Έτσι περνούν τα παρανοϊκά μηνύματα της επίσης Παρανοϊκής Νέας Τάξης Πραγμάτων, μέσα σε κάθε ανυποψίαστο σπίτι,

Δυστυχώς εχει εθιστει ο κοσμος στα σκουπιδια, και το συστημα μαζικής τηλεαποβλακωσης τον ταΐζει αδιάκοπα ώστε να βρίσκεται διαρκώς σε νοητική και ηθική αφασία,γιατί αν σταματήσει υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να μπορέσουν μερικοί να αποτοξινωθούνΌσο γεμίζει το μυαλό με τέτοιες εικόνες,δεν υπάρχει χώρος για τίποτε άλλο

Πρόκειται για το τηλεοπτικό σήριαλ ''Άγιος Έρωτας''Εκτός του ότι το σενάριο είναι για ψυχιατρική παρακολούθηση, όλο το Project είναι ένα δόλιο πέρασμα των ιδεών της Νέας Τάξης Πραγμάτων, αφού χρησιμοποιεί τον Απατηλό (!) τίτλο: "Άγιος Έρωτας" σε Βυζαντινού τύπου χρυσό λογότυπο, μέσα σε βαθύ κόκκινο φόντο, παραπέμποντας ευθέως σε Εκκλησία, ενώ συγχρόνως δείχνει έναν παπά με ράσα αγκαλιά (υποτίθεται) με την παπαδιά του. Δυστυχώς δεν είναι όμως αυτό που παραπλανητικά προβάλλει, αλλά ακριβώς το αντίθετο!

Έτσι, τσιμπώντας το δόλωμα, όλοι οι τηλεθεατές, ανακαλύπτουν αργά τελικά καί βλέποντας μερικά επεισόδια από αυτό που με δόλο παρουσιάζει πως δήθεν είναι, ότι έπεσαν σε παγίδα. Ο παπάς είναι πόρνος που κάνει παιδί με μια παντρεμένη. Ο δε πατέρας της παντρεμένης είναι κατά συρροή δολοφόνος εκβιαστής, μοιχός και ότι χειρότερο γίνεται.. 

Η άλλη του κόρη είναι ψυχοπαθής, που ο άντρας της έθαψε τον ενομοτάρτχη του χωριού αφού βέβαια τον δολοφόνησε η μητέρα του. Η οποία μητέρα του είναι γκόμενα, του πατέρα της γκόμενας του παπά. Αυτή δε, έχει μια κόρη που ενώ είναι παντρεμένη, έχει παράλληλη σχέση με τον αδερφό του άντρα της (τα δύο αδέρφια εν τω μεταξύ είναι λαθρέμποροι !) τα οποία αδέρφια, έχουν με την σειρά τους αδελφή μια λεσβία, που και αυτή με την σειρά της, έχει πάρα φύση σχέση (λεσβιακή), με την γυναίκα του νέου ενομοτάρχη, η οποία γυναίκα του ενομοτάρχη είναι έγκυος. Ψυχιατρείο !!

Το τριαδικό σχήμα στην υμνολογία της εκκλησίας

Το τριαδικό σχήμα ~
ΜΑΣ είναι γνωστό κυρίως από τα δημοτικά τραγούδια, π.χ.
❝το `να να πάρει το σταυρό και τ' άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο την Άγια Τράπεζά μας ❞

Η δομή αυτή όμως, είτε στην ποίηση, λαϊκή και έντεχνη, είτε γενικά στην αφήγηση και τη γνωμολογική έκφραση, και πανάρχαια είναι και σε πολλούς λαούς απαντά. Στην Εβραϊκή παράδοση και τη Βίβλο π.χ., τη συναντούμε συχνά, ίσως όχι αποκλειστικά με 3 στοιχεία, αλλά πάντως ως παράθεση στοιχείων, που το καταληκτικό τους οδηγεί σε μια κορύφωση.

 
◆ Ένα γνωστό παράδειγμα. Ο Χριστός απαντώντας στην ερώτηση «πού μένεις;» λέγει τα εξής (Ματθ. 8,20):
❝ αἱ ἀ λ ώ π ε κ ε ς φωλεοὺς ἔχουσι
καὶ τὰ π ε τ ε ι ν ὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις,
ὁ δὲ υ ἱ ὸ ς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ❞

Ένα εκπληκτικό κoρεό με τους Προστάτες Αγίους του Πόζναν

Ένα εκπληκτικό κoρεό που σήκωσαν οι οπαδοι της πολωνικής ομάδας Λέχν Πόζναν.Απεικονίζει τους Αγίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο,τους προστάτες-αγίους της πόλεως

Η Βασιλική των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Πόζναν είναι μια από τις παλαιότερες εκκλησίες στην Πολωνία και ο παλαιότερος πολωνικός καθεδρικός ναός, που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα. Είναι το παλαιότερο ιστορικό μνημείο στο Πόζναν. Βρίσκεται στο νησί Όστροου Τούμσκι βορειοανατολικά του κέντρου της πόλης.

Δείτε σέ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τήν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας

Δείτε σὲ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τὴν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας: 

«Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, μία μικρὴ μαθήτρια Ε΄ Δημοτικοῦ σὲ σχολεῖο τοῦ Ν. Πέλλας, ἐπέστρεψε σπίτι χαρούμενη καὶ ἐνθουσιασμένη! Ἡ δασκάλα της εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ ζωγραφίσουν γιὰ τὸ “Ἀστεράκι τῆς Εὐχῆς”, τὴ δράση στήριξης παιδιῶν μὲ καρκίνο.

 Ἡ μικρή, ποὺ παρακολουθεῖ καὶ μαθήματα ζωγραφικῆς, ἔβαλε ὅλη της τὴν ψυχὴ καὶ ζωγράφισε ἕνα κοριτσάκι χωρὶς μαλλιὰ (δυστυχῶς ἄρρωστο, ὅπως εἶχε στὸ μυαλό της) νὰ κουνιέται χαρούμενα σὲ μία κούνια. 

Ἀπὸ πάνω της, τὸν Χριστὸ μὲ φωτοστέφανο, νὰ εὐλογεῖ, ἐνῶ πικραλίδες νὰ φεύγουν στὸν ἄνεμο, μὲ εὐχὲς γραμμένες μέσα: “Ὑγεία”, “Ἐλπίδα”, “Εὐτυχία”.

Τὴν ἑπόμενη μέρα, ὅμως, γύρισε κλαμένη!

Όλη αυτή η σαπίλα των παθών... τελικά καταστρέφει την καρδιά

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

 Έχετε ποτέ παρατηρήσει την ζωή της καρδιάς; Δοκιμάστε να το κάνετε, έστω για ένα μικρό διάστημα, και παρατηρήστε τι θα ανακαλύψετε: 

Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, και ταράζεστε. Σας βρίσκει κάποια δυστυχία, και νοιώθετε λύπηση για τον εαυτό σας. Βλέπετε κάποιον που δεν συμπαθείτε, και αμέσως αναβλύζει μέσα σας η εχθρότητα. Συναντιέστε με κάποιον ισότιμό σας, ο οποίος εν τω μεταξύ σας έχει προσπεράσει κοινωνικά, και αρχίζετε να τον φθονείτε. Αναπολείτε τα ταλέντα σας και τις ικανότητές σας, και αρχίζετε να νοιώθετε υπερηφάνεια…. 

Όλη αυτή η σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκική επιθυμία, λαιμαργία, ακηδία, κακία… η μία στοιβαγμένη πάνω στην άλλη, τελικά καταστρέφουν την καρδιά. 

Και όλα αυτά μπορούν να διαπεράσουν την καρδιά μέσα σε λίγα μόνο λεπτά. 

Για τον λόγο αυτό, κάποιος ασκητής που ασκούσε αυστηρό έλεγχο στον εαυτό του, είπε -πολύ σωστά- ότι «η καρδιά του ανθρώπου είναι γεμάτη από δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οι καρδιές των αγίων είναι απαλλαγμένες από αυτά τα φίδια: τα πάθη.»

πηγή

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ

Το θαύμα του Τσερνόμπιλ με το σταυροειδές δέντρο!

Η θαυμαστή υπέρβαση του Τσερνομπιλ

Μαρτυρία που νομίζουμε ότι αξίζει να διαβάσετε.

Το θαύμα ισχύει αλλά και σημαντικότερα σημεία ακόμη. 

 Πρό δεκαετίας περίπου φίλος μου έγγαμος Ιερεύς πήγε ανθρωπιστική βοήθεια γεμίζοντας μία νταλίκα στο Τσερνομπίλ. 

 Όπως διηγείται σε ακτίνα περί των 100 Km απά την πόλη η περιοχή είναι περιφραγμένη και εάν ήθελε να μπεί κάποιος έπρεπε να φορέσει στολή. Έτσι εφόρεσαν στολή η οποία είχε στο στήθος μετρητή ραδιενέργειας.

 Στο Τσερνομπίλ μέσα υπάρχει ένας Ναός του προφήτη Ηλία. Όταν μπαίνανε μέσα ο μετρητής…σιγούσε. Δεν υπήρχε ραδιενέργεια. Όμως είδε και κάτι εξ ίσου σημαντικό.Εντός της περιφερείας των 100 Km που αναφέραμε κάπου υπήρχε γυναικείο Μοναστήρι. Μάλιστα αντί τείχους ήταν περιφραγμένο με πασσάλους. Καθώς πήγαινε εκεί βλέπει τις μοναχές με καρότσια να παίρνουν χώμα από έξω από το μοναστήρι και να το ρίχνουν μέσα.

Ανακτήθηκαν 42 χαμένες σελίδες από χειρόγραφο της Καινής Διαθήκης(6oς αιώνας)

Διεθνής ομάδα ακαδημαϊκών, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Γκάρικ Άλεν από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, κατάφερε να ανακτήσει 42 χαμένες σελίδες από ένα από τα σημαντικότερα πρώιμα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης, γνωστά ως Κώδικας Η (Codex H).

Το χειρόγραφο, που αποτελεί αντίγραφο των Επιστολών του Αποστόλου Παύλου και χρονολογείται στον 6ο αιώνα, είχε χαθεί όταν αποσυναρμολογήθηκε τον 13ο αιώνα στη Μονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιον Όρος. Οι σελίδες του επαναχρησιμοποιήθηκαν, αφού πρώτα επαναμελανώθηκαν, ως υλικό βιβλιοδεσίας και φύλλα σε άλλα χειρόγραφα. Σήμερα, τα σωζόμενα αποσπάσματα βρίσκονται διασκορπισμένα σε βιβλιοθήκες της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Γαλλίας.

Όπως εξηγεί ο καθηγητής Άλεν, το καθοριστικό βήμα για την ανακάλυψη ήταν η γνώση ότι το χειρόγραφο είχε υποστεί επαναμελάνωση. Οι χημικές ιδιότητες της νέας μελάνης προκάλεσαν φαινόμενο αντικατοπτρισμού, δημιουργώντας καθρεφτικές αποτυπώσεις του κειμένου σε αντικριστές σελίδες, οι οποίες παραμένουν αόρατες με γυμνό μάτι, αλλά καθίστανται ευδιάκριτες με σύγχρονες τεχνικές απεικόνισης.

Μυρίζω χώμα,το χώμα μας έπλασε,στο χώμα θα πάμε...

 πηγή

Στην πνευματική ζωή «έτοιμο» δεν υπάρχει...

Στην εποχή μας αρκετοί από εμάς τους χριστιανούς πάσχουμε και από την πνευματική ασθένεια του «έτοιμου»....
Τι εννοώ: Τα θέλουμε όλα έτοιμα, ιδίως στην πνευματική ζωή, και χωρίς να κουρασθούμε και να αγωνισθούμε εμείς. Το ζω πολύ έντονα στην Άπω Ανατολή όπου αρκετοί επισκέπτες χριστιανοί παραπονούνται διότι δεν βρίσκουν τα «έτοιμα».

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά.

 Στην ενορία θέλουμε παπά δραστήριο, θαυματουργό και διορατικό... εμείς όμως στην οικογένεια θεωρούμε δυστύχημα ένα παιδί μας να ιερωθεί και βεβαίως ούτε κουβέντα να το οδηγήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση....

 Θέλουμε Ψάλτες με αγγελική φωνή να σολάρουν και να σείεται ο τόπος... σιγά μην μπούμε στην διαδικασία να συμψάλλουμε... τσάμπα παράσταση...

Ὑπάρχει ἡ ἀγαθή περιέργεια καί ἡ σατανική.

  Ὑπάρχει ἡ ἀγαθὴ περιέργεια καὶ ἡ σατανική. 

 Ἡ ἀγαθὴ περιέργεια, ἔχει σχέση μὲ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς, ἐνῷ ἡ σατανικὴ ἔχει σχέση μὲ τὴν περιέργεια σὲ περιττὰ πράγματα. 

 Στοὺς 100 ἀνθρώπους οἱ 98 εἶναι περίεργοι, ἔχουν σατανικὴ περιέργεια. Ρωτοῦν νὰ μάθουν τὰ τοῦ ἄλλου, κρυφακοῦν, κρυφοβλέπουν... Εἶναι αὐτὴ ἡ περιέργεια ἐκ τοῦ Θεοῦ;

Ὄχι! Εἶναι τοῦ σατανᾶ καὶ ἐργάζονται γιὰ τὸν σατανᾶ. Εἶναι εἰδικὸς σατανᾶς τῆς περιεργείας. Γύρω ἀπὸ αὐτὴν τὴν περιέργεια ὑπάρχει φθόνος. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ εἶναι τελείως ἀφοσιωμένος στὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴν ἔχει περιέργεια. Ἂν θέλει ὁ Θεὸς νὰ τὸν φωτίσει καὶ νὰ τὸν πληροφορήσει κάτι, ἔχει τὸν τρόπο. Νὰ μάθουμε τὰ σωστὰ καὶ τὰ ὠφέλιμα καὶ ὄχι τὰ περιττά. Νὰ ἔχουμε τὴν περιέργεια τί λέει ὁ Χριστὸς τώρα γιὰ ἐμᾶς καὶ πῶς νὰ σώσουμε τὴν ψυχή μας, αὐτὸ νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ ἀγαθό.

​(Δημήτριος Παναγόπουλος +Ἱεροκήρυκας)

Η σωτηρία επιτυγχάνεται με την κοινωνία με τον Χριστό, όχι με την εξωτερική επαφή μαζί Του.

 Στην Θεία Λειτουργία ζητούμε από τον Θεό να μας δώσει να τον δοξάζουμε και να τον ανυμνούμε «εν ενί στόματι και μια καρδία». Αυτή η μία κοινή σε όλους δοξολογική καρδία επιτυγχάνεται μόνο στην Εκκλησία την ώρα της λατρείας. Όπως οι Άγγελοι εν μια καρδία δοξολογούν τον Θεό ψάλλοντας το «Άγιος, Άγιος, Άγιος» ενώπιον της παρουσίας του Θεού, έτσι και εμείς οι χοϊκοί τον δοξάζουμε, μην μπορώντας να έχουμε την αισθητή παρουσία του Θεού αλλά την πνευματική. Ο Χριστός είναι «ο πνευματικώς παρών και ορώμενος» στην περίοδο της χάριτος που διανύουμε.

Στην ώρα της Θείας Λειτουργίας γίνεται μία θαυμαστή αλλοίωση στην καρδιά μας και το μόνο που κυριαρχεί είναι τα λόγια της θείας λατρείας: «Σε υμνούμεν, Σε ευλογούμεν, Σοι ευχαριστούμεν, Κύριε, και δεόμεθά Σου ο Θεός ημών». Η αληθινή ενότητα του ανθρώπινου γένους είναι η εν Αγίω Πνεύματι ενότητα των ορθοδόξως δοξαζόντων καρδιών. Αυτός είναι ο πυρήνας όλου του ανθρώπινου γένους που κρατάει την διαρκή κοινωνία αγάπης Θεού-ανθρώπου. Αυτοί που λέγουν ότι η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου Ιησού θα γίνει όταν πλέον δεν θα τελείται η Θεία Λειτουργία πάνω στην γη έχουν δίκιο.

To γεφυράκι προς το κελί (Παναγούδα) του Αγίου Παϊσιου

πηγή

To γεφυράκι προς το κελί (Παναγούδα) του Αγίου Παϊσιου

Στο κελί (Παναγούδα) του πατρός Παϊσιου – και στον Ιερό Ναό που τιμάται στο γενέθλιο της Παναγίας (8 Σεπτεμβρίου) – χιλιάδες ψυχές ξεκουράστηκαν ακούγοντας τα πνευματικά λόγια που τους απηύθυνε ο Όσιος και το κάθε τους αίτημα γινόταν προσευχή προς τον Θεό με αξιοθαύμαστα αποτελέσματα.

Όσοι πήγαιναν στον Άγιο με βαριά την καρδιά και τον λογισμό έφευγαν ξελαφρωμένοι από το βάρος το οποίο τους διακατείχε.

Τα δρομάκια τα οποία οδηγούσαν στο κελί του εάν είχαν φωνή θα ομολογούσαν τα διάφορα θαυμαστά που έζησαν από τους ανθρώπους που περνούσαν από αυτά.

"Συ δε, Κύριε, αντιλήπτωρ μου εί"

Ψαλμός 3 

Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ᾿ ἐμέ·
πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου· οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. (διάψαλμα).
σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου.
φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, καὶ ἐπήκουσέ μου ἐξ ὄρους ἁγίου αὐτοῦ. (διάψαλμα).
ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου.
οὐ φοβηθήσομαι ἀπὸ μυριάδων λαοῦ τῶν κύκλῳ συνεπιτιθεμένων μοι.
ἀνάστα, Κύριε, σῶσόν με, ὁ Θεός μου· ὅτι σὺ ἐπάταξας πάντας τοὺς ἐχθραίνοντάς μοι ματαίως, ὀδόντας ἁμαρτωλῶν συνέτριψας.τοῦ Κυρίου ἡ σωτηρία, καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου ἡ εὐλογία σου.

1."Κύριε, γιατί πληθύνθηκαν αυτοί που με θλίβουν;"
Πες στον Θεό αυτό που αισθάνεσαι,πες το πρόβλημα σου, είναι εκεί δίπλα σου σε ακούει.

Κυριακή των Μυροφόρων και η καρδιά της Λέσβου χτυπά στον Μανταμάδο.

Κυριακή των Μυροφόρων και η καρδιά της Λέσβου χτυπά στον Μανταμάδο.
Εκεί που ο χρόνος σταματά μπροστά στην ανάγλυφη μορφή του , πλασμένη από χώμα και αίμα, για να μας θυμίζει πως το θαύμα γεννιέται μέσα από τη θυσία και την πίστη.
Σήμερα δεν προσκυνάμε απλώς μια εικόνα, αλλά την ελπίδα που μένει ζωντανή μέσα στους αιώνες.
Αρχάγγελε Μιχαήλ, σκέπε, φρούρει, φυλάττε ημάς.

πηγή

Ο πρώτος δάσκαλος του Αγ.Παϊσίου στην τέχνη του ξύλου

πηγή

Όποιος βαδίζει με «μύρα»—με ταπείνωση, υπακοή και αγάπη—συναντά την πραγματικότητα της Αναστάσεως ως πρόσκληση ζωής.

Η Κυριακή των Μυροφόρων μάς παρουσιάζει ένα παράδοξο που διαπερνά όλη την ορθόδοξη εμπειρία της Αναστάσεως: το φως του Χριστού ανατέλλει μέσα από την αδυναμία, τη σιωπή και τον φόβο. Η ευαγγελική περικοπή κινείται ανάμεσα σε δύο «τόπους» που είναι και δύο καταστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης: τον τάφο και την αποκάλυψη. Η Εκκλησία δεν διαβάζει το γεγονός ως απλή ιστορική ανάμνηση, αλλά ως μυσταγωγία εισόδου στο καινούργιο ήθος της ζωής, όπου ο θάνατος δεν είναι πια ο τελικός προορισμός.

Η μορφή του Ιωσήφ από την Αριμαθαία φανερώνει μια σιωπηλή γενναιότητα που γεννιέται όταν η καρδιά αρχίζει να προτιμά την αλήθεια από την αυτοπροστασία. Μέσα στην πιο «ακατάλληλη» στιγμή—όταν όλα μοιάζουν χαμένα—εκδηλώνεται η φροντίδα για το σώμα του Κυρίου. Στην ορθόδοξη θεολογία αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος: το σώμα δεν είναι ένα απλό περίβλημα της ψυχής, αλλά ολόκληρος ο άνθρωπος στη σχέση του με τον Θεό. Η τιμή προς το σώμα του Χριστού φωτίζει και την τιμή προς το ανθρώπινο σώμα γενικά, που καλείται να γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος. Η ταφή δεν είναι μόνο τέλος, αλλά και σπορά: ο Χριστός εισέρχεται στον χώρο της φθοράς για να τον μεταμορφώσει εκ των έσω.

Ο ψάλτης στο αναλόγιο: ανάμεσα στην έπαρση και στην ταπείνωση

 

Ο Ιατρός-Ιεροκήρυκας Ν. Λιλιόπουλος με τον Άγιο Παίσιο 1986

Η Μυστηριακή Ζωή του Ψάλτη και η Πατερική Θεώρηση της Διακονίας Του

Ο λόγος του Νικολάου Λιλιόπουλου ως ποιμαντική αλήθεια
Η πατερική παράδοση και η ποιμαντική εμπειρία της Εκκλησίας υπογραμμίζουν ότι η ψαλτική διακονία προϋποθέτει ενεργή συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή, ιδίως μέσω της εξομολογήσεως και της Θείας Κοινωνίας. Ο ψάλτης, λόγω της ορατής παρουσίας και του λειτουργικού του ρόλου, αναλαμβάνει ιδιαίτερη ευθύνη μέσα στη λατρευτική σύναξη, ενώ ταυτόχρονα εκτίθεται σε πνευματικούς κινδύνους, όπως η έπαρση που συνδέεται με τη δημόσια διακονία.

2. Η πατερική θεώρηση της ψαλτικής διακονίας
Η ψαλμωδία αποτελεί οργανικό στοιχείο της λειτουργικής ζωής και εκφράζει την προσευχή της εκκλησιαστικής κοινότητας. Οι ύμνοι που αποδίδονται είναι φορείς θεολογικού περιεχομένου, γεγονός που καθιστά αναγκαία την πνευματική καλλιέργεια, την εσωτερική ηρεμία και τη σταθερότητα του ψάλτη. Η ποιότητα της διακονίας συνδέεται άμεσα με την εσωτερική κατάσταση του προσώπου.

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ:ΤΩΡΑ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 Μικρό αφιέρωμα βασισμένο σε απόσπασμα του βιβλίου "Πνευματική Ολυμπιάδα" του Γέροντα Γεωργίου Αλευρά, που περιγράφει όλα όσα αποκαλυπτικά είπε ο Άγιος Πορφύριος λίγο πριν φύγει από αυτόν τον κόσμο σχετικά με το Γ' Κεφάλαιο του Προφήτου Ησαΐα και τί θα ζήσουμε κι εμείς ως νέος Ισραήλ αντίστοιχα με όσα έζησε και το Ισραήλ, που προφητικά αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο.

 

Μυροφόρες υπάρξεις....

Δίχως να έχουν τα έκδηλα χαρίσματα των μαθητών του Χριστού μα φέροντας στα στήθη μια καρδιά που αγαπούσε τον Χριστό, όχι για αυτά που έκανε αλλά για Εκείνο που είναι,άνοιξαν δρόμο και προχώρησαν εκεί όπου η λογική έβλεπε τέλος!

Τα εμπόδια πραγματικά ήταν πολλά,το σκοτάδι του φόβου, η μανία των Εβραίων,
η κουστωδία των στρατιωτών,η βαριά πέτρα που έκλινε την είσοδο του τάφου.
Στο μυαλό τους υπήρχε όντως ο προβληματισμός
«Τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;»
(ποιός θα καταφέρει να μετακινήσει τον λίθο....).
Οι Μυροφόρες λειτουργούν με πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας,
δεν κινούνται από συναισθηματική παρόρμηση.
Και εδώ βρίσκεται το μεγαλείο της ψυχής τους γιατί ενώ δεν καταργούν τον λογισμό τους ωστόσο δεν τον αφήνουν και να τις ακινητοποιήσει.
Δυστυχώς στην ζωή μας συμβαίνει το αντίθετο.
Εμείς συνήθως περιμένουμε να ανοίξει ο δρόμος για να προχωρήσουμε.
Θέλουμε να είναι όλα έτοιμα, ασφαλή και τακτοποιημένα για να κάνουμε το επόμενο βήμα.
Η αγάπη όμως δεν κινείται εκ του ασφαλούς κινείται εκ της αληθινής πίστης(εμπιστοσύνης).
Ξέρεις παλιά όταν είχε καιρό να βρέξει κι υπέφερε απ’ την ανομβρία σύμπασα η κτίση έκαναν λιτανείες με τις Εικόνες και τα σεπτά Λείψανα των Αγίων κι ο κόσμος έπαιρνε μαζί του τις ομπρέλες απ’ όταν ξεκινούσαν ....

Η Εκκλησία είναι το γενικό νοσοκομείο. Μέσα εδώ όλοι είμαστε ασθενείς πάσης φύσεως.

  Παλαιότερα οι άνθρωποι είχαν μια συνεργασία μεταξύ τους. Είχαν μια ανθρώπινη επικοινωνία. Σήμερα μένουν στην ίδια πολυκατοικία και δεν ξέρουν ποιος είναι δίπλα τους.
Σαν να είμαστε ξεμοναχιασμένοι όλοι μας. Και όσο ξεμοναχιάζεται κανείς, τόσο φεύγει από την αλήθεια του Θεού, της Εκκλησίας.

  Να δεχόμαστε τον αδελφό έτσι όπως είναι. Αυτό είναι το μυστικό. Έτσι αρχίζει κανείς και ξεμπλοκάρεται και βγαίνει από τη δική του ασφυκτική κατάσταση. Έτσι βοηθάει και τον άλλο να αρχίσει να ξεσφίγγει και τις δικές του αλυσίδες.

  Εχθρός μπορεί να είναι ο πλησίον – ο σύζυγος, ο γιος, η κόρη, οι συγγενείς, οι γείτονες, οι συνεργάτες. Αυτοί γίνονται εχθροί μας εξαιτίας των μη σωστών εκδηλώσεών μας και με την όλη δική μας στάση. Αν δηλαδή μέσα μας δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε αυτόν τον άνθρωπο έτσι όπως είναι – όχι αφού διορθωθεί πρώτα και γίνει όπως εμείς θα τον θέλαμε – δεν φτάσαμε ακόμη σε μέτρα, δεν γίναμε έτσι όπως μας θέλει ο Θεός.

Τα αίσχη της αρχαίας ειδωλολατρικής θρησκείας.

Όπως είναι γνωστό, στη χώρα μας έχει εμφανισθεί τα τελευταία χρόνια το κίνημα της αρχαιολατρίας, που δραστηριοποιείται έντονα με διάφορες ομάδες και οργανώσεις, επιδιώκοντας την κατάργηση του Χριστιανισμού και την επαναφορά της αρχαίας (ειδωλολατρικής) ελληνικής θρησκείας.

Επί του θέματος, ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Γούβαλης θέτει μία εύλογη απορία:
Ένα εύλογο ερώτημα, που γεννάται στους σύγχρονους μελετητές του αρχαίου ελληνισμού, είναι το «Πως ένας λαός, τόσο σπουδαίος και ευφυής, που ανέπτυξε πρωτοφανή πολιτισμό, είχε τόσο χαμηλή ιδέα περί του θείου»;

 Το ερώτημα δεν είναι σύγχρονο. Τα απαράδεκτα και σκοτεινά σημεία της θρησκείας των προγόνων μας είχαν ήδη επισημάνει οι μεγάλοι σοφοί της αρχαιότητας. 

Οι αντιλήψεις του Πλάτωνα π.χ. για το «όντως ον» ή του Αριστοτέλη για το «πρώτον κινούν» είναι προφανώς εντελώς ασυμβίβαστες με την πολυθεία και την ειδωλολατρία των λαϊκών στρωμμάτων της εποχής τους. Ο Πλάτωνας μέμφεται σαφώς τον Όμηρο, ότι παρουσιάζει τους θεούς γεμάτους πάθη, παρέχοντας μια πολύ αρνητική αντίληψη του θείου. Ακόμη και οι Σκύθες, επισημαίνει ο π. Δανιήλ, λαός βάρβαρος και πολεμικός, όταν πληροφορήθηκαν όσα συνέβαιναν στη λατρεία του Διονύσου, απορούσαν για το πως οι Έλληνες δέχονται να λατρεύουν έναν θεό, που αφαιρεί τον νού τους…

Κατά τον π. Δανιήλ, αυτό ήταν ένα είδος οικονομίας, για να επικρατήσει φυσικά και αβίαστα η πίστη στον Χριστό. Ίσως, ο Θεός επέτρεψε αυτή την κατάσταση, για να αναζητήσει ο ελληνισμός μια θρησκεία, αντάξια του μεγαλείου του… Κάποια φωτεινά πνεύματα της αρχαίας Ελλάδος, όπως ο Αισχύλος, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ανέμεναν έναν μεσσία η λυτρωτή και, κατά κάποιον τρόπο, «προφήτευσαν» την έλευση του Χριστού…

Στην λειτουργία, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας.

 Θυμάστε την Μαγδαληνή; Όταν κατάλαβε ότι μπροστά της είχε τον Χριστόν, «ραββουνί», διδάσκαλέ μου, του λέγει και πάει να ακουμπήση το ιμάτιόν του, το σώμα του. 

 Θυμάστε την αιμορροούσαν; Εκεί που τόσο πλήθος ανθρώπων συνέθλιβε τον Χριστόν, εκείνη επήγε να τον ακουμπήση με πίστη και με δέος.

 Θυμάστε τον Θωμά; Έβαλε τα χέρια του στις πληγές και φώναξε· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». 

Αυτό κάνομε και εμείς την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτάμε μετά που είναι ο Χριστός! Νάτος! Μπροστά μας είναι, μαζί μας είναι, πλάι μας είναι.

 «Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σε», είχαν πει στην Μαρία που έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, τον αδελφό της.

Στην λειτουργία, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας. Όσοι το νοιώθουν, πετούν σπίθες τα μάτια τους και ζουν την χαρά του Χριστού. Τα πάντα πεπλήρωται χαράς. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Τα πάντα δοξολογούν τον Χριστόν.

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

ΑΓΟΡΑΣΑΣ ΣΙΝΔΟΝΑ(Κυριακή Μυροφόρων)

«Καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου» (Μάρκ. 15, 46).
«᾿Εκεῖνος ἀγόρασε ἕνα σεντόνι, κατέβασε τὸν ᾿Ιησοῦ, τὸν τύλιξε μ’ αὐτὸ καὶ τὸν τοποθέτησε σ’ ἕνα μνῆμα ποὺ ἦταν λαξεμένο σὲ βράχο· μετὰ κύλησε ἕνα λιθάρι κι ἔκλεισε τὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος».

 Δύο Κυριακές μετά από το Πάσχα και η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει δύο άνδρες και επτά γυναίκες, που δεν δείλιασαν και δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό μόνο στο μαρτύριο του Σταυρού και στον θάνατο. Οι Μυροφόρες γυναίκες, Μαρία η Μαγδαληνή, Μαρία η του Κλωπά, Μάρθα και Μαρία, οι αδελφές του Λαζάρου, Σαλώμη, Ιωάννα, σύζυγος του Χουζά, βασιλικού επιτρόπου του Ηρώδη, και Σωσσάνα, στάθηκαν στο πλευρό της Παναγίας αυτές τις απίστευτα δύσκολες ώρες και στιγμές. Και όλες, άλλες νωρίτερα, άλλες αργότερα έμαθαν το μήνυμα της Ανάστασης και συναντήθηκαν με τον Αναστημένο Χριστό, ο Οποίος τις προσφώνησε με τη φράση «Χαίρετε», να έχετε χαρά, διότι ο θάνατος πατήθηκε θανάτω, διότι ο πόνος και το κακό καταργούνται ως βάσανα του ανθρώπου και γίνονται πεδία άθλησης προς την αγιότητα και την ανάσταση, διότι ο Θεάνθρωπος Κύριος παίρνει μαζί Του στη βασιλεία Του όλους, όσοι πιστεύουν σ’ Εκείνον και ζούνε την Εκκλησία ως σπίτι τους. Μόνο χαρά λοιπόν ταιριάζει στην Ανάσταση!

 Υπάρχουν όμως και οι δύο άνδρες, ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, βουλευτής, ο οποίος έχει αποδεχτεί στην καρδιά του τη βασιλεία των ουρανών, και ο Νικόδημος, ο κρυφός μαθητής, ο οποίος τόλμησε να πάει ενάντια στο Μεγάλο Συνέδριο των θρησκευτικών αρχόντων των Ιουδαίων, επισκεπτόμενος νύχτα τον Χριστό και συζητώντας μαζί Του για την άνωθεν αναγέννηση εξ ύδατος και Πνεύματος, αλλά και αντιστεκόμενος στην απόρριψη και ισοπέδωση του προσώπου του Χριστού από τους θρησκευτικούς ηγέτες, όταν αυτοί δεν ήθελαν να επιτρέψουν στον Ιησού να απολογηθεί για όσα Τον κατηγορούσαν, για παραβίαση δηλαδή των διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου.

Ὅσιος π. Σεραφείμ Δημόπουλος (+17 Ἀπριλίου 2008)

Η ΖΩΗ ΤΟΥ

Ὁ π. Σεραφείμ Δημόπουλος γεννήθηκε τό 1937 στό Ἡράκλειο Κρήτης, ὅπου καί ἔζησε μέχρι τήν ὁλοκλήρωση τῶν γυμνασιακῶν του σπουδῶν. Οἱ γονείς του, Κωνσταντῖνος καί Εἰρήνη, εὐλαβεῖς χριστιανοί, εἶχαν ἑφτά παιδιά, καί ὁ Χρῆστος – αὐτό ἦταν τό βαπτιστικό του ὄνομα – ἦταν ὁ δευτερότοκος γιός τους.
Ἀπό τόν πατέρα του καταγόταν ἀπό τή Σμύρνη καί ἡ οἰκογένειά του εἶχε σχέση μέ τόν ἐθνομάρτυρα ἐπίσκοπο Σμύρνης Χρυσόστομο Καλαφάτη. Ἀπό μικρός εἶχε κλίση στήν ἱεροσύνη καί γιά τό λόγο αὐτό σπούδασε Θεολογία στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, παρά τήν παρότρυνση στενοῦ συγγενικοῦ του προσώπου νά σπουδάσει στό Πολυτεχνεῖο. Ἡ μητέρα του Εἰρήνη φρόντιζε νά ἀναθρέψει τά παιδιά της «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Ἔτσι ὁ μικρός Χρῆστος μέ τή φροντίδα της ἐκκλησιαζόταν κάθε Κυριακή στόν ἱερό ναό Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος καί παρακολουθοῦσε τά μαθήματα τοῦ κατηχητικοῦ σχολείου στήν ἁγία Αἰκατερίνη. Ἐνῷ τά ἀδέλφια του καί οἱ συνομήλικοί του μετά τό σχολεῖο καί τόν ἐκκλησιασμό τό ἔριχναν στό παιχνίδι, ὅπως συνήθως συμβαίνει μέ τά παιδιά, ὁ μικρός Χρῆστος ἀσχολοῦνταν περισσότερο μέ τό διάβασμα καί τήν πνευματική του συγκρότηση. Ὡς φοιτητής ἦταν ἐπιμελής. Τά καλοκαίρια δέν κατέβαινε στό Ἡράκλειο ἀλλά ἐπισκεπτόταν διάφορα μοναστήρια γιά πνευματική κατάρτιση, μελέτη καί περισυλλογή. Ἀναπαυόταν ἰδιαίτερα στό μοναστῆρι τοῦ ἁγίου Σεραφείμ Λιβαδειᾶς καί στό μοναστῆρι τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Λογγοβάρδας τῆς Πάρου, πού διακρινόταν γιά τήν ἀσκητική βιοτή τῶν μοναχῶν του. Ἐκεῖ συνδέθηκε μέ τόν π. Φιλόθεο Ζερβάκο καί μαθήτευσε κοντά του.
Ἀργότερα συνέχισε τή μαθητεία του στό Ἅγιον Ὄρος κοντά στόν π. Γεώργιο, ἕνα Σέρβο ἀσκητή, μιά ἁγιασμένη ψυχή, ὅπως τόν ἀποκαλοῦσε, ὅπου διδάχτηκε καί καλλιέργησε τή νοερά προσευχή.

ΣΤΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Διακαής εὐσεβής πόθος ἐκ νεότητός του ἦταν νά διακονήσει τόν Κύριο ἀπό τό ἅγιο θυσιαστήριο. Ἔτσι μετά τήν ἐκπλήρωση τῶν στρατιωτικῶν του ὑποχρεώσεων πρός τήν πατρίδα ἐπέστρεψε στήν Κρήτη καί ἐντάχθηκε στίς τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου, γιά νά ὑπηρετήσει τό Χριστό ὡς στρατιώτης τῆς οὐρανίου βασιλείας.
Τό 1965 χειροτονήθηκε διάκονος καί τό 1966 πρεσβύτερος ἀπό τόν τότε Μητροπολίτη Κισσάμου καί Σελίνου κ. Εἰρηναῖο καί κατά τή χειροτονία του ὀνομάστηκε Σεραφείμ, ἐπειδή εὐλαβεῖτο τόν ἅγιο Σεραφείμ τόν Δομβοΐτη (6 Μαΐου) ἀλλά καί τόν ἅγιο Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ (2 Ἰανουαρίου), στίς μνῆμες τῶν ὁποίων τελοῦσε Θ. Λειτουργία.
Στή Λάρισα ἦρθε τό 1969, ὅπου καί παρέμεινε μέχρι τό τέλος τῆς ζωής του. Ἀπ’ ὅπου πέρασε ἄφησε τό ἄρωμα τῆς ἁγιότητός του ἀπό τά νεανικά του ἀκόμα χρόνια. Τό ἔργο του ὑπῆρξε πλούσιο καί πολύπλευρο.
Ἀσχολήθηκε μέ τήν ποιμαντική τῶν φυλακισμένων, τήν ἐνίσχυση τῆς ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς, τό κήρυγμα, τήν ἱερά ἐξομολόγηση, τή συγγραφή.
Ἵδρυσε τόν ὀρθόδοξο χριστιανικό σύλλογο «Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος» μέ ἕδρα τή Λάρισα (Δαόχου 36) μέσω τοῦ ὁποίου ἀσκοῦσε τό πλούσιο κοινωνικό, φιλανθρωπικό καί ἱεραποστολικό του έργο.

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟ
Ἀπό τά πρῶτα μελήματά του ὅταν ἦρθε στή Λάρισα ἦταν ἡ ἵδρυση καί λειτουργία οἰκοτροφείου γιά μαθητές Γυμνασίου, γιά φτωχά παιδιά πού ἔρχονταν στήν πόλη νά μάθουν γράμματα. Ἀρκετοί ἀπό αὐτούς εἶναι σήμερα ἐπιστήμονες. Ὅσοι γεύτηκαν τήν εὐεργεσία πού τούς προσέφερε τότε στά καθοριστικά γιά τήν μετέπειτα πορεία τους χρόνια τόν θυμοῦνται μέ πολλή εὐγνωμοσύνη. Τό φιλανθρωπικό του ἔργο δέν περιορίστηκε μόνο σέ μαθητές. Ἐπεκτάθηκε σταδιακά σέ ὅλες τίς ἐνδεεῖς κοινωνικές ὁμάδες καί μετά τό 1992 στούς ἀλλοδαπούς. Τόν ἐνδιέφερε πρωτίστως ὁ ἔσω ἄνθρωπος, φρόντιζε ὅμως καί γιά τίς βασικές ἀνάγκες τοῦ σώματος. Ἔδινε ὅ,τι εἶχε σ’ ὅσους τόν ἐπισκέπτονταν, ἔστελνε βοήθεια στά σπίτια, ὀργάνωσε σταθμούς ἐφοδίων στήν πόλη καί σέ γύρω χωριά, ἀπ’ ὅπου μποροῦσαν ἐκεῖνοι πού εἶχαν ἀνάγκη νά προμηθεύονται τά χρειώδη καί τά ἀπαραίτητα πρός τό ζῆν. Γιά τόν ἑαυτό του δέν κρατοῦσε τίποτε.

Σαν Σήμερα 1491, ο Ναός στο Πεντάσχοινο καταστρέφεται ολοσχερώς λόγω σεισμού.

Ο θαυμαστός βίος του Οσίου Αθανασίου του Πεντασχοινίτου

Την Κυριακή, 24 Απριλίου του 1491 μεγάλος σεισμός που πλήττει την Κύπρο, προκαλεί ζημιές και μεταξύ άλλων καταστρέφει ολοσχερώς το ναό στο Πεντάσχοινο, όπου βρίσκεται το λείψανο του αγίου Αθανασίου Πεντασχοινίτη.
Τοπικός άγιος στην επαρχία Λάρνακας. Καταγόταν από το χωριό Πεντάσχοινο που, κατά τον Ν. Γ. Κυριαζή, εξαφανίστηκε κατά τον 18ο αιώνα. Το πλούσιο αυτό χωριό βρισκόταν κοντά στο σημερινό χωριό Αλαμινός στην επαρχία Λάρνακας, 6 χμ. νότια του χωριού Άγιος Θεόδωρος.

Σήμερα σώζονται λίγα μόνο ερείπια του χωριού, καθώς και εκκλησία αφιερωμένη στον άγιο Αθανάσιο τον Πεντασχοινίτη. Στο δάπεδο της εκκλησίας αυτής υπάρχουν δυο τρύπες που, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, οδηγούν υπόγεια μέχρι την παραλία ή, κατ' άλλους, συνεχίζονται υποθαλάσσια μέχρι τις απέναντι της Κύπρου ακτές, όμως το φως χάνεται κι ήταν αδύνατο μέχρι πρόσφατα να προχωρήσει κανένας σ' αυτές περισσότερο. Σώζεται επίσης ενεπίγραφη επιτύμβια πλάκα με ελληνικούς χαρακτήρες.

Πρόσφατες ανασκαφές του Τμήματος Αρχαιοτήτων έφεραν στο φως τα ερείπια του ναού και κατέστη δυνατή η αναστήλωση του ιστορικού ναού. Οι εργασίες αναστήλωσης ξεκίνησαν στις 15 Ιανουαρίου 2022.

Ιστορικό πλαίσιο
Κατά τον Λεόντιο Μαχαιρά, ο οποίος κι αναφέρει τον άγιο Αθανάσιο, το λείψανο του «βρύει ιάματα» (Χρονικόν), εκδ. «Φιλόκυπρος», Λευκωσία, 1983, παρ. 36). Όταν ο Μαχαιράς έγραφε το έργο του, γύρω στα 1458, το λείψανο του αγίου πρέπει να σωζόταν ακόμη στον ναό του στο Πεντάσχοινο. Ο παλαιός εκείνος ναός, που θα πρέπει να ήταν λαμπρός, κατεστράφη εντελώς από σεισμό την Κυριακή, 24 Απριλίου του 1491.

Ο σεισμός, που αναφέρεται κι από τον Γερμανό περιηγητή Αλέξανδρο, δούκα της Βαυαρίας, κατέστρεψε κι άλλους φημισμένους ναούς ή προκάλεσε σ' αυτούς ζημιές. Τέτοιοι ναοί που υπέστησαν ζημιές ήταν της Αγίας Σοφίας στη Λευκωσία, της μονής του Μεγάλου Σταυρού, του Σταυροβουνιού και της Καθολικής στη Λεμεσό της οποίας κατέρρευσε ο τρούλλος. Τις ζημιές και καταστροφές σημειώνει ο ιερέας χρονικογράφος Αθανάσιος Φάρης από την Κοφίνου (Cod. Paris. Graec. 624, f2r).

Ο άγιος Αθανάσιος ο Πεντασχοινίτης εικονίζεται στις τοιχογραφίες αρκετών ναών της Κύπρου ως διάκονος. Η ευρεία εικονογράφησή του μαρτυρεί ότι ήταν δημοφιλής στο νησί. Η αρχαιότερη και ωραιότερη παράσταση διασώζεται στο Ιερό Βήμα του Καθολικού της Μονής της Παναγίας της Αμασγού και χρονολογείται στις αρχές του 12ου αιώνα. Εξαιρετική τοιχογραφία, που χρονολογείται στο τέλος του 12ου αιώνα, εντοπίστηκε στο Καθολικό της Μονής του Χριστού Αντιφωνητή στην Καλογραία, που βρίσκεται στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Στον 13ο αιώνα χρονολογείται μία άλλη εικονογράφηση του αγίου στην εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στο χωριό Σωτήρα της Επαρχίας Αμμοχώστου.

Η τιμή προς τον άγιο φαίνεται ότι ήταν πολύ μεγάλη την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1192-1489) και της Βενετοκρατίας (1489-1571), αφού η εικονογράφηση της μορφής του είναι σχεδόν απαραίτητη στο Ιερό Βήμα των ναών που κτίζονται και εικονογραφούνται στις περιόδους αυτές.

Αρχαιολογικές ανασκαφές
Οι ανασκαφές που διεξήγαγε το Τμήμα Αρχαιοτήτων το 2004 και 2005, έφεραν στο φως τα ερείπια του αρχικού τρίκλιτου ναού και εντόπισαν τις διαφορετικές του φάσεις και κατέδειξαν ότι το μνημείο πιθανόν να ήταν σε χρήση μέχρι τις αρχές του 17ου αιώνα.

Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη μας…

Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη μας…
Και μη φοβάσαι όλους εκείνους που θα σπεύσουν να ‘’στην πέσουνε’’.
Όλους εκείνους που με ειρωνικά μισοχαμόγελα θα σε σχολιάσουν.
Είναι οι ίδιοι, που χρόνια τώρα, προβάλλουν στα παιδιά την κάθε λογής σαβούρα ως πρότυπο.
Είναι οι ίδιοι, που έχουν ρίξει την νέα την γενιά, στο μαύρο το σκοτάδι…
Χίλια εφτακόσια χρόνια τώρα, δυο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουνε…
Εκείνοι που στέκονται από την πλευρά του Άη-Γιώργη μας…
Και εκείνοι, που στέκονται πλάι στον Διοκλητιανό και συνεχίζουν μέχρι τα σήμερα τις σφαγές του…
Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη…
23 του Απρίλη.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Καναδάς: Η χριστιανοφοβία γίνεται σύστημα διακυβέρνησης – Ο νέος νόμος C-9 που θέλει να κηρύξει παράνομα τα χωρία της Αγίας Γραφής!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Πολλές φορές έχουμε αποδείξει με στοιχεία σε αυτή εδώ τη στήλη, ότι ο Χριστιανισμός είναι η πιο άγρια διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο. Όχι μόνο σε υπανάπτυκτα κράτη με καθεστωτικές κυβερνήσεις, αλλά πλέον και σε σύγχρονες χώρες που επιδερμικά θεωρούνται φιλελεύθερες.

Εάν το σενάριο να κηρυχθεί παράνομη η Αγία Γραφή σε μια δημοκρατική χώρα, σας φαίνεται ακόμη παρατραβηγμένο και μακρινό, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε πλήρως. Ο απροκάλυπτος διωγμός του λόγου του Θεού, συμβαίνει εδώ και τώρα στις μέρες μας, όχι μόνο σε επίπεδο δημόσιας συζήτησης, αλλά σε επίπεδο χριστιανοφοβικών νόμων που ουσιαστικά καταργούν τη θρησκευτική ελευθερία. Αυτό ακριβώς σχεδιάζεται στον Καναδά, με το διαβόητο νομοσχέδιο C-9 ή αλλιώς γνωστό ως Combatting Hate Act (Νόμος για την καταπολέμηση του μίσους).

Τι προβλέπει αυτό το επονείδιστο νομοσχέδιο που μοιάζει βγαλμένο από τα πιο φασιστικά διατάγματα του Χίτλερ και του Στάλιν; Ότι ποινικοποιείται κάθε μορφή θρησκευτικής έκφρασης ή παράθεσης εδαφίων της Αγίας Γραφής, εάν χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα πχ. κατά της ομοφυλοφιλίας, των εκτρώσεων, του παρά φύσιν «γάμου» ή οποιουδήποτε άλλου ορθοπολιτικού «δόγματος».

Βέρες δεμένες με κόκκινη κλωστή...

Ορεινό χωριό Αρκαδίας, Μάιος 1953

Το Τάμα.

Ο Άη-Γιώργης στεκόταν στην άκρη του χωριού. Πέτρινο ξωκλήσι, μικρό, με καμπάνα που χτυπούσε μόνη της όταν φύσαγε βοριάς. Μέσα, η εικόνα του καβαλάρη με το κοντάρι στο δράκο. Κι από κάτω, στο εικονοστάσι, κρεμασμένα τάματα: ασημένια ματάκια, χεράκια, ποδαράκια, καρδούλες.Ανάμεσά τους, ξεχώριζαν δύο βέρες. Δεμένες με κόκκινη κλωστή. Σκουριασμένες, θαμπές από τα χρόνια.

Η Ιστορία
Ήταν 1947. Εμφύλιος(σ.σ.Συμμοριτοπόλεμος). Το χωριό χωρισμένο στα δύο. Αδερφός δεν μιλούσε σε αδερφό.
Η Μαρία του Καραγιάννη αγαπούσε τον Γιώργη του Μπουκουβάλα. Μπουκουβαλαίοι και Καραγιανναίοι είχαν αίμα αναμεταξύ τους από το 1932. Βεντέτα. Τρεις σκοτωμένοι.
Ο έρωτάς τους ήταν καταδικασμένος. Αν το μάθαιναν οι πατεράδες, θα τους σκότωναν. Αν όχι οι πατεράδες, το χωριό.
Συναντιούνταν κρυφά στο ξωκλήσι. Ο Άη-Γιώργης ήταν ο μόνος μάρτυρας. Εκεί, μπροστά στην εικόνα, αντάλλαξαν όρκους. Δεν είχαν βέρες. Έκοψαν δύο βέργες από κλήμα, τις έπλεξαν σε κύκλο. «Μπροστά στον Άγιο, είσαι άντρας μου», του είπε. «Μπροστά στον Άγιο, είσαι γυναίκα μου», της είπε.

Ο Χωρισμός
Το 1948 τον πήραν φαντάρο τον Γιώργη. Γράμμιτσα. Η Μαρία έμεινε πίσω. Έγκυος.
Όταν γεννήθηκε το παιδί, ο πατέρας της ο Καραγιάννης την έδιωξε. «Πουτάνα. Ντροπή της φαμελιάς». Πήγε στην Αθήνα υπηρέτρια. Το παιδί το άφησε στη μάνα της κρυφά.
Ο Γιώργης γύρισε το 1951. Λαβωμένος στο πόδι. Την έψαξε. Του είπαν «πέθανε στη γέννα». Το πίστεψε.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ-Μία τερπνή χελιδών...τήν τοῦ ἔαρος χάριν, ἀναπληροῖ θαυμαστῶς

"Ἰδοὺ σοι καὶ μία τερπνὴ χελιδών, θεοσύλλεκτε λαέ, τὴν τοῦ ἔαρος χάριν, ἀναπληροῖ θαυμαστῶς, ὁ Γεώργιος, καὶ συγχάρητε λοιπόν, τῇ χαρᾷ τούτου πάντες".

Να για σένα λαέ που συλλέχθηκες για τον Θεό, μία ευχάριστη χελιδόνα, η οποία αναπληρώνει θαυμαστά την χάρη της Άνοιξης, ο Γεώργιος, και λοιπόν χαρείτε όλοι μαζί την χαρά του

(Από την έκτη ωδή του ασματικού κανόνα στον όρθρο του Αγίου Γεωργίου 23/4 )

πηγή

Το γραφικότατο ξωκλήσι του Άη Γιώργη στην Τέλενδο

Το γραφικότατο ξωκλήσι του Άη Γιώργη σε μια πανέμορφη, κρυφή γωνιά της Τελένδου(το νησάκι ΒΔ της Καλύμνου)

photo: © Μιχάλης Πάου Photography

 πηγή