Εκεί είναι το μεγάλο Μυστήριο και Μυστικό του Χριστιανισμού…

 

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

...Κάποτε πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήγαν κοντά στον Αβραάμ. Πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν. Στον Άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του το Λάζαρο......

Τοιχογραφία Μονή Ντετσάνι-14ος αιώνας

Θυμάσαι την παραβολή του Φτωχού Λάζαρου και του Πλουσίου; Ο Λάζαρος πήγε στους κόλπους του Αβραάμ, κι ο Πλούσιος στην Κόλαση και τυραννιόταν.
Και λέει στον Αβραάμ: «Πάτερ, στείλε τον Λάζαρο να πάει στους αδελφούς μου να τους πει πόσο τυραννιέμαι και να μην κάνουν τις αδικίες που κάνουν».
Εδώ βλέπουμε κάτι: ότι αυτός ο άνθρωπος ο κακός και ανηλεής με τους φτωχούς αγαπούσε τους αδελφούς του. Με άλλα λόγια βλέπουμε ότι αν αγαπάς μόνο τους φίλους σου, ποιος ο μισθός σου;… και οι αμαρτωλοί, το αυτό ποιούσι.
Εδώ είναι η διαφορά του Χριστιανού. Πρέπει να αγαπά και τους μη δικούς του. Τον κάθε άνθρωπο να τον έχει αδελφό του. Εκεί είναι το μεγάλο Μυστήριο και Μυστικό του Χριστιανισμού…

Οσία Γαβριηλία

Η εμφάνιση της Παναγίας στον Διμοιρίτη Νικόλαο Γκάτζαρο στις 2 Μαρτίου 1941

Η εμφάνιση της Παναγίας στον Διμοιρίτη της Γ' Διμοιρίας (2ου Λόχου, Ι Τάγματος, 40ου Συντάγματος Ευζώνων) Νικόλαο Γκάτζαρο στις 2 Μαρτίου 1941, είναι ΟΛΗ η ιστορία του πολέμου, γιατί έγινε, ποιά τα αίτια και η έκβασή του. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.

 Η αναφορά του Νικόλαου Γκάτζαρου προς τον Διοικητή του τα λέει όλα:

Αριθ. Δ.Υ.
Εν Τ.Τ. 712 τη 3η Μαρτίου 1941
Ο Ανθυπασπιστής Γκάτζαρος Νικόλαος
Προς
Το 1/40 Τάγμα Ευζώνων Ενταύθα
«Περί εμφανίσεως της Παναγίας και των δοθεισών μοι υπ' Αυτής εντολών».
«Λαμβάνω την τιμήν να αναφέρω υμίν, ότι χθες Κυρια­κήν, 2 Μαρτίου έ.έ. και περί ώραν 8ην μ.μ. μετέβην εις τι παρακείμενον του καταυλισμού 2ου Λόχου Τάγματος Υμών μικρόν ύψωμα απέχον περί τα 300μέτρα, χάριν περιπά­του, αισθανθείς την ανάγκην κινήσεως. Μία μυστηριώδης δύναμις ωσάν να με ώθη προς τα εκεί. Ο αήρ έχει ήδη παύ­σει να φυσά και ο ουρανός ήτο αστερόης. Κατά την επι­στροφήν μου εις την σκηνήν, δεν έχω αριθμήση 10 βήμα­τα, ότε αιφνιδίως ενεφανίσθη εμπρός μου και μου ανέκοψε τον δρόμον μία γυνή μαυροφόρα έχουσα σεμνήν, την εμφάνισίν της. Το πρόσωπόν της διεκρίνετο χαρακτηριστικώς εις το βραδυνό ημίφως. Εις το θέαμα τούτο καταληφθείς εξ απροόπτου, κατ' αρχάς εξεπλάγην, κατόπιν όμως αυτοστιγ­μεί συνήλθον εκ του τρόμου, επειδή εγνώριζον, ότι πολλάκις η Παναγία ενεφανίσθη είτε ως όραμα, είτε καθ' ύπνον κατά τας πολεμικάς επιχειρήσεις του Στράτου μας.

Η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια

Έχουμε μάθει να ζυγίζουμε τη ζωή με τα μεγάλα γεγονότα, τις επιτυχίες και τις καταστάσεις εκείνες που προκαλούν θόρυβο.

Τρέχουμε ασταμάτητα να προλάβουμε τη ζωή, προσπερνώντας τα αληθινά όμορφα, που στην ουσία προσφέρουν την «νοστιμιά» σε μια «ανάλατη» πραγματικότητα.
Κι όσο θα εκλείπουν οι αληθινοί άνθρωποι με τις όμορφες απλές στιγμές, τόσο θα χάνεται το «αλας της γης».

Και απλή στιγμή μπορεί να είναι ακόμη κι ένας ψίθυρος που ξέρει και δημιουργεί εσωτερικό σεισμό.

Όπως ο ήχος που κάνει η βροχή στο τζάμι, η πρώτη γουλιά ενός ζεστού τσαγιού, η μικρή και σύντομη προσευχή που χαϊδεύει την ψυχή, ο αέρας που σηκώνει την σκόνη από τον δρόμο, το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού που γεννά ελπίδα …

Η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια. Αρκείται στην ικανότητα να μαντεύεις αυτά που θέλει να σου πει ο Θεός πίσω από όλα εκείνα που οι πολλοί παραθεωρούν , προσπερνούν ή ακόμη και περιφρονούν .

Όταν κοιτάς τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής μπορείς και ανακαλύπτεις όχι απλά πράγματα, αλλά μικρά ή μεγάλα θαύματα.

π.Γ.Πετρ.

HALLOWEEN ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΨΥΧΗ

Με ποια εικόνα του θανάτου μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;

Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει το Halloween, η συζήτηση συνήθως περιορίζεται στο αν πρόκειται για μια αθώα γιορτή μεταμφίεσης ή αν πίσω της υπάρχουν σκοτεινές θρησκευτικές καταβολές. Θα ήθελα όμως αυτή τη φορά να αφήσω για λίγο αυτή τη συζήτηση στην άκρη και να προσεγγίσω το θέμα από μια διαφορετική πλευρά: από την πλευρά της ψυχολογίας του παιδιού.

Το ερώτημα που με απασχολεί δεν είναι αν ένα παιδί που θα φορέσει μία στολή μάγισσας ή σκελετού θα πάθει κάποιο ψυχολογικό τραύμα. Μια τέτοια θέση θα ήταν υπερβολική και επιστημονικά αδικαιολόγητη. Ούτε κάθε παιδί που παίζει με κάτι τρομακτικό επηρεάζεται αρνητικά. Τα παιδιά χρησιμοποιούν συχνά το παιχνίδι και τη φαντασία ακόμη και για να επεξεργαστούν πράγματα που τα φοβίζουν.

Το βαθύτερο ερώτημα είναι άλλο:
Με ποιες εικόνες επιλέγουμε να γεμίζουμε τον εσωτερικό κόσμο των παιδιών μας;

Η παιδική ηλικία είναι η περίοδος κατά την οποία σχηματίζονται παραστάσεις, συναισθηματικοί συσχετισμοί και τρόποι με τους οποίους το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Το παιδί δεν μαθαίνει μόνο από αυτά που του λέμε. Μαθαίνει από αυτά που βλέπει, από αυτά που μιμείται, από τα παιχνίδια του, από τις ιστορίες που ακούει και από τα σύμβολα που το περιβάλλουν.

Και εδώ αρχίζει ο προβληματισμός μου.
Γιατί θεωρούμε απαραίτητο να παρουσιάζουμε στα παιδιά ως διασκέδαση εικόνες πτωμάτων, σκελετών, αίματος, ακρωτηριασμένων σωμάτων, φαντασμάτων, δαιμονικών μορφών, τάφων και τρόμου;

Δεν ισχυρίζομαι ότι ένα πλαστικό κρανίο θα καταστρέψει την ψυχή ενός παιδιού. Ρωτώ κάτι πολύ απλούστερο:
Γιατί να είναι αυτό το πρότυπο που επιλέγουμε;
Γιατί να κάνουμε τον θάνατο θέαμα;
Γιατί να μετατρέπουμε τον τρόμο σε παιχνίδι, όταν μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά εικόνες ζωής, ομορφιάς, δημιουργίας, αγάπης, αγιότητας και ελπίδας;

Κάποιος μπορεί να απαντήσει: «Μα τα παιδιά ξέρουν ότι είναι ψεύτικα».
Βεβαίως.

Όμως το γεγονός ότι κάτι αποτελεί παιχνίδι δεν σημαίνει ότι στερείται συμβολικού περιεχομένου. Ολόκληρος ο κόσμος του παιδιού είναι γεμάτος σύμβολα. Το παιδί παίζει τον γιατρό, τη μητέρα, τον πατέρα, τον αστυνομικό, τον ήρωα. Μέσα από το παιχνίδι δοκιμάζει ρόλους, γνωρίζει συναισθήματα και οικοδομεί παραστάσεις για τον κόσμο.
Γι' αυτό δεν χρειάζεται πανικός. Χρειάζεται διάκριση.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη βαθύτερο.
Ως Χριστιανοί δεν διδάσκουμε στα παιδιά μας να αρνούνται τον θάνατο. Η Εκκλησία δεν κρύβει τον θάνατο. Μιλά γι' αυτόν. Προσεύχεται για τους κεκοιμημένους. Τα παιδιά βλέπουν τον Σταυρό. Ακούν για τον Γολγοθά. Τη Μεγάλη Παρασκευή βλέπουν τον Επιτάφιο.

Υπάρχει όμως μία τεράστια διαφορά:

Σοί, Κύριε !

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Πρίν ἀπό τό τέλος κάθε δέησης, καί ὅταν ὁ ἱερεύς προτρέπει τόν λαό λέγοντας «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», ὁ λαός ἀπαντάει: «Σοί, Κύριε». «Σέ σένα Κύριε».

Αὐτές οἱ λέξεις εἶναι πολύ γνωστές. Καί εὔκολα τίς θυμόμαστε.Καί κάθε Χριστιανός μπορεῖ νά τίς χρησιμοποιεῖ σέ κάθε περίσταση τῆς ζωῆς του.

Ὅταν ἔχεις ὑγεία, καί πηγαίνουν καλά οἱ δουλειές σου, πές μέ ὅλη σου τήν καρδιά: «Σοί, Κύριε». «Σέ Σένα», Κύριε, ὀφείλουμε τήν εὐχαριστία.

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι σέ τιμοῦν καί λένε καλά λόγια γιά σένα, πές ἀπό μέσα σου:«Αὐτά δέν ἀξίζουν νά ἀποδοθοῦν σέ μένα, ἀλλά Σοί, Κύριε». «Σέ Σένα», Κύριε, ὀφείλουμε τήν εὐχαριστία.

Καί ὅταν ὑποπέσεις στόν φθόνο τῶν ἀνθρώπων καί στήν προδοσία τῶν φίλων σου, νά μή παρεκκλίνει ἡ καρδιά σου καί τούς κρατήσεις κακία· ἀλλά πές: Ὅλα αὐτά τά ἀναθέτω στήν κρίση Σου καί στήν δικαιοσύνη Σου. «Σέ Σένα», Κύριε.

Ο Ιερέας που αποκεφάλισαν οι Γερμανοί, επειδή δεν τον τρυπούσαν οι σφαίρες!

π. Συμεών Δρετουλάκης.Γεννήθηκε στον Οψιγιά Αμαρίου το 1902.
Μετά την επιστροφή του από το μέτωπο, χειροτονήθηκε διάκονος στην Μονή Ασωμάτων και κατόπιν ιερομόναχος. Λίγα χρόνια αργότερα τοποθετήθηκε από την Επισκοπή Λάμπης και Σφακίων εφημέριος στο χωριό Βρύσες (Αμαρίου), τοποθέτηση που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τοχριστεπώνυμο πλήρωμα. Στις Βρύσες τον βρήκε η Γερμανική Κατοχή.

Ολοζώντανος μεταφέρεται από στόμα σε στόμα ο θρύλος για τον μαρτυρικό θάνατο του Συμεών.
"Οι Γερμανοί έκαιγαν και σκότωναν. Ανάμεσα στα χωριά, ήταν και οι Βρύσες Αμαρίου, που εφημέριος ήταν ο πατήρ Συμεών. Συνέλαβαν αρκετά παλικάρια, μέχρι που έφτασαν στο σπίτι του παπά. Τον πήραν βίαια και τον έκλεισαν στο σχολείο μαζί με τους άλλους.

Μια ώρα πριν την εκτέλεση ο πατήρ Συμεών ζήτησε την άδεια από τους Γερμανούς να πάει στο Ναό του χωριού.

Η Μονή Μπιγκορσκι ή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή

Φωτογραφία: Stojan Stojanovski

Η Μονή Μπιγκορσκι ή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (Jovan Krstitel ή Svestena Bigorska Obitel) βρίσκεται στα Σκόπια στο δρόμο μεταξύ Γκοστιβαρ (Gostivar) και Δίβρης (Debar). Σε άμεση γειτνίαση βρίσκονται τα χωριά Rostushe, Bituse, Velebrdo και Trebiste, κατά μήκος του ποταμού Radika, στα δυτικά των Σκοπίων. 

Σύμφωνα με το μνημείο Bigorski, το μοναστήρι ιδρύθηκε από τον μοναχό Ιωάννη το 1020, κατά τη βασιλεία του Αυτοκράτορα Βασιλείου Β' (Βουλγαροκτόνου), που πρώτος θέσπισε την Αυτοκέφαλη Αρχιεπίσκοπη Αχρίδος, και τον 16ο αιώνα το μοναστήρι καταστράφηκε από τις οθωμανικές αρχές και από όλο το συγκρότημα έμεινε μόνο ένα εκκλησάκι.

Τον 16ο αιώνα, την εποχή του Σουλτάνου Σελίμ Β', οι Οθωμανοί έκαψαν τη Μονή Μπιγκόρσκι και η θαυματουργή εικόνα του Ιωάννη εξαφανίστηκε μυστηριωδώς και στη συνέχεια επέστρεψε ακόμα πιο μυστηριωδώς άθικτη. Στα βιβλία της μονής γράφεται ότι η εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου δεν προστατεύτηκε για 35 χρόνια και ότι το 1885 η εικόνα επικαλύφθηκε με ασημένια πανοπλία. Στην εικόνα ο Ιωάννης ο Πρόδρομος απεικονίζεται ως Άγιος με τρία χέρια. Πιστεύεται ότι το τρίτο χέρι έδωσε ευλογίες και ότι η εικόνα βοηθά τους γονείς που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά.

Ένα κρυμμένο ιστορικό κειμήλιο του 1852 στον Αυλώνα Αττικής

Πίσω από το πέπλο της αιθάλης και τα σημάδια του χρόνου, ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Αυλώνος κρύβει στο λιθόκτιστο τέμπλο του μια εξαιρετικά σπάνια και πολύτιμη αγιογραφία.

Πρόκειται για τον σπάνιο εικονογραφικό τύπο του έφιππου Αγίου Δημητρίου, ο οποίος φέρει χρονολογία του 1852. Το ασημένιο φωτοστέφανο του Αγίου κοσμείται με ανάγλυφες μπλε χάντρες, χαρακτηριστικό δείγμα της λαϊκής εκκλησιαστικής διακοσμητικής του 19ου αιώνα.

Το Θαύμα της Διάσωσης
Η εικόνα αποτυπώνει ένα συγκλονιστικό θαύμα από τα βυζαντινά κείμενα: κατά τη διάρκεια των μεσαιωνικών επιδρομών, ένας ευλαβής μοναχός αιχμαλωτίστηκε από τους βαρβάρους. Ακούγοντας τις απελπισμένες προσευχές του, ο Μεγαλομάρτυρας Δημήτριος εμφανίστηκε ως λαμπρός έφιππος στρατιώτης, τον ανέβασε στο άλογό του και τον μετέφερε θαυματουργικά σώο πίσω στη Θεσσαλονίκη, ελευθερώνοντάς τον από τα δεσμά του.

Η καθιέρωση της λιτανείας του Πρωτοκύριακου στην Κέρκυρα

  Στις 29 Οκτωβρίου 1673 οι Σύνδικοι ζητούν με έγγραφο τους προς την Βενετσιάνικη κυβέρνηση να καθιερωθεί η λιτανεία του σκηνώματος του αγίου Σπυρίδωνος της πρώτης Κυριακής κάθε Νοεμβρίου (Πρωτοκύριακο) εις ανάμνησιν της θαυματουργής επέμβασης του αγίου ενάντια στην πανώλη που μάστιζε το νησί το 1673. 

Η πρόταση έγινε ευμενώς αποδεκτή. Οι Σύνδικοι αυτοί της Μεγαλοπρεπούς Κοινότητος των Κορυφών ήταν οι: Πέτρος Μπασάν, Μπενέτος Διμάνης,Στάμος Λουπινάς και Γεώργιος Τριβόλης. 

Στο κείμενο της πρότασης αναφερόταν η εμφανής επέμβαση της θείας Δυνάμεως ,μέσω του Ιερού Σπυρίδωνος,στη κατάπαυση του λοιμού,ο οποίος είχε εμφανιστεί σε διάφορα μέρη του νησιού,της πόλης και των προαστείων Γαρίτσας και Μαντουκιού και πρότειναν ευσεβάστως ,εκφράζοντας τη γενική επιθυμία, να αποδοθεί η ευχαριστία πρός τη Θεία Μεγαλειότητα και να καθιερωθεί επίσημη λιτανεία του Ιερού Λειψάνου την προσεχή Κυριακή, η οποία συνέπιπτε με την 2 Νοεμβρίου. Πρότειναν ακόμη να κληθούν να συμμετάσχουν όλες οι Συντεχνίες (Scole) με επικεφαλής τα λάβαρα τους, ενώ τα μέλη τους θα κρατούσαν αναμμένα κεριά, καθώς επίσης και όλοι οι Κληρικοί.

Πηγή: Βιβλίο π..Αθ.Τσίτσα "ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΟ ΚΑΙ ΤΟ ΙΕΡΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ"

1673-Ο Άγιος Σπυρίδωνας σώζει την Κέρκυρα από την πανώλη(Πρωτοκύριακο)

Το χώμα δεν έχει VIP

ΑΝΤΙ ΕΥΧΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΕΤΕΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΖΟΥΜΕ ΠΙΑ

Η ανασκαφή έφερε στο φως έναν απολύτως επιτυχημένο άνθρωπο.
Είχε όλα όσα απαιτούσε η εποχή του: χείλη, σιλικόνη, επώνυμη τσάντα και κινητό.
Οι αρχαιολόγοι αναζητούν ακόμη κάποιο ίχνος προσωπικότητας.
Το σώμα αποσυντέθηκε. Η επένδυση στην εικόνα άντεξε.
Τόσα χρήματα, τόση αγωνία, τόση συντήρηση — για να βγει περιποιημένος ο σκελετός.
Η τσάντα διατήρησε την υπογραφή της. Ο άνθρωπος έχασε τη δική του.
Το κινητό σώπασε επιτέλους. Δεν είχε μείνει κανείς να εντυπωσιαστεί.
Ούτε φίλτρο να διορθώσει το χώμα. Ούτε ακόλουθος να εμποδίσει τη λήθη.
Μια ολόκληρη ζωή να φτιάχνεις προφίλ και να μην προλαβαίνεις να αποκτήσεις πρόσωπο.
Να μετράς την αξία σου σε βλέμματα, αγορές και επιδοκιμασίες.
Να τρέμεις κάθε ρυτίδα, αλλά να ανέχεσαι αδιαμαρτύρητα κάθε κενό σου.
Και να αποκαλείς «φροντίδα του εαυτού» την ισόβια υποταγή στη βιτρίνα.
Ιδού, λοιπόν, το μεγάλο επίτευγμα του πολιτισμού μας:
καταφέραμε να κάνουμε τα αξεσουάρ ανθεκτικότερα από το περιεχόμενο της ζωής.
Ο θάνατος δεν εντυπωσιάστηκε από το λογότυπο.
Το χώμα δεν έχει VIP

Γεωργιος Αποστολακης

Ο Αρχιμανδρίτης μάρτυρας της Γερμανικής θηριωδίας Δωρόθεος Τσαγκαράκης.

25 Οκτωβρίου 1943, σε ηλικία πενήντα τριών ετών, εκτελέστηκε στις φυλακές της Αγυιάς ο Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος Τσαγκαράκης, με την κατηγορία ότι διεξήγαγε εράνους για την ενίσχυση της Εθνικής μας Αντίστασης!

Μια κατάπτυστη ενέργεια των βαρβάρων κατακτητών στο νησί μας, ήταν η εκτέλεση του Αρχιμανδρίτη Δωρόθεου, αλλά και άλλων κληρικών και ιερωμένων που προσπάθησαν να βοηθήσουν το ποίμνιο τους ή να συνδράμουν στην απελευθέρωση του τόπου τους.

Ο Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος κατά κόσμον Δημήτριος Τσαγκαράκης γεννήθηκε στο Ψυχρό του Οροπεδίου Λασιθίου το 1890. Ήταν γιος του Ιωάννη και της Μαρίας Τσαγκαράκη και είχε άλλα έξι αδέλφια: τον Πέτρο, τον Χρήστο, τον Νικόλαο, την Ευπραξία, τον Γεώργιο και τον Μανώλη.

Τα πρώτα γράμματα τα διδάχτηκε στη γενέτειρά του, το Ψυχρό, και στη συνέχεια φοίτησε στο Σχολαρχείο Τζερμιάδου του Οροπεδίου Λασιθίου. Μετά την αποφοίτησή του, το 1908 σε ηλικία δεκαοκτώ ετών έγινε μοναχός και διάκονος στην Ιερά Μονή Βιδιανής. Από το 1918 έως το 1922 υπηρέτησε ως διάκονος του τότε Μητροπολίτου Κρήτης Τίτου Ζωγραφίδη και στη συνέχεια επέστρεψε στη Μονή Βιδιανής, όπου χειροτονήθηκε ιερομόναχος, ενώ στις 7-3-1922 διορίστηκε Ηγούμενος αυτής.

Το 1923 ήρθε σε ρήξη με τον Επίσκοπο Πέτρας Διονύσιο Μαραγκουδάκη που του επέβαλε ποινή αργίας επειδή προσπάθησε να αξιοποιήσει την περιουσία της Μονής όπου διακόνευε. Ο Αρχιμανδρίτης προσέφυγε στην Ιερά Σύνοδο Κρήτης και αργότερα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο απ’ όπου δικαιώθηκε και η ποινή του ακυρώθηκε.

Το 1930 ο Δωρόθεος ανέλαβε και πάλι την ηγουμενεία της μονής. Λίγους μήνες όμως μετά με νόμο, η Μονή έκλεισε και ο Αρχιμανδρίτης αναγκάστηκε να αποχωρίσει.

Ανέλαβε καθήκοντα ιερέως στις Βασιλειές της επαρχίας Τεμένους του νομού Ηρακλείου, κρατώντας όμως τυπικά και την Ηγουμενεία της Μονής Βιδιανής.
Στις Βασιλειές ο Δωρόθεος πέρα από τα εφημεριακά του καθήκοντα ανέπτυξε και πολύπλευρο κοινωνικό έργο. Επειδή το Δημοτικό Σχολείο των Βασιλειών είχε καταστραφεί από πυρκαϊά το 1927, από κοινού η κοινότητα και το ενοριακό συμβούλιο απεφάσισαν να διαθέσουν ολόκληρο το ποσό των ταμείων τους για την ανέγερση του νέου σχολείου. Επειδή τα χρήματα δεν επαρκούσαν ο Δωρόθεος για να συγκεντρώσει χρήματα παρουσίασε τα θεατρικά έργα «Σμαράγδα» του Διαλυνομιχάλη και «Τα κλεψίμια αυγά» που είχε συγγράψει ο ίδιος με ηθοποιούς τα παιδιά του χωριού.

Είχε επίσης εκτός από κοινωνικό, και πολύ ανεπτυγμένο το πατριωτικό συναίσθημα. Κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου εμψύχωνε με φλογερές επιστολές τους στρατιώτες μας στο μέτωπο και όταν οι Γερμανοί επιχείρησαν να καταλάβουν την Κρήτη έλαβε μέρος στις μάχες και στη συνέχεια βοήθησε στη φυγάδευση Ελλήνων και ξένων πολεμιστών από το νησί. Οργανώθηκε το 1941 στην Εθνική Αντίσταση και ανέλαβε υπεύθυνος των ομάδων Μπαντουβά στα χωριά Βασιλειές, Φορτέτσα και Άγιο Βλάσση με αντικείμενο τη διαφώτιση του πληθυσμού, την οργάνωση δικτύου κατασκοπίας και τη συγκέντρωση τροφίμων για τους αντάρτες.

1940.Αυτά δεν είναι ιστορίες. Είναι Συναξάρια.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Δημήτρη Νατσιού (2021)

«Ο λαός μας έφτασε στην κορυφή της Αθανασίας, γιατί έφτασε στην άκρη της Θυσίας»
Οι Μεγάλες Ημέρες του Γένους μας. Η εθνική επέτειος του ʼ40.

Το 1960 ομιλητής, κατά την εορτάσιμο ημέρα, στην Ακαδημία Αθηνών είναι ο Στρατής Μυριβήλης. Αντιγράφω: «Είχε οργανωθεί, κατά τη διάρκεια του αγώνος, υπηρεσία μεταγγίσεως αίματος απʼ τον Ερυθρό Σταυρό της Ελλάδος. Είχα ένα φίλο γιατρό σʼ αυτή την υπηρεσία και πήγαινα κάπου-κάπου να τον δω και να τα πούμε. Ο κόσμος έκαμε κάθε μέρα ουρά γιά να δώσει το αίμα του για τους τραυματίες μας. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά που περίμεναν τη σειρά τους.
Μία μέρα, λοιπόν, ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε μέσα στη σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι.
– Εσύ, παππούλη, του είπε ενοχλημένος, τι θέλεις εδώ;
Ο γέρος απάντησε δειλά:
– Ήρθα κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα.

Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή.
– Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γερός, το αίμα μου είναι καθαρό, και ακόμα ποτές μου δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιους.
Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας.

Λουκία Ιωάννη Μεταξά

Η Λουκία Ι. Μεταξά υπήρξε αρχηγός της Ε.Ο.Ν γυναικών, δηλαδή του γυναικείου τμήματος της Εθνικής Οργανώσεως Νεολαίας, που ιδρύθηκε με τον ΑΝ 334 ΦΕΚ 499 10η Νοεμβρίου 1936 [1] και λειτούργησε ως συμπληρωματική γνώση και κοινωνικές δραστηριότητες για τα παιδιά και τους νέους επί Ιωάννη Μεταξά, 1936 -1941, ως και μετά τον θάνατο του και διαλύθηκε με το Νομοθετικό Διάταγμα υπ’ αριθ. 213 ΦΕΚ 209 25η Ιουνίου 1941 [2] του Πρωθυπουργού της Ελλάδος επί γερμανικής κατοχής, Γεώργιο Τσολάκογλου.

Η Λουκία Μεταξά μετά την διάλυση άμεσα συγκέντρωσε πρόσωπα της Ε.Ο.Ν του φιλικού της περιβάλλοντος, κατοίκους Αθηνών και Πειραιώς και μαζί με τα αντίστοιχα άρρενα μέλη δημιούργησαν αντιστασιακή ομάδα κατά των Γερμανών κατακτητών το «Εθνικόν Κομιτάτον Νέων» που τύπωσαν και εφημερίδα την «Ελεύθερη Σκέψη».

Το γυναικείο τμήμα τον Νοέμβριο του 1941 αποσπάστηκε από το «Εθνικό Κομιτάτο Νέων» [3] και απετέλεσε ξεχωριστή ενότητα αντίστασης την μόνη αμιγώς γυναικεία αντιστασιακή ομάδα με την επωνυμία «ΣΠΙΘΑ» [4] και αρχηγό την Λουκία Μεταξά, η οποία ανέλαβε να τυπώνει σε πολύγραφο που φύλαγε κάτω από το κρεβάτι της την Εφημερίδα «Ελεύθερη Ελληνική Ψυχή». Κυκλοφόρησαν 32 φύλλα. Το αρχείο της «Σπίθας» και η εφημερίδα της, υπάρχει σήμερα ψηφιοποιημένο στα Γ.Α.Κ. Η Λουκία Μεταξά και τα μέλη της «Σπίθας» αναγνωρίστηκαν μεταπολεμικά και παρασημοφορήθηκαν για την αντιστασιακή τους δράση μέχρι την απελευθέρωση.

Ποιά ήταν η Λουκία Ι. Μεταξά:
Η Λουκία, ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Μεταξά, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18η Οκτωβρίου 1911 (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ τομ. ΙΙ σελ.97) και βαπτίστηκε Λουκία - Άννα στις 9η Δεκεμβρίου 1911, με ανάδοχο τον Διάδοχο Κωνσταντίνο, που όπως σημειώνει ο Μεταξάς στο Ημερολόγιο του τομ. ΙΙ σελ.98 , στα βαφτίσια που έγιναν στην οικία του, οδός Πατησίων 152, ο Διάδοχος Κωνσταντίνος έφερε μαζί του και τον υιό του Γεώργιο, τον μετέπειτα Βασιλέα Γεώργιο Β. Η οικία αυτή η πρώτη του ζεύγους Μεταξά ήταν η προίκα της συζύγου του, Λέλας Κωνσταντίνου Χατζηιωάννου και της Άννας Δημοπούλου, οικογένειας με Τηνιακή καταγωγή του βουλευτού Κυκλάδων Νικολό Σαγκρέδο.

ΑΥΤΟΣ Ο ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟΣ ΗΡΩΑΣ ΑΝΟΙΓΕ ΟΛΟΡΘΟΣ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΓΚΙΚΑΣ ΤΡΙΠΟΣ!

Δεν τον γονάτισε ούτε η ιταλική οβίδα που του έκοψε τα πόδια!
Η ασύλληπτη μορφή του ελληνικού ηρωισμού στο μέτωπο της Αλβανίας ενσαρκώνεται περίτρανα στο πρόσωπο του συνταγματάρχη Γκίκα Τρίπου.

Γεννημένος στις 2 Οκτωβρίου του 1917 στην Ύδρα, πολέμησε με το βαθμό του Συνταγματάρχη στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου το Χειμώνα του 1940.

Στις 27 Δεκεμβρίου του 1940, ενώ πολεμούσε στην Πρεμετή της Βορείου Ηπείρου, τραυματίστηκε από έκρηξη Ιταλικής οβίδος, με αποτέλεσμα να ακρωτηριαστούν και τα δύο του πόδια.Και όμως, αυτός ο ήρωας, δεν γονάτισε ούτε τότε. Για την ακρίβεια, δεν γονάτισε ποτέ.

Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες του 35χρονου στρατιώτη Πεζικού Κώστα Νικολάου

Η συγκλονιστική φωτογραφία του 35χρονου στρατιώτη Πεζικού Κώστα Νικολάου αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά και διαχρονικά σύμβολα της θυσίας και του πατριωτισμού του 1940. Αποτυπώνει τη βαθιά αγάπη της μάνας και το βαρύ τίμημα του πολέμου.

Η στιγμή του αποχαιρετισμού: Η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά την επιστράτευση, καθώς αποχαιρετούσε τη μητέρα του και τα παιδιά του, λίγο πριν αναχωρήσει για το μέτωπο.
Ο Κωνσταντίνος Νικολάου σκοτώθηκε την 27η ημέρα του πολέμου, υπήρξε εξαιρετικός σκοπευτής και πολέμησε με γενναιότητα προτού χάσει τη ζωή του στις μάχες με τους Ιταλούς εισβολείς.

Κατά την επιστράτευση εντάχθηκε στο 11ο Σύνταγμα Πεζικού (Τρίπολης), το οποίο αποτελούνταν κυρίως από Αρκάδες και άλλους Πελοποννήσιους μαχητές. Το 11ο Σύνταγμα Πεζικού μετακινήθηκε αμέσως προς την Ήπειρο για να ενισχύσει την πρώτη γραμμή άμυνας.

Η μονάδα του βρέθηκε στην «καρδιά» των σφοδρότερων συγκρούσεων του πρώτου διαστήματος του πολέμου. Πολέμησε στον Τομέα Ελαίας - Καλαμά (Μάχη του Καλπακίου) στην Ήπειρο, όπου ο ελληνικός στρατός κατάφερε να αναχαιτίσει την ιταλική μεραρχία «Φερράρα» και τα τεθωρακισμένα των εισβολέων.

Ο Κωνσταντίνος Νικολάου τραυματίστηκε βαρύτατα κατά τη διάρκεια της μάχης στο Καλπάκι.
Διακομίστηκε για τις πρώτες βοήθειες και τελικά υπέκυψε στα τραύματά του στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Άρτας στις 23 Δεκεμβρίου 1940.

Τό ΟΧΙ γιά τήν φυλή μας δέν εἶναι μιά ἁπλή λέξη.

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Τό ΟΧΙ γιά τήν φυλή μας δέν εἶναι μιά ἁπλή λέξη. Οὔτε εἶναι κάτι, πού λέχθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό στόματος Ἑλλήνων στίς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940. Τό ΟΧΙ εἶναι ὁ ἀλάνθαστος καί σταθερός βηματοδότης τῆς ἀργόσυρτης ἱστορικῆς μας διαδρομῆς, ἐδῶ καί τρεῖς χιλιάδες χρόνια!

Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τό ΟΧΙ τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Σαλαμίνας καί τοῦ Μαραθῶνα;
Ποιός δικαιοῦται νά λησμονήσει τό ΟΧΙ τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου;
Ποιός τολμᾶ νά προσπεράσει ἤ νά ὑποτιμήσει τό ΟΧΙ τοῦ Μάρκου Μπότσαρη, τοῦ Ἀθανασίου Διάκου, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, τοῦ Λάμπρου Κατσώνη, τοῦ Ἐμμανουήλ Παππᾶ, τῆς Μπουμπουλίνας, τῆς Δόμνας Βισβίζη;
Ποιός τολμᾶ νά αὐθαδιάσει περιφρονῶντας τό ΟΧΙ τοῦ Παύλου Μελᾶ, τοῦ καπετάν Ἄγρα, τοῦ καπετάν Ράμναλη, τοῦ Γερμανοῦ Καραβαγγέλη;
Ποιός δέν ἀφουγκράζεται τό ΟΧΙ τῶν παλληκαριῶν τοῦ Δαβάκη;
Ποιός ἔχει τό δικαίωμα νά ἀμφισβητήσει τό μεγαλειῶδες ΟΧΙ τοῦ θρυλικοῦ Κύπριου Προέδρου Τάσου Παπαδόπουλου;
Ποιός λησμονεῖ τό ΟΧΙ τοῦ Κωνσταντίνου Κατσίφα;

28η Οκτωβρίου: Μόνο όταν η Παναγία σκέπει, η Ελλάδα μεγαλουργεί''

Ελευθέριος Ανδρώνης

Πάει καιρός πολύς που το αήττητο μαφόριο της Θεοτόκου, η Αγία Σκέπη, κηρύχθηκε ανεπιθύμητη στα κοσμικά σαλόνια μας. Ο ξιπασμένος, απνευμάτιστος Γραικός, είπε πώς ο δροσερός ίσκιος της Υπερμάχου, του κρύβει τον ήλιο της «προόδου». Πώς η χώρα πρέπει να τραβήξει μπροστά, προς τους ατσάλινους ορίζοντες της Εσπερίας, αδέσμευτη από τη μάνα του Έθνους μας, ελεύθερη για να επιλέξει τη σκλαβιά της.

Και πράγματι αυτό βλέπουμε στους καιρούς μας. Μια χώρα τόσο χειραφετημένη που λησμόνησε πώς μοιάζει το χέρι που θα τη σώσει απ’ τον πνιγμό της. Κι όμως εκείνο το μικρό εικονισματάκι της Παναγίας που φώλιαζε στο στέρνο των στρατιωτών και ταξίδευε από τα τραίνα του Σταθμού Λαρίσης ως την Ήπειρο και τη χιονισμένη Πίνδο, ξέρει να διηγηθεί πολύ λαμπρότερες δόξες από μυριάδες πολιτικάντικα κοκορίσματα.

''Ο Λόχος του θανάτου''-10ο Σύνταγμα Πεζικού Κέρκυρας -

Ο Λόχος του λοχαγού Λατζίδη ,''Ο Λόχος του θανάτου'' , του 10ου Συντάγματος Πεζικού Κέρκυρας έκανε επιχείρηση αυτοκτονίας αντιπερισπασμού στα μετόπισθεν των Ιταλών στην Κονισπολη _ Σαγιάδα τον Νοέμβριο του 1940.Ελάχιστοι επέζησαν .
Η φωτό είναι στο παλιό λιμάνι της Κέρκυρας λίγο πριν επιβιβαστούν στα καίκια .

~ Ο «Λόχος του Θανάτου», ο λοχαγός Λαντζίδης και η μεγάλη θυσία ~ 

Να πως προετοίμαζε ο Ιωάννης Μεταξάς την Νεολαία

  "Μιαν ημέραν εσείς τα αγόρια θα μπήτε εις τον στρατόν και σεις κορίτσια σε μια στιγμή θα έλθετε και σεις να προσφέρετε τας υπηρεσίας σας εις τον στρατόν ως νοσοκόμοι και εις άλλας υπηρεσίας που αρμόζουν εις τας γυναίκας. 

  Όταν θα κληθήτε πρέπει να μπήτε μέσα με την απόφαση της αυτοθυσίας, διότι τα Έθνη δεν γίνονται μεγάλα παρά όταν οι πολίται έχουν μέσα των το αίσθημα της αυτοθυσίας και όταν εις κάθε στιγμή είναι έτοιμοι να δώσουν την ζωή των δια την Πατρίδα "

Να πως προετοίμαζε στις 24 Απριλίου 1939 ο Ιωάννης Μεταξάς την Νεολαία

πηγή

Ποῦ πᾶς, στρατιώτη;

– Ποῦ πᾶς, στρατιώτη;
– Πάω νὰ πολεμήσω.

– Πᾶς νὰ παλέψης μὲ λιοπύρια καὶ χιόνια;
– Πάω νὰ προστατέψω τὸ δίκιο καὶ τὴ λευτεριά.

– Πᾶς νὰ διψάσης καὶ νὰ πεινάσης;
– Πάω νὰ φυλάξω τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν.

– Πᾶς νὰ χάσης χέρι, πόδι, μάτι;
– Πάω νὰ δώσω χαρὰ καὶ φῶς σὲ χιλιάδες τίμιους καὶ εἰρηνικοὺς ἀνθρώπους.

– Πᾶς νὰ σκοτώσης καὶ νὰ σκοτωθῆς;
– Πάω νὰ δώσω ζωὴ καὶ εἰρήνη, δίκιο καὶ λευτεριά.

– Γιὰ ποιόν, στρατιώτη;
– Γιὰ τὴν πατρίδα!

Ἀπὸ τὸ Ἀναγνωστικὸν τῆς Γ΄ Δημοτικοῦ, 1949.

Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία Τεῦχος 274, Ὀκτώβριος 2015

~Το ΟΧΙ του Μεταξά - Η ιστορική Αλήθεια απέναντι στο αφήγημα της αριστεράς και των ιστορικών του ψαροντούφεκου

Πλησιάζοντας η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, όπου να ’ναι θα αρχίσουν και πάλι τα γνωστά ιδεολογικά πανηγύρια! Ευκαιρία θα βρουν ορισμένοι να ξαναπιάσουν το ΟΧΙ του 1940 για να ξαναγράψουν την ιστορία στα μέτρα τους και να μοιράσουν εκ των υστέρων εύσημα και ευθύνες, ανάλογα με τις πολιτικές τους συμπάθειες. Οι γνωστοί αναθεωρητές, με την επιλεκτική μνήμη και τα γνωστά ιδεολογικά τους απωθημένα, θα επιχειρήσουν για άλλη μια φορά να θολώσουν τα ιστορικά γεγονότα, λες και η ιστορία είναι προπαγάνδιστικο φυλλάδιο που αλλάζει περιεχόμενο ανάλογα με την εποχή. Μόνο που η ιστορία δεν γράφεται με συνθήματα, ούτε η αλήθεια αλλάζει για να βολέψει ιδεολογίες και επειδή η εθνική μνήμη δεν προσφέρεται για μικροπολιτικά παιχνίδια, ας θυμηθούμε τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα και ποιος πήρε την απόφαση που έφερε την Ελλάδα απέναντι στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι.

Στις σκοτεινές πρώτες ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά σε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας της. Η Ιταλία, εκπροσωπούμενη από τον πρεσβευτή της Εμμανουέλε Γκράτσι, επέδωσε το τελεσίγραφο στον Ιωάννη Μεταξά στην πρωθυπουργική του κατοικία. Η τύχη της χώρας κρεμόταν από μια λέξη από την απόφαση ενός ανθρώπου και μόνο του Ιωάννη Μεταξά.

Η Μεγάλη Κομμουνιστική «Κωλοτούμπα»: Από την Απάθεια του Συμφώνου στην Όψιμη Αντίσταση του 1941

Η στάση των κομμουνιστικών κομμάτων της Ευρώπης απέναντι στη γερμανική εισβολή και την επέκταση του Άξονα κατά την περίοδο 1939–1941 καθορίστηκε καθολικά από τις γεωπολιτικές σκοπιμότητες της Σοβιετικής Ένωσης και την υπογραφή του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Ως πειθαρχημένα μέλη της Κομιντέρν, τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα βρέθηκαν εγκλωβισμένα σε μια βαθιά ιδεολογική και εσωτερική αντίφαση.

Ενώ μέχρι τότε πρωτοστατούσαν στον αντιφασιστικό αγώνα, η ανάγκη διαφύλαξης της σοβιετογερμανικής φιλίας τα
ανάγκασε να υιοθετήσουν μια γραμμή παθητικότητας, ουδετερότητας ή και ανοιχτής καταδίκης της αμυντικής προσπάθειας των ίδιων των χωρών τους, τις οποίες
χαρακτήριζαν «μαριονέτες του αγγλογαλλικού ιμπεριαλισμού».

Αυτή η κοινή, διεθνής τροχιά απείχε από τις εθνικές πραγματικότητες και ανατράπηκε με απόλυτο και ταυτόχρονο τρόπο για ολόκληρη την ήπειρο μόνο την 22α Ιουνίου 1941, όταν η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στην ΕΣΣΔ, δίνοντας το σύνθημα για την καθολική μετάβαση των κομμουνιστών στην ένοπλη εθνική αντίσταση.

Ελλάδα (Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας - ΚΚΕ)
Η αρχική αντίδραση (Το Πρώτο Γράμμα):
Τον Οκτώβριο του 1940, αμέσως μετά την ιταλική εισβολή, ο φυλακισμένος γενικός γραμματέας του κόμματος, Νίκος Ζαχαριάδης, δημοσίευσε το περίφημο «πρώτο γράμμα» του. Με αυτό καλούσε τον ελληνικό λαό να πολεμήσει στο μέτωπο υπό την ηγεσία της δικτατορίας Μεταξά, χαρακτηρίζοντας τον πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό και αντιφασιστικό.

Η επέμβαση της Μόσχας και η εσωτερική σύγχυση:
Η γραμμή αυτή ήρθε σε πλήρη αντίθεση με τη διεθνή κατεύθυνση της Κομιντέρν, η οποία επέβαλλε τη διατήρηση του Συμφώνου
Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Λόγω της βαθιάς παρανομίας και της διάσπασης της ηγεσίας (Κεντρική Επιτροπή έναντι της ελεγχόμενης από την Ασφάλεια «Προσωρινής Διοίκησης»), το κόμμα περιήλθε σε ιδεολογικό χάος. Ο ίδιος ο Ζαχαριάδης
αναγκάστηκε να αναθεωρήσει με δεύτερο και τρίτο γράμμα.

Η έμπρακτη στάση και η ρητορική (1940–1941):
Η επίσημη «Καθαρή» Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ
ευθυγραμμίστηκε τελικά με τη Μόσχα, καταγγέλλοντας τον ελληνοϊταλικό πόλεμο ως «ιμπεριαλιστικό» και «τυχοδιωκτισμό του Μεταξά». Χαρακτήριζε τα ελληνικά στρατεύματα στην Αλβανία ως όργανα του βρετανικού ιμπεριαλισμού και ζητούσε
ξεχωριστή ειρήνη με την Ιταλία. Κατά τη γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941, το κόμμα παρέμενε διαλυμένο και απείχε από την οργάνωση ένοπλης άμυνας κατά των Ναζί.

Η αλλαγή:
Η καθολική στροφή σημειώθηκε την 22α Ιουνίου 1941, με την εισβολή του Χίτλερ στην ΕΣΣΔ. Λίγες ημέρες μετά, τον Ιούλιο του 1941, η 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ κάλεσε σε καθολικό αντιφασιστικό αγώνα, γεγονός που οδήγησε στην ίδρυση του ΕΑΜ τον Σεπτέμβριο του 1941 και του ΕΛΑΣ στη συνέχεια, μετατρέποντας το κόμμα στην κυρίαρχη δύναμη της Εθνικής Αντίστασης.

Μεγάλη Βρετανία (Κομμουνιστικό Κόμμα Μεγάλης Βρετανίας - CPGB)
Η αρχική αντίδραση:
Τον Σεπτέμβριο του 1939, ο γενικός γραμματέας του κόμματος, Χάρι Πόλιτ, τάχθηκε υπέρ του πολέμου της Βρετανίας εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας χαρακτηρίζοντάς τον «αντιφασιστικό αγώνα».

Η επέμβαση της Μόσχας:
Η Κομιντέρν παρενέβη αμέσως και επέπληξε την ηγεσία. Το κόμμα αναγκάστηκε να αποπέμψει τον Πόλιτ και να αλλάξει γραμμή μέσα σε λίγες ημέρες.

Η έμπρακτη στάση: Το βρετανικό κομμουνιστικό κόμμα ξεκίνησε μια έντονη αντιπολεμική εκστρατεία. Κατήγγειλε τη βρετανική κυβέρνηση, διοργάνωσε απεργίες σε πολεμικές βιομηχανίες και εξέδωσε μανιφέστο καλώντας σε «ειρήνη με τη Γερμανία», με αποτέλεσμα η βρετανική κυβέρνηση να απαγορεύσει την εφημερίδα τους (Daily Worker) το 1941 ως επιζήμια για την εθνική άμυνα.

Βέλγιο (Κομμουνιστικό Κόμμα Βελγίου - PCB)
Η έμπρακτη στάση:
Κατά τη γερμανική εισβολή και κατοχή του Βελγίου το 1940, το κόμμα ακολούθησε αυστηρά τη γραμμή της ουδετερότητας. Η επίσημη εφημερίδα τους (La Voix du Peuple) κυκλοφορούσε
νόμιμα με την έγκριση των ναζιστικών αρχών κατοχής.

28η Οκτωβρίου 1940: Το πρωινό που η Ελλάδα ξύπνησε εμπόλεμη, μέσα από την πένα του Σακελλάριου

Τις πρώτες ημέρες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ο Αλέκος Σακελλάριος αποτύπωνε στην εφημερίδα «Ασύρματος» την αγωνία και τον ενθουσιασμό μιας χώρας που ξύπνησε μέσα στις σειρήνες:

''Το παρατεταμένο ουρλιαχτό της σειρήνας έγινε το τραγικό ξυπνητήρι μας.
Η ειρηνική Ελλάδα ξύπνησε τη Δευτέρα το πρωί εμπόλεμη.

Ο κακός και ύπουλος γείτονάς μας, ο νικητής των γυμνών Αιθιόπων και ο ¨ηρωικός¨ τορπιλητής της αγκυροβολημένης ¨ΕΛΛΗΣ¨, θέλησε να πατήσει το θρασύδειλο πόδι του στα ιερά χώματα της Ηπείρου, χώματα που τα έχει ποτίσει, τα έχει αγιάσει το ένδοξο αίμα χιλιάδων Ελλήνων.

Δεν ήταν ποτέ δυνατόν, εμείς, οι απόγονοι ενός Λεωνίδα, ενός Κολοκοτρώνη, και ενός Κανάρη, να μην απαντήσουμε στη βαριά προσβολή, με τον τρόπο που απαντήσαμε.
Το ελληνικό τσαρούχι –τύφλα να έχουνε οι μηχανοκίνητες φάλαγγες μπροστά του- όρμησε και πάλι ακάθεκτο προς τη νίκη!
-Αέραααα...

ΟΧΙ» — Ένα τραγούδι για την ελευθερία, την ενότητα και τη δύναμη της ελληνικής ψυχής!

 

🎵 ΣΤΙΧΟΙ Μέσα στη νύχτα, πριν χαράξει, ήρθε ένα μήνυμα βαρύ. Ζητούσαν δρόμο απ’ την Ελλάδα και του Έλληνα υποταγή. Μα τούτη η γη θυμόταν χρόνια Πέρσες, κατακτητές, σκλαβιά, κι όσες φορές κι αν την πληγώσαν, σηκώθηκε ξανά ψηλά.

Η Σιωπή του Πραιτωρίου και η Αυγή της Ψυχής...

Υπήρξε μια νύχτα γεμάτη βαριά σκιά κάτω από τους θόλους του Πραιτωρίου, εκεί όπου η δικαιοσύνη ζυγίστηκε σε λάθος πλάστιγγες. Ο σύζυγός της, ο Πόντιος Πιλάτος, έπλυνε τα χέρια του μπροστά στο πλήθος, παραδίδοντας στο πάθος των ανθρώπων τον Αθώο. Όμως η Κλαυδία Πρόκλα, η γυναίκα που είχε ταράξει τον ύπνο της με προφητικά οράματα και αγωνίες, είχε ήδη δει αυτό που τα μάτια των πολλών δεν άντεχαν να αντικρίσουν: το φως της Αλήθειας. 

 Καθώς τα χρόνια κυλούσαν και η σκιά της ιστορίας βάραινε τη ζωή του Πιλάτου ,οδηγώντας τον σε έναν φρικτό και τραγικό επίλογο, η ψυχή της Πρόκλας τραβούσε έναν άλλο δρόμο.

Είναι νοημοσύνη να γνωρίζεις την αλήθεια... και σοφία να ξέρεις πότε να την πεις..!!!

Λέγεται ότι τρεις άνθρωποι καταδικάστηκαν σε εκτέλεση με την γκιλοτίνα, και ήταν: ένας θεολόγος, ένας δικηγόρος και ένας φυσικός.

Ήρθε η σειρά του θεολόγου πρώτα, έβαλαν το κεφάλι του κάτω από την γκιλοτίνα, και μετά τον ρώτησαν:
«Έχεις κάποια τελευταία λέξη που θα ήθελες να πεις;»
Και είπε:
«Ο Θεός... Ο Θεός... Ο Θεός... είναι αυτός που θα με σώσει.»
Μετά έριξαν την γκιλοτίνα, και μόλις έφτασε στο κεφάλι του, σταμάτησε ξαφνικά!
Εκπλάγηκαν όλοι, και είπαν:
«Αφήστε τον ελεύθερο, γιατί είπε τη λέξη του Θεού!»
Και έτσι, σώθηκε ο θεολόγος.

Μετά ήρθε η σειρά του δικηγόρου, έβαλαν το κεφάλι του κάτω από την γκιλοτίνα και τον ρώτησαν:
«Έχεις κάποια τελευταία λέξη;»
Και είπε:
«Εγώ δεν γνωρίζω τον Θεό όπως τον γνωρίζει ο θεολόγος, αλλά γνωρίζω τη δικαιοσύνη... η δικαιοσύνη... η δικαιοσύνη είναι αυτή που θα με σώσει.»
Μετά έριξαν την γκιλοτίνα, αλλά σταμάτησε κι αυτή πριν φτάσει στο κεφάλι του!
Εκπλάγηκαν ξανά οι άνθρωποι και είπαν:
«Αφήστε τον δικηγόρο ελεύθερο, γιατί η δικαιοσύνη μίλησε!»
Και σώθηκε ο δικηγόρος.

Και τέλος, ήρθε η σειρά του φυσικού.

Τα δάκρυα του Αποστόλου και το αίμα του Μάρτυρος είναι η δόξα, η σωτηρία και το καύχημα της Θεσσαλονίκης!

 ΠΙΣΤΕΥΩ ~ ΟΜΟΛΟΓΩ ~ ΜΑΡΤΥΡΩ Αυτή ήταν η ζωή του Αγίου Δημητρίου !

Ο Άγιος Παύλος πότισε τη Θεσσαλονίκη με τα δάκρυά του,Ο Δημήτριος την πότισε με το αίμα του.
Τα δάκρυα του Αποστόλου και το αίμα του Μάρτυρος είναι η δόξα, η σωτηρία και το καύχημα της Θεσσαλονίκης!
Ας υμνήσουμε κι εμείς τον στρατιώτη του Χριστού, τον Μυροβλύτη Άγιο και ανδρείο Μεγαλομάρτυρα, Δημήτριο τον Στρατηγό, Υπηρέτη του Δημιουργού και Θεού.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

πηγή

...Πατρίδα του ἦταν ἡ Θεσσαλονίκη, ὁ ἔνδοξος τόπος μας χάρη σ᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο, περισσότερο φημισμένη ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες πόλεις, καὶ ὑπερέχει ἀπὸ ὅλες σὲ ὅλα, γιὰ ὅσα ἐγκωμιάζεται μιὰ πόλη, πολὺ περισσότερο ὅμως γιατὶ ἔχει πολιοῦχο τὸ μάρτυρα...

Εγκωμιαστικός λόγος εις τον άγιον και πανένδοξον μεγαλομάρτυρα του Χριστού, Δημήτριον (Συμεών μοναχός και φιλόσοφος)
 

Συγχωρέστε με αλλά αυτός εδώ σας γλίτωσε από τον σεισμό..!

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος †

Όταν ήρθε μέσα στους άλλους σεισμολόγους, στη Θεσσαλονίκη και ένας Τούρκος εθελοντής σεισμολόγος. Ξέρετε τι είπε;Έδειξε τον άγιο Δημήτριο!
-Συγχωράτε λέγει αυτός σας εγλίτωσε!
Τούρκος!Το είπε αυτό στην Θεσσαλονίκη…
Δεν ξέρω εάν το είπανε οι άλλοι. Οι θρησκευόμενοι. Αυτός το είπε.
Δηλαδή από αυτά που είδε. Από αυτά που του λέει η επιστήμη του.
Συγχωράτε και έδειξε τον άγιο Δημήτριο. Αυτός σας εγλίτωσε!Καταλάβατε;

Ο Θεός εν τη αγάπη του επιτρέπει να σείεται ενίοτε το κρεβάτι μας.
Μήπως καταλάβουμε ότι δεν είμεθα στα πόδια μας.
Και εάν θέλει Αυτός στεκόμαστε στα πόδια μας διαφορετικά δεν στεκόμαστε στα πόδια μας. Είναι παράξενα πράγματα τα οποία μας στα συγχέει η επιστήμη.
Η οποία πιστεύει στην φύση και στους νόμους της φύσεως χωρίς να πιστεύει σε Αυτόν ο οποίος δημιούργησε τη φύση και τους νόμους της φύσεως.

Ο Δαβίδ εν τη εξάρση του είπε: «Ο θεμελιών τήν γήν επί την ασφάλειαν αυτής ου σαλευθήσεται».
Την θεμελιώνει να μην σαλευτεί Αυτός όμως είναι ο οποίος είπε επίσης, ότι: «ο επιβλέπων επί την γήν και ποιών αυτήν τρέμειν ο απτόμενος των οραίων και καπνίζονται»
Πότε είπε αλήθεια;
Στην πρώτη που είπε ότι την ασφάλισε και δεν κουνιέται;
Η την δεύτερη που την βλέπει και τρέμει στο αγρίεμα που θα την δει;
Και στις δυό φορές είπε αλήθεια.Τη δείχνει δια αυτού;
Ότι είναι στο χέρι του Θεού, να κουνηθεί η να μην κουνηθεί.

Ὥριμον ὡς βότρυν σε μάκαρ Χριστός, θείας ἐξ ἀμπέλου δρεψάμενος...

«Ὥριμον ὡς βότρυν σε μάκαρ Χριστός, θείας ἐξ ἀμπέλου δρεψάμενος, ἐναποθλίβει, Μαρτυρίου τοῖς ληνοῖς· τὸ καταῤῥεῦσαν γλεῦκος δέ, μύρου θείαν βρύσιν εἰργάσατο.»

Δ' Ωδή του Κανόνα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου

Σαν ώριμο τρυγώντας σε Δημήτριε σταφύλι από του Σώματός Του το αμπέλι το πνευματικό,στου μαρτυρίου σου το πατητήρι απόσταγμα ο Χριστός εκβλύζει,μεταποιώντάς το σε μύρου θεϊκό κρουνό.                                       πηγή 

Εκεί όπου πέρασε η λόγχη, αναδύεται ευωδία. Εκεί όπου φάνηκε ο θάνατος, η πίστη μαρτυρεί τη ζωή.

[...]Ο Άγιος Δημήτριος δεν αρνήθηκε τον Κύριό του μπροστά στην απειλή του θανάτου. Παρέμεινε πιστός, ακόμη κι όταν η ομολογία της πίστεώς του τον οδήγησε στο μαρτύριο. Οι λόγχες διαπέρασαν το σώμα του, αλλά δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την ψυχή του. Η ανθρώπινη βία άγγιξε τη σάρκα του, όχι όμως την ελεύθερη παράδοσή του στην αγάπη του Θεού.
Και τότε η λόγχη του μαρτυρίου γίνεται για εμάς κάτι περισσότερο από ένα ιστορικό γεγονός. Γίνεται μια γέφυρα που μας οδηγεί στον Γολγοθά, εκεί όπου η λόγχη άνοιξε την πλευρά του Εσταυρωμένου Χριστού.
Από την πληγωμένη πλευρά του Κυρίου ανέβλυσε αίμα και ύδωρ. Η Εκκλησία βλέπει σε αυτό το γεγονός ένα βαθύ σημείο του μυστηρίου της σωτηρίας, μια μαρτυρία της αγάπης του Θεού που προσφέρεται στον άνθρωπο μέχρι τέλους.

Ο Χριστός δεν απάντησε στο μίσος με μίσος ούτε στη βία με εκδίκηση. Πάνω στον Σταυρό, μέσα στην απόλυτη ταπείνωση, φανέρωσε τη δύναμη μιας αγάπης που δεν καταργείται από τον πόνο. Η λόγχη δεν έγινε η τελευταία λέξη της ζωής Του. Η τελευταία λέξη ανήκει στην Ανάσταση.

Ο Άγιος Δημήτριος, μιμούμενος το Πάθος του Κυρίου του, έγινε μάρτυρας αυτής της αγάπης. Το μαρτύριό του δεν εξισώνεται με τη μοναδική λυτρωτική θυσία του Χριστού· αποτελεί, όμως, ομολογία πίστεως και ελεύθερη προσφορά ολόκληρης της ύπαρξής του στον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Κύριο.
Κι εγώ, μπροστά σε αυτή τη μαρτυρία, αναρωτιέμαι: πόσες λόγχες κρατώ μέσα μου χωρίς να το καταλαβαίνω;

Τη λόγχη της πικρίας, όταν αρνούμαι να αφήσω πίσω μου όσα με πλήγωσαν. Τη λόγχη της υπερηφάνειας, όταν δεν βρίσκω το θάρρος να ζητήσω συγγνώμη. Τη λόγχη της κατάκρισης, όταν κρίνω έναν άνθρωπο χωρίς να γνωρίζω τον αγώνα του. Και κάποτε, τη λόγχη της σιωπής, όταν δεν σωπαίνω από αγάπη, αλλά για να τιμωρήσω με την απουσία μου.

Πόσο εύκολα θυμάμαι τις πληγές που δέχθηκα και πόσο δύσκολα αντικρίζω εκείνες που προκάλεσα.

Μπροστά στον Σταυρό, όμως, δεν μπορώ να κρυφτώ πίσω από δικαιολογίες. Ο Χριστός γνωρίζει όχι μόνο τις αδικίες που υπέμεινα, αλλά και τις αδικίες που διέπραξα· όχι μόνο τις στιγμές που πόνεσα, αλλά και εκείνες που έγινα αιτία να πονέσει κάποιος άλλος.