Πόσοι ύμνοι έχουν γραφτεί παγκοσμίως για την Θεοτόκο!

π. Αυγουστίνος Βλάχος

Πόσοι ύμνοι έχουν γραφτεί παγκοσμίως για την Θεοτόκο! Κι ανάμεσά τους, της Ελληνικής Ορθόδοξης Υμνολογίας οι ύμνοι, μοναδικοί σε ομορφιά, βάθος, πλοκή.

Ένας τέτοιος ύμνος, όχι ευρύτερα γνωστός, φέρεται να έχει τεχνουργηθεί από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σέργιο. Τον άντλησα από το βιβλίο «Εκλογή Ελληνικής Ορθοδόξου Υμνολογίας», του αειμνήστου καθηγητού Παναγιώτη Τρεμπέλα και θέλω να τον μοιραστώ μαζί σας. 

Ο συγκεκριμένος ύμνος αναφέρεται ειδικά στην πανσεβάσμια Κοίμηση της Παναγίας μας. Είναι απλός αλλά παράλληλα τόσο όμορφος και ποιητικά άρτιος! Μας παρουσιάζει ενωμένα τα ουράνια και τα επίγεια, γύρω απ' τον «σκίμποδα», τη νεκρική κλίνη, ας την πούμε έτσι δηλαδή, που είναι ξαπλωμένη η Τιμιωτέρα των Χερουβείμ.

Πρώτα-πρώτα εμφανίζονται οι άγγελοι Του Παντοδύναμου Υιού της κι αρχίζουν την υμνωδία, χαιρετίζοντας την Παναγία:
«Xαίρε κλίμαξ αναφέρουσα από γης εις ουρανόν! Χαίρε γέφυρα εισάγουσα εις παράδεισον τερπόν! Χαίρε, ότι χοροί σε ανυμνούσιν οι άνω! Χαίρε, ότι βροτοί σε προσκυνούσιν οι κάτω».
Οι βροτοί της γης που αναφέρει να προσκυνούν την Παναγία, είναι οι Άγιοι Απόστολοι. Όσο οι άγγελοι ψάλλουν τον ύμνο τους, ένας-ένας αυτοί καταφθάνουν. Και πρώτος, ο Απόστολος Πέτρος αρχίζει την υμνωδία. Της λέει:
«Κόρη, πως εσύ που εγέννησες την Ζωήν όλου του κόσμου, είσαι τώρα νεκρά; Κι όμως, δεν πρέπει να σε κλαύσω. Δεν στέκει να σε θρηνήσω. Είσαι η αιτία της μεγάλης μας χαράς. Λοιπόν, θα σε δοξάσω!».

Η ''έρημος ''που μία φορά τον χρόνο γεμίζει με λουλούδια

Σχεδόν κάθε χρόνο, για λίγες μόνο εβδομάδες, ένα από τα πιο άνυδρα τοπία της νότιας Αφρικής μεταμορφώνεται σε έναν απέραντο, πολύχρωμο λουλουδότοπο!

Η Ναμάκουα (ή Ναμακουαλάνδη) ξεκινάει από το βορειοδυτικό κομμάτι της (χώρας) Νότιας Αφρικής και εκτείνεται σχεδόν παράλληλα με τις δυτικές ακτές της ηπείρου, μέχρι τη νότια Ναμίμπια. Καλύπτει μια έκταση περίπου 50.000 τ.χλμ, όσο δυόμισι φορές η Πελοπόννησος!

Πρόκειται για μία κατά κύριο λόγο ημι-ερημική περιοχή, με βραχώδεις λόφους, εκτεταμένες πεδιάδες, ζεστά καλοκαίρια και αρκετά ξηρό κλίμα, όπου οι βροχές είναι λίγες και πέφτουν κυρίως τον χειμώνα, δηλαδή Μάιο με Αύγουστο! (μιλάμε για νότιο ημισφαίριο, μην το ξεχνάτε!)

ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Όπως είναι γνωστό, ο καθεδρικός ναός του Στεπανακέρτ, στο κατεχόμενο Αρτσάχ, κατεδαφίστηκε από τους Αζέρους τους τελευταίους μήνες.

Μια χρήστης από το Αζερμπαϊτζάν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συγκρίνει με ενθουσιασμό την κατάσταση του χώρου πριν και μετά.
Η κοπέλα φωτογραφίζεται στο ίδιο σημείο και γράφει με υπερηφάνεια «gorbagor oldu» («εξαφανίστηκε», «καταστράφηκε»).

Δεν πρόκειται απλώς για την καταστροφή ενός κτιρίου. Πρόκειται για την καταστροφή της ιστορίας, του πολιτισμού και της πνευματικής κληρονομιάς ενός λαού.
Η καταστροφή της εκκλησίας δεν μπορεί να σβήσει το γεγονός ότι υπήρχε εδώ αρμενικό πολιτιστικό αποτύπωμα.

Καταδικάζουμε την καταστροφή της αρμενικής πολιτιστικής κληρονομιάς στο Αρτσάχ και καλούμε τον κόσμο να μην παραμείνει σιωπηλός.

Εθνική Επιτροπή Δικαίωσης Αρμενίων

Καρέκλες...αφημένες στο πεζοδρόμιο περιμένοντας την επόμενη παρέα.

Παλιότερα ήταν πολλά τα σπίτια που έβγαζαν καρέκλες έξω. Σε αυτές καθόντουσαν οι γείτονες και συζητούσαν τα καθημερινά τους προβλήματα, μοιράζονταν τις χαρές και τις λύπες τους.

Μαζί με τις καρέκλες, οι γλάστρες, τα τραπεζάκι, έβγαζαν το σπίτι έξω στο πεζοδρόμιο, λειτουργούσαν ως προέκτασή του. Αυτή η οικειοποίηση του δημόσιου χώρου, η ανάπτυξη της καθημερινής κοινωνικότητας, φέρει έντονο το σημάδι των Μικρασιατών προσφύγων του 1922.

Ήταν οι άνθρωποι που περνούσαν πολλές ώρες κάθε μέρα εκτός σπιτιού, γιατί πολύ απλά δεν χωρούσαν στα σπίτια τους. Οικογένειες 6, 7 ή και 10 ατόμων, ασφυκτιούσαν στα 50 τετραγωνικά, που έπρεπε να ζήσουν.

Έξω από το σπίτι, μαζί με τους γείτονες, που επίσης έβγαζαν καρέκλες στο πεζοδρόμιο, δημιουργήθηκαν ισχυρά δίκτυα αλληλεγγύης, «συντρεγμού» όπως μου τα έλεγε ο κύριος Γιάννης Κουβάς, γεννημένος το 1925 από πρόσφυγες γονείς στην Καισαριανή.

Η βιομηχανία των αμβλώσεων

Εκτρολόγος αποκαλεί την έκτρωση μετά από 24 εβδομάδες «τοκετό αγάπης»Αυτό είναι κακό.
Μια έκτρωση σε προχωρημένο στάδιο περιλαμβάνει την έγχυση ενός φαρμάκου που προκαλεί εμβρυϊκή καρδιακή ανεπάρκεια σε ένα αγέννητο μωρό. Στη συνέχεια, προκαλείται τοκετός και η μητέρα γεννά ένα νεκρό μωρό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το μωρό επιβιώνει από τη διαδικασία και γεννιέται ζωντανό. Μια οργάνωση Planned Parenthood δήλωσε ότι θα σκότωνε το μωρό μετά τη γέννηση σπάζοντας τον λαιμό του για να ολοκληρώσει την έκτρωση.

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο ScienceDirect (dot) com αποκάλυψε ότι οι εκτρολόγοι που κάνουν αμβλώσεις μέχρι και τις 28 εβδομάδες λένε ότι έχει κόστος, αλλά πιστεύουν επίσης ότι η έκτρωση είναι «υπέροχη».
Ορισμένες νοσοκόμες παραπονέθηκαν ότι έπρεπε να έρθουν στο κέντρο στη μέση της νύχτας για να διαχειριστούν την υπερβολική αιμορραγία και την ταχύτερη από την αναμενόμενη διαστολή.
Το μωρό Christopher (που απεικονίζεται παρακάτω) βρέθηκε σε έναν κάδο ιατρικών απορριμμάτων έξω από μια επιχείρηση αμβλώσεων στην Ουάσινγκτον. Υπολογίστηκε ότι ήταν περίπου 28-32 εβδομάδες - πολύ πέρα ​​από τη «βιωσιμότητα».
Αυτό δεν είναι υγειονομική περίθαλψη.Αυτό είναι βάρβαρο.
Δεν υπάρχει ποτέ λόγος να τερματιστεί σκόπιμα η ζωή ενός αγέννητου παιδιού μέσω έκτρωσης.
Ωστόσο, η βιομηχανία των αμβλώσεων σκοτώνει μωρά για οποιονδήποτε λόγο, ακόμη και στα τέλη της εγκυμοσύνης, ακόμη και ενώ θέτει εν γνώσει της τις γυναίκες σε κίνδυνο

πηγή

Ήταν μια καλή συνέχεια του παπα- Πλανά....

Κι ένας άλλος αββάς μαρτυρούσε εκείνες τις μέρες του Χριστού τα Πάθη και την Ανάσταση: ο πατήρ Αθανάσιος Χαμακιώτης στον ναό της Παναγίας Νεραντζιώτισσας στο Μαρούσι της Αττικής.
Κράτησε την ευσέβεια των Αθηναίων, και μάλιστα των υψηλών τάξεων, μισό αιώνα.
Ήταν γερή κουτσούρα ο παπα- Θανάσης, που την περιέλουζαν τα νάματα της Χάριτος και βλάσταινε συνεχώς αγιοπατερική θεολογία.
Αυτοί οι πατέρες δεν έκαναν ούτε τους προορατικούς ούτε τους θαυματουργούς.
Είχαν κατέβη στον στίβο και πάλευαν μαζί με τον κόσμο και έστηναν τρόπαιο νίκης κατά της κακουργίας των δαιμόνων.
Έμειναν στην παράδοση των παλαιών παπάδων, ακούρευτοι, αναρωμάτιστοι, ταπεινοφορούντες, πενιχρά διαβιούντες.
Στο έργο της Εκκλησίας δεν τους ξέφυγε κανένα «νομίζω, έχω την γνώμη, εγώ αυτό έτσι θα το ‘κανα».
Έτσι, ήταν μια καλή συνέχεια του παπα- Πλανά.
Ούτε έκοβαν ούτε έρραβαν συνέχισαν όπως παρέλαβαν.
Τον παπα – Θανάση τον γνώρισα στο μονύδριο Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Μπάλα Αττικής.

Αρχιμ. Γρηγόριος της Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους
Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας» Ιερά Μονή Δοχειαρίου , Άγιον Όρος Γραφικές Τέχνες – Εκδόσεις: «Το Παλίμψηστον»

πηγή

Ο Βίος της Οσίας Αγίας Φιλοτιμίας του Ριμετς, Μητέρας του Οσίου Δομετίου του Ελεήμονα

Η Οσία Μητέρα μας Φιλοτιμία γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1896, στο χωριό Μπαλανέστι, στην κομητεία Μπουζάου, από ευσεβείς γονείς, τον Συμιώνα και την Έλενα Μιρίτσα, οι οποίοι φύτεψαν μέσα της από βρεφική ηλικία τα θεμέλια της πίστης και του φόβου του Θεού. Στο Άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Φιλοθέη ως μυστηριώδες κάλεσμα σε μια ζωή θυσίας και αγιότητας, όπως η ομώνυμη Αγία.

Αν και οι ταραγμένες εποχές των αρχών του 20ού αιώνα εμπόδισαν την πορεία της προς την κοσμική μάθηση, έλαβε ως δώρο από τον Θεό ένα σοφό μυαλό και μια ευγενική και στοργική καρδιά. Στο πατρικό της σπίτι, έλαβε μια ολοκληρωμένη πνευματική εκπαίδευση, και οι λειτουργίες της Εκκλησίας, την οποία αγαπούσε πολύ, ήταν ο μυστικός της δάσκαλός και οδηγός στα ουράνια πράγματα.

Φτάνοντας στην ηλικία των 20 ετών, η νεαρή Φιλοτιμια ενώθηκε μέσω του Μυστηρίου του Γάμου με τον συγχωριανό της Ιωάννη Μανωλάκε έναν άνθρωπο με ευγενική ψυχή και πολύ ευλαβή. Μαζί έφτιαξαν αν μια χριστιανική οικογένεια, ευάρεστη στον Θεό, στην οποία η αγάπη, η προσευχή και η έντιμη εργασία ήταν η βάση της ζωής. 

Ο γάμος τους ευλογήθηκε με δώδεκα παιδιά, τα οποία η Φιλοθέη μεγάλωσε με θυσίες και μεγάλη πνευματική φροντίδα, φυτεύοντας στις καρδιές τους τον λόγο του Ευαγγελίου και την αγάπη για την Εκκλησία.

ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ ΑΓ ΣΠΥΡΙΔΩΝ

Ο Αγιορείτης παπα-Γιώργης της Προβάτας

 Ο Αγιορείτης παπα-Γιώργης της Προβάτας (1910-1997), ο οποίος εκοιμήθη ανήμερα των Χριστουγέννων, υπήρξε ένας σύγχρονος Ομολογητής (εξορίστηκε ως Ζηλωτής) και περίφημος Πνευματικός, έχοντας μάλιστα προταθεί και για το αξίωμα της Αρχιερωσύνης, το οποίο αποποιήθηκε ως γνήσιος ταπεινόφρων. Εκκλησιολογικά ακολουθούσε την γραμμή των Πατέρων, όπως την εξέφρασε ο Άγιος πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, δηλαδή μακράν των ακραίων ζηλωτικών τάσεων, που δυστυχώς έχουν πλέον επικρατήσει.Έγραφε χαρακτηριστικά:
"Ὅλοι μας οἱ Γ.Ο.Χ. διὰ τοὺς γνωστοὺς κανονικοὺς λόγους ἔχομεν ἀποχωρισθῆ ἀπὸ τοὺς κανονικοὺς Ἐπισκόπους ὄχι διὰ νὰ ἱδρύσωμεν νὲαν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ διὰ νὰ ἀποφύγωμεν τὰς εὐθύνας τῆς καινοτομίας καὶ νὰ ἀγωνισθῶμεν διὰ τὴν ἀναστύλωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας" (Επιστολή στις 27-1-1964). 

Και σήμερα όμως όσοι εργάζονται για την αναστύλωση της Ορθοδοξίας και την ενότητα της διηρημένης Εκκλησίας της Ελλάδος, θεωρούνται ως "προδότες της πίστεως"...

πηγή

Να εξομολογείσθε όπως πρέπει, για να μην έχει ούτε πατημασιές ο διάβολος μέσα σας

Αποστάγματα αγιοπνευματικής σοφίας και χάριτος της γερόντισσας Γαλακτείας

 «Η γλώσσα είναι η καλύτερη φιλενάδα του σατανά». 

«Να έχετε τέσσερα πράγματα: Αγάπη, ταπεινοφροσύνη, σιωπή και ελεημοσύνη εν κρυπτώ». 

«Να εξομολογείσθε όπως πρέπει, για να μην έχει ούτε πατημασιές ο διάβολος μέσα σας».

 «Να μην κακολογούμε τους άλλους, γιατί έπειτα θα μας κακολογήσει κι εμάς ο Θεός όταν ξανάρθει στον κόσμο». 

«Να προσεύχεσθε με την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, αλλά και Τριαδολογικά. Εγώ λέγω: Πατέρα επουράνιε, συγχώρεσέ με• Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με• Πνεύμα Άγιον, φώτισέ με».

 «Όποιος φοβάται, δεν φοβάται». Δηλαδή, όποιος φοβάται την αμαρτία, δεν φοβάται τίποτα.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Β΄ Ο ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΣ

Μάνος Χατζηδάκης

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Β΄ Ο ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΣ

https://logxi.com/product/vasileios-v%ce%84-o-voulgaroktonos

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ

Επειδή η αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο αποτελεί την πεμπτουσία του Χριστιανισμού δημοσιεύω την έκκληση της κ.Αναστασίας η οποία ήλθε σε άμεση επαφή μαζί μας

Εν Χριστώ αδελφοί μου,
Με δισταγμό, αλλά και με εμπιστοσύνη στην αγάπη που γεννά ο Χριστός στις καρδιές των ανθρώπων, καταθέτω ενώπιόν σας τη δοκιμασία που βιώνω, ζητώντας πρωτίστως την προσευχή και τη συμπαράστασή σας.
Με την καρδιά γεμάτη πίστη, αλλά και τη δοκιμασία να λυγίζει τις ανθρώπινες αντοχές, παίρνω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου κραυγή αγωνίας.
Ο καρκίνος, ένας εχθρός που πίστευα πως είχα αφήσει πίσω μου, επέστρεψε με επιθετική υποτροπή. Μετά και το δεύτερο χειρουργείο μου, βρίσκομαι αντιμέτωπη με έναν δύσκολο αγώνα ζωής, τον οποίο δεν δίνω μόνο για τον εαυτό μου, αλλά κυρίως για τις δύο ψυχές που με περιμένουν καθημερινά στο σπίτι.
Πίσω από τη δική μου περιπέτεια υγείας κρύβεται ένας ακόμη μεγαλύτερος αγώνας.
Το ένα μου παιδί είναι ΑμεΑ και εξαρτάται απόλυτα από τη φροντίδα μου.
Το δεύτερο παιδί μου παλεύει με σοβαρό αυτοάνοσο νόσημα...με πολλές υποτροπές....
..
Ως μητέρα, η μοναδική μου προσευχή είναι να με αξιώσει ο Θεός να σταθώ όρθια, ώστε να μπορώ να τα στηρίζω και να βρίσκομαι δίπλα τους.
Όμως η μακρόχρονη μάχη με την ασθένεια, τα χειρουργεία και οι συνεχείς ανάγκες έχουν εξαντλήσει κάθε οικονομική δυνατότητα. Σήμερα βρίσκομαι σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Υπάρχουν ημέρες που ακόμη και τα βασικά αγαθά λείπουν από το σπίτι μας και αγωνιώ για το πώς θα ανταποκριθώ στις ανάγκες των παιδιών μου.
Παρακαλώ όσους μπορούν, ας κρατήσουν εμένα και τα παιδιά μου στις προσευχές τους. Και αν κάποιος έχει τη δυνατότητα να προσφέρει έστω και την πιο μικρή βοήθεια, ας γνωρίζει πως για τη δική μας οικογένεια μπορεί να σημαίνει ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι, ένα αναγκαίο φάρμακο, μια ακόμη ημέρα αξιοπρέπειας και ελπίδας.
Σε στιγμές σαν κι αυτές, ακόμη και η πιο μικρή πράξη αγάπης γίνεται μεγάλο στήριγμα και υπενθυμίζει πως ο Θεός δεν παύει να ενεργεί μέσα από τις καρδιές των ανθρώπων.
Προσεύχομαι καμία μητέρα να μη βιώσει ποτέ την αγωνία να μην μπορεί να προσφέρει στα παιδιά της τα αναγκαία.
Και αν μέσα σε αυτή τη δοκιμασία υπάρξουν άνθρωποι που θα θελήσουν να γίνουν φως, εύχομαι ο Θεός να τους ανταποδώσει στο εκατονταπλάσιο την αγάπη, το έλεος και την ευσπλαχνία τους.
Ο Θεός να ευλογεί κάθε καρδιά που συμπονά, κάθε χέρι που απλώνεται διακριτικά και κάθε ψυχή που θυμάται τον πόνο του πλησίον.

Για όσους επιθυμούν και έχουν τη δυνατότητα να σταθούν δίπλα μας σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα, παραθέτω τους τραπεζικούς λογαριασμούς. Κάθε προσφορά, μικρή ή μεγάλη, γίνεται για εμάς πράξη αγάπης και ελπίδας. Με ευγνωμοσύνη και σεβασμό...
κυρια Αναστασία...

Τράπεζα Πειραιώς
Αρ. Λογ.: 5027-072172-420
IBAN: GR40 0172 0270 0050 2707 2172 420
BIC: PIRBGRAA

Papanastasiou Anastasia

Εθνική Τράπεζα

Αρ. Λογ.: 079/628203-25

IBAN: GR78 0110 0790 0000 0796 2820 325

BIC: ETHNGRAA

Papanastasiou Anastasia

"Ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…"

Τι παράξενη φράση.Έφυγες, αλλά δεν μας άφησες.

Ίσως γιατί η αληθινή αγάπη κάνει κάτι που δυσκολεύεται να καταλάβει η λογική: μετατρέπει την απουσία σε έναν άλλο τρόπο παρουσίας.

Δεν αγαπάμε μόνο ό,τι βλέπουμε και αγγίζουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν από τη ζωή μας κι όμως εξακολουθούν να κατοικούν μέσα μας περισσότερο από ανθρώπους που συναντάμε κάθε μέρα.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα σώμα που βρίσκεται δίπλα μας. Είναι σχέση. Είναι μνήμη. Είναι παρουσία μέσα στην καρδιά του άλλου.

Κι ίσως εδώ βρίσκεται κάτι βαθιά ελληνικό. Ο λαός μας δεν έμαθε την Παναγία ως μια θεολογική ιδέα. Την έκανε σχέση. Της μίλησε σαν να μιλά στη μάνα του. Της άναψε καντήλια, της πήγε τάματα, έκλαψε μπροστά στην εικόνα της και στις δύσκολες ώρες δεν είπε μια θεολογική πρόταση.

Είπε δύο λέξεις: «Παναγία μου…»Και ίσως αυτό το «μου» να κρύβει ολόκληρη θεολογία.
Γιατί σημαίνει: έχω κάπου να ανήκω. Υπάρχει κάποιος που με χωρά ακόμη.
Η Παναγία δεν εγκατέλειψε τον κόσμο επειδή ακριβώς δεν έπαψε να σχετίζεται μαζί του.
Γι’ αυτό βρίσκεται κοντά στη μάνα που κλαίει, στον άρρωστο που φοβάται, στον άνθρωπο που ξενυχτά μόνος, στον αμαρτωλό που ντρέπεται ακόμη και να κοιτάξει τον Θεό.

Η Παναγία δεν μας υπόσχεται λύση όλων των προβλημάτων μας, αλλά Παρουσία μέσα στα βάσανα μας "τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε..."
Κι αυτή ίσως είναι η βαθύτερη παρηγοριά της πίστης:
ότι ακόμη κι όταν αισθάνεσαι πως δεν σε χωράει πια κανείς, υπάρχει μια Μάνα που εξακολουθεί να λέει στον κόσμο: “Δεν σας άφησα”........
Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα.

π. Λίβυος

Μπροστά στον Θεό κανείς μας δεν στέκεται ως πιστωτής. Όλοι στεκόμαστε ως οφειλέτες στους οποίους χαρίστηκε το ανεξόφλητο

Η παραβολή του κακού δούλου[ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ]

Το Ευαγγέλιο της αυριανής Κυριακής αρχίζει σαν λογιστήριο.
Ένας βασιλιάς, ένας δούλος, ένα χρέος, ένας λογαριασμός που πρέπει να κλείσει. «Ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετά τῶν δούλων αὐτοῦ». Θα μπορούσε σχεδόν να είναι η περιγραφή ενός κόσμου απολύτως οικείου: ό,τι οφείλεται πρέπει να αποδοθεί, κάθε χρέος απαιτεί τον οφειλέτη του και κάθε λογαριασμός αναμένει την εξόφλησή του.

Μόνο που ο Χριστός εισάγει μέσα σε αυτή την άψογη οικονομία της ανταπόδοσης κάτι που την καταστρέφει εκ θεμελίων: τη χάρη. Ο δούλος χρωστά δέκα χιλιάδες τάλαντα, ένα ποσό τόσο υπερβολικό ώστε παύει ουσιαστικά να είναι ποσό και γίνεται εικόνα του ανεξόφλητου. Ζητά χρόνο. Ο κύριος δεν του δίνει χρόνο. Του χαρίζει το χρέος. Και από εκείνη τη στιγμή η παραβολή παύει να αφορά τα χρήματα. Αφορά έναν άνθρωπο που σώθηκε από τη λογική του λογαριασμού και, λίγα βήματα αργότερα, αποφάσισε να ξαναζήσει μέσα σε αυτήν.

Η υπερβολή του Χριστού είναι εσκεμμένη: «ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων».

 Τα μύρια είναι ο μεγαλύτερος συνηθισμένος αριθμητικός προσδιορισμός και το τάλαντο τεράστια χρηματική μονάδα. Ο Χριστός δεν περιγράφει ένα δυσβάστακτο χρέος. Κατασκευάζει αφηγηματικά το αδύνατον της εξόφλησης. Κι όμως ο δούλος λέει: «μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί καί πάντα σοι ἀποδώσω». Εδώ βρίσκεται η πρώτη του πλάνη. Νομίζει ακόμη ότι χρειάζεται απλώς περισσότερο χρόνο. Δεν έχει καταλάβει ότι το πρόβλημα δεν είναι η προθεσμία αλλά η ίδια η αδυναμία της αποπληρωμής. Υπόσχεται να εξοφλήσει το ανεξόφλητο, επειδή εξακολουθεί να φαντάζεται τον εαυτό του ως υποκείμενο ικανό να αποκαταστήσει μόνο του τον λογαριασμό της υπάρξεώς του. Ο κύριος όμως δεν του δίνει παράταση. Κάνει κάτι ασύγκριτα μεγαλύτερο: «τό δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ». Δεν μεταθέτει την ημερομηνία της πληρωμής. Καταργεί το χρέος. Αυτό είναι το σκάνδαλο της χάριτος. Ο Θεός δεν προσφέρει στον άνθρωπο καλύτερους όρους αποπληρωμής της σωτηρίας του. Διαγράφει εκείνο που ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να εξοφλήσει. Η σωτηρία αρχίζει ακριβώς εκεί όπου καταρρέει η τελευταία μας φαντασίωση ότι μπορούμε να τη χρηματοδοτήσουμε με την αρετή μας.

Και αμέσως έρχεται το φοβερό «ἐξελθών».

15/8/1944. Ανήμερα της Παναγίας οι «Αντιστασιακοί» του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ έσφαξαν 23 αθώους αμάχους -παιδιά, γυναίκες και άνδρες- από τη Μιδέα (Γκέρμπεσι) Αργολίδος!

Το 24ο υποψήφιο θύμα, ο Θωμάς Γεώργας, τους ξέφυγε με μαχαίρι καρφωμένο στην πλάτη, και μάθαμε τους σφαγείς και τον τρόπο που έσφαζαν τους άνδρες. Ο Γεώργας γλύτωσε, γιατί λογω της εορτής φορούσε καινούργια και καθαρά ρούχα που τα ήθελαν οι σφαγείς. Γι αυτό του έλυσαν τα χέρια για να μπορεί να τα βγάλει!!

Ο σαδισμός και η απάνθρωπη σκληρότητα που έδειχναν οι σφαγείς προς τα θύματά τους από τη σύλληψή τους μέχρι τη θυσίας τους, πραγματικά ανατριχιάζουν. Είναι να απορεί κανείς γιατί καλύφθηκαν με πέπλο λήθης, αντί να γίνουν γνωστά και παραδείγματα προς αποφυγή στις επόμενες γενεές.

Το γεγονός. 
«Παραθέτω ένα απόσπασμα από τη μαρτυρία που μου έδωσε ο Χρῆστος Ὑψηλάντης, του οποίου δολοφόνησαν και τους δυό γονείς: «...Ανήμερα τῆς Παναγίας,μετά τό φαγητό, τό μεσημέρι, ἔρχονται δυό χασάπηδες μέ αὐτόματα. Ὁ ἕνας ἦταν ὁ Δημήτρης Κοῦρος ἀπό τό Ἄργος καί ὁ ἄλλος ὁ Βαγγέλης Τσέπης ἀπό τήν Ἁγία Ἐλεοῦσα Ναυπλίου. Βγῆκε ἡ μάνα μου. Ἦταν ξυπόλητη. Πῆγε καί φόρεσε κάτι πρόχειρα παπουτσάκια. Κατέβηκε καί ὁ πατέρας μου.
Λένε: «Ποῦ θά πᾶμε;».
-«Δέν εἶναι τίποτα, σᾶς θέλουν γιά μικρή ἀνάκριση καί θά γυρίσετε», τούς λένε αὐτοί.
Πρίν φύγουν, ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς ρώτησε πού βρίσκεται ὁ ἐξάδελφός μου ἀπό τό Ἄργος, ὁ Τάσος Ὑψηλάντης. Στείλανε ἕναν καί τόν φώναξε ἀπό τό σπίτι πού ἤτανε καί τόν πήρανε κι αὐτόν. Θά ἤτανε 24-26 ἐτῶν».

Ὁ Χρῆστος Ὑψηλάντης συνεχίζει τή διήγησή του: «Πηγαίνουν μετά καί παίρνουν καί τούς θείους μου Παναγιώτη καί Ἠλία, καθώς καί τή θεία μου τή Μαριώ. Βρήκανε ἐκεῖ καί κάποιον ξένο, ἐπισκέπτη ἀπό τό χωριό Μάνεση καί τόν πήρανε κι αὐτόν.
Ἔτσι, ἡ κουστωδία τῶν ὑποψηφίων θυμάτων ἀποτελεῖτο ἀπό 7 ἄτομα, 5 ἄνδρες καί 2 γυναῖκες.
Τούς γονεῖς μου καί τούς ἄλλους κρατούμενους τούς πῆγαν σέ ἕναν μικρό οἰκισμό, τήν Ἀμυγδαλίτσα, στήν ἐκκλησία τῆς Παναγίας. Ἐκεῖ τούς «δικάσανε» δῆθεν καί καταδικάσανε σέ θάνατο τούς 6, ἐνῶ τόν ἕβδομο, τόν ξένο ἀπό τό Μάνεση, τόν ἄφησαν νά φύγει. Αὐτός μᾶς εἶπε ἀργότερα τί ἔγινε.Τούς 6, τούς ἔδεσαν ἀνά δυό καί τούς πῆγαν λίγο πιό ἔξω καί τούς ἔσφαξαν τό ἴδιο βράδυ.
Μάλιστα, ὁ ἕνας ἀπό τούς χασάπηδες ἀπό τό Ἄργος πού τούς ἔσφαζε, ὁ Κοῦρος, ἔλεγε γιά τόν ξάδερφό μου τόν Τάσο Ὑψηλάντη:
- «Μέ παρακαλοῦσε νά μήν τόν πονέσω κι ἐγώ τοῦ ἄνοιξα τήν καρωτίδα καί τόν ἄφησα νά ξεματωθεῖ σιγά-σιγά»![...]

Ὅταν εἶχε πιά σκοτεινιάσει, δέν εἶδα ὅτι πῆγαν ἄλλοι τῆς ΟΠΛΑ καί πῆραν τόν θεῖο μου τόν Κώστα Ὑψηλάντη καί τή γυναίκα του. Πήραν τότε και δεύτερη ομάδα, σύνολο 18 άτομα. Ήταν και η οἰκογένεια τοῦ Γιάννη τοῦ Ράπτη, η γυναίκα του καί τά δυό μικρά παιδιά του. [...] Πῆραν τόν Θωμᾶ Γεώργα, πῆραν τή μάνα του, δυό ἀδελφές του καί τόν μικρό ἀδερφό του 13 χρόνων.
Ἡ μιά ἀδερφή του εἶχε πρόβλημα μέ τά πόδια της, δέν μποροῦσε νά περπατήσει καλά καί πῆραν ἕνα γάϊδαρο καί τήν ἔβαλαν ἐπάνω γιά νά τήν πᾶνε κι αὐτήν νά τήν σφάξουνε!

Δεκαπενταύγουστος: Και αν όλες οι λέξεις χάνονταν, η Παναγία θα σήμαινε και πάλι αγάπη

Ακόμα και αν όλες οι λέξεις του κόσμου έχαναν τη σημασία τους, ένα βλέμμα της Κυρίας Θεοτόκου από κάποιο μοσχολιβανισμένο εικόνισμα θα έφτανε για να ξαναβρείς την έννοια της αγάπης. Και από αυτήν την έννοια θα ξεπηδούσαν ξανά όλες οι άλλες σημασίες.

Όλοι όσοι ευλαβούνται την Παναγία έχουν να σου πουν άρρητα βιώματα εκείνων των αθέατων θαυμάτων που συμβαίνουν στις κρυφές κατεργασίες της ψυχής. Που δεν εκδηλώνονται πομπωδώς, ούτε προορίζονται να εντυπωσιάσουν τους πολλούς, αλλά κυλούν σαν ήρεμα υπόγεια ρυάκια και δροσίζουν τα τρίσβαθα της σπηλαιώδους φύσης μας.

Σε στιγμές που τα λόγια στερεύουν, που οι σκέψεις μπερδεύονται, που οι διέξοδοι χάνονται, και μόνο η επίκληση του ονόματος της Θεοτόκου δρα σαν άμεσο γιατρικό. Γλυκαίνει ο νους, ανασαίνει η καρδιά, διαλύονται τα πρώτα μαύρα σύννεφα. Ο λογισμός γίνεται πλατύτερος, πιο σπλαχνικός, πιο καρτερικός και πράος. Θαρρείς και η Παναγία σου κληρονομεί αμέσως δώρα από το ιερό βιός της.

Ποιος χριστιανός δεν έχει να μαρτυρήσει τέτοια μυστικά φιλοδωρήματα; Μήπως δεν είναι αυτά που ωθούν εκατομμύρια Έλληνες να γεμίζουν της εκκλησιές τον Δεκαπενταύγουστο; Μήπως δεν είναι αυτά που κάνουν ακόμα και άπιστους να φωνάζουν «Παναγία μου βόηθα» στη δύσκολη στιγμή; «Όλοι είναι άθεοι μέχρι να αρχίσει το αεροπλάνο να πέφτει», λέει ένα πολύ εύστοχο ρητό. Αλλά να το αντιστρέψω κιόλας. Όλοι όσοι λένε ότι είναι «καλοί χριστιανοί», είναι μέχρι να σταθούν έντιμα δίπλα στο μπόι της Παναγίας. Τότε κατανοούν ότι δεν είναι απολύτως τίποτα.

«Το τάμα που δεν κρεμάστηκε ποτέ»

Μια ηλικιωμένη γυναίκα πήγαινε κάθε Αύγουστο στις Παρακλήσεις.
Πάντα στην ίδια θέση.Πάντα με ένα μικρό κερί στο χέρι.
Κάποια μέρα μια νεότερη γυναίκα που στεκόταν δίπλα της παρατήρησε πως, όταν ο ιερέας έψαλλε το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», εκείνη έκλεινε τα μάτια και δάκρυζε.
Μετά την ακολουθία τη ρώτησε:
- Γιαγιά, τόσα χρόνια έρχεσαι στην Παναγία. Έχεις κάποιο τάμα;
Η ηλικιωμένη χαμογέλασε.
- Είχα…
- Και εκπληρώθηκε;
Έμεινε για λίγο σιωπηλή.
- Όχι όπως το ζήτησα.
Η νεότερη γυναίκα την κοίταξε απορημένη.
Κι εκείνη συνέχισε:
- Πριν πολλά χρόνια, το παιδί μου αρρώστησε βαριά. Ερχόμουν εδώ κάθε βράδυ και παρακαλούσα την Παναγία να το κάνει καλά.
Η φωνή της έσπασε.
- Το παιδί μου τελικά έφυγε…

Για την Κοίμηση της Θεοτόκου και το έσχατο όριο της ανθρώπινης ελπίδας.

Η Εκκλησία φθάνει στον Δεκαπενταύγουστο ενώπιον ενός νεκρού σώματος και τολμά να ονομάσει αυτή την ημέρα εορτή. Εδώ αρχίζει το σκάνδαλο της Κοιμήσεως. Όχι από την ωραιότητα των εγκωμίων, ούτε από την οικειότητα μιας εορτής που ο ελληνικός κόσμος έμαθε να αποκαλεί «Πάσχα του καλοκαιριού», αλλά από το αδιαπραγμάτευτο γεγονός ότι η Μητέρα του Ζώντος Θεού πεθαίνει.

Η Εκκλησία δεν αποσύρει τη Θεοτόκο από τη θνητότητα προκειμένου να διαφυλάξει το μεγαλείο της. Αντιθέτως, την αφήνει να φθάσει μέχρι το έσχατο όριο της κοινής ανθρώπινης μοίρας.

Ο Μέγας Αθανάσιος είναι αφοπλιστικός: «θνητή γάρ ἦν ἡ ἁγία Μαρία, ἐξ ἧς καὶ τὸ σῶμα». Η Θεοτόκος πεθαίνει επειδή είναι αληθινά άνθρωπος. Και ακριβώς επειδή πεθαίνει, η Κοίμησή της δεν αποτελεί ευσεβή εξαίρεση από το ανθρώπινο δράμα, αλλά αποκάλυψη της καινής δυνατότητας του ανθρώπου μετά την Ανάσταση του Χριστού. Ο θάνατος φθάνει μέχρι εκείνη, αλλά δεν μπορεί πλέον να ολοκληρώσει επάνω της την κυριαρχία του. Δέχεται το σώμα, όχι όμως για να το κρατήσει. Ανοίγει ο τάφος, όχι για να θεμελιώσει μια αιώνια απουσία, αλλά για να φανερωθεί ακόμη μία φορά ότι μετά το Πάσχα του Χριστού ο θάνατος εξακολουθεί να συμβαίνει, έχει όμως χάσει το δικαίωμα της τελευταίας λέξεως.

Η Μαρία άλλωστε είχε συναντήσει τον θάνατο πολύ πριν από τη δική της Κοίμηση. Τον είχε αντικρίσει επάνω στο σώμα του Υιού της. Η προφητεία του Συμεών, «καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία», δεν αποτελεί ποιητική προαναγγελία μιας αόριστης οδύνης. Αποκτά το πλήρες και τρομακτικό περιεχόμενό της στον Γολγοθά. Εκεί η Θεοτόκος δεν στέκεται ως υπερβατική μορφή που γνωρίζει ήδη το τέλος της ιστορίας και επομένως υποφέρει λιγότερο.

Στέκεται ως Μητέρα.
Η ίδια η ευαγγελική παράδοση, όπως υπογραμμίζεται και στη μελέτη, διατηρεί αυτή τη ριζικά μητρική παρουσία της μέχρι τον Σταυρό. Το παιδί που κάποτε αναπαύθηκε στην αγκαλιά της βρίσκεται τώρα καρφωμένο μπροστά στα μάτια της.
Εκείνη που άκουσε το «Χαῖρε, κεχαριτωμένη» πρέπει τώρα να ακούσει τον επιθανάτιο λόγο του Υιού.

Η ομορφιά της Παναγίας

Ἡ Παναγία εἶχε καὶ τὴν ἐξωτερικὴ καὶ τὴν ἐσωτερικὴ ὀμορφιά· ὅποιος τὴν ἔβλεπε ἀλλοιωνόταν. Ἐκείνη ἡ πνευματικὴ ἁπαλάδα ποὺ σκορποῦσε θεράπευε ψυχές. Μὲ τὴν ἐσωτερική της ὀμορφιὰ καὶ τὴν δύναμη τῆς Χάριτος τί ἱεραποστολὴ ἔκανε! Ἀλλὰ καὶ κάθε ἄνθρωπος, ἂν ἐργασθῆ πνευματικὰ καὶ σμιλέψη τὸν χαρακτήρα του, χαριτώνεται καὶ ὀμορφαίνει ἡ ψυχή του.
….Ὅποιος ἔχει τὴν πνευματικὴ ὀμορφιὰ ποὺ δίνει ἡ ἀρετή, λάμπει ἀπὸ τὴν θεία Χάρη. Γιατί, ὅσο ἀποκτάει ὁ ἄνθρωπος ἀρετές, θεώνεται, καὶ ἑπόμενο εἶναι νὰ ἀκτινοβολῆ καὶ νὰ προδίδεται ἀπὸ τὴν θεία Χάρη. Ἔτσι φανερώνεται στοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς νὰ τὸ θέλη καὶ χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ τὸ καταλαβαίνη, καὶ δοξάζεται ὁ Θεός.
Άγιος Παΐσιος
* * *

Αν κάποιος ήθελε να σε ζωγραφίσει, Παρθένε,
θα χρειαζόταν το φως των άστρων και όχι των χρωμάτων,
ώστε, σαν Πύλη Φωτός, να σε ζωγράφιζε με φως∙
όμως τα ουράνια σώματα δεν υπακούουν στα λόγια των θνητών∙
με όσα μας εκχώρησαν οι νόμοι της ζωγραφικής κι η φύση,
μ’ αυτά ο άνθρωπος θα σε ιστορίσει και θα σε ζωγραφίσει.
(Κωνσταντίνος ο Ρόδιος, τέλη 9ου αι.)

[Eί ζωγραφεῖν τίς ἤθελεν σε, Παρθένε
ἄστρων ἐδεῖτο μᾶλλον ἀντί χρωμάτων,
ἵν’ ἐγράφης φωστῆρσιν ὡς φωτός πύλη
ἀλλ’ οὐχ ὐπείκει ταῦτα τοῖς βροτῶν λόγοις
ἅ δ’ οὖν φύσις παρέσχε και γραφῆς νόμος,
τούτοις παρ’ ἡμῶν ἱστορῆ τε και γράφη.]
Κωσταντίνος ο Ρόδιος, 9ος αίών]
* * *

Ὅποιος ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὴν Παναγία, ἀκούει τὸ ὄνοµά Της καὶ ἀλλοιώνεται. Ἤ, ἂν τὸ βρῆ κάπου γραµµένο, τὸ ἀσπάζεται µἐ εὐλάβεια καὶ σκιρτάει ἡ καρδιά του. Μπορεῖ νὰ κάνη ὁλόκληρη Ἀκολουθία µὲ ἕναν συνεχῆ ἀσπασµὸ στὸ ὄνοµα τῆς Παναγίας. Καὶ ὅταν προσκυνᾶ τὴν εἰκόνα Της, δὲν ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι εἰκόνα, ἀλλὰ ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ἡ Παναγία, καὶ πέφτει κάτω λειωµένος, διαλυµένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη Της.
Άγιος Παΐσιος
* * *

Δεν θα ονοματίσω θάνατο την ιερή σου κοίμηση,Παναγιά μου, αλλά πιο ταιριαστό είναι μετάσταση ή αποδημία ή ενδημία στους κόλπους του Θεού να την πω. Αποδημώντας από το σώμα πας στη χώρα του Κυρίου.

Ο«γλυκασμός των Αγγέλων»

  Η λέξη γλυκασμός σημαίνει γλυκύτητα.Την λέξη αυτή την χρησιμοποιούν οι Προφήτες Αμώς και Ιωήλ (Αμ.θ΄13-Ιωήλ δ΄18 ) με καθαρά εσχατολογική έννοια για να περιγράψουν την γλυκύτητα που θα ρέει και θα ευφραίνει κάθε κτιστή ύπαρξη κατά την ημέρα Κυρίου ,δηλαδή κατά την ημέρα που ο Θεός θα συντρίψει ολοσχερώς το κακό.

Η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται σαν «γλυκασμός των Αγγέλων »,γιατί με την Σάρκωση του Λόγου στην Θεοδόχο γαστέρα της και αυτή η αόρατη κτίση δηλ.τα αγγελικά τάγματα απέλαβαν την ύψιστη δωρεά και χάρη από τον Θεό.

 Ενώ μέχρι τότε «ήταν δύστρεπτα αλλά όχι άτρεπτα προς το κακό,έγιναν πλέον ακίνητα προς αυτό». Έτσι η Παναγία έγινε και για τους Αγίους Αγγέλους η αιτία ανείπωτης γλυκύτητας για την δωρεά αυτή του Θεού,που έρρευσε από τα παρθενικά σπλάχνα Της.

Ιγνάτιος Θεοφόρος προς Σμυρναίους ,Ιωάννης Δαμασκηνός P.G.94,872

Καλή Παναγιά!

Κάθε Αύγουστο, στον κόσμο του διαδικτύου, η ίδια συζήτηση: Άλλοι εύχονται «Καλή Παναγιά» με φυσικότητα και χαρά και άλλοι σπεύδουν να τους διορθώσουν, αγανακτούν, καταγγέλλουν ότι η φράση είναι λάθος ή ακόμα και ασέβεια. Φέτος είδα και μεγάλα ειδησεογραφικά sites να αφιερώνουν άρθρα στο θέμα, να επιχειρηματολογούν γιατί δεν πρέπει να λέγεται η ευχή και να προτείνουν αυστηρές εναλλακτικές.
Και αναρωτιέμαι:
Μα τόσο πολύ ενοχλεί μια ευχή που ο λαός τη λέει δεκαετίες και που προφανώς εκφράζει χαρά και προσμονή για την ημέρα και εμπιστοσύνη στη Μητέρα Του Θεού και όλων μας;

Αρχικά να πούμε πως στα νέα ελληνικά, η λέξη «Παναγιά», δεν σημαίνει μόνο το πρόσωπο της Θεοτόκου. Σημαίνει και τη γιορτή της. Το λέμε όλοι αυθόρμητα όταν μιλάμε για της Παναγίας και εννοούμε τη 15η Αυγούστου. Αυτό είναι κοινότατο σχήμα στη γλώσσα και ονομάζεται «μετωνυμία». Το όνομα του τιμώμενου προσώπου περνά να δηλώσει την ημέρα του. Από εδώ προκύπτει φυσικά η ευχή «Καλή Παναγιά» που είναι ελλειπτική και σημαίνει «καλή γιορτή της Παναγίας». Ακριβώς όπως λέμε «Καλή Ανάσταση» και «Καλό Πάσχα». Το «καλή» δεν χαρακτηρίζει την Παναγία αφού για την Εκκλησία είναι Υπεραγία. Λειτουργεί ευχετικά με την έννοια: «Με το καλό να φτάσει η μέρα και να τη ζήσουμε με ειρήνη, υγεία, χαρά».

Παναγία, κράτησε ζωντανή την ψυχή αυτού του τόπου

 Αύριο είναι Δεκαπενταύγουστος. Το «Πάσχα του καλοκαιριού». Το δεύτερο Πάσχα των Ελλήνων.

Από την Τήνο και την Πάρο μέχρι τα μοναστήρια της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Κρήτης· από τα μεγάλα προσκυνήματα μέχρι το τελευταίο ξωκλήσι στην πλαγιά ενός βουνού ή στην άκρη ενός νησιού, χιλιάδες άνθρωποι θα προφέρουν την ίδια, τόσο οικεία λέξη: «Παναγία μου…»

Ίσως λίγες λέξεις έχουν ριζώσει τόσο βαθιά στην ψυχή αυτού του λαού.

«Παναγία μου» λέει η μάνα για το παιδί της. «Παναγία μου» ο άρρωστος για την υγεία του. «Παναγία μου» ο ναυτικός μέσα στη θάλασσα. «Παναγία μου» ο άνθρωπος που πονά, που φοβάται, που ελπίζει.

Και είναι παράξενο: σε μια εποχή όπου τόσα πράγματα μάς χωρίζουν, Εκείνη εξακολουθεί να μας ενώνει.

Γιατί η Παναγία δεν υπήρξε ποτέ για τους Έλληνες μια αφηρημένη θρησκευτική έννοια. Έγινε η Παναγιά του χωριού μας, του νησιού μας, του βουνού μας, των προσφύγων, των ναυτικών, των ξενιτεμένων. Πήρε εκατοντάδες ονόματα, γιατί κάθε τόπος θέλησε να Την αισθανθεί δική του. Και γύρω από την εικόνα Της συγκεντρώνονταν άνθρωποι, οικογένειες, χωριά ολόκληρα. Γενιές συναντούσαν γενιές. Οι ζωντανοί θυμούνταν τους κεκοιμημένους. Η πίστη γινόταν κοινότητα και η κοινότητα μνήμη.

ΤΟ ΕΝ ΠΟΛΥΑΡΑΒΟΝ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΓΙΑΤΡΙΣΣΑΣ ΚΑΙ Η ΑΤΑΚΤΟΣ ΦΥΓΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΜΠΡΑΗΜ ΠΑΣΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1827

  Η τριήμερη εκείνη μάχη του Πολυάραβου, που έγινε στις 26-28 Αυγούστου 1826, ήταν σύγκρουση από την πλευρά των Μανιατών μόνο εξακοσίων περίπου ανδρών, επικουρούμενων από διακόσιες γυναίκες. 

 Αυτοί ήταν ασύντακτοι, χωρίς αρχηγό, με ποικίλο οπλισμό, μόνο δε κατά την τρίτη ημέρα ενισχύθηκαν από χίλιους άνδρες που ήρθαν από τη Δυτική Μάνη.

 Οι ελάχιστοι αυτοί Μανιάτες αντιτάχθηκαν σε τακτικό στρατό επτά χιλιάδων ανδρών, οργανωμένων άριστα, με ιππικό, πυροβολικό, μηχανικό και με αρχηγό έναν από τους καλύτερους στρατηγούς της εποχής εκείνης, περιστοιχιζόμενο από επιτελείο από αξιωματικούς του Μεγάλου Ναπολέοντα.

Η εμφάνιση της Παναγίας μαρτυρήθηκε όχι μόνο από τους Έλληνες αλλά και από τους αλλόθρησκους οι οποίοι έφευγαν κατατρομαγμένοι φωνάζοντας …μας κυνηγάει η Μαρία 

Η εικόνα(αυγοτέμπερα σε ξύλο) είναι έργο της Maria Sideri

Ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας της Παναγία μας αρχίζει εκεί όπου οι αντοχές μας εξαντλούνται.

Ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας της Παναγία μας αρχίζει εκεί όπου οι αντοχές μας εξαντλούνται.

Εκεί όπου κάποια πράγματα σε έχουν κουράσει τόσο, που ακόμη και να τα περιγράψεις σου φαίνεται αδύνατο. Η ψυχή έχει συσσωρεύσει φόβους, απογοητεύσεις, ενοχές και οδύνες και κάποια στιγμή αισθάνεσαι πως δεν αντέχει άλλο.

«Τῶν λυπηρῶν ἐπαγωγαὶ χειμάζουσι τὴν ταπεινήν μου ψυχήν».
Συνεχείς θλίψεις σαν παγερή καταιγίδα βασανίζουν την ταπεινή μου ψυχή.

"Ἐκύκλωσαν, αἱ τοῦ βίου με ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε, καὶ τὴν ἐμὴν κατασχοῦσαι καρδίαν, κατατιτρώσκουσι βέλει τῶν θλίψεων"
Με περικύκλωσαν οι φουρτούνες και οι μέριμνες της ζωής, Παρθένε, σαν μέλισσες που ζώνονται γύρω από την κηρήθρα, και αφού έπιασαν την καρδιά μου, την τραυματίζουν με το βέλος των θλίψεων.
Και τότε στρέφεται στην Παναγία.
Δεν πηγαίνει σε εκείνη ως άνθρωπος τακτοποιημένος και σταθερός και ισορροπημέςνος. Πηγαίνει όπως είναι. Με την αδυναμία του, τον φόβο του, τα χάλια του, τις ενοχές του και όλα εκείνα που δυσκολεύεται να διαχειριστεί.

Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ὁ Σιμωνοπετρίτης εἶχε μιὰ ἁγιασμένη μάνα, τή Μαρία.

Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ὁ Σιμωνοπετρίτης εἶχε μιὰ ἁγιασμένη μάνα, τή Μαρία. Εκείνη ὁδήγησε τὰ βήματά του στὴν πίστη. Ἀπὸ τὸ στόμα της ἄκουγε τὰ βράδια -ἀντὶ γιὰ παραμύθια- βίους ἁγίων. Μαζί της πήγαινε στὸν Ἅγιο Δημήτρη, τὴ μεγαλόπρεπη έκκλησία τοῦ χωριοῦ του Ρεϊζ-Δερέ, ποὺ ἦταν κοντὰ στὰ Ἀλάτσατα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, γιὰ νὰ ἀνάψουν τὰ καντήλια καὶ νὰ προσευχηθοῦν.

Ἔτσι κι ἐκείνη τή φορά. Κίνησαν 4-5 ὧρες δρόμο γιὰ νὰ πάνε, ὁ μικρός Γιάννης, ὅπως ἦταν τὸ κοσμικό του ὄνομα, ἡ μητέρα του καὶ οἱ θεῖες του σ’ ἕνα μοναστήρι. Στὸν δρόμο τοῦ γυρισμοῦ ὁ ἑπτάχρονος Γιάννης ἔτρεχε μὲ ένθουσιασμό. Σὰν ἔφτασαν στὸ χωριό τὸν εἶδε μιὰ γειτόνισσα καὶ τοῦ φώναξε: 

«Δεν κουράστηκες ἀπὸ τὸ τρέξιμο;».

 «Όχι, καθόλου» τη διαβεβαίωσε ἐκεῖνος.

Τὴν ἄλλη μέρα, ὅμως, ὁ Γιάννης δὲν μποροῦσε νὰ περπατήσει ἀπὸ τοὺς πόνους. Τὰ πέλματά του εἶχαν γεμίσει μπλαβά σημάδια καὶ ἦταν πρησμένα. Ὁ δάσκαλος, ποὺ ἀντιλήφθηκε πώς τὸ παιδὶ εἶχε πρόβλημα, ἀνέθεσε σε δύο μεγαλύτερα παιδιὰ νὰ τὸν πάρουν ἀγκαλιὰ καὶ νὰ τὸν πᾶνε στο σπίτι του. Ένας ξάδελφός του ἔφυγε μὲ βιάση στο διπλανό χωριό γιὰ νὰ φέρει ἕναν γιατρό.
«Δὲν εἶναι τίποτα, θὰ γειάνει (1) !» διαβεβαίωσε τη μάνα ὁ γιατρός. «Μόνο γιὰ νὰ τὸν κάμω καλά, θέλω τόσα μέτρα ύφασμα ποὺ ὑφαίνεις καὶ τόσα κιλά φασόλες ἀπὸ τὸν μπαχτσέ σας».
«Νά ‘σαι καλά, γιατρέ μου!» ἀποκρίθηκε ή μάνα. «Ἄμε (2), γιατὶ ἂν δὲν τὸν γειάνεις, ἐγὼ θὰ σὲ βλέπω καὶ θὰ ἀγανακτῶ». Καὶ τὸν ἔδιωξε!
Τί νὰ κάνει καὶ ὁ γιατρός, μπρὸς στὴν ἀφοπλιστική εἰλικρίνεια τῆς μάνας, δὲν εἶπε κουβέντα. Τὰ μάζεψε κι ἔφυγε.
«Γυναίκα, ἐλωλάθηκες (3);» εἶπε μὲ ἀπορία ὁ Νικολής, ὁ ἄντρας της. «Εγώ πῶς θὰ φύγω μὲ τὴν ἔγνοια τοῦ παιδιοῦ;». 

Τὴν ἄλλη μέρα εἶχε κανονίσει νὰ φύγει μαζί μὲ ἄλλους συγχωριανούς του μὲ τὸ σφουγγαράδικο, γιὰ νὰ μαζέψει τοὺς θησαυρούς τῆς θάλασσας.
«Μὴν ἔχεις ἔγνοια. Κι ἅμα γυρίσεις, τὸ παιδί μας θά ‘ναι καλά» τοῦ εἶπε μὲ περισσή σιγουριά ή μάνα.

Κάλεσε εὐθὺς ὅλη τὴν οἰκογένεια. «Ο Γιαννακός μας εἶναι ἄρρωστος» τοὺς εἶπε. «Θὰ νηστέψουμε σαράντα μέρες. Τὸ παιδὶ θὰ πάει νὰ μείνει στὸν Ἁϊ-Δημήτρη». Κανείς τους δὲν τῆς ἔφερε ἀντίρρηση.

Ό,τι και αν ζητούσα από την καλή Παναγία μας μου το έδινε…

  Η προσευχή πρώτα έρχεται στον λάρυγγα, μετά ανεβαίνει στον νουν, ύστερα κατέρχεται στην καρδιά. Ε, και τότε, τότε στα μάτια έρχονται τα δάκρυα. Από εδώ και πέρα τίποτε δεν λέγεται. Είναι αλήθεια ότι στην αρχή θα συναντήσης δυσκολίες. Θα πηγαίνεις να προσευχηθής και πότε δεν θα μπορής, πότε θα έχης λογισμούς και πειρασμούς, και πότε δεν θα μπορής να ξυπνήσης την νύκτα. 

Συ να επιμένης. Και ο Κύριος που θα βλέπη την διάθεσή σου θα σε ενισχύη και θα σε βγάλη από τους πειρασμούς. Την νύκτα όμως δεν πρέπει να την χαραμίζωμαι όλη στον ύπνο, διότι τότε ο σατανάς μας κάνει ό,τι θέλει.Εγώ από μικρό παιδί μ’ άρεσε να προσεύχωμαι. Πήγαινα σε τόπο ήσυχο και έκραζα εις τον Θεόν, Τον διψούσε η καρδιά μου. Είχα μάθει και τους Χαιρετισμούς απ’ έξω και τους έλεγα. Τι ευφροσύνη, αγαλλίαση και ειρήνη που είχα στην καρδιά! Ό,τι και αν ζητούσα από την καλή Παναγία μας μου το έδινε…

Η Παναγία πολύ με βοήθησε. Τώρα έχω αυξήσει τους Χαιρετισμούς. Όσο τους λέω, τόσο και περισσότερο γλυκαίνεται η καρδιά μου…

~Από σημειώσεις για τον Άγιο Δημήτριο τον Γκαγκαστάθη τον Θεοφόρο, της Ιεράς Γυναικείας Μονής “Ευαγγελισμός της Θεοτόκου” Ορμύλιας Χαλκιδικής

πηγή

Ένας Θεός στα μέτρα μας»

«Ένας Θεός που θα έσωνε το δάσος, τα ζώα και τους ανθρώπους και θα έκαιγε μόνο το εκκλησάκι θα ήταν ο Θεός μου.»

Μια φράση που από χθες κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο και παρουσιάζεται ως δήθεν κραυγή αγωνίας μπροστά στην καταστροφή. Πίσω όμως από αυτή τη φράση κρύβεται ένα βαθύτερο ερώτημα, αναζητούμε τον Θεό όπως μας αποκαλύφθηκε ή έναν Θεό όπως θα θέλαμε εμείς να είναι;

Από χθες βλέπω να διακινείται ένα συγκεκριμένο κείμενο από ένα πρόσωπο που εδώ και χρόνια έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντι στην Ορθόδοξη πίστη και δεν εκφράζεται μέσα από τη χριστιανική παράδοση. Αυτό, σε μια ελεύθερη κοινωνία, είναι δικαίωμά του. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αναζητά, να αμφισβητεί, να πιστεύει ή να μην πιστεύει ωστόσο δεν δικαιολογείται η εμμονή του σε κάθε ευκαιρία να προβάλλει με κάθε τρόπο το μένος του εναντίον του Χριστιανισμού και κυρίως το πώς βιώνουν και εκφράζουν την πίστη τους οι απλοί άνθρωποι.

Πέρα όμως από αυτό το πραγματικά ενδιαφέρον και ιδιαίτερως ανησυχητικό βρίσκεται κάπου αλλού.Στις χιλιάδες θετικές αντιδράσεις και εγκωμιαστικά σχόλια από άτομα που υποτίθεται ότι είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και κυρίως στις κοινοποιήσεις του κειμένου ακόμη και σε σελίδες και ομάδες που δηλώνουν Ορθόδοξες.

...εκει,φτανεις μονο με ΨΥΧΗ

πηγή

...εκει,φτανεις μονο με ΨΥΧΗ:
ουτε με αεροπλανα,ουτε με βαπορια...

Εάν είναι θέλημα Θεού να με φάτε, ελάτε…

 Άλλη μια μέρα, ανεβαίνοντας στο μοναστήρι [στην Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος Πεντέλης] με τα πόδια, κοντά στο λατομείο ακούω πολλά γαυγίσματα· δεν πρόλαβα καλά – καλά να το συνειδητοποιήσω και κυκλώθηκα από πολλά σκυλιά. Μάλιστα ένα όρμηξε και μου δάγκωσε το παντελόνι, χωρίς να με τραυματίσει.Τότε εγώ δεν έχασα την πίστη μου έμεινα ακίνητος, επικαλέστηκα τον π. Σίμωνα [χαρισματούχος Γέροντα, Ιερομόναχος, π. Σίμων Αρβανίτης] και τον Άγιο Παντελεήμονα λέγοντας: «εάν είναι θέλημα Θεού να με φάτε, ελάτε».

Το θαύμα έγινε. Το μεγαλύτερο σκυλί, ένα γκρίζο λυκόσκυλο ορμούσε και δάγκωνε τα άλλα σκυλιά και τα πετούσε μακρυά μου, μέχρι που τα έδιωξε όλα.
Τότε ήλθε κοντά μου, σηκώθηκε στα πίσω πόδια και με έγλυφε. Η χαρά μου ήταν ανείπωτη έκλαιγα, γέλαγα και δοξολογούσα τον Χριστό.

Πώς θα το πω στον Γέροντα π. Σίμωνα και πώς θα το πιστέψουν οι μοναχοί και οι εργαζόμενοι στο μοναστήρι (κυρίως ο π. Ζωσιμάς [Μοναχός π. Ζωσιμάς υποτακτικός του π. Σίμωνα], που του χρωστώ άπειρες ευχαριστίες για τη βοήθεια και τις συμβουλές, που μου έδινε και πού συνεχίζει να μου δίνει· ήταν τότε λαϊκός και ονομαζόταν Ζήσης).

Αποφάσισα ν’ ανεβάσω το λυκόσκυλο πάνω στο μοναστήρι, για να δυναμώσει η πίστη τους. Έβγαλα τη ζώνη του παλτού μου, την πέρασα από το λαιμό του και το τραβούσα σαν αρνάκι.

«Ω, ὦ, ! Φῶς! Φῶς! Φῶς! Αλλιώτικο ἀπό τοῦτο τό φῶς.

Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο δέν φαίνεται.Εἶναι Φῶς!Ηρθε στὸν κόσμο καί δέν ἔφυγε. Κινεῖται μέ μεγάλο κρότο, ἀλλά δὲν τό ἀκούει κανείς! Περνάει ἀπ’ ὅλους συνεχῶς, ἀλλά σκηνώνει ὅπου ὑπάρχει μετάνοια.
Τά θεϊκά εὐωδιάζουν.Φέρνουν γαλήνη, ἠρεμία καί παράδεισο στήν ψυχή καί ἔλεγχο γιά τά χάλια μας. Βλέπω μέσα στὸ Φῶς ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό πᾶν καί ἐγώ μηδέν…».

«Ω, ὦ, ! Φῶς! Φῶς! Φῶς! Αλλιώτικο ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς.
Ἄγγελοι ψάλλουνε. Χαρά, ἀγαλλίαση, πανηγύρι. Σὰν νὰ εἶσαι σ’ ἕνα ὁλάνθιστο περιβόλι.
Βλέπουν οἱ καημένοι κολασμένοι τὶς χαρὲς τῶν δικαίων καὶ μαραζώνουνε πιο πολύ».
Αυτά παιδί μου είναι τα γλυκάδια που δίνει ο Θεός στους γέρους σαν κι εμένα για να πάρομε στροφή μετανοίας.

Νὰ ἔχετε την εὐχὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Θεοῦ τῶν Φώτων, τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ.

«Η οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης», εκδόσεις «Θεομόρφου» της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου.. (σελ, 86)(σελ. 134)

πηγή