λέων εβουλήθη να δώση εις αυτούς χαράτζι, αλλ’ οι Σαρακηνοί δεν έστεργον έως τούτου, αλλά ήθελαν να βάλουν και φύλακας από λόγου των, διά να φυλάττουν την Kωνσταντινούπολιν. Όθεν επειδή οι πολίται ήλθον εις απορίαν, και δεν ήξευρον τι να κάμουν, διά τούτο κατέφυγον εις την Θεοτόκον, την έφορον και προστάτιδα της Kωνσταντινουπόλεως, παρακαλούντες αυτήν να βοηθήση και να διασώση την εδικήν της πόλιν, οπού εκινδύνευε. Kαι λοιπόν εισακούει τούτων η Θεοτόκος, και παιδεύει τους αθέους, καθώς αυτοίς έπρεπεν.

  Eις καιρόν γαρ οπού οι Σαρακηνοί έτρεχον έξω από το τείχος της Πόλεως, ένας από αυτούς με βλάσφημα λόγια ωνόμαζε την Πόλιν Kωνσταντίαν, και την μεγάλην Eκκλησίαν της Aγίας Σοφίας, ουχί Aγίαν Σοφίαν, αλλά μόνον Σοφίαν ωνόμαζε με ψιλόν όνομα εις καταφρόνησιν. 

9 Ιουλίου 1956-Ανάμνηση δοκιμασίας Σεισμού στο Αιγαίο, αλλά και Έλέους Θεού..

Ήταν σεισμός μεγέθους 7,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ με επίκεντρο τη Νότια Αμοργό, αποτελώντας τον μεγαλύτερο σεισμό που έπληξε την Ευρώπη κατά τον 20ό αιώνα.
Ο κύριος σεισμός εκδηλώθηκε στις 05:11 το πρωϊ και είχε μέγεθος 7,5 βαθμών
Επακολούθησε καταστροφικό τσουνάμι, που έφτασε σε ύψος 25-30 μέτρα.
Συνολικά 53 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περισσότεροι από 100 τραυματίστηκαν
Το 35% των σπιτιών ισοπεδώθηκε, ενώ ένα 45% υπέστη σοβαρές βλάβες.
Εκτός από τη Σαντορίνη, μεγάλες καταστροφές υπέστησαν και άλλα νησιά,
όπως η Αμοργός, η Ανάφη, η Ίος, η Νάξος, η Πάρος και η Κάλυμνος.
Ο Όσιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης συνέθεσε ειδική ευγνώμονα Ακολουθία.
Στο μεταξύ, μετά από 69 χρόνια, στο ίδιο ακριβώς σημείο. παρουσιάσθηκαν σεισμικές δονήσεις.
Μεταξύ του Δεκεμβρίου του 2024 και του Ιουνίου του 2025.

21.000 έως 60.000 !!!

Είπαμε το «ευχαριστώ» μας στον Υπεράγαθο Κυβερνήτη και Προνοητή, όπου χάρη στη Φιλανθρωπία Του επιβιώνουμε;

8 Ιουλίου-Σύναξη πάντων των Στρατιωτικών Αγίων

8 Ιουλίου  Σύναξη πάντων των Στρατιωτικών Αγίων

Μεγάλοι Άγιοι Στρατιωτικοί
-ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος
-ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης
-ο Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης
-ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων
-ο Άγιος Κωνσταντίνος
-ο Άγιος Μερκούριος
-ο Άγιος Μηνάς
-ο Άγιος Λογγίνος
-ο Άγιος Ευστάθιος
-ο Άγιος Σέργιος
-ο Άγιος Βάκχος
-ο Άγιος Αρτέμιος
-ο Άγιος Προκόπιος
Αγιοι του Θεου πρεσβεύσατε υπέρ ημων!

Την σημερινή ημέρα, 8 Ιουλίου, εορτάζει η Εκκλησία μας, μετά από απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τη Σύναξη όλων των Στρατιωτικών Αγίων, μετά από εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρόδου κ. Κυρίλλου.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς τήν Πέμπτην, 14ην Φεβρουαρίου 2019, πρός ἐξέτασιν τῶν ὑπολοίπων ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων, ἐφ’ ὧν καί ἐλήφθησαν αἱ προσήκουσαι ἀποφάσεις.
Κατ᾿ αὐτήν, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, ὁμοφώνως ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ρόδου κ. Κυρίλλου, ὥρισεν ὅπως ἡ ἀπουσιάζουσα ἐκ τοῦ Ἑορτολογίου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἱερά μνήμη πάντων τῶν Στρατιωτικῶν Ἁγίων ἐπιτελῆται τήν 8ην Ἰουλίου ἑκάστου ἔτους.
Ἐν τέλει τῆς τελευταίας ταύτης συνεδρίας, ἀντηλλάγησαν μεταξύ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Βρυούλων κ. Παντελεήμονος, ἐκ μέρους τῶν ἀποχωρούντων μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, καί τῆς Α. Θ. Παναγιότητος προσφωνήσεις καί ἀντιφωνήσεις ἐπί τῇ λήξει τῆς παρούσης συνοδικῆς περιόδου.
Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 15ῃ Φεβρουαρίου 2019
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας
τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου»

Οι περισσότεροι στρατιωτικοί Άγιοι είναι αυτοί που μαρτύρησαν κατά τους διωγμούς.

«Γιατί η ζωοφιλία έγινε μόδα και το κυνήγι εχθρός;»

ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΜΠΑΤΣΙΔΗΣ

Στις μέρες μας πολλοί ακούνε για κυνήγι και αφηνιάζουν, λες και πρόκειται για κάτι ξένο ή βίαιο. Ξεχνούν όμως ότι η ίδια η ύπαρξή τους, η επιβίωση των προγόνων τους και ο πολιτισμός που κληρονόμησαν στηρίχτηκε πάνω σε αυτό. Ο άνθρωπος που κάποτε ζούσε χάρη στο κυνήγι, τώρα το πολεμά επειδή έχει ξεχάσει τι σημαίνει φύση και τι σημαίνει πραγματικότητα.

Ο μέσος άνθρωπος σήμερα ζει σε πόλη, δουλεύει σε γραφείο, δεν καλλιεργεί, δεν εκτρέφει, δεν κυνηγά, δεν σφάζει, δεν βλέπει θάνατο ούτε και βλέπει γέννα. Η επαφή του με τη φύση είναι… τα βίντεο στα σόσιαλ. Άρα έπαψε να καταλαβαίνει κύκλο ζωής, έπαψε να βλέπει θηρευτές-θήραμα, έπαψε να γνωρίζει τι σημαίνει άγρια φύση, έπαψε να έχει εικόνα από ισορροπίες, τροφικά πλέγματα και φέρουσα ικανότητα. Ως εκ τούτου, σε έναν τέτοιο κόσμο το κυνήγι παρεξηγείται αυτόματα ως «βία», γιατί ο μέσος άνθρωπος δεν έχει καμμία πραγματική εμπειρία φυσικών διαδικασιών. Ενώ για παράδειγμα ένα βίντεο με αρκουδάκι να παίζει στο χιόνι γίνεται «απόδειξη» ότι όλα τα ζώα είναι… χνουδωτά καρτούν.

Πλέον κυριαρχεί το συναίσθημα πάνω στη λογική. Όχι γιατί ο κόσμος αγαπάει πραγματικά τη φύση, αλλά γιατί η ζωοφιλία είναι εύκολη ηθική. Δεν απαιτεί γνώσεις, δεν απαιτεί ευθύνη, δεν απαιτεί δύσκολες αλήθειες παρά μόνο ένα συγκινησιακό ποστ και μια ηθική υπεροχή που μοιράζεται εύκολα. Ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να νιώθει καλός, όχι απαραίτητα να είναι. Και το κυνήγι τους χαλάει αυτή την εύκολη αφήγηση…

Γιατί το κυνήγι φέρνει πραγματικότητα, αίμα, διαχείριση, σκληρές αποφάσεις, γνώση, ευθύνη και επαφή με το φυσικό κόστος της ζωής. Πράγματα που η «εικονική» ηθική δεν μπορεί να τα αντέξει.

Κωνσταντίνος Τσοπάνης Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΠΟΠΟΙΪΑ 1936-1939

Ελάχιστα είναι τα βιβλία που κυκλοφορούν στην Ελλάδα με θέμα την τραγωδία του Ισπανικού Εμφυλίου. Και από αυτά τα περισσότερα είναι πλέον δυσεύρετα. 

Το κενό αυτό έρχεται να καλύψει το βιβλίο του ιστορικού Κωνσταντίνου Τσοπάνη. Στις 500 σχεδόν σελίδες του ξετυλίγονται όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ιβηρική χερσόνησο για δεκαετίες. Χωρίς το έργο να στερείται αντικειμενικότητας, ειδικά στην περιγραφή των στρατιωτικών συγκρούσεων, σίγουρα δεν θα μπορούσε να καταταχτεί στα ‘πολιτικώς ορθά’ κείμενα. 

Ογδόντα χρόνια μετά το τέλος του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου πολλά είναι τα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα σχετικά με αυτό. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε για να δώσει μία απάντηση στην αριστερή προπαγάνδα και στην επίσημη ιστοριογραφία της τωρινής ισπανικής κυβέρνησης.

Οσιος Θεοφιλος ο Αγιορειτης (Παντοκρατορηνός)1460 - 1548

Ο Όσιος Θεόφιλος γεννήθηκε στη Ζίχνη της Μακεδονίας περί το 1460 από γονείς φιλόθεους, φιλάγαθους και φιλάρετους. Στην πατρίδα του έμαθε τα πρώτα γράμματα κι έδειξε πως τα αγαπούσε ιδιαίτερα και πρόκοπτε και προόδευε μελετώντας και εντρυφώντας στις ιερές γραφές. Μάλιστα επιδόθηκε στην καλλιγραφία και έγινε άριστος καλλιγράφος.

«Απαρνηθείς πατρίδα και συγγένειαν και πλούτον και πάσαν κοσμική ματαιότητα, έγινε μοναχός· μετ’ ολίγον δε καιρόν έλαβε και το αξίωμα της ιερωσύνης· έκτοτε δε περιεπάτει εις διαφόρους τόπους διδάσκων και ωφελών τους Χριστιανούς δια του λόγου και του παραδείγματος της εαυτού ζωής». Κατόπιν γνωρίσθηκε και συνδέθηκε πνευματικά με τον ενάρετο κι ευλαβή επίσκοπο Ρενδίνης Ακάκιο, τον όποιο είχε χειροτονήσει αρχιερέα ο άγιος Νήφων (βλέπε 11 Αυγούστου), όταν ήταν μητροπολίτης Θεσσαλονίκης (1482 - 1486 ). Δια του Ακακίου συνδέθηκε με τον άγιο Νήφωνα και ο άγιος Θεόφιλος.

Αξίζει σύντομα και παρενθετικά να σημειώσουμε πως η μεγάλη μορφή του αγίου Νήφωνος, εκτός των δύο οσιομαρτύρων μαθητών του Μακαρίου (+1507) και Ιωάσαφ (+1516) που αναφέραμε και του εδώ αγίου Θεοφίλου, συνδεόταν και με άλλες μορφές Αγιορειτών αγίων, όπως των οσιομαρτύρων Γέροντος Ιακώβου, Ιακώβου διακόνου και Διονυσίου μοναχού (+1519), που συμμαρτύρησαν στην Αδριανούπολη, Θεωνά μητροπολίτου Θεσσαλονίκης (+1541-2), των αυταδέλφων Αψαράδων Θεοφάνους (+1544) και Νεκταρίου (+1550) κτιτόρων της ιεράς μονης Βαρλαάμ Μετεώρων και Μαξίμου του Γραικού και Βατοπαιδινού (+1556).

Ο άγιος Νήφων, ως πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, κατόπιν επιστολών που έλαβε, εμπιστευόμενος τον Θεόφιλο για τη σοφία και την αρετή του, τον έστειλε το 1486 μ.Χ. με τον ομόφρονα Γέροντά του επίσκοπο Ακάκιο στην Αίγυπτο, για να διαπιστώσουν τα γενόμενα θαύματα υπό του μακαρίου πατριάρχου Αλεξανδρείας Ιωακείμ, ότι μετακίνησε δια προσευχής το όρος Ντουρ Νταγ και ήπιε φαρμάκι δίχως να πάθει κανένα κακό, ύστερα από πρόκληση Ιουδαίων και μουσουλμάνων. Ο πατριάρχης Ιωακείμ «τον Όσιον πολλά ηγάπησε και ηυλαβήθη ως σοφόν και ενάρετον». Διαπίστωσαν τα υπερφυή αυτά θαύματα ως αληθινά γεγονότα και αναχώρησαν για το θεοβάδιστο όρος Σινά, τα Ιεροσόλυμα και την Δαμασκό. Στα Ιεροσόλυμα ο επίσκοπος Ακάκιος ανεπαύθη κατόπιν ασθενείας και τον εκήδευσε ο Θεόφιλος. Με επιστολές από τους πατριάρχες Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων και Αντιοχείας μετέβη στην Κωνσταντινούπολη ο Θεόφιλος. Ο άγιος Νήφων όμως είχε εκθρονισθεί και παρέδωσε τις επιστολές στον διάδοχό του Παχώμιο, που ήταν από την ιδιαίτερη πατρίδα του.

Η Απολογία του Αγίου Προκοπίου

Η Απολογία του Αγίου Προκοπίου, όπως παρουσιάζεται από τον Ευσέβιο Καισαρείας, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι πρώτοι χριστιανοί μιλούσαν θεολογικά μέσα σε έναν παγανιστικό κόσμο. Ο Προκόπιος δεν περιορίζεται να επικαλεσθεί μόνο την Παλαιά Διαθήκη ή τους Προφήτες, αλλά απευθύνεται στον εθνικό ανακριτή με όρους που εκείνος μπορούσε να κατανοήσει. Χρησιμοποιεί έναν στίχο του Ομήρου και τον εντάσσει μέσα σε μια χριστιανική ερμηνεία, δείχνοντας ότι ακόμη και η ελληνική γραμματεία μπορεί, υπό το φως της αλήθειας του Χριστού, να γίνει μάρτυρας της πίστεως.

Αυτό έχει μεγάλη σημασία για τον τρόπο με τον οποίο η Εκκλησία μαρτυρεί την αλήθεια της. Οι Πατέρες δεν φοβήθηκαν να μιλήσουν τη γλώσσα της εποχής τους. Δεν εγκλωβίστηκαν σε έναν εσωτερικό θεολογικό λόγο, που θα ήταν κατανοητός μόνο σε όσους είχαν ήδη κατηχηθεί. Αντίθετα, χρησιμοποίησαν την ορολογία, τα σχήματα σκέψης και τα πολιτισμικά δεδομένα του περιβάλλοντός τους, χωρίς όμως να νοθεύσουν το περιεχόμενο της πίστεως. Έτσι, η χριστιανική απολογία έγινε ταυτόχρονα γέφυρα και μαρτυρία: γέφυρα προς τους μή Ιουδαίους, αλλά και μαρτυρία της ακεραιότητας της αληθείας.

Στο σημείο αυτό η περίπτωση του Προκοπίου είναι ιδιαίτερα εύγλωττη. Ο Ομηρικός στίχος «εἷς βασιλεύς, ᾧ δῶκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω σκῆπτρόν τ᾽ ἠδέ θέμιστας, ἵνα σφισι βουλεύῃσι»
«Ένας είναι ο βασιλιάς, στον οποίο ο γιος του Κρόνου, ο Δίας, έδωσε το σκήπτρο και τους νόμους, για να άρχει και να κυβερνά αυτούς» (Ιλιάδα Β 204–205), δεν ανήκει, καθεαυτός, στη χριστιανική αποκάλυψη.

 Ωστόσο, ο Προκόπιος τον χρησιμοποιεί ως σημείο επαφής με τον παγανιστή συνομιλητή του. Με αυτόν τον τρόπο δείχνει ότι η ελληνική παιδεία δεν είναι εξ ορισμού εχθρική προς το Ευαγγέλιο·

Η Αγία Θεοδοσία,μητέρα του Αγ.Προκοπίου, και οι δώδεκα γυναίκες,σύζυγοι συγκλητικών.

Στον βίο του Αγίου Προκοπίου διαβάζουμε για τη μητέρα του, τη Θεοδοσία, καθώς και για άλλες δώδεκα γυναίκες, συζύγους συγκλητικών.

Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αναφορές σε Ρωμαίους ιστορικούς, καθώς και σε ένα σκωπτικό κείμενο, για την ύπαρξη ενός άτυπου συλλόγου των γυναικών της τάξεως των συγκλητικών. Στις δημόσιες εμφανίσεις τους φορούσαν ενδύματα ενδεικτικά της κοινωνικής τους τάξεως, χωρίς όμως τα διάσημα που έφεραν οι άνδρες συγκλητικοί. Ο σύλλογος αυτός είναι γνωστός με την ονομασία Conventus Matronarum. Τα μέλη του ασχολούνταν με θρησκευτικά ζητήματα, όπως τελετές και θυσίες, αλλά και με θέματα ήσσονος πολιτικής σημασίας. Πολλές φορές μετέφεραν αιτήματα στον αυτοκράτορα, ενώ φρόντιζαν και για τις χήρες των συγκλητικών, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε την περιουσία και τα προνόμιά τους.

Ο ΤΑΦΟΣ του Αγίου Προκοπίου του μεγαλομάρτυρος

Στο λόφο Abu Tor της Ιερουσαλήμ , πολύ κοντά στην Ιερά Μονή του Αγίου Ονουφρίου βρίσκεται η Ιερά μονή του Αγίου Μοδέστου .

Μέσα και στο κάτω μέρος υπάρχει  ο τάφος του εορτάζοντος  Αγίου Προκοπίου του μεγαλομάρτυρος .

Η ιερά μονή είναι συνήθως κλειστή , από πάνω μεγάλη Συναγωγή και οι πόρτες σπασμένες και ο μαρμάρινος Σταυρός επάνω από την είσοδο πάντοτε ριγμένος .

Η κοντινή Ιερά Μονή του Αγίου Ονουφρίου είχε την τιμία κάρα του Αγίου, μουσουλμανική η συνοικία,απο τη πέτρινη σκεπή μιά βραδυά την πήρανε .
Εδώ,ο μακαριστός Ειρηναίος είχε τοποθετήσει Ρωσίδα μοναχή να διατηρηθεί ανοικτός ο Ι. Ναός του Αγίου Μοδέστου .

Ζούσε προσευχόμενη μέρα και νύχτα με δάκρυα στα μάτια για τους καθημερινούς βανδαλισμούς .
Ο Αγιος Προκόπιος και ο Άγιος Μόδεστος να είναι βοήθειά μας και να μας ευλογούν αυτές τις δύσκολες ημέρες που βιώνουμε κυρίως πνευματικά όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί .

Στις φώτος ο τάφος του Αγίου Προκοπίου , η Ιερά Μονή με αρχαίες κολόνες απ 'έξω , κάποτε μεγάλο προσκύνημα τους Αγίους Τόπους στον αφιλόξενον αυτόν τόπο σήμερα για μας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς .

Sophia G Kouna

Η ΚΥΡΙΑ ΚΑΤΕΡΊΝΑ. Θαυμαστή διήγηση από την Ι. Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας

Πρίν μερικές δεκαετίες, καί πρό τοῦ 1940, σ’ ἕνα χωριουδάκι τῆς Ἠλείας, ζοῦσε μιά χαριτωμένη ἀπ’ τόν Θεό ψυχή, ἡ κυρία Κατερίνα.Δέν ἤξερε καθόλου γράμματα.
Ὅμως ἦταν ἕνας πολύ φωτισμένος ἄνθρωπος, μέ ἀκλόνητη καί ζωντανή πίστι, σάν κι ἐκείνη πού εἶχαν οἱ πρῶτοι χριστιανοί πού ἔπεφταν καί στή φωτιά γιά τόν Χριστό, προκειμένου νά μήν Τόν ἀρνηθοῦν.
Καί ἔτσι ἐκπληρώθηκαν τά λόγια τοῦ Κυρίου στη ζωή τῆς εὐλογημένης αὐτῆς ψυχῆς:
«Πάντα ὅσα ἐάν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε».
Διότι ὄντως ἦταν ἄνθρωπος τῆς πολλῆς προσευχῆς.

Ὅταν μερικές φορές τόν Ἰούλιο μῆνα χάλαγε ο καιρός και σκοτείνιαζε ὁ οὐρανός ἀπό τά σύννεφα καί προμηνυόταν βροχή, ἐπειδή οἱ θημωνιές μέ τά στάχυα παρέμεναν στ’ ἀλώνια κι ἄν ἔβρεχε ὁπωσδήποτε θά καταστρεφόταν η σοδειά,
οἱ χωρικοί ἔτρεχαν στήν κυρία Κατερίνα καί τῆς ζητοῦσαν νά προσευχηθῆ νά μή βρέξη!
Κι ἐκείνη, πήγαινε μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, προσευχόταν, καί τά σύννεφα ἔφευγαν!(Αὐτό μᾶς θυμίζει τόν προφήτη Ηλία.)

Ὅταν ἀρρώσταινε κανείς, πάλι κατέφευγαν στήν Κατερίνα νά προσευχηθῆ,
κι ἄν ὑπῆρχε κάποιο τραῦμα, κάποιος δυνατός πόνος σέ κάποιο σημεῖο τοῦ σώματος, βουτοῦσε τά δάχτυλά της στήν κανδήλα καί τό ἄλειφε σταυροειδῶς μέ λάδι.
Καί, ἀνάλογα μέ τήν πίστι πού εἶχαν καί οἱ ἀσθενεῖς, ἀνταποκρινόταν καί ὁ Θεός μέ θαῦμα!

Η Χάλκη δεν μπορεί να γίνει γεωπολιτικό αντάλλαγμα Αν η επαναλειτουργία της σημαίνει αλλοίωση της Ορθόδοξης ταυτότητάς της, τότε το τίμημα είναι βαρύτερο από το όφελος.

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της ΕΣΤΙΑΣ προκαλεί εύλογο προβληματισμό.

Εάν οι πληροφορίες που δημοσιεύονται ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης δεν αποτελεί απλώς ένα εκκλησιαστικό γεγονός. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παζάρι, στο οποίο εμπλέκονται οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών, Τουρκίας και Ελλάδας, ακόμη και ζητήματα όπως η προμήθεια των F-35 και οι ισορροπίες στο ΝΑΤΟ.
Αν αυτό αληθεύει, γεννάται ένα ερώτημα πολύ σοβαρότερο από κάθε διπλωματική σκοπιμότητα: Μπορεί η Εκκλησία να γίνεται αντικείμενο γεωπολιτικής διαπραγμάτευσης;

Η αποστολή της Χάλκης
Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης ιδρύθηκε για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Να μορφώνει Ορθόδοξους κληρικούς. Να υπηρετεί την Ορθόδοξη θεολογία. Να διαφυλάσσει την αποστολική πίστη.
Δεν ιδρύθηκε ως διεθνές διαθρησκειακό εκπαιδευτικό ίδρυμα ούτε ως πανεπιστήμιο θρησκειολογικών σπουδών. Η ύπαρξή της συνδεόταν άμεσα με τη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό
 Εφόσον επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες ότι η Τουρκία θα έχει τον αποφασιστικό λόγο στη σύνθεση των καθηγητών και των σπουδαστών, ακόμη και με συμμετοχή μουσουλμάνων φοιτητών, τότε γεννάται ένα βαθύ εκκλησιολογικό πρόβλημα.
 Μία Ορθόδοξη Ιερατική Σχολή δεν μπορεί να παύσει να έχει ως μοναδικό προορισμό τη διαμόρφωση Ορθόδοξου κλήρου. Η συνύπαρξη διαφορετικών θρησκευτικών προσανατολισμών σε μία σχολή που προετοιμάζει τους μελλοντικούς ποιμένες της Εκκλησίας μεταβάλλει αναπόφευκτα τον χαρακτήρα της.
 Δεν πρόκειται για έλλειψη αγάπης προς τους ετεροδόξους ή τους αλλοθρήσκους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία πάντοτε συνομιλούσε με όλους. Άλλο όμως ο διάλογος. Και άλλο η αλλοίωση της ταυτότητας ενός εκκλησιαστικού θεσμού.

Η προϋπάρχουσα θεολογική πορεία της Χάλκης
  Η συζήτηση αυτή δεν ξεκινά σήμερα.
Εδώ και πολλές δεκαετίες η Χάλκη ταυτίστηκε με τη θεολογική κατεύθυνση του Φαναρίου. Από τα θρανία της αναδείχθηκαν πολλοί σημαντικοί ιεράρχες, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης, οι οποίοι πρωτοστάτησαν στους διαχριστιανικούς διαλόγους και στη συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις οικουμενικές διεργασίες.
Για τους υποστηρικτές αυτής της πορείας, ο διάλογος δικαιολογείται ως ποιμαντική ευθύνη και μαρτυρία της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο.

«Γέροντα, πώς ομοιάζουν οι Χριστιανοί σήμερα;» «Σαν τα καρπούζια, παιδί μου...»

  Με αυτή την απλή, γεμάτη πνευματική σπιρτάδα κουβέντα, ένας γέροντας στο Άγιον Όρος αποτύπωσε μια μεγάλη αλήθεια για την εποχή μας. 

 Αν το καλοσκεφτείς, το καρπούζι είναι ένα φρούτο που εύκολα σε ξεγελάει.Απ' έξω, καταπράσινο και στιβαρό - Βλέπεις μια επιφάνεια όμορφη, σκληρή, που σου δίνει την εντύπωση πως τίποτα δεν τη λυγίζει.

 Έτσι είναι και πολλοί Χριστιανοί σήμερα. Φοράνε το «ένδυμα» της ευσέβειας, ξέρουν τα λόγια, ακολουθούν τα έθιμα, δείχνουν ακλόνητοι.
Από μέσα, όμως, τι γίνεται; Εκεί είναι το μεγάλο ερώτημα. Γιατί το καρπούζι, αν δεν έχει ωριμάσει σωστά στον ήλιο, αν δεν έχει τραβήξει τους χυμούς που πρέπει από τη γη, μένει άγουρο. Ή, ακόμα χειρότερα, σαπίζει εσωτερικά χωρίς να φαίνεται τίποτα στην επιφάνεια.

 Όπως τονίζει συχνά η γεροντική σοφία, η πνευματική ζωή δεν είναι βιτρίνα. 

 «Όταν αγοράζεις ένα καρπούζι, δεν το παίρνεις για το φλοιό του, αλλά για τη γλυκάδα της σάρκας του. Έτσι και ο Θεός, δεν κοιτάζει το εξωτερικό μας περιτύλιγμα, αλλά αν η καρδιά μας είναι γλυκιά, γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και καλοσύνη.» Σήμερα, οι άνθρωποι έχουμε μάθει να χτυπάμε το καρπούζι για να δούμε αν είναι καλό. Η ίδια η ζωή, με τις θλίψεις, τις δοκιμασίες και τις καθημερινές δυσκολίες, μας «χτυπάει» για να φανεί τι ήχο βγάζουμε. Βγάζουμε ήχο κούφιο και γεμάτο εγωισμό; Ή ήχο μεστό, που δείχνει ότι μέσα μας υπάρχει πνευματικός καρπός;

 Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να φαινόμαστε απλώς «καταπράσινοι» και άψογοι εξωτερικά. Το στοίχημα για τον Χριστιανό του σήμερα είναι να εκθέσει την ψυχή του στον Ήλιο της Δικαιοσύνης —τον Χριστό— ώστε να ωριμάσει εσωτερικά. Μόνο τότε, όταν κάποιος τον πλησιάσει και τον «κόψει», θα βρει μια καρδιά γεμάτη πνευματική γλυκάδα, έτοιμη να ξεδιψάσει τον πλησίον.

πηγή

Να λοιπόν ένα από τα αίτια που προωθείται με τέτοιο ζήλο, από τις ηγετικές ελίτ του ''ανεπτυγμένου'' κόσμου, η αθεϊα

 Χθες είδα, στα σχόλια που υπήρχαν κάτω από κάποια ανάρτηση, κάποια κυρία να λέει ''οι αστυνόμοι δεν είναι μόνο όργανα του νόμου είναι και πρόσωπα και θα λογοδοτήσουν στον Θεό''.

 Ευστοχότατη διευκρίνιση! Το ότι είσαι όργανο του νόμου δεν σου στερεί την αίσθηση ευθύνης στην επιλογή του δικαίου και αδίκου. Μάλιστα, η ευθύνη απέναντι στον Θεό πάντα προηγείται της όποιας άλλης ευθύνης. Έτσι είναι δημιουργημένος ο άνθρωπος. Με τρόπο που να φέρει την ευθύνη αυτή ως προτεραιότητα. Το να αρνείται να το πράττει σημαίνει ανταρσία εναντίον του δημιουργού του. Και ανταρσία εναντίον της ιδίας του φύσης ως ανθρώπου βέβαια. Πράγμα που δεν μπορεί παρά να έχει οδυνηρές, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, συνέπειες για τον ίδιο.

 Να λοιπόν ένα από τα αίτια που προωθείται με τέτοιο ζήλο, από τις ηγετικές ελίτ του ''ανεπτυγμένου'' κόσμου, η αθεϊα:

Ἡ δόξα με δαγκώνει (Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος)

Η ΔΟΞΑ μὲ δαγκώνει, κενή, μάταιητὰ δόντια της ἔμπηξε στὴν καρδιά μου,κι ὅταν ἦρθαν τ’ ἄγρια σκυλιά, τὸ πλῆθος τὰ θηρία,μὲ βρῆκαν νὰ κείτομαι καὶ μὲ κατασπάραξαν.

Ἡ τρυφὴ κι ὁ ἔπαινος τὸν μυελὸ καὶ τὰ νεῦρα μου διέσπασαν, τῆς ψυχῆς τὴ δύναμη καὶ προθυμία.Ὅσα μοῦ ἀφαίρεσαν, ἀλίμονο, πῶς νὰ τὰ γράψω ὅλα;

Ἀντὶ γι’ αὐτὰ μοῦ ‘βαλαν νἄχω ληστὲς τὴν οἴηση καὶ τὸν ὄκνο, τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ μέριμνα πῶς ν’ ἀρέσω στοὺς ἄλλους, στ’ ἀντίθετα μ’ ἔσυραν καὶ μὲ διαμέλισαν.

Ἄλλοι τὴ σωφροσύνη παινεύοντας, τὴ νηφαλιότητά μου,ἄλλοι τὰ ἔργα μου, νεκρὸ μὲ κατάφεραν, οἴηση, τὸ παράδοξο πρᾶγμα, τὴ μεγάλη ἀπορία, σὲ μένα ἔσπειραν, τὸν καταβρωμισμένο.

Όσοι αναζητητές του Θεού ζητούν από τον Κύριο τα όντως χρειαζούμενα αγαθά, αυτά δεν θα τους λείψουν ποτέ.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

 Ντρέπομαι σχεδόν που τα λέω αυτά, διότι είναι τόσο μεγάλα που, αν τα πάρει κανείς στα σοβαρά, θα λάμπει ολόκληρος και δεν θα μπορέσει να γυρίσει πίσω στα ανθρώπινα έτσι όπως τα κάναμε εμείς. Φανταστείτε τώρα αυτή την κατάσταση, τρέμουμε και φοβόμαστε σαν τα μυρμήγκια και αναρωτιόμαστε τι θα πάθουμε, αν θα τα καταφέρει η κυβέρνηση να μας «σώσει» κ.λπ. Τίποτα δεν θα καταφέρουνε, έτσι όπως είναι τα πράγματα, και είναι τόσο μεγάλο το παιχνίδι που παίζεται που θα το δούμε μετά από χρόνια. 

 Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θα καταφέρουμε να βρούμε λίγες δραχμές, ούτε αν θα τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε, αλλά αν υπάρχει δυνατότητα να περπατάμε στον κόσμο και να νιώθουμε ότι είναι όλα δικά μας. Όχι γιατί τα πήραμε από τους άλλους, αλλά γιατί έχουμε τον Θεό.

  Υπάρχει τέτοια δυνατότητα στον άνθρωπο, να είναι δηλαδή ένας θεός κατά χάριν πάνω στον κόσμο; Αυτό λέει πάντως ο Παύλος και αυτό ζούνε οι άγιοι του Θεού, και νομίζω πως αυτό είναι η μεγάλη μας παρηγοριά και ελπίδα. Αλλιώς θα τρέχουμε να αδειάζουμε τα σούπερ μάρκετ ανά πάσα στιγμή, και θα παίρνουμε όπλα στο σπίτι για να φυλαχτούμε από την πείνα του πλησίον κι εκείνος το ανάλογο. Και πού καταλήγει αυτό το πράγμα; Έχουμε δει χιλιάδες φορές να παίζεται αυτό το δράμα στην ανθρωπότητα και πάντοτε τελειώνουμε με μιαν όλο και πιο μεγάλη συμφορά.

Όλα τα δαιμόνια ….συνεργάζονται μεταξύ τους.

ΕΡ.: Πώς μας πολεμούν τα πονηρά πνεύματα;
ΑΠ.: Πρώτα-πρώτα πρέπει να ξέρετε ότι, στον δαιμονικό πόλεμο εναντίον των ανθρώπων, κάθε πονηρό πνεύμα έχει τον δικό του ρόλο. Κάθε αμαρτία γίνεται με την παρακίνηση ή και τη συνεργεία ορισμένου δαιμονίου και κάθε πάθος υποστηρίζεται από ορισμένο δαιμόνιο. Έτσι, τα ηγετικά δαιμόνια είναι οχτώ, όσα και τα θανάσιμα πάθη:της γαστριμαργίας, της πορνείας, της φιλαργυρίας, της λύπης, της οργής, της ακηδίας, της κενοδοξίας, της υπερηφάνειας.

Κάθε πονηρό πνεύμα, πολεμώντας μας, ενεργεί με τους δικούς του τρόπους, ανάλογα με το πάθος που υποστηρίζει. Όλα, πάντως, τα δαιμόνια συνεργάζονται μεταξύ τους, για να μας βυθίσουν σε όσο το δυνατό περισσότερα πάθη και να μας κάνουν δούλους της αμαρτίας, ώστε να μας χωρίσουν από το Θεό και να μας οδηγήσουν στον αιώνιο θάνατο. 

Βέβαια, η δύναμη των δαιμόνων δεν είναι ανεξέλεγκτη και ή δραστηριότητα τους δεν είναι απεριόριστη.
Μας πολεμούν μόνο αν τους το επιτρέψει ο Θεός -και όσο τους το επιτρέψει, ποτέ πάντως πέρα από τα όρια της αντοχής μας (Α’ Κορ. 10:13)- , για να δοκιμαστούν η προαίρεσή μας, η πίστη μας και η αγάπη μας σ’ Εκείνον, ή αν τους δώσουμε εμείς οι ίδιοι το δικαίωμα με την αμέλειά μας, τη ραθυμία μας, την απροσεξία μας και, προπάντων, την υπερηφάνειά μας.

Τα πονηρά πνεύματα μας πολεμούν με πολλούς τρόπους. Με ποιούς;

Ο άγιος Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης και η μεταστροφή μιας βουδίστριας

 Σε μια επίσκεψή μας στον άγιο Πατέρα, μια πνευματική μου αδερφή τον ρώτησε γιατί τα παλαιότερα χρόνια οι γονείς μας δεν εξομολογούνταν, ενώ τώρα χρειάζεται η εξομολόγηση, όπως μας έλεγε ο ίδιος.

 Ο π. Ιωάννης της είπε:” Α, αυτοί ήταν καλοί(οι παλιοί). Τώρα όμως, στα χρόνια που ζούμε, χωρίς την εξομολόγηση δε θα σωθούμε”. 

Η ίδια η Θ.Κ. είχε παρασυρθεί στα νεανικά της χρόνια και αναζητούσε τον Θεό εκτός Εκκλησίας! Έτσι προσχώρησε στον Βουδισμό ! Ζούσε στην Αθήνα και είχε σημαντική κοινωνική θέση.

Επειδή ίσως είχε και πανεπιστημιακή μόρφωση, οι υπεύθυνοι της θρησκευτικής τους οργάνωσης την έκαναν “ιέρεια”του Βουδισμού! Με τη βοήθεια του διαβόλου σηκωνόταν ψηλά από το έδαφος και πίστευε ότι την σήκωνε ο Βούδας! Έτσι, μ’ αυτά τα δαιμονικά τεχνάσματα, παρέσυρε τριακόσιους περίπου χριστιανούς στον Βουδισμό! Όμως άρχισαν και οι δαιμονικές επιθέσεις εναντίον της γιατί είχε δώσει δικαιώματα στον σατανά! Δεν μπορούσε να κοιμηθεί ούτε για ελάχιστα λεπτά της ώρας για πολλές μέρες! Στο σπίτι της ακούγονταν συνεχώς δυνατοί θόρυβοι και έτρεμαν τα έπιπλα στους διάφορους χώρους! Κατάλαβε ότι δε μπορούσε να συνεχίσει έτσι. Άρχισε να πηγαίνει στις εκκλησίες για να βοηθηθεί, αλλά δεν μπορούσε να δει τις εικόνες!

 Ήρθε στον τόπο καταγωγής της, στις Σέρρες και την βοήθησε να εξομολογηθεί ο μακαριστός π. Μιχαήλ Μιχαηλίδης! Μόλις ο πνευματικός της διάβασε την συγχωρητική ευχή, έφυγε από το σώμα της το κάψιμο που ένιωθε για πολλούς μήνες! Μια αμαρτία όμως δυσκολευόταν, όπως μας έλεγε να την πει κι έμεινε το κάψιμο στο αριστερό της γόνατο για έξι μήνες!

«Προαίρεση θερμή μέσα σέ μιά ὥρα μπορεῖ νά προσφέρει στον Θεό ὅσα δέν προσφέρει νωθρή προαίρεση σε πενήντα χρόνια»

Εἶπε ὁ ἀββᾶς: «Ὑπάρχουν διάφορες ὁρμές τῆς προαίρεσης. Μιά προαίρεση θερμή μπορεῖ μέσα σέ μιά ὥρα να προσφέρει στον Θεό ὅσα δεν προσφέρει ἄλλη προαίρεση νωθρή μέσα σέ πενήντα χρόνια. Καί ἄν δοῦν οἱ δαίμονες ὅτι κάποιος βρίσθηκε ἤ ἐξευτελίσθηκε ἤ ἀδικήθηκε ἤ ὁτιδήποτε ἄλλο ἔπαθε καί λυπᾶται, ὄχι γιατί ἄδικα ἔπαθε, ἀλλά γιατί δέν σήκωσε μέ γενναιότητα τήν ἀδικία, μιά τέτοια ὁρμή τή φοβοῦνται οἱ δαίμονες· γιατί γνωρίζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός πῆρε τόν δρόμο τῆς ἀλήθειας καί θέλει νά βαδίσει σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ».

Καί θυμήθηκε τό περιστατικό μέ τόν ἅγιο Παχώμιο, τότε πού τοῦ ἔβαλε τίς φωνές ὁ ἀδελφός του ὁ μεγαλύτερος λέγοντάς του «πάψε νά εἶσαι φανταγμένος», ἐπειδή ἤθελε νά ἐπεκτείνει τό μοναστήρι σύμφωνα μέ τήν πληροφορία πού εἶχε ἀπό τόν Θεό. Κι ἐκεῖνος μόλις τ᾽ ἄκουσε λέει ὁ βιογράφος του ταράχθηκε, γιατί πίστευε ότι κάνει κάτι καλό· ὅμως δέν ἀντιμίλησε καθόλου, καθώς πάντοτε κυριαρχούσε στά αἰσθήματά του· ἀλλ' ὅταν ἔφθασε ἡ νύκτα, κατέβηκε σ' ἕνα μικρό κατώι καί ἄρχισε νά κλαίει λέγοντας στην προσευχή του: 

«Θεέ μου, ἀκόμη ὑπάρχει μέσα μου τό κοσμικό φρόνημα, ἀκόμη ζῶ κοσμικά, αλίμονό μου! Πρόκειται να πεθάνω, ὅπως λέει ἡ Γραφή (Ρωμ.8,13). ἐνῶ ἔχω κάνει τόση ἄσκηση καί τόση προετοιμασία ψυχική, πάλι ἁρπάζομαι ἀπό τόν θυμό, ἔστω καί γιά καλό. Ελέησέ με, μή χαθῶ, Κύριε. Γιατί ἄν βρεῖ μέσα μου τόπο ὁ ἐχθρός, ἔστω καί τόσο δά, καί δέν μέ στηρίξεις, θά μέ κάνει τοῦ χεριοῦ του. Αλλά κι ἄν ὅλο σου τόν νόμο τηρήσει κανείς καί φταίξει σέ ἕνα, εἶναι ἔνοχος σέ ὅλα ( Ἰακ. 2,10).

Το Μέγα Γεροντικόν τ. Α', σελ. 167, Κεφάλαιο Α´.
ἔκδ. Ίερόν Γυν. 'Ησυχαστήριον«Τό Γενέσιον της Θεοτόκου».

πηγή

Γιατί ο Ματθαίος αναφέρει δύο δαιμονιζόμενους, ενώ ο Μάρκος και ο Λουκάς έναν;

Πολλοί θεωρούν ότι εδώ υπάρχει αντίφαση στα Ευαγγέλια. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει καμία αντίφαση, αλλά διαφορετική οπτική γωνία στην αφήγηση του ίδιου γεγονότος.
Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ματθαίος γράφει ξεκάθαρα ότι ο Χριστός συνάντησε δύο δαιμονιζόμενους στη χώρα των Γεργεσηνών. Αντίθετα, ο Μάρκος και ο Λουκάς μιλούν μόνο για έναν.

Τι συμβαίνει λοιπόν;
Ο Ματθαίος καταγράφει ολόκληρο το ιστορικό γεγονός: υπήρχαν πράγματι δύο δαιμονιζόμενοι. Ο Μάρκος και ο Λουκάς, όμως, επιλέγουν να επικεντρωθούν στον έναν, εκείνον που ήταν πιθανότατα ο πιο γνωστός, ο πιο φοβερά δαιμονισμένος και αυτός που, μετά τη θεραπεία του, έγινε ο κήρυκας του θαύματος σε όλη τη Δεκάπολη.
Προσέξτε κάτι σημαντικό. Ο Μάρκος και ο Λουκάς δεν γράφουν ότι υπήρχε μόνο ένας. Απλώς μιλούν για τον έναν. Είναι σαν να πούμε: «Στη συνάντηση παρευρέθηκαν δύο άνθρωποι και ο ένας εκφώνησε μια σημαντική ομιλία». Δεν αρνούμαστε την παρουσία του δεύτερου· απλώς εστιάζουμε σε εκείνον που έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το παιδί τ'Αΐ-Γιώργη(Ο Άγιος Χατζηγιώργης)

Ἕνα εὐωδιαστὸ λουλούδι εἶναι καὶ ὁ νέος ὅσιος Γεώργιος ὁ Χατζηγιώργης ὁ Ἁγιορείτης καὶ Καππαδόκης.
Πρῶτα φύτρωσε στὴν ἁγία γῆ τῆς Καππαδοκίας, καθὼς ἐκεῖ γεννήθηκε. Μετὰ μεταφυτεύτηκε στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἔγινε μοναχὸς καὶ ἀσκήτεψε, καὶ τέλος ἐπέστρεψε στὴν Κωνσταντινούπολη, στὴν ὁποία ἔζησε θαυματουργῶντας καὶ εὐεργετῶντας τοὺς ἀνθρώπους…
Μὲ πολλὴ πολλὴ ἀγάπη,
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Ἴμβρου καὶ Τενέδου Κύριλλος