Πολλοί γνωρίζουν τα πάντα για τον κόσμο και ελάχιστα για την ψυχή τους.

[.....] Η βαθύτερη τραγωδία της σύγχρονης εποχής δεν είναι η έλλειψη πληροφοριών αλλά η έλλειψη αυτού του βιώματος. Πολλοί γνωρίζουν τα πάντα για τον κόσμο και ελάχιστα για την ψυχή τους. Έχουν μάθει να μετρούν, να υπολογίζουν, να κατακτούν, αλλά δυσκολεύονται να σταθούν μόνοι μέσα στη σιωπή. Και όμως, η σιωπή δεν είναι απουσία. Είναι ο χώρος όπου ακούγονται οι πιο ουσιαστικές φωνές.

Στις πιο αληθινές στιγμές της ζωής μας νιώθουμε ότι κάποιος μας γνωρίζει καλύτερα από όσο γνωρίζουμε εμείς τον εαυτό μας. Ότι υπάρχει ένα βλέμμα που αγκαλιάζει τις αντιφάσεις μας χωρίς να τις απορρίπτει. Που γνωρίζει τις αποτυχίες μας χωρίς να μας ταπεινώνει. Που βλέπει τις πληγές μας χωρίς να αποστρέφεται το πρόσωπό του.
Η θεολογική εμπειρία ονομάζει αυτή τη μυστική πραγματικότητα Θεό.
Όχι ως μια αφηρημένη ιδέα ή ως μια θεωρία για την προέλευση του κόσμου, αλλά ως εκείνη την αγάπη που προηγείται κάθε ανθρώπινης κίνησης. Ως την αόρατη πηγή από την οποία αναβλύζει η δυνατότητα να υπάρχουμε, να αγαπάμε και να ελπίζουμε.

Ο άνθρωπος τότε παύει να βλέπει τον εαυτό του ως απομονωμένη μονάδα και αρχίζει να τον αντιλαμβάνεται ως σχέση. Δεν είναι ένα κλειστό σύστημα συνείδησης, αλλά μια ύπαρξη ανοιχτή προς το άπειρο. Ο εαυτός δεν είναι φυλακή. Είναι παράθυρο.

Και όσο περισσότερο αγαπά κανείς, τόσο περισσότερο γίνεται ο εαυτός του.
Αυτό ίσως εξηγεί γιατί οι πιο φωτισμένοι άνθρωποι της ιστορίας δεν μιλούσαν διαρκώς για τον εαυτό τους. Δεν αναζητούσαν την αυτοπραγμάτωση ως αυτολατρεία. Είχαν στραμμένο το βλέμμα τους προς κάτι μεγαλύτερο. Όπως το λουλούδι δεν ανθίζει κοιτάζοντας τον εαυτό του αλλά στρεφόμενο προς τον ήλιο, έτσι και ο άνθρωπος βρίσκει την αλήθεια του όταν υπερβαίνει τη στενή αυτάρκεια και ανοίγεται στην κοινωνία της αγάπης.

Βρέθηκαν τα οστά 23 πολιτικών κρατουμένων σε κομμουνιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης

 Το κομμουνιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης της  Salcia ,κοντά στην Μπραΐλα της Ρουμανίας λειτούργησε για δώδεκα χρόνια.Εκεί βρήκαν τον θάνατο τουλάχιστον 1500 άτομα μετά από φριχτά βασανιστήρια.

Αυτές τις ημέρες,με την συνδρομή μονών και ιδιωτών αλλά και την στήριξη του επισκόπου Γαλατσίου και Κάτω Δούναβη κ.κ.Κασσιανού,βρέθηκαν τα οστά 23 πολιτικών κρατουμένων.

πηγή

Η Βασιλική Ράλλη εξιστορεί τις αποκαλύψεις του Αγίου Ραφαήλ & των μαρτύρων της Λέσβου

 

Μια συγκλονιστική και ιστορική κατάθεση ψυχής. Στην αποκλειστική αυτή συνέντευξη του 2013 στις Εκδόσεις Άθως, η αείμνηστη Βασιλική Ράλλη, μετέπειτα Μοναχή Ειρήνη, αφηγείται για πρώτη φορά μπροστά στην κάμερα, με συγκλονιστικές λεπτομέρειες, το χρονικό των ουράνιων αποκαλύψεων (1959-1962) στον Λόφο των Καρυών, στη Θερμή της Λέσβου. 

 Ως ζωντανή μάρτυρας και το πρώτο «σκεύος εκλογής», εξιστορεί πώς η εκπλήρωση ενός απλού τάματος της μητέρας της έγινε η αφορμή να αποκαλυφθούν τα ιερά λείψανα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ραφαήλ, του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Ειρήνης. 

 Μέσα από ζωντανά ενύπνια και θαυμαστές εμφανίσεις, ο Άγιος Ραφαήλ της υπέδειξε τα ακριβή σημεία των τάφων, σπάζοντας μια σιωπή 500 ετών από το μαρτύριο των Αγίων το 1463. 

Στη συγκλονιστική αυτή μαρτυρία περιγράφονται: • οι πρώτες αποκαλύψεις και τα θαυμαστά γεγονότα στη Θερμή Λέσβου • η εύρεση των ιερών λειψάνων • οι εμφανίσεις των Αγίων και οι συγκλονιστικές συνομιλίες μαζί τους • οι μαρτυρίες των κατοίκων που επιβεβαίωσαν το «Θαύμα της Θερμής» • τα γεγονότα που συγκλόνισαν ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο

Το Σύγχρονο «Κόκκινο Ημερολόγιο» και ο Θάνατος του Μήνα Υπερηφάνειας.

 Μπράντον Σμιθ

Μετά την Μπολσεβίκικη Επανάσταση και την κατάληψη της Ρωσίας το 1917 (χρηματοδοτούμενη σε μεγάλο βαθμό από τις διεθνείς ελίτ), το νέο κομμουνιστικό καθεστώς επιδίωξε να εφαρμόσει αυτό που θα ονόμαζα «κορεσμό προπαγάνδας» - Μια χιονοστιβάδα πολιτικών που αποσκοπούσαν στην εξασφάλιση της πολιτικής εξουσίας του κόκκινου στρατού μέσω της κατασκευής ψευδούς συναίνεσης.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, ακόμη και στο απόγειο της επιρροής του μπολσεβίκικου κινήματος, οι κόκκινοι αντιπροσώπευαν μόνο περίπου το 23% του συνολικού ρωσικού πληθυσμού και δεν αποτελούσαν ποτέ πλειοψηφία. Ωστόσο, είχαν σημαντική οικονομική υποστήριξη από το εξωτερικό (διαβάστε την εκτενή μελέτη του Antony Sutton με τίτλο «Η Γουόλ Στριτ και η Μπολσεβίκικη Επανάσταση»). Σκεφτείτε το αυτό ως μια «εξέγερση χρηματοδοτούμενη από ΜΚΟ», κάτι που βλέπουμε σήμερα στην Αμερική με μαχητικούς αφυπνισμένους ακτιβιστές,αναφέρει το alt-market.us

Αυτή η διεθνής υποστήριξη έδωσε στους κομμουνιστές την ώθηση που χρειάζονταν για να αναλάβουν τον φυσικό έλεγχο της κυβέρνησης. Αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζονταν ήταν ο έλεγχος του γενικού πληθυσμού. Μια τακτική στην οποία βασίστηκαν στα πρώτα στάδια της κατάληψης της εξουσίας ήταν η χρήση ενός «Κόκκινου Ημερολογίου». Αν αυτή η φράση δεν σας είναι γνωστή, δεν είστε οι μόνοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν την έχουν ακούσει ποτέ.

Το Κόκκινο Ημερολόγιο ήταν ένα προπαγανδιστικό πρόγραμμα που είχε σχεδιαστεί για να εξαλείψει και να αντικαταστήσει τις υπάρχουσες ρωσικές αργίες και θρησκευτικές εορτές με νέες, κοσμικές αργίες. Κύρια προτεραιότητα στην ατζέντα των Μπολσεβίκων ήταν η εξάλειψη του Χριστιανισμού, τον οποίο θεωρούσαν ως μια επικίνδυνη ανταγωνιστική ιδεολογική επιρροή που θα μπορούσε μια μέρα να υπονομεύσει την εξουσία της κυβέρνησης.

Αν η πρώτη αφοσίωση του πληθυσμού είναι στον Θεό, τότε η κυβέρνηση και το κόμμα θα βρίσκονται πάντα σε δεύτερη μοίρα. Αυτό ήταν απαράδεκτο.

Το Κόκκινο Ημερολόγιο καθιέρωσε μια σειρά από ειδικές μαρξιστικές αργίες που περιστρέφονταν γύρω από τα εργατικά κινήματα και την επανάσταση. Τα σοβιέτ αργότερα θα κήρυζαν ειδικούς μηνιαίους εορτασμούς ορισμένων ιδανικών, όπως τον «μήνα της αλληλεγγύης» ή τον «μήνα της φιλίας».

Τα «κλεμμένα» σύκα και η διάκριση του Άγιου Παΐσιου.

Κάποτε, δύο νεαροί επισκέπτες πήγαιναν να δουν τον Άγιο Παΐσιο στο κελί του, στην Παναγούδα. Στον δρόμο, πεινούσαν πολύ και είδαν μια συκιά σε ένα ξένο κελί. Χωρίς να το πολυσκεφτούν, πήδηξαν τον φράχτη, έκοψαν μερικά σύκα και τα έφαγαν.
Όταν έφτασαν στον Άγιο Παΐσιο, εκείνος τους υποδέχτηκε με το γνωστό του χαμόγελο. Πριν προλάβουν να πουν οτιδήποτε, ο Άγιος πήγε μέσα και τους έφερε ένα πιάτο με λουκούμια και νερό. Καθώς κάθονταν, τους κοίταξε στα μάτια και είπε αστειευόμενος:
— «Ευλογημένα παιδιά, το λουκούμι είναι καλό, αλλά σαν τα κλεμμένα σύκα του γείτονα δεν έχει, ε;»
Οι νεαροί κοκκίνισαν από ντροπή, καταλαβαίνοντας ότι ο Γέροντας είχε το διορατικό χάρισμα. Όμως, ο Άγιος Παΐσιος, αντί να τους μαλώσει, πρόσθεσε με απλότητα:
— «Μην ανησυχείτε, ο Θεός βλέπει την ανάγκη και την πείνα του ανθρώπου. Αλλά την επόμενη φορά, να χτυπάτε την πόρτα και να ζητάτε. Ο μοναχός θα σας έδινε όλο το δέντρο με χαρά. Η ευλογία έρχεται όταν ζητάμε, όχι όταν παίρνουμε στα κρυφά.»

πηγή

Για την αγάπη πέρα από την αγάπη (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. ι΄ 37)

 Όλο το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι πρέπει να αφήνουμε το μικρότερο για χάρη του μεγαλύτερου, το πεπερασμένο για χάρη του αιώνιου, το χειρότερο για χάρη του καλύτερου, το ευτελές για χάρη του πολύτιμου.

  Εάν το Ευαγγέλιο δεν υποσχόταν κάτι μεγαλύτερης αξίας, ποιός δε θα εγκατέλειπε τότε κάτι μικρότερης αξίας; 

 Ποιός θα ανακάλυπτε τον πολυτιμότερο θησαυρό και θα τον άφηνε για κάποιον ευτελέστερο; 

 Ποιός θα άφηνε το μέλι με το γάλα, αν δεν είχε κάτι γλυκύτερο; 

 Ποιός θα εγκατέλειπε τον πατέρα και τη μητέρα του αν δεν έβρισκε κάτι εγγύτερο; Ποιός θα εγκατέλειπε τα παιδιά και τους φίλους του αν δεν έβρισκε κάτι αγαπητότερο;

 Ποιός θα παρέδιδε οικειοθελώς αυτή τη ζωή στα βάσανα και το θάνατο, αν δεν διέκρινε την αθάνατη ζωή;

«Πριν από τον θάνατο ο πορωμένος άθεος άρχισε να ψιθυρίζει κάτι»

Συνάντησα πρόσφατα έναν παλιό μου φίλο. Είχαμε να ειδωθούμε πολλά χρόνια. Ήταν έκπληξη για αυτόν, όταν άκουσε για τις πνευματικές μου αναζητήσεις, καθώς στο παρελθόν ήμουν μακριά από την πίστη. Ο ίδιος μεγάλωσε σε μια αρκετά θρησκευόμενη οικογένεια: η μητέρα του τον πήγαινε στην εκκλησία και του διάβαζε την Αγία Γραφή από πολύ μικρή ηλικία.

Αυτός μου διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία:
– Κάποτε, όταν ήμουν δεκαέξι χρονών, ο παππούς μου άρχισε κάπως να αρρωσταίνει. Όχι κάτι συγκεκριμένο, αλλά τον κυρίευε μια ακατανόητη αδυναμία. Αυτός, που κάποτε ήταν ένας γερός, φωνακλάς άνθρωπος, άρχισε όλο και πιο πολύ να κοιμάται και να σιωπά. Έσβηνε, η οικογένειά μου το έβλεπε, αλλά οι γιατροί μας έλεγαν: «Είναι γηρατειά, τι θέλετε...»

Ο παππούς μου ήταν φανατικός κομμουνιστής, σιδερένιο στήριγμα του τότε καθεστώτος. Η γιαγιά μου, όταν την επισκεπτόμουν και πίναμε τσάι μαζί, συχνά αναστέναζε και μου έλεγε: «Ο παππούς σου πολλές φορές με τραβούσε με βία για να με βγάλει από την εκκλησία και έπαιρνε τις εικόνες από το μπαούλο της γιαγιάς μου και τις έκρυβε». Για αυτόν η πίστη ήταν «απομεινάρι του παρελθόντος», «όπιο του λαού», και πολεμούσε αυτό το «απομεινάρι» με όλο το πάθος ενός νεαρού οικοδόμου ενός λαμπρού μέλλοντος. Δεν φώναζε, όχι, αλλά μπορούσε να μιλάει για ώρες με πειστικότητα και σκληρότητα για την αντιεπιστημονικότητα και τον επιβλαβή χαρακτήρα της θρησκείας.

Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη του Θεού, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης.

 Η κ.Αθηνά Σιδέρη έλεγε για το άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη:

 «Ο γέροντας, μιλούσε πάντα με δέος για την αγάπη του Θεού. 

Μου έλεγε το εξής: ότι θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία.
 Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους, όλα τα μυαλά του κόσμου, να αποδώσουν το εύρος της αγάπης του Θεού. Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη Του, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης. Και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος. Ότι ζητούμε πάντα να γίνεται το θέλημά μας.Ενώ ο ίδιος ο Κύριος στην Κυριακή Προσευχή μάς λέει να ζητάμε να γίνει το θέλημά Του. 

Αυτό κρύβει το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου μας.

πηγή

Τα γαϊδούρια τρόμαξαν και το ένα από αυτά παρέσυρε τον ασυρματιστή (Άγιο) Παΐσιο σε γκρεμό βάθους τουλάχιστον 500 μέτρων..

Ο κ. Μπαλάσκας εξιστορεί πώς γνώρισε τον ασυρματιστή στο Στρατό Άγιο Παΐσιο και πώς κατάλαβε τις ικανότητες που είχε ο άνθρωπος αυτός από νεαρή ηλικία.

Το πρώτο πράγμα που έκανε και κέντρισε το ενδιαφέρον του συστρατιώτη του, αλλά και όλων των άλλων στρατιωτών ήταν να προβλέψει την απώλεια ενός στρατιώτη πυροβολητή.
Όπως δήλωσε σε συνέντευξη του ο Βασίλειος Μπαλάσκας επρόκειτο να προωθήσουν στο μέτωπο δύο από τα τέσσερα πυροβόλα που είχαν (τα άλλα δύο θα τα κρατούσαν τα μετόπισθεν).
Τότε τον πλησίασε ο στρατιώτης πυροβολητής και του είπε να μην πάει εκείνος μπροστά, αλλά να μείνει πίσω. Ο διμοιρίτης του έκανε το χατίρι, αλλά τότε ήρθε η προφητεία του νεαρού ασυρματιστή:
«Και εδώ να τον αφήσεις θα σκοτωθεί», είπε ο Άγιος Παΐσιος στον κ. Μπαλάσκα.
Και όντως έτσι έγινε.
«Όταν επιστρέψαμε, αφού δεν καταφέραμε να πάρουμε το ύψωμα, μάθαμε πώς όντως ο πυροβολητής είχε σκοτωθεί», είπε ο κ. Μπαλάσκας.

Στη συνέχεια εξιστορεί μία άλλη περίπτωση που τον έκανε να μείνει με το στόμα ανοιχτό, όπως και πολλούς ακόμη συστρατιώτες.
«Πορευόμασταν προς μία περιοχή και δεχθήκαμε πυρά. Τα γαϊδούρια τρόμαξαν και το ένα από αυτά παρέσυρε τον ασυρματιστή Παΐσιο σε γκρεμό βάθους τουλάχιστον 500 μέτρων.

Πήγε στον παπα - Εφραίμ και του παραπονέθηκε ότι πήγαν χαμένες οι προσευχές του...

Ας σχετισθουμε με τον άγιο που φέρομε το όνομα του ή με τον αγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, που είναι πολύ πρόχειρος και εύκολος  ακόμη και τους μουσουλμάνους ακούει.

 Ας σχετισθουμε με τον άγιο Νικόλαο, που πηγαίνει και στους αμαρτωλούς και στους εγκληματίες και τους σώζει. 

Ας σχετισθουμε με την Παναγία. Ποιός μίλησε στην Παναγία και αστόχησε, δεν άκουσε την φωνή της, δεν δέχθηκε το χάδι της; Την Παναγία ακόμη και μέσα από την κόλαση την φωνάζουν • πόσο μάλλον εμείς που είμαστε έξω από την κόλαση. 

Ας έχωμε,όσο μπορούμε,τους δικούς μας μεσίτες.Και αναμφιβόλως, ποιός αγνοεί ότι οι άγιοι είναι πρόσωπα ζωντανά, ότι ευρίσκονται " εν χειρί Θεού" και επομένως μπορούν να ενεργούν οι ίδιοι;...

...Κάποιος μοναχός παρακαλούσε επίμονα για κάτι τον άγιο Σίμωνα, τον κτιτορα της Σιμωνόπετρας, αλλά φαινόταν αδύνατον να πραγματοποιηθη.

  Πήγε τότε στον παπα - Εφραίμ και του παραπονέθηκε ότι πήγαν χαμένες οι προσευχές του.

 Άντε, του λέγει εκείνος, φύγε. Ποτέ δεν πάει η προσευχή χαμένη, και θα πάη χαμένη η μεσιτεία ενός αγίου που προσεδρεύει πρόσωπο με πρόσωπο στο θυσιαστήριο του Θεού, και μπορεί να συμπαρασύρη στην μεσιτεία όλους τους αγίους που είναι τριγύρω του;

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετριτης

Αποτύπωμα άνθρακα και ψηφιακό πορτοφόλι

 Οι συστημικές τράπεζες έχουν ήδη βάλει μετρητές άνθρακα στις εφαρμογές τους;
Μας δείχνουν με ωραία χρώματα πόσο μολύνουμε όταν αγοράζουμε βενζίνη ή τρόφιμα 
Περιμένουν να συνηθίσουμε βλέποντας αυτό το νούμερο, ώστε όταν κηρυχθεί μια κλιματική έκτακτη ανάγκη, να δεχτούμε το εθελοντικό γράφημα ως υποχρεωτικό κανόνα.
Τελικά η πανδημία απέδειξε ότι οι άνθρωποι δέχονται τον περιορισμό της ελευθερίας τους, αρκεί να νιώθουν ότι συμμετέχουν σε έναν ανώτερο κοινό σκοπό. Κι οπως φαίνεται το κλίμα θα είναι ο επόμενος ανώτερος σκοπός που θα δικαιολογήσει το σκανάρισμα της ίδιας μας της ύπαρξης.

Τώρα φυσικά θα ρωτήσουν κάποιοι...
-Πωτς γκένεν αυτό;
-Μια χαρά θα γκένεν όταν θα χρησιμοποιήσουν τις υποδομές που στήνουν σήμερα ως εκσυγχρονισμό και το χρήμα γίνει 100% ψηφιακό ευρώ.
Όταν το χρήμα πάψει να είναι δικό μας περιουσιακό στοιχείο και γίνει κώδικας σε μια κεντρική οθόνη τότε η παράσταση που το φίδι τρώει την ουρά του θα αποκτήσει σάρκα και οστά.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση Ερπετών, εισάγει ήδη ψηφιακά διαβατήρια για προϊόντα τα οποία καταγράφουν το περιβαλλοντικό αποτύπωμα κάθε αγαθού.
Το επόμενο βήμα, το οποίο εξετάζεται σε επίπεδο μεγάλων τραπεζικών οργανισμών και τεχνολογικών εταιρειών, είναι η σύνδεση αυτών των δεδομένων με το ψηφιακό μας πορτοφόλι.
Κάθε αγορά που θα κάνουμε θα αφαιρεί πόντους άνθρακα από ένα μηνιαίο κεντρικό πλαφόν.

Θέλει ὁ Θεός τήν αἰώνια καταδίκη κάποιων ἀνθρώπων; (Μεταξύ Ἀπόλυτου Προορισμοῦ καί Ἀποκατάστασης τῶν πάντων)

Παναγιώτης Νικ. Γκουρβέλος

 «Ὁ Θεός θέλει πάντας σωθῆναι»(Α΄ Τιμ. β΄ 4), μᾶς βεβαιώνει ὁ ἀδιάψευστος λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ταυτόχρονα ἡ Ἐκκλησία μας ρητά διδάσκει πώς ὁ Κύριος θα ἐπιτρέψει (παραχωρήσει) τήν αἰώνια κόλαση τῶν μέχρι θανάτου ἀμετανόητα ἁμαρτωλῶν. Πῶς λοιπόν αὐτό συμβιβάζεται μἐ τήν ἀναλλοίωτη θέληση τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ νά σώσει ὅλα τά λογικά του δημιουργήματα, ἀγγέλους καί ἀνθρώπους; Ὅ,τι θά γραφτεῖ στή συνέχεια ἀποτελεῖ μιάν απόπειρα διαλεύκανσης τοῦ ἐπίμαχου αὐτοῦ ζητήματος.

Στήν ἱστορική πορεία παρουσιάστηκαν δύο ἀντίπαλες μεταξύ τους ἀλλά ἐξ ἴσου κακόδοξες- αἱρετικές διδασκαλίες, ὅσον ἀφορᾶ τό ὑπό συζήτησιν πρόβλημα. 

Σύμφωνα μέ τήν πρώτη, ὁ Θεός εἶναι ἕνας ἀμείλικτος Δικαστής, ὁ ὁποῖος θέλει ἤ μᾶλλον εὐφραίνεται μέ τήν αἰώνια τιμωρία μιᾶς μεγάλης μερίδας ἀνθρώπων. Κατά τήν θεωρία τοῦ Ἀπόλυτου Προορισμοῦ- διότι περί αὐτῆς πρὀκειται-, δέν εἶναι ἠ πρώτη καί ἀμετάβλητη βούληση τοῦ Θεοῦ (τό προηγούμενον ἤ κατ’ εὐδοκίαν θέλημά Του) ἡ αἰώνια λύτρωση ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἡ σωτηρία μόνο λίγων ἐκλεκτῶν. Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι προορίζονται ἀπό τή Θεία βούληση γιά τήν αἰώνια κόλαση.

Ἡ ἀντίθετη τοῦ Ἀπόλυτου Προορισμοῦ αἱρετική θεωρία, ἡ θεωρία τῆς Ἀποκατάστασης τῶν πάντων πρεσβεύει πώς ὁ Πανάγαθος Θεός δέν θά ἐπιτρέψει (παραχωρήσει) τήν παντοτεινή καταδίκη ὅσων πεισματικά παραμένουν ἀμετανόητα ἁμαρτωλοί. Κατά τήν αἵρεση αὐτή, ἡ αἰώνια κόλαση τῶν ἀμετανόητα ἁμαρτωλῶν δέν εἶναι οὔτε τό κατά παραχώρησιν ἤ ἑπόμενον, ὅπως λέγεται, θέλημα τοῦ Κυρίου. Οἱ αἱρετικοί αὐτοί ὑπερτονίζουν τή Θεϊκή ἀγαθότητα καί ὑποβαθμίζουν τή Θεϊκή δικαιοσύνη, κρίνοντας πώς δέν θά τιμωρήσει ὁ Θεός οὔτε τούς ἀμετανόητους ἁμαρτωλούς, οὔτε καί αὐτούς τούς δαίμονες, ἀλλά θά τούς ἀποκαταστήσει (σώσει) ὅλους στήν ἀνέσπερη Βασιλεία Του.

Κατά τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, τέλος,

Σκεπάζοντας τον αδελφό, ελέγχοντας τον άρχοντα.Μια αναγκαία ορθόδοξη διάκριση

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

Μετά το πρόσφατο άρθρο μου με τίτλο «Αδελφέ, φρόντισε τη σωτηρία σου», αρκετοί φίλοι μού έθεσαν ένα εύλογο ερώτημα: Αν ο χριστιανός οφείλει να σκεπάζει την αμαρτία του αδελφού του και να αποφεύγει τη διαπόμπευση του πεσμένου ανθρώπου, τι συμβαίνει όταν συναντά την αδικία στην πολιτική, στη διοίκηση, στη δικαιοσύνη ή γενικότερα στην άσκηση της εξουσίας; Οφείλει και τότε να σιωπά;

Η απάντηση της ορθόδοξης παράδοσης είναι σαφής: Όχι.
Εδώ χρειάζεται μία διάκριση, η οποία συχνά χάνεται ακόμη και μεταξύ καλοπροαίρετων ανθρώπων. Άλλο είναι η προσωπική αμαρτία ενός ανθρώπου και άλλο η δημόσια άσκηση εξουσίας.

Στο προηγούμενο άρθρο αναφέρθηκα στην πρώτη περίπτωση. Στην πτώση ενός ανθρώπου, κληρικού ή λαϊκού. Εκεί η Εκκλησία δεν μας διδάσκει να γινόμαστε εισαγγελείς των αδελφών μας ούτε να μετατρέπουμε την αμαρτία τους σε δημόσιο θέαμα. Ο σκοπός είναι η μετάνοια, η θεραπεία και η σωτηρία του ανθρώπου.
Γι’ αυτό και ο αββάς Αμμωνάς στο Γεροντικό κάθισε πάνω στο πιθάρι όπου κρυβόταν η γυναίκα του αμαρτήσαντος μοναχού. Δεν αρνήθηκε την αμαρτία. Αρνήθηκε όμως να συμμετάσχει στη δημόσια διαπόμπευση του αδελφού του.

Όταν όμως περνάμε από την προσωπική ζωή στην άσκηση δημόσιας εξουσίας, τα πράγματα αλλάζουν.

Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη παραδείγματα ανθρώπων του Θεού που ύψωσαν τη φωνή τους απέναντι στην αδικία. Ο προφήτης Νάθαν έλεγξε τον βασιλιά Δαβίδ. Ο Ηλίας στάθηκε απέναντι στον Αχαάβ. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ήλεγξε τον Ηρώδη. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ήλεγξε την αυτοκρατορική εξουσία. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής συγκρούστηκε με αυτοκράτορες. Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αντιστάθηκε σε αυτοκρατορικές επιλογές που θεωρούσε επιζήμιες για την αλήθεια της πίστεως.

Η Ορθοδοξία ουδέποτε δίδαξε τη σιωπή απέναντι στην αδικία. Αντίθετα, πολλές φορές η σιωπή μετατρέπεται σε συνενοχή.
Ο χριστιανός πολίτης έχει όχι μόνο δικαίωμα αλλά και καθήκον να ελέγχει τη διαφθορά, την αυθαιρεσία, την κατάχρηση εξουσίας, την παραβίαση του νόμου και κάθε μορφή αδικίας που βλάπτει το κοινωνικό σύνολο.

Υπάρχει όμως και εδώ ένα όριο. Ο έλεγχος δεν πρέπει να γεννιέται από μίσος.

Ἰδού καί μιά απόδειξη τῆς ἀλήθειας αὐτής,τοῦ νά κατακρίνουμε τήν ἁμαρτία καί ὄχι τόν ἁμαρτωλό

 Μέγα καί βδελυρό τό ἁμάρτημα τῆς ἀρσενοκοιτίας καί τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Πρόκειται για φοβερή άκαθαρσία, πού καταδικάζεται κατηγορηματικά καί χωρίς εξαίρεση καί ἀπό τό Εὐαγγέλιο καί ἀπό τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας. Καταδικάζεται ὅμως ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ ἁμαρτία καί ὄχι ὁ ἁμαρτωλός. Αὐτή εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Πίστεώς μας. 

Ἀρχή καί κανόνας ἀπαράβατος. Ὁ ἁμαρτωλός μπορεῖ νά μετανοήση καί νά σωθῆ. Δέν πρέπει να κλείνη κανείς τήν πόρτα τῆς ἐπιστροφῆς, ὅταν τίμια καί εἰλικρινά μετανοεῖ καί ἐπιστρέφει. Πολλά τά παραδείγματα. Ἀπό τήν μοιχαλίδα τοῦ Εὐαγγελίου ὡς τόν ληστή πού σταυρώθηκε μαζί με τόν Χριστό καί σώθηκε, ὅταν ἐζήτησε τό ἔλεος τοῦ Θεανθρώπου. 

Ἰδού ὅμως καί μιά πρόσθετη απόδειξη τῆς ἀλήθειας αὐτής, τοῦ νά κατακρίνουμε τήν ἁμαρτία καί ὄχι τόν ἁμαρτωλό, πού τήν βρήκαμε στον βίο τοῦ Ἁγίου Παφνουτίου:

Γιώργο, νά κάνεις προσευχή στόν Κύριο νά σοῦ δείξει τήν Κόλαση, ὄχι τόν Παράδεισο, μπᾶς καί σωθεῖς...!

- Γιώργο, νὰ κάνεις προσευχὴ στὸν Κύριο νὰ σοῦ δείξει τὴν Κόλαση, ὄχι τὸν Παράδεισο, μπᾶς καὶ σωθεῖς...!
- Γέροντα, ἐσεῖς τὴν ἔχετε δεῖ;
—-Ναί. Μὲ πῆρε Ἄγγελος Κυρίου καὶ μὲ πῆγε, καὶ εἶδα πῶς εἶναι ἡ Κόλαση. Δὲν μπορεῖς νὰ φανταστεῖς τί γίνεται ἐκεῖ κάτω. Νομίζουνε ὅλοι ὅτι αὐτὰ εἶναι παραμύθια...!

(Διδακτικὰ καὶ προφητικὰ ἀποφθέγματα γέροντος Ἀμβροσίου Λάζαρη σελ. 64-65)

πηγή

Ὅσιος Ἀρσένιος Σκηνούριος, μία ἀπό τίς ἐπιφανέστερες μορφές τῆς Κῶ

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος Σκηνούριος, μία ἀπό τίς ἐπιφανέστερες μορφές τῆς Κῶ, ἔζησε τόν 11ο αἰῶνα. Ἦταν γόνος πολύ πλούσιας οἰκογένειας μέ μεγάλη κτηματική περιουσία. Ἀπό τή νεότητά του ἀγάπησε τή ζωή τῆς ἀσκήσεως, ἐγκατέλειψε τόν κόσμο καί ἔγινε μοναχός.

Ἀξιοποιώντας τήν πατρική του περιουσία φρόντιζε τήν οἰκογενειακή Μονή στή Στρόβιλο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅταν γνώρισε τόν Ὅσιο Χριστόδουλο Λατρηνό ἐκτίμησε τήν πνευματικότητά του καί τόν κάλεσε ὡς Ἡγούμενο στή Μονή του στή Στρόβιλο, ὅπου ἔμεινε περίπου ἕνα ἔτος.

Σύντομα τοῦ ζήτησε νά μετακινηθεῖ στήν Κῶ, ὅπου τόν προέτρεψε νά διαλέξει τόπο, ἀνάμεσα στά κτήματα πού τοῦ ἀνῆκαν, καί ἐκεῖ νά οἰκοδομήσει νέα μεγάλη Μονή. Πράγματι, ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος ἔφτασε στήν Κῶ καί περιηγήθηκαν μαζί τό νησί. Τελικά, ἐπέλεξε τόν λόφο τοῦ «Πηλέ» (τό σημερινό Παλαιό Πυλί), ὅπου ὑπῆρχε παλαιό βυζαντινό κάστρο, καί οἱ ἐργασίες γιά τήν ἀνέγερση τῆς νέας Μονῆς, ξεκίνησαν ἀμέσως.

Μόλις ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος Σκηνούριος βεβαιώθηκε ὅτι παρέδωσε τό ἔργο οἰκοδομήσεως τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Καστριανῶν στά στιβαρά καί ἄξια χέρια τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου ἔφυγε νύχτα γιά νά πάει στήν Ἱερουσαλήμ. Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή καί ἔπειτα οἱ πηγές δέν ἀναφέρουν κάποια πληροφορία γι᾿ αὐτόν. Ἀπό ἔμμεσες ἀναφορές στά κείμενά του συμπεραίνουμε ὅτι ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος θεωροῦσε πώς ζοῦσε τουλάχιστον μέχρι τό 1093 (ἔτος ἐκδημίας τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου).

Ὁ Ὅσιος Χριστόδουλος συνέχισε μόνος του τό ἔργο ἀνεγέρσεως τῆς νέας μεγάλης Μονῆς, τήν ὁποία ἀφιέρωσε στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ἔχοντας βαθιά γνώση τῆς πνευματικῆς ἀξίας τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου, τόν περίμενε μέχρι τό τέλος τοῦ βίου του. Μάλιστα, στήν Ἡγουμενία τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, πού οἰκοδόμησε στήν Πάτμο μετά τήν ἀναχώρησή του ἀπό τήν Κῶ, ἤθελε νά τόν διαδεχθεῖ ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος, διότι γνώριζε ὅτι ἡ νῆσος Πάτμος τοῦ εἶχε παραχωρηθεῖ ὡς ἀντάλλαγμα γιά τή μεταβίβαση στό αὐτοκρατορικό ταμεῖο τῶν κτημάτων τῆς Μονῆς τῆς Παναγίας τῶν Καστριανῶν στήν Κῶ, τά ὁποῖα τοῦ εἶχε προσφέρει ὁ Κῶος Ὅσιος Ἀρσένιος.

"Μή με μαλώνεις, γιατί σήμερα το πρωί είδα τον Προφήτη Ελισσαίο και μου είπε να λειτουργήσω, και να μη φοβηθώ τίποτα, γιατί αυτός θα με προσέχη"

Από τον βίο του αγίου Νικολάου Πλανά του απλοϊκού

[....]Κατά την εποχή εκείνη ήτανε Μητροπολίτης ο Μελέτιος Μεταξάκης και απηγόρευσε τις αγρυπνίες. Δεν μπορούσαμε να εννοήσουμε την αιτία...
Πέρασε λίγος καιρός, έφυγε ο Μητροπολίτης Μεταξάκης, κατηργήθη η δέσμευσις των αγρυπνιών. Κατόπιν ήλθε η αλλαγή του Ημερολογίου. Νέα βάσανα, νέοι αγώνες για τον Παππού. Ιδίως όταν ξημέρωναν μεγάλες γιορτές. Τι να κάμη; Στο βάθος του Αγίου Ελισσαίου (σ.σ.: παλαιός ναΐσκος στην Πλάκα πλησίον της στάσεως του μετρό "Μοναστηράκι") ήτανε αρκετά δωμάτια(τρώγλες πες καλύτερα). 

Σε ένα από αυτά τα δωμάτια έμενε μια γυναικούλα η κυρά-Μάρθα, πολύ φτωχή κατά το ζην, πολύ πλούσια κατά αγαθήν προαίρεσίν. Αυτή μας επέτρεψε να συγκεντρωθούμε στο μοναχικόν της δωμάτιον ο πατήρ Νικόλαος με την συνοδείαν του, απαρτιζομένην από 6-7 πρόσωπα. Κατά τας 10 μ. μ. είμεθα όλοι παρόντες. Αρχίσαμε τον Όρθρον κατά τας 11 μ. μ. και ως την 1ην μετά τα μεσάνυχτα είμεθα έτοιμοι για την Λειτουργία. Κατεβήκαμε από το υπερώον δωμάτιον, με κίνδυνον να υποχωρήση η σκάλα, τρίζουσα από την πάροδον αορίστων δεκαετηρίδων... Φθάσαμε όσο το δυνατόν αθορύβως εις την εκκλησίαν του Προφήτου, μπήκαμε από την πίσω μικρά πορτούλα. Ως φως είχαμε τα καντήλια, που φώτιζαν τα ιερά πρόσωπα των Αγίων, οι οποίοι μας κοίταζαν σαν να μας γνώριζαν. Η εκκλησία ήτο καταστολισμένη από μορφές αγίων εικόνων, φυσικού μεγέθους...

Τέλος αρχίσαμε τη Λειτουργία. Να βλέπατε τον παπα-Νικόλα με ασυνήθη ευχέρεια να προσπαθή να πάρη καιρό. Να αισθάνεται την νύκτα ότι μας παρεχωρήθη για τον άγιο αυτό σκοπό. Ως τας 3 π. μ. είχαμε τελειώσει την Λειτουργίαν. Αλησμόνητος θα μείνει η Λειτουργία αυτή, που με τόση κατάνυξη, με τόση γαλήνη, ιερεύς και συνοδεία έπαθαν πνευματικήν αλλοίωσιν, κατά ψυχήν τε και διάνοιαν...

 Κρυφαί λειτουργίαι
Τας Κυριακάς και τας μεγάλας εορτάς, δεν έλειπε από την ενορία του. Αν και δεν ελάμβανεν μέρος στη Λειτουργία επειδή είχε άλλους δύο ιερείς βοηθούς. Κάποτε στη Μητρόπολη έμαθαν ότι κρυφολειτουργούσε ο Παππούς στις μεγάλες εορτές (σ.σ: με το Παλαιό) καθώς και τις καθημερινές ημέρες στα ερημοκκλήσια έκανε ότι ήθελε (σ.σ: στα ερημοκλήσια εκκλησιαζόντουσαν τον πρώτο καιρό οι πιστοί του Παλαιού, λόγω των διωγμών). Τον φώναξαν στη Μητρόπολη να τον παρατηρήσουν.

Αυτός που θα συναντηθεί ειλικρινώς με τον Κύριο και Χριστό, βιώνει να αλλάζουν όλα μέσα του.

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς • Mνήμη 14 Ιουνίου

 Αυτός που θα συναντηθεί ειλικρινώς με τον Κύριο και Χριστό, βιώνει να αλλάζουν όλα μέσα του. 

 Θυμηθείτε ότι συναντήθηκε μαζί Του ένας χωρικός ψαράς και από εκείνη την συνάντηση προέκυψε ένας Απόστολος Πέτρος. 

 Συναντήθηκε μαζί Του ο Σαύλος, ο πιό μορφωμένος άνθρωπος της εποχής του, συνάντησε τον Θεό στο Πρόσωπο του Χριστού και έγινε ο πιό φημισμένος ανάμεσα στους ανθρώπους.

  Γιατί, ποιός του έδωσε όλη εκείνη την δύναμη που είχε αν όχι ο Ίδιος ο Χριστός; Συναντήθηκε με τον Κύριο και ο Ζακχαίος, ο αμαρτωλός τελώνης και όλη του η ψυχή μεταμορφώθηκε. 

Το ίδιο και η δαιμονισμένη Μαγδαληνή με τα επτά της δαιμόνια, συναντώντας τον Κύριο μεταβάλλεται σε Μυροφόρα. 

Μα και ο κακούργος επάνω στο σταυρό, συναντήθηκε με τον Θεό και αμέσως εισήλθε στον Παράδεισο. 

 Με τον Κύριο συναντήθηκε και ο Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και κατέστη Μάρτυρας του Χριστού.

 Έτσι, η συνάντηση με τον Κύριο αποτελούσε πάντα το σημαντικότερο γεγονός για τον κάθε άνθρωπο, είτε αυτός κινείται προς τον Κύριο Ιησού είτε εναντίον Εκείνου.

πηγή

Ο βίος και τα παθήματα του Αγίου Μεθοδίου είναι χρήσιμα σήμερα για να κατανοήσουμε τι σημαίνει «Ομολογητής»

Άγιος Μεθόδιος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο Ομολογητής.+14 Ιουνίου

Ο Μεθόδιος γεννήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας και σε ηλικία 15 ετών στάλθηκε από την οικογένειά του στην Κωνσταντινούπολη για ανώτερες σπουδές. Στην Πόλη συνδέθηκε με έναν ασκητή και εκάρη μοναχός. Σύντομα κλήθηκε να υπηρετήσει στην Πατριαρχική αυλή. Διετέλεσε Αρχιδιάκονος και αργότερα ως Πρεσβύτερος εστάλη στην Ρώμη ως επικεφαλής Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας με αποστολή να ενημερώσει τον Πάπα για το εικονομαχικό ζήτημα.
Ο Μεθόδιος όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, επειδή έμεινε πιστός και ένθερμος υποστηρικτής του Ορθοδόξου Πατριάρχου Νικηφόρου, διώχθηκε, βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε τρείς φορές.

Από το τέλος του 823 μέχρι το τέλος της άνοιξης του 828 παρέμεινε φυλακισμένος στη νήσο Αντιγόνη. Kαταδικάσθηκε σε 700 ραβδισμούς και φυλακίστηκε σε μία υπόγεια φυλακή, έναν τάφο, στην νήσο Αντιγόνη. Για να του κάνουν την ζωή ανυπόφορη φυλάκισαν μαζί του και δύο άξεστους και αγροίκους ληστές. Κατά την διάρκεια του εγκλεισμού εκεί ο ένας ληστής πέθανε και το πτώμα παρέμεινε μέσα στην φυλακή ώστε να προστεθεί και το βασανιστήριο της αποκρουστικής δυσωδίας. Διασώζεται η πληροφορία ότι ο δεύτερος ληστής όταν ήρθε η ώρα να απολυθεί από την φυλακή, αρνήθηκε και παρέμεινε εκεί συνασκούμενος πλέον με τον Μεθόδιο. Με το διάταγμα αμνηστείας του Μιχαήλ Β᾽, ο Μεθόδιος αποφυλακίσθηκε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. 

Ο βιογράφος του αναφέρει ότι όταν ο Μεθόδιος απελύθη ήταν Πνεύματος Αγίου πεπληρωμένος αλλά και με εμφανή τα σημάδια της φυλάκισης. Είχε χάσει όλα τα μαλλιά του, το σώμα του ήταν αποσκελετωμένο, και είχε την όψη νεκρού.

Το 829 με 830 βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε στα Ανάκτορα. Καταδικάσθηκε σε 600 ραβδισμούς, του έσπασαν το σαγόνι, του ξερίζωσαν τα δόντια και τον έριξαν ημιθανή σε μία υπόγεια φυλακή του παλατιού. Κάποιοι Ορθόδοξοι, πιθανόν αξιωματούχοι στο Παλάτι, τον ανέσυραν από την φυλακή και τον μετέφεραν στην οικία τους όπου τον περιέθαλψαν και του έσωσαν την ζωή. Όταν ο αυτοκράτορας έμαθε τι συνέβη κατεδίκασε την οικογένεια που έδωσε άσυλο στον Μεθόδιο και δήμευσε την περιουσία της. Ο Μεθόδιος λόγω της άσχημης κατάστασης της υγείας του αφέθηκε ελεύθερος. Παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και εργαζόταν ως αντιγραφέας χειρογράφων.

Τον Οκτώβριο του 831 έχουμε την τρίτη δίωξη για τον Μεθόδιο. Η δικαιολογία ήταν η δημοσιοποίηση μίας «προφητείας» περί θανάτου του Αυτοκράτορα Θεοφίλου η οποία αποδόθηκε στον Μεθόδιο.

Οι ταπεινοί μοιάζουν με τα αηδόνια...

"Οι ταπεινοί μοιάζουν με τα αηδόνια, που κρύβονται στις λαγκαδιές και σκορπάνε αγαλλίαση στις ψυχές των ανθρώπων με τα γλυκοκελαηδήματα τους."

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

πηγή

Ο Κύριος έθαψε το σπόρο του Δέντρου της Ζωής όχι μόνο στο βάθος της καρδιάς των απλών Γαλιλαίων ψαράδων, αλλά και στο βάθος της ίδιας της κόλασης.

[Άγιος Νικόλαος Αχρίδος(Βελιμίροβιτς), Ομιλία στην Β' Κυριακή του Ματθαίου]

 Πόσο σοφό ήταν το να ξεκινήσει από τα χαμηλά ο Κύριος κι όχι από την κορυφή. Πόσο σοφό ήταν ν’ αρχίσει την οικοδομή της βασιλείας Του όχι με βασιλείς, αλλά με ψαράδες. 

 Πόσο καλό, πόσο σωτήριο ήταν για μας, που ζούμε δυο χιλιάδες χρόνια από τη γέννησή Του, το ότι δεν απέβλεψε στην τελική επιτυχία του έργου Του, ούτε και στο να θερίσει τους καρπούς των αγώνων Του όσο ζούσε. 

Δεν ήθελε, όπως ο γίγαντας, να μεταφυτέψει μεμιάς το τεράστιο δέντρο, αλλά σαν απλός αγρότης να θάψει το σπόρο του δέντρου βαθιά μέσα στη γη κι έπειτα να πάει στο σπίτι του. Κι αυτό έκανε. 

 Ο Κύριος έθαψε το σπόρο του Δέντρου της Ζωής όχι μόνο στο βάθος της καρδιάς των απλών Γαλιλαίων ψαράδων, αλλά και στο βάθος της ίδιας της κόλασης. Έπειτα συνέχισε την πορεία Του. Και το δέντρο αναπτυσσόταν αργά, πολύ αργά. Άνεμοι ισχυροί φύσηξαν πάνω του σε μια προσπάθεια να το ξεριζώσουν, μα δεν το κατόρθωσαν. Οι εχθροί έκοψαν το δέντρο, το έριξαν κάτω, μα οι ρίζες του πέταξαν πολλούς καινούργιους βλαστούς. Όσο εκείνοι το πελέκιζαν, τόσο πιο γρήγορα αναπτυσσόταν. Οι ορδές του εχθρού έσκαψαν στη γη, πιο βαθιά κι από τις κατακόμβες για να το ξεριζώσουν. Όσο όμως εκείνοι προσπαθούσαν, τόσο οι ρίζες αντιστέκονταν, τόσο οι καινούργιοι βλαστοί μεγάλωναν κι άλλοι φύτρωναν από την αρχή και πύκνωναν. 

Διδάσκων.Κηρύσσων.Θεραπεύων(Κυριακή Β΄ Ματθαίου)

Στη Θεία Λειτουργία της αυριανής Κυριακής Β΄ Ματθαίου διαβάζεται μία από τις πιο σύντομες και ταυτόχρονα πιο πυκνές περικοπές του Ευαγγελίου. Μια περικοπή που, αν διαβαστεί προσεκτικά, δεν αφορά μόνο τέσσερις ψαράδες πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Αφορά κάθε άνθρωπο που κάποια στιγμή στη ζωή του άκουσε μια κλήση μεγαλύτερη από τον εαυτό του.
Αφορά κάθε άνθρωπο που αισθάνθηκε ότι δεν γεννήθηκε απλώς για να επαναλαμβάνει ό,τι παρέλαβε, αλλά για να βαδίσει προς κάτι που ακόμη δεν γνωρίζει.
Ο Χριστός δεν εμφανίζεται μέσα στο Ευαγγέλιο ως θρησκευτικός διαχειριστής ενός ήδη οργανωμένου κόσμου. Δεν εγκαθίσταται σε ένα κέντρο εξουσίας, ούτε απευθύνεται πρώτα στους ισχυρούς, στους μορφωμένους ή στους κατόχους του κύρους.

Περιπατεί «παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας».Βρίσκει ανθρώπους εν ώρα εργασίας.
Ανθρώπους που ρίχνουν δίχτυα, που διορθώνουν δίχτυα, που συνεχίζουν έναν κύκλο ζωής ο οποίος μοιάζει προδιαγεγραμμένος.
Και εκεί ακριβώς, μέσα στην καθημερινότητα, ακούγεται η πιο ανατρεπτική φράση του Ευαγγελίου:
«Δεῦτε ὀπίσω μου».
Αυτή η φράση δεν είναι πρόσκληση προσχώρησης.Δεν είναι στρατολόγηση.
Δεν είναι ένταξη σε μια ομάδα. Είναι μια ρήξη με την τυραννία του δεδομένου.
Οι μαθητές δεν εγκαταλείπουν απλώς ένα επάγγελμα. Εγκαταλείπουν μια βεβαιότητα για το ποιοι είναι.
Αφήνουν τα δίχτυα, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο εξασφάλιζαν την επιβίωσή τους.
Αφήνουν το πλοίο, δηλαδή τον χώρο της οικονομικής τους ταυτότητας.
Αφήνουν ακόμη και τον πατέρα, δηλαδή τον συμβολικό κόσμο από τον οποίο αντλούσαν όνομα, θέση και αναγνώριση.

Η λεπτομέρεια αυτή είναι καθοριστική. Γιατί το Ευαγγέλιο δεν περιγράφει μια αλλαγή επαγγέλματος.
Περιγράφει μια αλλαγή ύπαρξης. Ο Χριστός δεν ζητά από τον άνθρωπο να γίνει κάτι άλλο.
Ζητά να πάψει να θεωρεί ότι εξαντλείται σε αυτό που ήδη είναι.
Ζητά να σπάσει το κέλυφος των ταυτοτήτων του.
Να πάψει να ορίζεται αποκλειστικά από την οικογένεια, το επάγγελμα, την κοινωνική θέση, την καταγωγή, την εικόνα που έχουν οι άλλοι γι’ αυτόν.

Η νεκρά και η ζωντανή πίστη

 Υπάρχουν 2 ειδών πίστης:α) η νεκρά και β) η ζωντανή πίστη.

Η νεκρά πίστη χαρακτηρίζει εκείνον που πιστεύει, χωρίς να πράττει π.χ. δεν εξομολογείται, δεν νηστεύει, με αποτέλεσμα να μην έχει καμμία ωφέλεια η πίστη του, διότι η σωστή πίστη πηγάζει από την Ορθοπραξία. Και ο σατανάς πιστεύει, αλλά δεν κάνει έργα. Μάλιστα πιστεύει πιο σωστά από όλους τους ανθρώπους!

Αντίθετα, η ζωντανή πίστη χαρακτηρίζει εκείνον, που πιστεύει, έχει έργα πίστης και κάνει πράξη την διδασκαλία του Χριστού.

Δημήτριος Παναγόπουλος-Ίεροκήρυκας

«Αδελφέ, φρόντισε τη σωτηρία σου». Η διαπόμπευση της αμαρτίας και το χαμένο ήθος της Ορθοδοξίας

Βλέπω με πόσα κοσμητικά επίθετα στολίζουν επίσκοπο που ήταν επιδειξίας. Δεν τον πιάσανε να κλέβει ή να πορνεύει, για να τον κατηγορειτε. Κανένας άνθρωπος στα λογικά του, ειδικά άνθρωπος που εξαρτάται και που προστατεύει την εικόνα του, δεν θα έκανε τέτοια πράξη έτσι ψυχρά. Ο άνθρωπος χρειάζεται ιατρική βοήθεια προφανώς. Έχει θέμα ψυχιατρικό! Τους πατέρες σας δεν τους αγαπάτε . Στους παπάδες δεν συγχωρείτε τίποτα. Περιμένετε να πέσουν για να ορμήσετε. Από εμας όμως περιμένετε να συγχωρούμε και να συμπαθούμε αμαρτίες, αποκλίσεις, ανωμαλίες άνευ όρων. Για φαντάσου ο βιολογικός πατέρας ή ο γιος σου να έκανε το ίδιο! Τα ίδια θα λέγατε;

π.Παντελεήμων Κρ./Facebook

Οι τελευταίες ημέρες γέμισαν από δημοσιεύματα, φωτογραφίες, τίτλους και σχόλια γύρω από την υπόθεση ανωτάτου κληρικού που συνελήφθη για άσεμνη δημόσια συμπεριφορά. Τα μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να αναδείξουν το γεγονός. Τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν ειρωνείες, χλευασμούς και καταδίκες. Άλλοι αγανάκτησαν. Άλλοι σκανδαλίστηκαν. Άλλοι χάρηκαν που βρήκαν ακόμη μία αφορμή να χτυπήσουν την Εκκλησία.

Το ερώτημα όμως για έναν ορθόδοξο χριστιανό δεν είναι αν η πράξη ήταν αμαρτία. Είναι προφανές ότι ήταν.
Το ερώτημα είναι άλλο: Πώς στέκεται ο χριστιανός απέναντι στην πτώση του αδελφού του;
Διότι η Εκκλησία δεν μας έμαθε μόνο να διακρίνουμε το καλό από το κακό. Μας έμαθε και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο που έπεσε.

Στη σύγχρονη κοινωνία κυριαρχεί η λογική της δημόσιας έκθεσης. Ο αμαρτήσας πρέπει να φωτογραφηθεί, να κατονομαστεί, να εξευτελιστεί, να γίνει θέαμα. Το πλήθος ζητά πάντοτε έναν ένοχο για να τον λιθοβολήσει. Όχι πλέον με πέτρες αλλά με πρωτοσέλιδα, αναρτήσεις και σχόλια.
Αυτό όμως δεν είναι το ήθος του Ευαγγελίου.

Το περπάτημα καί τό αμφίβληστρον(Κυριακή Β’ Ματθαίου0

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς» (Ματθ. 4, 18-19)

«Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς ὁ ᾿Ιησοῦς περπατοῦσε στὴν ὄχθη τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδέρφια, τὸν Σίμωνα, ποὺ τὸν ἔλεγαν καὶ Πέτρο, καὶ τὸν ἀδελφό του τὸν ᾿Ανδρέα, νὰ ρίχνουν τὰ δίχτυα στὴ λίμνη, γιατὶ ἦταν ψαράδες».

 Μία από τις ανθρώπινες συνήθειες είναι το περπάτημα. Σε αντίθεση με την εποχή μας, στην οποία μόδα έχουν γίνει το γυμναστήριο και η γιόγκα, το περπάτημα αποτελεί όχι απλώς άσκηση, αλλά και επαφή του ανθρώπου με τη φύση, τον κόσμο, την ομορφιά και την ασχήμια της πόλης, αλλά και ανθρώπους που συναντά. Το περπάτημα είναι έξοδος του ανθρώπου από την ένταση της καθημερινότητας, ευκαιρία προσευχής, χαλάρωσης, γαλήνης της ψυχής και του πνεύματος. Ο άνθρωπος κατανοεί ότι δεν είναι το αυτόνομο εγώ του το κέντρο του κόσμου, όπως συμβαίνει στο γυμναστήριο και στη γιόγκα, αλλά η ένταξή του σε έναν κόσμο στον οποίο ο ίδιος μπορεί να είναι από παρατηρητής έως συνδιαμορφωτής. Διότι μπορεί μέσα από το περπάτημα να κάνει την αυτοκριτική του, να δει την πορεία των σχέσεών του, αλλά και να αφεθεί στη χάρη και στη χαρά της προσευχής.

Γι’ αυτό και ο Χριστός συνήθιζε να περπατά, όπως μας λέει το Ευαγγέλιο. Συνήθιζε να συζητά με τους μαθητές Του στις πορείες της Παλαιστίνης. Κι αυτό ξεκίνησε από την αρχή της δημόσιας δράσης Του. Τον βλέπουμε να περπατά στην όχθη της λίμνης της Γαλιλαίας. Τον βλέπουμε να παρατηρεί τα δύο αδέρφια, τον Πέτρο και τον Ανδρέα, οι οποίοι ρίχνουν «το αμφίβληστρον», το δίχτυ στη θάλασσα, διότι ήταν ψαράδες. Και τους καλεί, όντας μπροστά σ’ αυτή την εικόνα που ρίχνουν το δίχτυ, να Τον ακολουθήσουν, για να αλλάξουν χώρο ζωής, από τη θάλασσα να πάνε στη στεριά, αλλά και τρόπο, από αλιείς ιχθύων να γίνουν αλιείς ανθρώπων.

Ο σκηνοθετικός «λαγός» της Νέας Τάξης ονειρεύεται ότι η νέα του ταινία για εξωγήινους θα κλονίσει τη χριστιανική πίστη!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Για όσους έχουν μάθει να διακρίνουν τη μαζική χειραγώγηση της κοινής γνώμης που διαχρονικά ασκεί το Hollywood, είναι γνωστό ότι ο πασίγνωστος σκηνοθέτης, Στίβεν Σπίλμπεργκ, αποτελεί τον πιο επιδραστικό «λαγό» της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Ο Σπίλμπεργκ υπήρξε πρωτεργάτης στην εξοικείωση των μαζών με τη θεωρία ύπαρξης εξωγήινων (με ταινίες όπως οι «Στενές επαφές τρίτου τύπου», ο «Ε.Τ. ο εξωγήινος», ο «Πόλεμος των κόσμων» κλπ), ενώ ακόμα έχει αναδείξει τη φιλοσοφία του Μετανθρωπισμού, τη δυστοπία της κυριαρχίας των ρομπότ («A.I. Artificial Intelligence»), την ψηφιακή δικτατορία με τον έλεγχο των big data («Minority report») και τη θεωρία ότι οι αρχαίοι λαοί απέκτησαν την τεχνολογία τους από εξωγήινα όντα που ερμηνεύτηκαν ως «θεοί» από την ανθρωπότητα («Ιντιάνα Τζόουνς: Το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου»).

Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης αποτελεί τον πιο ακριβοπληρωμένο «γητευτή» της μεγάλης οθόνης, μεταφέροντας «συστημένη» την ατζέντα της νεοταξικής ελίτ. Έτσι και τώρα, παράλληλα με τον αποχαρακτηρισμό αρχείων των ΗΠΑ που υποτίθεται αφορούν εμφανίσεις εξωγήινων και UFO’s, o Σπίλμπεργκ ετοιμάζεται να κάνει πρεμιέρα (εντός του Ιουνίου) στη νέα ταινία του που ονομάζεται «Disclosure Day» (Ημέρα Αποκάλυψης).

Ένα μανιφέστο επερχόμενης πλάνης
Η πλοκή της ταινίας αφορά έναν μετεωρολόγο και έναν ειδικό σε θέματα κυβερνοασφάλειας που καταφέρνουν να ξεσκεπάσουν τη συγκάλυψη εξωγήινων μυστικών από την κυβέρνηση. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ ισχυρίστηκε ότι η νέα ταινία του μπορεί να κλονίσει την πίστη των Χριστιανών, επιβεβαιώνοντας έτσι το βαθύτερο σχέδιο της «εξωγήινης» ατζέντας.

❝ Αἱ ψόαι μου ἐπλήσθησαν ἐμπαιγμάτων❞

❝ αἱ ψόαι μου ἐπλήσθησαν ἐμπαιγμάτων❞
(λέξεις & φράσεις της εκκλησιαστικής γλώσσας)

Κατά λέξη: «τα λαγόνια μου γέμισαν εμπαιγμούς».
Ηχεί τόσο παράξενο, αλλά και γι' αυτό τόσο ποιητικό και βαθυστόχαστο.. Τι ακριβώς υπάρχει εδώ;; Μια εντελώς διαφορετική ανθρωπολογία.

✔Ο στίχος είναι μετάφραση από τα εβραϊκά — και πίσω του κρύβεται μια ολόκληρη διαφορετική αντίληψη για τον άνθρωπο. Η εβραϊκή ποίηση δεν διαθέτει αφηρημένο ψυχολογικό λεξιλόγιο· ό,τι εμείς λέμε με έννοιες, εκείνη το λέει με όργανα του σώματος:
✔ η σκέψη εδρεύει στην καρδιά — ❝ εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ ❞
✔ η συνείδηση και η επιθυμία στους νεφρούς — ❝ ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς❞
✔ η αγωνία στα κόκκαλα — ❝ ἐταράχθη τά ὀστᾶ μου ❞
✔ η προσμονή στα μάτια που «τελειώνουν» από το πολύ ελπίζειν — ❝ ἐξέλιπον οἱ ὀφθαλμοί μου ❞

Ο ψαλμωδός δεν μας περιγράψει τη θλίψη, αλλά αυτό που βιώνει στο σώμα του ως θλίψη.
Από τη φλεγμονή… στην ταπείνωση
Στο εβραϊκό πρωτότυπο, μάλιστα, ο στίχος που παραθέσαμε είναι ακόμη πιο σωματικός από ό,τι φαίνεται: «τα λαγόνια μου γέμισαν φλεγμονή» — εικόνα αρρώστιας, καύσου. Ο ίδιος ο στίχος το φανερώνει στο δεύτερο ημιστίχιο —διότι στην εβραϊκή ποίηση το δεύτερο ημιστίχιο εξηγεί συνήθως το πρώτο — και το δικό μας συνεχίζει ❝καί οὐκ ἔστιν ἴασις ἐν τῇ σαρκί μου❞. Αναφέροντας «ίαση» εννοείται ότι προηγείται σωματική αρρώστια.

Ολα αύτα τα κάνει το Πνεύμα το Αγιο.

Ὅλα τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, πού λέγονται σωστικά μυστήρια, ἐπιτελοῦνται ἀπό τό Αγιο Πνεύμα. Ἐάν φύγει τό Πνεύμα τό Ἅγιο ἀπό τήν Ἐκκλησία, τότε δεν ὑπάρχει Αγιασμός, τότε δεν ὑπάρχει σωτηρία.

Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο εἶναι ἐκεῖνο, τό ὁποῖο ἐργάζεται  τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί  καταρτίζει ψυχές γιά τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν,ἁγιάζει τά ὕδατα καί βαπτιζόμαστε καί μᾶς καθαρίζει ἀπό τήν ἁμαρτία,καθαρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τίς ἁμαρτίες μετά τό βάπτισμα, διά τῆς μετανοίας καί τῆς ἐξομολογήσεως, μεταβάλλει τόν ἄρτο σέ Σῶμα καί τόν οἶνο σέ Αἷμα Χριστοῦ (Θεία Κοινωνία) καί τρέφει καί ἐξαγνίζει τήν ψυχή του καί φωτίζεται ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου.
Αγιάζει τό ἔλαιον (εὐχέλαιο) καί φυγαδεύει καί θεραπεύει τίς ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων,ἁγιάζει τό ὕδωρ καί γίνεται ἁγιασμός καί ἁγιάζει καί φυγαδεύει τά δαιμόνια, ἑνώνει τούς 2 ἀνθρώπους διά τοῦ γάμου καί τούς κάνει σάρκα μία,
ἐνδυναμώνει τόν ἄνθρωπο, χαριτώνει τόν ἄνθρωπο καί φρουρεῖ τόν ἄνθρωπο καί τόν κάνει ἱκανό νά μπορεῖ νά νικήσει τά τεχνάσματα τοῦ Σατανᾶ,ὑπάρχει στήν Ἐκκλησία καί στερεώνει καί διατηρεῖ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. 

ΜΗ ΖΗΤΑΣ ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΑΔΕΙΑ ΠΗΓΑΔΙΑ

 Νομίζω πως η ωριμότητα δεν είναι τίποτε άλλο από μια βαθιά συμφιλίωση με τα όρια των ανθρώπων. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις, όχι με το μυαλό αλλά με την καρδιά, ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να δώσουν αυτό που δεν κουβαλούν μέσα τους.
Όχι επειδή είναι κακοί ή δεν προσπαθούν αρκετά ή επειδή δεν σε αγαπούν, αλλά επειδή κανείς δεν μπορεί να μοιράσει ψωμί από ένα άδειο καλάθι. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει ασφάλεια όταν ο ίδιος ζει τρομαγμένος. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει ειλικρίνεια όταν δεν αντέχει να αντικρίσει τον εαυτό του. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει εγγύτητα όταν φοβάται την οικειότητα. Κανείς μπορεί να προσφέρει γαλήνη όταν μέσα του μαίνεται ολόκληρος πόλεμος.

Και κάπου εκεί αρχίζει μια διαφορετική μορφή αγάπης. Μια αγάπη που δεν εξιδανικεύει, που δεν προσπαθεί να σώσει, που δεν περιμένει ότι αν αγαπήσει αρκετά θα μεταμορφώσει τον άλλον. Γιατί καμιά αγάπη δεν μπορεί να θεραπεύσει κάποιον που δεν είναι ακόμη έτοιμος να συναντήσει τον εαυτό του.
Και ξέρω ότι οι περισσότεροι προσπαθούμε, ίσως για χρόνια, να εξηγήσουμε, να δείξουμε, να πείσουμε, να κάνουμε τον άλλον να δει, να καταλάβει, να νιώσει, να αγαπήσει με τον τρόπο που αγαπάμε εμείς.

Έρχεται κρατικό πτυχίο στη woke κουλτούρα – Οι απόφοιτοι δεν θα φτιάχνουν μικροτσίπ, αλλά θα έχουν μελετήσει και τα… 72 φύλα

Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα… παρδαλό
Εκεί που νομίζαμε ότι η ελληνική ανώτατη εκπαίδευση έχει μείνει πίσω, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου έρχεται να μας… αποστομώσει.
Ξεχάστε τις παρωχημένες επιστήμες, την πληροφορική, τη ναυτιλία ή τη διοίκηση επιχειρήσεων.
Η χώρα είχε μια τεράστια, μαύρη τρύπα στην αγορά εργασίας και η Σύγκλητος του ιδρύματος, με την επίσημη σφραγίδα της Εθνικής Αρχής Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΘΑΑΕ), έσπευσε να την καλύψει.
Από το ακαδημαϊκό έτος 2026-2027, η Ελλάδα θα παράγει πλέον με κάθε επισημότητα τους δικούς της πτυχιούχους στις «Σπουδές Φύλου».
Ένα ολοκαίνουργιο, τετραετές Προπτυχιακό Πρόγραμμα που υπόσχεται να μετατρέψει την εισαγόμενη woke ατζέντα σε εγχώριο, κρατικά πιστοποιημένο επάγγελμα, οι «μύστες» του οποίου θα έχουν μελετήσει και τα 72 φύλα…

Τέσσερα χρόνια σκληρής... αποδόμησης
Οι φοιτητές δεν θα χάνουν τον χρόνο τους με ξεπερασμένες θεωρίες.
Για οκτώ ολόκληρα εξάμηνα και έναντι 240 πιστωτικών μονάδων (ECTS), θα εκπαιδεύονται σκληρά στο πώς να βλέπουν τον κόσμο αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα των ταυτοτήτων.
Το πρόγραμμα υπόσχεται βαθιά κατάδυση σε «έννοιες-φωτιά» και η ακαδημαϊκή ύλη αναμένεται να είναι άκρως συναρπαστική:
-Φύλο και Κοινωνική Τάξη - Πώς να νιώθεις καταπιεσμένος ακόμα κι αν είσαι στο Αιγαίο.
-Σεξουαλικότητα και Ηλικία - Η απαραίτητη θεωρητική θωράκιση για τα social media.
-Φύλο και ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις… γιατί προφανώς η τεχνητή νοημοσύνη και οι κβαντικοί υπολογιστές δεν μπορούν να προχωρήσουν αν δεν αναλύσουμε πρώτα το έμφυλο αποτύπωμα του αλγορίθμου.
Η μεγάλη ευκολία: Για να γίνει ακόμα πιο ελκυστικό το πτυχίο, η πρακτική άσκηση (που δίνει 10 ολόκληρα ECTS) και η πτυχιακή εργασία (άλλα 18 ECTS) είναι προαιρετικές.