ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

Η ευχή της «καλημέρας»


Η «καλημέρα» μας αποκαλύπτει ότι ο καλός Θεός είναι μαζί μας ή ευχόμαστε να είναι μαζί μας.
Η ευχή της «καλημέρας» φωτίζεται από το ανέσπερο φώς που λάβαμε το βράδυ της Αναστάσεως και το οποίο φωτίζει και τη δική μας ζωή στις αστοχίες,στις αδυναμίες, στις ολιγοπιστίες, στις κακίες, στη ζάλη των πειρασμών, στις θλίψεις και στις λύπες.
 Ας μάθουμε, λοιπόν, να λέμε την «καλημέρα»,που όπως πολύ σοφά λέγει ο λαός μας «είναι Θεού»,με διάθεση 
χαράς,απλότητας,ελπίδας,ανεξικακίας,καλωσύνης,
με ένα φωτεινό χαμόγελο και με φωτεινή συνείδηση.

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2019

Κύριε, σε αναζήτησα παντού


Τ. Λειβαδίτης-Συνομιλίες
Κύριε, σε αναζήτησα παντού: στις δόξες της γης και τ' ουρανού, στο
μεγαλείο των μητροπόλεων, στων εποχών τα σταυροδρόμια -
κι εσύ περνούσες ταπεινά κι αθόρυβα στον πιο ακαθόριστο τη νύχτα
ρεμβασμό μου.

Σήμερα,που εορτάζει ο Άγ. Σπυρίδων,να του ζητήσουμε να μας χαρίσει το δώρο της απλότητος!


Σήμερα,12 Δεκεμβρίου,η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Σπυρίδωνος του Θαυματουργού.Σημειώνει ο υμνογράφος για το πρόσωπο του Αγίου τα παρακάτω λόγια:
"Ο Θαυματουργός καν τέθνηκε Σπυρίδων,του θαυματουργείν ουκ έληξεν εισέτι".
Πέθανε ο Άγιος,αλλά δε σταμάτησε να θαυματουργεί.

 Καθώς πλησιάζουμε την εικόνα του Αγίου και διαβάζουμε για το χάρισμα της θαυματουργίας του,πόσα θέλουμε να ζητήσουμε!
Ένα όμως τον διέκρινε!Ήταν απλός!
Ο απλός άνθρωπος είναι μακάριος.Όλα τα γνωρίζει,αλλά όλα δεν τα αναζητά.
Όλους τους καταλαβαίνει,αλλά όλους δεν τους διορθώνει.
Όλα τα βλέπει,αλλά όλα τα σκεπάζει.
Πολλοί τον θυμώνουν,αλλά ελάχιστα το υπολογίζει.
Τα λίγα τον αναπαύουν.Πολλά κάνει και ελάχιστα μιλά.
Του είναι άγνωστη η ζήλεια.Τα λόγια του είναι κατανοητά σε όλους.
Οι σκέψεις του ήρεμες.Ο ύπνος του"ξεκούραστος".
Γνωρίζει το δίκαιο,αλλά δεν το κυνηγά.Γνωρίζει το έλεος του Θεού και τον συγκινεί.
Όλοι,τον θέλουν στην παρέα τους.Όλους,τους έχει στην παρέα του.
Καμάρι του η ταπείνωση.

 Γι' αυτό σήμερα,που εορτάζει ο Άγ. Σπυρίδων,να του ζητήσουμε
αυτό το ξεχωριστό θαύμα.Να μας χαρίσει το δώρο της απλότητος!
Οικονομικά, οικογενειακά, εργασιακά, προσωπικά,όλα θα αλλάξουν.

ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.


 Κατά τον 11ο ή 12ο αιώνα, δημιουργήθηκε η Μονή του Αγίου Σπυρίδωνα, και αναγνωρίστηκε επίσημα το 1735, οπότε απόκτησε δικό της ηγούμενο. Πιο πριν υπαγόταν κατά κάποιους στη Μονή του Δαφνίου και κατ άλλους στη Μονή Καισαριανής.
Η περιοχή ήταν δύσκολη στην καλλιέργεια, ήταν άνυδρη και δεν υπήρχαν φυσικά πηγάδια. Ετσι κατασκευάστηκε αγωγός νερού με χρήματα του ιδρυτή της ομώνυμης Σχολής της Αθήνας Γιάννη Ντέκκα (1680-1761). Μάλιστα, στη διαθήκη του ο Ντέκκας, που έγινε τον Νοέμβριο του 1757 «μπροστά στο Δημόσιο Συμβολαιογράφο Μπονεφάτσιο» και που διαβάστηκε διαβάστηκε μετά πέντε χρόνια από την κηδεία του, άφηνε στη Μονή του Αγίου Σπυρίδωνα ''Τετρακόσια δουκάτα για ν αγοράσουν οι επίτροποι ένα υποστατικό, από τα χρήματα του οποίου θα διατηρούνε καθαρή και σώα τη σωλήνα που φέρνει νερό στο μοναστήρι.
Το υδραγωγείο ωφέλησε πραγματικά τον Πειραιά. Όμως, κάποτε μια βιβλική επιδρομή ακρίδων, που δεν έλεγαν να φύγουν, είχε καταστρέψει τα πάντα. Οι Πειραιώτες και οι μοναχοί απελπίστηκαν. Τότε εμφανίστηκε ο άγιος Σεραφείμ της Λιβαδειάς και έκανε θαύμα εξαφανίζοντάς τες. 
Το μοναστήρι αυτό ήταν οχυρωμένο με γερούς τοίχους, απόρθητες επάλξεις και αρκετές πολεμίστρες. Η είσοδός του ήταν θολωτή, με διπλές και γερές πόρτες, το δε διάκενο που μεσολαβούσε ανάμεσα στις δύο, ήταν αδιάβατο για τους ξένους, γιατί στο κέντρο του θόλου υπήρχε μια τρύπα απ όπου οι καλόγεροι του Μοναστηρίου, ζεματούσαν με βραστό λάδι και καυτό μολύβι, αυτούς που θα προσπαθούσαν να μπουν με τη βία στη Μονή.
Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση
Ολη η πειραϊκή χερσόνησος αλλά και ο Καραβάς αποτελούσε κτήμα της ή αλλιώς βακούφι της. Επίσης είχε αρκετά μετόχια, εκ των οποίων το γνωστότερο βρισκόταν στην περιοχή του Καραβά, του οποίου ο μετοχιάρης συμμετείχε στις

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

Ο ασεβής μυλωνάς και το θαύμα του Αγ.Σπυρίδωνος στην Ναύπακτο!

Το τελεσθέν θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα εν Ναυπάκτω

 Ότι συνέβη την 12 μεσούντος μηνός,μνήμην του Αγίου Σπυρίσωνος είς Ναύπακτον είναι εκπληκτικόν,είναι άξιον θαυμασμού και ούκ ολίγης παρατηρήσεως. Είναι θαύμα πράγματι.
 Έξωθεν της πόλεως της Ναυπάκτου ο Ι.Μούσγος έχει έναν υδρόμυλον,από τον οποίον ούκ ολίγα κερδίζει. Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι πολύ ευλαβής προς τα θεία. Είναι εξ εκείνων οίτινες όταν διατρέχουν κίνδυνον επικαλούνται την αρωγήν της θείας δυνάμεως προς διάσωσίν των. Καλώς εχόντων των πραγμάτων ο Μούσγος,προτιμά πάντοτε την εργασίαν του,αδιαφορών εάν η ημέρα εν ήν εργάζεται είναι επέτειος αγίου τινός,ή ημέρα επίσημος επιβάλλουσα τρόπον τινά αργίαν.

 Και προχθές,εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος,ο έν λόγω μυλωθρός εζήτησε να εργασθή διότι είχε να αλέση πολύν αραβόσιτιν. Και ήθελησε ν'αρχίση τήν εργασίαν του προ της Θείας Λειτουργίας ,πράγμα τό οποίον έκαμε κακήν εντύπωσιν εις τον υιόν του.
-Δεν κάνει,πατέρα,να αρχίσωμεν από τώρα τη δουλειά,παρετήρησεν ούτος.
-Πώς δέν κάνει; Γιατί; ηρώτησεν ο πατήρ,εξακολουθών τας προετοιμασίας διά την έναρξιν της λειτουργίας του υδρομύλου
-Δεν κάνει,πατέρα,δεν κάνει,είναι του Αγίου Σπυρίδωμος και δεν ετελείωσεν η Λειτουργία,εφώναξεν ο υιός,στενοχωρηθείς και σπεύσας όπως εμποδίση τον πατέρα του. Αλλ' ό γέρων,αδιάφορος εντελώς,απώθησε  τον υιόν του,ειπών ξηρώτατα:
- Εγώ,παιδί μου,εδανείσθηκα τα λεφτά από τήν Τράπεζα. Δεν μου τά έδωκεν ο Άγιος Σπυρίδων. Θα δουλέψω για να βγάλω τά λεφτά.
 Ο υιός εξηκολούθησε να παρακαλή τόν πατέρα,αλλ'ό γέρων ήτο αμείλικτος. Ήθελε να αρχίση την εργασίαν του πρό τού πέρατος τής Θείας Λειτουργίας
-Δεν τά ακούω αυτά εγώ! Θα δουλέψω!

 Εσήκωσεν έν τέλει καί έρριψεν ένα σάκκον πλήρη αραβοσίτου είς τον μύλον και ήρχισε να αλέθη. Παρήλθεν ολίγον διάστημα καί ο μυλωθρός ηθέλησε να ιδή εάν τό άλεσμα ήτο καλόν ή έπρεπε να τό κάμη ψιλότερον. Κύψας έλαβε δια της χειρός του ολίγον άλεσμα και προχώρησε πρός το παράθυρον διά νά εξετάση τούτο.. Εγούρλωσε τά μάτια του καί εξέβαλε κραυγήν εκπλήξεως:
-Τί είναι τούτο!Τι είναι τούτο!
 Ο υιός του μυλωθρού, ο οποίος ευρίσκετο εκεί του πλησίον ελέγχων καί κατακρίνων πάντοτε τον πατέρα του διά την ανευλάβειά του εταράχθη ακούσας τήν κραυγήν,ήν ούτος εξέβαλε,καί έσπευσε να ίδη τί είχε συμβή.

-Τι τρέχει,πατέρα,τί τρέχεις ηρώτησεν ανήσυχος ο υιός,ενώ έκυψε νά ίδη τό άλεσμα τό οποίον είχεν είς τήν χείρα του ό γέρων καί παρετήρε,μετ'εκπλήξεως και ταραχής ταυτοχρόνως.
-Νά τί είναι,απήντησεν ό γέρων. Νά,είναι στάκτη!
-Στάκτη! είπεν ο γέρων σταυροκοπηθείς.
-Στάκτη! επανέλαβεν ο γέρων μετανοών διά τό αμάρτημά του. Εσκέφθη τότε ότι δεν έπρεπε να εργασθή πρό τού πέρατος της Λειτουργίας καί ήλεγχεν εαυτόν διά τήν πλεονεξίαν καί ασέβειαν πρός τόν Άγιον Σπυρίσδωνα.
-Βλέπεις πατέρα,λέγει ο υιόςλότι δεν έκαμες καλά να αλέσης σήμερα; Νά τό θαύμα του Αγίου. Η κακομοιριά μας,πάντοτε η κακομοιριά μας!

 Ο γέρων έκυψε την κεφαλήν,εν τούτοις εδοκίμασε καί πάλιν νά αλέση,διότι παρ'όλην τήν μετάνοιάν του είχε καί κάποιαν δυσπιστίαν. Ήθελε να βεβαιωθή καλύτερα καί ήρχισεν πάλιν ν'αλέθη,μετ'ολίγον δέ εξετάσας είδεν ότι όχι μόνον στάχτη ήτο τό άλεσμα,αλλά καί άμμος. 
Τότε πλέον εσταμάτησε τόν μύλον,εσταυροκοπήθη καί αυτός καί έπαυσεν τήν εργασίαν. Αλλά τό εκπληκτικόν τούτο γεγονός δέν εβράδυνε νά γνωσθή είς όλην την πόλιν καί πολλοί έσπευσαν νά ίδουν τί είχε συμβή. Ευθύς δέ μόλις εμάνθανον πού έλαβε χώραν το έκτακτον εκείνο συμβάν,εσταυροκοπούντο καί κατέκριναν τον μυλωθρόν,όστις τοσούτον ασεβής εδείχθη

Έκ τού ''Νεολόγου''Πατρών,14 Δεκεμβρίου


Τα χειρόγραφα κείμενα τα βρήκα στην εξαιρετική σελίδα στο Facebook του John Petsalis.Μεταφορά στο διαδύκτιο proskynitis.blogspot



Ποια κατάσταση θα μπορούσε να υπάρχει πιο αμαρτωλή από αυτή;


 Δεν έχω χριστιανική πίστη. Ούτε στην αθανασία ούτε στο Ευαγγέλιο, γιατί αν είχα τέλεια πεισθεί και πίστευα χωρίς αμφιβολία ότι μετά τον τάφο ξανοίγεται ή αιώνια ζωή και η ανταπόδοση των όσων πράξαμε σ αυτόν τον κόσμο, θα σκεπτόμουνα συνεχώς αυτό, χωρίς διακοπή. Η ιδέα της αθανασίας θα με συνέτριβε κυριολεκτικά και θα ζούσα στην πρόσκαιρη αυτή ζωή σαν ένας ξένος και παρεπίδημος, που έχει πάντα στο νου του τη φροντίδα να αξιωθεί κάποτε να φτάσει στην γλυκεία του πατρίδα. 
 Αντίθετα, όμως εγώ ούτε καν σκέπτομαι για την αιωνιότητα και συμπεριφέρομαι στη ζωή μου σαν να πιστεύω ότι το τέλος της παρουσών ζωής είναι το τέρμα της ανθρώπινης υπάρξεως μου. Μέσα μου φωλιάζει υποσυνείδητα η σκέψη που συνοψίζεται στο: ποιος ξέρει και ποιος είδε τα μετά θάνατο; Όταν μιλώ για την αθανασία, το μυαλό μου συμφωνεί μ’ εκείνη, ενώ η κάρδια μου απέχει από το να έχει πεισθεί από αυτή. Όλη αυτή η απιστία αποδεικνύεται από τις πράξεις μου και από τη συνεχή φροντίδα να ικανοποιώ τη ζωή των αισθήσεων.… 

 Είμαι γεμάτος από υπερηφάνεια και φιλαυτία. Όλες μου οι ενέργειες το επιβεβαιώνουν. Βλέποντας κάτι κάλο στον εαυτό μου, επιθυμώ να το φανερώσω ή να το υπερηφανευτώ για αυτό μπροστά σε άλλους ανθρώπους, η να το θαυμάσω μόνος μου εσωτερικά. 
 Αν και επιδεικνύω μια εξωτερική ταπεινοφροσύνη, την αποδίδω σε αποτελεσματικότητα της δικής μου δυνάμεως, θεωρώ δε τον εαυτό μου ή ανώτερο από τους άλλους ή τουλάχιστον όχι χειρότερο τους. 
 Όταν ανακαλύπτω ένα σφάλμα μου προσπαθώ να το δικαιολογήσω και να το σκεπάσω λέγοντας: Τι να κάνω; Έτσι είμαι φτιαγμένος, ή δεν πειράζει, κάνεις δεν θα με παρεξηγήσει. Θυμώνω με όσους δεν δείχνουν εκτίμηση προς το πρόσωπο μου και τους θεωρώ ότι είναι άνθρωποι που δεν μπορούν να εκτιμήσουν την αξία του άλλου. Αγάλλομαι για τα χαρίσματα μου και όλες μου τις πτώσεις της θεωρώ εντελώς προσωπικό μου ζήτημα. Ενώ είμαι μεμψίμοιρος, βρίσκω ευχαρίστηση στις ατυχίες των εχθρών μου. Όταν αγωνίζομαι για κάτι καλό το κάνω με σκοπό να κερδίσω επαίνους, η να δώσω κάποια ελαστικότητα στον πνευματικό μου εαυτό, η να πάρω κάποια πρόσκαιρη παρηγοριά. Με μια λέξη, συνεχώς κατασκευάζω ένα είδωλο του εαυτού μου προς το οποίο προσφέρω αδιάκοπες τις υπηρεσίες μου, φροντίζοντας με κάθε τρόπο για την ευχαρίστηση μου και την καλλιέργεια των παθών και των επιθυμιών μου. Πράττοντας όλα αυτά αναγνωρίζω τον εαυτό μου να είναι γεμάτος από υπερηφάνεια, από διάφορες σαρκικές επιθυμίες, από απιστία, από έλλειψη αγάπης προς το Θεό και από κακία προς τον πλησίον μου. Ποια κατάσταση θα μπορούσε να υπάρχει πιο αμαρτωλή από αυτή;


Από το βιβλίο-''Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού''- σελ. 165-174

Η Ιερα Μονη του Κουτουλουμουσιου σε χαλκογραφία

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Λυκουργος Κογεβινας. 1887 1940
Ήταν Κερκυραιος ζωγραφος και χαρακτης. Πρωτοπορος στην τεχνη της χαλκογραφιας. Ένα από τα έργα του η Ιερα Μονη του Κουτουλουμουσιου όπως την αποτυπωσε σε χαλκό.

Ασημένια λειψανοθήκη του αγίου Mηνά του Kαλλικέλαδου

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Μουσείο Μπενάκη- Ασημένια λειψανοθήκη του αγίου Mηνά του Kαλλικέλαδου με χρονολογημένη επιγραφή του 1734, από τη μονή Δρυάνου στο Aργυρόκαστρο της Bορείου Hπείρου.
Η εικόνα ίσως περιέχει: άτομα κάθονται, πίνακας και εσωτερικός χώρος
Σημ. Η Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος με συντονισμένες ενέργειες του μακαριστού Μξτροπολίτη Νικόλαου προς την διεύθυνση του Μουσείου Μπενάκη και προς την Ιερά Σύνοδο παρέλαβε το 2006 τεμάχιο της Τιμίας Κάρας του μάρτυρος του Χριστού Μηνά του Αθηναίου, του επικαλουμένου Καλλικελάδου, το οποίο κατέχει ως ατίμητο πνευματικό θησαυρό και απονέμει την υπό της Εκκλησίας μας προβλεπομένη τιμή εις τα Άγια λείψανα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ Αυτοκράτορας του Βυζαντίου

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο
Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ Αυτοκράτορας του Βυζαντίου
Δολοφονήθηκε σαν σήμερα 11 Δεκεμβρίου το 969
Η μνήμη του αναφέρεται στον Λαυριωτικό Κώδικα Β 4φ. 133, όπου υπάρχει και πλήρη Ακολουθία του με Κανόνες.
Η εικόνα του αγίου αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά βρίσκεται το χωριό Αρμένοι Ρεθύμνου όπου εορτάζεται η μνήμη του (11 Δεκεμβρίου). Αγιογραφήθηκε μετά από προσεκτική ιστορική έρευνα από τις μοναχές της Ιεράς Μονής Αγίας Ειρήνης Ρεθύμνου και ελήφθη από την ιστοσελίδα της Ι.Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Εικόνες του Αυτοκράτορα υπάρχουν επίσης στο Άγιο Ό
ρος και σε πολλές Μονές και Ναούς της Ελλάδος.

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

The Wonderworker Woman-Ντοκυμαντέρ 12 επεισοδίων αφιερωμένο στην Αγία Ματρώνα Μόσχας

 Το ντοκυμαντέρ ''The Wonderworker Woman'' είναι αφιερωμένο στην μεγάλη αγία της Ρωσικής  Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας,την Αγία Ματρώνα Μόσχας την αόμματη και θαυματουργή.

Εφτά μήνες σκληρής δουλειάς χρειάστηκαν για να υποτιτλιστούν στα άγγλικα τα 12 επεισόδια της σειράς,μας πληροφορεί το orthochristian.

Τα γυρίσματα κράτησαν εννιά χρόνια,περίοδος κατά την οποία μαζεύτηκαν πληροφορίες για τα θαύματα της Αγίας Ματρώνας.

Κάποια θαυμαστά γεγονότα είναι ανέκδοτα και άγνωστα στο πλατύ κοινό.

Μπορείτε να δείτε και τα 12 επεισόδια στο :
https://www.youtube.com/playlist?list=PLFCVPY3WNiPhYB-kz0zqsRrdCMT9EOhU4


Αποτέλεσμα εικόνας για МАТРОНА (НИКОНОВА) МОСКОВСКАЯ, БЛАЖЕННАЯ
Διαβάστε τα άρθρα μας για την ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ



Για τον Σιναΐτη Μοναχό Γρηγόριο Σκευοφύλακα, τον Ζακύνθιο

Γράφει και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

 Στο βιβλίο μας "Ζακυνθινοί Επίσκοποι στον Κόσμο" (έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου, 2004), αναφερόμενοι στον Ζακύνθιο Αρχιεπίσκοπο Σινά και Ραϊθώ Πορφύριο Α΄ τον Μαρούδα και την αναστατική προσπάθειά του το 1827 στην περιώνυμη Μονή, γράφαμε τα ακόλουθα (σελ. 135 εξ.) :

Ανάμεσα στους άμεσους συνεργάτες του μνημονεύεται ο Μοναχός Γρηγόριος Σκευοφύλαξ ο Ζακύνθιος, ("δεύτερος κτήτωρ της Μονής", κατά τον Πορφύριο), ο οποίος - σημειωτέον- έζησε όσια βιοτή, στα νεότερα μάλιστα χρόνια βρέθηκε άθικτο το λείψανό του κι έχει φήμη Αγίου.

Τα λείψανα του ιού.  Γκρέγκορι Ράιφσκι.  Ραϊφσκι Μονή Αγίου Γεωργίου.  Φωτογραφία 2015
Πλην των ανωτέρω, συμπληρωματικά σήμερα αναφέρουμε ότι το εν λόγω λείψανο φυλάσσεται σήμερα στο Μετόχι της Μονής στη Ραϊθώ, στο ναό του Αγίου Γεωργίου, παλαιότερα στον γυναικωνίτη και πλέον στον κυρίως ναό. Αξίζει να αναφερθεί ότι στα προπύλαια του εν λόγω ναού υπάρχει η εξής επιγραφή: "Ιερός ναός Αγίου Γεωργίου Ραϊθώ οικοδομήθη εν έτει 1885 υπό Γρηγορίου Σκευοφύλακος του Ζακυνθίου".
 Μια φωτογραφία αυτού του λειψάνου Γρηγορίου του Σκευοφύλακος έφθασε στα χέρια μας όπως υπάρχει και φυλάσσεται στον προαναφερθένα ναό της Ραϊθούς στην Ερυθρά Θάλασσα. 

Σπεύδουμε λοιπόν να την δημοσιοποιήσουμε για πρώτη φορά, ώστε να γνωρίσουν οι διαδικτυακοί αναγνώστες μας έναν ακόμη αξιομνημόνευτο Ζακύνθιο, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στην "μοναδική πολιτεία" (δηλαδή, την αυθεντική μοναχική ζωή), κατά την εύστοχη έκφραση του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος. Ας έχουμε την ευχή του!
 Απόσπασμα από μια σελίδα Κώδικα της Μονής Σιναίου, όπου υπάρχει η υπογραφή του Γρηγορίου

Στον ουρανό θα δούμε μεγάλες εκπλήξεις. Αυτούς που δεν τους έπιανε το μάτι μας θα βρεθούν σε πρώτες θέσεις κι άλλους που τους είχαμε για μεγάλους θα καταποντιστούν.

Μοναχός Ευτύχιος Δοχειαρίτης (1907 - 10 Δεκεμβρίου 1978)

Αποτέλεσμα εικόνας για dohiariou

  Ο κατά κόσμον Ευάγγελος Ιωάννου Τσιτμής γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας το 1907. Εργάσθηκε στη μονή Δοχειαρίου, πολλά χρόνια ως λαϊκός μάγκιπας (φούρναρης). Δόκιμος εγράφη το 1974. Μοναχός εκάρη σε μεγάλη ηλικία το 1976 από τον Γέροντα Βενι­αμίν. Ήταν πορτάρης της μονής. Μετά μία διετία ανεπαύθη εν Κυρίω στις 10.12.1978. Εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου ο μακάριος δίχως κρό­το και κανένα θόρυβο.
Κατά την εκταφή του το 1981, που πραγματοποιήθηκε από τη νέα αδελφότητα, έγιναν αισθητά τα σημεία της οσιότητός του.
 Γράφει αδελφός της μονής, που ήταν παρών: «Τα οστά του ευωδίασαν και το αντελήφθησαν όλοι, και οι εγγύς και οι μακράν. Εμείς απορήσαμε με το θαυμαστό αυτό γεγονός. Αγνοούσαμε τον άνθρωπο εντελώς. Έναν παλαιό συνεργάτη του που ρωτήσαμε απόρησε κι εκείνος. Είπε πως κάτι κρυφό θα είχε που εμείς δεν το γνωρίζαμε. Ένας άλλος μας μί­λησε για τις ελεημοσύνες του. Όσα χρήματα έπαιρνε από την εργασία του τα έστελνε έξω σε πτωχούς, αλλά και σε εργάτες ενδεείς έδινε. 
Ο Κρυφιογνώστης Θεός γνωρίζει την καρδίαν και την πολιτείαν του, αυτός που ευδόκησε να τιμήση με πνευματική ευωδία τον κρυφό δούλο του». 
 Κατά την ανακομιδή ήταν παρόντες και άλλοι πατέρες και όλοι θαύμασαν για τη λεπτή ευωδία και το ωραίο κιτρινωπό χρώμα των οστών του. Στον ουρανό θα δούμε μεγάλες εκπλήξεις. Αυτούς που δεν τους έπιανε το μάτι μας θα βρεθούν σε πρώτες θέσεις κι άλλους που τους είχαμε για μεγάλους θα καταποντιστούν. Ο Θεός να μας ελεήσει. Να μας ελευθερώσει από την κατάκριση και να μας οδηγήσει σε πραγ­ματική μετάνοια. Τις πληροφορίες μάς έδωσε ο μοναχός Θεόκτιστος Δοχειαρίτης, τον οποίο και πολύ ευχαριστούμε.


Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Β΄1956-1983 , σελ.947 , Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011

Εικόνα της αγίας Άννας με την Παναγία,μέσα 15ου αιώνα

Εικόνα της αγίας Άννας με την Παναγία,μέσα 15ου αιώνα
Μουσείο Μπενάκη
Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, εσωτερικός χώρος

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Στα χείλη του ίσα που άκουγες τα τελευταία «Χαίρε» των ασίγαστων Χαιρετισμών προς την Αειπάρθενο Θεοτόκο.

Ιερομόναχος Ευγένιος Διονυσιάτης (1875 - 10 Δεκεμβρίου 1961)
  Ο κατά κόσμον Ευάγγελος Παντελεήμονος Λημώνης γεννήθηκε στη Χότσιστα Κορυτσάς της Β. Ηπείρου το 1875. Διετέλεσε δάσκα­λος και ήταν γνώστης άριστος της βυζαντινής μουσικής. Όταν κάποτε οι Τούρκοι θέλησαν να κάψουν ένα ελληνικό σχολείο, αποσόβησε την καταστροφή με την προσευχή του, λέγοντας τους Χαιρετισμούς της Πα­ναγίας. Προσήλθε με ιερό πόθο στη μονή Διονυσίου κι εκάρη μοναχός το 1909. Ως μοναχός διακρίθηκε για την υπακοή του και τη μοναχική του ακρίβεια. Είχε κόψει τελείως το θέλημά του. Συνήθιζε να λέει: «Ο υποτακτικός ουδέν έχει εν τω κόσμω τούτω, ει μη μόνον τον Χριστόν». Έφθασε από την πράξη στη θεωρία. Μετά μία εικοσαετία σκληρών αγώνων στο αυστηρό κοινόβιο του Διονυσίου, όπου έλαβε την κουρά και την ιεροσύνη, έκανε μία τριακονταετία στον Πειραιά, συνεχίζοντας τους αγώνες του και βοηθώντας τους εκεί χριστιανούς.
Ήταν δάσκαλος στην πατρίδα του Βόρειο Ήπειρο. Η μεγάλη του ασκητικότητα, η θυσιαστική αγάπη και η γλυκύτητα του χαρακτήρα του τον έκαναν στοργικό Πνευματικό πατέρα πολλών πιστών.
  Αφιλοχρήματος και ακτήμων υπερβολικά, ζούσε πάντα ως φιλοξενούμενος. Ποτέ δεν απέκτησε δική του στέγη. Κοιμόταν ελάχιστα, τον χειμώνα δεν άναβε φωτιά, προσευχόταν θερμά, σιωπούσε ηθελημένα. Όσα χρήματα του έδιναν τα μοίραζε ελεημοσύνη. Συχνά αγρυπνούσε. Διαβάζοντας τους εξορκισμούς έφευγαν τα δαιμόνια, για τη μεγάλη του καθαρότητα και ταπείνωση. Μεγάλη του χαρά οι καθημερινές θείες Λειτουργίες σε εξωκκλήσια ταπεινά. Τον έβλεπαν τα καθαρά μάτια να μην πατά στη γη. Συχνό γεύμα του τα πρόσφορα της προσκομιδής. Το αυστηρό ασκητικό του πρόγραμμα δεν το άφησε μέχρι του τέλους του. Μέσα από τα παλιόρασά του φορούσε βαριά σίδερα, που του είχαν φάει τις σάρκες. Κοιμόταν σε χαμηλό κάθισμα και γι’ αυτό είχε καμπουριάσει. Από τις πορείες και τις μακρές ορθοστασίες είχαν αρχίσει να σαπίζουν τα πόδια του, μα δεν μύριζαν ποτέ άσχημα. Οι φίλοι του τού συνιστούσαν την επίσκεψη σε ιατρούς. Με τη γλυκύτητα που πάντα τον διέκρινε, τους απαντούσε: «Μετά της Άγιας Άννης θα πάω…».
Αγαπούσε υπέρμετρα την Παναγία και την αγία μητέρα της, τη «μάμμη» όλων των Αγιο­ρειτών. Τους Χαιρετισμούς της έλεγε πολλές φορές την ημέρα. Δεν είναι δίχως σημασία που ο θάνατός του ήλθε στο δειλινό της εορτής της Αγίας Άννης. Το πρωί είχε τελέσει την τελευταία θεία Λειτουργία του. Εξήλθε του ιερού βήμα­τος μετά δακρύων και χαράς. Στο πρόσωπό του έβλεπες όλη τη μακάρια ανάπαυση των πολλών κόπων του. Στα χείλη του ίσα που άκουγες τα τελευταία «Χαίρε» των ασίγαστων Χαιρετισμών προς την Αειπάρθενο Θεοτόκο. Πράγματι, η μητέρα της μητέρας του Παναγία, τον παρέλαβε με τις πρεσβείες της κοντά της. Εκεί που από μικρός προσδοκούσε να κατευθυνθεί και να τερματίσει, ο έτοιμος από καιρό. Καθήμενος στο σκαμνί του και βαστώντας το κομποσχοίνι του τελείωσε τον βίο του οσιακά. Όταν τον σαβάνωσαν οι ιερείς, είδαν τα πληγωμένα πόδια του γεμάτα σκουλήκια και θαύμασαν. Από τον τάφο του έβλεπαν να βγαίνει φως.
 Κατά τον Γέροντα Γαβριήλ Διονυσιάτη: «Ευλαβέστατος και άκρως ζηλωτής των πατρίων, μελετηρός εις άκρον, παρά το προβεβηκός της ηλικίας του ελειτούργει καθημερινώς και επ’ εσχάτων ως εκ του γήρα­τος και της ποδαλγίας, καθήμενος επί σκίμποδος προ της αγίας Τραπέζης, διεκρίνετο διά τον θερμουργόν ζήλον του και τον ανιδιοτελή αγώνα του υπέρ της Ορθοδοξίας μας, ως και την κατ’ ιδίαν αγιωτάτην ζωήν του …». Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 10.12.1961.
Πήγες – Βιβλιογραφία
Μοναχολόγιον Ιεράς Μονής Διονυσίου. Γαβριήλ Διονυσιάτου αρχιμ., Ευγένιος Ιερομόνα­χος Διονυσιάτης, Αγιορειτική Βιβλιοθήκη 305-306/1962, σσ. 58-59. Χρυσάνθου Αγιαννανίτου ιερομ., Παπα-Ευγένιος ο Διονυσιάτης, Η Αγία Σκέπη 118/1986, σσ. 99-103.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Β΄1956-1983 , σελ. 655-666 , Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019

Μαρτυρία:«Ο γέροντας Εφραίμ ήρθε και έκανε μία μεγάλη σκάλα από τη γη στον ουρανό»

Ο π. Αντώνιος Μοσχονάς, συνταξιούχος εφημέριος στο Tucson, από τους βασικούς συνεργάτες και συμπαραστάτες του Γέροντα Εφραίμ στην περιοχή, αναφέρει:
Αποτέλεσμα εικόνας για efrem filotheitul
«Εμείς οι ιερείς και οι αρχιερείς στην Αμερική για 70 χρόνια περίπου προσπαθούσαμε να φέρουμε τον κόσμο στις εκκλησίες κάνοντας φεστιβάλ. Δηλαδή διοργανώναμε γιορτές και πανηγύρια και προσφέραμε ποτά, φαγητά, χαρά, διασκέδαση και άλλα παρόμοια. Είχαμε ξεχάσει την προσευχή το κομποσχοίνι την εξομολόγηση τη νηστεία, την άσκηση, την παράδοση της Εκκλησίας μας.
 Το σπουδαιότερο, δεν αφήναμε να δημιουργηθούν μοναστικά κέντρα. Τα θεωρούσαμε ότι δεν χρειάζονται και ότι δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στην Εκκλησία μας. Και ήρθε ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι χωρίς κοσμικές σπουδές, χωρίς πτυχία θεολογίας, χωρίς να έχει ρηξικέλευθες και καινοτόμους ιδέες, όπως πιστεύαμε ότι έχουμε εμείς και μας θύμισε την παράδοσή μας. Δεν πούλησε σουβλάκια, γύρο, μουσακά, μπακλαβάδες και τα άλλα φαγητά της ελληνικής κουζίνας, αλλά πούλησε, ή μάλλον προσέφερε δωρεάν, τον ξεχασμένο Χριστό της Ορθοδοξίας.
 Δεν κάλεσε σε χορούς και διασκεδάσεις, αλλά σε αγρυπνίες και νηστείες. Και ο κόσμος, φωτισμένος από το Θεό, τον πλαισίωσε και τον περιτριγύρισε και τον ενίσχυσε. Η κοσμοσυρροή που παρατηρείται είναι άνευ προηγουμένου. Η Αμερική που προσπαθούσε να ξεφύγει από την καταναλωτική κοινωνία, την αφθονία και τον κόρο των υλικών αγαθών, με κινήματα όπως των hippies και τη στροφή προς τις ανατολικές θρησκείες, άρχισε να ανακαλύπτει τον γνήσιο και αρχέγονο χριστιανισμό της Ορθοδοξίας μας.

Ο π. Εφραίμ ήρθε και έκανε μία μεγάλη σκάλα από τη γη στον ουρανό. Μας έδωσε την δυνατότητα εδώ στην Αμερική ν’ ανεβαίνουμε πάνω στον ουρανό με τα μέσα της ορθοδόξου παραδόσεως. Το μοναστήρι, του Αγίου Αντωνίου εδώ στην Αριζόνα, κτίσθηκε με σημεία που έδειξε ο Θεός. Όταν ήρθε ο Γέροντας στην περιοχή μας και έψαχνε για μέρος που θα έκτιζε τη νέα μονή, ενώ προσπαθούσε να πάει αλλού, έχασε το δρόμο του και ήρθε εδώ.
 Έμεινε κατενθουσιασμένος. Αμέσως πήγαμε σε κτηματομεσίτη της περιοχής για να δούμε τι μπορούσαμε να αγοράσουμε. Όταν φθάσαμε στο μέρος που κτίσθηκε το μοναστήρι αργότερα, ενώ μιλούσαμε με τον κτηματομεσίτη, ακούσαμε να χτυπάνε καμπάνες όπως χτυπάνε οι καμπάνες της Φιλοθέου. Ο Γέροντας είπε τότε: «εδώ θα το κτίσουμε». Το είπα στον αείμνηστο Αντώνιο, επίσκοπο του Σαν Φρανσίσκο, στον οποίο υπαγόμαστε και κείνος είπε μέσα του «Κεφαλλονίτικη φάρσα», διότι είμαι από την Κεφαλλονιά.

 Μετά δύο χρόνια όμως, ενώ πηγαίναμε στο μοναστήρι και σταματήσαμε λίγο πριν φθάσουμε να φορέσουμε τα ράσα μας, γιατί φορούσαμε λαϊκά ρούχα όπως συνηθίζουμε εδώ στην Αμερική, άκουσε τις καμπάνες και ο δεσπότης. Είχε δώσει εντολή στον ηγούμενο να μην κάνουν επίσημη υποδοχή, γι’ αυτό όταν φθάσαμε τον μάλωσε. Εκείνος όμως απάντησε ότι δεν χτύπησαν τις καμπάνες και ότι οι πατέρες είναι στα κελλιά. Τότε ο δεσπότης κατάλαβε τι συνέβη και μου εξομολογήθηκε τι είχε σκεφθεί όταν του ανακοίνωσα τι είχε συμβεί σε μας.

Ο επίσκοπος Αντώνιος, όταν γνώρισε τον π. Εφραίμ και το έργο του, μου είπε: «ο Εφραίμ θα γεμίσει την Αμερική με μοναστήρια. Πόσο τυχεροί είμαστε, που έχουμε γνωρίσει και περπατάμε και μιλάμε και ευλογούμεθα από ένα ζωντανό άγιο».