ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Ο Παπαδιαμάντης και ο Μεγάλος Κανόνας

Σ’ ένα δρόμο της συνοικίας «Ράχη» στην Πορταριά έχει δοθεί το όνομα του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη. Ήταν τόσο μεγάλη η προσωπικότητα του Παπαδιαμάντη στο χώρο της Ελληνικής Λογοτεχνίας, ώστε αρκούσε αυτό και μόνο να εξηγήσει την ονοματοδοσία αυτή. Η αφορμή όμως στο να δοθεί το όνομα του Παπαδιαμάντη σ’ αυτό το δρόμο ήτανε η παρακάτω:

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης είχε έναν αδελφό, το Γιώργη, που είχε παντρευτεί στην Πορταριά και σ’ αυτή εγκαταστάθηκε. Διετέλεσε επί πολλά χρόνια γραμματέας της Κοινότητας Πορταριάς, τότε Δήμου Ορμινίου. Το σπίτι που καθότανε ήταν στην μικρή πλατεία, όπου η θολωτή βρύση και ο μεγάλος πλάτανος της «Ράχης», απέναντι από το αρχοντικό του Τσοποτού, τώρα ξενοδοχείο «Δεσποτικό». Έτσι ο εκφραστής του ταπεινού, του αυθεντικού και αδιάφθορου ελληνικού κόσμου, ο κοσμοκαλόγερος Αλ. Παπαδιαμάντης, είχε επισκεφθεί πολλές φορές την Πορταριά, για να δει τον αδελφό και τα ανήψια του.

Με την ευκαιρία αυτή αξίζει να σας διηγηθώ ένα ανέκδοτο για τον Αλ. Παπαδιαμάντη, που ο παππούς μου ο παπα Αντώνης, παπάς στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων Πορταριάς, από το 1890 έως το 1942, μας είχε διηγηθεί.

Ποια χρονιά ακριβώς συνέβη, δεν το ξέρω. Το παραθέτω όπως μας το διηγήθηκε ο παππούς μου.

Ήτανε Μεγάλη Σαρακοστή, ημέρα Τετάρτη, που διαβάζεται στην Εκκλησία, στον Εσπερινό, ο Μεγάλος Κανόνας του Αγίου Ανδρέου Κρήτης. Βγήκε στην Ωραία Πύλη ο παππούς μου με το βιβλίο στο χέρι, που περιείχε το Μεγάλο Κανόνα, και με το φως της λαμπάδας άρχισε να διαβάζει τα τροπάρια. Ψάλτη δεν είχε και τα τροπάρια έπρεπε να τα διαβάσει μόνος του. Και ήτανε πάρα πολλά.

Διάβασε το πρώτο και πήρε μια βαθειά ανάσα, έτοιμος ν’ αρχίσει το δεύτερο, όταν κάποιος, που στεκότανε όρθιος από το δεξιό μέρος, μπροστά στην κολόνα της εκκλησίας, άρχισε να ψάλλει το δεύτερο τροπάριο. Ο παππούς μου ξαφνιάστηκε λίγο και προχώρησε στο τρίτο.
 Ο άγνωστος απήγγειλε από στήθους το τέταρτο. Ο παππούς μου, με αγωνία που αυξανόταν, διάβασε την πέμπτη στροφή και ο άγνωστος απήγγειλε από στήθους την έκτη, και ούτω καθεξής, μέχρι το τέλος του μακρού Μεγάλου Κανόνα. Ο παππούς μου διαβάζοντας από το βιβλίο και ο άγνωστος απ’ έξω, χωρίς βιβλίο. Κρύος ιδρώτας περιέλουσε τον παππού μου. Αυτός μετά δυσκολίας, κάτω από το ισχνό φως της λαμπάδας, κατόρθωνε να αναγνώσει τα τροπάρια, ενώ ο άγνωστος δεν εκόμπιαζε καθόλου και τα απήγγελλε μεστά περιεχομένου. Ο φόβος του έβαλε την ιδέα ότι ο ξένος ήταν άγγελος Κυρίου, σταλμένος από το Θεό να ελέγξει αν επιτελεί σωστά το έργο του. Και πρόσθετε ο παππούς μου: «Ήμουν και νέος παπάς…».

Τελείωσε ο Μεγάλος Κανόνας, μπήκε ο παππούς μου μέσα στο Ιερό να βγάλει το πετραχήλι και έως ότου βγει έξω ο άγνωστος είχε εξαφανιστεί. Πράγμα που εμπέδωσε, στη αρχή, την υποψία του αγνού ιερέα για την εξ ουρανών προέλευση του αγνώστου. Το μόνο που, μέσα στην ταραχή του, μπόρεσε να κρατήσει ήτανε το φτωχικό ντύσιμο του απόκοσμου ξένου. Ρώτησε και έμαθε στη συνέχεια ότι αυτός ο άγνωστος, που τόσο συντάραξε τον παππού μου με τις γνώσεις και το παρουσιαστικό του, ήταν ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο αδελφός του Γιώργη, του γραμματέα της Κοινότητας. Πήγε την άλλη μέρα στο σπίτι του αδελφού του για να τον γνωρίσει και είχε να το λέει για την απλότητα του, την ταπεινοφροσύνη του και τη σοφία του.

Να λοιπόν που το χωριό συνδέεται με δεσμούς αίματος με τον μεγάλο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και πολύ σωστά δόθηκε το όνομα σε ένα δρόμο της συνοικίας που έμενε ο αδελφός του Γιώργης.

Γιώργος Δ. Τσιμπανούλης, Δικηγόρος, Φύλλο υπ’ αρ. 4 της έκδοσης ΠΟΡΤΑΡΙΑ, Ιανουάριος 1999.

πηγή/αντιγραφή

Ο χριστιανισμός και ο ελληνισμός αποτελούν τη βάση του σύγχρονου πολιτισμού

Αποτέλεσμα εικόνας για national library of tokyo

Δεν ξέρω πόσοι διάβασαν τη σημερινή επιστολή του κ. Π. Νικολόπουλου, ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και επίτιμου διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, στην Καθημερινή, με τίτλο ‘Η αλήθεια είναι διεθνής γλώσσα’. Δεν ενδιαφέρει τόσο η αναφορά της στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο οι πληροφορίες που περιέχει για την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιαπωνίας στο Τόκιο. Αντιγράφω ένα απόσπασμα με ιδιαίτερη σημασία:

«Στην είσοδο του κεντρικού αναγνωστηρίου του νέου κτιρίου της Εθνικής και της Διαίτης Βιβλιοθήκης της Ιαπωνίας στο Τόκιο υπάρχει επιγραφή στα ελληνικά και παρουσιάζει το χωρίον του Ευαγγελίου του Ιωάννου με τη ρήσιν του Χριστού: Η αλήθεια ελευθερώσει υμάς.
Στην απορία μου πώς σ’ ένα κρατικό ίδρυμα κράτους το οποίο ελάχιστη σχέση έχει με τον χριστιανισμό και τον ελληνισμό τοποθετείται επιγραφή με χριστιανική ρήση και μάλιστα στα ελληνικά, η απάντηση ήταν αποκαλυπτική· ότι ότι ο χριστιανισμός και ο ελληνισμός αποτελούν τη βάση του σύγχρονου πολιτισμού. Η δε επιγραφή αυτή είναι η αρμοδιότερη για να χαρακτηρίσει τη σημασία του κεντρικού αναγνωστηρίου μιας βιβλιοθήκης, μάλιστα εθνικής». 

Ερμηνευτική σημείωση: Η ονομασία ‘Εθνική Δίαιτα’ αναφέρεται στο ιαπωνικό κοινοβούλιο (kokkai). Πρόκειται συνεπώς για την βιβλιοθήκη του κοινοβουλίου της Ιαπωνίας. Τυχόν συγκρίσεις με τα καθ’ ημάς αφήνονται στη φαντασία των αναγνωστών.

Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης – Λόγοι περὶ νηστείας

.«Ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ μεῖς νὰ νηστεύουμε, παιδιά μου. Δὲ μ’ ἔβλαψε ἡ νηστεία μέχρι σήμερα ποὺ εἶμαι 70 χρονῶν. Ἡ μητέρα μου μ’ ἔμαθε νηστεία παιδιόθεν. Δὲν κάνω τὸν ὑποκριτὴ ὅτι, παιδιά μου, νηστεύω, ἀλλὰ αὐτὰ μὲ δίδαξαν οἱ γονεῖς μου καὶ μέχρι σήμερα αὐτὰ τηρῶ, τέκνα μου. Δὲν μὲ ἔβλαψε ποτὲ ἡ νηστεία κι ας ἔχω ἀσθένειες πάνω μου.
Εἶπαν οἱ γιατροὶ καὶ οἱ Ἐπίσκοποι: Ἡ νηστεία κι αὐτὴ ἡ λιτοδίαιτα πολὺ ὠφελοῦν τὸν ἄνθρωπο. Ἐφόσον ὠφελεῖ ὅταν ὁ γιατρός, μὲ συγχωρεῖτε, μᾶς λέει: πέντε μέρες πάτερ μου, δὲ θὰ πιεῖς νερὸ οὔτε μία σταγόνα, γιὰ νὰ κάνουμε μία θεραπεία, νὰ δοῦμε τὸ σῶμα σου τί ἔχει.
Λοιπὸν πέντε μέρες ἄντεξα. Πολὺ καλὸ μὲ εἶχε κάνει. Ε, πόσο μᾶλλον ὠφελεί οταν νηστεύουμε γιὰ τὴν ψυχή μας! Ἀλλὰ καὶ στὸ σῶμα αὐτὸ κατοικεῖ ψυχὴ ἀθάνατος. Γι’ αὐτὸ ἂς φροντίζουμε γιὰ τὴν ψυχή μας ποὺ εἶναι πράγμα ἀθάνατο. Νὰ νηστεύετε παιδιά μου, μὴν ἀκοῦτε ποὺ λένε δὲν εἶναι ἡ νηστεία τίποτε κι ὅτι τὰ λένε οἱ καλόγηροι. Δὲν τὰ λένε οἱ καλόγηροι παιδιά μου, μὲ συγχωρεῖτε, τὰ λέει ὁ Θεός.
Ἡ πρώτη ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ νηστεία, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς μας νήστευσε.
Ἐμεῖς μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι νηστεύουμε; Ε, τρῶμε τόσα καὶ τόσα. Τώρα νηστεία, παιδιά μου, κάνουμε ἐμεῖς; Ὅταν τρῶμε, μὲ συγχωρεῖτε, τόσα καὶ τόσα φαγητά, ἔστω ἀλάδωτα, ἔστω… Ὑπάρχουν νηστίσιμα φαγητὰ πολλά. Ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ‘χει τὴν ὑγεία του καὶ τὴ θέληση…νὰ νηστέψει.
 Κάποτε ἦρθε ἕνα πρόσωπο καὶ μοῦ λέει: παπά μου, μοῦ εἴπανε ὅτι νηστεία δὲν ὑπάρχει. Καὶ ὅτι ποιὸς εἶπε ὅτι ὑπάρχει νηστεία. Τοῦ εἶπα νὰ πεῖ στὸν Ἱερέα ν’ ἀνοίξει τὸ Βιβλίο να δεῖ ποὺ ὑπάρχει νηστεία. «Εἰ μὴ ἐν προσευχὴ καὶ νηστεία…», λέγει στὸ Εὐαγγέλιο ὁ Χριστός μας καὶ ἄλλα πολλά. Καὶ τὰ δαιμόνια καὶ οἱ ἀρρώστιες κι ὅλα τὰ πάθη μὲ τη νηστεία καὶ τὴν προσευχὴ ἀποβάλλονται. Ὁ Ἅγιος Πρόδρομος τί ἔτρωγε ἐκεῖνος στὴν ἔρημο; Τί ἔτρωγε ὁ Ὅσιος Δαυίδ; Μ’ ἕνα ἀντίδωρο περνοῦσε στὸ ἀσκητήριό του ὅλη τήν ἐβδομάδα. Ἀλλὰ «νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν». Γι’ αὐτὸ τὸν ἁγίασε ὁ Θεὸς καὶ ζεῖ τετρακόσια πενήντα χρόνια στὸν Ἱερὸ τόπο αὐτόν. Εἶναι πολυ θαυματουργὸς καὶ ζωντανὸς Ἅγιος.
Προσευχή, παιδιά μου, καὶ νηστεία: αὐτὰ ὠφελοῦν τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Κι ὁ προφήτης Ἠλίας, λέει ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, «ὁμοιοπαθὴς» ἄνθρωπος ἦταν κι αὐτός, ἀλλὰ μὲ τὴν προσευχή του καὶ τὴ νηστεία του ἔκλεισε τὸν Οὐρανὸ καὶ δὲν ἔβρεξε στὴ γῆ τρία χρόνια καὶ ἔξι μῆνες. Καὶ μετὰ βέβαια πάλι προσευχήθηκε καὶ ζήτησε νὰ βρέξει κι ὀ Ουρανὸς ἔδωσε βροχὴ καὶ ἡ γῆ βλάστησε τοὺς καρπούς της».
Ἐπιμέλεια Ἠλιάδης Χριστόδουλος
.

Υπάρχουν Άνθρωποι κι άνθρωποι.

π.Εφραίμ Παναούση
Σχετική εικόνα
  Το κακό μονοπωλεί τη ζωή μας .Ένα γεροντάκι στο Άγιο ‘Ορος κάποτε μου έλεγε πως « ο άδειος τενεκές κάνει τον σαματά» Και το χειρότερο πως παντού οι κακές ειδήσεις μονοπωλούν το ενδιαφέρον.
 Έλεγε χαρακτηριστικά ένας παππούλης «δείτε το ενδιαφέρον αν ακούμε κάτι από τις ειδήσεις ,κάτι απλό και καθημερινό.Δεν δείχνουμε κανένα ενδιαφέρον.Αν όμως η είδηση φτάνει σε κάποιο γεγονός που προκαλεί ,που κάνει θόρυβο,που ασχολείται για τις ζωές των άλλων, τότε λέμε -για δυνάμωσέ το.Το κακό έχει τρόπο να κερδίζει τις εντυπώσεις».
Και το ακόμα χειρότερο, είναι ότι το συνηθίζουμε,ότι με το καιρό δεν μας κάνει εντύπωση.
Λοιπόν τι γίνεται ;Υπάρχει το καλό;Μήπως χάθηκε και αυτό μέσα στην δύναμη του καταρράκτη των καιρών.Και αν υπάρχει ,που είναι κρυμμένο το καλό;

Λοιπόν πάντα το καλό υπάρχει.Ποτέ δεν έπαψε και ούτε θα πάψει το καλό.Μα μένει πάντα κρυμμένο.Γιατί το καλό έχει ένα παράξενο συνήθειο .Να παίρνει να μαραγγιάζει από τους επαίνους των ανθρώπων.Και αγαπάει τα ήσυχα και τα απόμερα.Εκεί που κανείς δεν θα το δει εύκολα.Είναι πάντα κρυμμένο το καλό.
Κρυμμένο στον ευσυνείδητο υπάλληλο που δεν βάζει νερό στο κρασί του,κρυμμένο στη δασκάλα που την νοιάζει αν θα μάθουν τα παιδιά γράμματα,που κόβει από τη ζωή της να μάθουν τα σχολιαρούδια τι έγινε το 21 και το 40,κρυμμένο στην εθελόντρια που μαγειρεύει στα συσσίτια χωρίς να κοιτάζει ρολόι , κρυμμένο στη μάνα που προσεύχεται μέχρι να μπεί το κλειδί στην πόρτα από το παιδί της ,κρυμμένο στις γιαγιάδες που γυρίζανε με τα θυμιατήρια και τα πρόσφορα,κρυμμένο σε εκείνους που μόνο ο Θεός ξέρει τα καλά που κάνουν,και τόσοι τόσοι άλλοι.Ένας ολόκληρος κόσμος καλωσύνης που υπάρχει και ευωδιάζει και που κάνει τη διαφορά.
Ας μην απελπιζόμαστε είναι άνθρωποι και Άνθρωποι .Οι πρώτοι κάνουν εντύπωση οι δεύτεροι πατούν τη γη πάντοτε.. σιγανά και ταπεινά.

Ωδη στο Διονύσιο Σολωμό!

Γ'βραβειο UNESCO στον 1ον διεθνή ποιητικό διαγωνισμό 2016 του ομίλου UNESCO Ζακύνθου,Κεφαλληνίας και Ιθάκης,με θεμα «Μια ωδη στο Διονύσιο Σολωμό ». 

Image may contain: 1 person

Σε γνωρίζω μεσα απο τους στίχους σου που λαμπαδιασαν τη φουσκονερια της θάλασσας και την έκαναν πύρινη τρικυμία.
Σε γνωρίζω απο τον υμνο της πατρίδας μου που έγραψες με χερι αμμωμο και ιερο. Οι λέξεις σου τιμαλφή κειμήλια που
στεφανωσαν μρ λεβεντιά
το χρέος.
Σε γνωρίζω απο τη γαλανόλευκη σημαία της
ρωμισυνης και το σταυρό της ορθόδοξης παλιγγενεσιας.
Ποσα λάβαρα δεν δακρυσανε οταν υψωθηκαν σε άγρυπνη επιφυλακή;;;
Πόσες σπιθες δεν άναψαν στη φρενηρη αρρυθμια της Επανάστασης που ξυπνησες αθάνατες πνοες απο το λήθαργο της μοιρολατρίας, απο το αποκυημα της διχοστασιας.
Έντυσες με περιτύλιγμα αντρειας τους νέους
Ραντισες με ηρωισμό τα ρουθουνια των ελεύθερων πολιορκημένων και το αιμα τους με γέννησε ελεύθερο!
Ναι,σε γνωρίζω οπως με δίδαξαν ο πατέρας μου και ο δάσκαλος μου.
Σαν προσευχή....
Εσυ που έδωσες φωνη στη σιωπή
Εσυ που έδωσες οπλα στη ψυχη,που σκόρπισες ριγη και περηφάνια στις λαβωμένες δυνάμεις μας
Εσυ που στεφανωσες με δάφνες και κλαδιά ελιάς το ματωμένο χωμα,σμιλεψες τη πέτρα σύγχρονης παραμόρφωσης και θεριεψε το θυμο μας.
Σκήπτρα δολερα μισεψαν παλι τον ηλιο μας και στείλανε θηρία για να σκοτεινιασουν τα βουνά μας..
Αδίσταχτα θέλουν να κυρτώσουν τη λευτεριά.
Οχι....κανείς δεν θ'απλωσει χερι στην αγιοσυνη των ματωμένων ηρώων..
Απ' τά κόκαλα βγαλμενη των ελλήνων τα ιερα
και σαν πρώτα αντρειωμενη
Χαίρε Ω!.χαίρε λευτεριά
Διονυσίου Σολωμού
Ελευθερία» !


Βασω Ρουμελή

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Να χαίρεσαι το σταυρό σου!

Image may contain: 2 people, people standing, outdoor and nature

   Θυμάμαι μία φορά, που είχα πάει στην Κρήτη, σ’ ένα χωριό, στα Ανώγεια, είχαν έλθει κάποιες γριές για εξομολόγηση, και όταν τέλειωσαν, μου λέει μια γριά μιαν ευχή: "Να χαίρεσαι τον σταυρό σου". 
Μετά ήλθε μια άλλη γριά: "Να χαίρεσαι τον σταυρό σου".
 Κι εγώ παραξενεύτηκα και λέω: "Μα τι είναι αυτή η ευχή;".
 Και μου λένε: «Έτσι το λέμε εδώ. Για κάποιο γονιό, μάνα ή πατέρα, λέμε: "Να χαίρεσαι τα παιδιά σου", γιατί η χαρά των γονιών είναι τα παιδιά τους.
 Όταν κανείς είναι παπάς του λέμε: "Να χαίρεσαι την ιεροσύνη σου". 
Κι όταν κανείς είναι καλόγερος ή καλόγρια τού λέμε: "Να χαίρεσαι τον σταυρό σου"».
  Αυτή η ευχή, "να χαίρεσαι το σταυρό σου", νομίζω ότι είναι ένα πράγμα τόσο μεγάλο και τόσο βαθύ, που θυμίζει θεολογία του αγίου Μαξίμου του ομολογητού.

Αρχ. Βασίλειος Γοντικάκης, Προηγούμενος Ι. Μ. Ιβήρων Αγίου Όρους 








Άγιος Διονύσιος ο Ελεήμων,μητροπολίτης Λάρισας και κτίτωρ της μονής Αγ.Νικολάου Αναπαυσά

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΟΣΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ
 Για τον άγιο Διονύσιο τον Ελεήμονα, μητροπολίτη Λαρίσης και κτίτορα της μονής Αγίου Νικολάου Αναπαυσά των Μετεώρων, δεν διασώζονται αγιολογικά κείμενα, ακολουθίες, συναξάρια ή βίος, ούτε σημειώνεται πουθενά ημερομηνία εορτασμού της μνήμης του. Συνεπώς δεν έχουμε αναλυτικές πληροφορίες για τη ζωή και τη δράση του.

Εικονίζεται σε τοιχογραφία του 1627 στο αριστερό κλίτος του ναού των Αγίων Αναργύρων Τρικάλων, όπου κατά χρονολογική σειρά από αριστερά προς τα δεξιά τοιχογραφούνται επτά «άγιοι αρχιεπίσκοποι Λαρίσης»: ο άγιος Θωμάς ο Γοριανίτης (1264-1273), ο άγιος Κυπριανός ο Θαυματουργός (Οκτ. του 1318), ο άγιος Αντώνιος ο Λογιώτατος και Νέος Θεολόγος (Ιουν. 1340 – 21 Μαρτ. 1362), ο άγιος Βησσαρίων ο Πρώην (στα 1489 -90 μετατέθηκε από την Επισκοπή Δημητριάδος στη μητρόπολη Λαρίσης), ο άγιος Διονύσιος ο Ελεήμων, ο άγιος Μάρκος ο Ησυχαστής (1499 – τέλη 1526 0 αρχές 1527) και ο άγιος Βησσαρίων του Σωτήρος (πρόκειται για γνωστό μητροπολίτη Βησσαρίωνα Β’, ιδρυτή και κτίτορα της μονής του Σωτήρος των Μεγάλων Πυλών, της γνωστής ως μονής Δουσίκου, ο οποίος αρχιεράτευσε στη Λάρισα από Μάρτ. 1527-13 Σεπτ. 1540).

 Οι επτά παραπάνω μητροπολίτες με τα ίδια ακριβώς ονόματα και την ίδια ακριβώς σειρά, όπως και στις επιγραφές της τοιχογραφίας, αναφέρονται στον ογκώδη κώδικα, υπ’ αριθμ. 59 της μονής Δουσίκου Τρικάλων, που είναι το «βρέβιον» ή ο «ιερός κώδιξ» του μοναστηρίου: Αρχιερείς Λαρισσαίοι πόσοι αγίασαν. Αναφέρονται επίσης και στον κώδικα 76 της ίδιας μονής: Ιδού σημειώ τους αγίους αρχιεπισκόπους Λαρίσσης. Ο ιερομόναχος της μονής Δουσίκου Χατζή – Γεράσιμος μας πληροφορεί επιπλέον ότι οι επτά «άγιοι αρχιεπίσκοποι» Λαρίσης ήταν τοιχογραφημένοι και στον παλαιό μητροπολιτικό ναό των Τρικάλων, του Αγίου Στεφάνου, ο οποίος κάηκε στα τέλη του περασμένου αιώνα.

 Ο άγιος Διονύσιος ο Ελεήμων στην τοιχογραφία του ναού των Αγίων Αναργύρων εικονίζεται πέμπτος στη σειρά, ανάμεσα στους μητροπολίτες Λαρίσης άγιο Βησσαρίωνα τον Πρώην και άγιο Μάρκο τον Ησυχαστή. Εικονίζεται ολόσωμος, ντυμένος με τα αρχιερατικά του άμφια, σάκκο και ωμοφόριο. Με το αριστερό του χέρι κρατεί ευαγγέλιο, ενώ με το δεξιό του ευλογεί. Το κεφάλι του περιβάλλεται από φωτοστέφανο, όπως συμβαίνει με όλους τους αγίους της Εκκλησίας, και τα χαρακτηριστικά του προσώπου του διαγράφονται έντονα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΟΣΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ
 Η επιγραφή της τοιχογραφίας (Ο άγιος Διονύσιος ο Ελεήμων αρχιεπίσκοπος [λαρίσης]) μαρτυρεί ότι ο μητροπολίτης αυτός καταξιώθηκε στη συνείδηση του πιστού ποιμνίου του και συγκαταριθμήθηκε στην τιμητική χορεία τον τοπικών αγίων της περιοχής. Ακόμη, η επωνυμία Ελεήμων που του αποδόθηκε, αποδεικνύει αναντίρρητα την πλούσια προσφορά του τόσο στο θρησκευτικό, όσο και στον κοινωνικό τομέα, ως φιλεύσπλαχνος διάκονος, σε όσους βρίσκονταν σε χαμηλή κοινωνική κατάσταση και ως παρηγορητής σε εκείνους που έπασχαν.

Την Ελλάδα δεν την ελευθέρωσαν οι εκπρόσωποι του διαφωτισμού

π. Παντελεήμων Kρούσκος

Αποτέλεσμα εικόνας για επανασταση 1821
Την Ελλάδα δεν την ελευθέρωσαν οι εκπρόσωποι του διαφωτισμού και οι πράκτορες των μεγάλων δυνάμεων,αυτοί πού μίσθωσαν το σπαθί και τα ταλέντα τους σε ξένες αυλές.

Κάθε 25η Μαρτίου επανέρχεται σταθερά η προσφορά των διαφωτιστών και των υπουργών του τσάρου και η ναυμαχία του Ναβαρίνου ως το καταλυτικότερο στοιχείο της Επανάστασης. Λοιδωρείται η Εκκλησία, ο Πατριάρχης και οι κληρικοί για σύνταξη τους με τους Τούρκους και αντεπανασταστική δράση.

 Ας διαβάσουμε λίγο ιστορία από τις πηγές και ας αφήσουμε τα διαλεκτικά παιχνίδια και τους ιδεολογισμούς.

 Ο Έλληνας πολεμάει με λάβαρο τον σταυρό, «για του Χριστού την πίστη την αγία». Από τον Ρήγα έως τον Κολοκοτρώνη και τον Μακρυγιάννη με την θεοσέβεια τους, έχουμε ιερό και θρησκευτικό χαρακτήρα στον ξεσηκωμό. Δεν ήταν η Εκκλησία ανασχετική και ενάντια στην Επανάσταση.

 Απόδειξη πόσο προσχηματικός και προϊόν εκβιασμούς ήταν ο αφορισμός της, ο πλαστός αφορισμός, είναι η θυσία του πατριάρχη και των προκρίτων την επόμενη μέρα της επανάστασης. Το σχοινί του πατριάρχη βοά και δεν κρύβεται πίσω από στρώματα λοιδωρίας και ιδεολογικού μακιγιάζ, όσο και αν προσπαθούν κάποιοι φραγκοπροσκυνημένοι.Αν κάποιοι κληρικοί ήταν ενάντια στον ξεσηκωμό αυτό είχε να κάνει με την φιλοπατρία τους και την έγνοια για το σύνολο και όχι με κάποιον ταχα φιλοτουρκισμό τους.

 Ενάντιοι στην Επανάσταση εξ άλλου ήταν οι ίδιοι οι ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΕΣ. Ο Κοραής

Άγιος Boyan πρίγκιπας των Βουλγάρων,ο πρώτος μάρτυρας(+28 Μαρτίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για БОЯН (ЕНРАВОТ) БОЛГАРСКИЙ, КНЯЗЬ, МЧ
Ο Άγιος Boyan (Μποϋάν) ο επονομαζόμενος Enravota (Ενραβωτά) ήταν υιός του βασιλέως της Βουλγαρίας Ομουρτάγ (816 - 831), την εποχή κατά την οποία οι Βούλγαροι ήταν ακόμη στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Ενώ ήταν πρωτότοκος, μετά τον θάνατο του πατέρα του, δεν έγινε βασιλέας, αλλά η εξουσία πέρασε στον μικρότερο αδελφό του Μαλαμίρ.

Από την αρχή του 9ου αιώνα, δηλαδή από τότε που άρχισε η βασιλεία του φιλοπόλεμου Κρούμμου (803-814), οι Χριστιανοί διώκονταν, ιδιαίτερα στις περιοχές που είχαν αποσπασθεί από τους Βυζαντινούς.
Αποτέλεσμα εικόνας για БОЯН (ЕНРАВОТ) БОЛГАРСКИЙ, КНЯЗЬ, МЧ
Όταν ο αδελφός του Αγίου ανέκτησε την εξουσία, θέλησε να βεβαιωθεί ότι ο Boyan δεν είχε ασπασθεί την χριστιανική πίστη. Γι' αυτό του πρότεινε να συμμετάσχει σε ένα ειδωλολατρικό θυσιαστικό συμπόσιο. Στην άρνηση του Αγίου να θυσιάσει στα είδωλα, ο βασιλέας διέταξε τον διά αποκεφαλισμού θάνατό του. Ήταν περί το έτος 833.

Σύμφωνα με την μαρτυρία του Θεοφύλακτου, Αρχιεπισκόπου Αχρίδος (1090 - 1126), ο πρίγκιπας Boyan κατά την στιγμή του μαρτυρίου του προφήτευσε τα ακόλουθα:
 «Αυτή η πίστη, για την οποία σήμερα πεθαίνω, θα διαδοθεί στην χώρα των Βουλγάρων. Εσείς μάταια προσπαθείτε να την καταστρέψετε με τον θάνατό μου. Το σημείο του Σταυρού θα υπάρχει παντού. Θα ανεγερθούν ναοί καθαροί και αγνοί προς τιμήν του αληθινού Θεού και ιερείς καθαροί και αγνοί θα Τον διακονήσουν. Τα είδωλα και οι βωμοί σας θα καταστραφούν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ».
Αποτέλεσμα εικόνας για Св. мчк Боян-Енравота, княз Български.
Τρία χρόνια αργότερα ο βασιλέας Μαλαμίρ πέθανε. Ο απόγονος του Αγίου Boyan βαπτίσθηκε Χριστιανός, το έτος 865 και ανακήρυξε την ορθόδοξη πίστη ως πίστη του κράτους.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Η ιστορική εξέλιξη του Μεγάλου Αποδείπνου

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

«Όσοι της φιλοσοφίας τρόφιμοι και των υψηλών ερασταί και μαθηταί του Λόγου. Αγαπήσατε τον ενεστώτα καιρόν και την αγίαν Τεσσαρακοστήν χαίροντες υποδέξασθε, ως σωφροσύνης διδάσκαλον και αρετής μητέρα και τροφόν των υιών του Θεού και παιδαγωγόν ατάκτων και γαλήνην ψυχών και ευστάθειαν βίου και ειρήνην ένσπονδον και ατάραχον».


Η επίκαιρη αυτή προτροπή του Αστερίου Αμασείας μάς υπενθυμίζει εμφαντικά ότι δεν μπορεί να υπάρξει Σαρακοστή«ει μη εν προσευχή και νηστεία». Αγαπώντας τον ενεστώτα καιρό και καλλιεργώντας το σωτήριο αυτό δίπτυχο, εν κρυπτώ εργαζόμενοι αρετάς, δεχόμαστε πνευματικάς αμοιβάς:«γαλήνην ψυχών και ευστάθειαν βίου και ειρήνην ένσπονδον και ατάραχον».

Για να προσεγγίσουμε τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή θα πρέπει να κάνουμε αυτό που δεν ταιριάζει στις σύγχρονες συνθήκες της ζωής μας, αλλιώς κάθε αντίληψη προσπάθειας μέσα στη Σαρακοστή χάνει τελείως το νόημά της. Και για να επικεντρωθώ στο θέμα της λατρείας. Ο μεγάλος λειτουργιολόγος του 20ου αι. π. Αλέξανδρος Σμέμαν λέει, πως «δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για κείνους που στη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής δεν αυξάνουν το χρόνο για παρακολούθηση και συμμετοχή στη Θεία Λατρεία... είναι ανάγκη να υπάρξει μια απόφαση, είναι ανάγκη να γίνει μια προσπάθεια, να υπάρξει μια σταθερή επιδίωξη» . Πόσες φορές κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής συμμετέχουμε στο Μέγα Απόδειπνο;

Ας είναι η αποψινή μας σύναξη η αφορμή για πυκνότερη και ουσιαστικότερη και πιο ενσυνείδητη συμμετοχή μας στην κατανυκτική αυτή ακολουθία που χαρακτηρίζει, θα λέγαμε, τη Σαρακοστή, αφού η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η μόνη περίοδος του λειτουργικού έτους κατά την οποία διατηρήθηκε η αρχαία μορφή του αποδείπνου, το λεγόμενο σήμερα Μέγα Απόδειπνο. Πρόκειται για τη μοναδική μορφή αποδείπνου που μαρτυρείται από τα αρχαία χειρόγραφα. Το λεγόμενο Μικρό Απόδειπνο, που είναι η συντετμημένη μορφή του Μεγάλου Αποδείπνου, απαντά μόνο σε νεώτατα χειρόγραφα και περιλαμβάνει τα «καιριώτατα» του Μεγάλου Αποδείπνου, κατά την εύστοχη παρατήρηση του αγ. Συμεών Θεσσαλονίκης. Το Μικρό Απόδειπνο επικράτησε τελικά για τις εκτός της Τεσσαρακοστής ημέρες, δηλ. για όλο το υπόλοιπο λειτουργικό έτος, αλλά ακόμα και για τις Παρασκευές, τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Η ακολουθία του Αποδείπνου τελείται, όπως και το όνομά της δηλώνει, μετά το δείπνο και προ της κατακλίσεως, γι’αυτό και σε ορισμένα χειρόγραφα ονομάζεται «ακολουθία των προθυπνίων». Ο δεύτερος αυτός όρος υποδηλώνει και το περιεχόμενό της, που δεν είναι ευχαριστία για το δείπνο, αλλά προσευχή προ του ύπνου. Κατ’αρχήν ήταν ιδιωτική προσευχή και στα μοναστήρια, γι’αυτό και δεν αριθμείται πάντοτε στις «επτά αινέσεις», δηλ. στις επτά ακολουθίες του νυχθημέρου των μονών. Ελέγετο «εν τοις κελλίοις». Γι’αυτό διαβάζουμε στα τυπικά: «Η δε ακολουθία των Αποδείπνων εν τη Μονή της Λαύρας ου ψάλλεται εις την Εκκλησίαν, αλλ’ έκαστος αναγινώσκει αυτήν εν τοις κελλίοις». Αντιθέτως στα κοινόβια της Παλαιστίνης το Απόδειπνο ετελείτο στην Εκκλησία.
Η ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου απαντάται για πρώτη φορά ως μοναχικό Απόδειπνο, στις αρχές του 15ου αιώνος, οπότε και αντικαθιστά την ακολουθία της Παννυχίδος.
 Δεν αποτελεί βέβαια η συγκεκριμένη αντικατάσταση μιας ακολουθίας από μια άλλη ένα ξαφνικό και αυτόνομο γεγονός. Εντάσσεται μέσα στη γενικότερη λειτουργική μεταρρύθμιση, ή καλύτερα σύνθεση και συγχώνευση διαφόρων λειτουργικών τύπων, που είχε αρχίσει ήδη να συντελείται στο τυπικό της Εκκλησίας μερικούς αιώνες πιο πριν - ήδη από την εικονομαχία - και την εποχή αυτή (15ος αι.) βρίσκεται στην κορύφωσή της. Το μοναχικό τυπικό ή Ιεροσολυμιτική τάξη, πιο γνωστό ως τυπικό της μονής του αγ. Σάββα, που οφείλει την προέλευσή του στα κοινόβια της Παλαιστίνης, εκτοπίζει ολοσχερώς τον Ασματικό ή Βυζαντινό κοσμικό τύπο των Ακολουθιών που εκφράζει τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως. Αυτού του ασματικού τυπικού ήταν ακολουθία η Παννυχίς, που ψαλλόταν κατά το εσπέρας εν είδει μικράς αγρυπνίας, στη θέση περίπου του μοναχικού Μεγάλου Αποδείπνου, με το οποίο έχει μερικά κοινά σημεία.
Ενώ αρχικά η Παννυχίδα ετελείτο καθ’ όλες τις ημέρες του έτους, τη Μ. Τεσσαρακοστή και τη Μ. Εβδομάδα, ήδη από τον 10ο αιώνα η Παννυχίς- κατά τη μαρτυρία του τυπικού της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως- ετελείτο κυρίως κατά τις παραμονές των μεγάλων εορτών, κατά την Α΄ Εβδομάδα των Νηστειών και κατά τη Μ. Εβδομάδα.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τη σχέση Παννυχίδος και Μεγάλου Αποδείπνου, αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι, λίγο παλαιότερα το Μέγα Απόδειπνο ετελείτο και τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, πράξη που διατηρείται ακόμα και σήμερα στο Άγιον Όρος και στις Σλαβικές Εκκλησίες. Σε πιο παλιά φάση το Μέγα Απόδειπνο ψαλλόταν και κατά τις Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καθώς και κατά τις νηστείες των Χριστουγέννων και των αγίων Αποστόλων κατά τις ημέρες που ψάλλεται το «Αλληλούϊα».

Ας επιστρέψουμε όμως στις ΠαννυχίδεςΟι Παννυχίδες της Α΄ Εβδομάδος των Νηστειών είχαν κατανυκτικό χαρακτήρα και προεξήρχε σ’αυτές ο ίδιος ο Πατριάρχης. Από την ασματική αυτή παννυχίδα προέρχεται και η σειρά των πέντε ευαγγελικών περικοπών, τα λεγόμενα «ευαγγέλια της παννυχίδος», που διαβάζονται και σήμερα κατά τα Απόδειπνα της Α΄ Εβδομάδος των Νηστειών και διασώζονται στα Ευαγγελιστάριά μας.
Το Μέγα Απόδειπνο εντάσσεται στις ακολουθίες της νυκτός, που αποτελούσαν ένα σύμπλεγμα νυκτερινής προσευχής, μια Παννυχίδα, εντελώς διαφορετική απ’αυτήν που μόλις περιγράψαμε, στην οποία φέρεται η ορθρινή προσευχή ενωμένη με την εσπερινή. Η ακολουθία των «προνυκτίων», έτσι όπως τη συναντούμε σε χειρόγραφο του 12ου αιώνα της Μονής Λειμώνος, συμπίπτει σε γενικές γραμμές με τη σημερινή ακολουθία του μεγάλου αποδείπνου, εκτός από κάποια τροπάρια και ευχές. Είναι αξιοσημείωτο και ιδιαίτερα σημαντικό, νομίζω, ότι το περίφημο τροπάριο του Μεγάλου Αποδείπνου «Κύριε των δυνάμεων μεθ’ημών γενού...» είναι το εφύμνιο του ψαλμού 150 που είναι ένας από τους ψαλμούς των Αίνων του Όρθρου, γεγονός που επιβεβαιώνει την άποψη για κοινά στοιχεία των ακολουθιών του μοναχικού τυπικού, αλλά μαρτυρεί και την ύπαρξη της παλαιότατης παννυχίδος που ένωνε εσπερινή και ορθρινή προσευχή.

Κανόνες Αποδείπνων
Η θέση των κανόνων στα απόδειπνα είναι ένα ειδικό κεφάλαιο του τυπικού που περιλαμβάνει πολλές περιπτώσεις. Περιορίζομαι μόνο στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή για να σημειώσω τις χαρακτηριστικότερες των περιπτώσεων. Στα απόδειπνα των τεσσάρων πρώτων ημερών της Α’ Εβδομάδος των Νηστειών ψάλλεται τμηματικώς ο Μέγας Κανών του αγ. Ανδρέου Κρήτης, ενώ στο μικρό απόδειπνο κατά τις Παρασκευές των τεσσάρων πρώτων εβδομάδων ψάλλεται ο κανών του Ακαθίστου Ύμνου και το κοντάκιο τμηματικώς. H συνήθεια, που επικράτησε στις ενορίες να ψάλλεται ο Μέγας Κανών και ο Ακάθιστος κατά το μικρό απόδειπνο της Τετάρτης και της Παρασκευής της Ε΄ Εβδομάδος των Νηστειών, οφείλεται σε μια προσπάθεια προσαρμογής προς τις ενοριακές συνθήκες. Η ορθή τάξη προβλέπει και για τις δύο περιπτώσεις την τέλεση αγρυπνίας.
Αυτό, όμως, που είναι άξιο ειδικής μνείας είναι ότι σύμφωνα με το τυπικό «από της Κυριακής της Ορθοδοξίας εσπέρας μέχρι της Πέμπτης προ του Λαζάρου εσπέρας, καθ’ εκάστην εις τα απόδειπνα, ψάλλομεν τον κανόνα του Θεοτοκαρίου, και συν αυτώ ψάλλεται και ανά εις κανών του Μηναίου οι από του Σαββάτου του Λαζάρου μέχρι της Κυριακής του Αντιπάσχα συμπίπτοντες» (Βλ. Τυπικόν Γ. Ρήγα, σ. 768). Αυτό σημαίνει ότι η Εκκλησία δεν παραλείπει τίποτε. Προνοεί για την περίπτωση που καταλιμπάνεται το Μηναίον, δηλαδή κατά τη Μ. Εβδομάδα και τη Διακαινήσιμο, έτσι ώστε να ψαλούν στα απόδειπνα και να μην παραληφθούν οι κανόνες των αγίων, των οποίων η μνήμη θα συμπέσει την περίοδο αυτή. Έτσι ο κανόνας είναι ένα αδιάσπαστο στοιχείο της ακολουθίας του Μεγάλου Αποδείπνου, που βέβαια σήμερα ψάλλεται ανελλιπώς και καθημερινώς μόνο στα μοναστήρια.

Οι Ύμνοι του Μεγάλου Αποδείπνου
Το Μέγα Απόδειπνο διασώζει παλαιότατο υμνογραφικό υλικό αλλά και αρχαίους τρόπους ψαλμωδίας που παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

- Το «Μεθ’ ημών ο Θεός» είναι ένα ανθολόγημα στίχων, από το βιβλίο του Ησαΐα, όπου επαναλαμβάνεται ως επωδός το ακροστίχιο του πρώτου στίχου, το «Ότι μεθ’ ημών ο Θεός». Με βάση αυτόν τον ύμνο, που εντάσσεται από τους ερευνητές στην πρώτη περίοδο της υμνογραφίας, δηλαδή στους τέσσερεις πρώτους αιώνες, μπορεί κανείς να αντιληφθεί πώς διεξαγόταν η λεγόμενη «καθ’υπακοήν» ψαλμωδία, η οποία έδινε την άνεση για τη συμμετοχή του εκκλησιάσματος στα ψαλλόμενα (εδώ ο λαός επαναλάμβανε το εφύμνιο «Ότι μεθ’ ημών ο Θεός»). 

«Η ασώματος φύσις». Πρόκειται για αρχαίο ύμνο σε στίχους ενδεκασύλλαβους, που τον συναντούμε σε πάπυρο του 6ου αιώνος και υπήρχε και στην αρχαία Παννυχίδα. Θα μού επιτρέψετε εδώ μια μικρή παρένθεση με αφορμή το σημαντικότατο γεγονός ότι οι ύμνοι της Εκκλησίας εμπεριέχουν όλες τις μορφές της αρχαίας γλώσσας και μετρικής (όπως π.χ. στον ύμνο αυτό οι ενδεκασύλλαβοι στίχοι). "Η Εκκλησία αξιοποιεί γόνιμα τη δουλειά των αρχαίων, και σ’ αυτήν επιβιώνουν ζωντανά οι κατακτήσεις και επιτεύξεις τους. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο αρχαίος πολιτισμός επιβιοί και θάλλει μεταμορφωμένος", όπως αναφέρει ευστοχώτατα ένα κείμενο της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους για την Παιδεία του Γένους μας (σ. 55).

«Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε...»: Σύντομες επικλήσεις που ψάλλονται αντιφωνικά. Η Παναγία προηγείται των αγγέλων ως ασυγκρίτως ενδοξοτέρα και τιμιωτέρα. Μετά τους Αγγέλους οι πιστοί επικαλούνται τον τίμιο Πρόδρομο, τους Αποστόλους, τους Οσίους και Διδασκάλους της οικουμένης, την ακατάλυτο δύναμη του Σταυρού. Ο μικρός αυτός ύμνος δηλώνει την ιστορική συνέχεια του μυστηρίου της Θείας οικονομίας μετά την έλευση της Χάριτος.

- Τα τροπάρια «Ως φοβερά η κρίσις σου Κύριε...», που ψάλλονται στο Μέγα Απόδειπνο την Τρίτη και την Πέμπτη, ανάγονται στον 6ο αιώνα ενώ τα κατανυκτικά τροπάρια «Ελέησον ημάς...» αποδίδονται στον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό (7ος - 8ος αι.). Τα τροπάρια αυτά ψάλλονται σε ήχο πλ. β΄ αλλά, όπως σημειώνεται σε κάποια χειρόγραφα, «χύδην», δηλαδή μ’ ένα υποτυπώδες μέλος όπως μάς έχει διασωθεί από την προφορική παράδοση. Η παρατήρηση του αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης είναι καίρια: «Και αι καθολικαί εκκλησίαι πάσαι ανά την οικουμένην απαρχής ταύτης ετέλουν μελωδικώς, μηδέν χωρίς λέγουσαι μέλους». Τίποτε στις ακολουθίες μας δεν διαβάζεται ξηρά και με στόμφο ή επιτήδευση. Πρέπει να υφέρπει πάντοτε, ακόμα και στα αναγνώσματα, ένα υποτυπώδες μέλος.

- Η Δοξολογία «Δόξα εν υψίστοις Θεώ», που είναι ένας από τους αρχαιότερους ύμνους της Εκκλησίας-μεγάλο μέρος της χρονολογείται τον 4ον αιώνα- στο Απόδειπνο δεν ψάλλεται, απλώς διαβάζεται. Κι αυτό διότι η μελισματική απόδοσή της αποτελεί έκφραση και σύμβολο του πανηγυρικού χαρακτήρα μιας εορτής, ενώ ο χαρακτήρας της ακολουθίας του αποδείπνου είναι εντελώς διαφορετικός.

Το Τριώδιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αλυσίδα λειτουργικών ευκαιριών που μάς προσφέρει η Εκκλησία συνεχώς και αδιαλείπτως. Μια λειτουργική τράπεζα, στην οποία μέρα και νύχτα υπάρχουν παρατεθειμένα εδέσματα πνευματικής ευτυχίας. Η Σοφία του Θεού «έσφαξε τα εαυτής θύματα, εκέρασεν εις κρατήρα τον εαυτής οίνον και ητοιμάσατο την εαυτής τράπεζαν, συγκαλούσα μετά υψηλού κηρύγματος επί κρατήρα» τους δούλους αυτής. Όλους εμάς. «Το Θαύμα της εκκλησιαστικής ποίησης, η ακρότατη ευγένεια του βυζαντινού μέλους, το ρίγος από τις μνήμες της αυτοκρατορικής αρχοντιάς των Ελλήνων- όλα συντονισμένα στην αποκαλυπτική εμπειρική ψηλάφηση της εκκλησιαστικής ελπίδας για την όντως ύπαρξη και ζωή» ( Χρ. Γιανναράς, Καθημερινή 17/3/96).

Το Μέγα Απόδειπνο που διακρίνεται για τον ιδιαίτερα προσωπικό τόνο στην επικοινωνία Θεού και ανθρώπου αμαρτωλού και μετανοούντος, μάς ωθεί προς την τέλεια πνευματική λειτουργική Τεσσαρακοστή, όπως την ορίζει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «...ούτε νηστεία, ούτε ψαλμωδία, ούτε προσευχή σώζειν ημάς καθ’ εαυτά δύνανται, αλλά το ενώπιον εκτελείσθαι ταύτα του Θεού... Ενώπιον δε ταύτα γίνεται Θεού, όταν ατενώς η διάνοια εκείνω ενορά και δια το προς αυτόν οράν και νηστεύη και ψάλλη και προσεύχηται».

Εμφάνιση του Αγίου Νικολάου στην Σιβηρία…

  Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТОЙ НИКОЛАЙ Сибирь

Στους βίους των αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας υπάρχουν πολλές αναφορές σε θαύματα τους στους πιστούς. Δεν είναι λίγες οι φορές, άλλωστε, που άνθρωποι, όχι ιδιαίτερα πιστοί, κάνουν λόγο για εμφανίσεις των αγίων, που έχουν συμβάλλει σημαντικά στην πορεία της ζωής τους. Μία τέτοια αναφορά κάνει ένας υπολοχαγός των δυνάμεων του Κολτσάκ.Ο αείμνηστος Ευγένιος Νικολάγιεβιτς Δολμάτεφ, είχε διηγηθεί ένα θαύμα που ο ίδιος είχε ζήσει, με μια επέμβαση του Αγίου Νικολάου.

 Συνέβη στην Σιβηρία. Ο Λευκός Στρατός κάτω από την διοίκηση του Κολτσάκ υποχωρούσε. Ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς, παρά τον σοβαρότατο τραυματισμό που είχε υποστεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρέτησε στις δυνάμεις του Κολτσάκ, με βαθμό πρώτου υπολοχαγού. Ο χειμώνας εκείνος ήταν πολύ βαρύς.
Μπαίνοντας σε κάποιο χωριό, οι παρτιζάνοι συνέλαβαν ένα χωριάτη με την υποψία ότι συνεργαζόταν με τους Κόκκινους. Είχε ληφθεί η απόφαση να τον εκτελέσουν. Ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς διέταξε να τον κρατήσουν τον ύποπτο στην φυλακή.
Το ίδιο βράδυ, καθώς ο υπολοχαγός καθόταν μοναχός και ετοίμαζε τα έγγραφα της κατηγορίας, ακούσθηκε ένα χτύπημα στην πόρτα του. Την άνοιξε, και μπήκε μέσα ένας ηλικιωμένος που φορούσε σκούφια, σαν εκείνες που φορούσαν οι μοναχοί, και ένα παλιό ράσο.
«Κύριε αξιωματικέ» του είπε, «έχετε συλλάβει ένα χωριάτη εδώ. Μην τον σκοτώσετε. Είναι αθώος.»
«Και ποιός είσαι εσύ;» Τον ρώτησε ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς.
«Είμαι ο εφημέριος της τοπικής εκκλησίας, ο πατήρ Νικόλαος», του απάντησε ο ηλικιωμένος, και αμέσως έφυγε.
Ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς κάθησε και καλοσκέφθηκε το ζήτημα, και αποφάσισε να αφήσει ελεύθερο τον φυλακισμένο. Νωρίς το επόμενο πρωί, παρήγγειλε να του ετοιμάσουν ένα έλκηθρο, διέταξε να επιβιβασθεί ο φυλακισμένος, πήρε μαζί του λίγο ψωμί, και είπε στους συνοδούς:
«Φεύγω – πάω να τον εκτελέσω.»
Όταν έφτασαν στο δάσος, έλυσε τα δεσμά του φυλακισμένου και του είπε:
«Φύγε τώρα, μέσα στο δάσος, και φρόντισε να μην ξαναβρεθείς ποτέ στο δρόμο μας!»
Επιστρέφοντας στο χωριό, ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς πέρασε από την εκκλησία. Ήταν κλειδωμένη. Ρώτησε ένα χωριάτη που περνούσε εκείνη στιγμή:
«Πού μένει ο πατήρ Νικόλαος;»
«Οι Κόκκινοι τον τουφέκισαν, πριν από πολλά χρόνια», ήρθε η απάντηση.
Αιφνιδιάστηκε με την απάντηση ο Ευγένιος Νικολάγιεβιτς, αλλά αποφάσισε πως ήθελε να ρίξει και μια ματιά μέσα στον ναό. Κάποιος του ξεκλείδωσε την πόρτα του ναού, και μπήκε. Ξαφνικά, βλέπει στα δεξιά του μια εικόνα του Αγίου Νικολάου και αμέσως αναγνώρισε τον νυχτερινό επισκέπτη του. Στην εικόνα αυτή, ο θαυματουργός ιεράρχης είχε αγιογραφηθεί φορώντας την ίδια ακριβώς σκούφια.

Ο τελευταίος πνευματικός της Όπτινα.Πατήρ Ιωάννης Σοκόλωβ(+1958)


 O αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιάνκιν μου έδωσε ευλογία να συλλέξω υλικό για τον τελευταίο πνευματικό της Οπτινα, τον ηγούμενο Ιωάννη Σοκόλωβ (1958) και πρόσθεσε κάποιες προσωπικές του αναμνήσεις γι` αυτόν.

 Η ζωή του στάρετς ήταν εντυπωσιακή. Δεκαοχτω χρόνια φυλακή και ταυτόχρονα μια τόσο υψηλή πνευματικότητα που ο αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιάνκιν τον ονόμασε καθηγητή της Ουρανίου Ακαδημίας.

Καταπιαστήκα με ζήλο σ’ αυτή τη δουλειά, όταν έλαβα μια επιστολή από τον π. Ιωάννη Κρεστιάνκιν με την οποία μου έκανε γνωστό πως ένας συγγραφέας που γνώρισε τον στάρετς Ιωάννη Σοκόλωβ σκόπευε να γράψει ένα βιβλίο. 0 γέροντας θεώρησε πως θα ήταν πιο σοφό να εμπιστευτεί αυτή την εργασία σε κάποιον που ήταν αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων και όχι σ’ εμένα.
Δεν αμφέβαλλα πως ήταν πιο σοφό να γίνει έτσι, αλλά και στενοχωρήθηκα κάπως, γιατί είχα ήδη καταφέρει να συλλέξω αρκετές μαρτυρίες από κάποιες ηλικιωμένες κυρίες στη Μόσχα. Ωστόσο σκέφτηκα πως δεν θα παρακούσω τον γέροντα εάν -χωρίς πρόθεση να αφηγηθώ ολόκληρη τη ζωή του στάρετς Ιωάννη Σοκόλωβ- αναφέρω κάποια στοιχεία για τα πνευματικά του παιδιά και κυρίως για τον νεαρό τότε άγαμο κληρικό Ιωάννη Κρεστιάνκιν

Θα αρχίσω με την ιστορία που έμαθα τυχαία. Όταν κρατούσα σημειώσεις από τις αναμνήσεις της Γκαλίνας Βικτόροβνα Τσερεπάνοβα για τον στάρετς Ιωάννη Σοκόλωβ, παρατήρησα πως κουτσαίνει.
- Σας πονούν τα πόδια; τη ρώτησα.
- Δόξα τω Θεώ με πονούν, μου απάντησε η γιαγιούλα. Αυτή την αρρώστια τη ζήτησα από τον Θεό όταν ήμουν νεαρή.

 Εν συντομία η ιστορία της είναι η ακόλουθη. Η Γκαλίνα ζούσε στο Ιρκούτσκ.
Μόλις είχε αποφοιτήσει από το δεύτερο έτος στο πανεπιστήμιο, όταν την κάλεσε η NKVD και της πρότειναν να γίνει πληροφοριοδότρια.

 Αυτή η προσφορά δεν έγινε τυχαία. Την περίοδο εκείνη κρύβονταν στο σπίτι της μερικοί ιερείς και ένας επίσκοπος. Η Γκαλίνα ήταν άτομο εμπιστοσύνης, γνώριζε πού γίνονταν οι μυστικές συναντήσεις και πού έκρυβαν οι πιστοί τα δέματα που μάζευαν για τους κρατούμενους ιερείς. Ταυτόχρονα οι αρχιερείς που στέλνονταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της εμπιστεύονταν ιερά κειμήλια, όπως για παράδειγμα τον σταυρό του Αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ. 0 επίσκοπος που της εμπιστεύτηκε το σταυρό δεν επέστρεψε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης και έτσι ο σταυρός έμεινε στα χέρια της Γκαλίνα.

 Οι Ορθόδοξοι του Ιρκούτσκ ήταν πολύ ενωμένοι και η αποστολή των οργάνων ασφαλείας ήταν να «φυτέψουν» στο περιβάλλον τους έναν πληροφοριοδότη, έναν προδότη. Η φοιτήτρια Γκαλίνα αρνήθηκε την πρόταση. Τότε την έθεσαν μπροστά σ’ ένα δίλημμα: Είτε θα δεχτεί να γίνει πληροφοριοδότρια και έτσι να τελειώσει το πανεπιστήμιο και μάλιστα αμέσως να βρει μια καλή δουλειά είτε, αν αρνηθεί, θα αποβληθεί από το πανεπιστήμιο ως «θρησκευτική αντεπαναστάτρια». Το χτύπημα ήταν φοβερό για την Γκαλίνα, η οποία από

Από την υμνολογία της Αγίας μάρτυρος Ματρώνας της εν Θεσσαλονίκη

Αποτέλεσμα εικόνας για МАТРОНА СОЛУНСКАЯ (ФЕССАЛОНИКИЙСКАЯ), МЦ
  Ενώπιον του Θεού εκείνο που μετράει κι έχει σημασία δεν είναι ασφαλώς τα πλούτη και η δόξα, η επίγεια κατάσταση του ανθρώπου, είτε της ελευθερίας είτε της δουλείας, ό,τι δηλαδή είναι φθαρτό με ημερομηνία λήξεως, αλλά ό,τι παραμένει στην αιωνιότητα. 
Κι αυτό είναι η αρετή του ανθρώπου, η ζωή η σύμφωνη με το θέλημα του Θεού.῾῾Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης - όπως λέει ο Κύριος - όπου σης και βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι. Θησαυρίζετε θησαυρούς εν ουρανώ᾽᾽. 

Ο άγιος υμνογράφος φωνάζει εν προκειμένω στην ωδή ς´, αντιδιαστέλλοντας τη δούλη Ματρώνα προς την κυρία της Παντίλα: ῾῾Η Ματρώνα δεν κρίνεται σαν δούλη ή σαν ελεύθερη, με βάση τον Χριστό. Κρίνεται από την ομορφιά της αρετής της, γιατί ήταν στολισμένη με τους τρόπους της ευσέβειας᾽᾽ (῾῾Ου δούλος εν Χριστώ ουκ ελεύθερος κρίνεται, αλλ᾽ αρετής ευμορφία, ευεβείας τρόποις κεκοσμημένη᾽᾽).
Αποτέλεσμα εικόνας για МАТРОНА СОЛУНСКАЯ (ФЕССАЛОНИКИЙСКАЯ), МЦ
 Κι αυτό σημαίνει ότι η αγία Ματρώνα, και βεβαίως κάθε χριστιανός συνεπής, κινείται σε επίπεδο αληθινής ελευθερίας, πέρα από τις δεσμεύσεις που προκαλεί ο κόσμος αυτός στην ψυχή του ανθρώπου. Διότι ελεύθερος είναι αυτός που προσβλέπει πέρα από τα επίγεια κι είναι έτοιμος να δώσει και τη ζωή του προς χάρη του Κυρίου, ο Οποίος ήρθε στη γη ως δούλος, ακριβώς για να δώσει ελευθερία στον άνθρωπο. ῾῾

Αυτός που καταδέχτηκε τη μορφή δούλου, να γίνει δηλαδή άνθρωπος, ο Χριστός ο Θεός μας, θέλοντας να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά της φθοράς και του θανάτου, μνηστεύτηκε εσένα ως μάρτυρα νύμφη Του και σε ελευθέρωσε από το ζυγό της δουλείας᾽(῾῾Ο δούλου καταξιώσας δέξασθαι μορφήν Χριστός ο Θεός, ελευθερώσαι ταύτην βουληθείς εκ φθοράς και θανάτου δεσμών, από ζυγού δουλείας σε, Μάρτυρα Νύφην εμνηστεύσατο᾽᾽) (ωδή α´).

π.Γεώργ.Δορμπαράκης

Σπάνια εικόνα με την Παναγία και Σιναϊτες Αγίους

Αποτέλεσμα εικόνας για SFANTUL IOAN SCARARUL

Στο μέσον η Παναγία.Από αριστερά Άγιος Γεώργιος ο Σιναϊτης, Άγιος Νείλος ο Σιναϊτης,Άγιος Αναστάσιος ο Σιναϊτης,Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης(της Κλίμακος)

Όρος Σινά (1230)

Της Σαρακοστής τ ΄αληθινά.


 Εκείνη η Σαρακοστή του 2003 , πόσο διαφορετική του φαινόταν από όλες τις προηγούμενες . Όλους τους ένιωθε αδέλφια του . 

  Μια περίεργη αίσθηση , που κορυφωνόταν κάθε φορά που έβγαινε στην πολύβουη πόλη , στο κέντρο της Αθήνας και ανακατευόταν με τους ανθρώπους που όλο κάτι κυνηγούσαν . Του άρεσε να παρατηρεί τα πρόσωπά τους και προσπαθούσε να βάζει έναν καλό λογισμό για όλους τους. Ήθελε να γινόταν, όλοι αυτοί οι πολυμέριμνοι άνθρωποι , να βίωναν αυτές τις τόσο ξεχωριστές μέρες , έστω για ελάχιστα όπως εκείνος . Αυτό το απερίγραπτο με λέξεις αίσθημα της χαρμολύπης , της θυσιαστικής αγάπης το σκίρτημα , του φιλότιμου αγώνα το πνεύμα μέσα στο στάδιο των αρετών .Την ελπίδα για την Νίκη της αληθινής Ζωής, την ζωογόνο αποκαραδοκία της Ανάστασης . 

 Ήθελε να γινόταν σε όλες αυτές τις βιαστικές και αγχωμένες μορφές τους , να ζωγράφιζε ο Κύριος της μετανοίας τα ανόθευτα τα χρώματα , να τις αυλάκωνε με δάκρυα λύτρωσης για της επιστροφής την μεγάλη και υπέρλογη τούτη γιορτή ! Μα πάντα κάτι τον προσγείωνε και του χαλούσε την κατανυκτική διάθεση .

  Άνθρωποι ανυποψίαστοι , νεκροζώντανοι όπως τους ονόμασε ο Κύριος στο Ευαγγέλιό Του,που γι αυτούς άλλη μια μέρα απ τις πολλές ξημέρωσε , να συνεχίσουν να βλάπτουν με έργα και με λόγια του Χριστού την πανίερη φήμη .

Τα σκεφτόταν όλα τούτα σαν περνούσε έξω από τον Άγιο Γεράσιμο της Πολυκλινικής και έφερνε στο μυαλό του τον Γέροντα Πορφύριο και ένα περιστατικό από τον βίο του, μόλις εδώ ξεκινούσε να λειτουργεί μια Κυριακή και από απέναντι το μαγαζί με τους δίσκους , άρχισε δυνατά στη διαπασών να ακούγονται τραγούδια ! Θορυβήθηκε στην αρχή ο Άγιος και βγήκε να διαμαρτυρηθεί, αλλά εισέπραξε χλεύη,ειρωνεία και ασέβεια !

Μα ύστερα από λίγο τον φώτισε ο Κύριος να καταλάβει , πως τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη και την Κοινωνία του Χριστού μας , μόλις το είναι μας δίνεται σε Εκείνον ολοκληρωτικά ! Μακάρι να τα κατάφερνα και εγώ όπως

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Δεν υπάρχει ελπίς για το ανθρώπινον γένος...

Image may contain: 1 person, standing and outdoor

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στον καιρό του Όθωνα και δημοσιεύθηκε σε ημερήσια εφημερίδα των Αθηνών.
Αναφέρεται στον θάνατο ενός παλληκαριού, του Λάμπρου, παλαιού αγωνιστή της Επανάστασης, που είχε καταντήσει να ζητιανεύει στους δρόμους, όπως και οι περισσότεροι αγωνιστές του 21.
Ο ανώνυμος αρθρογράφος φαίνεται οτι ήταν συναγωνιστής του Λάμπρου στον αγώνα για την απελευθέρωση του Γένους.
Ζήτουλας και αυτός...

Εν Αθήναις, 30η του Μαϊου 1849
"Ξημερώνοντας η Τετράδη, βρήκαν τον Λάμπρο αποθαμένον καταμεσής της οδού Ερμού, ολίγα βήματα απόστασιν απο το καφενείον "Η Ωραία Ελλας", όπου συνήθως μαζωχνόμαστε ημείς οι κακομοιραίοι, δια να ζητιανέψωμεν την παλαιάν μας ηρωοσύνην, προς το όφελος και την δόξαν της σημερνής πατρίδος.

Το άλλοτες ρωμαλέον σώμα του ειχε περιέλθει εις αθλίαν κατάστασιν, από τες πολλές πληγές που του είχαν δώκει οι μαχαίρες των Τούρκων και οι αρρώστειες της ανέχειας.
Τόσον ταλαιπωρημένη ήτο η αδύναμη σάρκα του, ώστε θα έλεγες οτι τον άνθρωπο αυτόν, τον είχαν φονεύσει πριν από τον φυσικόν του θάνατον...

H προσευχή είναι ειλικρινής ζωντανός διάλογος με τον Θεό


Έρχονται στιγμές που η προσευχή χάνεται, σαν μια πηγή που σε δρόσιζε και τώρα την κατάπιε η δίψα της γης. Λόγια δεν βρίσκεις να πεις. Κάποτε χάνεται ακόμη κι αυτή η διάθεση να μιλήσεις με τον Θεό. Όμως δεν πρέπει να μας τρομάζει, γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη ψυχή και η ζωή μας ολάκερη. 
Μια άστατη θάλασσα που πότε η γαλήνη της γλυκαίνει την ματιά μας και πότε τα κύματα της φοβίζουν την καρδιά μας. 

Εκείνες τις στιγμές λοιπόν που όλα μοιάζουν δύσκολα και ράθυμα, ίσως και τεντωμένα στα άκρα της υπομονής ή στις αντοχές της θλίψης μας, ας μάθουμε την σχέση ειλικρίνειας με τον Θεό.
 «Ναι Θεέ μου, δεν έχω όρεξη για προσευχή, ούτε να σου μιλήσω δε μπορώ. Νιώθω να σε ποθώ, μα είμαι τόσο κουρασμένος και τόσο ψυχρός που λέξεις δε βρίσκω να σου πω. Ίσως και να μην θέλω….»

 Αυτή η ειλικρίνεια,αυτή η σιωπή,η αποδοχή ότι τώρα δεν μπορώ, δεν νιώθω, περνάω μια μεγάλη νύχτα, δίχως ενοχές γι αυτό, και χωρίς να απολογούμαι ή να στριμώχνω τον εαυτό μου, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο ή παράδοξο, είναι προσευχή. 
Γιατί η προσευχή είναι ειλικρινής ζωντανός διάλογος με τον Θεό. Ο Θεός αναζητά πάντα ο ειλικρινές κομμάτι του εαυτού μας για να συνδεθεί. Οχι τον ρόλο ή την μάσκα μας. Η αυθεντικότητα είναι η γη που ανθίζει η σχέση με τον Θεό. Να μπορείς να του πεις ότι, τον αγαπάς με την ίδια ελευθερία που θα του έλεγες, ότι έχω παράπονα από σένα. Να έχεις την δίψα να τον κυνηγάς και άλλοτε να αφήνεις σε Εκείνον κάθε πρωτοβουλία του Έρωτα σας.

π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Τριάντα καράβια αρμένιζαν


Καθιστικό τραγούδι από την Πύλο της Μεσσηνίας αφιερωμένο στην Ναυμαχία του Ναυαρίνου που περιέχεται στο μουσικό έργο "Ο Μωριάς του 21" που εκδόθηκε με την ευγενική χορηγία του αειμνήστου Καπετάν - Βασίλη Κωνσταντακόπουλου.

Κώστας Παυλόπουλος: τραγούδι
Γιάννης Παυλοπουλος: βιολί
Στέλλα Βαλάση: σαντούρι
Δημήτρης Κωνσταντής: λαούτο
Ηχοληψία: Γιάννης Συγλέτος


Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος υπό την αρχηγία του Ταχίρ – πασά, εισήλθε στον κόλπο του Ναυαρίνου για να εφοδιάσει τις χερσαίες δυνάμεις του Ιμπραήμ που ρήμαζαν την Πελοπόννησο.

Στις 6 Ιουλίου του 1827 οι τρεις Μεγάλες δυνάμεις είχαν καταλήξει με τη συνθήκη του Λονδίνου στη δημιουργία ημιανεξάρτητου, φόρου υποτελούς στο Σουλτάνο, ελληνικού κράτους.

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ'ΝΗΣΤΕΙΩΝ-Βοήθησέ με Κύριε!

Σκέψεις στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής 26 Μαρτίου 2017 (Δ’ Νηστειών- Αγ. Ιωάννου της Κλίμακος, Μαρκ. θ’ 17-31)

Αποτέλεσμα εικόνας για верую, Господи! помоги моему неверию.
Ένας πατέρας έφερε μπροστά στον Χριστό το δαιμονισμένο παιδί του ώστε ο Κύριος να το θεραπεύσει. Ο Χριστός ρώτησε τον πονεμένο πατέρα αν πράγματι πιστεύει κι ο πατέρας απάντησε:
Ναι Κύριε, πιστεύω, βοήθησε με την απιστία μου!

Μαζί με τη φωνή του πατέρα εκείνου προς τον Χριστό, στρέφεται σήμερα και η δική μας φωνή. Κι αν δεν έχουμε όλοι δαιμονισμένα παιδιά για να τα πάμε στον Κύριο, όλο και κάτι ασθενές έχει ο καθένας στη ζωή του -είτε αυτό φαίνεται, είτε αυτό όχι- και καλεί τον Χριστό να το θεραπεύσει.
Ο πατέρας που παρακαλά τον Χριστό και Τον ομολογεί ως Κύριο θα μπορούσε να ‘ναι ο καθένας.

“Βοήθησε Κύριε την απιστία μου! Βοήθησέ με, τις στιγμές που ενώ λέω ότι Σε πιστεύω, αισθάνομαι ασφυκτικά μόνος, τότε που νομίζω πως με το μέρος μου δεν έχω κανέναν”…
Κι επειδή είμαι μόνος, κλείνω τις πόρτες και τα παράθυρα της ψυχής μου προς τον Χριστό και τους αδελφούς μου. Κι όσο είμαι μόνος, γίνομαι -αυτό που λένε- “αμαρτωλός” γιατί στη μοναξιά μου, πέφτω θύμα της σκλαβιάς του εαυτού μου. Τότε, νομίζω πως απ’ όλους είμαι ανώτερος. Ανώτερος ακόμη κι απ’ το Θεό… Τότε είναι που δε σηκώνω ούτε μύγα στο σπαθί μου.

“Βοήθησέ με Κύριε, γιατί τότε δείχνω ότι δεν Σε πιστεύω στ’ αλήθεια. Η απελπισία μου είναι η απιστία μου. Βοήθησέ με, όταν βλέπω ότι γύρω μου δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική, όταν τα πάντα φαίνονται μονόδρομος, όταν ο εαυτός μου νομίζω πως αδυνατεί ν’ αντεπεξέλθει. Αδυνατεί, γιατί καταλαβαίνει πόσο περιορισμένος είναι”.
Αν θέλουμε πειστήρια, μια βόλτα στο κοιμητήριο θα μας πείσει…

“Βοήθησέ με Κύριε, γιατί ξεχνώ να εμπιστεύομαι κι επειδή δεν εμπιστεύομαι, τότε αδυνατώ και να πιστέψω. Πίστη κι εμπιστοσύνη άλλωστε μαζί δε πάνε;

Άμα Χριστέ δε Σ’ εμπιστευτώ, τότε πως θα Σε γνωρίσω”;

Όσο περισσότερο μόνοι, τόσο πιο εύκολα ξεχνάμε ότι ντυθήκαμε τον Χριστό μες την Κολυμπήθρα κι ότι Τον βρίσκουμε στ’ Αγιοπότηρο…

Για να βρούμε τον Θεό, πρέπει να βρούμε τις ατέλειές μας, να μη τις φοβόμαστε, να τις εμπιστευτούμε στον Χριστό. Πώς θα τις εμπιστευτούμε, άμα δεν τις ξέρουμε, αν δεν τις αναζητάμε;

Μας άφησεν ο Χριστός την Εξομολόγηση, μυστήριο μέγα και ιερό. Μυστήριο, όχι δικαστήριο! Ο άνθρωπος συναντά τον Χριστό, πρόσωπο με πρόσωπο, στου πνευματικού το πετραχήλι. Θέλει ταπείνωση, δεν απλό πράγμα: η αληθινή εξομολόγηση θέλει αγώνα -αγώνα πρώτα απ’ όλα μέσα μας.

Ας αφήσουμε τον πονεμένο πατέρα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής να μιλήσει στον καθένα από ‘μας. Να παρακαλάμε τον Χριστό να μας φωτίζει να βλέπουμε τη δική μας απιστία, τη δική μας ατέλεια, τη δική μας απομάκρυνση απ’ Αυτόν: τη δική μας αμαρτία. Ας αφήσουμε τις αμαρτίες των άλλων και να δούμε τη δική μας.

Να την αναγνωρίσουμε και να την εξομολογηθούμε. Τότε θα ‘χουμε κάνει, ακριβώς κι εμείς, τον πνευματικό αγώνα που έκανε μέσα του ο πατέρας του Ευαγγελίου. Τότε, επίσης, το μόνο σίγουρο είναι, ότι ο Χριστός θα μας ακούσει και θα μας θεραπεύσει ψυχή τε και σώματι

…γιατί ακριβώς Τον εμπιστευθήκαμε, κάναμε, αυτό που λεν’ οι πατέρες, “αρχή μετανοίας”.

Ιάσων Ιερομ.

Η προσευχή του Θ.Κολοκοτρώνη στην Παναγιά(απόσπασμα ταινίας)




Έκθεση εντεκάχρονης με θέμα την χρονομηχανή. Επέλεξε την Επανάσταση του 1821.

Έκθεση εντεκάχρονης με θέμα την χρονομηχανή. Επέλεξε την Επανάσταση του 1821.
No automatic alt text available.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ’ΝΗΣΤΕΙΩΝ-Το ακάθαρτο πνεύμα

Αποτέλεσμα εικόνας για duminica a patra din postul mare
Αμέσως μετά την Μεταμόρφωσή Του ο Κύριος, κατεβαίνοντας με τους τρεις μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, από το Θαβώρ, συναντά τους υπόλοιπους εννέα περιστοιχισμένους από κόσμο. Μαζί τους βρίσκεται κι ένας πατέρας, ο οποίος έχει φέρει το παιδί του να το θεραπεύσει ο Χριστός από το δαιμονικό πνεύμα, το οποίο τον διακατέχει.
Ο πατέρας ζήτησε πρώτα από τους υπόλοιπους μαθητές να κάνουν καλά το παιδί του, αλλά αυτοί δεν μπόρεσαν. Έτσι, έρχεται στον ίδιο το Χριστό. Ο Κύριος, αφού λέει ότι η γενιά των ανθρώπων είναι άπιστη στο Θεό και αναρωτιέται μέχρι πότε θα την ανέχεται, ζητά να του φέρουν το παιδί.
Μόλις το πνεύμα βλέπει το Χριστό, κάνει το παιδί να ταράζεται και να κυλιστεί βγάζοντας αφρούς. Αυτό το έκανε από την μικρή του ηλικία. Άλλοτε το έριχνε στη φωτιά και άλλοτε στο νερό. Ο πατέρας ζητά από τον Κύριο να τον ευσπλαχνισθεί και να τον βοηθήσει. Ο Χριστός του ζητά να πιστέψει.
Και ο πατέρας απαντά: «Πιστεύω Κύριε! Αλλά βοήθησέ με, γιατί η πίστη μου δεν είναι δυνατή».
Τότε ο Χριστός, βλέποντας ότι συγκεντρωνόταν κόσμος, προστάζει το ακάθαρτο πνεύμα να βγει από το παιδί και να μην ξαναμπεί μέσα του. Το πνεύμα θα φύγει και το παιδί θα μοιάσει με νεκρό. Όμως ο Χριστός θα το σηκώσει και θα δείξει σε όλους τη δύναμη του Θεού. Στο ερώτημα, μάλιστα, των μαθητών Του, γιατί οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να βγάλουν το πνεύμα από το παιδί, ο Χριστός θα απαντήσει ότι το γένος των δαιμόνων δεν μπορεί να φύγει από τον άνθρωπο, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία (Μάρκ. 9, 17-31).

Ας αναλογιστούμε, αγαπητοί μου αδελφοί, το δράμα του πατέρα να έχει ένα παιδί που δεν μπορούσε να έχει τον εαυτό του ακέραιο.

Χώματα με Ιστορία - Ο Γέρος του Μωριά - ΕΤ3



Χώματα με Ιστορία - Ο Γέρος του Μωριά - ΕΤ3 

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ...

Image may contain: 1 person, text

 Ήταν 22 Φεβρουαρίου όταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης θα πέρναγε τον ποταμό Προύθο, θα σήκωνε το λάβαρο της Ελληνικής επανάστασης και θα καλούσε και τους υπόλοιπους Έλληνες σε ξεσηκωμό. 
 Τελικά οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν. Η 25η Μαρτίου παρέμεινε ιστορικά για να συνδεθεί με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Συνήθως ξεχνάμε τη συγκεκριμένη επέτειο του απελευθερωτικού αγώνα την ημέρα που η σκλαβιά μας χτύπησε τη πόρτα. Ήταν μια Τρίτη, αποφράς χαρακτηρίστηκε, η 29η Μαΐου 1453. Εκεί στην Πύλη του Ρωμανού έπεφτε ο τελευταίος Ρωμιός Αυτοκράτορας ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Η Πόλη δεν παραδόθηκε. Έπεσε με αγωνιστική αξιοπρέπεια. Έτσι κι' αλλιώς η Πόλη δεν μπορούσε να σωθεί. Η θυσία όμως των υπερασπιστών της έμεινε στα χείλη του λαού. " Πάλι με χρόνια και καιρούς...".

Ξεσηκώθηκε λοιπόν ο Ελληνισμός το 1821. Τα πράγματα στην αρχή πήγαιναν καλά. Οι νίκες έφερναν ενθουσιασμό και ελπίδες. Όλοι σκέπτονταν τη στιγμή που θα έφταναν στην Κωνσταντινούπολη γιατί σ' αυτό το όραμα ορκίζονταν οι αγωνιστές... Και ξαφνικά όπως πάντα μετά τις πρώτες νίκες τα μυαλά πήραν αέρα... Έφτασαν και τα δυο Αγγλικά δάνεια και βγήκαν στη φόρα τα πάθη μας. Το χρήμα, τα συμφέροντα, οι ξένες Δυνάμεις, και οι εκάστοτε προδότες,
(αυτοί ποτέ δεν λείπουν),οδήγησαν σε δυο εμφύλιους. Πολεμούσαμε τους Τούρκους και σκοτωνόμαστε και μεταξύ μας. Τελικά στα 1827 τα πάντα είχαν χαθεί... Αυτή ειναι η πικρή αλήθεια. Είχαν περάσει έξι χρόνια και το αποτέλεσμα δραματικό. Μια μάζωξη κάτω απο μια τέντα στην Τροιζήνα όταν κατάλαβαν ότι οδηγούνται στο γκρεμό έσωσε την κατάσταση. Η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας έσωσε την κατάσταση, γιατί εκεί ακούστηκε μια βροντερή φωνή, του Γέρου του Μωριά, που έβλεπε τα πάντα να χάνονται, να φωνάξει!!! Ιωάννης Καποδίστριας, αυτή ειναι η γνώμη μου...

 Ένας ιστορικός διάλογος που έγινε σε μια Αγγλική φρεγάτα δείχνει γλαφυρά την κατάσταση. Ο Κολοκοτρώνης θέλει να ενημερώσει τον ναύαρχο Hamilton ότι οι Έλληνες Σκέπτονται να καλέσουν τον Καποδίστρια... 
Η απάντηση του Hamilton αφοπλιστική... " Πάρτε όποιον διάβολο θέλετε γιατί αλλιώς εχαθήκατε...". 
Αυτή ήταν η κατάσταση όταν έφτασε Εκείνος για να σηκώσει το Σταυρό ενός Έθνους... Και τον σήκωσε... Και εισέπραξε την αμοιβή του... Μια σφαίρα εξ' επαφής στην πάλλευκη κεφαλή του και μια μαχαιριά στα σώθηκα... 186 χρόνια απο τότε γιορτάζουμε την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης... Περίεργο δεν γιορτάζουμε το τέλος της... Δεν γιορτάζουμε την ανεξαρτησία μας... Ίσως γιατί βαθειά μεσ' τη ψυχή μας ξέρουμε την αλήθεια... Λευτερωθήκαμε απ' την ημισέληνο και σκλαβωθήκαμε στους Φράγκους που υποτίθεται κουβαλούν τον Σταυρό. Λες και δεν τους ξέραμε. Λες και ξεχασαμε τις σταυροφορίες τους που τα έκαναν όλα ρημαδιό... 57 χρόνια κράτησαν την Κωνσταντινούπολη και τα 50 έκλεβαν τα υπάρχοντα της... 
Η Ελληνική επανάσταση δεν ολοκληρώθηκε... Δεν ολοκληρώθηκε γιατί πρώτα απ' όλα δε λευτερώσαμε τη Πρωτεύουσα μας την Κωνσταντινούπολη. Δεν ολοκληρώθηκε γιατί πέσαμε απ' τη μιά σκλαβιά στην άλλη... Δεν ολοκληρώθηκε γιατί τα Γκουβέρνα που μας κυβέρνησαν ήταν ψεύτικα. Ήταν ψευτορωμαίικο που έλεγε ο Κοσμάς ο Αιτωλός... Μας έλεγε να μη το πιστέψουμε και μεις φτιάξαμε στρατούς κομματικούς για να τους υπερασπίζουμε... Δεν ολοκληρώθηκε γιατί όταν κάνεις μια επανάσταση για να λευτερωθείς, προσέχεις να μην ξαναπέσεις σε σκλαβιά... 
Ας ελπίσουμε στα λόγια του Πατροκοσμά ότι το ψευτορωμαίικο θα φύγει πιςω... Ας πιστέψουμε στα λόγια του Παίσιου ότι κάποια στιγμή θα τους πάρουμε με τις πέτρες... Ας ελπίσουμε... Κανείς δεν πέθανε ελπίζοντας, ειδικά τούτες τις μέρες που ο γείτονας Σουλτάνος κάνει ότι περνά απο το χέρι του...