«Η Εξοδος των Θρακών», είναι για τον παππού μου!

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ Ο ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ...

Σαν σήμερα, το 1970, έφυγε ο παππούς μου, ο Αναστάσης Κλωναράκης...
Ηταν η μεγαλύτερη θλίψη που αισθάνθηκα ως παιδί...Ηταν ο ΗΡΩΑΣ μου...
Ο παππούς μου γεννήθηκε το 1895 στο Τσιαλί της Ανατολικής Θράκης.
Πεχλιβάνης στα νιάτα του. Λεβέντης, παληκαράς!
Το «Μαύρο Πάσχα των Θρακών», τον Απρίλη του 1914, ήταν και δεν ήταν 19 χρονών, στάλθηκε στα «Αμελέ Ταμπουρού», στο Ερζερούμ, στα βάθη της Ανατολίας.
Μετά από μερικούς μήνες κατάφερε να δραπετεύσει, φιλοξενήθηκε για λίγες μέρες από ένα αρκαντάση του, απέναντι από το σταθμό χωροφυλακής (!!!) και μόλις συνήλθε, ανέβηκε με τα πόδια, ενώ ο Πόντος φλέγονταν, στη Μαύρη Θάλασσα.
Οντας επικηρυγμένος από τους Τούρκους, βρήκε καταφύγιο, ως τσοπάνος, σε κάποιο χωριό κοντά στη Φιλιππούπολη, στη Βουλγαρία.
Μια μέρα μάλωσε μ’ έναν τούρκο που τον προκαλούσε συνέχεια και απείλησε ότι θα τον καταδώσει στις αρχές. Ηρθαν στα χέρια. Χωρίς πολλά-πολλά, του διέλυσε το κεφάλι με μια πέτρα και πήρε πάλι το δρόμο.
Τη μέρα κρυβόταν, το βράδυ περπατούσε.

Μετά τη Συνθήκη του Μούδρου, όταν οι συμμαχικές δυνάμεις, μαζί με ελληνικό απόσπασμα αποβιβάστηκαν στην Πόλη, ο παππούς μου επέστρεψε στο χωριό.
Στο Ουζούν Κιοπρού, είχε βάλει στο μάτι μια λεβεντόκορμη μακρυμαλλούσα, πωλήτρια σ’ ένα κατάστημα ρούχων, την Ευπραξία και χωρίς πολλά-πολλά, την έκλεψε, παρά τις αντιρρήσεις των γονιών της,
Όταν πήγα στο Ουζούν Κιοπρού, βρήκα το κατάστημα που δούλευε η γιαγιά μου, απέναντι από την εκκλησιά του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου...
Κατά μια διαβολική σύμπτωση το Τσιαλί απέχει από το Ουζούν Κιοπρού, όσο το χωριό μας το Ασημένιο, όπου εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες, από το Διδυμότειχο.
Οταν ο Ελληνικός Στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη, το 1919, ο παππούς μου, αν και νιόπαντρος, πήρε το άλογο του και πήγε να πολεμήσει, εθελοντής!
Στην αρχή δεν τον δέχθηκαν γιατί τον θεωρούσαν ....οθωμανό υπήκοο!
Ο παππούς μου...οθωμανός; Ποιός τον είδε και δεν τον φοβήθηκε...
Παρέλασε νικητής στο Εσκή Σεχίρ (Δορύλαιο), διέσχισε το Αφιόν Καραχισάρ και τον Σαγγάριο, πολέμησε με νύχια και με δόντια στο Κάλε Γκρότο και στην κόλαση του Αλη Βεράν...
Εζησε βδομάδες με ένα τάσι βραστό στάρι για πρωϊ-μεσημέρι και βράδυ...
Δέχθηκε μια σφαίρα λίγο πάνω από το μέρος της καρδιάς, η οποία τον διαπέρασε!
Επεσε κάτω και ξανασηκώθηκε για να μη μείνει πίσω...
Το βράδυ τον είδαν ματωμένο οι συμπολεμιστές του και τον οδήγησαν στο πρόχειρο στρατιωτικό νοσοκομείο. Του παρείχαν όποιες φροντίδες μπορούσαν και επέστρεψε στη μονάδα του. Αρνήθηκε να γυρίσει στη Σμύρνη ως...τραυματίας...
Στη μάχη του Αλη Βεράν, εγκατέλειψε τις μονάδες του Τρικούπη, αρνούμενος να παραδοθεί στους Τούρκους, και πέρασε με τον συνταγματάρχη Γαρδίκα μέσα από την κόλαση ….
Μόνον οι πολύ Γενναίοι μπόρεσαν να το καταφέρουν αυτό!

Οταν έφτασαν στον Τσεσμέ δεν επιβιβάστηκε στα πλοία για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ηταν θυμωμένος με την Ελλάδα..

Tώρα ειν’ αγιά Σαρακοστή, τώρα ειν’ άγιες μέρες...

Tώρα ειν’ αγιά Σαρακοστή, τώρα ειν’ άγιες μέρες

που λειτουργούν οι εκκλησιές και ψέλνουν οι παπάδες

και λένε τ’ άγιος ο Θεός και τ’ άγιο Ευαγγέλιο.

Όποιος το λέγει σώζεται κι όποιος τ’ ακούει αγιάζει

κι όποιος το καλοφουγκραστεί παράδεισο θα λάβει

(Παραδοσιακό ψαλτοτράγουδο)

Φωτ.: Σαντορίνη 1955, Robert McCabe

ΠΗΓΗ

Ἐγεννήθην ἐν Σκιάθῳ τῇ 4ῃ Μαρτίου 1851

 Ἐγεννήθην ἐν Σκιάθῳ τῇ 4ῃ Μαρτίου 1851. Ἐβγῆκα ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Σχολεῖον εἰς τὰ 1863, ἀλλὰ μόνον τῷ 1867 ἐστάλην εἰς τὸ Γυμνάσιον Χαλκίδος, ὅπου ἤκουσα τὴν Α´ καὶ Β´ τάξιν.

 Τῇ Γ´ ἐμαθήτευσα εἰς Πειραιᾶ, εἶτα διέκοψα τὰς σπουδάς μου καὶ ἔμεινα εἰς τὴν πατρίδα. Κατὰ τὸν Ἰούλιο τοῦ 1872 ἐπῆγα εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος χάριν προσκυνήσεως, ὅπου ἔμεινα ὀλίγους μῆνας. 

Τῷ 1873 ἦλθα εἰς Ἀθήνας καὶ ἐφοίτησα εἰς τὴν Δ´ τοῦ Βαρβακείου. Τῷ 1874 ἐνεγράφην εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολὴν ὅπου ἤκουσα κατ᾿ ἐκλογὴν ὀλίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ᾿ ἰδίαν δὲ ἠσχολούμην εἰς τὰς ξένας γλώσσας.

Μικρὸς ἐζωγράφιζα Ἅγίους, εἶτα ἔγραφα στίχους, κι ἐδοκίμαζα νἀ συντάξω κωμωδίας. Τῷ 1868 ἐπεχείρησα νὰ γράψω μυθιστόρημα. Τῷ 1879 ἐδημοσιεύθη ἡ «Μετανάστις» ἔργον μου, εἰς τὸν «Νεολόγον» Κωνσταντινουπόλεως. Τῷ 1881 ἓν θρησκευτικὸν ποιημάτιον εἰς τὸ περιοδικὸν «Σωτῆρα». Τῷ 1882 ἐδημοσιεύθησαν «Οἱ Ἔμποροι τῶν ἐθνῶν» εἰς τὸ «Μὴ χάνεσαι». Ἀργότερα ἔγραψα περὶ τὰ ἑκατὸν διηγήματα, δημοσιευθέντα εἰς διάφορα περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες.
Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

(Τὸ σύντομο βιογραφικὸ ποὺ ἔφτιαξε ὁ ἴδιος ὁ πεζογράφος γιὰ τὸν ἑαυτό του κατὰ παράκληση τοῦ Γιάννη Βλαχογιάννη).

πηγή

Ο μακαριστός Πατριάρχης της Σερβίας Παύλος δίπλα στο λείψανο του Οσίου Βασιλείου του Οστρόγκ

 

Ο μακαριστός Πατριάρχης της Σερβίας Παύλος δίπλα στο λείψανο του Οσίου Βασιλείου του Οστρόγκ

Οι Γέροντες του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου

Την 14η Σεπτεμβρίου 1933 ο Ευάγγελος(Όσιος Εςφαρίμ) αποφάσισε να μονάσει και πήγε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου και υποτάχτηκε στην συνοδεία των Γεροντάδων Εφραίμ και Νικηφόρου, παλιών οικογενειακών γνωστών. Ένα εξάμηνο μετά την προσέλευσή του, εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Λογγίνος. Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από τον Γέροντά του Νικηφόρο και έλαβε το όνομα Εφραίμ. Τον επόμενο δε χρόνο χειροτονήθηκε ιερέας.

 Εκεί ζούσανε τρεις γέροντες, πολύ αυστηροί και τραχείς, κατά γενική ομολογία.

Έζησε κοντά τους με πολύ υπακοή, ταπείνωση και… υπομονή. Και τονίζουμε την υπομονή διότι οι γέροντες του (τους οποίους όλους γηροκόμησε και φρόντισε μέχρι την τελευταία τους πνοή), ήταν πάρα πολύ αυστηροί μαζί του. Του συμπεριφέρονταν απάνθρωπα.

Το όνομά του δεν το άκουσε ποτέ να το λένε, παρά τον αποκαλούσαν πάντα με τα χειρότερα λόγια και πολλές φορές έφταναν και να τον χτυπούν.

Μια μέρα σαν άνθρωπος λύγισε και αγανακτισμένος πήρε την απόφαση να φύγει. Διστάζοντας όμως να εμπιστευτεί τον λογισμό του, σκέφτηκε να πάει πρώτα να τον εξομολογηθεί σε έναν πνευματικό στην Ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας.

Με ειλικρίνεια εξέθεσε στον πνευματικό του όλη την αλήθεια και περιέγραψε τα γεγονότα. Αφού λοιπόν εξέθεσε όλα του δεινά που υφίστατο κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους στο τέλος είπε: «Πάτερ δώσ’ μου ευλογία να φύγω να γλιτώσω…».
Ο διακριτικός πνευματικός αφού σκέφτηκε για λίγο του απάντησε:

 «Πάτερ Εφραίμ, αν θες να γλιτώσεις, φύγε, αν θέλεις να αγιάσεις μείνε… σκέψου και αποφάσισε».

 Ο Γέροντας Εφραίμ σκέφτηκε… και έμεινε….

Ο π. Εφραίμ, πιστός στην απόφασή του -γιατί αυτή είναι η λεβεντιά στη ζωή, να έχεις το θάρρος να την αντιμετωπίζεις και να σηκώνεις τον Σταυρό που σου οικονόμησε για τη σωτηρία σου η πρόνοια του Θεού- υπέμενε τα πάντα σαν νέος Ιώβ.

Πέρασαν έτσι 45 ολόκληρα χρόνια. Ο τελευταίος από τους γέροντές του ο π. Νικηφόρος, ήταν ο χειρότερος απ’ όλους… Μάλιστα τα τελευταία χρόνια αρρώστησε και έγινε ακόμα πιο δύστροπος και επιθετικός.

Το 1973 όταν κατάκοιτος πια ο γέροντας Νικηφόρος ψυχορραγούσε, ο π. Εφραίμ νύχτα και ημέρα καθόταν στο προσκέφαλό του και τον υπηρετούσε, ενώ συνέχισε να δέχεται «βροχή» τις ύβρεις και τις ταπεινώσεις.

Λίγο πριν το τέλος ο π.Νικηφόρος του είπε: «Σήκωσέ με. Σκύψε να σου πω…» Ο π.Εφραίμ πέρασε το χέρι του πίσω από την πλάτη του κατάκοιτου γέροντά του και έσκυψε το κεφάλι.
Ξαφνικά το πρόσωπο του π. Νικηφόρου αλλοιώθηκε, έχασε την τραχύτητά του και πήρε την πιο ιλαρή έκφραση που μπορούσε να έχει ανθρώπινο πρόσωπο.
Με όση δύναμη μπορούσε να επιστρατεύσει ο γέροντας άρπαξε το χέρι του π. Εφραίμ και του είπε: «Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος… ευλόγησον…» του φίλησε το χέρι και ξεψύχησε στην αγκαλιά του…(Ανάμνηση του π. Διονυσίου Ανθόπουλου, από διήγηση του γέροντος Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου,στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά)

****

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης:

Ενθυμούμαι, όταν ζούσε ο Γέροντας Νικηφόρος, τον κατέκρινα σε κάτι.

ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ: Η ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ;

MINDFULNESS ΚΑΙ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ – ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ, ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Ἡ λέξη «ἐνσυναίσθηση» ἀκούγεται σήμερα παντοῦ. Στήν ἐκπαίδευση, στήν ψυχολογία, στή δημόσια συζήτηση, ἀκόμη καί στόν ἐκκλησιαστικό λόγο. Παρουσιάζεται ὡς ἡ ὕψιστη ἀνθρώπινη ἀρετή, ὡς προϋπόθεση εἰρηνικῆς συνύπαρξης καί ὡς θεραπευτικό κλειδί γιά τίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Πολλοί τήν ταυτίζουν ἀβασάνιστα μέ τή χριστιανική ἀγάπη — καί ἡ Ἐκκλησία, πού κατέχει τόν πληρέστερο λόγο γιά τόν ἄνθρωπο καί τίς σχέσεις του, ἔχει τόσο τή δυνατότητα ὅσο καί τήν εὐθύνη νά διακρίνει μέ σαφήνεια.
Ἡ ταύτιση αὐτή δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνακριβής. Πίσω ἀπό αὐτή τή φαινομενικά ἀθώα ἔννοια κρύβεται μιά βαθύτερη πολιτισμική καί πνευματική μετατόπιση· καί εἶναι ἀκριβῶς ἡ πλούσια ἀνθρωπολογική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἐκείνη πού μπορεῖ νά τήν ἀναγνωρίσει καί νά ἀπαντήσει μέ ἐπάρκεια.
Ἡ ἱστορία

Ὁ ὅρος «ἐνσυναίσθηση» ἐμφανίζεται στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰώνα καί καθιερώνεται μέσα ἀπό τή θεραπευτική προσέγγιση τοῦ ψυχολόγου Carl Rogers. Κατά τή θεωρία του, ἡ θεραπεία ἐπιτυγχάνεται ὅταν ὁ θεραπευτής βιώνει βαθιά συναισθηματική κατανόηση τοῦ ἄλλου, χωρίς κρίση καί χωρίς ἀναφορά σέ ἠθικές κατηγορίες. Αὐτό σημαίνει στήν πράξη ὅτι τό κέντρο τῆς ἀνθρώπινης θεραπείας μετακινήθηκε ἀπό τήν ἀλήθεια καί τήν ἠθική μεταμόρφωση πρός τήν ἐσωτερική ἐμπειρία καί τό συναίσθημα. Ἡ κατανόηση τοῦ ἀνθρώπου ἄρχισε νά ὁρίζεται ἀποκλειστικά ψυχολογικά — καί ἡ ἠθική κρίση ἀντιμετωπίστηκε ὡς ἐμπόδιο στή θεραπεία.

Τήν ἴδια ἐποχή ἡ Δύση γνώρισε μαζική εἰσαγωγή ἀνατολικῶν πνευματικῶν πρακτικῶν. Ἀπό τή δεκαετία τοῦ 1970 ἀναπτύχθηκε τό ρεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς, τό ὁποῖο πρόβαλε τήν ἰδέα μιᾶς παγκόσμιας πνευματικῆς ἀφύπνισης ἀνεξάρτητης ἀπό κάθε ἀποκεκαλυμμένη θρησκεία. Ἔννοιες ὅπως «διεύρυνση συνείδησης», «ἐνεργειακή ἁρμονία» καί «ἐσωτερική ἐπίγνωση» ἔγιναν κεντρικές. Θεωρητικοί ὅπως ὁ Ken Wilber ὑποστήριξαν ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα βαδίζει πρός ἀνώτερα ἐπίπεδα συνείδησης, ὅπου ἡ ἐμπειρία ἀναλαμβάνει τόν ρόλο πού παλαιότερα εἶχε ἡ θρησκεία. Μέσα σ᾿ αὐτό τό πλαίσιο ἡ ἐνσυναίσθηση ἀπέκτησε νέο ρόλο καθώς παρουσιάστηκε ὄχι ὡς ἠθική ἀρετή, ἀλλά ὡς «πνευματική ἱκανότητα» καί ἔνδειξη «ἀνώτερης συνειδητότητας».

Η εν Χριστώ ζωή κατά τον όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη

 https://ikee.lib.auth.gr/record/358381/files/GRI-2024-45401.pdf

Είναι τόσο νοσηρή η νομενκλατούρα της Τέχνης και η καθεστωτική ιντελιγκένσια...

Είναι τόσο νοσηρή η νομενκλατούρα της Τέχνης και η καθεστωτική ιντελιγκένσια, αλλά και τόσο νοσηρή η αστυνόμευση των ηθών στην κοινωνία από την Νεοφιλελε Ιερά Εξέταση, ώστε πλέον δεν υπάρχουν κωμωδίες στον κινηματογράφο.

Αντε να κάνει σήμερα ο Παράβας την αδελφή ή να ανεβάσει ο Βέγγος την χοντρή από τις σκάλες.
Κοίταζα στο Αθηνόραμα και είναι όλες οι ταινίες μέσα στην μιζέρια, μέσα στην κατάθλιψη, μέσα στο δράμα, μέσα στην καταγγελία, μέσα στην διαστροφή και μέσα στην πολιτική ατζέντα.
Και αν νομίζει κανείς ότι δεν περνά η καταγγελία μέσα από την κωμωδία είναι βλαξ. Από τον Αριστοφάνη μέχρι και τον Αλέκο Σακελλαριο η κωμωδία έσφαζε τύπους ανθρώπων και καταστάσεων με το μπαμπάκι.
Ο λόγος που πλέον οι "σοβαροί " σκηνοθέτες δυσκολεύονται να κάνουν κωμωδία είναι ακριβώς διότι αυτή η νοσηρότητα αντανακλά τον ψυχισμό τους και τον ψυχισμό των χρηματοδοτών τους.

πηγή

H Λειτουργία της Μετανοίας

Οσίου Πετρωνίου Ἱερομονάχου, Δικαίου τῆς Ἱερᾶς Σκήτης Τιμίου Προδρόμου

Ἡ σωματική μετάνοια, τό σκύψιμο τῆς κεφαλῆς μέχρι τό ἔδαφος, εἶναι τό ὁρατό σημεῖο τῆς μετανοίας: μέ τό σκύψιμο ἐξομολογούμεθα τήν πτῶση μας στήν ἁμαρτία, τήν κατάσταση τῆς παρακμῆς στήν ὁποίαν εὑρισκόμεθα. 

Μέ τό ἀνασήκωμα δείχνουμε τήν θέλησή μας νά ὑψωθοῦμε, νά λυτρωθοῦμε ἀπό τήν ἁμαρτία, νά ἀναγεννηθοῦμε ψυχικά. 

 Ἀλλά ἡ λέξις μετάνοια (μετά-νοια) σημαίνει καί ἀναγέννηση τοῦ νοῦ, ἀλλαγή, πρᾶξις μετασχηματισμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου στόν νέον ἄνθρωπο, πνευματικοποίησις πού συντελεῖται μέ τήν μετάνοια.

Νά, συνεπῶς, τί θαυμαστό πρᾶγμα δείχνει αὐτή ἡ πρακτική τῆς προσευχῆς τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ συνοδευομένη ἀπό μετάνοιες: ὅ,τι λέγουμε μέ τό στόμα στήν προσευχή, τό κάνουμε ταυτόχρονα καί μέ τό σῶμα, μέ ὅλη μας τήν ὕπαρξη δηλαδή. Ἀναγνωρίζουμε τήν ἁμαρτωλότητά μας καί πέφτουμε ταπεινά στό ἔδαφος, ἀλλά ἀνασηκωνόμαστε ἀμέσως, δείχνοντας τήν ἐπιθυμία μας γιά γρήγορη διόρθωση.
Εἶναι σάν νά λέγουμε στόν Χριστό: «Κύριε, ξέχασε, πῶς ἔχω πέσει καί πόσο ἀχρεῖος εἶμαι δοῦλος τῶν παθῶν καί ἀποξενωμένος ἀπό Σένα καί ὅλο μου τό σῶμα! Ἀλλά, δέν θέλω νά μείνω ἔτσι. Εἶμαι δικός Σου. Σῶσον με καί κάνε με κατοικία τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος!»

Τί θά ποῦν, ὅταν θά δεχθοῦν τόν ἀντίχριστο πού ἔλεγε τόν ἑαυτό του Θεό καί δέν ἀνέφερε καθόλου τόν Πατέρα..;

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Ἅπαντα τὰ Ἔργα σειρὰ ΕΠΕ τ. 33 σσ. 573-575 Ἀπ' τὴν Ὁμιλία του «Πρὸς τοὺς σκανδαλισθέντας»

Γιὰ τὸν ἀντίχριστο ὁ Παῦλος λέγει καὶ ἄλλη αἰτία. Ποία λοιπὸν εἶναι αὐτή; Τὸ νὰ ἀποκλεισθεῖ καὶ ἀπὸ ἐδῶ κάθε δικαιολογία γιὰ τοὺς Ἰουδαίους. Γιατί ποιά συγγνώμη θὰ εἶχαν αὐτοὶ ποὺ δὲ δέχθηκαν τὸ Χριστὸ καὶ ἐπρόκειτο νὰ πιστέψουν σ' ἐκεῖνον; Γι' αὐτὸ λέγει, «γιὰ νὰ κατακριθοῦν ὅλοι ὅσοι δὲν πίστεψαν στὴν ἀλήθεια», δηλαδή, στὸ Χριστό, «ἀλλ' ἔδειξαν εὐχαρίστηση στὴν ἀδικία, δηλαδή, στὸν ἀντίχριστο. .

Ἐπειδὴ δηλαδὴ ἔλεγαν, γι' αὐτὸ δὲν πιστεύουμε σ' αὐτόν, ἐπειδὴ ἔλεγε τὸν ἑαυτό του Θεό - γι' αὐτὸ ἀκριβῶς», λέγει, «σὲ λιθοβολοῦμε, γιατὶ ἐσύ, ἂν καὶ εἶσαι ἄνθρωπος, κάνεις τὸν ἑαυτό σου Θεό» -, παρ' ὅλο βέβαια ποὺ τὸν ἄκουαν ν' ἀποδίδει τὰ περισσότερα στὸν Πατέρα καὶ νὰ λέγει ὅτι ἦρθε μὲ τὴ δική του γνώμη καὶ νὰ τὸ ἀποδεικνύει αὐτὸ μὲ πολλά, τί θὰ ποῦν, ὅταν θὰ δεχθοῦν τὸν ἀντίχριστο ποὺ ἔλεγε τὸν ἑαυτό του Θεὸ καὶ δὲν ἀνέφερε καθόλου τὸν Πατέρα, ἀλλὰ ποὺ ἔκανε τὸ ἀντίθετο; 

Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς κατηγορώντας τους, προφήτευε καὶ ἔλεγε τὰ ἑξῆς· «ἐγὼ ἦρθα στὸ ὄνομα τοῦ Πατέρα μου καὶ δὲ μὲ δέχεστε· ἂν ὅμως ἔρθει ἄλλος στὸ ὄνομα τὸ δικό του, ἐκεῖνον θὰ τὸν δεχθεῖτε».

ΠΗΓΗ

Η συγχώρεση είναι η μισή διαδρομή.

Η συγχώρεση είναι η μισή διαδρομή. Κι εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε. Το να ζητήσουμε συγγνώμη είναι η άλλη μισή. Την οποία πρέπει και πάλι να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε, αναλόγως των περιστάσεων.

Όμως, όποιο μισό κι αν πρέπει εμείς να κάνουμε, το υπόλοιπο μισό της διαδρομής ανήκει στον άλλον. Αν κι αυτοί δεν περπατήσουν τη δική τους απόσταση, τότε ο δρόμος θα μείνει μισοτελειωμένος.

Το να συγχωρούμε χωρίς να μας ζητήσουν συγγνώμη σημαίνει πως είμαστε ανά πάσα στιγμή να ολοκληρώσουμε τον δρόμο μόλις φτάσει και ο άλλος στο σημείο εκείνο. Αλλά πώς να συγχωρήσεις κάποιον που δε ζητά συγγνώμη; Και τι γίνεται όταν ζητάμε συγγνώμη(ίσως κι αν ακόμη δε φταίμε) και ο άλλος δεν συγχωρεί, δεν κάνει τη δική του διαδρομή;

Τότε ο άλλος γίνεται όπως ο εθνικός και ο τελώνης. Δεν συναντιόμαστε ούτε στην αδελφική αγάπη ούτε όμως και στο μίσος. Ο καθένας χαράσσει πια δική του πορεία προς διαφορετική πια κατεύθυνση. Και αυτό δεν είναι πάντα κακό. Πολλές φορές είναι και η καλύτερη λύση.

πηγή

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ-ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΥΡΙΩΤΙΣΣΑ,ΚΑΣΤΟΡΙΑ

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ-ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΥΡΙΩΤΙΣΣΑ,ΚΑΣΤΟΡΙΑ

The Crucifixion of the Lord - Byzantine

fresco.Monastery of Panagia Mavriotissa near Kastoria,Greece.

Αρχιμ. π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ένας σύγχρονος Πατέρας τής Εκκλησίας

Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

Συμμετέχω μέ χαρά στήν ἀφιέρωση τοῦ περιοδικοῦ «Ἐκ βαθέων» στόν μακαριστό Ἀρχιμ. π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, τόν στοργικό πατέρα καί θά μποροῦσα νά πῶ, τόν ἡσυχαστή τῆς Ὀμόνοιας Ἀθηνῶν, διότι ἔζησε στό κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἐξομολογώντας καί καθοδηγώντας χιλιάδες πονεμένους ἀνθρώπους καί ἐπισκεπτόμενος, σχεδόν κάθε βράδυ, ἀρρώστους σέ ὅλα τά Νοσοκομεῖα Ἀθηνῶν, ὄντας ἡ «μέριμνα πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν», ὡς ἕνας ἡσυχαστής φιλοκαλικός Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας. Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ χῶρος τοῦ περιοδικοῦ εἶναι περιορισμένος, ἀλλά χαίρομαι γιατί τά ὅσα θά γράψω μέ συντομία θά συμπληρωθοῦν ἀπό πνευματικά παιδιά τοῦ μακαριστοῦ π. Ἐπιφανίου πού κοσμοῦν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Θά τονισθοῦν μερικά στοιχεῖα ἀπό τήν προσωπικότητά του, ὅπως τά διεπίστωσα προσωπικά.

1. Ἀγαπητός φίλος τοῦ ἁγίου Καλλινίκου
 Ἄκουσα γιά τόν π. Ἐπιφάνιο πρώτη φορά μετά τήν ἀποφοίτησή μου ἀπό τήν Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης καί τήν μετάβασή μου στήν Ἔδεσσα, τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1969, πλησίον τοῦ ἁγίου Καλλινίκου. Ἀπό τίς πρῶτες ἡμέρες κατάλαβα τόν ἰσχυρό σύνδεσμο τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης καί φιλίας πού εἶχαν μεταξύ τους. Μιλοῦσαν καθημερινά στό τηλέφωνο καί ὄχι μιά φορά, εἶχαν συχνή ἀλληλογραφία σέ ἑορτές καί γιά ἐκκλησιαστικά θέματα, τόν συναντοῦσε στήν οἰκία του στήν Ἀθήνα, ὁδός Μακεδονίας 24, καί μιλοῦσε συχνά γιά τόν φίλο του. Ἦταν γι’ αὐτόν ὁ πιό πολύτιμος ἐν Χριστῷ ἀδελφός, ἀλλά καί ἐν Χριστῷ φίλος. Τόν ἀνέφερε συχνά στίς συζητήσεις μας, ὁμιλοῦσε γι’ αὐτόν εὐφήμως στίς ἱερατικές συνάξεις, μετέφερε τίς ἀπόψεις του ὡς πατερικές, ἐκμυστηρευόταν σέ αὐτόν ὅλα τά προβλήματά του, χωρίς νά τόν ἔχη πνευματικό πατέρα, ἐνώπιόν του ὑπαγόρευσε τήν διαθήκη του πρίν τήν ἀναχώρησή του γιά τό Νοσοκομεῖο, ὅπου θά ὑποβαλλόταν σέ ἐπέμβαση, σέ αὐτόν ἔδειξε τήν πληθωρική ἀγάπη καί τόν σεβασμό του.

 Ἡ φιλία τους ξεκίνησε ἀπό τότε πού ἦταν καί οἱ δύο λαϊκοί θεολόγοι. Ὁ ἅγιος Καλλίνικος ἦταν λαϊκός Γραμματεύς τοῦ Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Ἱεροθέου, καί ὁ π. Ἐπιφάνιος ὡς Ἐτεοκλῆς (λαϊκό του ὄνομα) εἶχε ἀποφοιτήσει ἀπό τήν Θεολογική Σχολή Ἀθηνῶν. Ὕστερα ἀπό μιά γραπτή διένεξη τοῦ Ἐτεοκλῆ μέ τόν Μητροπολίτη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Ἱερόθεο ὁ τότε Δημήτριος Ποῦλος συνετέλεσε στήν συνάντησή τους, μέ ἀποτέλεσμα ὁ Μητροπολίτης Ἱερόθεος νά τόν ἐκτιμήση καί νά τόν χειροτονήση Διάκονο. Ἔτσι, ὁ μέν ἅγιος Καλλίνικος ἐκτιμοῦσε τά πληθωρικά χαρίσματα τοῦ π. Ἐπιφανίου, ὁ δέ π. Ἐπιφάνιος ἐκτιμοῦσε τήν ἀσκητική ζωή τοῦ ἁγίου Καλλινίκου, ἀλλά καί τήν διοικητική του εὐφυΐα.

 Ὁ ἅγιος Καλλίνικος ὅταν ἤθελε νά ἐκτιμήση κάποιον πού ξεχώριζε ἔλεγε:

 «Αὐτός εἶναι ἕνας στόν Λόχο» ἤ «ἕνας στήν Μεραρχία ἤ ἕνας στό Σῶμα». Ὅταν τοῦ εἶπα μιά φορά ὁ π. Ἐπιφάνιος εἶναι ἕνας «στό στράτευμα», ἐκεῖνος ἀμέσως ἀπάντησε: «Μή βλασφημῆς, παιδί μου, αὐτός εἶναι ἕνας στό ΝΑΤΟ», δηλαδή δέν ὑπάρχει ἄλλος ὅμοιός του στά χαρίσματα σέ ὅλη τήν Εὐρώπη.

2. Ὁ πλοῦτος χαρισμάτων του
 Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἦταν γεμάτος ἀπό διανοητικά, ψυχικά καί πνευματικά χαρίσματα καί ὅπου καί ἄν εὑρισκόταν, κυριαρχοῦσε ὡς πρός τίς γνώσεις, τήν εὐφυΐα, τήν διαλεκτική ἱκανότητα, τόν συγκροτημένο λόγο, τήν μνήμη, ὡς κινητή βιβλιοθήκη, τήν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη, τήν ἀπαράμιλλη φιλοξενία του, τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς του καί τῆς ζωῆς του, τήν εὐθυκρισία του, τήν κενωτική διακονία του, τίς ποικίλες γνώσεις του, τό ἑτοιμόλογο τῶν ἀπαντήσεών του κ.ἄ. Ὁ μακαριστός μοναχός π. Θεόκλητος Διονυσιάτης μοῦ ἔλεγε ὅτι οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶχαν τρία βασικά γνωρίσματα, δηλαδή χωρητικότητα τῆς διανοίας, παιδεία καί ἁγιότητα. Πολλοί ἔχουν τό ἕνα ἤ τά δύο ἀπό αὐτά, ἀλλά σπάνιοι διαθέτουν καί τά τρία. Αὐτό τό βλέπουμε στούς μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τόν Μέγα Βασίλειο, τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, τόν ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο καί ἄλλους μεταγενέστερους.

Ἄν κρίνω τόν π. Ἐπιφάνιο βάσει αὐτῶν τῶν γνωρισμάτων, τότε εἶμαι βέβαιος ὅτι εἶχε καί τά τρία αὐτά γνωρίσματα, πού σημαίναι ὅτι ἦταν ἕνας σύγχρονος μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φαίνεται καί στά γραπτά κείμενά του.

Η Παναγία τῆς Λύσης ή Λυσιώτισσα

Η Παναγία τῆς Λύσης ἢ Λυσιώτισσα στὸ χωριὸ Λύση τῆς Ἀμμοχώστου στὴν Κύπρο

 Ἡ Παναγία αὐτὴ εἶναι ὁ ναὸς τοῦ ὁμωνύμου χωριοῦ τῆς Ἀμμοχώστου. Ἡ Λύση ὅπως καὶ ὁλόκληρη ἡ ἐπαρχία κατέχεται ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀπὸ τὸν Αὔγουστο τοῦ 1974.
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Λύση εἶναι κτισμένη στὸν πλατὺ κάμπο τῆς Μεσαορίας, τῆς πιὸ ξακουστῆς πεδιάδας τῆς Κύπρου. Ὡς ἐκ τούτου οἱ κάτοικοι ἀσχολοῦνταν μὲ τὴν κτηνοτροφία. Οἱ βοσκοὶ τοῦ χωριοῦ ὅταν ἀρρωστοῦσε κάποιο ζῶο τους, ἔκοβαν λίγες τοῦφες ἀπ’ τὸ τρίχωμα του καὶ τὶς ἀπέθεταν μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς στάθηκε ἀφορμὴ νὰ ὀνομαστεῖ ἡ Παναγία τῆς Λύσης «Βοσκοπούλα» ἢ «Βόσκαινα» στὴν κυπριακὴ διάλεκτο. 

Σκλαβωμένος ὁ ναὸς γιὰ εἴκοσι ἕξι καὶ πλέον χρόνια ἀλλὰ οἱ ξεριζωμένοι Λυσιῶτες δὲν ξεχνοῦν. Ἀπρίλιο τοῦ 2000, μὲ πρωτοβουλία ἀνδρογύνου ἀπὸ τὴ Λύση ἱδρύθηκε κοινωφελὲς ἵδρυμα μὲ τὴν ὀνομασία «Παναγία τῆς Λύσης». 

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ... ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΚΕ!

Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, τους άνοιξε η όρεξη για την Ευρώπη. Όχι μόνο για τις κτήσεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη. Τα επόμενα 50 χρόνια κατέκτησαν όλα τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Για να μπουκάρουν στην Κεντρική, εμπόδιο ήταν η Βιέννη. Οι Τούρκοι την ονόμαζαν «Πύλη της Δυτικής Ευρώπης», διότι από στρατιωτικής άποψης, η πεδινή Ευρώπη πίσω από τη Βιέννη ήταν ευάλωτη. Την πολιόρκησαν για πρώτη φορά το 1529. Αποκρούσθηκαν. Το 1683 ξαναγύρισαν με 168.000 στρατιώτες και 300 κανόνια. Οι υπερασπιστές της πόλης ήταν λιγότεροι από 20.000. Στις 14 Ιουλίου έστησαν τα κανόνια και έστειλαν μήνυμα στους κατοίκους να αλλαξοπιστήσουν. Οι Βιεννέζοι αρνήθηκαν και απάντησαν ότι θα πολεμήσουν μέχρι τέλους. Οι Τούρκοι έριχναν με τα κανόνια και ταυτόχρονα έσκαβαν λαγούμια κάτω από τα θεμέλια των τειχών για να τα ανατινάξουν με πυρίτιδα. Είχαν μαζί τους 5.000 λαγουμιτζήδες. Οι πολιορκημένοι απέκρουσαν συνολικά πενήντα εφόδους. Όμως οι ζημιές που είχαν προκληθεί στα τείχη ήταν μεγάλες. Η πτώση της Βιέννης φαινόταν ότι ήταν θέμα χρόνου. Τότε, στις 12 Σεπτεμβρίου 1683 εμφανίσθηκε ο Πολωνός βασιλιάς Γιαν Σομπιέσκι με το ιππικό του, επικεφαλής ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων με πρωτοβουλία του Πάπα Ιννοκέντιου ΙΑ. Επιτέθηκε στους πολιορκητές και τους διέλυσε. Αυτή η μάχη ήταν η πιο σημαντική στην ιστορία της Ευρώπης.

 Αν έπεφτε η Βιέννη οι Οθωμανοί θα ξεχύνονταν στην Κεντρική Ευρώπη και ποιος ξέρει πώς και πού θα σταματούσαν.

Αυτή είναι η παλιά ιστορία. Δείτε τώρα τη νέα. Κάποια στιγμή, ο Δήμος της Βιέννης σκέφτηκε να ανεγείρει μνημείο τιμώντας τον άνθρωπο που την έσωσε από τους Τούρκους. Άργησε κάποιους αιώνες, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Το μνημείο επρόκειτο να στηθεί στην κορυφή του λόφου Kahlenberg, από τον οποίο ο Σομπιέσκι όρμησε με τους Ουσάρους του. Το 2013 ήταν έτοιμος ο χώρος και η πλατφόρμα για το μνημείο. Το 2018 ολοκληρώθηκε και το μνημείο με τον Σομπιέσκι έφιππο, ύψους 8 μέτρων και βάρους 3 τόνων, από τον Πολωνό γλύπτη Czesław Dźwigaj.

Αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει τοποθετηθεί στη θέση του. Γιατί; Επειδή αντιδρούν οι σοσιαλιστές και οι αριστεροί, καθώς το θεωρούν «ισλαμοφοβικό»!

Όλα όσο γίνονται γύρω σου τα οικονομεί έτσι ο Θεός, ώστε καθένα με τον τρόπο του να συντελέσει για τη σωτηρία της ψυχής σου

  Εάν αρχίζεις να έχεις μια κάποια καλή σχέση με τον Κύριο, εάν ο Κύριος αρχίζει πλέον να σε υπολογίζει, με την έννοια ότι σε βρίσκει σοβαρό κι ότι θέλεις πραγματικά να σωθείς ό,τι κι αν σου στοιχίσει, διαπιστώνεις στην καθημερινή πραγματικότητα το εξής:

  Την ώρα ακριβώς που υπάρχει κίνδυνος να επαρθείς, χωρίς να το καταλάβεις, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε φρενάρει. 

  Την ώρα που από το άλλο μέρος, ως άνθρωπος αδύναμος, χωρίς να το καταλάβεις, πας να ξεφύγεις, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε φρενάρει, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε προλαβαίνει, κάτι επιτρέπει ο Θεός και ακόμη πιο πολύ ταπεινώνεσαι, ακόμη πιο πολύ συνειδητοποιείς την αμαρτία και όλα τα καταστροφικά στοιχεία που έχεις μέσα σου, και τα οποία επέτρεψε ο Θεός να έχεις, για να δουλεύουν με την έννοια αυτή: να σε βοηθούν να είσαι ταπεινός, να μετανοείς, να εμπιστεύεσαι στον Θεό, να μην παίρνεις θάρρος και θέλεις να απομακρυνθείς και θέλεις να ξεμακρύνεις και χαθείς.

ΑΛΜΠΟΥΜ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΜΕ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ 1946-1949.

ΠΡΟΣΟΧΗ – ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ.ΑΛΜΠΟΥΜ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΜΕ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ 1946-1949.

Λόγω των ημερών παραθέτω το παρακάτω άλμπουμ που ανήκει στην προσωπική μου συλλογή (όπως και άλλο φωτογραφικό υλικό) από τα αρχεία του ΓΕΣ, το οποίο άλμπουμ ‘’γλύτωσε’’ από την καύση στις υψικαμίνους της ‘’Χαλυβουργικής’’ και την καταστροφή επί ΠΑΣΟΚ, και το οποίο άλμπουμ αποτελείται από 150 σελίδες, και περιέχει τουλάχιστον 250 ΠΡΩΤΟΤΥΠΕΣ και ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ φωτογραφίες από την δράση του Ελληνικού Στρατού κατά την περίοδο 1946-1949, ο οποίος Ελληνικός Στρατός ενεργούσε κάτω από τις εντολές της τότε Ευνομούμενης Πολιτείας καταδιώκοντας τους συμμορίτες του ΄΄ΔΣΕ΄΄ σε όλη την Ελληνική επικράτεια.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιέχει φωτογραφίες από τις καταστροφές και τα εγκλήματα που διέπραξαν οι κομμουνιστές σε όλη την Ελλάδα κατά την περίοδο 1946-1949, και στις φωτογραφίες που κοινοποιώ διακρίνεται το εν λόγω άλμπουμ, και παραθέτω ενδεικτικά και τρεις εσωτερικές σελίδες του άλμπουμ με το ανάλογο φωτογραφικό υλικό.

Ευελπιστώ η Ελληνική Πολιτεία να επιδείξει ανάλογο ενδιαφέρον και ευαισθησία και για αυτό το άλμπουμ φωτογραφιών, διότι και εδώ καταγράφονται εγκλήματα κατά Ελλήνων (στρατιωτικών και πολιτών), και καταστροφές κατά ιδιωτικών και δημοσίων περιουσιών που διαπράχτηκαν από τους ξενοκίνητους κομμουνιστές.

Ιστορικός Συλλέκτης Βέροιας - Historical Collector of Veria

Όπου ο θησαυρός μας εκεί και η καρδιά μας

Θυμάμαι, όταν είχα πάει κάποτε στο Άγιον Όρος, μέσα σε έναν πυκνά δενδροφυτευμένο τόπο, βλέπω από μακριά κάποιον ασκητή, ο οποίος προχωρούσε ψάλλοντας. Ενώ έψαλλε, από ώρα σε ώρα έκανε μία βαθειά μετάνοια, προσκυνούσε, σηκωνόταν και πάλι προχωρούσε. Μου έκανε εντύπωση. Ποιον άραγε προσκυνούσε; Τρέχω μέσα από τα δένδρα, τον φθάνω, τον σταματώ. - Γέροντα, ποιόν προσκυνάς στον δρόμο;
- Μα, παιδί μου, δεν τον βλέπεις;
- Ποιόν;
- Τον Χριστόν. Τουλάχιστον, αν δεν τον βλεπης, δεν τον νοιώθεις ότι είναι μπροστά σου; μου απήντησε εκείνος.

Αγαπητοί μου, οι άνθρωποι έλεγαν παλαιότερα το όνομα του Χριστού ή το άκουγαν και βούρκωναν τα ματιά τους, άρπαζαν φωτιές τα στήθη τους, έπεφταν στα γόνατά τους.

«Πιστεύουμε στόν Θεό καί πιστεύουμε τόν Θεό». Αὐτή ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι ἡ ἰδιοπροσωπία μας!(Κερκύρας Νεκτάριος)

Ολόκληρη η προσλαλιά του Σεβασμιωτάτου Κερκύρας, Παξών, Διαποντίων Νήσων κ.κ. Νεκταρίου, την Κυριακή της Ορθοδοξίας 2026, στην Μητρόπολη των Αθηνών.

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Ἱερώνυμε,
Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Άξιότιμη κυρία Ὑπουργέ Παιδείας, Θρησκευμάτων καὶ Ἀθλητισμοῦ,
Ἐκπρόσωποι τῶν πολιτικῶν, στρατιωτικῶν καί ἄλλων ἀρχῶν τῆς πατρίδος μας,
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί συμπρεσβύτεροι, Χριστοῦ διακονία,
Λαέ τοῦ Θεοῦ περιούσιε καὶ εὐλογημένε,

«Πιστεύουμε στόν Θεό καί πιστεύουμε τόν Θεό. Ἄλλο τό ἕνα καί ἄλλο τό ἄλλο. Πραγματικά πιστεύω τὸν Θεό σημαίνει ὅτι θεωρῶ βέβαιες καὶ ἀληθινές τίς ἐπαγγελίες πού μᾶς ἔδωσε. Πιστεύω στόν Θεό ὅμως σημαίνει ὅτι φρονῶ περί Αὐτοῦ ὀρθῶς. Πρέπει δέ νά τά ἔχουμε καί τά δύο, νά εἴμαστε ἀληθινοί καί στά δύο καί νὰ συμπεριφερόμαστε ἔτσι, ὥστε καί νά μᾶς πιστεύουν ἐκεῖνοι πού βλέπουν ὀρθῶς καὶ πιστοί νά εἴμαστε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πρός τόν Ὁποῖο ἀπευθύνεται ἡ πίστη καὶ ἔτσι ὡς πιστοί νά δικαιωνόμαστε ἀπό Αὐτόν».

Ὁ λόγος αὐτός τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ἐμπερικλείει τό νόημα τῆς σημερινῆς, μεγάλης γιά τήν πίστη μας ἡμέρας, τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Θυμόμαστε τήν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε τό 843 μ.Χ., δίδοντας ὁριστικό τέρμα σέ μία μεγάλη περίοδο συγκρούσεων πολιτικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ περιεχομένου στὴν κοινωνία τοῦ Βυζαντίου. Ἡ Ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι τότε ἡ Ἐκκλησία δέν ἦταν ἐλεύθερη νὰ ἀκολουθήσει τήν ὀρθή πίστη, ἀλλά ἦταν ἀναγκασμένη, καὶ διά τῆς βίας, νὰ ἀκολουθεῖ ἐπισήμως τή γραμμή μιᾶς Πολιτείας ἐπηρεασμένης ἀπό τήν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Μὲ ἐπικεφαλῆς ὅμως ἅγιες μορφές, μοναχούς πού γνώριζαν τί πίστευαν, ἀλλά καὶ τὸν λαό, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε ἔπαψε νὰ τιμᾶ τίς ἱερές εἰκόνες, ἡ Ἐκκλησία ἄντεξε καἰ παρέμεινε πιστή στίς παραδόσεις καί στίς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἀνάγκασε ἔτσι τήν Πολιτεία νά δεχθεῖ τήν πίστη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ κι ἄς μήν τῆς ἦταν ἀρεστή. 

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ!... Ο Άρης Σερβετάλης ετοιμάζεται να επιστρέψει στη μικρή οθόνη

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ!...

Ο Άρης Σερβετάλης ετοιμάζεται να επιστρέψει στη μικρή οθόνη μέσα από τη συχνότητα του Mega Channel, σχεδόν 25 χρόνια μετά την τελευταία του τηλεοπτική παρουσία...Θα πρωταγωνιστήσει σε νέα θρησκευτική σειρά, ενσαρκώνοντας τον Άγιο Ιωσήφ, τον Ησυχαστή, μία από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου ορθόδοξου μοναχισμού.

Ο ρόλος του Αγίου λέγεται πως θα αποδοθεί σε δύο ηλικιακές φάσεις, τον νεαρό Ιωσήφ θα υποδυθεί ο Τάσος Λέκκας, ενώ ο Σερβετάλης θα τον ερμηνεύσει σε ώριμη ηλικία. Στο καστ φημολογείται ότι έχουν ήδη «κλειδώσει» και οι Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και Νίκος Γκέλιας.

Η σειρά, που θα αποτελείται από 12 επεισόδια, προγραμματίζεται να ξεκινήσει γυρίσματα μετά το Πάσχα, με στόχο να προβληθεί την επόμενη τηλεοπτική σεζόν. Το σενάριο υπογράφει ο Γιώργος Τσιάκκας και τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Στάμος Τσάμης. Την παραγωγή στηρίζουν η Μονή Βατοπαιδίου και το Ινστιτούτο Άγιος Μάξιμος ο Γραικός, όπως είχε συμβεί και στην κινηματογραφική μεταφορά της ζωής του Νεκτάριος Αιγίνης.

Ο Αγιος Γέροντας Εφραιμ ο Κατουνακιώτης είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στον Αγιο Νεκτάριο

πηγή

Ο Αγιος Γέροντας Εφραιμ ο Κατουνακιώτης είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στον Αγιο Νεκτάριο. Συχνά τον έβαζε στην Θεία Λειτουργία, ανάβοντας κεράκια στην εικόνα του.
Πήγαινε και προσκυνούσε το ευωδιάζον λείψανό του στην συνοδία του π. Γεράσιμου του Υμνογράφου στην Μικρή Αγία Άννα και όταν είχε μεγάλη ανάγκη, παρακαλούσε τους Πατέρες και του τό ’φερναν στα Κατουνάκια για ευλογία.
Όταν τον ρωτούσαν γιατί είναι τόσο μεγάλος άγιος, ο άγιος Νεκτάριος,απαντούσε :
"Διότι ακόμη και σήμερα συκοφαντείται".

Κάποτε, παρατήρησε ότι το σιτάρι που είχε αποθηκευμένο, επρόκειτο να καταστραφεί εξαιτίας της πολλής ψείρας που έπιασε.
Τότε, ήταν μόνος του με άρρωστο τον Γέροντά του, τον παπα–Νικηφόρο, και ήταν πολύ δύσκολο να το αντικαταστήσει.
Προσευχήθηκε στον Αγιο Νεκτάριο, σταύρωσε ένα βαμβάκι πάνω στο λείψανό του, το έβαλε μέσα στο σιτάρι και αμερίμνησε. Μετά από καιρό, όταν χρειάστηκε σιτάρι για να ζυμώσει ψωμί, το σιτάρι ήταν πεντακάθαρο.Ο Αγιος Νεκτάριος, είχε κάνει το θαύμα του!

ΠΑΝΑΓΙΑ Παλαιολογίνα – Ιερά Μονή Γρηγορίου

 Το όνομα της Παλαιολογίνας ήταν Οδηγήτρια Παντάνασσα. 

Αργότερα σε αντιδιαστολή από άλλες ομώνυμες, επονομάστηκε Παλαιολογίνα, από το όνομα της δωρήτριας της, της “ευσεβέστατης Κυρά Μαρίας Ασανίνας Παλαιολογίνας, κυράς της Μολδαβλαχίας”, όπως είναι χαραγμένο σε μικρή χρυσή επιγραφή επικολλημένη επάνω στο αργυρό επένδυμα της εικόνας.

  Εδώ η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται από ένα γλυκό και συνάμα πένθιμο ύφος, ενώ κρατά τον Χριστό τριετή. 

 Η παράδοση αποδίδει πολλά θαύματα στην εν λόγω εικόνα, καθώς αναφέρουν παλαιότεροι πατέρες της μονής. Το σπουδαιότερο είναι το γεγονός ότι κατά την πυρκαγιά του 1762, τότε που ολόκληρο το Καθολικό της μονής έγινε παρανάλωμα του πυρός χωρίς να διασωθεί τίποτε, μόνο η εικόνα αυτή έμεινε αβλαβής μέσα στη φωτιά και βρέθηκε επάνω στη στάχτη στον τόπο που είναι τοποθετημένη σήμερα, δηλαδή στον πρώτο από αριστερά κίονα του κυρίως ναού, στραμμένη προς Νότο.

Η κάρα του Αγ.Ραφαήλ του Μπρούκλιν

 

Άγιος Ραφαήλ,επίσκοπος Μπρούκλιν-Η.Π.Α (+27 Φεβρουαρίου 1915)

«Βασιλεύς Βασιλέων Βασιλεύων Βασιλευόντων»

Το γνωστό σύμβολο με τον σταυρό και τα τέσσερα “Β” αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα εμβλήματα της ύστερης Ρωμανίας-Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1261–1453).

 Το σύμβολο καθιερώθηκε ως αυτοκρατορικό έμβλημα μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261 από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο.
 Αρχικά δεν ήταν κρατική σημαία με τη σύγχρονη έννοια, αλλά δυναστικό και αυτοκρατορικό σύμβολο.

 Τα τέσσερα στοιχεία που μοιάζουν με “Β” πιθανόν δεν ήταν γράμματα, αλλά σχηματοποιημένα πυρέκβολα.

 Η φράση: «Βασιλεύς Βασιλέων Βασιλεύων Βασιλευόντων» φαίνεται να είναι μεταγενέστερη ερμηνεία του συμβόλου.

Κεραμεικό θραύσμα με βυζαντινό ιππέα που βρέθηκε στην περιοχή του Ιπποδρόμου στην Κωνσταντινούπολη. 13ος αιώνας.

πηγή

Για τον διωγμό του καθεστώτος Ζελενσκι κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας

 Για τον διωγμό του καθεστώτος Ζελενσκι κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας και του Μητροπολίτη Κίεβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριου.

 Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:Υπάρχει ένας άλλος λόγος για τον οποίο οι εκκλησίες καταστρέφονται στην Ουκρανία - κοινωνικός και πολιτικός. Οι εχθροί γνωρίζουν ότι οι Ορθόδοξοι άνθρωποι, οικογένειες, κοινότητες ενώνονται γύρω από τον ναό. Και λένε: εδώ κατέστρεψα τον ναό, σκότωσα τον ιερέα, τρόμαξα τον επίσκοπο και οι άνθρωποι απλά θα φύγουν. Όταν δεν θα έχουν ναό, δεν θα υπάρχει ευκαιρία να τελέσουν τη Θεία Λειτουργία, θα μετακινηθούν σε άλλα, πιο ασφαλή μέρη. Αυτό είναι το σχέδιό τους. Δεν θέλουν την παρουσία της Ορθοδοξίας σε όλη τη Δυτική Ουκρανία, δεν θέλουν να ζήσουν εκεί ορθόδοξοι. Θέλουν να μείνουν μόνο οι Ουνίτες. Και θα δείτε ότι θα υπάρχει μια δομή που δεν εχετε ξαναδεί.

πηγή

«Κατά τη Σαρακοστή, να μιλάτε τρεις φορές λιγότερο, να προσεύχεστε τρεις φορές πιο θερμά,γιατί ο διάβολος εργάζεται τρεις φορές περισσότερο»

Χρήστος Μποκόρος. Φλόγες. 2010

«Κατά τη Σαρακοστή, να μιλάτε τρεις φορές λιγότερο, να προσεύχεστε τρεις φορές πιο θερμά,γιατί ο διάβολος εργάζεται τρεις φορές περισσότερο»

(Αββάς Ιωσήφ)

πηγή

Το κόλλυβο δεν είναι απλώς έθιμο· είναι θεολογία σε μορφή σπόρου...

Φώτο

Υπάρχουν πράγματα ταπεινά που κρατούν μέσα τους μια μυστική βασιλεία. Ένας κόκκος σιταριού, σιωπηλός και μικρός, γίνεται στο ορθόδοξο κόλλυβο σύνορο και γέφυρα· γίνεται μεθόριο, εκεί όπου ο χρόνος ακουμπά την αιωνιότητα και η μνήμη ανθίζει σαν άνθος που δεν μαραίνεται. Το κόλλυβο δεν είναι απλώς έθιμο· είναι θεολογία σε μορφή σπόρου, φιλοσοφία σε γεύση γλυκιά, ποίηση σπαρμένη με ζάχαρη άχνη πάνω στο μυστήριο του θανάτου.

Η Εκκλησία, από τους αποστολικούς χρόνους, μνημονεύει τους κεκοιμημένους με προσευχή και ελπίδα. Στην πράξη του κολλύβου συνοψίζεται ο λόγος του Κυρίου: «ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει». Ο κόκκος που βράζει και μαλακώνει, που σπάζει την αυτάρκεια του για να γίνει κοινό φαγητό, είναι εικόνα της ταπείνωσης· είναι εικόνα του ίδιου του Χριστού που κατέρχεται στον Άδη για να τον φωτίσει εκ των έσω. Έτσι, κάθε πιάτο κολλύβου γίνεται μικρό κήρυγμα αναστάσεως· μικρή πασχαλινή σπίθα μέσα στο πένθος.

Το κόλλυβο είναι ομολογία ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η διάβαση. Η Εκκλησία δεν μνημονεύει για να κρατήσει τους νεκρούς δεμένους στη γη, αλλά για να τους συνοδεύσει με την προσευχή στο φώς. Η μνήμη δεν είναι ψυχολογική ανακύκλωση του παρελθόντος· είναι λειτουργική πράξη, κοινωνία αγίων, άρρηκτη συνομιλία μεταξύ Εκκλησίας στρατευομένης και θριαμβευούσης. Όταν ο ιερεύς μνημονεύει ονόματα στην Αγία Πρόθεση, δεν προφέρει ήχους· ανοίγει παράθυρα. Το κόλλυβο, ευλογημένο και θυμιατισμένο, γίνεται ορατό σημείο αυτής της αόρατης ανταλλαγής.

Ένα παλιό κελί...

Ένα παλιό κελί,πνιγμένο στον κισσό,που κάποτε ήταν ζωντανό. Άναβε καντήλι. Ακουγόταν ψαλμωδία. Περνούσε άνθρωπος από το κατώφλι του και η πέτρα αποκτούσε παλμό. Τώρα στέκει σιωπηλό, πολεμημένο από τον χρόνο, σχεδόν χαμένο μέσα στη βλάστηση.
Και όμως, δεν μοιάζει νεκρό. Μοιάζει να περιμένει.
Περιμένει να κατοικηθεί ξανά. Να ακουστεί προσευχή. Να πάρει ζωή από παρουσία ανθρώπου που θα σταθεί μέσα του και θα πει ένα “Κύριε ελέησον” αληθινό.
Τα κελιά δεν πεθαίνουν. Κοιμούνται.
Και ίσως κάπως έτσι είναι και η ψυχή μας. Όταν αφήνεται, γεμίζει αγριόχορτα. Όταν κατοικηθεί από προσευχή, γίνεται πάλι αρχοντικά στημένη.
Το ζήτημα δεν είναι αν γέρασε το σπίτι. Το ζήτημα είναι αν θα βρεθεί κάποιος να το ανάψει.

Athos Zone

Ο Σταυρός με τον οποίον ο Εθνομάρτυς Επισκόπος Ρωγών Ιωσήφ ευλογούσε τους αγωνιστές του Μεσολογγίου.

πηγή

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και ιστορική συγκίνηση αναμένεται να εορταστεί φέτος η Κυριακή της Ορθοδοξίας στην Τσαριτσάνη, καθώς οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις συμπίπτουν με τη συμπλήρωση 200 ετών από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου.

Η Ιερά Μητρόπολη Ελασσώνος τιμά τη μνήμη δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων, του Διδασκάλου του Γένους Κωνσταντίνου Οικονόμου του εξ Οικονόμων και του Επισκόπου Ρωγών και Κοζύλης Ιωσήφ, ο οποίος πρωτοστάτησε στα γεγονότα του 1826.

Περί αγίων εικόνων. Από τον πς΄ κανόνα της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου.

ΤΟΜΟΣ ΣΤ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ΄
Περί αγίων εικόνων.
Από τον πς΄ κανόνα της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου.

 Ο πς΄ (86ος) κανόνας της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου ορίζει: Το να ζωγραφίζουμε τους τύπους (τις προτυπώσεις) με χρώματα, ενώ τα πρωτότυπα έχουν ήδη έρθει, θα ήταν άκομψο και περιττό. Γι' αυτό, ορίζει να μη ζωγραφίζεται ο αμνός (το αρνί) ως τύπος, με το αίμα του οποίου ο μέγας Μωυσής παλαιότερα, αλείφοντας τις παραστάδες των θυρών, εμπόδιζε την είσοδο στον εξολοθρευτή δαίμονα.

 Ούτε ο Βαπτιστής να ζωγραφίζεται να δείχνει με το δάχτυλο τον αμνό και να φωνάζει στους λαούς: «Ιδού ο αμνός του Θεού». 

 Αντίθετα, οι γραφές των τύπων πρέπει να παραμερίζονται και να αναστηλώνεται σε εικόνες ο ανθρώπινος χαρακτήρας του Θεού Λόγου. Βλέποντας και προσκυνώντας αυτή την εικόνα, συλλογιζόμαστε, όσο είναι δυνατόν, το απόρρητο μυστήριο της συγκατάβασής Του, την ακατανόητη ταπείνωσή Του, τη ζωή Του μέσα στη σάρκα, τα πάθη Του, τον θάνατο που έγινε πρόξενος ζωής, και όλα όσα μας έσωσαν. Διότι, αν και οι τύποι είναι σεπτοί, πρέπει να τιμάται περισσότερο η αλήθεια, η οποία μας χάρισε και αυτά (τους τύπους). Από αυτό φαίνεται ότι δεν είναι πρέπον να απελευθερώνουμε περιστέρια στις εκκλησίες αντί του Αγίου Πνεύματος, ή να ανάβουμε κερί αντί του αστέρα, ή να τοποθετούμε ομοίωμα βρέφους και κούνιας αντί της άρρητης Γέννησης.

Φωτίου Πατριάρχου και Θεοδώρου του Στουδίτου.

 Η λέξη «εικών» προέρχεται από το «εοικέναι» (μοιάζω). Άλλο πράγμα είναι η φυσική εικόνα και άλλο η μιμητική. Η φυσική εικόνα δεν έχει φυσική διαφορά από την αιτία της, αλλά υποστατική, όπως ο υιός ως προς τον πατέρα. Διότι η φύση τους είναι μία, αλλά οι υποστάσεις δύο.