Γκετοποίηση με "ανθρωπιστική" συσκευασία

Γράφει ο Γεωργιος Αποστολακης

Όχι, κ. Αυτιά:Τα παιδιά με αναπηρία δεν είναι για αποικίες απομόνωσης.
Γκέτο με χαμόγελο: Η πιο σκοτεινή πλευρά της δήλωσης Αυτιά.
Ο ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς δεν έκανε απλώς μια ατυχή δήλωση.
Κατέθεσε μια πρόταση που αποκαλύπτει έναν βαθιά προβληματικό τρόπο σκέψης για τον άνθρωπο με αναπηρία.
Και όταν τέτοιες αντιλήψεις εκφέρονται δημόσια από πολιτικό πρόσωπο, δεν αρκεί μια «διόρθωση».
Απαιτείται πολιτική και ηθική καταδίκη.
Τι ακριβώς πρότεινε;
Πρότεινε τη δημιουργία «ευρωπαϊκών χωριών για παιδιά ΑμεΑ», όπου, όπως είπε, «ο γονέας δεν παραδίδει το παιδί στην πύλη του χωριού, αλλά θα μπορεί να ζει μαζί του ως εργαζόμενος, εθελοντής ή και φροντιστής».
Δηλαδή τι μας λέει;
Ότι τα ανάπηρα παιδιά δεν πρέπει να ζουν μέσα στην κοινωνία, αλλά σε ειδικούς χώρους.
Σε ξεχωριστές κοινότητες.Σε «χωριά».Μακριά από τον υπόλοιπο κοινωνικό ιστό.
Αυτό δεν είναι συμπερίληψη.Είναι διαχωρισμός.Είναι γκετοποίηση με «ανθρωπιστική» συσκευασία.

Από πότε η αρπαγή των λειψάνων του Αγίου Νικολάου στα Μύρα της Λυκίας από τους παπικούς το 1087 και η μεταφορά τους στο Μπάρι θεωρείται ως ''ανακομιδή των λειψάνων του Αγ.Νικολάου''.

Ένα αίνιγμα στην ιστορία της Ορθόδοξης εκκλησίας.Από πότε η αρπαγή των λειψάνων του Αγίου Νικολάου στα Μύρα της Λυκίας από τους παπικούς το 1087 και η μεταφορά τους στο Μπάρι θεωρείται ως ''ανακομιδή των λειψάνων του Αγ.Νικολάου''.

Το ότι επρόκειτο για ληστρική επίθεση και κοινή κλοπή το παραδέχονται οι ίδιοι οι παπικοί.Διαβάζουμε εδώ τα εξής:

Πρώτα απ'όλα στο «Δελτίο του αγ. Νικολάου», που εκδίδεται από το παράρτημα των Δομινικανών του Μπάρι στην Ελλάδα, γράφει τα εξής:  

 «Στις 9 Μαϊου 1087, τρία εμπορικά καράβια από το Ιταλικό Μπάρι έμπαιναν ξανά στο λιμάνι τους, ύστερα από ένα ταξείδι στην Αντιόχεια της Κοίλης Συρίας. Ένα από αυτά έφερνε κάποιο «παράξενο φορτίο» που προκάλεσε την συγκίνηση της πόλης που το υποδέχθηκε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό και είχε τον λόγο της. Το είχε παραλάβει από τα Μύρα της Μικρασιατικής Λυκίας, όπου προσέγγισε μαζί με τα άλλα δύο κατά την επιστροφή τους στο Μπάρι. Το φορτίο αυτό δεν ήταν άλλο από τα ιερά Λείψανα του αγίου Επισκόπου Μύρων Νικολάου του Θαυματουργού. Τα είχαν αρπάξει οι ναύτες τους από τον τάφο του, σ’ ένα ληστρικό τους εγχείρημα κατά της Βασιλικής του Αγίου, όπου αναπαύονταν επί αιώνες» (φ. 5, Μαϊου 1989).

Ακόμη, οι Βενεδικτίνοι Μοναχοί του Αββαείου του αγ. Αυγουστίνου στο Ράμσγκεϊτ της Βρεττανίας, βασιζόμενοι στις εγκυρότερες αγιολογικές πηγές, δέχονται ότι τα Λείψανα «εκλάπησαν από Ιταλούς ναυτικούς» (“The Book of the Saints”, 1948, σελ. 441).

Σπάνιο βίντεο από τη δίκη που έστειλε στην αγχόνη τους Καραολή και Δημητρίου [10 Μαΐου 1956]

 

Και τι μπορείς να κάνεις εσύ;

π.Εφραίμ Παναούση

Τι νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις εσύ;.Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.
Δεν μπορεί να μην το χεις ακούσει ακούς.Πας να κάνεις κάτι και αναλαμβάνουν άλλοι να σου κόψουν τα φτερά πριν ακόμα πετάξεις.

Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει.

Και εσύ που το πήρες στην αρχή ζεστά,μετά παίρνεις να κρυώνεις.Δεν είναι καιροί για παραμύθια.

Αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει.

Και κουράζεσαι πριν αρχίσεις.Και δεν αρχίζεις γιατί βλέπεις πως όλοι που αρχίσανε βρήκανε τον μπελά τους.Που να τρέχεις τώρα,Κάτσε εδώ κι λούφαξε.
Όμως ...Φαντάσου τους επόμενους από σένα.Τι θα τους αφήσεις.
Φαντάσου οι προηγούμενοι πατέρες μας να σκέφτονταν όπως εμείς.
Φαντάσου να μην μας είχαν αφήσει ελεύθερο το αλωνάκι μας .

Φαντάσου να μην παρέδιδαν στα χέρια μας την σημαία μας .

Αν ο καθένας κρατηθεί στην ασφάλειά του ,τότε ο κόσμος σίγουρα δεν θα αλλάξει.Αν κάνει κάτι αλλάζει ο ίδιος.Αυτό φτάνει

πηγή

''Αν δεν έρθω στην δική σου θέση πως περιμένεις να καταλάβω τι βλέπεις, τι πιστεύεις, τι νιώθεις… !''

Προσωπική εμπειρία

Ένα μάθημα που έμεινε χαραγμένο στην μνήμη αλλά και στην καρδιά μου…
Κάποια στιγμή, δεν θα αναφέρω πού κάπότε, σε μια πολύ προσωπική συνάντηση με τον μακαριστό και πολυαγαπημένο αρχιερέα, τον μακαριστό Παύλο, η συζήτηση έφτασε σε ένα σημείο που για μένα προσωπικά τότε ήταν αδιέξοδο…

Τότε, με μεγάλα αποθέματα πατρικής αγάπης, έσκυψε πάνω μου με εκείνο το βλέμμα που ήταν λες και ήταν δικό του το πρόβλημα, μου έπιασε το χέρι και αφού δάκρυσε, αναστέναξε, και έκανε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου όσο ζω!
Με σταύρωσε στην καρδιά και αφού πήρε ένα κομμάτι χαρτί και ένα στιλό μου ζήτησε να σχηματίσω πάνω στο χαρτί τον αριθμό 9.

Η συνέχεια…;
Με ρωτάει: 'Τι βλέπεις χρυσό μου παιδί;'
'Το 9.' του απαντώ γεμάτος απορία.

Ζω ήδη μέσα στο ράσο έξήντα έπτά χρόνια, και κάθε φορά ή Λειτουργία είναι γιά μένα κάτι νέο, μοναδικό!

ΟΣΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ είναι αίσθηση του νικηφόρου Πάσχα. Ή μεταβολή τού άρτον σε Σώμα Χριστού. Κάθε Λειτουργία είναι κάτι νέο. Το ιδιαίτερο βάθος της θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου.

Δοξάζω τον Θεό, πού μου έδωσε την ευκαιρία να σάς βλέπω ακόμη και να συνομιλώ μαζί σας. Ρώτησα σήμερα τον πατέρα Ν. γιά ποιό πράγμα θά μπορούσα να μιλήσω, και αύτός χωρίς καμία καθυστέρηση απάντησε: 

«Γιά τη Θεία Λειτουργία!». 

Έτσι λοιπόν, κάνω υπακοή στον άνθρωπο πού θέλησε να ζήσει τη Λειτουργία.
Μου είναι δύσκολο να μιλήσω γιά τη Θεία Λειτουργία. Ό Θεός μου έδινε να τη ζω ποικιλοτρόπως σε διαφορετικές περιόδους. Στήν αρχή όμως της μοναχικής μου ζωής υπήρξε μια θαυμαστή περίοδος, πού διήρκεσε άρκετά χρόνια. Κάθε φορά μετά τη Θεία Λειτουργία υπήρχε ή αίσθηση του νικηφόρου και φωτοφόρου Πάσχα. Είναι ακόμη πιο παράδοξο το ότι, ζώντας τη Λειτουργία με τη συγκλονιστική και ταυτόχρονα τρυφερή αρπαγή όλου του πνεύματος μας στή σφαίρα της ίδιας της Λειτουργίας, ό ίδιος ζούσα μόνο τήν άπόγνωσή μου. Δεν μπορούσα καθόλου να φανταστώ τον εαυτό μου άξιο της σωτηρίας. 

Οταν λοιπόν διάβαζα τις προσευχές «Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ ότι Σύ ει άληθώς ό Χριστός, ό Υιός του Θεού τού Ζώντος, ό έλθών εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ών πρώτος είμι έγώ...», με καταλάμβανε μυστική φρίκη μπροστά στο μεγαλείο του μυστηρίου της Λειτουργίας!

Μάς χρειάζεται πολλή άσκηση, προκειμένου να διανθίζουμε τό αυθεντικό, ύπαρκτικό περιεχόμενό της. Και τά λόγια «ότι Σύ ει αληθώς ό Υιός του Θεού του Ζώντος, ό έλθών εις τον κόσμον άμαρτωλούς σώσαι» θά ηχούν εντελώς διαφορετικά στις ψυχές μας, γιατί ζώντας καθημερινά με αυτά, και μόνο με αυτά, γινόμαστε κατά παράδοξο τρόπο ικανοί να βλέπουμε το απίστευτο θαύμα τού Θεού σε όσα πραγματοποίησε ό Χριστός. Πώς Εκείνος, ό όποιος δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ όμοίωσίν Του, θέλει να ζήσει με τον άνθρωπο;

Ἕνα διαφορετικό νερό

... Ὁ Χριστός λέει στή γυναῖκα ἀπό τή Σαμάρεια, καί μέσω αὐτῆς σέ ὅλα τά ἔθνη, ὅτι ἐκεῖνος ἐπιθυμεῖ νά τήν εὐεργετήσει μέ μιά δωρεά πού ὅμοιά της δέν ἔχει δεχθεῖ, μέ νερό πού ὅμοιό του δέν ἔχει βρέξει ποτέ τά χείλη της. 

 Παρακολουθοῦμε λοιπόν σέ τοῦτες τίς εὐαγγελικές ἀράδες τό ἐνδιαφέρον καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τήν κένωσή του, τήν κατάδυσή του στό βάθος τῆς ἀνθρώπινης αὐτῆς ψυχῆς, χωρίς ὅρους καί χωρίς ὅρια. Χρειάζεται νά κατανοήσουμε ὡς παιδαγωγούμενοι ὅτι στά δικά του θεϊκά μάτια δέν ἔχουν καμία ἀξία καί καμία σημασία οὔτε τά δικά του ἀνδρικά Ἰουδαϊκά ἐνδύματα, οὔτε τά γυναικεῖα Σαμαρειτικά τῆς συνομιλήτριάς του. 

Ὁ Χριστός τήν καλεῖ νά φωνάξει τόν ἄντρα της καί τῆς ἀποκαλύπτει μέ τήν παντογνωσία του ὅτι ἡ ζωή της μέχρι ἐκείνη τή στιγμή ἦταν ζωή νοσηρά κοινωνική. Δέν τήν ἀπαξιώνει, δέν τήν ὑποβιβάζει, δέν τή διαπομπεύει στούς ἀνθρώπους καί συμπολίτες της, ἀλλά τῆς ἀντιπροτείνει μιά καινούργια κοινωνία, αὐτή τῆς ἀληθινῆς προσκυνήσεως τοῦ Θεοῦ, τῆς «ἐν πνεύματι» δηλαδή «καί ἀληθείᾳ» προσκυνήσεώς του.

Πόσο λάθος να πιάνεις το τέλος καί να αφήνεις την αρχή!

Πόσο λάθος;Έρχονται καί πηγαίνουν οι άνθρωποι σε Γέροντες,Ιερείς και ρωτούν:
Πές μας Γέροντα γιατί επέτρεψε ο Θεός την Πανδημία;
Πές μας πάτερ τί θα έρθει στα επόμενα χρόνια;
Πές μας τί νομίζεις για εκείνον τον Γέροντα που ακούγεται ότι έχει χάρισμα;
Πές μας Γέροντα για το Ουκρανικό,τον Οικουμενισμό και την Παγκοσμιοποίηση τί βλέπεις;
Πές μας Γέροντα άν ξέρεις να πάμε σε κάποιον φωτισμένο για εξομολόγηση ή να του ζητήσουμε να μας γλιτώσει από μία αρρώστια.
Πές μας Γέροντα κάποιον που κάνει θαύματα διότι τα παιδιά μας έχουν άσχημη συμπεριφορά.

Ούτε ένας δεν ρωτάει Γέροντα μίλησε μας για το ποιός είναι ο Θεός,τί σημασία έχει για εμάς,
πώς με ωφελεί ο εκκλησιασμός,

Δεν είναι τα πολλά λόγια που αλλάζουν τον άνθρωπο, αλλά η σταθερότητα, η πίστη και η καρδιακή προσήλωση

''Καθεκάστην εσπέραν ευλογήσω Σε''. 

Κάθε μέρα, την ίδια ώρα, επί χρόνια, επί χίλια χρόνια, επί δυο χιλιάδες χρόνια, τα ίδια λόγια, όπως ο ήλιος κάθε μέρα, και δεν λες να μην βγει μια μέρα, και κάθε μέρα είναι καινούργιος και θερμαίνει και φωτίζει και χαροποιεί, καθώς έλεγε ένας Γέροντας, παλιός αγιορείτης.

Δόξα στον δοξασμένο, ευλογία στον ευλογημένο, τιμή στον πολυτιμημένο, αγάπη στην πηγή της αγάπης, χαρά από τον Δοτήρα, ειρήνη από τον ουράνιο ειρηνοδότη, ευδοκία, αγαλλίαση, χάρη, αμεριμνία, μακαριότητα, λήθη και παραμυθία, καθημερινά.

Η ψυχή, όταν μάθει να στέκεται έτσι ενώπιον του Θεού, δεν κουράζεται από την επανάληψη, διότι η χάρη δεν είναι ποτέ η ίδια. Όπως ο ήλιος δεν ανατέλλει μηχανικά αλλά κάθε φορά φέρει νέο φως, έτσι και η προσευχή, όσο κι αν φαίνεται ίδια, γεννά νέο έλεος μέσα στην καρδιά. Εκείνος που επιμένει σε αυτό το ταπεινό έργο, γεύεται σιγά σιγά την ειρήνη που δεν δίνει ο κόσμος.

Με αυτή την υπέροχη «αριθμητική» πως να μην ευωδιάσουν τα χρυσαφένια οστά του

Άγιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης (Μνήμη 9 ΜΑΪΟΥ)

Γέροντος Μωυσή Αγιορείτου.

 Ο Σιμωνοπετρίτης ηγούμενος Ιερώνυμος συνήθιζε να κοιμάται στο σκαμνί ή στην καρέκλα και για λίγο.

«Στον μοναχό είναι αρκετό και τ’ ότι βρίσκεται κάτω από σκεπή» έλεγε. «Περισσότερο πετρέλαιο είχε κάψει στη λάμπα του για τις αναγνώσεις και μελέτες του, παρά νερό είχε πιει σε όλη του τη ζωή», έλεγαν.

Όταν αδελφοί του τον κα­τηγόρησαν για καταχραστή, ενώ γνώριζε καλά τους καταχραστές, η ανεξικακία του δεν του επέτρεψε να τους μαρτυρήσει και απλά στους ανακρίνοντες είπε: «Μήπως ο άγιος Σίμων γνωρίζει… Μήπως εκείνος χρειάσθηκε τα χρήματα και τα πήρε …». 

Υπέμεινε αδιαμαρτύρητα εξορία. Έκανε βουρδουνάρης στη μονή Κουτλουμουσίου. Έμεινε για λίγο σε μία καρβουναποθήκη στα Καυσοκαλύβια. Διήλθε από το μετόχι του Αγίου Χαραλάμπους στη Θεσσαλονίκη και κατέληξε στο μετόχι της Αναλήψεως των Αθηνών. Δεν έπαυσε ποτέ να προσεύχεται θερμά για τους κατηγόρους και τους συκοφάντες του.

Στο τέλος των συνεχών αγώνων του η αγάπη του στον Θεό αποδείχθηκε με ουράνια χαρίσματα: διάκριση, διόραση, προόραση. Αξιώθηκε να λειτουργεί με αγγέλους. Να μην πατά στη γη όταν λειτουργούσε. Τα πνευματικά του τέκνα μιλούν με ιερή συγκίνηση για θαύματα της πύρι­νης προσευχής του. Ο θάνατος τον βρήκε προσευχόμενο κι ευχαριστούντα τον Θεό για το μεγάλο δώρο των πυκνών ασθενειών του.

Για όσους αγαπούν τους αριθμούς, δίνουμε μερικούς: 17 ετών έρχε­ται από το Ρεΐζ-Δερέ της Μ. Ασίας στην ουρανογείτονα Σιμωνόπετρα. 

Έγώ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε(Κυριακή Σαμαρείτιδος)

«Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ραββί, φάγε. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. Ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον» (Ιωάν. 4, 31-34)

‘’Στο μεταξύ τον παρακαλούσαν οι μαθητές λέγοντας: «Ραβί, φάε». Εκείνος τους είπε: «Εγώ έχω να φάω τροφή που εσείς δεν ξέρετε» Έλεγαν λοιπόν οι μαθητές μεταξύ τους: «Μήπως κάποιος του έφερε να φάει;» Τους λέει ο Ιησούς: «Δική μου τροφή είναι να κάνω το θέλημα εκείνου που με έστειλε και να τελειώσω το έργο του’’.

  Σε μία από τις πιο ξεχωριστές διηγήσεις των Ευαγγελίων ο Χριστός συζητά με μία γυναίκα Σαμαρείτιδα. Τολμά να μιλήσει σε ένα πρόσωπο που οι άνθρωποι δεν το είχαν σε υπόληψη, διότι δεν ακολουθούσε τους ηθικούς κανόνες της εποχής που θεωρούσαν ότι η γυναίκα πρέπει να ανήκει στον άντρα και όχι οι άντρες να ανήκουν σ’ αυτήν. Η θέση της γυναίκας, εξάλλου, δεν ήταν να συζητά με άντρες μόνη της, ούτε να θέτει ερωτήματα θεολογικά, αλλά να ασχολείται με το σπίτι και την οικογένεια. Η γυναίκα αυτή ανήκε μάλιστα στους εχθρούς των Ιουδαίων, τους Σαμαρείτες. Δεν επιτρεπόταν Ιουδαίοι να συζητούν, να έχουν σχέση με Σαμαρείτες. Ο Χριστός όμως συζητά με μια γυναίκα που είναι δυναμική προσωπικότητα, αναζητεί την αλήθεια σχετικά με τον Θεό και περιμένει τον Μεσσία. Μια γυναίκα η οποία έχει αφομοιώσει όλα τα σημαντικά θρησκευτικά και θεολογικά ερωτήματα του λαού της και βρίσκει την ευκαιρία να τα εκφράσει, δείχνοντας ότι στην αναζήτηση της αλήθειας και του νοήματος της ζωής δεν παίζει ρόλο το φύλο, αλλά η καρδιά.

 Όταν οι μαθητές του Χριστού έρχονται από την πόλη των Σαμαρειτών, όπου έχουν πάει για να προμηθευθούν τρόφιμα (στις συναλλαγές δεν ισχύουν οι φυλετικές, εθνικές και θρησκευτικές διαφορές…), Τον παρακαλούν να φάει. Ο Χριστός αρνείται, λέγοντάς τους ότι «εγώ έχω να φάω τροφή που εσείς δεν ξέρετε». Έχει ήδη χορτάσει ο Χριστός μέσα από τη συζήτηση με την Σαμαρείτιδα.

«Σαν φλεγόμενο κερί...» Εις μνήμην τού Μεγαλόσχημου Αρχιμανδρίτη Ιωάννη (Μάσλοβ)

Η ζωή του στον κόσμο
 Ο Βάνια γεννήθηκε στην οικογένεια τών Σεργκέι Φεντότοβιτς και Όλγας Σαβέλιεβνα Μάσλοβ στις 6 Ιανουαρίου 1932 - την παραμονή των Χριστουγέννων. Ζούσαν στο χωριό Potapovka, στην περιοχή Sumy. 

 Οι γονείς του Ιβάν ήταν αγρότες και εργάζονταν σε συλλογικό αγρόκτημα, διακρίνονταν δε για τη βαθιά ευσέβειά τους. Εκτός από το Βάνια, η οικογένεια Maslov είχε ακόμη οκτώ παιδιά, αλλά τέσσερα από αυτά πέθαναν πολύ νέα. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις τής μεγαλύτερης αδελφής του, ο Ιβάν ήταν πολύ διαφορετικός από τα άλλα παιδιά ως παιδί: ήταν ταπεινός και υπάκουος, δεν πλήγωνε κανέναν και γι΄αυτόν τον λόγο κι οι γονείς του δεν θύμωναν ποτέ μαζί του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην οικογένεια Maslov υπήρχε ήδη ένας μοναχός, από την Μονή τού Γκλίνσκ (ΣτΜ: σταυροπηγιακό ανδρικό Μοναστήρι τής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τού Πατριαρχείου Μόσχας στα σύνορα Ουκρανίας-Ρωσίας. Ιδρύθηκε στον 16αι. Από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα τής Ορθοδοξίας τού 19ου και 20ού αιώνα), ο αδελφός τού παππού τού Ιβάν. Όταν έκλεισε η Μονή, επέστρεψε στο χωριό του και προέβλεψε: «Πιστέψτε με, θα πεθάνω και μεταξύ των συγγενών μας θα υπάρξει ακόμα ένας μοναχός». Αυτή η πρόβλεψη στη συνέχεια επαληθεύτηκε, στο πρόσωπο τού Ιβάν.

Το 1941, τον πατέρα τού αγοριού τον στείλαν στο μέτωπο. Ο Ιβάν παρέμεινε στην οικογένεια ως πρωτότοκος. Αν και οι δύο αδελφές ήταν μεγαλύτερες από αυτόν στην ηλικία, τα παιδιά έδειχναν σεβασμό στον αδερφό τους, τον είχαν σαν πατέρα και τον αποκαλούσαν «γέρο». Από μικρή ηλικία, το αγόρι έπρεπε να εργαστεί σκληρά, αλλά αγάπησε την δουλειά. Ο Ιβάν ήξερε να μαγειρεύει, να ράβει και να πλέκει, να κάνει οποιαδήποτε γεωργική εργασία, κι ασχολείτο και με την μελισσοκομία.

Όταν η πείνα ήρθε μετά τον πόλεμο, είχε την ιδέα να φτιάχνει κορνίζες για φωτογραφίες, που εκείνη την εποχή αποδείχτηκε πολύ δημοφιλής. Ο κόσμος ήταν έτοιμος να πληρώσει όσα-όσα για τις κορνίζες, και έτσι η οικογένεια Maslov κατάφερε να τα βγάλει πέρα οικονομικά. Τότε ο Ιβάν έμαθε να φτιάχνει στέγες σκεπασμένες με άχυρο,μία πολυζήτητη δεξιότητα στο χωριό καθώς θεωρούνταν η πιο δύσκολη από όλες τις εργασίες. Επιπλέον, το έκανε τόσο γρήγορα και καλά που οι χωρικοί άρχισαν αμέσως να παραγγέλνουν στέγες μόνο από αυτόν.
Στη συνέχεια, και στην ηλικία των δώδεκα, ο Ιβάν πήγε να εργαστεί σε μια συλλογική φάρμα. Έπρεπε να πάει στο σχολείο σε ένα γειτονικό χωριό, έξι χιλιόμετρα από την Ποτάποβκα. Χάρη στο ταλέντο του, έκανε πολύ καλές σπουδές.

Το 1951, ο Ιβάν μπήκε στο στρατό. Δεν ντρέπονταν να δείξει την πίστη του και προσευχόταν ανοιχτά ενώ συγχρόνως απολάμβανε τον σεβασμό των συντρόφων του. Ο Ιβάν επίσης υπηρετούσε ευσυνείδητα στο στρατό, και διατηρούσε καλές σχέσεις με τούς προϊσταμένους του. Ακολούθως, είχε την επιθυμία να γίνει στρατιώτης, αλλά ο Κύριος τον προόριζε για μια άλλη υπηρεσία. Κατά τη διάρκεια τής στρατιωτικής θητείας, ο Ιβάν κρυολόγησε πάρα πολύ άσχημα, και η συνέπεια ήταν ένας βαρύς σταυρός, που τον κουβάλησε αγόγγυστα όλη του την ζωή - μια ανίατη καρδιακή νόσο.

Το χασμουρητό στην προσευχή δεν είναι μόνο κούραση. Αυτή είναι μια απάντηση στο άγγιγμα της Χάρης.

Χασμουριέμαι κατά τη διάρκεια της προσευχής...Όταν όμως επαναλαμβάνεται ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ η προσευχή γίνεται αγώνας - όχι με τις σκέψεις, αλλά με το σώμα, με τα χασμουρητά, με την υπνηλία  και αρχίζεις να αναρωτιέσαι: τι είναι πραγματικά;
Πλησίασα τον ιερέα και εξομολογήθηκα:
-Πατέρα, χασμουριέμαι όλη την ώρα κατά την προσευχή. Στο σπίτι, στο ναό, ακόμα και όταν διαβάζω το "Πάτερ ημών"...
Και ξέρετε τι απάντησε;
"Δεν είναι απλά ένα χασμουρητό. Αυτή είναι μια πνευματική αντίδραση. Αυτή είναι η αντίσταση. Είναι μια μάχη. "

Ο ιερέας εξήγησε:
Όταν ένας άνθρωπος αρχίζει να προσεύχεται, το Πνεύμα του Θεού αγγίζει την ψυχή του.Κι αν κάτι ξένο ζει σε έναν άνθρωπο - προσβολή, εκνευρισμός, αποθάρρυνση, φθόνος, ακάθαρτο πνεύμα - τότε ξεκινά η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.Το χασμουρητό δεν είναι μόνο κούραση. Αυτή είναι μια απάντηση στο άγγιγμα της Χάρης.Όπως το ακατέργαστο ξύλο  καπνίζει όταν πιάνει φωτιά, έτσι και μια ψυχή που δεν εξαγνίζεται από μετάνοια δεν μπορεί να αντέξει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.
Γι' αυτό αρχίζουμε να νυστάζουμε, να είμαστε αφηρημένοι, εκνευρισμένοι,να χασμουριόμαστε Δεν είσαι εσύ ο αδύναμος.. Αυτός είναι ο αγώνας για την ψυχή σου

-Τι να κάνω;
- ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ!

Η νηστεία ανεβάζει την προσευχή στον ουρανό

Οι άγιοι του Θεού άνθρωποι για τη νηστεία εκφράζονται ως εξής:

α) «Ας αγαπήσουμε τη νηστεία, διότι είναι μητέρα της σωφροσύνης και πηγή κάθε φιλοσοφίας» (Χρυσόστομος).

β) «Η νηστεία γεννά Προφήτες, ενισχύει τους δυνατούς· η νηστεία δίνει σοφία στους νομοθέτες· είναι αγαθό φυλακτήριο της ψυχής, ασφαλής σύνοικος για το σώμα, όπλο για τους αρίστους, γυμναστήριο για τους αθλητές· αυτό αποκρούει τους πειρασμούς, αυτό ενισχύει στους αγώνες της ευσέβειας· είναι σύνοικος της νήψεως, δημιουργός της σωφροσύνης· στους πολέμους ανδραγαθεί, στην ειρήνη γαληνεύει» (Μ. Βασίλειος).

γ) «Το λάδι παχύνει τον αθλητή, ενώ η νηστεία δυναμώνει τον ασκητή της ευσέβειας· ώστε, όσο αφαιρείς από τη σάρκα, τόσο θα κάνεις την ψυχή να λάμπει από την πνευματική ευεξία… επιπλέον όλο τον χρόνο η νηστεία είναι ωφέλιμη σ’ αυτούς που την διαλέγουν· διότι ούτε οι δαίμονες τολμούν να πειράξουν αυτόν που νηστεύει, αλλά και οι φύλακες της ζωής μας άγγελοι παραμένουν με μεγαλύτερη προθυμία στους καθαρμένους με τη νηστεία» (ο ίδιος).

Απλός οδηγός για μια σωστή και ουσιαστική εξομολόγηση.(π.Ανανίας Κουστένης)

π.Ανανίας Κουστένης+

Αγαπητοί μου, ετοίμασα για την ενορία μου και τα πνευματικά μου παιδιά έναν απλό οδηγό για μια σωστή και ουσιαστική εξομολόγηση.Τον παραθέτω δημόσια ως πνευματική βοήθεια.
Πρώτα απ’ όλα τον καταθέτω για εμάς τους ίδιους, τους ποιμένες και ιδιαίτερα τους πνευματικούς.
Γιατί η εξομολόγηση δεν είναι ποτέ υπόθεση μόνο των «άλλων».Είναι διαρκής στάση ζωής.

Η ευχή μου είναι να μη σταθούμε φαρισαϊκά απέναντι σε αυτό το κείμενο, αλλά με τελωνιακή μετάνοια, με αλήθεια, ταπείνωση και καρδιά ανοιχτή στη Χάρη.
Η εξομολόγηση δεν είναι κατάλογος αμαρτιών,ούτε ψυχολογική εκτόνωση.
Είναι συνάντηση με τον Χριστό, εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να δικαιολογείται και αρχίζει να θεραπεύεται.

Αν αυτός ο οδηγός βοηθήσει έστω και έναν άνθρωπο να σταθεί πιο αληθινά μπροστά στον Θεό, τότε άξιζε να γραφτεί.
Καλή δύναμη στον αγώνα του Τριωδίου και καλή μετάνοια σε όλους μας.

ΟΔΗΓΟΣ ΑΥΤΟΕΞΕΤΑΣΗΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
1. Η σχέση μου με τον Θεό
-Παρέλειψα την προσευχή ή προσευχόμουν μηχανικά
-Έζησα σαν να μη με βλέπει ο Θεός
-Αμφέβαλα για την αγάπη ή την Πρόνοια του Θεού
-Παρέλειψα τη Θεία Λειτουργία χωρίς σοβαρό λόγο
-Κοινώνησα χωρίς μετάνοια ή χωρίς ευλάβεια
-Πλησίασα τον Θεό μόνο όταν είχα ανάγκη
-Γόγγυσα, παραπονέθηκα ή έπεσα σε απελπισία

2. Πίστη και συνείδηση
-Κατέκρινα τους άλλους
-Υπερηφανεύθηκα για την «ορθή πίστη» μου
-Περιφρόνησα ή χλεύασα άλλους
-Προκάλεσα διχασμό με λόγια ή συμπεριφορά
-Ανύψωσα τον εαυτό μου πνευματικά και υποτίμησα τους άλλους

Ὁ Άγιος Ὁσιομάρτυς Παντολέων Σύναθλος τού Αγίου Νικολάου τού ἐν Βουνένοις

 Ὁ Ἅγιος Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Παντολέων ἦν εἷς ἐκ τῶν δώδεκα συνάθλων τοῦ Δουκὸς τῆς Λαρίσης Νικολάου, τοῦ εἶτα ἀσκήσαντος καὶ ἀθλήσαντος ἐν τοῖς Βουνένοις ἐν ἔτει 902. 

Ἤθλησεν ἐν Τυρνάβῳ, ἐν ᾧ κατέφυγε κατὰ προτροπὴν τοῦ ἀρχηγέτου αὐτοῦ Νικολάου, μετὰ Χριστοφόρου, Ἁρμοδίου, Ἀκινδύνου, Αἰμιλιανοῦ, Γρηγορίου, Δημητρίου, Εὐωδίου, Θεοδώρου, Ἰωάννου, Μιχαὴλ καὶ Παγκρατίου κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς Θετταλίας ἐπιδρομὴν τῶν στυγνῶν Ἀράβων, ὡς Ἄγγελος Κυρίου αὐτοῖς προεῖπε.

 Τὰ ἱερὰ αὐτοῦ λείψανα μετ’ ἐκεῖνα τῶν αὐτοῦ συνάθλων μετήνεγκεν ἐκ Τυρνάβου εἰς Λάρισαν ὁ λαοφιλὴς Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Φίλιππος.

Έτσι κάποιος γίνεται “χριστοφόρος”.

Κουβαλάμε το βάρος της σάρκας, ναι,σκοντάφτουμε σε λάθη παλιά και κάνουμε νέα,είμαστε, πλασμένοι από πηλό και δάκρυα.
Όμως, κάθε αυγή που ραγίζει το σκοτάδι τρέφει την ελπίδα και δίνει χώρο στο φως να αναστηθεί και πάλι.
«Σήμερα», ψιθύρισε στην ψυχή σου καθώς ξυπνάς,«σήμερα θα γίνω η ανάπαυση κάποιου».
Μια ευκαιρία να δώσεις ένα χέρι βοηθείας,μια λέξη γλυκιά, παρηγοριά και βάλσαμο,να ειρηνέψεις το βλέμμα που φοβάται,να φιλήσεις τον πόνο μιας καρδιάς,να γίνεις εσύ η απόδειξη πως το καλό δεν χάθηκε από τη γη.

Ας μην είμαστε το εμπόδιο στην πρόοδο του αδελφού,ας μην γινόμαστε το αγκάθι στον δρόμο του.
Αλλά η χαρά που ανθίζει εκεί που δεν την περιμένει κανείς, η συγχώρεση που δίνεται πριν καν ζητηθεί.
Έτσι κάποιος γίνεται “χριστοφόρος”.
Δεν είναι τα μεγάλα κομποσχοίνια και οι βαρυσήμαντες δηλώσεις.

Μπορεί κανείς να είναι πιστός, αλλά αν κάπου μέσα του δεν δουλέψει, δεν γίνεται κάτι.

π.Νικολαος Λουδοβίκος

Μπορεί κανείς να είναι πιστός, αλλά αν κάπου μέσα του δεν δουλέψει, δεν γίνεται κάτι.
Ο πιστός δεν είναι κάποιος που φαίνεται και τόσο εξωτερικά.Αν φαίνεται μάλιστα πολύ, είναι επικίνδυνο.Σημαίνει ότι ο ναρκισσισμός του έχει σκαρφαλώσει ψηλά και θέλει να το δείξει.Αγιοι που γνώρισα στη ζωή μου δεν φαινόντουσαν.

 
 Και ένας αγιος αν έχει χάρη θέλει να την κρύψει. αν έχει παρηγοριά εκ Θεού, θεογνωσία και Χάρη, δεν θέλει να φαίνονται αυτά εξωτερικά. Προχωρώντας με τον τρόπο αυτόν,ο άνθρωπος έχει και μία εσώτερη επιβεβαίωση ότι πάει καλά.Αν χαθεί ο δρόμος της μετανοίας, αρχίζει να απολαμβάνει τον εαυτό του, αλλά παραδόξως όπως η ψυχολογία γνωρίζει καλά, η ηδονή αυτή έχει λυπη μέσα της.

«ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ»

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-5-2002]

[...]Είναι γνωστόν, ότι ο ευαγγελιστής Ιωάννης, κατ’ αρχαίας παραδόσεις, είχε εξοριστεί στην νήσο Πάτμον· κατά την διάρκεια διωγμού υπό του Δομετιανού. Κι όπως ο ίδιος ο ευαγγελιστής αναφέρει –έχομε εσωτερική μαρτυρίαν- εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως, εις το πρώτο κεφάλαιον, που λέγει: «διά τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Γι'αυτό εξορίσθη εις την νήσον Πάτμον. Η εξορία εννοείται υπό την λέξη «θλίψει», δοτική. 

Να τι γράφει: «Ἐγὼ Ἰωάννης, ὁ ἀδελφὸς ὑμῶν καὶ συγκοινωνὸς ἐν τῇ θλίψει, ἐγενόμην ἐν τῇ νήσῳ τῇ καλουμένῃ Πάτμῳ διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ». 

 Έτσι ο άγιος Ειρηναίος μάς βεβαιώνει ότι η Αποκάλυψις, το βιβλίο, δηλαδή, της Αποκαλύψεως, «οὐ πρὸ πολλοῦ χρόνου ἑωράθη, ἀλλὰ σχεδὸν ἐπὶ τῆς ἡμετέρας γενεᾶς, πρὸς τῷ τέλει τῆς Δομετιανοῦ ἀρχῆς». 

Αλλά και ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς γράφει: «Ἐπειδὴ δὲ τοῦ τυράννου –εννοείται του Δομετιανού- τελειώσαντος ἀπὸ τῆς Πάτμου τῆς νήσου μετῆλθεν ἐπὶ τὴν Ἒφεσον». Δηλαδή, όταν πέθανε ο Δομετιανός, επέστρεψε ο Ιωάννης εις την Έφεσον.

 Και ο άγιος Ανδρέας ο Καισαρείας μάς γράφει: «Πάτμον οἰκεῖν τὴν νῆσον καταδικασθείς». Ότι κατεδικάσθη να κατοικήσει εις την νήσον Πάτμον. Και ο Ευσέβιος Καισαρείας μάς πληροφορεί ότι συνέβη αυτή η εξορία το 14ον έτος της βασιλείας του Δομετιανού, δηλαδή γύρω στο 94 με 95 .

Η ημέρα που εδέχθη την αποκάλυψη του Χριστού, μας σημειώνει ο ίδιος ο ευαγγελιστής εις το πρώτο κεφάλαιο, ήταν Κυριακή. 

 Κατά την παράδοση, συνέβη σε ένα σπήλαιον, που είναι μέχρι σήμερα γνωστό.Αλλά και η συγγραφή έγινε εις την Πάτμον. Κάτω από την νωπή εντύπωση των βιωμάτων που ο ευαγγελιστής έζησε. Συχνότατα, καθ΄όλον το μήκος της Αποκαλύψεως, και μάλιστα και τούτο σημειώνω, συχνά να καταφεύγομε εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως ως ανάγνωσμα, ως ευαγγελικό ανάγνωσμα, μάλιστα θα λέγαμε πολύ συχνά, και ιδιαιτέρως όταν αισθανόμεθα κάποιαν θλίψιν, γενικοτέρας σημασίας, να ανοίγομε στο βιβλίο της Αποκαλύψεως και να διαβάζουμε. Και θα βρίσκομε πάντοτε πολλήν πολλήν την παρηγορίαν.

Γράφει λοιπόν, συχνότατα όπως σας είπα, καθ’ όλον το μήκος της Αποκαλύψεως, την λέξη «εἶδον», δηλαδή «είδα». Είδα με τα μάτια μου, είδα. Σε κάθε νέα οραματική εικόνα αναφέρεται ο ευαγγελιστής σ’ αυτό το «εἶδον». Πολύ συχνά· που δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκδιπλούμενες θείες εμπειρίες. Ο ίδιος αναφέρει:

«Ἐγενόμην ἐν πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ, καὶ ἤκουσα φωνὴν ὀπίσω μου μεγάλην ὡς σάλπιγγος λεγούσης· ὃ βλέπεις γράψον –ό,τι βλέπεις, σημείωσέ το-. Καὶ ἐκεῖ ἐπέστρεψα βλέπειν τὴν φωνὴν ἥτις ἐλάλει μετ᾿ ἐμοῦ· καὶ ἐπιστρέψας εἶδον –πάλι «εἶδον»- ἑπτὰ λυχνίας χρυσᾶς, καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἑπτὰ λυχνιῶν ὅμοιον υἱῷ ἀνθρώπου · ἡ δὲ κεφαλὴ αὐτοῦ καὶ αἱ τρίχες λευκαὶ ὡς ἔριον λευκόν, ὡς χιών, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φλὸξ πυρός, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὅμοιοι χαλκολιβάνῳ -ένα μίγμα χρυσού και αργύρου-, ὡς ἐν καμίνῳ πεπυρωμένοι -σαν να είχανε θερμανθεί στο καμίνι- , καὶ ἡ φωνὴ αὐτοῦ ὡς φωνὴ ὑδάτων πολλῶν, καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ῥομφαία δίστομος ὀξεῖα ἐκπορευομένη, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος φαίνει ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ».

Φοβερή οπτασία, αγαπητοί μου. Φοβερή οπτασία, πραγματικά· που θυμίζει λίγο την εικόνα της Μεταμορφώσεως, στην οποία είχε βρεθεί και ο Ιωάννης, προ του Πάθους του Χριστού, αλλά αυτή ήτο ασυγκρίτως περισσότερο τρομακτική. Η μορφή του Χριστού εδώ είναι «ὡς ὁ ἥλιος φαίνει ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ».

Ἀπόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπημένε, ἐ π ι τ ά χ υ ν ο ν, ῥῦσαι λαόν ἀ ν α π ο λ ό γ η τ ο ν

 Ἀπόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπημένε, ἐ π ι τ ά χ υ ν ο ν, ῥῦσαι λαὸν ἀ ν α π ο λ ό γ η τ ο ν· δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος, ὃν ἱκέτευε, Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος. "

Απολυτίκιο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου

Σύναξις της αγίας κόνεως της εκπορευομένης εκ του τάφου του Ιωάννου του Θεολόγου(8 Μαΐου)

Οὐ βρῶσιν, ἀλλὰ ῥῶσιν ἀνθρώποις νέμει

Τὸ τοῦ τάφου σου μάννα, μύστα Κυρίου.

Ὀγδοάτῃ τελέουσι ῥοδισμὸν βροντογόνοιο.

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής του Κυρίου, «ὁ ἐπιπεσῶν ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ», είναι εκείνος που έγραψε το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, αλλά και τις τρεις Καθολικές Επιστολές, που φέρουν το όνομά του.

Η μνήμη του Αποστόλου Ιωάννου εορτάζεται στις 26 Σεπτεμβρίου. Η σημερινή εορτή συνδέεται με την ανάδυση θαυματουργικής κόνεως (σκόνης) από τον τάφο του Ευαγγελιστού, μέσω της θαυματουργικής επενέργειας του Αγίου Πνεύματος, που οι ντόπιοι την αποκαλούσαν «επίγειο μάνα».

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, αφού, ύστερα από θείο φωτισμό, προέβλεψε ότι επρόκειτο να μεταστεί από την παρούσα ζωή στην αιώνια και ατελεύτητη, παρέλαβε τους μαθητές του και βγήκε έξω από την Έφεσο. Εκεί σε ένα σημείο υπέδειξε να ανοιγεί τάφος. Μόλις έγινε αυτό, μπήκε μέσα ζωντανός και κοιμήθηκε με ειρήνη. Ο τάφος αυτός εφεξής έγινε πηγή ιαμάτων.

Εικόνα...αλιευμένη στον βυθό του Αιγαίου

Αντίγραφο εικόνος αλιευμένης τον περασμένο αιώνα (μετά την μικρασιατική καταστροφή) από σφουγγαρά της Καλύμνου . 

Όπως μου ανέφεραν υπάρχουν εκατοντάδες εικόνες που βρέθηκαν από σφουγγαράδες στον βυθό του Αιγαίου μετά την καταστροφή!

Maria Sideri

Το θαύμα της Παναγίας της Κασσωπίτρας στην Κέρκυρα του 1530

Το θαύμα της Παναγίας της Κασσωπίτρας στην Κέρκυρα του 1530

Την εικονογράφηση του θαύματος έχει αποδώσει εξαιρετικά ο μεγάλος Κρητικός αγιογράφος, Θεόδωρος Πουλάκης (1622-1692). Το έτος 1670, αυτός σώθηκε σε τρικυμία από την ίδια την Κασσωπίτρα Θεοτόκο και σε έδειξη ευγνωμοσύνης του ιστόρησε την εικόνα της.

Η Εκκλησιά της Παναγίας της Κασσωπίτρας βρίσκεται στο χωριό Κασσιόπη, στις βορειοδυτικές ακτές του νησιού.

Ο Θεός είναι σκληρός μόνο απέναντι στην επίμονη αμετανοησία και το θράσος αυτής.

Πόσο παράλογος αυτός ο τόσο συνήθης, στις δήθεν απαλλαγμένες από σκοταδισμούς κοινωνίες μας, χαρακτηρισμός του βιβλικού Θεού ως ‘σαδιστή τιμωρού’!

Τι θα προτιμούσαμε δηλαδή; Έναν κόσμο όπου οι αυθαιρεσίες και αδικίες των ισχυρών της γης (οι οποίοι έχουν τα μέσα να διαφεύγουν του ανθρώπινου νόμου) να παραμένουν χωρίς την δέουσα απάντηση;
Αλήθεια, θα μας άρεσε να ζούμε σε μια τέτοια συνθήκη υπάρξεως; Σε μια συνθήκη όπου οι λογής δόλιοι που πιάνουν πόστα ισχύος στον κόσμο (και καθίστανται, έτσι, άτρωτοι στα όποια ανθρώπινα μέτρα απόδοσης δικαιοσύνης), θα φεύγουν από τον κόσμο εδώ χωρίς να υφίστανται καμιά συνέπεια για την σκληροκαρδία τους;

Μια προσεκτική –και καλοπροαίρετη εννοείται- ανάγνωση της Βίβλου θα μας έκανε να διακρίνουμε, πανεύκολα, πως τα περί ‘σαδιστή τιμωρού’ Θεού είναι, όλα, προϊόντα άγνοιας και, πολύ συχνά, πονηριάς: Πουθενά στις αφηγήσεις της Βίβλου δεν υπάρχει περιστατικό όπου ο Θεός δρα άδικα και σαδιστικά. Είναι μεν σκληρός αλλά μόνο απέναντι στην επίμονη αμετανοησία και το θράσος αυτής. Πουθενά αλλού δεν είναι σκληρός. Είναι πάντα πανέτοιμος να δεχτεί την μετάνοια, να εκτιμήσει την αναγνώριση των ατοπημάτων μας και να μας ανοίξει τους δρόμους της κάθαρσης και υπαρξιακής τελείωσης.

Ἦρα τούς ὀφθαλμούς μου εἰς τά ὄρη, ὅθεν ἥξει ἡ βοήθειά μου.

ΨΑΛΜΟΣ 120ος

Ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὰ ὄρη, ὅθεν ἥξει ἡ βοήθειά μου.

ἡ βοήθειά μου παρὰ Κυρίου τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

μὴ δῴης εἰς σάλον τὸν πόδα σου, μηδὲ νυστάξῃ ὁ φυλάσσων σε.

ἰδοὺ οὐ νυστάξει οὐδὲ ὑπνώσει ὁ φυλάσσων τὸν ᾿Ισραήλ.

Κύριος φυλάξει σε, Κύριος σκέπη σοι ἐπὶ χεῖρα δεξιάν σου·

ἡμέρας ὁ ἥλιος οὐ συγκαύσει σε, οὐδὲ ἡ σελήνη τὴν νύκτα.

Κύριος φυλάξει σε ἀπὸ παντὸς κακοῦ, φυλάξει τὴν ψυχήν σου ὁ Κύριος.

Κύριος φυλάξει τὴν εἴσοδόν σου καὶ τὴν ἔξοδόν σου ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος.

Από την σελίδα ''Ψαλτηριο του Δαυιδ''

Η Αγία Ξένια....επισκέπτεται την Ελλάδα

Ο Φίλιππος-Ευάγγελος Μηνάς έχει μεγάλη ευλάβεια προς την Αγία Ξένια την δια Χριστόν Σαλή της Αγίας Πετρούπολης Συγκεντρώνει εικόνες, βιβλία, CD και DVD για την Αγία Ξένια από όλο τον κόσμο (Ρωσία, Βουλγαρία, Σερβία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ και Ρουμανία).Το όνειρό του είναι να διαβάσει όλατα βιβλία στα ρωσικά και να τα μεταφράσει στα ελληνικά και τέλος, μια μέρα, να γράψει ένα ξεχωριστό βιβλίο .

Η Αγία Ξένια εμφανίστηκε στον Φιλίππο-Ευάγγελο σε όνειρο, και στη συνέχεια βοήθησε την αδερφή του να ξεπεράσει μια σοβαρή ασθένεια. Από τότε, η μία γωνιά του σπιτιού του έχει γίνει προσωπικός «βωμός», όπου συλλέγονται διάφορα αντικείμενα αφιερωμένα στην Αγία Ξένια, συμπεριλαμβανομένων φύλλων από δέντρα που καλλιεργούν κοντά στο παρεκκλήσι στο κοιμητήριο Σμολένσκι.(όπου ο τάφος της Αγίας)

Ο Φίλιπππος-Ευάγγελος επισκέφθηκε την πόλη μας και ερωτεύτηκε την Αγία Πετρούπολη, όπου βίωσε υπέροχες στιγμές και δυνατές συγκινήσεις. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα παρήγγειλε την εικόνα της Αγίας Ξενιάς ειδικά για το μουσείο μας

πηγή

Ο Χριστός είπε γιά τούς ὑποκριτές όχι ἕνα, αλλά ὀχτώ οὐαί!

Ξέρετε τί εἶπε ὁ Χριστός γιά τούς ὑποκριτές; Εἶπε ὀχτώ οὐαί. Όχι ἕνα, ὀχτώ οὐαί! Ξέρετε τί θά πεῖ οὐαί;Ἀλλοίμονο. 

Μόνο στούς ὑποκριτές εἶπε τά οὐαί! 

Πού σημαίνει ὅτι εἶναι στόν πάτο τῆς κόλασης κάτω-κάτω!

Αρχιμανδρίτης Σάββας Αγιορείτης

πηγή

Όταν η αθεΐα γίνεται μισαλλοδοξία

Αφιερωμένο στους Νεομάρτυρες

Θα διαβεί η θύελλα από τη ρωσική τη γη

Αμαρτίες του λαού ο Θεός θα τις συγχωρήσει

Η θεία του σταυρού Του ομορφιά θα αναφανεί

Στις εκκλησίες του Θεού τους θόλους να φωτίσει

Στην Αγία μας απ’ άκρη σε άκρη τη Ρωσία

Τα σήμαντρα το καινούριο κάλεσμα θα ηχήσουν

Απ το βαθύ λήθαργο – τη δικιά μας την αμαρτία

Στο σωτήριο δρόμο τα παιδιά της να βαδίσουν

Η πίστη όλους θα ενώσει μέσα στην Εκκλησία

Κι οι άγιες μονές στον κόσμο πάλι θα ανοίξουν

(του στάρετς Σεραφείμ της Βύριτσα 1866-1949)

Στις 31 Οκτωβρίου 1917 στη Τσαρσκογιε Σελό ο π. Ιωάννης Κοτσούρωφ δολοφονήθηκε έξω από τον καθεδρικό ναό, γιατί έκανε λιτανεία και δέηση υπέρ της ειρήνης… Ήταν ο πρώτος νεομάρτυρας.

Την Τρίτη του Πάσχα του 1918 θάφτηκε ζωντανός σε τάφο που έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια ο Αρχιεπίσκοπος του Περμ Ανδρόνικος.

Την ίδια περίοδο στην Αγία Πετρούπολη συνελήφθησαν σαράντα ιερείς την ώρα που λειτουργούσαν. Οδηγήθηκαν στο κοιμητήριο του Σμόλενσκ και θάφτηκαν ζωντανοί με άμφιά τους.

Στις 29 Ιουνίου του 1918 έριξαν στον ποταμό Τούρα τον επίσκοπο του Τομπόλσκ Ερμογένη, αφού πρώτα του έδεσαν στον λαιμό μια τεράστια πέτρα εξηντα δύο κιλών.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1918 τουφεκίστηκε ο εφημέριος του ναού της Παναγίας του Καζάν Πετρούπολης, π. Φιλόσοφος Ορνάτσκι μαζί με τους δυο γιους του. Ήταν άνθρωπος με βαθιά πίστη και μεγάλη φιλανθρωπική δραστηριότητα και είχε οργανώσει πολλά παιδιά ιδρύματα.

Την ίδια μέρα μαρτύρησαν ο επίσκοπος Σελεγκίνσκ Εφραίμ, και ο πρωθιερέας Ιωάννης, πνευματικό παιδί του π. Ιωάννη της Κρονστάνδης.

Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.

Η πίστη στο Θεό ήταν αναντίρρητη στην παραδοσιακή κοινωνία, όπου δεν υπήρχαν άθεοι.
Στη Νεωτερικότητα σκέφτονταν ορθολογιστικά:
«Και που ξέρω εγώ αν έγιναν έτσι τα πράγματα; Αν τα έγραψαν σωστά για το Χριστό;» κ.λπ.
Στη Μετανεωτερικότητα αλλάζει το κλίμα:
«Πολύ καλό πράγμα η Πίστη. Δεν έχει σημασία που πιστεύετε,αρκεί να πιστεύετε αν αυτό σας βοηθάει στα συναισθήματα, σας δίνει ηρεμία».
Γι' αυτό και σήμερα δεν συναντάμε τόσο την αθεία που εντοπίζαμε παλιότερα και την ειρωνεία. Σήμερα μαζεύεις λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, και φτιάχνεις μία πίστη όπως την θέλεις εσύ.
π.Βασίλειος Θερμός

Στα κάγκελα οι Τούρκοι με το τραγούδι της Κροατίας στη Eurovision! Υπενθυμίζει τα εγκλήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Κλιμακώνεται η ένταση ενόψει του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision2026, με την Τουρκία, αν και δεν συμμετέχει στον διαγωνισμό, να εκφράζει έντονες αντιδράσεις για τη φετινή συμμετοχή της Κροατίας.

Στο επίκεντρο βρίσκεται το συγκρότημα LELEK και το τραγούδι Andromeda, το οποίο, σύμφωνα με τουρκικά μέσα ενημέρωσης και χρήστες των ΜΚΔ, περιέχει έμμεσες αναφορές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και σε ιστορικά γεγονότα από την περίοδο κυριαρχίας της στα Βαλκάνια.

Οι αντιδράσεις εστιάζουν κυρίως στους στίχους, οι οποίοι, κατά τις ίδιες πηγές, παραπέμπουν σε αφηγήσεις περί σκλαβιάς και απαγωγών γυναικών, καθώς και σε θεματικές όπως ο φόβος, η υποταγή και η προδοσία. Παρότι το συγκρότημα δεν έχει επιβεβαιώσει επίσημα τέτοιες προθέσεις, η ερμηνεία αυτή έχει προκαλέσει έντονη συζήτηση.