Ε, τι να κάνουμε, κάποιοι λαοί δεν είναι τόσο ξεπουλημενοι.

Δυσαρεστήθηκαν οι σερβιέτες των Βρυξελλών που δεν έχουν ακόμα επιβάλει σε ολους τους λαούς ποιον να τιμούν και να σέβονται.

"Χασάπη" τον ανεβάζουν και τον κατεβάζουν, μιλώντας για έναν πόλεμο που όλες οι πλευρές υπήρξαν βίαιες απέναντι σε αμάχους και απροστάτευτους. Και οι μεν Σέρβοι είχαν και τους λόγους τους όταν απέναντί τους είχαν τα παπικα ρεμάλια με τις γραβάτες (Κροάτες) που τους είχαν λεπιδιάσει μισό αιώνα πριν, αλλά είχαν και τους μουσουλμάνους Σλάβους της Βοσνίας, δηλαδή τους προσκυνημένους των Οθωμανών.

Βέβαια μιλώντας για την Βοσνία κανείς δεν ασχολείται με το γεγονός πως στην πρώτη φάση ακόμα και οι Κροάτες επιτέθηκαν στους πρώην Οθωμανούς, και έπρεπε να πέσει σύρμα από το διεθνές κύκλωμα και να τους εξηγήσουν πως ο στόχος είναι οι Σέρβοι, αυτοί που παραδοσιακά ήταν κύριοι και προστάτες αυτών των εδαφών και έχουν ματώσει για αιώνες υπερ αυτών.

Μπήκαν αργότερα στο κόλπο και οι Αλβανοί, που έτρωγαν ακόμα και τους δικούς τους και μετα εμφάνιζαν πτώματα δήθεν σκοτωμένα από Σέρβους στο Κόσοβο.
Τεσπα, ο Μλαντιτς ήταν ήρωας για την πατρίδα του, και του πρέπουν τιμές. Τώρα εδω στην Ελλάδα ειδικά που πλέον τα φίδια που τρεφαμε στον κόρφο μας έχουν βγει και δαγκώνουν, θα δεις ακόμα και τον Μεγαλέξανδρο να βρίζουν αν το ζητήσουν οι Βρυξέλλες.
Ε, τι να κάνουμε, κάποιοι λαοί δεν είναι τόσο ξεπουλημενοι. Τουλάχιστον οχι ακόμα.

πηγή

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Η Υπεραγία Θεοτόκος γεννήθηκε στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, στο σπίτι των γονέων της, του Ιωακείμ και της Άννας,που καταγόταν από το βασιλικό γένος του Δαϋίδ.

Το σημείο αυτό σηματοδοτήθηκε με την ανέγερση μιας βασιλικής τον 5ο αιώνα, γνωστή σήμερα ως Ναός της Αγίας Άννας.

Το προσκύνημα,η Μονή Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,ανήκει στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Στον χώρο, που είναι περιφραγμενος με τα κάγκελα και το σταυρό στο κάτω μέρος, είναι το ακριβές σημείο όπου η Παναγία μας γεννήθηκε !

Πιο πίσω στην κολόνα, καθόταν η μητέρα της Αγία Άννα, που παρακαλούσε κλαίγοντας το Θεό να της χαρίσει ένα παιδί !

Η κλεισμένη πύλη

Η λέξη "πύλη" είναι πολύ επιβλητική: δεν είναι μια απλή θύρα, αλλά μια μεγάλη είσοδος (πχ κάστρου, ανακτόρου, πόλεως κλπ.). Δεν γνωρίζουμε την προέλευσή της - (σε αντίθεση με τη λέξη "θύρα" < Ι.Ε. *dhwer-, που το συναντάμε σε πλείστες λέξεις, πχ γαλλ. dehors «έξω», γερμ. Tür, αγγλ. door κ.ά.). Είναι από τις αρχαιότερες λέξεις της γλώσσας μας.

✔Σε παλαιά φρούρια ή κάστρα υπήρχε πάντα τεράστια κεντρική πύλη, που υψώνεται βαριά και σιωπηλή, οδηγώντας -μόνη αυτή- στο εσωτερικό μιας πολιτείας. Θυμηθείτε τη Μονεμβασιά ( = μόνη ἔμβασις).

Μια τέτοια πύλη συνήθως μένει κλειστή για να προφυλάξει από εχθρούς. Αλλά στην Π.Δ., στον Ιζεκιήλ, αναφέρεται τέτοια πύλη που μένει κλειστή για άλλο λόγο: προορίζεται να ανοίξει μόνο με την είσοδο του Θεού.
 «Καὶ ἐπέστρεψέ με κατὰ τὴν ὁδὸν
τῆς πύλης τῶν ἁγίων τῆς ἐξωτέρας
τῆς βλεπούσης κατὰ Ἀνατολάς,
καὶ αὕτη ἦν κεκλεισμένη.
ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται,
οὐκ ἀνοιχθήσεται,
καὶ οὐδεὶς μὴ διέλθῃ δι’ αὐτῆς,
ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς Ἰσραὴλ
εἰσελεύσεται δι’ αὐτῆς,
καὶ ἔσται κεκλεισμένη.» (Ιεζ. 44,2)

Ο υμνογράφος του Γενεσίου της Θεοτόκου, αξιοποιώντας την εικόνα αυτή, δημιουργεί μια διπλή αναμονή. Από τη μία, η πύλη προσμένει τον Μέγα Αρχιερέα, για να ανοίξει. Αλλά και ολόκληρη η πόλη, πίσω από την πύλη, περιμένει την πύλη να ανοίξει, για να υποδεχθεί τον βασιλέα. Η πόλη αυτή είναι η οικουμένη.
Λοιπόν -λέει ο υμνογράφος- σήμερα αυτή η αναμονή τελειώνει, γιατί γεννιέται ("ἐκ γαστρὸς προελήλυθε") η πύλη ἡ «κατὰ ἀνατολὰς» εισάγοντας τον βασιλέα Χριστό στην οικουμένη...

Παραθέτουμε τον ύμνο (δοξαστικό Αίνων):
«Αὕτη ἡμέρα Κυρίου· ἀγαλλιᾶσθε λαοί.
ἰδοὺ γὰρ τοῦ φωτὸς ὁ νυμφών,
καὶ ἡ βίβλος τοῦ λόγου τῆς ζωῆς
ἐκ γαστρὸς προελήλυθε.
Καὶ ἡ κατὰ ἀνατολὰς πύλη ἀποκυηθεῖσα
προσμένει τὴν εἴσοδον τοῦ Ἱερέως τοῦ μεγάλου,
μόνη καὶ μόνον εἰσάγουσα Χριστὸν
εἰς τὴν οἰκουμένην
πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν»

Κέντρο Λεξικολογίας

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ-«Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΑΡΙΑ, Ο ΑΛΗΘΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:«Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΑΡΙΑ, Ο ΑΛΗΘΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-9-1995][Α42]

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Είναι
γνωστόν ότι γενέθλιος ημέρα θεωρείται η ημέρα στην αυγή της με το Άγιον Βάπτισμα,στην δύση της με το άγιον τέλος, κατόπιν αγώνων του βίου τούτου. Η βιολογικήγέννησις δεν έχει βεβαίως καμία σημασία δια την Βασιλεία του Θεού. Έτσι εις τουςαγίους έχομε γενέθλιον ημέραν την ημέραν του θανάτου των που είναι και η τελείωσίς των. «Τελείωσις» θα πει ολοκλήρωσις · που πέραν του χρόνου τούτου του θανάτου, δενυπάρχει άλλος χρόνος για αυτήν την τελείωσιν.

Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Εκείνη αποτελεί
εξαίρεσιν. Όχι γιατί είχε κάποια ξεχωριστή πρόνοια από τον Θεόν. Αλλά γιατί μόνη
της έφθασε εις τα μέτρα του προπτωτικού ανθρώπου και φανέρωσε τον αληθή
άνθρωπον. Φανέρωσε στο πρόσωπό της, μες στην Ιστορία, τον αληθή άνθρωπον, τονγνήσιο άνθρωπο. 

Και όπως αναφέρεται από την Αγία Γραφή, η βιολογική δημιουργία του Αδάμ, έτσι αναφέρεται και η βιολογική γέννησις της Θεοτόκου, σαν παγκοσμίου χαράς
προοίμιον. 

«Επήρε», λέει, «ο Θεός πηλόν και έκανε τον άνθρωπον…». Δείχνει όλη την δημιουργία του ανθρώπου. Και το τέλος του Αδάμ. «Και ο Αδάμ έζησε… τόσα χρόνια, 930!Και απέθανεν».

 Έτσι λοιπόν και εις την Θεοτόκον αναφέρεται η αρχή της και το τέλος της.
Για να μην πω και η προϊστορία της!

Όταν ήλθε ο καιρός να λυτρωθεί η οικουμένη από την τυραννία των δαιμόνων και
να εισαχθεί στη ζωή των θνητών η αθανασία, ακόμη να φυτευθεί στις ψυχές των
ανθρώπων η αγγελική ζωή και γενικά να ενωθεί ο ουρανός με την γη, ο Θεός
προετοίμασε το επίγειον κατάλυμά Του, που είναι η Θεοτόκος. Γράφει το βιβλίο των «Παροιμιών» εις το 9 ο κεφάλαιο:

 «Ἡ σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον καί ὑπήρεισε στύλους ἑπτά». Ποια είναι η Σοφία; -Παλαιά Διαθήκη, προσέξατέ το. 

Είναι η Ενυπόστατος Σοφία. Ενυπόστατος θα πει προσωπική. Δηλαδή αυτή που είναι πρόσωπο.

Ολοι όσοι δεν προσκυνούν τα είδωλα αυτόματα γίνονται καθαροί και άγιοι;

Εμείς όλοι προσκυνάμε έναν Θεό.Όλοι είμαστε άγιοι;
Ο νόμος υπαγορεύει να σεβόμαστε τον πατέρα και την μητέρα μας. Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε άγιοι επειδή σεβόμαστε τους γονείς μας και δεν τους πετάμε στο δρόμο όταν γερνάνε; Μήπως αυτό και μόνο μας κάνει δίκαιους ενώπιον του Θεού;

Οι εντολές λένε να μην μοιχεύουμε, να μην φονεύουμε, να μην κλέβουμε, να μην ζηλεύουμε τον πλησίον μας, να μην επιθυμούμε τίποτα απ’ τα δικά του και να μην επιθυμούμε τη γυναίκα του. Και αυτό τί σημαίνει;
Αν δεν είμαστε δολοφόνοι, δεν είμαστε κλέφτες, ούτε πόρνοι, ούτε ψευδομάρτυρες, αν από ζήλεια δεν αρπάζουμε την περιουσία των συνανθρώπων μας, αυτό σημαίνει ότι είμαστε καθαροί και άγιοι ενώπιον του Θεού;

Όλες οι εντολές του παλαιού νόμου είναι αρνητικές και λένε να μην είμαστε αυτοί και αυτοί. Δεν λένε όμως πώς πρέπει να είμαστε. Απαγορεύουν μόνο να κάνουμε τις πιο χονδρές, τις πιο άσχημες αμαρτίες.
Οι εντολές αυτές προορίζονταν για έναν λαό σκληρό, όπου οι άνθρωποι έκαναν τα πρώτα απλά βήματα στην διόρθωσή τους.

Χρειάζεται να αντέξει κανείς λίγο τον αδελφό του...

 

“Ας κολαστώ εγώ, τουλάχιστον δεν θα ζουν αυτοί κολασμένα”!

Όταν ήμουν εφημέριος στον Ιερό Ναό Παναγίας Χρυσομαλλούσης, εντελώς ξαφνικά βλέπω τον παπα-Φώτη να έρχεται προς το μέρος μου. Ήμουν στο Ναό.

 Μου λέει: Δώσε μου ένα επιτραχήλιο κι ένα ευχολόγιο. Τον ρώτησα τι θα τα κάνει και μου απάντησε: 

“Θα πάω στο τάδε σπίτι να παντρέψω δυο που συζούν”. Έτσι χωρίς χαρτιά και άδειες! 

Σε σχετική μου ερώτηση, είπε: “Ας κολαστώ εγώ, τουλάχιστον δεν θα ζουν αυτοί κολασμένα”!

π. Αθανασίου Γιουσμά, παπα-Φώτης ο “δια Χριστόν σαλός”

Όσιος Ισαάκιος Α' της Ιεράς Μονής της Όπτινα

 Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1810 στο Κουρσκ, σε μια οικογένεια επιφανών, πλούσιων εμπόρων. Ο Ιβάν ήταν το πέμπτο παιδί από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, Ιβάν Βασιλίεβιτς, με την Άννα Πουζιάνοβα. Υπήρχαν 13 παιδιά στην οικογένεια.

  Ο πατέρας του Ιβάν, Ιβάν Βασιλίεβιτς, και η μητέρα του, Άννα (Πουζιάνοβα), ανατράφηκαν με χριστιανικό πνεύμα και τηρούσαν έναν αυστηρό πατριαρχικό τρόπο ζωής. Ένας θρύλος έχει διασωθεί για το προσκύνημα του Ιβάν Βασιλίεβιτς στο Κίεβο το 1809 , όπου ο πρεσβύτερος, Ιερομόναχος Παρθένιος(Όσιος Παρθένιος του Κιέβου+25-3-1855), τον υποδέχτηκε κατά την είσοδό του με τα λόγια: «Μακάρια η μήτρα που γεννά μοναχό», προφητεύοντας έτσι και προλέγοντας την τύχη του αγέννητου πρεσβύτερου, Ιβάν (Ισαάκιος). 

Ακόμα και στη νεότητά του, ο Ιβάν Ιβάνοβιτς διακρινόταν για τη σεμνότητά του, αγαπούσε τη μοναξιά και απέφευγε τα παιχνίδια και τις διασκεδάσεις. Πήγαινε ιδιαίτερα στην εκκλησία και αγαπούσε την εκκλησιαστική ψαλμωδία, στην οποία συμμετείχε και οργάνωνε χορωδίες στο σπίτι τις αργίες . Μετά από μια ακόμη ανεπιτυχή προσπάθεια για κάποιο προξενιό, αποφάσισε ότι ήταν η πρόνοια του Θεού . 

Το 1847, ενημερώνοντας τον πατέρα του για την απόφασή του με επιστολή, ξεκίνησε για τη Μονή Όπτινα. Το μοναστήρι τότε διοικούνταν από τον Άγιο Μωυσή . Ο Ιβάν Ιβάνοβιτς τοποθετήθηκε σε σκήτη . Μαζί με τους μοναχούς, έκανε διάφορες οικιακές εργασίες: φρόντιζε το μελισσοκομείο, έψηνε ψωμί, εργαζόταν ως μάγειρας, έκοβε σανό στα χωράφια, έσκαβε πατάτες και έδενε βιβλία. Ένα χρόνο αργότερα, επέστρεψε στο σπίτι του στο Κουρσκ και ζήτησε συγχώρεση από τον πατέρα του για τις μη εξουσιοδοτημένες ενέργειές του, αποκαθιστώντας έτσι ειρηνικές σχέσεις με τον γονέα του.

Στις 5 Οκτωβρίου 1854, εκάρη και του δόθηκε το νέο όνομα Ισαάκιος. Λόγω της ταπεινότητας , της πραότητας και της έλλειψης ματαιοδοξίας του, ο Ιβάν Ιβάνοβιτς προσπάθησε να αποφύγει την κοσμική δόξα, αποφεύγοντας ακόμη και τη χειροτονία στην ιεροσύνη . Μόνο με την παρότρυνση του πνευματικού του μέντορα, Γέροντα Μακαρίου , συναίνεσε απρόθυμα στη χειροτονία. Χειροτονήθηκε αρχικά (19 Ιουνίου 1855) στο βαθμό του ιεροδιακόνου και στη συνέχεια (8 Ιουλίου 1858) στο βαθμό του ιερομονάχου .

Εκείνο το βράδυ οι Άγιοι Αρχάγγελοι επισκέφθηκαν στο κελάκι του ,ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ , τον Άγιο Ιάκωβο...

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ.ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ,

«Μας αξίωσε η Αγάπη του Θεού να τελέσομε και φέτος τον Εσπερινό, σ' αυτό το ιερό εξωκλήσιον, το οποίο ανηγέρθη επί εποχής του Αγίου Ιακώβου , το έτος 1961, θαυματουργικώς.
Σε κάθε εποχή ο Θεός έχει τους Αγίους Του, ασφαλώς, αλλά πάντοτε στέλνει και τους Αγίους Αγγέλους Του εις διακονίαν των ανθρώπων.
Έτσι και τότε εξαπέστειλε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ αλλά και τον Γαβριήλ, τον Αρχάγγελο των χαρούμενων ειδήσεων, στο Γέροντα Ιάκωβο.
Ο τότε Ηγούμενος, μακαριστός, Άγιος Γέροντας Νικόδημος Θωμάς, άνθρωπος αρετής, όπως μας έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος, άνθρωπος της υπομονής, άνθρωπος της ελεημοσύνης και άνθρωπος , ο οποίος υπέστη τον πόνο της συκοφαντίας και του διωγμού.
Ένας μικρός Άγιος Νεκτάριος, θα λέγαμε, κατά μίμησιν του Χριστού.
Έλαβε απόφαση προκειμένου να τιμήσει αυτό το θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, το έν Χώναις, στη Φρυγία της Μικράς Ασίας, για το οποίο, αν θέλει ο Θεός, θα μιλήσομε αναλυτικώς αύριο.
Ήθελε να ανεγείρει ένα εξωκλήσιον.
Ήρθε, λοιπόν, κάπου εδώ έβαλε τα όρια, έβαλε πασαλάκια και ανέβηκε πάνω στο Μοναστήρι.
Εκείνο το βράδυ οι Άγιοι Αρχάγγελοι επισκέφθηκαν στο κελάκι του ,ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ , τον Άγιο Ιάκωβο, τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο.
Του είπαν:
- Εμείς θέλομε σε άλλο μέρος, λίγο πιο εκεί, να γίνει το σπίτι μας.
Ήταν δυο αστραπόμορφοι νέοι , δυο Αξιωματικοί, όπως μας έλεγε, με τα σπαθάκια τους που έλαμπαν κι έγιναν άφαντοι.

DEFEND NIGERIAN CHRISTIANS

Σχετικά πρόσφατη φωτογραφία.(Από προκριματικό αγώνα της Εθνικής Ρουμανίας για το Μουντιάλ)αλλά επίκαιρη αφού από τότε δεν έχουν ακουστεί πολλές φωνές που να καταδικάζουν την συνεχιζόμενη γενοκτονία των χριστιανών της Νιγηρίας από τους ισλαμιστές

ΕΥΩΔΙΑΖΕ!

 Τό 2003 πήγαμε μέ τήν ΕΤΥΚ στό κελί τού Γέροντος Διονυσίου. 

Παίρνωντας τήν ευχή του ευωδιάζε, γιά νά βεβαιωθώ μίας καί ήταν καί τυφλός καί δέν μέ έβλεπε, μπήκα στήν σειρά γιά δεύτερη φορά.

Ένας φίλος ό Κώστας ό (γενάς) τής Λαϊκής Τράπεζας. μέ κοροϊδεύε:

-Βρέ τρελλάθηκες γιατί ξαναπερνάς;
-Ευωδιάζει τού απαντώ!

Μήνες αργότερα άκουσα τόν Γέροντα Αθανάσιο Μητροπολίτη Λεμεσού νά λέει ότι
ό Γέροντας Διονύσιος όντως  ευωδιάζε.

πηγή

Αυτό που έγινε στην περίοδο τού κορωνοίου ήταν ο πρόλογος...

  Αυτό που έγινε στην περίοδο τού κορωνοιου ήταν ο πρόλογος... 

Τώρα θα καλύπτονται όλα πίσω από την ηλεκτρονική ταυτότητα μοναδικό προσωπικό αριθμό και θα φέρουν και το ψηφιακό χρήμα μετά.

 Οπότε ο πολίτης θα εξαρτάται μόνο από αυτή την ηλεκτρονική ταυτότητα δεν θα έχει καμία δυνατότητα να αντιδράσει στην απόλυτη δικτατορία που ήδη έχουν έτοιμη με απόλυτη υπακοή στις μαριονέτες κυβερνήσεις όπως και την δική μας φυσικά τής παγκόσμιας κεντρικής εξουσίας.

Και αν δεν είσαι υπάκουος σε ότι σού λένε όπως ας πούμε να κάνεις ένα πειραματικό φάρμακο που στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται θα είσαι αυτόματα κακός πολίτης για το σύστημα θα κόβουν το ρεύμα το νερό την ιατρική περίθαλψη κ.λ.π. μέχρι και το ψηφιακό χρήμα και δεν θα έχεις ούτε να φάς δηλαδή.

πηγή

Αδιαφορούμε, αμελούμε, βαριούμαστε όταν πρόκειται για τα πνευματικά. (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου)

  Η παραβολή των βασιλικών γάμων λίγες φορές διαβάζεται στην Εκκλησία. Ανήκει στις τελευταίες Κυριακές του Ματθαίου και για να προλάβει να διαβαστεί προ της εορτής του Υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπ.), πρέπει να έχουμε το Πάσχα αρκετά νωρίς. Είναι παραπλήσια της παραβολής του μεγάλου δείπνου που διαβάζεται πάντα προ της εορτής των Χριστουγέννων. Ένας βασιλιάς (ο Θεός) με την ευκαιρία των γάμων του υιού του κάνει μεγάλο τραπέζι και καλεί πλήθος ανθρώπων, αλλά οι καλεσμένοι δεν προσέρχονται (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου). 

 Οι λόγοι; Πολλοί. Κάποιοι δεν ήθελαν καθόλου να πάνε. Δεν είχαν από όρεξη τον βασιλιά. Κάποιοι όχι μόνο δεν πήγαν, αλλά και ενοχλήθηκαν κιόλας. Έπιασαν τους δούλους που μετέφεραν τα προσκλητήρια του γάμου, τους έβρισαν και τους σκότωσαν. Μα η πράξη τους είχε τις ανάλογες συνέπειες. Ο βασιλιάς οργίστηκε. Έστειλε τα στρατεύματά του και τους εξολόθρευσε. Και την πόλη τους την έκαψε.

Γιατί να εξομολογηθώ σε έναν ιερέα; Δεν μπορώ να τα πω απευθείας στον Θεό;

Μία από τις συχνότερες ενστάσεις που ακούω, ιδιαίτερα από αδελφούς προτεσταντικής προελεύσεως, είναι η εξής:
«Γιατί χρειάζομαι έναν ιερέα για να εξομολογηθώ; Δεν μπορώ να γονατίσω μόνος μου στο δωμάτιό μου και να ζητήσω συγχώρηση απευθείας από τον Θεό; Μόνο ο Θεός συγχωρεί αμαρτίες.»
Η πρώτη μου απάντηση ίσως εκπλήξει κάποιους:
Βεβαίως και μπορείς. Και όχι μόνο μπορείς· πρέπει.
Κάθε Χριστιανός πρέπει καθημερινά να ανοίγει την καρδιά του στον Θεό, να αναγνωρίζει τα λάθη του και να ζητά το έλεός Του. Ο τελώνης δεν είχε δίπλα του ιερέα όταν έλεγε: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13). Ο άσωτος επιστρέφει λέγοντας: «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15,21).

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν μπορούμε να ζητήσουμε συγχώρηση απευθείας από τον Θεό.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Αφού μπορούμε να ζητούμε μόνοι μας συγχώρηση από τον Θεό, γιατί ο ίδιος ο Χριστός έδωσε στους Αποστόλους συγκεκριμένη εξουσία σχετικά με την άφεση των αμαρτιών;

Μετά την Ανάστασή Του εμφανίζεται στους μαθητές, φυσά επάνω τους και λέει:
«Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται» (Ιω. 20,22-23).
Ας σταθούμε λίγο εδώ.
Δεν τους λέει απλώς: «κηρύξτε στους ανθρώπους ότι ο Θεός συγχωρεί».
Λέει: «ἄν τινων ἀφῆτε… ἄν τινων κρατῆτε».
Σε κάποιους αφήνετε τις αμαρτίες· σε κάποιους τις κρατείτε.
Και γεννιέται ένα πολύ απλό ερώτημα:
Πώς θα μπορούσαν οι Απόστολοι να ασκήσουν αυτή τη διάκριση, εάν δεν γνώριζαν τι εξομολογείται ο άνθρωπος, αν μετανοεί και τι ακριβώς ζητά να του συγχωρηθεί;
Και δεν είναι το μοναδικό χωρίο.

Πριν ακόμη από το Πάθος, ο Χριστός λέει στον Απόστολο Πέτρο:
«Δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν· καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 16,19).
Και λίγο αργότερα απευθύνεται στους μαθητές:
«Ὅσα ἐὰν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ὅσα ἐὰν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ» (Ματθ. 18,18).
Άρα υπάρχει στην Καινή Διαθήκη μια πραγματική διακονία «δεσμεῖν καὶ λύειν», «ἀφιέναι καὶ κρατεῖν».

Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες σπαταλούν τη διακονία τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν

 Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες (αρχιερείς και ιερείς) σπαταλούν τη διακονία τους, και μάλιστα τη ζωή τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν, να γίνουν ορατοί, να αποθεωθούν, να αποκτήσουν οι ίδιοι οπαδούς.

  Άλλοι ίσως να μην αποκτήσουν ποτέ αναγνωρισιμότητα, εξωτερική επιτυχία ή το κύρος που συνοδεύει τη δημόσια προβολή. 

 Όμως αν αποδίδουν δόξα στον Χριστό και αγωνίζονται να Τον γνωρίσουν και να κάνουν γνωστό το όνομά Του, τότε τίποτα από όσα τους αφορούν δεν πάει χαμένο, διότι αποστολή του Πνεύματος του Θεού είναι να μεγιστοποιήσει τη δόξα του Χριστού σε ολόκληρο το σύμπαν.

  Δεν είναι τα χαρίσματα ή τα κατορθώματά μας που μας κάνουν δυνατούς, αλλά το να υποτάσσουμε την αδυναμία μας στον παντοδύναμο Χριστό.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Έτσι κι οι υποκριταί˙μόλις παρουσιαστή το συμφέρον...

Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης αναφέρει το εξής χαριτωμένο επεισόδιο.

Κάποιος είχε γυμνάσει ένα πίθηκο να χορεύη και να φέρεται σαν άνθρωπος.
Τον είχε ντύσει με φορεσιά αριστοκράτου και του είχε βάλει και μια ανθρώπινη μάσκα.Όλοι βλέποντας τον απο μακρυά στη σκηνή τον πίθηκο να χορεύη,
νόμιζαν πώς ήταν ένα μικρό ανθρωπάκι.
Κάποιος όμως από τους θεατάς είπε:Τώρα θα δήτε ότι δεν πρόκειται για ηθοποιό , παρά για ένα πίθηκο.
Του πέταξε στη σκηνή αμύγδαλα και το ζώο, παρατώντας τους χορούς και σχίζοντας τη μάσκα που το εμπόδιζε, ώρμησε στ’ αμύγδαλα κι άρχισε να τρώη.

Κι ο άγιος Γρηγόριος καταλήγει: «Έτσι κι οι υποκριταί˙μόλις παρουσιαστή το συμφέρον ξεχνούν τον επιφανειακό τους ανθρωπισμό κι αποδεικνύονται κτήνη».

Α SAINT BEFORE THE LAW

                                                 

 

Στρατιώτης πάνω στα τείχη.

Στρατιώτης πάνω στα τείχη.Λεπτομέρεια από τοιχογραφία από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Γαλάτσι (12ος αιώνας, Κομνήνεια περίοδος)

Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται στα τέλη του 13ου αιώνα.

πηγή

Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας

Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας. Μια φυλακή χωρίς τοίχους στην οποία οι κρατούμενοι δεν θα ονειρεύονται να δραπετεύσουν. Ένα σύστημα δουλείας όπου, χάρη στην κατανάλωση και τη διασκέδαση, οι δούλοι θα αγαπήσουν τη δουλεία τους...

Άλντους Χάξλεϋ, ''Θαυμαστός καινούργιος κόσμος'' (1961)

πηγή

Για τα 27.000.000 θύματα της Σοβιετικής Ένωσης

Τις τελευταίες ημέρες λόγω της επετείου της Τελικής Νίκης του Ελληνικού Στρατού στον Γράμμο, οι κομμουνιστές της Ελλάδος πρόβαλαν πάλι το παραμύθι ότι η Ευρώπη (και η Ελλάδα) ελευθερώθηκε από τους μπολσεβίκους της Σοβιετικής Ένωσης (ΣΕ) που είχε στον αγώνα με τον Ναζισμό 27.000.000 θύματα.

Αυτός ο αριθμός προέκυψε στατιστικά γιατί υπολογίστηκε ότι ο πληθυσμός της ΣΕ μεταξύ 1941 (196.716.000) και 1946 (170.548.000)
ελαττώθηκε κατά 26.6 εκατομμύρια.

Ποιά όμως είναι η αλήθεια; Γιατί ελαττώθηκε ο πληθυσμός;
Πολύ συνοπτικά πρέπει να λάβομε υπόψη τα εξής:
-οι στρατηγοί της ΣΕ δεν φείδονταν της ζωής των ανδρών τους και γι αυτό είχαν τριπλάσιες απώλειες από τους Γερμανούς. Σε μια συνάντηση του Αϊζενχάουερ με τον στρατηγό Ζούκωφ, ο τελευταίος του είπε ότι «Όταν φτάναμε μπροστά σ’ ένα ναρκοπέδιο, το πεζικό μας επετίθετο σαν να μην υπήρχε αυτό!».
- όταν επετίθετο ο Κόκκινος Στρατός, υπήρχαν δύο γραμμές.

Ο Άγιος Boyan (Μποϋάν) ο επονομαζόμενος Enravota

Ο Άγιος Boyan (Μποϋάν) ο επονομαζόμενος Enravota (Ενραβωτά) ήταν υιός του βασιλέως της Βουλγαρίας Ομουρτάγ (816 - 831 μ.Χ.), την εποχή κατά την οποία οι Βούλγαροι ήταν ακόμη στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Ενώ ήταν πρωτότοκος, μετά τον θάνατο του πατέρα του, δεν έγινε βασιλέας, αλλά η εξουσία πέρασε στον μικρότερο αδελφό του Μαλαμίρ.

Από την αρχή του 9ου αιώνα μ.Χ., δηλαδή από τότε που άρχισε η βασιλεία του φιλοπόλεμου Κρούμμου (803 - 814 μ.Χ.), οι Χριστιανοί διώκονταν, ιδιαίτερα στις περιοχές που είχαν αποσπασθεί από τους Βυζαντινούς.

Όταν ο αδελφός του Αγίου ανέκτησε την εξουσία, θέλησε να βεβαιωθεί ότι ο Boyan δεν είχε ασπασθεί την χριστιανική πίστη. Γι' αυτό του πρότεινε να συμμετάσχει σε ένα ειδωλολατρικό θυσιαστικό συμπόσιο. Στην άρνηση του Αγίου να θυσιάσει στα είδωλα, ο βασιλέας διέταξε τον διά αποκεφαλισμού θάνατό του. Ήταν περί το έτος 833 μ.Χ.

WOKE ατζέντα στα σχολεία και η διοικούσα εκκλησία αντί να τους αφορίζει...

WOKE ατζέντα στα σχολεία και η διοικούσα εκκλησία αντί να τους αφορίζει, χαριεντίζεται με τους πολιτικάντηδες.

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΛΟΓΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ – ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ;

Στο 6ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν το Αρνίο ανοίγει τις τέσσερις πρώτες σφραγίδες, εμφανίζονται τέσσερα άλογα: λευκό, κόκκινο, μαύρο και χλωρό (Αποκ. 6,1-8).

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΑΛΟΓΟ
Ο αναβάτης εξέρχεται «νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ». Κατά την ερμηνεία που παραδίδει ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας, συνδέεται με τη νικηφόρο εξάπλωση του Ευαγγελίου. Άλλοι ερμηνευτές το συνδέουν με την κατάκτηση. Πάντως η Γραφή δεν λέει ότι ο λευκός καβαλάρης είναι ο Αντίχριστος, όπως συχνά ακούγεται.

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΛΟΓΟ
Συμβολίζει τον πόλεμο, τη βία και την αιματοχυσία. Στον αναβάτη δίνεται να αφαιρέσει την ειρήνη από τη γη, ώστε οι άνθρωποι «ἀλλήλους σφάξωσι».

Ο «ΠΑΠΑΣ» ΚΑΙ Ο ΠΑΣΑΣ Χρυσοστόμου Σμύρνης το μαρτύριο, Αύγουστος 1922

(Τα γεγονότα που περιγράφονται είναι αληθινά)

-Πού είναι ο Παπάς; ρώτησε μπαίνοντας φουριόζος ο Πασάς.
-Εδώ είμαι Πασά μου, φώναξε ο «Παπάς».
Ο «Παπάς» ήταν ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος.
-Τώρα οι δύο μας Παπά, έχουμε κάτι υπόλοιπα από παλιούς λογαριασμούς.
-Ό,τι ορίζεις Πασά μου, είμαι στη διάθεσή σου.
-Βεβαίως και είσαι στη διάθεσή μου, αρκετά κάνατε όσο είχατε το πάνω χέρι, τώρα εμείς είμαστε στη θέση του νικητή και θα ορίσουμε εμείς τους κανόνες του παιχνιδιού.
-Το ξέρω Πασά μου, είστε νικητές και θα πράξετε κατά πώς επιθυμείτε.
-Κι εσύ παπά έκανες πολλά, τώρα είναι ώρα να δώσεις λόγο.
-Μάλιστα πασά μου
-Ήσουνα αχάριστος σε τούτους τους ανθρώπους που σε φιλοξενούσαν, σε μας τους νικητές που σε ανεχόμασταν.
Ο Χρυσόστομος Καλαφάτης σκεφτόταν.
«Αυτά τα άγια χώματα ήταν δικά μας, τα πήρατε από εμάς, και εσύ μου λες πως μας ανέχεστε τώρα;»
Δεν το είπε, δεν ήταν ώρα για συναισθηματισμούς, τώρα άλλοι είχαν τη δύναμη, άλλοι ήταν οι νικητές, όπως το είχε πει ο Πασάς.
Ο Νουρεντίν έτρεφε μίσος και οργή για το Μητροπολίτη Σμύρνης από παλιά, θεωρούσε λοιπόν ότι έφτασε επιτέλους η ώρα να εκδηλώσει αυτά τα συναισθήματα.

Ο Χρυσόστομος Σμύρνης έφερνε στη σκέψη του έναν άλλο Εθνομάρτυρα, το Γρηγόριο Ε’, Οικουμενικό Πατριάρχη των Ορθοδόξων με έδρα την Κωνσταντινούπολη, το Πάσχα του 1821, με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.

«2+2=4»

Γεώργιος Κ. Τασούδης (ΙΗ΄ Κοινωνική Επιστολή)

  Δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Μια παιδική αριθμητική, θα έλεγε κανείς. Κι όμως, διαβάζοντας τον Νικολάε Στάινχαρτ στο «Ημερολόγιο της ευτυχίας» (Μαΐστρος, 2006), κατάλαβα πως υπήρξαν εποχές που ακόμη και αυτή η απλή διαπίστωση μπορούσε να γίνει πράξη αντίστασης.

  Στους καιρούς των ολοκληρωτικών καθεστώτων, το «δύο και δύο κάνουν τέσσερα» δεν ήταν πάντοτε μια αθώα διαπίστωση. Αν η πραγματικότητα που έβλεπες δεν συμφωνούσε με την πραγματικότητα που σου επέβαλλαν, έπρεπε κάποτε να διαλέξεις. Να κρατήσεις αυτό που έβλεπες ή να το αρνηθείς για να σωθείς. Ο Στάινχαρτ θυμάται ανθρώπους που τιμωρήθηκαν επειδή επέμεναν σε αυτή την απλή αριθμητική. Και θυμάται, επίσης, πως κάθε εξίσωση πρέπει κάποτε να κατεβαίνει από το χαρτί στη ζωή. Δεν αρκεί να γράψεις έναν σωστό τύπο· πρέπει να δεις τι σημαίνει αυτός ο τύπος όταν γίνεται άνθρωπος, αδικία, φυλακή, φόβος, θάνατος.

  Από τότε πέρασαν χρόνια. Άλλαξαν τα καθεστώτα, οι λέξεις, τα μέσα, οι τρόποι με τους οποίους πληροφορούμαστε και επικοινωνούμε. Δεν είμαι βέβαιος ότι άλλαξε τόσο πολύ ο πειρασμός. Μόνο που σήμερα μπορεί να μη χρειάζεται κάποιος να μας διατάξει να πούμε ότι δύο και δύο κάνουν πέντε. Μπορεί να αρκεί να μας το επαναλάβουν αρκετές φορές. Να το πουν με βεβαιότητα, να το κάνουν δημοφιλή, να το επαναλάβουν οι δικοί μας άνθρωποι, να μας θυμώσουν με εκείνον που επιμένει στο τέσσερα. Κι ύστερα, κάποια στιγμή, να αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε εμείς οι ίδιοι.

  Ίσως αυτό να είναι ένα από τα παράξενα της εποχής μας. Δεν δυσκολευόμαστε μόνο να βρούμε την αλήθεια. Δυσκολευόμαστε ακόμη και να συμφωνήσουμε ότι υπάρχει μια πραγματικότητα έξω από εμάς, την οποία δεν μπορούμε να κατασκευάζουμε κάθε πρωί σύμφωνα με τις διαθέσεις μας.

ΤΙ ΕΒΛΕΠΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ;

«Πρηστήρια ὄργανα, βασανιστήρια πάντα πρό ὀφθαλμῶν σου βλέψας, οὐκ ἐσαλεύθης τῷ νοΐ˙ ἀλλά θερμῶς ἐχώρησας πρός βάσανα, Ἄνθιμε πολύαθλε» (ωδή γ΄ κανόνος αγίου).

(Ενώ είδες μπροστά στα μάτια σου τα φοβερά όργανα του μαρτυρίου και όλα τα βασανιστήρια, δεν σαλεύτηκε καθόλου ο νους σου. Αντίθετα, προχώρησες προς τα βάσανα με θερμή θέληση, Άνθιμε πολύαθλε).

Ο άγιος Άνθιμος. Τοιχογραφία, καθολικό μονής «Άνω» Παναγίας Ξενιάς, Κοκκωτοί Αλμυρού[πηγή]

  Ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος με τον φωτισμό του Θεού που έχει μάς ανοίγει λίγο τα μάτια να κατανοήσουμε το τι συνέβαινε την ώρα του σκληρού μαρτυρίου του αγίου Ανθίμου. Ο ηγεμόνας Μαξιμιανός προκειμένου να τρομοκρατήσει τον άγιο και να τον κάμψει ψυχολογικά τον έφερε προς ανάκριση μπροστά στα όργανα του βασανισμού του – ποιος φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα πανικοβαλλόταν ξέροντας τι τον περιμένει σε μία ενδεχόμενη άρνηση της θέλησης του εξουσιαστή του; Δεν είναι συνήθης τακτική όλων των δικτατόρων για να κάμψουν το φρόνημα του υποτιθεμένου αντιπάλου τους; Η δημιουργία κλίματος φόβου και τρόμου - αυτό που κάνει και ο Πονηρός διάβολος όταν επιτίθεται στον πιστό άνθρωπο: το κλίμα φόβου είναι το κατάλληλο πλαίσιο υποταγής σ’ αυτόν.

  Κι όμως ο άγιος Άνθιμος όχι μόνον δεν κάμπτεται και δεν πτοείται, αλλά αντιθέτως προχωρεί με θέρμη ψυχής προς τα βασανιστήρια. Και τα αντέχει και τα υπερνικά και εισέρχεται νικητής στη Βασιλεία του Θεού, έχοντας δώσει και το αίμα του για τον Κύριο της ζωής του. Πώς; Ποιο είναι το «μυστικό» του που τον ανεβάζει σε ανώτερο του φυσικού επίπεδο; Ασφαλώς, η αληθινή πίστη του, θεμελιωμένη στην αγάπη του Δημιουργού του.

Αυτό που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια είναι μία αυτογελοιοποίηση της επιστήμης...

«Έχω λίγο πρόβλημα με τον όρο συνωμοσιολόγος και παραπληροφόρηση. Με την έννοια ότι όλοι μας, ακόμα και ο πιο καλά πληροφορημένος, ακόμα και ο πιο καλά εκπαιδευμένος, ακόμα και ο καθηγητής του Στάνφορντ, του Χάρβαρντ, δεν ξέρω τι, μπορεί και αυτός να γίνει εν μέρει πηγή παραπληροφόρησης ή συνωμοσιολογίας ή οτιδήποτε. 

 Είδαμε, για παράδειγμα, στις μεγάλες κρίσεις των τελευταίων ετών, η πανδημία ήταν ένα παράδειγμα που πολλές φορές απλοί άνθρωποι, αμόρφωτοι εντός εισαγωγικών, είχανε πιο ορθές επιστημονικά ιδέες από επίσημους φορείς, από κυβερνήσεις, από ανθρώπους που το παίζανε ότι είναι ειδικοί και μελετητές και είχανε την πληροφορία και “πώς μπορεί να με αμφισβητήσεις εμένα;”.

  Άρα θέλει πάρα πολύ προσοχή. Γιατί αν πεις ότι “δεν ξέρω, ας το δούμε, ας διερευνήσουμε για να δούμε τι βγαίνει στην επιφάνεια και θα προχωρήσουμε”, είναι μία λύση. 

Πόσοι τρόποι σωτηρίας ὑπάρχουν καί συγχωρήσεις ἁμαρτιῶν ἀπό τόν Θεό, ἐξομολογούμενες σ' αὐτόν;

Πόσοι τρόποι σωτηρίας ὑπάρχουν καὶ συγχωρήσεις ἁμαρτιῶν ἀπὸ τὸν Θεό, ἐξομολογούμενες σ' αὐτόν;

Τρεῖς τρόποι ὑπάρχουν.

 Ὁ πρῶτος τὸ νὰμὴ ἁμαρτήσει ποτὲ πιά.

 Ὁ δεύτερος νὰ μετανοήσει επάξια. 

Ὑπάρχει καὶ τρίτος τρόπος σωτηρίας γι' αὐτοὺς ποὺ ἁμάρτησαν, με δοκιμασίες καὶ θλίψεις καὶ ὑπομονή, σύμφωνα μέ αὐτό πού ἔχει εἰπωθεῖ· «Με φίμωτρο σιδερένιο καὶ χαλινάρι σφίξε τα σαγόνια αὐτῶν πού δέν σὲ πλησιάζουν» (Ψαλμ. 31,9). πρᾶγμα ποὺ ἔπαθε ὁ Ναβουχοδονόσορ (Δαν. 4,1).

 Γιατί ὑπάρχουν περιπτώσεις κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ Θεὸς αὐτὸν ποὺ ἁμαρτάνει καὶ δὲν μετανοεῖ, τὸν βάζει σε δοκιμασία, καὶ μὲ τὶς δοκιμασίες ἔρχεται σὲ ταπείνωση, καὶ μὲ τὴν ταπείνωση σώζεται χωρὶς ἄσκηση, ὅπως ὁ τελώνης καὶ ὁ ληστής.

Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης

( Ἅπαντα τά Ἔργα "σειρά ΕΠΕ"Ἐρωταποκρίσεις Τόμος 13Γ',σελ. 151-153).

πηγή

Το σύστημα δεν χρειάζεται να σε θεωρήσει ένοχο.Αρκεί να σε θεωρήσει κίνδυνο

Ρε πότε ακριβώς παραχωρήσαμε στο κράτος όχι μόνο το δικαίωμα να γνωρίζει τι χρωστάμε, αλλά και τη φιλοδοξία να υπολογίζει τι άνθρωποι θα αποδειχθούμε οικονομικά στο μέλλον;Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Το νέο κρατικό credit score δεν περιορίζεται στην καταγραφή μιας οφειλής. Οικονομικά και περιουσιακά στοιχεία, οφειλές, ρυθμίσεις, πληρωμές και προηγούμενη συμπεριφορά μπορούν να τροφοδοτούν ένα σύστημα το οποίο, με στατιστικές μεθόδους και αλγορίθμους μηχανικής μάθησης, επιχειρεί να εκτιμήσει ικανότητα και πρόθεση αποπληρωμής, ακόμη και πιθανότητα μελλοντικής αθέτησης.
Το παρελθόν δεν αρχειοθετείται απλώς.Χρησιμοποιείται για να προεξοφλήσει το μέλλον.
Αυτό είναι πολιτικά πολύ σοβαρότερο από ακόμη μία εφαρμογή του Δημοσίου.
Και πολύ πιο ενδιαφέρον από τις εύκολες κραυγές περί «Μεγάλου Αδελφού».
Ο Orwell φαντάστηκε μια εξουσία που παρακολουθούσε τον άνθρωπο για να γνωρίζει τι κάνει. Η σημερινή τεχνολογία προσφέρει στην εξουσία κάτι λεπτότερο: τη δυνατότητα να παράγει από όσα γνωρίζει μια εκτίμηση για εκείνο που ενδέχεται να κάνει.
Δεν χρειάζεται να σε θεωρήσει ένοχο.Αρκεί να σε θεωρήσει κίνδυνο.

Ο αλγόριθμος δεν έχει γνώμη, μας λένε. Βεβαίως.

Ἡ νεκρώσιμος Ἀκολουθία εἶναι ἀναγκαία;