ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

Εκπληκτική ερμηνεία με σήμαντρο και πανφλάουτο


Η μικρή Αλεξάνδρα Σερμπάν με το σήμαντρο και ο Νικολάε Βοϊκουλέτς,διάσημος πανφλαουτίστας(λέγεται και αυλός του Πάνα)προσφέρουν μία εκπληκτική και συγκηνιτική ερμηνεία.
Η μικρή Αλεξάνδρα μεγάλωσε σε μοναστήρι και φωνάζει την ηγουμένη μητέρα

Έβαλε πλάτη κι η Μαρία…

Screen Shot 2018-06-24 at 21.13.27
Julia Stankova, Crucifixion, 60 x 45 cm, painting on wooden panel (http://www.juliastankova.com)

 Πέμπτη πρωί κουδούνισε το τηλέφωνο. Η είδηση έμεινε μετέωρη στο ακουστικό σαν παρατεταμένο βουητό μετά από έκρηξη: Η Μαρία σκοτώθηκε!
  Υπάρχουν πράγματα που το μυαλό δεν τα χωράει, η λογική τα αρνείται. Γυρίζει ανάποδα ο νους και νιώθεις σα να μη σε χωράει το στήθος σου. Μητέρα δέκα παιδιών. Συνομήλική μου, στα 43 της χρόνια. Και το τελευταίο της παιδί, λίγων μόλις μηνών.
 Ποια «λογική» μπορεί να έχει ένας τέτοιος θάνατος; Ποια χριστιανική ρητορεία μπορεί να σκαρώσει μπαλώματα παρηγοριάς; Ποια ευσέβεια μπορεί να σκεπάσει τέτοια τραύματα; Ποια πίστη μπορεί να απαντήσει στα πιο σκοτεινά ερωτήματα;
 Την Παρασκευή μείναμε βουβοί, σαν σκιαγμένοι. Το Σάββατο την κηδέψαμε στο μοναστήρι του Αγίου Πορφυρίου, στο Μήλεσι.
 Το προηγούμενο βράδυ, είχε προηγηθεί για κείνη ολονύκτια αγρυπνία στον ίδιο ναό. Στο σπίτι, οι οικείοι της, ολόγυρά της, την ξαγρύπνησαν ψέλνοντας τον αναστάσιμο κανόνα και διαβάζοντας το ψαλτήρι. Μέχρι τα χαράματα.

  Το Σάββατο το πρωί, μαζεύτηκε κόσμος στο ναό από νωρίς. Κι έπειτα ήρθε κι άλλος. Κι άλλος. Κι άλλος! Ο ναός, αχανής ούτως ή άλλως ο συγκεκριμένος, πλημμύρισε – ο κόσμος γέμισε τους γυναικωνίτες, τον πρόναο και τις αυλές. Χιλιάδες κόσμου, δίχως υπερβολή. Αν κάποιος ανυποψίαστος βρισκόταν μπροστά στο θέαμα, θα πιθανολογούσε πως κηδευόταν κάποιος ανώτατος πολιτειακός άρχοντας. Τα αυτοκίνητα που έφεραν τους ανθρώπους για την κηδεία ήταν παρκαρισμένα στη σειρά για χιλιόμετρα μακριά. Τρεις μητροπολίτες χοροστάτησαν, μαζί με 60-70 ιερείς!
Και στον σολέα ξαπλωμένη η Μαρία. Απλώς κοιμισμένη.

Παρακλητικός Κανόνας Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής

Αποτέλεσμα εικόνας για sfanta maria magdalena
 Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ ρνβ’ (142 ) Ψαλμός καί τό Θεός Κύριος μετά τῶν στίχων αὐτοῦ. Εἶτα Τροπάρια. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τὴν ἰσαπόστολον σεπτὴν Μυροφόρον, καὶ τὴν μαθήτριαν Χριστοῦ τοῦ Σωτῆρος, θεραπευτὴν πανάριστον τῶν νόσων ἐν ᾠδαῖς, ἅπαντες τιμήσωμεν, πρὸς αὐτὴν ἐκβοῶντες· πρόφθασον καὶ λύτρωσαι, σοὺς ἱκέτας ἐκ βλάβης, τῆς ἐνεστώσης, ἵνα σε ἀεί, ὡς εὐεργέτην Μαρία γεραίρομεν.
Δόξα.
Οἱ τῇ σορῷ τῆς Μυροφόρου προστρέχοντες, χειρὸς αὐτῆς πανευλαβῶς μετὰ πίστεως, δεῦτε ἐκ πόθου ταύτην ἀνυμνήσωμεν, πρὸς αὐτὴν κραυγάζοντες, ἐκ βαθέων καρδίας· Μαρία πανένδοξε, τοὺς σὲ νῦν προσκαλοῦντας, ἀπὸ παντοίων λύτρωσαι δεινῶν, ἐπιφορᾶς τε καὶ πάσης κακώσεως.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.


Ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.


Εἶτα ὁ Κανών.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ’. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Πολλοῖς συνεχόμενοι πειρασμοῖς, καὶ σοὶ προσδραμόντες, Μυροφόρε Μαγδαληνή, δεόμεθα πάσης ἐπηρείας, σαῖς προστασίαις καὶ νόσου διάσωσον.
Ἡ πάντιμος χείρ σου Μαγδαληνή, παρέχει ἰάσεις τοῖς νοσοῦσι καὶ πυρετοῖς, τοὺς συνεχομένους διασώζει, καὶ ἐκδιώκει δαιμόνων τὴν μάστιγα.
Νοσοῦντες τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν, παθῶν καχεξία, σοῦ προστρέχομεν τῇ σορῷ, ἴασιν αἰτοῦντες ταῖς εὐχαῖς σου, ἀπολαβεῖν καὶ πταισμάτων συγχώρησιν.
Θεοτοκίον.
Μαρίαν μαθήτριαν τοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴν Θεοτόκον ἀνυμνοῦμεν οἱ εὐσεβεῖς, νόσων θεραπείαν ἐξαιτοῦντες, ἀπολαβεῖν καὶ δεινῶν ἀπολύτρωσιν.


ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Μυροφόρε Μαρία τὰ τῆς ψυχῆς ἴασαι, πάθη καὶ τοῦ σώματος δέομαι ταῖς πρεσβείαις σου, ὅπως γεραίρω σε, καὶ ἐκτελῶ σου τὴν μνήμην, πόθῳ θεοδόξαστε καὶ ἰσαπόστολε.
Εὐμενῆ σε προστάτιν πρὸς τὸν Θεὸν ἔνδοξε, πάντες προβαλλόμεθα πίστει Μαρία πάνσεμνε, καθικετεύοντες, ὡς Μυροφόρων σε πρώτην, λυτρωθῆναι ἅπαντας τῇ προστασίᾳ σου.

Γιατί έγινε το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων;

Σχετική εικόνα
«Τῷ καιρῷ εκείνῳ, εἶδεν ὁ Ἰησοῦς ὄχλον πολὺν, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. Ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν…»

 Και οι τέσσερις Ευαγγελιστές αναφέρουν το θαύμα αυτό του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων που έκανε ο Χριστός σε μία από τις πιο ανθρώπινες στιγμές της επιγείου δράσης Του.

 Σύμφωνα με τον Ματθαίο ο Ιησούς κάποια στιγμή είδε πολύ κόσμο και τους σπλαχνίστηκε και θεράπευσε τους αρρώστους. Όταν έπεσε το δειλινό, τον πλησίασαν οι μαθητές Του και του είπαν: «Ο τόπος είναι ερημικός και η ώρα πια περασμένη. Διώξε τον κόσμο να πάνε στα χωριά για ν’ αγοράσουν φαγητά να φάνε». Ο Ιησούς όμως τους είπε: «Δεν υπάρχει λόγος να φύγουν, δώστε τους εσείς να φάνε». Κι αυτοί του λένε: «Δεν έχουμε εδώ παρά πέντε ψωμιά και δύο ψάρια». Κι αυτός είπε: «Φέρτε τα μου εδώ».

 Έδωσε εντολή στους ανθρώπους να καθίσει πάνω στο χορτάρι για φαγητό. Πήρε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, έστρεψε το βλέμμα Του στον ουρανό, προσευχήθηκε, τα ευλόγησε, έκοψε τα ψωμιά σε κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές κι αυτοί με τη σειρά τους τα μοίρασαν στο πλήθος. Το ίδιο έκανε και με τα ψάρια. Έφαγαν όλοι και χόρτασαν. Και μάζεψαν τα περισσεύματα από τα κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμάτα. Αυτοί που έφαγαν ήταν περίπου πέντε χιλιάδες άντρες, χωριστά οι γυναίκες και τα παιδιά.

Αμέσως μετά ο Ιησούς υποχρέωσε τους μαθητές να μπούνε στο καΐκι και να πάνε να Τον περιμένουν στην απέναντι όχθη, μέχρις ότου Εκείνος να διαλύσει τα πλήθη…

  Το θαύμα αυτό αποτελεί φανέρωση της παντοδυναμίας του Χριστού. Ταυτόχρονα όμως υπογραμμίζεται και η ευθύνη που έχουμε εμείς οι χριστιανοί στον αγώνα για την αντιμετώπιση των υλικών προβλημάτων μας.

 Για να θρέψει τα πεινασμένα πλήθη που τον ακολούθησαν ο Χριστός ζήτησε τη

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Όλα τα προβλήματα αρχίζουν από τους «στραβούς» λογισμούς

Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος


Στο παρόν απόσπασμα ο Σεβασμιώτατος αναφέρεται στην επιστήμη περί διακρίσεως και αντιμετωπίσεως των λογισμών.

Οι λογισμοί είναι το «αποτέλεσμα» που γεννά η καρδιά μας. Είναι αυτοί που κρύβονται στη βαθιά καρδιά του ανθρώπου, στον κρυπτό της καρδιάς άνθρωπο και είναι αυτοί που δείχνουν τα πάθη που κρύβονται μέσα μας. Οι λογισμοί δείχνουν την πνευματική κατάσταση κάθε ανθρώπου.

Η μέθοδος αλλά και η διάκριση των λογισμών διδάσκεται αλλά κυρίως βιώνεται δίπλα από ένα καλό πνευματικό πατέρα και στο μυστήριο της εξομολογήσεως. Άλλωστε, το βασικό έργο των πνευματικών πατέρων αλλά και των συγχρόνων αγίων είναι να διορθώνουν λανθασμένους λογισμούς μέσω του Ιερού Μυστηρίου της εξομολογήσεως.
Δεν είναι τυχαίο που ο σύγχρονος Άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης έλεγε τον εξής λόγο: «να γίνουμε ένα εργοστάσιο παραγωγής καλών λογισμών».

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Αττικής της
Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Ποτέ μη λές ἔλα αὔριο για εξομολόγηση

 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για femeie spovedanie
O ηγούμενος Φίλιππος Λαυριώτης είπε στον παπά-Βασίλη τον πνευματικό:
-Ποτέ σου να μην πεις σε κάποιον που θέλει να εξομολογηθεί έλα αύριο . 'Οταν ήμουν στην Αγία Τριάδα Πειραιώς , το βράδυ μόλις πήγα να κλείσω την εκκλησία ήρθε μια γυναίκα , ζήτησε να εξομολογηθεί και την εξομολόγησα .

Στο τέλος μου είπε:
- Πάτερ κάνετε καλά έργα;
- Προσπαθώ απάντησα.
- Και τίποτε άλλο να μην έχεις κάνει , αυτό που έκανες σήμερα με μένα φθάνει . Είχα σκοπό να πέσω στις γραμμές του ηλεκτρικού και με έσωσες .Σε ευχαριστώ" .
«Ἀπό την Ἀσκητική και Ἡσυχαστική Ἁγιορείτικη Παράδοση», Ἅγιον Ὅρος 2011, σελ. 654)

Η Ανάληψη του προφήτη Ηλία και σκηνές του βίου του(17oς αιώνας)

Ανάληψη του προφήτη Ηλία και σκηνές του βίου του
 Η εικόνα χωρίζεται σε τρεις ζώνες. 
Στην κεντρική σκηνή εικονίζεται η Ανάληψη του προφήτη Ηλία στους ουρανούς με χρυσό φλεγόμενο άρμα που το σέρνουν τέσσερα άλογα, και λίγο πιο κάτω ο προφήτης Ηλίας που ρίχνει τον μανδύα του στον μαθητή του Ελισσαίο, χρίζοντάς τον συνεχιστή του, σύμφωνα και με την εκκλησιαστική παράδοση.

 Αριστερά, εικονίζεται το επεισόδιο σύμφωνα με το οποίο ο Ελισσαίος διέσχισε με θαυμαστό τρόπο τον ποταμό Ιορδάνη χωρίς να βραχεί. Στο βάθος διακρίνεται πόλη που ταυτίζεται με την Ιερουσαλήμ.

 Η κεντρική αυτή σκηνή αντιγράφει χαλκογραφία του Φλαμανδού χαράκτη Jan Wierix (1549-περ.1620). Η χρήση φλαμανδικών χαρακτικών για την απόδοση εικονογραφικών θεμάτων είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην περιοχή των Ιονίων νήσων από το β΄ μισό του 17ου αιώνα και εξής. 

Στη δεξιά πλευρά εικονίζεται γονατιστός και με τα χέρια σε στάση δέησης ο παραγγελιοδότης, αφιερωτής της εικόνας, ο Κρητικός ιερομόναχος Σωφρόνιος Φασκόμηλος, όπως μας πληροφορεί σχετική επιγραφή.
 Ο Σωφρόνιος ήταν εφημέριος του Ναού του Προφήτη Ηλία στην Άνω Κορακιάνα και πιθανότατα πρόσφυγας του Κρητικού Πολέμου —η οικογένειά του μαρτυρείται το 1644 στο Ηράκλειο και στο Ρέθυμνο.

 Την εικόνα υπογράφει ο κρητικός ζωγράφος Θεόδωρος Πουλάκης (περί 1620-

Ο Παπαδιαμάντης και ο Προφήτης Ηλίας

Αποτέλεσμα εικόνας για προφητης ηλιας πρωταρας
Προφήτης Ηλίας-Πρωταράς Κύπρου

 Ο Παπαδιαμάντης έγραψε απόστιχα για τον μικρό εσπερινό του προφήτη Ηλία, ελλείψει τούτου. Τόση ήταν η αγάπη του για τον άγιο, πού τα εμπνεύστηκε και τα έγραψε στην στιγμή και τα έψαλλε στην πανήγυρη του.

Μαρτυρεί ο Βαλέτας:"Αυτά τα μικρά τροπάρια εις ήχον β’ προς το “Οίκος του Εφραθά…”, τα σύνθεσε ο Παπαδιαμάντης χωρίς να κοπιάσει καθόλου και μέσα σε λίγη ώρα κατά τα τελευταία του χρόνια, όταν κάποτε είχε πάει στο πανηγύρι του Προφήτου Ηλία, που το μοναστηράκι του βρίσκεται σε μια όμορφη αγναντερή τοποθεσία […]. Τά'γραψε για να συμπληρώσει με αυτά την παλιά ασματική ακολουθία του Προφήτη, από την οποία λείπει ο μικρός Εσπερινός”.
Παραθέτουμε τα εν λόγω απόστιχα :
Ήχος β’ Οίκος του Εφραθά
Ου πυρ, ου συσσεισμός, ουχί σφοδρόν σε πνεύμα, αύρα λεπτή δε μάκαρ, ανέδειξε θεόπτην, Ηλία μεγαλώνυμε.

Στίχ. Μη άπτεσθε των χριστών μου
Αύρα τον εν λεπτή, ιδόντα Θεού δόξαν, ως ζηλωτήν Κυρίου, θεσπέσιον Προφήτην, υμνούμεν οι θεόφρονες.
Στιχ. Συ ιερεύς εις τον αιώνα

Σε ο Μονογενής, Υιός ο της Παρθένου, Θεός σεσαρκωμένος, παρέστησε τρισμάκαρ εν Θαβωρίω μάρτυρα.

Δόξα, και νυν. Θεοτοκίον. Παλαιόν
Δέσποινα αγαθή, τας αγίας σου χείρας, προς τον Υιόν σου άρον, τον φιλόψυχον Πλάστην, οικτειρήσαι τους δούλους σου


Σωτήρια φυγή (παράδειγμα ἀπό τόν Προφήτη Ἠλία)

Αποτέλεσμα εικόνας για profetul ilie
  Τὸν ὄγδοο πρὸ Χριστοῦ αἰώνα, στὰ χρόνια τοῦ Προφήτη Ἠλία, τὸ βόρειο βασίλειο τοῦ Ἰσραὴλ εἶχε ἀποστατήσει ἀπὸ τὸ Θεό. 
Δυστυχῶς μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Σολομῶντος ὁ λαὸς εἶχε χωρισθεῖ σὲ δύο βασίλεια, τὸ βόρειο μὲ τὶς δέκα φυλὲς καὶ τὸ νότιο μὲ τὶς φυλὲς τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν. Τὸ νότιο εἶχε πρωτεύουσα τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐνῶ τὸ βόρειο εἶχε πρωτεύουσα τὴ Σαμάρεια. Δυστυχῶς, στὸ βόρειο βασίλειο οἱ βασιλεῖς ἀκολούθησαν τὴν εἰδωλολατρία, ὅπως ὁ Ἀχαάβ. Αὐτὸς εἶχε ἕνα μαλακό, χαλαρό χαρακτήρα, μὲ τάση πρὸς τὴν εἰδωλολατρία, καὶ ἦταν ἄνθρωπος ποὺ ἐπηρεαζόταν ἀπὸ τὴ γυναίκα του Ἰεζάβελ, ἡ ὁποία δὲν ἦταν Ἑβραία, ἀλλὰ Συροφοινίκισσα, εἰδωλολάτρισσα φανατική. Γρήγορα, ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς φοβερῆς γυναίκας, ἡ λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐξοστρακίσθηκε καὶ εἰσήχθηκε ἡ λατρεία τοῦ Βάαλ καὶ τῆς αἰσχρότατης Ἀστάρτης, ἡ ὁποία ἦταν κάτι ἀντίστοιχο μὲ τὴ δική μας Ἀφροδίτη.

Σ’ αὐτὴ τὴν κρίσιμη καμπὴ τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος ἔζησε, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, τὴν ἀποστασία στὶς ἡμέρες αὐτοῦ τοῦ βασιλιᾶ, ἐμφανίσθηκε ὁ φλογερός καὶ ζηλωτής Προφήτης ἀπὸ τὴ Θέσβη, ὁ Ἠλίας. Σὰν ἀστραπὴ αἰφνίδια παρουσιάσθηκε μπροστὰ στὸν βασιλιά, γιὰ νὰ τοῦ δώσει ἐκεῖνο τὸ φοβερὸ μήνυμα τῆς ἐπ’ ἀόριστον ἀνομβρίας, ὡς τιμωρία ἀπὸ τὸ Θεὸ γιὰ τὴν ἀποστασία τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς κυβερνήσεώς του.
Γράφει ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος: «Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθὴς ἡμῖν καὶ προσευχὴν προσηύξατο τοῦ μὴ βρέξαι, καὶ οὐκ ἔβρεξεν ἐπὶ τῆς γῆς ἐνιαυτοὺς τρεῖς καὶ μῆνας ἕξ» (Ἰάκ. ε΄ 17). Καὶ ὁ Θεὸς εἰσήκουσε τὴν προσευχή τοῦ Ἠλία, γιατὶ ἦταν ἄνθρωπος καθαρὸς καὶ τῶν καθαρῶν ἀνθρώπων ὁ Θεὸς δέχεται τὶς προσευχές.

 «Ζῇ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων», (Γ΄ Βασιλ. 17, 1) λέει στὸ βασιλιὰ ὁ Προφήτης.

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

«Hλία μεγαλώνυμε…»


  «O προφήτης Hλίας είναι πολύ τιμημένος από εμάς τους Έλληνες. Όπου να πας θα δεις ρημοκλήσια του απάνω στις κορφές των βουνών, από τα μικρά ως τα μεγάλα. O άγιος Nικόλας φυλάγει τη θάλασσα κι' ο προφήτης Hλίας τα βουνά.  Mέσα στα ρημοκλήσια του είναι ζωγραφισμένος από κείνους τους παληούς μαστόρους σαν τσομπάνος με τη φλοκάτα, με μαλλιά και γένια ανακατεμένα και στριφτά σαν αγριόπρινος, γερακομύτης σαν αητός, με μάτια φλογερά. Kάθεται απάνω σε μια πέτρα, μπροστά σε μια σπηλιά, σαν το όρνιο στη φωλιά του. Έχει ακουμπισμένο το κεφάλι του στην απαλάμη του, και κοιτάζει κατά πίσω, σαν να ακούγει τη φωνή του Θεού που του μιλά μέσα σε κείνα τα άσπλαχνα κράκουρα. Aπό πάνω του πετά ο κόρακας μ' ένα κομμάτι κρέας, και χυμίζει κατά κάτω να του το δώσει.
 Όπως είναι ζωγραφισμένος μέσα στο ρημοκλήσι του, θαρρείς πως βρίσκεσαι αληθινά μέσα στη σπηλιά του, και ακούς τον αγέρα που βουΐζει στα χορτάρια και τα όρνια που κράζουνε κόβοντας γύρους από πάνω από το βουνό. Kανένα παμπάλαιο θυμιατήρι είναι κρεμασμένο δίπλα του απάνω στον καπνισμένον τοίχο, κανένα κερί σβηστό στέκεται μπηγμένο στον άμμο σ' ένα μανουάλι βουνίσιο σαν τον άγιο που είναι ο νοικοκύρης εκείνου του ρημοκλησιού.

Kάθε χρόνο, στις 20 Iουλίου, έρχουνται αποβραδύς οι χριστιανοί από το χωριό με τον παπά, και τον προσκυνάνε τον προφήτη Hλία, ανάβουνε τα καντήλια, θυμιάζουνε, και ψέλνει κανένας γέρος και λέγει τα στιχηρά της μνήμης του, και κείνος ακούγει με το άγριο κεφάλι του ακουμπισμένο στο χέρι του, κι' ο κόρακας βαστά το ίσιο με τη βραχνή φωνή του: "Xαίροις επίγειε Άγγελε και ουράνιε άνθρωπε, Hλία μεγαλώνυμε. Xαίροις Hλία ζηλωτά, των παθών αυτοκράτωρ. Ω του θαύματος! O πήλινος άνθρωπος, ουρανούς του βρέχειν υετόν ουκ έδωκεν, και ουρανούς ανατρέχει εν πυρίνω άρματι". Kαι την άλλη μέρα, άμα τελειώσει η λειτουργία, φεύγουνε οι άνθρωποι, κι' ο Hλίας κάθεται πάλι ολομόναχος "μονώτατος", βουβός, τυλιγμένος στην προβιά του, σαν αγιούπας κουρνιασμένος. Xιλιάδες χρόνια κάθεται έτσι, άλλες πολλές θα κάθεται, "έως του ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή"...».
Φώτης Κόντογλου, «Ο πύρινος άγιος Ηλίας ο Θεσβίτης».

Τι εννοούσε ο Άγιος Πορφύριος όταν έλεγε πως «Μέσα μας κουβαλάμε τους αιώνες»


Σαν μεγαλώνουμε με θαυμαστή αγωνία ανακαλύπτουμε ότι φόβοι, ενοχές, άγχος και μια βαθιά ντροπή για τον εαυτό μας, δεν μας ανήκουν απόλυτα.
Πως τα αποκτήσαμε άραγε;
Από που έρχονται και τι ζητάνε από εμάς;

Έμεινα εκστατικός όταν διάβασα στον Άγιο Πορφύριο ότι μέσα μας κουβαλάμε τους αιώνες. «Είναι ένα μυστήριο ο άνθρωπος. Φέρομε μέσα μας κληρονομιά αιώνων….».Κι είναι αλήθεια, ότι μέσα μας κουβαλάμε ένοχα μυστικά αιώνων, γενεών, εκείνα που δεν είπαν, εκείνα που δεν μαθεύτηκαν, αυτά που δεν εξομολογήθηκαν. Σαν σκιές τα ένοχα αυτά μυστικά, στοιχειώνουν την ζωή μας και κληρονομούνται στις υπάρξεις μας.
Όταν μεγαλώνεις με ένα πατέρα αγχώδη ή φοβικό, μια μητέρα εμμονική ή ψυχωτική, δίχως να το ξέρεις και να το θες, ταυτίζεσαι μαζί τους. Νιώθεις ένοχα, ντρέπεσαι για το τραύμα τους. Αισθάνεσαι ότι φταις εσύ. Ότι κάτι πρέπει να κάνεις για να τους λυτρώσεις. Ότι είναι δική σου η ευθύνη της θεραπείας τους.

Και τότε πέφτεις στο φαύλο κύκλο της ψυχικής επανάληψης.
Γιατί στην προσπάθεια σου, ασυνείδητα ή μη, να τους λυτρώσεις θα ταυτιστείς

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του μόνο στους πράους και ταπεινούς


 Ο άνθρωπος είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Μένουμε έκθαμβοι ενίοτε ενώπιον του μυστηρίου αυτού και αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να λειτουργεί το σώμα μας χωρίς να το θέλουμε. Δεν υπάρχει ίδρυμα ή οργανισμός σ’ ολόκληρο τον πλανήτη που να μπορεί να λειτουργήσει όσο τέλεια λειτουργεί το ανθρώπινο σώμα.
 Ο Θεός είναι ένα μυστήριο για κάθε πλάσμα.
Ο Θεός είναι μέσα μας, κι αυτός είναι και ο λόγος που κι εμείς είμαστε μυστήριο για μας τους ίδιους.
Ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του μόνο στους πράους και ταπεινούς. Είναι πανταχού Παρών, κι ωστόσο ο Ίδιος παραμένει ένα μυστήριο. Ίσως μπορούμε να μάθουμε κάποια πράγματα, ή να συλλέξουμε κάποια γνώση για Εκείνον από τη φύση, αλλά ως επί το πλείστον περικυκλωνόμαστε από μυστήριο.
Ο πράος και ταπεινός άνθρωπος θα προκόψει στη γνώση.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου-Τοιχογραφία ,12ος αιώνας

Virgin Annunciate, 12th century wall painting, Church of Panagia Theotokos, Trikomo (Iskele), Cyprus

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου-Τοιχογραφία ,12ος αιώνας,Τρίκωμο Κύπρος 


Η ΒΑΣΙΛΩ ΣΤΑΪΚΟΥ με τα κορίτσια της, στο ΒΑΡΑΘΡΟ ΦΕΝΕΟΥ (17-18 Ἰουλίου 1944)


7.000 τα θύματα των κομμουνιστών στο βάραθρο του Φενεού
H Βασίλω Λουσογιώργη-Στάικου, το μωρό και τα κορίτσια της. Ένα από τα στυγερότερα εγκλήματα της παγκόσμιας Ιστορίας, μόλις λίγες δεκαετίες πριν, στο έδαφος της Ελλάδας.
Η φρίκη που κρύβει μέσα του αυτό το ον που ονομάζεται «άνθρωπος» αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο όπου συντρίβονται όλες οι «ανθρωπιστικές-προοδευτικές» ιδεοληψίες. Φρίκη και τρόμος που ξεσπούν επάνω στη Δημιουργία, από αυτούς που μίσησαν τον Δημιουργό. Δεν έχουν υπάρξει χειρότεροι εγκληματίες από τους άθεους προσήλυτους του Μαρξισμού και μεταξύ αυτών, χείριστοι όλων, οι ντόπιοι. Και δίπλα τους, εξίσου ένοχοι αυτοί που αποσιώπησαν αυτά τα εγκλήματα και έθεσαν τους επιγόνους των δολοφόνων ως τιμητές και βιαστές των ψυχών μας.

Κ. Σαραντόπουλος Βαλτέτσι 1944
Στο στρατόπεδο της Γκούρας 19 Βαλτετσιώτες: Η φρίκη και η κόλαση του Φενεού


 Η πλέον άτυχη ομάδα ήταν εκείνη των 19 ομήρων, που τους έστειλαν στην ορεινή Κορινθία, περιοχή ευθύνης του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Μετά από επίπονες πορείες η ομάδα αυτή κατέληξε στην Γκούρα και κλείστηκε στο στρατόπεδο Φενεού, που είχε εγκατασταθεί στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Το Μοναστήρι είχε μετατραπεί από το 1943 σε στρατόπεδο με την ονομασία (Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Νεμέας) και αποτελούσε τον τελικό σταθμό εκείνων που είχαν χαρακτηρισθεί από τους Τοπικούς Υπευθύνους του ΕΑΜ ως αντιδραστικοί και ανεπιθύμητοι, που στην εαμική γλώσσα και λογική σήμαινε οτι έπρεπε να βγουν από τη μέση. Όσοι συνεπώς κατέληγαν στο στρατόπεδο αυτό ήταν μελλοθάνατοι.

Υπολογίζεται από τα στοιχεία που βρέθηκαν στο Μοναστήρι οτι εκεί φυλακίστηκαν 3167 κρατούμενοι από διάφορα μέρη της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδος, από τους οποίους ελάχιστοι διέφυγαν το θάνατο (όχι περισσότεροι των 10). Ο συνήθης αριθμός των κρατουμένων παρέμενε σταθερός, γύρω στα 400 άτομα, καθόσον στη θέση αυτών που εκτελούνταν έφερναν άλλους. Οι μοναχοί πολύ συμπαραστάθηκαν στους εγκλείστους προσπαθώντας ν’ απαλύνουν τον πόνο τους και να μετριάσουν τα βάσανα τους.
Ένα από τα καθημερινά μαρτύρια των φυλακισμένων ήταν και η πείνα. Οι αγαθοί καλόγεροι για να βοηθήσουν τους δυστυχισμένους αυτούς ανθρώπους σοφίζονταν διάφορα τεχνάσματα. Ένα από αυτά ήταν να γεμίζουν πολλές φορές την ημέρα τα καντήλια της εκκλησίας με λάδι για να το πίνουν οι κρατούμενοι ως τροφή. Τη συμπαράσταση τους αυτή την πλήρωσαν με τη ζωή τους. Μεταξύ των

Το προσκύνημα του Βουλγαροκτόνου

Ποίημα του Γ. Δροσίνη
Αποτέλεσμα εικόνας για βουλγαροκτονος
Τέλη του 10ου και αρχές του 11ου αιώνα. Ο αυτοκράτωρ Βασίλειος Β΄, μετά τον νικηφόρο πόλεμο εναντίον του Σαμουήλ, επισκέπτεται την νότια Ελλάδα για να στηρίξει τους πολίτες της αυτοκρατορίας που μόλις έχουν αρχίσει να επουλώνουν τις πληγές της φοβερής εκείνης Βουλγαρικής επιδρομής. 
Ένας βασικός σταθμός της επίσκεψής του ήταν η Αθήνα. Προστάτιδα της πόλεως είναι η Παναγία η Αθηνιώτισσα, στον αρχαίο Παρθενώνα, όπου ο αυτοκράτορας, σαν ταπεινός προσκυνητής, πηγαίνει να Της προσφέρει τα ευχαριστήρια δώρα του.
Το γεγονός ενέπνευσε τον Γ. Δροσίνη να γράψει το παρακάτω ποίημα

ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΥ

Στῶν Προπυλαίων τά μάρμαρα πατώντας ἀντρειωμένα,
Βαριά, ἀπ’ τή σαραντάχρονη καβάλα σκουριασμένα ,
τοῦ Βασιλιᾶ προσκυνητῆ βροντοῦν τά φτερνιστήρια.

Στήν Παναγιά ᾽ΑΘηνιώτισσα φέρνει τά νικητήρια
τὸ περιστέρι τὸ χρυσό, ποὺ τὰ φτερὰ ζυγίζει
καὶ ἀνασαλεύει κρεμαστό, χωρὶς νὰ φτερουγίζη
καὶ τὸ χρυσό, μονόφωτο, θαυματουργὸ καντήλι,
πού'χει τὸ λάδι του ἄσωστο κι ἄκαγο τὸ φιτίλι.

Πέρασαν χρόνια καὶ καιροὶ κι ἐγινε σκλάβα ἡ Πίστη
τό περιστέρι πέταξε καὶ τὸ καντήλι ἐσβήστη
τῆς ἐκκλησίας τὸ χάλασμα χορταριασμένο μένει
κι ἡ Παναγιὰ -Ἀθηνιώτισσα γιὰ πάντ’ ἀποδιωγμιένη !

Πέρασαν χρόνια καὶ καιροὶ καὶ κάποια νύχτα πάλι
φάντασμα στήθηκ’ ἡ ἐκκλησιὰ μὲ τὰ παλιά της κάλλη.
Μόσχου καπνὸς εὐώδιασεν ἀπ’ τὰ λιβανιστήρια˙
στὰ μάρμαρα ἀντιλάλησαν βαριὰ τὰ φτερνιστήρια˙
μεσουρανῶντας κύλησε διπλόφωτο ἕν’ ἀστἑρι
καὶ τὸ καντήλι ἀνάφτηκε κι ἦρθε τὸ περιστέρι.


«Πύρινη Ρομφαία»
Γεώργιος Δροσίνης