ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΤΕ!

Θυμίζει η φράση αυτό που συχνά έχουν δεχτεί ως «έπαινο» αρκετοί κήρυκες του λόγου του Θεού. Μετά τη Θεία Λειτουργία να σπεύδουν κάποιοι χριστιανοί να επικροτούν το κήρυγμα με την παραπάνω φράση: «Τι ωραία που τα λέτε!»ˑ ή ακόμη πιο «επαινετικά»: «τι καλά που τ ο υ ς τα είπατε!!!»

 Κι είναι βεβαίως το στοιχείο που κάνει τον κήρυκα του λόγου του Θεού να κατανοεί αυτό που ο Κύριος και οι απόστολοι έχουν πει: εσύ να σπέρνεις τον λόγο του Θεού αλλά να μη προσβλέπεις στα αποτελέσματα. Το αποτέλεσμα είναι θέμα της χάρης του Θεού – Εκείνος που βλέπει τις καρδιές των ανθρώπων γνωρίζει πώς και πότε θα ενεργοποιηθεί ο σπόρος του Ευαγγελίου. Διότι τέτοιες αντιδράσεις, όπως οι παραπάνω, των αποδεκτών του κηρύγματος φανερώνουν ότι πολλοί «χαμπάρι» δεν παίρνουν με ό,τι άκουσαν παραμένοντας «αδιάβροχοι» από τη δωρεά της χάρης του λόγου.

Όμως με την παραπάνω φράση έχουμε υπ’ όψιν κάτι διαφορετικό ή κάτι τέλος πάντων παρεμφερές, όπως μας το εκμυστηρεύτηκε προ καιρού αδελφός κληρικός εν Χριστώ. Δέχτηκε την εξομολόγηση μίας κυρίας από άλλην ενορία, παντρεμένης και με παιδιά καθώς πληροφορήθηκε, η οποία κατά καιρούς εκκλησιαζόταν και στη δική του ενορία. Έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον και προσήλωση ιδίως στο κήρυγμά του, ώσπου κάποια φορά ήρθε η ώρα να ζητήσει και την εξομολόγηση, κάτι που όπως είπαμε δέχτηκε ο ιερέας. Η κυρία φαινόταν πολύ συνεσταλμένη, κόμπιαζε υπερβολικά, αργούσε να μιλήσει. Ο ιερέας με σεμνό και συνετό τρόπο της μίλησε για το μυστήριο, για την αγάπη του Χριστού, ο Οποίος ήρε την αμαρτία σύμπαντος του κόσμου, ότι δεν υπάρχει γι’ αυτό αμαρτία ασυγχώρητη, ότι το μεγαλείο του ανθρώπου είναι ότι παίρνει την απόφαση να φανερώσει τα τραύματα της ψυχής του όχι σ’ εκείνον, έναν άνθρωπο, αλλά στον ίδιο τον Χριστό που παρευρίσκεται αοράτως και προσδοκά ακριβώς τη μετάνοια του ανθρώπου.

Η κυρία έδειχνε να τον ακούει με συναίσθηση, ώσπου βρήκε το θάρρος και ψέλλισε αυτό που την «μπλόκαρε» όλη την ώρα.

Ο Άγιος Παΐσιος ἔλεγε γιά τούς Ψαλμούς

Ο Άγιος Παΐσιος ἔλεγε γιά τούς ψαλμούς:
"Εὐλογημένη ψυχή, τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατο στό Θεό. Ζήτα Του μέ εὐγένεια αὐτό πού θέλεις. Ἐάν δυσκολεύεσαι, διάβασε τούς ψαλμούς τοῦ Δαβίδ. Θά δῆς ἐκεῖνος μέ τί τρόπο ζητοῦσε ἀπό τό Θεό καί ἐλάμβανε αὐτό πού ποθοῦσε".

"Ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπό τό Χριστό, στεροῦνται τόν θεῖο φωτισμό, γιατί ἄφησαν τό προσήλιο σάν τούς ἀνοήτους καί πηγαίνουν στό ἀνήλιο....Βλέπετε τό Ψαλτήρι πού εἶναι γραμμένο μέ θεῖο φωτισμό, τί βαθειά νοήματα ἔχει! Μάζεψε, ἄν θέλης ὅλους τούς θεολόγους, ὅλους τούς φιλολόγους, καί θά δῆς ὅτι ἕναν ψαλμό μέ τέτοιο βάθος δέν μποροῦν νά φτιάξουν! Ἐνῶ ὁ Δαβίδ ἦταν ἀγράμματος, ἀλλά βλέπεις καθαρά πῶς τόν ὁδηγοῦσε τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ".

"Πῆγε κάποιος οἰκογενειάρχης στόν Γέροντα καί τοῦ εἶπε γιά τίς κτηματικές ἀδικίες πού ἔγιναν εἰς βάρος του: 

" Ἐγώ δέν στενοχωριέμαι γιά τήν ἀδικία γιατί δαβάζω τό Ψαλτήρι. Ἕνα Κάθισμα τό ἀπόγευμα καί δυό Καθίσματα πρίν ξημερώση. Σχεδόν τό ἔμαθα ἀπ' ἔξω. Κανένας Ψαλμός δέν λέει ὅτι οἱ ἄδικοι ἔκαναν προκοπή. Ἐνῶ τούς δικαίους τούς σκέφτεται ὁ Θεός. Ἐγώ Πάτερ μου δέν λυπᾶμαι τά κτήματα πού ἔχασα, ἀλλά λυπᾶμαι τά ἀδέλφια μου πού χάνουν τήν ψυχή τους".

πηγή

Θέλουν ένα φοβισμένο και μιζερεμένο αντρικό φύλο..

Το να θεωρείς πως ο όρος ‘γυναικοκτονία’ είναι όρος τεχνουργημένος με ιδεολογικές στοχεύσεις που αποσκοπούν στην ενοχοποίηση του ανδρικού φύλου (και δια της συλλήβδην ενοχοποίησής του, στον εκφοβισμό και το μιζέρεμα αυτού) δεν σημαίνει πως είσαι υποστηρικτής της βίας και του φόνου εναντίον των γυναικών.

Όσοι, λοιπόν, προσπαθούν να κολλήσουν την ρετσινιά του δυνάμει εγκληματία σε όποιον αρνείται να αποδεχτεί τέτοιους όρους (οι οποίοι όροι είναι ολοφάνερα προϊόντα ‘εργαστηρίων’ εμμονικής ενασχόλησης με αρχιτεκτονικές κοινωνιών) μόνο δόλιες προθέσεις καλλιέργειας κλίματος ψυχικού εκβιασμού μπορεί να έχουν. Πρόκειται για προσπάθειες κατάλυσης των ελευθερίων έκφρασης δια μέσου ευλογοφανών ψευδοεπιχειρημάτων. Πρόκειται για ύπουλες μεθοδεύσεις κατάλυσης της Δημοκρατίας.

Ο εν λόγω όρος είναι ξεκάθαρο τεχνούργημα των ιδίων κύκλων που ξεφούρνισαν την ‘woke’ λεγόμενη ατζέντα και προσπάθησαν να επιβάλουν μέχρι καταναγκαστικές ιατρικές πράξεις στα σώματά μας. Είναι οι ίδιοι που θέλουν να μας πείσουν πως η διαφορά των φύλων δεν είναι μια βιολογική πραγματικότητα αλλά κοινωνική κατασκευή. Είναι οι ίδιοι που οργάνωσαν τελετή έναρξης ολυμπιακών αγόνων χλευάζοντας τον Μυστικό Δείπνο. Και οι ίδιοι, φυσικά, που έχουν επιδοθεί σε μια λυσσώδη εκστρατεία αποχριστιανισμού των κοινωνιών μας.

Ὁ ἀνειλικρινής φίλος καί τά γνωρίσματα τῆς ψευδοφιλίας

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως ὁ Θαυματουργός

 Ο ἀνειλικρινὴς φίλος εἶναι ἄνθρωπος ἰδιοτελής, ἄφιλος, κρυψίνους, ἐγωιστής, ὑποκριτής. Φορᾶει τὸ προσωπεῖο τῆς φιλίας γιὰ νὰ ὠφεληθεῖ ἀπὸ ὁτιδήποτε χρήσιμο μπορεῖ νὰ προκύψει. Λέει ψέματα ὅταν μιλᾶει γιὰ φιλία καὶ ἔχει δόλο μέσα του ὅταν παριστάνει τὸν ἀφοσιωμένο. Ὁ ἴδιος θέλει τὴ βοήθεια τοῦ φίλου του, ὅταν ὅμως ἐκεῖνος τοῦ ζητᾶει βοήθεια, τὴν ἀρνεῖται, προφασιζόμενος χίλιες δυὸ δικαιολογίες.

Ὁ ἴδιος θέλει τὴ βοήθεια τοῦ φίλου του, ὅταν ὅμως ἐκεῖνος τοῦ ζητᾶει βοήθεια, τὴν ἀρνεῖται, προφασιζόμενος χίλιες δυὸ δικαιολογίες. Ἐπιδεικνύει φιλία ὅταν ὅλα πᾶνε καλά, ἀλλὰ ὅταν ὁ φίλος του περνᾶει δύσκολα τὸν ἀπαρνεῖται. Τὸν θυμᾶται ὅταν αὐτὸς εἶναι εὐτυχισμένος καὶ ἀπὸ μακριὰ ζητᾶει νὰ μάθει γι᾿ αὐτόν. Εὔχεται εὐτυχία σ᾿ αὐτὸν ποὺ ἤδη εὐτυχεῖ καὶ ὑγεία στὸν ὑγιῆ.

Μόνον Ἐκεῖνον θά ἔχουμε γιά στήριγμα στὴ ζωή μας.

 Οἱ ὑπερβολικὰ εὐαίσθητες ψυχὲς βασανίζονται πολὺ, ἐπειδὴ αἰσθάνονται ἐντελῶς μόνες στὴ γῆ. Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε νὰ αἰσθανόμαστε ἔτσι, σὰν νὰ εἴμαστε ἀπὸ ὅλους πεταμένοι, γιὰ νὰ μὴ βασιζόμαστε σὲ κάποιον ἢ σὲ κάτι ἐδῶ στὴ γῆ, ἐπειδὴ ὁτιδήποτε ὑπάρχει σ᾿ αὐτὸν τὸν πλανήτη, δὲν εἶναι σταθερὸ καὶ διαρκές. Μόνον ὁ Κύριος, κατὰ τὴ θεϊκὴ Του φύση, εἶναι ἀμετάλλακτος καὶ ἴδιος αἰωνίως, γι᾿ αὐτὸ Μόνον Ἐκεῖνον θὰ ἔχουμε γιὰ στήριγμα στὴ ζωή μας.

Γέρων Θαδδαῖος τῆς Βιτόβνιτσα

Παπά-Χαράλαμπε, θά κάνουμε προσευχή, θά τά ευλογήσεις εσύ καί θά περισσέψουν!

Ό π. Χαράλαμπος Α., εφημέριος Καλλιθέας Κονίτσης, αναφέρει:
«Κάποια χρονιά, μετά τήν πανήγυρη τής Λαύρας, ήρθα έξι ώρες μέ τά πόδια, γιά νά δώ τόν Γέροντα Παΐσιο στήν “Παναγούδα”. Είχα εικοσιπέντε χρόνια νά τόν δώ.
Τόν βρήκα μέσα στό δάσος. Μέ γνώρισε αμέσως καί τό σπουδαίο ήταν ότι μού είπε τήν ημερομηνία, πότε έγινα διάκονος καί πότε πρεσβύτερος.

Τού λέω:
– Πάτερ, δέν θά κάνουμε αγάπη νά φάμε λίγο;
– Έχω, μού λέει.
«Μού έδειξε μιά σακκούλα νάϋλον πού μέσα είχε τρείς ντομάτες πολύ μικρές καί μιάμιση φρυγανιά.

Σκέφθηκα:
“Ετούτα θά φάμε;”
Δέν βάσταξα καί τού είπα:
– Τί νά φάμε απ’ αυτά, Γέροντα; Εγώ έχω νηστικός από τά χθες. Εμένα δέν μέ φθάνουν είκοσι τέτοιες ντομάτες.
«Μού απάντησε: Παπά-Χαράλαμπε, θά κάνουμε προσευχή, θά τά ευλογήσεις εσύ καί θά περισσέψουν!

Δύο, Δύο και όχι Τρία.

Μεγάλη συζήτησις εγίνετο τότε στους θεολογικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους διά τα συστατικά του ανθρώπου.
Αφορμή είχε δώσει η θεωρία του Απόστολου Μακράκη κατά την οποίαν ο άνθρωπος αποτελείται από τρία συστατικά, ύλην, ψυχήν και πνεύμα. [Η θεωρία αυτή καταδικάστηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος].

Σαν μαθητής της «Σχολής του Λόγου» [σχολή του Απόστολου Μακράκη] και ο Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Ματθόπουλος, Μεγαλοσπηλαιώτης, μαθητής του Αρχ. Ιγνατίου Λαμπροπούλου και ιδρυτής της αδελφότητος «ΖΩΗ», είχε πέσει σε σκέψεις κατά πόσον ήσαν σωστά τα κηρύγματα αυτά, που άλλοι τα υπεστήριζαν και άλλοι τα απέρριπταν.

Με τις σκέψεις αυτές ο π. Ευσέβιος έφθασε στην Κεφαλληνίαν και πήγε στο Ληξούρι, να συναντήση τον Άγιο Παναγή και διά κήρυγμα.
Περπατώντας στο Ληξούρι ο π. Ευσέβιος, βλέπει να τον πλησιάζει με γρήγορο βήμα ένας μάλλον κοντός και ασκητικός ιερεύς, και χωρίς χαιρετισμόν ή άλλον πρόλογον, άρχισε να του λέγη:
– Δύο, Δύο και όχι Τρία.

Αν είσαι τοξικός, δεν είσαι αρρενωπός, και οι αρρενωποί άνθρωποι δεν είναι τοξικοί.

Βγήκε χθες ένας καλλιτέχνης και υποστήριξε — με αφορμή τις γυναικοκτονίες — ότι πρέπει να μάθουμε στους γιους μας να μην είναι καθάρματα (άλλη λέξη χρησιμοποίησε) απέναντι στις γυναίκες. 

Επειδή αυτές οι «φωτισμένες» νουθεσίες έχουν γίνει πλέον μέινστριμ συμβουλευτική, ξυπνήστε πριν να είναι αργά, γιατί πρόκειται για κάτι εξαιρετικά άδικο και αντιπαιδαγωγικό. Είναι δυνατόν να φορτώνεις σε ένα παιδί ή έναν έφηβο με αδιαμόρφωτο ψυχισμό τις αμαρτίες όλου του κόσμου; Να ταυτίζεις το φύλο του με την τοξικότητα και το έγκλημα; Είστε τελείως ανεύθυνοι;

Μετά από αυτό, τι περισσότερο περιμένετε από το να διαμορφώσετε ένα άβουλο, ενοχικό πλάσμα, που θα πέσει θύμα της πρώτης δεσποτικής γυναίκας, η οποία θα τον χειραγωγεί, ενώ εκείνος θα αισθάνεται ικανοποιημένος με αυτή τη μεταχείριση; Αυτό ζητάτε για τους γιους σας; Πόσο ανταγωνιστικοί και ανταγωνιστικές γίνεστε με τα παιδιά σας! Όλοι κουβαλάτε απωθημένα.

Καλύτερα οι μεγαλύτεροι να δίνουν το παράδειγμα με τη συμπεριφορά τους μέσα στο σπίτι, κάθε μέρα. Πιο λογικό μου φαίνεται να διαμορφώσεις την κόρη σου σε μια ανεξάρτητη, δυναμική γυναίκα, που θα ξέρει ποιους να αποφεύγει, παρά να καταδικάσεις τον γιο σου στην ενοχή της ύπαρξής του, διά βίου.

Οι πιο πολλές εξομολογησεις είναι αποκύημα της αγάπης του εαυτού μας.

Οι πιο πολλές εξομολογησεις είναι αποκύημα της αγάπης του εαυτού μας.Εξομολογουμεθα, διότι θέλουμε να τα έχουμε καλά με τον Θεό,για να έχουμε παρρησία ενώπιον του. 

 Η αληθινή εξομολογηση όμως είναι από τις πιο οδυνηρες πράξεις, συγκλονίζεται συγκορμα η ύπαρξη του ανθρώπου και πονάει. 

Εξομολογηση σημαίνει να εξευτελισω τον εαυτό μου, όπως η αιμορρουσα που ομολόγησε το πάθημα της, δηλαδή μπροστά στα πλήθη των ανθρώπων ομολόγησε την ασθένεια της. Σε πόσους από εμάς κοστίζει η εξομολογηση;

Πόσες φορές η εξομολογηση μας είναι διάθεση να αποκαλύψουμε την ασχήμια μας, την κενότητα μας, την γυμνοτητα μας;Η εξομολογηση είναι εισπηδηση του Ουρανού εντός μας, καταβιβαση της δύναμης του Θεού. 

Καταλαβαίνουμε τι μας χρειάζεται; Για να τραβήξεις έναν γάντζο, βάζεις δύναμη. Για να ελκυσεις από τον ουρανό την δύναμη, ώστε να συγχωρεθουν οι αμαρτίες σου, καταλαβαίνεις τι αγώνας χρειάζεται; Είναι ένα σημείο το οποίο απωθουμε, γιατί δεν θέλουμε να μετανοήσουμε αληθινα.

Γιατί ὀνομάζεται ὁ διάβολος ὄχι μόνο ἐχθρός ἀλλά καί ἀντίπαλος;

Γιατί ὀνομάζεται ὁ διάβολος ὄχι μόνο ἐχθρός ἀλλά καί ἀντίπαλος; Ἐχθρός ὀνομάζεται γιατί μισεῖ τόν ἄνθρωπο, μισεῖ τό καλό, θέλει το κακό. Ἀντικείμενος ὀνομάζεται ἐπειδή ἐπιχειρεῖ νά ἐμποδίσει καθετί καλό. 

 Θέλει κανείς να προσευχηθεῖ; Ἐκεῖνος ἀντιστέκεται ἐμποδίζοντας μέ κακούς λογισμούς, μέ αἰχμαλωσία τοῦ νοῦ, μέ «ἀκηδία». 

 Θέλει κανείς νά κάνει ἐλεημοσύνη; Ἐκεῖνος ἐμποδίζει μέ τή φιλαργυρία, μέ τήν τσιγγουνιά. 

 Θέλει κανείς νά ἀγρυπνήσει; Ἐκεῖνος ἐμποδίζει μέ τήν ὀκνηρία καί τή ραθυμία. 

Καί ἔτσι μᾶς ἐναντιώνεται σε καθετί, σε κάθε καλό μέ τό ὁποῖο καταπιανόμαστε. Γι' αὐτό ὀνομάζεται ὄχι μόνο ἐχθρός, ἀλλά καί ἀντίπαλος. Μέ τήν ταπεινοφροσύνη λοιπόν κάθε μισάνθρωπη καί ἐχθρική ενέργεια τοῦ διαβόλου ἐξουδετερώνεται.

Ἀββᾶς Δωρόθεος
( Ἔργα Ἀσκητικά,Β' διδασκαλία σελ. 125Ἐκδόσεις Ἑτοιμασία Ἱερὰ μονὴ Τιμίου Προδρόμου Καρέας 2014).

Θέλω να γίνω άγιος.Τι να κάνω;

Κάποτε μου είπε ένας άνθρωπος με αφοπλιστική ειλικρίνεια: Θέλω να γίνω άγιος. Τι να κάνω;
Και η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση, όσο υπερβολική κι αν ακούγεται στα αυτιά του κόσμου, είναι η πιο φυσιολογική ερώτηση για έναν χριστιανό. Γιατί αν δεν θέλω να γίνω άγιος, τότε τι θέλω;
• Να γίνω απλώς καλός;
• Να γίνω θρησκευόμενος;
• Να γίνω τυπικός;

Ο Χριστός δεν μας κάλεσε στην απλή ηθική.
Μας κάλεσε στη μεταμόρφωση.Να ξέρεις πρώτα τι ΔΕΝ είναι η αγιότητα.
Η αγιότητα:
• δεν είναι τελειότητα,
• δεν είναι αναμαρτησία,
• δεν είναι να μη πέφτεις.
Η αγιότητα είναι να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις και να λες: Κύριε, χωρίς Εσένα δεν μπορώ τίποτα
Οι άγιοι δεν ήταν άνθρωποι χωρίς πάθη.Ήταν άνθρωποι που δεν συμβιβάστηκαν με τα πάθη τους.
Αν θέλεις να γίνεις άγιος, ξεκίνα από τη μετάνοια οχι τη μετάνοια του φόβου
αλλά τη μετάνοια της αλήθειας.
Να μάθεις να λες:

Λεμεσού Αθανασίου για τον θανατοποινίτη Αντώνιο (Εφραίμ Μοναχό ) +

Ήταν μία συγκλονιστική εμπειρία αυτή που ζήσαμε όλοι μας και βλέπω πως ένας άνθρωπος, ο οποίος πέρασε τη νεανική του ηλικία μέσα σε παραβατικότητα και μέσα σε πολλές παρανομίες και κακίες, κατέληξε στη φυλακή, αξίως των πράξεών του.

 
Αλλά όμως η καταδίκη του σε θάνατο δεν ήταν δικαία διότι δεν είχε κάνει αυτόν τον φόνο για τον οποίο καταδικάστηκε. Και όπως περιγράφει ο ίδιος στο βιβλίο του που έγραψε -και όπως μου είπε κι εμένα όταν τον συνάντησα- είχε πράγματι πάρα πολύ δύσκολη ζωή. Αλλά μέσα στη φυλακή σιγά-σιγά βρήκε το Θεό, βρήκε τον εαυτό του, βρήκε την Ορθόδοξη Εκκλησία. Με θαυμαστό τρόπο έφτασε να επικοινωνήσουμε μαζί. Στη συνέχεια εγώ φρόντισα και εστάλη ο πατήρ Παΐσιος εκεί και τον βάφτισε και μετά ανέλαβε την πνευματική του προστασία και ευθύνη. Κοινωνούσε συχνά, ζούσε πνευματικά, μελέτησε την Ορθόδοξη Θεολογία εις βάθος και ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ζούσε την υπόθεση του θανάτου του καθημερινά.

 
Όταν έφτασε η ώρα που θα τον εκτελούσαν, αυτός με πολλή υπομονή, με πάρα πολλή υπομονή -οι αστυνομικοί που ήταν κοντά του, ομολογούν οι ίδιοι, ότι πρώτη φορά είδαν άνθρωπο να έχει τόση ειρήνη την ώρα του θανάτου του και μάλιστα τους υπέδειξε ο ίδιος και τη φλέβα γιατί δεν την έβρισκαν (δεν έβρισκαν τη φλέβα οι γιατροί να του βάλουν το φάρμακο και τους βοήθησε να τη βρουν)- ήταν χαμογελαστός. Χαμογελουσε σε όλους, στη σύζυγό του. Αφού την προηγούμενη μέρα έλαβε και το αγγελικό σχήμα των μοναχών και ονομάστηκε Εφραίμ μοναχός, κοινώνησε κι έτσι έφυγε από αυτό τον κόσμο λέγοντας τις τελευταίες του λέξεις:
"Ο Θεός να μας συγχωρέσει όλους".

Μή λέτε ὅτι ἀγαπᾶτε τόν Θεό ....εάν τό πρωί θυμᾶστε πρῶτα τίς ὑποθέσεις καί τίς μέριμνές σας

  «Μὴ λέτε ὅτι ἀγαπᾶτε τὸν Θεὸ καὶ ζητεῖτε τὴ Βασιλεία Του, ἐὰν ξυπνώντας τὸ πρωί θυμᾶστε πρῶτα τὶς ὑποθέσεις καὶ τὶς μέριμνές σας καὶ ἔπειτα εὐχαριστεῖτε τὸν Θεὸ γιὰ τὴ νύχτα ποὺ πέρασε καὶ γιὰ τὴν καινούργια ἡμέρα ποὺ ἀνέτειλε! 

Δὲν θὰ πείσετε κανέναν ὅτι ζεῖτε σύμφωνα μὲ τὴν ἀλήθεια, ὅταν πρῶτα πραγματοποιεῖτε τὶς προθέσεις σας καὶ ἔπειτα ζητεῖτε ἀπὸ τὸν Θεὸ βοήθεια καὶ εὐλογία στὰ ἔργα σας!» πηγή 

→Ιερομάρτυρας Μητροπολίτης Σεραφειμ Τσιτσάγκωβ  (1856–1937).

Ο διάβολος άλλαξε την σειρά των πραγμάτων...

Ο διάβολος άλλαξε την σειρά των πραγμάτων και έδωσε, την ντροπή στη μετάνοια και την παρρησία στην αμαρτία.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

πηγή

Στην εποχή μας που έχουμε τα πάντα, αλλά δεν έχουμε το Παν.

Στην εποχή μας που έχουμε τα πάντα, αλλά δεν έχουμε το Παν.

Φιλουμένη μοναχή

Ηγουμένη Ιερὰς Μονής Αγίου Νικολάου Ορούντας Κύπρου

πηγή

Το εμβληματικό έργο «Βυζαντινή εκκλησία»του ζωγράφου Μιχάλη Οικονόμου (1888-1933)

Το εμβληματικό έργο «Βυζαντινή εκκλησία» σε ελαιογραφία του σημαντικού Έλληνα ζωγράφου Μιχάλη Οικονόμου (1888-1933), το οποίο χαρακτηρίζεται από τις ονειρικές, σχεδόν ναΐφ απεικονίσεις και την ιδιαίτερη τεχνική του με τις χρωματικές αντανακλάσεις στο νερό.

πηγή

"Ε, βρε, αφού εσύ δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, το θέλημα του Θεού σε μάρανε;

Θυμάμαι τον γέροντα Παΐσιο που ερχόντουσαν κάποιοι άνθρωποι και του έλεγαν:
"Γέροντα, ποιο είναι το θέλημα του Θεού να κάνω στη ζωή μου;
Να γίνω μοναχός ή να παντρευτώ; ή "Να πάω στην τάδε σχολή ή στην τάδε σχολή;"
Και τους έλεγε:
"Βρε, άφησε το θέλημα του Θεού τώρα..
Τι είσαι;
Ο Μωυσής είσαι για να μάθεις το θέλημα του Θεού!
Εσύ τι θέλεις, γιε μου;"
-"Ε, μα ξέρω;"
-"Ε, βρε, αφού εσύ δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, το θέλημα του Θεού σε μάρανε;
Αφού το δικό σου θέλημα και δεν το ξέρεις, δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, τι ψάχνεις το θέλημα του Θεού τώρα;Ε, τι θα σου πει και ο Θεός;
Αφού ό,τι και να σου πει πάλι δεν θα ξέρεις τι να κάνεις.

Τα μικρά χέρια που κουβαλούν τον κόσμο…

Υπάρχουν στιγμές εδώ, στη Νότια Μαδαγασκάρη, που η καρδιά δεν αντέχει να μείνει σιωπηλή…
Συνάντησα αυτό το μικρό παιδί…
και νιώθω πως ολόκληρος ο κόσμος χωρά μέσα στα χέρια του.
Χέρια μικρά… κουρασμένα… κι όμως σηκώνουν βάρος που δεν είναι για την ηλικία του.
Δεν κουβαλά μόνο νερό.Κουβαλά την ανάγκη.Την έλλειψη.
Τη σιωπηλή αγωνία μιας ζωής που ξεκινά δύσκολα…
Και κάθε του βήμα πάνω σε αυτό το ξερό χώμα είναι σαν να φωνάζει χωρίς φωνή.
«Διψάμε… όχι μόνο για νερό… αλλά για αγάπη, για μια αγκαλιά, για έναν κόσμο πιο δίκαιο…»
Στέκομαι και το κοιτάζω…και μέσα μου σπάω.
Γιατί ξέρω…πως εκεί που εμείς ξεχνάμε να πούμε «ευχαριστώ», εκείνα τα παιδιά παλεύουν για το αυτονόητο.
Κι όμως…μέσα στα μάτια του υπάρχει κάτι που με γονατίζει, μια δύναμη καθαρή… ένα φως που δεν έσβησε.
Και τότε καταλαβαίνω…πως εδώ δεν ήρθα για να διδάξω.
Ήρθα για να μάθω τι σημαίνει να αγαπάς αληθινά...

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Ων οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος..!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ [: Ματθ.10.32-33, 37-38 και Ματθ.19,27-30]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-6-1997]

[Β357] Έκδοσις Β΄.Απόσπασμα.Ολόκληρη εδώ και εδώ

[...]Ων (:των οποίων) οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος(:Ο κόσμος δεν ήταν ούτε είναι άξιος των αγίων)».
Και πράγματι, δεν είναι άξιος ο κόσμος, των αγίων. Γιατί ο κόσμος είναι μακριά από τον Θεό. «Κόσμος» με την έννοια την ηθική, με την έννοια την πνευματική. Αυτός ο οποίος στέκεται εχθρικά απέναντι εις τον Θεόν. 

Εκείνο που λέγει ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμον, μηδέ τα ἐν τῷ κόσμῳ». Εννοεί μην αγαπάτε όλα εκείνα τα σχήματα τα οποία έχουν απομακρυνθεί από τον Θεό. Αυτός είναι ο κόσμος. Ούτε ό,τι υπάρχει εις τον κόσμον, εννοείται τα καμώματα του κόσμου τούτου. Και όχι βεβαίως την φύσιν, την κτίσιν, όχι βεβαίως τους ανθρώπους. Αλλά αυτό το σχήμα –θα το πω δια τρίτη φορά- που στέκεται μακριά από τον Θεό. Και θα στέκεται. Και πάντα θα στέκεται, έως το τέλος της Ιστορίας. Μ’ αυτήν την έννοιαν «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμον». Είναι καταπληκτικό. Γιατί εκείνος που αγαπά τον κόσμον, συσχηματίζεται με τον κόσμον.

Κι ακόμα, εάν μεν ο κόσμος δεν είναι άξιος των αγίων, όμως ο κόσμος έχει αμεσότατη ανάγκη από τους αγίους. Η παρουσία των αγίων συνιστά τον κόσμον και δίνει νόημα υπάρξεως εις τον κόσμον. Αν δεν υπήρχαν οι άγιοι, δεν θα είχε λόγον υπάρξεως ο κόσμος. Μας το λένε σαφώς οι Πατέρες και μάλιστα οι πρώιμοι Πατέρες. Γιατί πολλές φορές κι εμείς το λέμε: 

«Πώς μας ανέχεται ο Θεός; Με τόσην αμαρτίαν;». 

Παπα- Μπασιάς και Αλεξάνδρα Σπετσιέρη

Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός(Κείμενο από το βιβλίο του για τον παπα- Μπασιά)

Ο ιερεύς και μετέπειτα ανακηρυχθείς σε άγιο, Παναγή Μπασιάς, έχοντας την υπερφυσική όσο και απόλυτα βεβαιωμένη ιδιότητα να επικοινωνεί με τον ψυχικό κόσμο των άλλων ανθρώπων αλλά και προικισμένος με το θείο χάρισμα της διορατικότητας και της πρόρρησης, διέκρινε ότι ένα κορίτσι γνωστής σ’ αυτόν οικογένειας, που μόλις είχε γεννηθεί και για το οποίον η οικογένεια είχε ζητήσει την ευλογία του, ήταν αδελφή ψυχή, με τον ίδιο, όπως εκείνος, σπάνιο χάρισμα. Αν και υπέργηρος και με κλονισμένη την υγεία, εζήτησε να το βαπτίσει ο ίδιος, όπως έκανε για πολλά νεογέννητα ευσεβών και ενάρετων οικογενειών, χωρίς να έχουν αυτήν την ιδιότητα.

 Το κοριτσάκι εκείνο ήταν η πρώτη κόρη του διακεκριμένου τότε Ληξουριώτη, Αθανασίου Σπετσιέρη, πού απόκτησε και άλλα παιδιά : τον Νικόλα, τον Σπύρο και την Ελπίδα, (μετέπειτα σύζ. Νικόλα Κομηνάτου, εμπόρου). Έγινε λοιπόν η βάπτιση της μικρής κι ο γέροντας ιερωμένος της έδωσε το όνομα Αλεξάνδρα.

Όμως, τόσο η έμφυτη ψυχοσύνθεση του κοριτσιού όσο και ο ίσκιος του νονού της, επέδρασαν καταλυτικά στη μοίρα και τη ζωή της Αλεξάνδρας. Σ’ όλη της τη ζωή έμεινε κλεισμένη στο πατρικό της σπίτι, απέναντι ακριβώς και προς τα δυτικά της τότε εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ληξούρι, αμέτοχη του κόσμου και αφοσιωμένη ολοκληρωτικά στα θεία και στη μνήμη του νονού της, σαν πραγματική και γνήσια μοναχή. (Ετυμολογικά, το όνομα που της έδωσε ο παπα-Μπασιάς ίσως γι’ αυτόν να μην ήταν άσχετο με τη διαίσθησή του ότι αυτή θα απαρνιόταν τον κόσμο και θα γινόταν νύμφη μόνο του Χριστού)!

Ἔρριξα ένα βλέμμα στά ἀσκητικά ὀστᾶ...

 Φαντάσθηκα τις ηρωϊκές ψυχές, τοὺς ἁγίους ἐκείνους ἐρημίτας, στοὺς ὁποίους ἀνῆκαν, νὰ παλεύουν «πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου», να δοκιμάζουν βαθειές ἀγωνίες καὶ ἀβάστακτες νοσταλγίες, νὰ ζοῦν μὲ σκληροτάτη άπάρνηση, με αίματηρή νηστεία, μὲ στέρηση, μέσα σ' ἐκείνη τὴν κατασκότεινη σπηλιά, με μοναδική παρηγορία την φωτιστική επίσκεψη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. 

 Και τώρα, τα γυμνά αὐτὰ ὀστᾶ περιμένουν υπομονητικά τήν δευτέρα γέννησή τους, τὴν ἀνάπλασή τους, ὅταν θά σημάνη ἡ ἀναστάσιμη ἀρχαγγελική σάλπιγξ καὶ θὰ ἀκουσθῆ ἡ διαταγή, τήν ὁποία προφητεύει ὁ προφήτης Ιεζεκιήλ:

«Τὰ ὀστᾶ τὰ ξηρά, ἀκούσατε λόγον Κυρίου... ἰδοὺ ἐγὼ φέρω ἐφ᾽ ὑμᾶς πνεῦμα ζωῆς... Καὶ εἶπε πρός με προφήτευσον ἐπὶ τὸ πνεῦμα καὶ εἰπόν τῷ νεύματι τάδε λέγει Κύριος... ἐλθὲ καὶ ἐμφύσησον εἰς τοὺς νεκροὺς τούτους καί ζησάτωσαν... καὶ εἰσῆλθεν εἰς αὐτοὺς τὸ πνεῦμα, καὶ ἔζησαν καὶ ἔστησαν ἐπὶ τῶν ποδῶν αὐτῶν, συναγωγὴ πολλή σφόδρα...»

  Ἀσπάσθηκα ώρισμένα ἀπό αὐτὰ μὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ ἔφυγα μέ τήν καρδιά γεμάτη κατάνυξη και πνευματικὴ ἀγαλλίαση.

  Από το βιβλίο: ''Ἀπό τό Περιβόλι τῆς Παναγίας - Νοσταλγικές ἀναμνήσεις Τά συναρπαστικά ἀπομνημονεύματα τοῦ ἀρχιμ. Χερουβείμ'' (1920-1979), κτίτορος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, ἀπό τήν τετράχρονη παραμονή του στό Ἅγιον Ὄρος σελ. 192.

πηγή

Ἄραγε ὅσοι ἐμαρτύρησαν μέ τό αἷμα,μόνον αὐτοί εἶναι μάρτυρες;

Ἄραγε ὅσοι ἐμαρτύρησαν μὲ τὸ αἷμα,μόνον αὐτοὶ εἶναι μάρτυρες;
Ὄχι μόνον αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἀγωνίζονται στὴν ἄσκηση, περνώντας τὴ ζωή τους θεοφιλῶς καὶ ἐναρέτως· διότι ἔτσι λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι πέρασαν τὴ ζωή τους οἱ ἅγιοι, «ἐν αἰγίοις δέρμασιν ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος» (Ἔβρ. 11:37,38) καὶ ὅμως αὐτοὶ περιφέρονταν ὡς πλανώμενοι στὶς ἐρήμους καὶ στὰ ὄρη καὶ στὰ σπήλαια καὶ στὶς ὀπὲς τῆς γῆς. Καὶ ὕστερα ἀπὸ ὀλίγο λέγει πάλι:
«Τοσοῦτον ἔχοντες νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι' ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν Χριστόν». ( Ἔβρ. 12: 1,2)

Βλέπετε ὅτι ὁ ἀπόστολος ὅλους τοὺς ἐραστὲς καὶ φίλους τῆς ὁσιότητος καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς ὅλους μαζί μὲ ἕνα ὄνομα τοὺς ἀπεκάλεσε μάρτυρες, ὅπως καὶ ἐκείνους ποὺ μὲ ὑπομονὴ περνοῦν τὴ θλιμμένη ζωή.

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης
(12η Κατήχησις στὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων. Γιὰ τὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ θεωροῦνται μάρτυρες μόνον ὅσοι ἔχυσαν τὸ αἷμά τους γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔζησαν θεάρεστα μὲ τὴν ἄσκηση)

πηγή.

Εκεί θα κρύβεται η ελπίδα των τελευταίων χρόνων.

… Και θα έρθει νύχτα μέσα στην ημέρα....

Όχι νύχτα στον ουρανό. Ο ήλιος θα βγαίνει κανονικά. Τα φώτα θα ανάβουν παντού. Οι πόλεις θα λάμπουν περισσότερο από κάθε άλλη εποχή. Οι δρόμοι θα είναι γεμάτοι κίνηση. Οι οθόνες θα φωτίζουν τα πρόσωπα των ανθρώπων όλη μέρα και όλη νύχτα.
Και όμως θα σκοτεινιάζουν οι ψυχές.
Θα υπάρχει τόσο φως απ’ έξω και τόση νύχτα από μέσα, που οι άνθρωποι θα αρχίσουν να μπερδεύουν το ένα με το άλλο.
Θα νομίζουν ότι επειδή βλέπουν τα πάντα, καταλαβαίνουν τα πάντα.
Θα νομίζουν ότι επειδή γνωρίζουν πολλά, έγιναν σοφοί.
Θα νομίζουν ότι επειδή απέκτησαν δύναμη, έγιναν ασφαλείς.
Και τότε θα αρχίσει η μεγάλη σύγχυση.
Θα δείτε τα μεγάλα κράτη του κόσμου να γίνονται ακόμη μεγαλύτερα. Θα δείτε ανθρώπους να κυβερνούν εκατομμύρια ψυχές. Θα δείτε μηχανές που θα κάνουν πράγματα που παλιά θα τα θεωρούσαν θαύματα. Θα δείτε γνώσεις που δεν είχαν ποτέ οι προηγούμενες γενιές.
Αλλά μαζί με τη δύναμη θα μεγαλώνει και κάτι άλλο.
Η ταραχή.

Γιατί όταν μεγαλώνει η δύναμη χωρίς να μεγαλώνει η ταπείνωση, τότε ο άνθρωπος αρχίζει να αρρωσταίνει χωρίς να το καταλαβαίνει.
Θα κοιτάζουν οι λαοί προς τους ηγέτες τους για να βρουν ασφάλεια και θα βρίσκουν φόβο.
Θα κοιτάζουν προς τις πρωτεύουσες του κόσμου για να βρουν σοφία και θα βρίσκουν σύγχυση.
Θα κοιτάζουν προς τους ισχυρούς για να βρουν σταθερότητα και θα βρίσκουν ανησυχία.
Και πολλοί θα απορούν.
«Πώς γίνεται; Αφού υπάρχουν τόσοι ειδικοί, τόσοι επιστήμονες, τόσοι σύμβουλοι, τόσα πανεπιστήμια, τόσες μηχανές;»
Παιδιά μου, η γνώση δεν είναι σοφία.Η πληροφορία δεν είναι φωτισμός.
Και ο νους χωρίς καθαρή καρδιά μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνος από την άγνοια.

Θα έρθει εποχή που οι άνθρωποι θα μπορούν να μιλούν με όλη τη γη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά δεν θα μπορούν να μιλήσουν με τη συνείδησή τους ούτε για ένα λεπτό.
Θα γνωρίζουν τα βάθη της θάλασσας.
Θα γνωρίζουν τα άστρα.
Θα γνωρίζουν τα μυστικά της ύλης.
Αλλά δεν θα γνωρίζουν τον εαυτό τους.
Και τότε θα αρχίσει μια παράξενη παραφροσύνη.Όχι εκείνη που φαίνεται.Εκείνη που χειροκροτείται.
Οι άνθρωποι θα μιλούν για ειρήνη και θα προετοιμάζουν συγκρούσεις.
Θα μιλούν για ελευθερία και θα φοβούνται τους ελεύθερους ανθρώπους.
Θα μιλούν για τον άνθρωπο και θα ξεχνούν το πρόσωπο.
Θα μιλούν για αγάπη και δεν θα μπορούν να αγαπήσουν.
Θα μιλούν για αλήθεια και δεν θα αντέχουν να την ακούσουν.

Και το πιο φοβερό δεν θα είναι αυτό.
Το πιο φοβερό θα είναι ότι θα τα θεωρούν όλα φυσιολογικά.
Γιατί υπάρχει μια παλιά αρρώστια που ακολουθεί τον άνθρωπο από την αρχή της ιστορίας.
Μια φωνή που δεν φωνάζει.Ψιθυρίζει.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ(Αγίων Πάντων)

«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,38)
«Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν παίρνει τὸν σταυρό του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος».

 Την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη «πάντων των αγίων», όλων εκείνων των ανθρώπων που αγάπησαν ακόμη και για μία στιγμή τον Χριστό, όπως αυτό φάνηκε στο πρόσωπο του πρώτου πολίτη του Παραδείσου, του ευγνώμονος ληστού, και αυτή η στιγμή αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή που έκρινε τη ζωή τους. Διότι η αγιότητα είναι ο σταυρός της στιγμής, στην οποία ο άνθρωπος νιώθει την ανεπάρκειά του, παραιτείται από τον τρόπο που το εγώ του βλέπει τον κόσμο και την ίδια του τη ζωή, και εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Χριστό, ώστε να τον θυμηθεί στη βασιλεία Του.

  Είναι σταυρός αυτή η στιγμή, όταν είναι ειλικρινής και χωρίς επιστροφή. Διότι το να αρνηθείς τις επιλογές της ζωής σου, τον τρόπο σκέψης σου, τις αμαρτίες σου, αλλά και τις επιτυχίες σου, ό,τι σε δοξάζει, ό,τι έχεις βάλει ως στόχο, ό,τι έχεις κάνει για τον εαυτό σου και για τους άλλους, είναι ένας Γολγοθάς. Πάσχουμε από την αυτοδικαίωση. Πάσχουμε από το αίσθημα ότι αξίζουμε αφ’ εαυτού μας, ότι μπορούμε να είμαστε αυτόφωτοι και στην εποχή μας πρέπει να είμαστε αυτόφωτοι. Μόνο που το φως δεν έχει να κάνει ούτε με τις γνώσεις, ούτε με την κοινωνική μας επιφάνεια, την ευμάρεια, τα χαρίσματα, την αυτογνωσία, την κυριαρχία μας επί των άλλων και επί του κόσμου. Φως είναι η ταπεινή σχέση με τον Χριστό, ο Οποίος είναι το φως του κόσμου και όποιος τον ακολουθεί δεν θα περπατήσει ποτέ στο σκοτάδι. Όμως αυτή η επιλογή, να αφεθείς στον Χριστό και στο θέλημά του είναι σταυρός, διότι ακόμη κι αν πιστεύεις, ακόμη κι αν τηρείς τις εντολές, ο Γολγοθάς του εγώ σου υπενθυμίζει τη δική σου αυτάρκεια κάθε στιγμή.

Προσπαθούν να βάλουν την Εκκλησία απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό.

π.Γεώργιος Π./Facebook

Θέμα σχολιασμού στα κοινωνικά δίκτυα αποτελεί η είδηση ότι η πολιτεία ετοιμάζει εξωπραγματικες αυξήσεις στον μισθό του αρχιεπισκόπου καθώς και των μητροπολιτών...
Προσωπικά μας ξάφνιασε και μας θύμωσε...
Σε περίοδο που η Ελληνική οικογένεια... υποφέρει και μετά βίας προσπαθεί να επιβιώσει, είναι εξοργιστικη μια τέτοια είδηση, αν όντως ισχύει.

Από την μια τα τεράστια οικονομικά σκάνδαλα, όπως αυτά διατυπώνονται από την Ευρωπαϊκή εισαγγελία... και απ' την άλλη οι υπέρογκες αυξήσεις στους μισθούς ανθρώπων που έχουν επιλέξει να ζουν μόνοι τους, χωρίς οικογένεια και λοιπές υποχρεώσεις, μας δημιουργούν πολύ αρνητικά συναισθήματα.....

Αν επικρατούσε σωφροσύνη, όφειλαν οι ίδιοι οι αρχιερείς να απαιτήσουν τα ποσοστά αυτά των αυξήσεων, να δοθούν στις αδύναμες κοινωνικά ομάδες και δη στους πολύτεκνους, που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της πατρίδας μας.
Όμως το σφιχταγκαλιασμα πολιτειακών και εκκλησιαστικών ταγών, που οι δεύτεροι σπανιότατα και μετά μεγάλης δυσκολίας αρθρώνουν ελεγκτικό λόγο... έχει αυτά τα αποτελέσματα.

Βέβαια υπάρχουν μητροπολίτες που ζουν ασκητικό βίο...
Γνωρίζουμε επισκόπους που τα χρήματα από τον μισθό τους, κατατίθενται αυτομάτως στα κοινωφελή ιδρύματα...
Επισκόπους ρακένδυτους...που ουδέποτε λησμόνησαν την μοναχική τους ιδιότητα.
Όπως γνωρίζουμε και ιερατικές οικογένειες , που για να επανασυνδεθεί η ηλεκτροδότηση του σπιτιού τους απαιτείται η εν κρυπτώ συνεισφορά άλλων αδελφών κληρικών....

Ομοίως δε και περιπτώσεις εκατοντάδων άλλων οικογενειών που με αξιοπρέπεια αντιμετωπίζουν την δύσκολη καθημερινότητα, στερούμενοι ακόμη και των βασικών αγαθών.

Και φυσικά το "παραμύθι" της δήθεν τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας, όπως και η δήθεν απαλλαγή της από την επίσημη φορολόγηση... αποτελούν πλέον κακοήθειες και φαιδρες ιστορίες, για φαιδρους ανθρώπους.

Επομένως...αν "περισσεύουν" χρήματα υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποι μας, των οποίων οι οφθαλμοί δεν στεγνώνουν από τα δάκρυα της αγωνίας και της δοκιμασίας για την επιβίωση.

**************

π.Σεραφείμ Δημητρίου

Μακαριώτατε, σεβασμιώτατοι ιεραρχες, των εν Ελλάδι εκκλησιαστικών διοικήσεων, μην δεχτείτε να Σας βάλει, ο ανθέλληνας και αντίχριστος, κυβερνήτης απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό.

Άνοιξη του 1822...μετά από τη σφαγή στη "Φονόπετρα...

Την Άνοιξη του 1822 οι Τούρκοι μετά από τη σφαγή στη "Φονόπετρα" μάζεψαν στα Καρδάμυλα 40 γυναίκες και της έσυραν ξυπόλυτες μέχρι τη βρύση του Πασά. Εκεί αφού τις έγδυσαν, αφού διασκέδασαν, αποφάσισαν να τις θανατώσουν με αργό και μαρτυρικό θάνατο ανοίγοντας τις κοιλιές τους. Μία γυναίκα μόνο ήταν γραφτό να επιζήσει. Αφού έφυγαν οι Τούρκοι εκείνη κρύφτηκε, μάζεψε την ανοιχτή κοιλιά της και βάδισε πίσω για 30 χιλιόμετρα ως τα Καρδάμυλα όπου την περιποιήθηκαν οι συγχωριανοί της και έτσι γλύτωσε. 

Αφήγηση από το βιβλίο του Στυλιανού Βίου "Ὁι σφαγές της Χίου από το στόμα του Χιώτικου λαού"

πηγή

'Αυτοί δεν μισούν εμάς αλλά Αυτόν που είναι μέσα μας και δεν μας μισούν αυτοί, αλλά Αυτός που είναι μέσα τους''

Και στην Ορθόδοξη Σερβία υπάρχουν οι καλοπληρωμένοι ''άθεοι'',που προωθούν την WOKE ατζέντα και λοιδωρούν την Ορθόδοξη πίστη.Το ίδιο έκαναν και αυτές τις ημέρες όπου εκατοντάδες χιλιάδες Σέρβοι, από κάθε γωνιά της χώρας, έσπευσαν να προσκυνήσουν την Αγία Ζώνη

Πολλοί περιμέναν με υπομονή, συχνά με δάκρυα στα μάτια, για να προσκυνήσουν το μοναδικό αυτό κειμήλιο της Ορθοδοξίας και να αντλήσουν ελπίδα και δύναμη  τους έδωσαν όμως την κατάλληλη απάντηση:
''Αυτοί δεν μισούν εμάς
αλλά Αυτόν που είναι μέσα μας
και δεν μας μισούν αυτοί,
αλλά Αυτός που είναι μέσα τους''

πηγή

Και έτσι ξαφνικά, τα φύλα έγιναν πάλι δύο!

 

Το Άγιο Πνεύμα αποτελεί το μεγάλο, αλλά συχνά παραμελημένο μυστήριο της χριστιανικής ζωής.

Το Άγιο Πνεύμα αποτελεί το μεγάλο, αλλά συχνά παραμελημένο μυστήριο της χριστιανικής ζωής. Μέσα από την Αγία Γραφή, την εμπειρία των Αγίων και τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Σεβασμιώτατος αναδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο του Παρακλήτου στη σωτηρία και τον αγιασμό του ανθρώπου.

 Μια βαθιά και ουσιαστική ομιλία του Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου για το μυστήριο του Αγίου Πνεύματος, τον φωτισμό του ανθρώπου, τη μεταμορφωτική δύναμη της θείας χάριτος και τη ζωντανή εμπειρία της παρουσίας του Θεού μέσα στην Εκκλησία.

 Πώς φωτίζει το Άγιο Πνεύμα τον άνθρωπο και τον οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν»; 

Με ποιον τρόπο μεταμορφώνει τους Αποστόλους από απλούς ψαράδες σε θεοφόρους κήρυκες της Οικουμένης;

 Τι σημαίνει να είναι κάποιος «πλήρης Πνεύματος Αγίου» και γιατί ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ δίδασκε ότι σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος;

 Μέσα από πλήθος βιβλικών παραδειγμάτων, από τον Τίμιο Πρόδρομο και τον Συμεών τον Θεοδόχο μέχρι τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο και τον Απόστολο Παύλο, παρουσιάζεται η δύναμη της χάριτος που φωτίζει, καθοδηγεί, αγιάζει και μεταμορφώνει τον άνθρωπο. 

Ο Ιησούς ήταν Εβραίος όχι Χριστιανός.Απάντηση σε μία ερώτηση

Ο Ιησούς ήταν Εβραίος όχι Χριστιανός.Μια εύστοχη ερώτηση από τον Ιάσωνα που αξίζει ειλικρινή απάντηση
Ο Ιάσωνας μου έκανε μια ερώτηση που πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι τολμούν να πουν φωναχτά. 

 Ο πλούσιος νεανίας ρωτά τον Ιησού πώς θα σωθεί και ο Ιησούς του λέει να τηρεί τον Μωσαϊκό νόμο. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο δεσμοφύλακας στους Φιλίππους ρωτά τον Παύλο κι εκείνος λέει «πίστευε στον Κύριο Ιησού». Δύο διαφορετικές απαντήσεις; Σύγκρουση μέσα στην ίδια την Καινή Διαθήκη;
Όχι. Και να γιατί.

Αν διαβάσουμε τα δύο περιστατικά επιφανειακά, καταλήγουμε: «ο Ιησούς δίδασκε Ιουδαϊσμό, ο Παύλος εφηύρε τον Χριστιανισμό». Αυτή είναι μια πολύ διαδεδομένη αντιχριστιανική θέση. Η ερώτηση είναι καλή αλλά αυτό το συμπέρασμα είναι λάθος.
Τι Είπε Πραγματικά ο Ιησούς
Ο Ιησούς δεν είπε στον πλούσιο «τήρησε τον νόμο και θα σωθείς». Αυτό ήταν μόνο η αφετηρία της συζήτησης. Ο νεανίας είπε «όλα αυτά τα φύλαξα από νεότητός μου» και τότε ο Ιησούς τον κοίταξε με αγάπη και είπε:
«Ἔτι ἓν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ δὸς πτωχοῖς... καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.»
«Σου λείπει ένα πράγμα ακόμα.» Ποιο; Εμένα. Ο Ιησούς δεν του ζήτησε να γίνει καλύτερος Ιουδαίος. Του ζήτησε να Τον ακολουθήσει. Η Τορά ήταν η παιδαγωγός ο Χριστός ήταν ο προορισμός.

Ο Παύλος το γράφει αργότερα καθαρά: «ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν». Ο νόμος ήταν ο δάσκαλος που οδηγούσε στον Χριστό όχι ο τελικός σκοπός.
Ο Παύλος δεν Αντιφάσκει τον Ιησού