Προσπαθούν να βάλουν την Εκκλησία απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό.

π.Γεώργιος Π./Facebook

Θέμα σχολιασμού στα κοινωνικά δίκτυα αποτελεί η είδηση ότι η πολιτεία ετοιμάζει εξωπραγματικες αυξήσεις στον μισθό του αρχιεπισκόπου καθώς και των μητροπολιτών...
Προσωπικά μας ξάφνιασε και μας θύμωσε...
Σε περίοδο που η Ελληνική οικογένεια... υποφέρει και μετά βίας προσπαθεί να επιβιώσει, είναι εξοργιστικη μια τέτοια είδηση, αν όντως ισχύει.

Από την μια τα τεράστια οικονομικά σκάνδαλα, όπως αυτά διατυπώνονται από την Ευρωπαϊκή εισαγγελία... και απ' την άλλη οι υπέρογκες αυξήσεις στους μισθούς ανθρώπων που έχουν επιλέξει να ζουν μόνοι τους, χωρίς οικογένεια και λοιπές υποχρεώσεις, μας δημιουργούν πολύ αρνητικά συναισθήματα.....

Αν επικρατούσε σωφροσύνη, όφειλαν οι ίδιοι οι αρχιερείς να απαιτήσουν τα ποσοστά αυτά των αυξήσεων, να δοθούν στις αδύναμες κοινωνικά ομάδες και δη στους πολύτεκνους, που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της πατρίδας μας.
Όμως το σφιχταγκαλιασμα πολιτειακών και εκκλησιαστικών ταγών, που οι δεύτεροι σπανιότατα και μετά μεγάλης δυσκολίας αρθρώνουν ελεγκτικό λόγο... έχει αυτά τα αποτελέσματα.

Βέβαια υπάρχουν μητροπολίτες που ζουν ασκητικό βίο...
Γνωρίζουμε επισκόπους που τα χρήματα από τον μισθό τους, κατατίθενται αυτομάτως στα κοινωφελή ιδρύματα...
Επισκόπους ρακένδυτους...που ουδέποτε λησμόνησαν την μοναχική τους ιδιότητα.
Όπως γνωρίζουμε και ιερατικές οικογένειες , που για να επανασυνδεθεί η ηλεκτροδότηση του σπιτιού τους απαιτείται η εν κρυπτώ συνεισφορά άλλων αδελφών κληρικών....

Ομοίως δε και περιπτώσεις εκατοντάδων άλλων οικογενειών που με αξιοπρέπεια αντιμετωπίζουν την δύσκολη καθημερινότητα, στερούμενοι ακόμη και των βασικών αγαθών.

Και φυσικά το "παραμύθι" της δήθεν τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας, όπως και η δήθεν απαλλαγή της από την επίσημη φορολόγηση... αποτελούν πλέον κακοήθειες και φαιδρες ιστορίες, για φαιδρους ανθρώπους.

Επομένως...αν "περισσεύουν" χρήματα υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποι μας, των οποίων οι οφθαλμοί δεν στεγνώνουν από τα δάκρυα της αγωνίας και της δοκιμασίας για την επιβίωση.

**************

π.Σεραφείμ Δημητρίου

Μακαριώτατε, σεβασμιώτατοι ιεραρχες, των εν Ελλάδι εκκλησιαστικών διοικήσεων, μην δεχτείτε να Σας βάλει, ο ανθέλληνας και αντίχριστος, κυβερνήτης απέναντι από τον φτωχοποιημένο λαό.

Άνοιξη του 1822...μετά από τη σφαγή στη "Φονόπετρα...

Την Άνοιξη του 1822 οι Τούρκοι μετά από τη σφαγή στη "Φονόπετρα" μάζεψαν στα Καρδάμυλα 40 γυναίκες και της έσυραν ξυπόλυτες μέχρι τη βρύση του Πασά. Εκεί αφού τις έγδυσαν, αφού διασκέδασαν, αποφάσισαν να τις θανατώσουν με αργό και μαρτυρικό θάνατο ανοίγοντας τις κοιλιές τους. Μία γυναίκα μόνο ήταν γραφτό να επιζήσει. Αφού έφυγαν οι Τούρκοι εκείνη κρύφτηκε, μάζεψε την ανοιχτή κοιλιά της και βάδισε πίσω για 30 χιλιόμετρα ως τα Καρδάμυλα όπου την περιποιήθηκαν οι συγχωριανοί της και έτσι γλύτωσε. 

Αφήγηση από το βιβλίο του Στυλιανού Βίου "Ὁι σφαγές της Χίου από το στόμα του Χιώτικου λαού"

πηγή

'Αυτοί δεν μισούν εμάς αλλά Αυτόν που είναι μέσα μας και δεν μας μισούν αυτοί, αλλά Αυτός που είναι μέσα τους''

Και στην Ορθόδοξη Σερβία υπάρχουν οι καλοπληρωμένοι ''άθεοι'',που προωθούν την WOKE ατζέντα και λοιδωρούν την Ορθόδοξη πίστη.Το ίδιο έκαναν και αυτές τις ημέρες όπου εκατοντάδες χιλιάδες Σέρβοι, από κάθε γωνιά της χώρας, έσπευσαν να προσκυνήσουν την Αγία Ζώνη

Πολλοί περιμέναν με υπομονή, συχνά με δάκρυα στα μάτια, για να προσκυνήσουν το μοναδικό αυτό κειμήλιο της Ορθοδοξίας και να αντλήσουν ελπίδα και δύναμη  τους έδωσαν όμως την κατάλληλη απάντηση:
''Αυτοί δεν μισούν εμάς
αλλά Αυτόν που είναι μέσα μας
και δεν μας μισούν αυτοί,
αλλά Αυτός που είναι μέσα τους''

πηγή

Και έτσι ξαφνικά, τα φύλα έγιναν πάλι δύο!

 

Το Άγιο Πνεύμα αποτελεί το μεγάλο, αλλά συχνά παραμελημένο μυστήριο της χριστιανικής ζωής.

Το Άγιο Πνεύμα αποτελεί το μεγάλο, αλλά συχνά παραμελημένο μυστήριο της χριστιανικής ζωής. Μέσα από την Αγία Γραφή, την εμπειρία των Αγίων και τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Σεβασμιώτατος αναδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο του Παρακλήτου στη σωτηρία και τον αγιασμό του ανθρώπου.

 Μια βαθιά και ουσιαστική ομιλία του Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου για το μυστήριο του Αγίου Πνεύματος, τον φωτισμό του ανθρώπου, τη μεταμορφωτική δύναμη της θείας χάριτος και τη ζωντανή εμπειρία της παρουσίας του Θεού μέσα στην Εκκλησία.

 Πώς φωτίζει το Άγιο Πνεύμα τον άνθρωπο και τον οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν»; 

Με ποιον τρόπο μεταμορφώνει τους Αποστόλους από απλούς ψαράδες σε θεοφόρους κήρυκες της Οικουμένης;

 Τι σημαίνει να είναι κάποιος «πλήρης Πνεύματος Αγίου» και γιατί ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ δίδασκε ότι σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος;

 Μέσα από πλήθος βιβλικών παραδειγμάτων, από τον Τίμιο Πρόδρομο και τον Συμεών τον Θεοδόχο μέχρι τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο και τον Απόστολο Παύλο, παρουσιάζεται η δύναμη της χάριτος που φωτίζει, καθοδηγεί, αγιάζει και μεταμορφώνει τον άνθρωπο. 

Ο Ιησούς ήταν Εβραίος όχι Χριστιανός.Απάντηση σε μία ερώτηση

Ο Ιησούς ήταν Εβραίος όχι Χριστιανός.Μια εύστοχη ερώτηση από τον Ιάσωνα που αξίζει ειλικρινή απάντηση
Ο Ιάσωνας μου έκανε μια ερώτηση που πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι τολμούν να πουν φωναχτά. 

 Ο πλούσιος νεανίας ρωτά τον Ιησού πώς θα σωθεί και ο Ιησούς του λέει να τηρεί τον Μωσαϊκό νόμο. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο δεσμοφύλακας στους Φιλίππους ρωτά τον Παύλο κι εκείνος λέει «πίστευε στον Κύριο Ιησού». Δύο διαφορετικές απαντήσεις; Σύγκρουση μέσα στην ίδια την Καινή Διαθήκη;
Όχι. Και να γιατί.

Αν διαβάσουμε τα δύο περιστατικά επιφανειακά, καταλήγουμε: «ο Ιησούς δίδασκε Ιουδαϊσμό, ο Παύλος εφηύρε τον Χριστιανισμό». Αυτή είναι μια πολύ διαδεδομένη αντιχριστιανική θέση. Η ερώτηση είναι καλή αλλά αυτό το συμπέρασμα είναι λάθος.
Τι Είπε Πραγματικά ο Ιησούς
Ο Ιησούς δεν είπε στον πλούσιο «τήρησε τον νόμο και θα σωθείς». Αυτό ήταν μόνο η αφετηρία της συζήτησης. Ο νεανίας είπε «όλα αυτά τα φύλαξα από νεότητός μου» και τότε ο Ιησούς τον κοίταξε με αγάπη και είπε:
«Ἔτι ἓν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ δὸς πτωχοῖς... καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.»
«Σου λείπει ένα πράγμα ακόμα.» Ποιο; Εμένα. Ο Ιησούς δεν του ζήτησε να γίνει καλύτερος Ιουδαίος. Του ζήτησε να Τον ακολουθήσει. Η Τορά ήταν η παιδαγωγός ο Χριστός ήταν ο προορισμός.

Ο Παύλος το γράφει αργότερα καθαρά: «ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν». Ο νόμος ήταν ο δάσκαλος που οδηγούσε στον Χριστό όχι ο τελικός σκοπός.
Ο Παύλος δεν Αντιφάσκει τον Ιησού

Αν μετά τη λειτουργία της Κυριακής γυρνάμε σπίτια μας και δεν μας είναι αφόρητη η αδικία, η φτώχεια, η κακία...

 Η εκκλησία δεν είναι το μέρος όπου θα πάμε και θα ηρεμήσει η ψυχή μας. Αντίθετα είναι το μέρος όπου θα πάμε και η ψυχή μας θα θυμηθεί πως είναι να είναι καθαρή. Έστω για λίγη ώρα. Και έπειτα θα επαναστατήσει ενάντια στη βρωμιά του κόσμου. 

 Αν μετά τη λειτουργία της Κυριακής γυρνάμε σπίτια μας και δεν μας είναι αφόρητη η αδικία, η φτώχεια, η κακία, η δειλία και η κολακεία που υπάρχουν γύρω μας, αν προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε ακόμα τον συμβιβασμό μας με τον κόσμο και τους άρχοντές του, εκείνους που τυραννούν τα γένη και παρουσιάζονται ως οι ευεργέτες τους κι από πάνω, τότε δεν λειτουργηθήκαμε. 

Απλά κοιμίσαμε ό,τι μας έχει απομείνει από την ελεύθερη ψυχή που μας έδωσε ο Θεός.

παπα-Κώστας

Δεν δύναται κανείς να πέση στη λάσπη της αμαρτίας , εάν δεν πέση πρώτον στον κρημνό της υπερηφάνειας.

Η υπερηφάνεια προσκολλάται στους δυνατούς, ευδοκίμους και δήθεν εναρετους και, αφού τους απομυζηση κάθε καλό, τους ξηραίνει. Και στους σκληρόκαρδους προσκολλάται. Γι' αυτό ας έχουμε σπλάχνα οικτιρμών. Γι' αυτό ας μη σκεφθούμε ότι έχουμε ποτέ κάτι καλό επάνω μας. Κι αν έχουμε και καμία αρετή να πιστεύουμε ότι δεν είναι ανόθευτες και δεν είναι αρεστές στο Θεό και να κατηγορουμε τον εαυτό μας και να μην υπερηφανευωμεθα. Και να πιστεύουμε ότι έχουμε όλα τα κακά και να αγωνισθούμε να τα ξεριζώσουμε, διότι από τα πολλά χρόνια είναι βαθειά ριζωμένα μέσα μας και μας έχουν κυριεύσει.

Δεν δύναται κανείς να πέση στη λάσπη της αμαρτίας , εάν δεν πέση πρώτον στον κρημνό της υπερηφάνειας. Πασα αμαρτία πηγάζει από την υπερηφάνεια . Δεν μπορούμε να πούμε , ότι είμαστε κλέφτες, αλλά δεν είμαστε εγωιστές! Στο επιτελείο της υπερηφανείας υπηρετούν όλα τα είδη της αμαρτίας. Και αν η υπερηφάνεια δεν καταλάβη την ψυχή,η ψυχή δεν πέφτη στην αδικία. Η υπερηφάνεια είναι ποταμός και πνίγει τις ψυχές που κερδίζει. Ο εγωισμός είναι γέννημα μας και δεν εξολοθρεύεται , μόνο καταπολεμείται . Η αμαρτία συμβολίζεται με τη Λερναία υδρα. Και ο αγώνας μας δεν πρέπει να σταματήση ποτέ. Με τον αγώνα θα σωθούμε. " Μετά φόβου και τρόμου την εαυτών σωτηρίαν κατεργάζεσθε" ( Φιλιπ. β' 12 ) .

Υπήρξαν πολλοί που αψήφησαν το ''φίμωμα'' του Θεού στη Σοβιετική Ένωση.

 Ο Λένιν, απηυδισμένος από την πεισματική άρνηση του ρωσικού λαού να υιοθετήσει τον αθεϊσμό με τη θέληση του κατά φυσικό τρόπο μετά τη Ρωσική Επανάσταση, τον επέβαλε, υποστηρίζοντας -σε μία επιστολή του Μάρτη του 1922- ότι η «παρατεταμένη χρήση της βαναυσότητας» ήταν το αναγκαίο μέσο για την επίτευξη του επιθυμητού στόχου.

  Μία περαιτέρω διακριτική εφαρμογή αυτής της ασφαλούς προσέγγισης κατά τη σταλινική περίοδο εξασφάλισε ότι ο επίσημος αθεϊσμός της Σοβιετικής Ένωσης δεν θα στιγματιζόταν από καμία ατυχή παλινδρόμηση στην επικράτεια της θρησκευτικής πίστης. Η έκδοση της Pravda του Δεκεμβρίου του 1927 -τουτέστιν, του ιδεολογικού εντύπου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης- διαπόμπευσε τη θρησκεία ως τον ταξικό εχθρό του προλεταριάτου και του σοσιαλισμού. Έπρεπε να εξαλειφθεί.

Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΕΓΡΑΦΑΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

 Η γλώσσα είναι ζωντανή κι εξελίσσεται. Λέξεις ξεχνιούνται και χάνονται, νέες λέξεις εντάσσονται στο λεξιλόγιο, αλλά και πολλών άλλων, με την πάροδο του χρόνου, αλλάζει η σημασία.Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε η έννοια του έθνους και μάλιστα του ελληνικού, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς σήμερα. Η λέξη έθνος είχε τότε άλλη σημασία (σωρός, μπουλούκι κ.λπ.). Η σημερινή έννοια του έθνους, η οποία μάλιστα έχει ταυτιστεί με την έννοια του κράτους (σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα), εμφανίστηκε τα τελευταία διακόσια χρόνια, μετά τη γαλλική επανάσταση.

Επίσης, καθʼ όλη τη διάρκεια του μεσαίωνα, άλλη σημασία είχε και η λέξη έλληνας. Δεν αφορούσε στον υπήκοο του ελληνικού έθνους-κράτους, αφού κάτι τέτοιο εξ άλλου εκείνη την εποχή ούτε καν υφίστατο. Η λέξη δεν είχε επ΄ουδενί εθνική σημασία. Ούτε εννοούσε κάποιον φυλετικά έλληνα. Η λέξη έλληνας για πολλούς αιώνες είχε την έννοια του ειδωλολάτρη.

Σε πάμπολλα επίσημα χριστιανικά κείμενα εξαπολύονται ύβρεις εναντίον των «ελλήνων», όπως για παράδειγμα:
«Θεολόγω σου στόματι, θεολόγε Γρηγόριε,… εξήρανας την μωρίαν ελλήνων και το ψεύδος…». (Μηναίον, Μικρός Εσπερινός, σελ. 203.)

«Ψευδείς μεν εξέκλιναν ελλήνων ύθλους (=φληναφήματα), πειθώ δε την τύραννον ανθρώποις μόνην είλκοντο…». (30 Ιανουαρίου, των Τριών Ιεραρχών, Κανών του Όρθρου, ωδή ζ , σελ. 252).
«Τοις την μωράν των έξωθεν (ελλήνων) φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι... ανάθεμα τρις». (Αναθεματισμός, που ψάλλεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Ο Άγιος Αθανάσιος έχει γράψει ολόκληρο έργο με τίτλο: «Λόγος κατά ελλήνων».
Δεν καταφέρεται ούτε ο Άγιος Αθανάσιος ούτε οι διάφοροι άλλοι χριστιανοί συγγραφείς ενάντια στους εθνικά έλληνες, αλλά στους ειδωλολάτρες. Σε όλα αυτά τα κείμενα η λέξη έλληνας είχε την έννοια του ειδωλολάτρη κι όχι του εθνικά έλληνα. Τους ειδωλαλάτρες βρίζουν οι χριστιανικοί ταγοί κι όχι το έθνος των ελλήνων (με τη σημερινή του έννοια), όπως πολλοί κάνουν το λάθος να νομίζουν διαβάζοντας τα κείμενα σήμερα κι έχοντας στο νου τους τη σημερινή έννοια του όρου.

Στα κείμενα αυτά επιπλέον, πολλές φορές ανάμεσα στις ύβρεις κατονομάζονται διάφοροι αρχαίοι έλληνες ποιητές, φιλόσοφοι κ.λπ., όπως για παράδειγμα:
«(Ο Πλάτων ήταν) κοιλιόδουλος».

Ο Άγιος Παΐσιος στην Ιερά Μονή Στομίου με κατοίκους της Κόνιτσας.

 Ήταν και το τάμα του Αγίου στην Παναγία να ξαναφτιάξει το καμένο μοναστήρι.

Στη Μονή Στομίου Κόνιτσας, ο Άγιος Παΐσιος, έζησε για τέσσερα χρόνια, από το 1958 ως το 1962, στην αρχή του μοναστικού του βίου, πριν περάσει από το Σινά και καταλήξει στο Άγιο Όρος.

 Μάλιστα, θεωρείται ο ανακαινιστής της Μονής, αφού ο ίδιος με προσωπικό μόχθο κατάφερε και την αναστήλωσε, κουβαλώντας ακόμα και με τα χέρια βαριά φορτία από κάτω από το ποτάμι, κινητοποιώντας και ευαισθητοποιώντας τους αγαθούς κατοίκους των γύρω χωριών, συγκεντρώνοντας εισφορές που του έστελνε η Παναγιά με ευσεβείς ανθρώπους, μαζεύοντας εργάτες, φτιάχνοντας ο ίδιος κουφώματα, πατώματα, στέγες, σαν μαραγκός.

πηγή

"ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον"(Περί gay pride)

Το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι δημοκρατικό και προσωπικό σου δικαίωμα. Αλλά όταν κάνεις παρέλαση για να επιβάλεις την διαφορετικότητα σου με τέτοια συνθήματα τότε μέσα σου κυλάει φασιστικό αίμα.
Όταν θέλεις να επιβάλεις κάτι με μίσος τότε δεν θα γίνεις ποτέ ο αγαπημένος που επιθυμείς διότι έχεις ήδη επιλέξει τον δρόμο της τοξικής μοναξιάς.

Όχι αγαπητοί μου ομοφυλόφιλοι δεν διεκδικείτε δικαιώματα …. Απλά από ό,τι φαίνεται ή μάλλον από αυτό που προβάλλετε πίσω από την σεξουαλική επιλογή σας κρύβεται μια ιδεολογία μίσους , ρατσισμού, κακίας, τοξικότητας και ανθελληνισμού. Σας αγαπάμε διότι είστε εικόνες Θεού αλλά με τέτοιες συμπεριφορές μεταμορφώνεστε σε ομοιώματα των δαιμόνων.

 Αν το δικό σας σύνθημα είναι «Να ζήσουμε εμείς και να πεθάνουν οι άλλοι», κάποιοι άλλοι να ξέρεις έχουμε άλλο σύνθημα «Να πεθάνουμε εμείς για να ζήσει ο άλλος». Οπότε η δική σας αγάπη είναι ένας προβατόσχημος λύκος άρα είναι μια αγάπη που πάσχει και είναι επικίνδυνη. Η τέλεια και η πραγματική αγάπη κανονικά όχι μόνο φόβο δεν προκαλεί αλλά προσεκλύει την ενότητα , την αγκαλιά και προάγει τον άνθρωπο και το κοινονικό σύνολο. Για ποιά λοιπόν αγάπη μιλάνε ; Όταν θέλεις να πεθάνει ο άλλος και να ζήσεις εσύ τι είδους αγάπη ειναι αυτή ;

 Μπορεί κάποιος να μας απαντήσει; Όταν κάνεις παρέλαση για κάποια μορφή δικαιωματισμού και βρίζεις την Θρησκεία, μιλάς για την συνθήκη των Πρεσπών, για την Μακεδονία, για το Θεό και τους Αγίους τότε μήπως τελικά πίσω απο αυτές τις παρελάσεις δεν κρύβεται τελικά μια έκφραση δικαιώματος διαφορετικότητας αλλά κάτι άλλο; Πως γίνεται να θες να σε σεβαστεί και να σε αγαπήσει ο άλλος όταν εσύ τον βρίζεις ;

Δεν κοινωνάμε κάθε Κυριακή γιατί είμαστε άξιοι. Κοινωνάμε για να γίνουμε άξιοι.

Γέροντας Προκόπιος Μερτύρης

Υπάρχουν φράσεις που τις ακούς μια φορά και σε ακολουθούν για πάντα. Που μπαίνουν μέσα σου σαν φως και φωτίζουν γωνιές που δεν ήξερες ότι ήταν σκοτεινές.Αυτή είναι μια τέτοια φράση.
Την έλεγε ο Γέροντάς μου, ο π. Προκόπιος Μερτίρης άνθρωπος που είχε μάθει να μιλά λίγο και να λέει πολλά. Και με τούτα τα λόγια του έλυσε έναν από τους πιο βαριούς δεσμούς που φορούν οι χριστιανοί χωρίς να το καταλαβαίνουν: τον δεσμό του φόβου μπροστά στο Ποτήριο.

Πόσοι από εμάς έχουμε μείνει στη θέση μας την ώρα της Θείας Κοινωνίας; Πόσοι έχουμε σκύψει το κεφάλι και πει μέσα μας: «Δεν είμαι άξιος. Δεν είμαι έτοιμος. Κάποια άλλη φορά»;
Και «κάποια άλλη φορά» γίνεται εβδομάδες. Μήνες. Χρόνια.

Ο άνθρωπος περιμένει να γίνει καλύτερος για να πλησιάσει τον Χριστό. Αλλά χωρίς τον Χριστό δεν μπορεί να γίνει καλύτερος. Κι έτσι στέκεται στη μέση μακριά από το Ποτήριο και μακριά από τη μεταμόρφωση που μόνο το Ποτήριο χαρίζει.
Αυτός ο κύκλος είναι μια από τις πιο έξυπνες παγίδες του εχθρού.

Ποιος γιορτάζει του Αγίου Πνεύματος;

«Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς»
Κάθε χρόνο, τη Δευτέρα μετά την Πεντηκοστή, ρωτάμε: «Ποιος γιορτάζει σήμερα;» Το εορτολόγιο δίνει ονόματα Τριάδα, Τριάδης, Κορίνα. Σωστά. Αλλά η αλήθεια είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό.

 Σήμερα γιορτάζουν δύο ομάδες που δεν αναφέρει κανένα εορτολόγιο και αξίζει να το ξέρουμε.
Πρώτον: Όλοι οι Βαπτισμένοι Χριστιανοί
Όταν βαπτιστήκαμε, ο ιερέας μάς έχρισε με το Άγιο Μύρο και είπε τρεις φορές: «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Ἁγίου. Αμήν.» Αυτή η στιγμή δεν ήταν συμβολική. Ήταν η πιο πραγματική στιγμή της ζωής μας ο ίδιος ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα, κατοίκησε μέσα μας.
Δεν το λαμβάνουν μόνο οι ιερείς. Δεν το λαμβάνουν μόνο οι «πολύ θρήσκοι». Κάθε βαπτισμένος χριστιανός άντρας, γυναίκα, παιδί είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Το λέει ξεκάθαρα ο Απόστολος Παύλος:
«Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν;»
Άρα η γιορτή του Αγίου Πνεύματος είναι, με μια βαθύτατη έννοια, η γιορτή όλων μας. Γιορτάζουμε το Πρόσωπο που κατοικεί μέσα μας από την ημέρα της βάπτισής μας. Το ξεχάσαμε; Σήμερα είναι η ευκαιρία να το θυμηθούμε.
Κάθε βαπτισμένος χριστιανός φέρει μέσα του το Άγιο Πνεύμα.
Η σημερινή γιορτή είναι και δική μας γιορτή.

Δεύτερον: Οι Πνευματικοί μας Πατέρες

«Οι εχθροί μου αγαλλιάσονται, εάν σαλευθώ»

Γέροντισσα Χαριθέα (1915-2000), Ηγουμένη Ιεράς Μονής Αγίου Ηρακλειδίου, Κύπρου.

Έχουμε τα φυσικά μας ιδιώματα, την δική μας αντίληψη και ας μην ξεχνούμε, ότι ο Θεός έδωσε σε άλλο πέντε τάλαντα, σε άλλο δύο και σε άλλο ένα. Αν εσύ έχης πέντε να ξέρης ότι δεν είναι από την δύναμή σου και έτσι, με αυτό τον λογισμό, είσαι ασφαλισμένος να μην κρίνης τους άλλους.
Και εξάλλου, κάθε φορά που κρίνουμε τους αδελφούς μας, δεν τους βοηθούμε με τον τρόπο μας και, επομένως, βαδίζουμε αντίθετα από την γραμμή του Ευαγγελίου.
Δεν μας αναφέρει η Γραφή, «αδελφός υπ’ αδελφού βοηθούμενος ως πόλις οχυρά»; Τι βοήθεια λοιπόν, προσφέρουμε στον αδελφό μας, όταν τον κρίνουμε;
Ενώ, αν κάνουμε προσευχή, τον βοηθούμε· και ο Θεός βλέπει την διάθεσή μας, την αγάπη μας και τον βοηθά περισσότερο.
Και από αυτή την κατάσταση βέβαια ωφελούμαστε και εμείς.

Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τα τάλαντα που πήραμε από τον Θεό και έχουμε ευθύνη για την αξιοποίηση τους. Με την κρίση και την κατάκρισή μας στα καθημερινά γεγονότα, έστω και αν φαινομενικά έχουμε δίκαιο, ο εχθρός χαίρεται.
Να μην αφήνετε τον εχθρό να χαίρεται με τις πτώσεις σας. Είμαστε άνθρωποι και θα πέφτουμε σε λάθη και αμαρτίες. Όμως να προτιμήσης να πεθάνης, παρά να αμαρτήσης.
Και όταν αμαρτήσης, όταν πέσης, να βάζης αμέσως μετάνοια, «ίνα μη χαρίσηται ο εχθρός σου επί τη πτώσει σου».
Τι λέει το ψαλτήρι; «Οι εχθροί μου αγαλλιάσονται, εάν σαλευθώ».

Από το βιβλίο η “Μακαριστή Γερόντισσα Χαριθέα”, έκδοση της Ιεράς Μονής Αγίου Ηρακλειδίου, Λευκωσία, Κύπρος.

πηγή

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης κατεβάζει και σκίζει τη βρετανική σημαία.

Όλες οι βρετανικές αποικίες προετοιμάζονταν για τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ, που είχε προγραμματιστεί για τις 2 Ιουνίου 1953. Στο σχολείο του δεκαπεντάχρονου, τότε, Ευαγόρα Παλληκαρίδη, υψώθηκε η βρετανική σημαία, γεγονός που εξόργισε τους μαθητές.

Ανήμερα της στέψης, οι μαθητές οργάνωσαν διαδήλωση, ζητώντας την αφαίρεση της σημαίας και την απομάκρυνση των Άγγλων στρατιωτών από τον σχολικό χώρο. Τότε, ο ανυπότακτος Ευαγόρας αναρριχήθηκε στον ιστό, κατέβασε τη σημαία του κατακτητή και την έσκισε.

Ακολούθησαν επεισόδια και συγκρούσεις μεταξύ των μαθητών και της αποικιακής αστυνομίας. Αποτέλεσμα των συγκρούσεων ήταν η απόσυρση των βρετανικών δυνάμεων και ματαίωση των εκδηλώσεων, με την Πάφο να αποτελεί τη μοναδική πόλη στον κόσμο(!), όπου δεν εορτάστηκε η στέψη της βασίλισσας.

πηγή

Φραντς Κάφκα

Σαν σήμερα, στις 3 Ιουνίου 1924, πέθανε στα 41 του ο Φραντς Κάφκα, ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς του 20ου αιώνα που το έργο του παραμένει διαχρονικό και μοναδικό.

Γιατί μ΄ ένα προσωπικό στιλ αφήγησης και με μια πλούσια φαντασία ο «παράξενος» και «νευρωτικός»Κάφκα περιγράφει ένα γνωστό σε όλους μας απόκοσμο αίσθημα αβεβαιότητας, απειλών και προδοσίας. Μας μεταδίδει μέσα από παράλογα γεγονότα και καταστάσεις την διαίσθηση μιας απειλής που κανείς δεν μπορεί να κατονομάσει επακριβώς, πραγματικής και συνάμα αόρατης.

Στο πλούσιο συγγραφικό έργο του Κάφκα (Ο πύργος, Η Δίκη, Αφορισμοί, Η μεταμόρφωση, Μπροστά στο νόμο, Άνθρωπος χωρίς εποχή, Γράμματα από το κτήμα κ.α.) οι χαρακτήρες αντιμετωπίζουν πολύ συχνά έναν ανεπαίσθητο, εχθρικό κόσμο. Βιώνουν αδυναμία απέναντι σε υπερδύναμους θεσμούς και σε ανώνυμες και πανίσχυρες εξουσίες, καθώς και την αποξένωση από τον ίδιο τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους.

Χαρακτήρες και καταστάσεις που σε εποχές μετανθρωπισμού που βιώνουμε σήμερα όλο και πληθαίνουν γύρω μας …

πηγή

«Η ζωή είναι σαν ένα τρένο.Δεν σταματάς σε κάθε σταθμό, και δεν ταξιδεύουν όλοι μαζί σου μέχρι το τέλος.»

Η γιαγιά μου είχε μια φράση που έλεγε συχνά:
«Η ζωή είναι σαν ένα τρένο, παιδί μου.Δεν σταματάς σε κάθε σταθμό,
και δεν ταξιδεύουν όλοι μαζί σου μέχρι το τέλος.»

Όταν ήμουν παιδί, δεν καταλάβαινα τι εννοούσε.
Νόμιζα πως ήταν απλώς μια από εκείνες τις παλιές της φράσεις,σαν αυτές που ψιθύριζε όταν έραβε ή έφτιαχνε πίτες.
Όμως τώρα, καθώς περνούν τα χρόνια και τα δικά μου μαλλιά αρχίζουν να γκριζάρουν, βλέπω την αλήθεια μέσα στα λόγια της.
Όταν είσαι νέος, το τρένο είναι γεμάτο, θορυβώδες και γρήγορο.Όλοι μοιάζουν να είναι μέσα— φίλοι από το σχολείο, γείτονες, συνάδελφοι, οικογένεια.
Τα βαγόνια είναι γεμάτα γέλια, σχέδια και φωνές.Νομίζεις πως το ταξίδι θα κρατήσει για πάντα.

Αλλά όσο προχωρά η διαδρομή,οι άνθρωποι αρχίζουν να κατεβαίνουν.
Κάποιοι κατεβαίνουν γιατί ο δικός τους δρόμος τους οδηγεί αλλού.
Κάποιοι χάνονται ξαφνικά,αφήνοντας πίσω άδεια καθίσματα που πονάμε να κοιτάξουμε.Και σιγά σιγά, το τρένο ησυχάζει.
Τότε είναι που τα λόγια της γιαγιάς αποκτούν νόημα.

« Εγώ εξομολογούμαι στην εικόνα ; ; ; »

π. Αυγουστίνος Βλάχος

 Ένα βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα, έγινε αφορμή ν' ακουστεί ξανά μια φράση που, αν είμαστε ειλικρινείς, όλοι όσοι ζούμε μέσα στην Εκκλησία την έχουμε ακούσει πολλές φορές: «Εγώ εξομολογούμαι στην εικόνα». Συνήθως αυτή η φράση λέγεται με μια αίσθηση αυτάρκειας, σαν να θέλει ο άνθρωπος να πει ότι δεν χρειάζεται να περάσει μέσα από τη σχέση με τον πνευματικό, αφού μπορεί μόνος του να μιλήσει στον Θεό. Κάποιες φορές, όμως, πίσω από τη φράση αυτή υπάρχει και κάτι πιο βαθύ και ανθρώπινο: Mια ντροπή, ένας φόβος, μια παλιά κακή εμπειρία ή απλώς η αδυναμία του ανθρώπου να φανερώσει σ' άλλον άνθρωπο όσα τον βαραίνουν. Γι' αυτό το θέμα θέλει λεπτότητα. Δεν χρειάζεται χλευασμός. Χρειάζεται αλήθεια, κατήχηση και λίγη περισσότερη εκκλησιαστική εμπειρία.

 Ας αρχίσουμε απ' το πιο απλό: Μπορεί ένας άνθρωπος να σταθεί μπροστά στην εικόνα Του Χριστού και να Του πει τον πόνο του; Φυσικά και μπορεί. Και πρέπει. Η εικόνα στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι διακοσμητικό αντικείμενο, ούτε ένα θρησκευτικό σύμβολο για να συγκινεί απλώς τον άνθρωπο. Είναι μαρτυρία της ενανθρωπήσεως Του Θεού. Αφού ο Υιός και Λόγος Του Θεού, o Tέλειος Θεός, έγινε και Τέλειος Άνθρωπος, μπορούμε να Τον εικονίζουμε. Γι' αυτό και η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος διατύπωσε τη γνωστή φράση ότι «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει», δηλαδή η τιμή της εικόνας περνά στο πρόσωπο που εικονίζεται. Όταν λοιπόν ο πιστός στέκεται μπροστά στην εικόνα Του Χριστού, δεν μιλά σε ξύλο και χρώμα, μιλά στον εικονιζόμενο Κύριο. Εκεί μπορεί να κλάψει, να προσευχηθεί, να ζητήσει έλεος, να πει «Κύριε, αμάρτησα», να ανοίξει την καρδιά του χωρίς καμία επιτήδευση.

 Μέχρι εδώ είμαστε απολύτως μέσα στο πνεύμα της Εκκλησίας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή η προσωπική προσευχή θεωρείται αντικατάσταση του μυστηρίου της Ιεράς Εξομολογήσεως. Άλλο είναι να μετανοώ μπροστά στον Χριστό κι άλλο να αποφασίζω μόνος μου ότι δεν χρειάζομαι την Εκκλησία στο μυστήριο της συγχωρήσεως. Η μετάνοια είναι προσωπική, γιατί κανείς δεν μπορεί να μετανοήσει στη θέση μου. Την ίδια στιγμή όμως, η μετάνοια δεν είναι ατομική υπόθεση κλεισμένη μέσα στην ιδιωτική μου θρησκευτικότητα. Η αμαρτία δεν τραυματίζει μόνο την εσωτερική μου ηρεμία, τραυματίζει τη σχέση μου με Τον Θεό, με τον αδελφό, με την Εκκλησία, με το ίδιο μου το πρόσωπο. Γι' αυτό και η θεραπεία της δίνεται μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.

ΑΠΌ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ ΜΟΝΑΧΗ

Στην Ιερά Μονή Παναγίας Λαμπηδόνος κοντά στο χωριό Λαμπινού Τσαγκαράδας Πηλίου, χοροστάτησε κατά τον Πανηγυρικό Εσπερινό της μεγάλης γιορτής της Πεντηκοστής, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος και ετέλεσε την ακολουθία της ρασοφορίας με τη νέα μοναχή να λαμβάνει το όνομα Γρηγορία ! 

Η νέα μοναχή, κατά κόσμον Ελευθερία Κυριακού, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εργάστηκε αρχικά ως δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη.Στη συνέχεια εισήλθε στο δικαστικό σώμα, ακολουθώντας τον Εισαγγελικό Κλάδο, φθάνοντας μέχρι τον βαθμό της Εισαγγελέως Πρωτοδικών.

Σχολιάζοντας την απόφασή της, ο κ. Ιγνάτιος υπογράμμισε πως,ενώ διέθετε όλες τις προϋποθέσεις για να διακριθεί περαιτέρω στον χώρο της Δικαιοσύνης,
επέλεξε τη συνειδητή εγκατάλειψη της επαγγελματικής της πορείας για την ολοκληρωτική αφιέρωση.
Όπως εξήγησε, η επιλογή του νέου της ονόματος παραπέμπει στον Γρηγόριο Παλαμά, σηματοδοτώντας την πορεία της προς την άσκηση
και την κάθαρση ![...]

[...]Ολοκληρώνοντας, ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας αναφέρθηκε στη συνειδητή επιλογή της νέας μοναχής να εγκαταλείψει μία επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία για να ακολουθήσει τον δρόμο της ολοκληρωτικής αφιερώσεως στον Χριστό.
«Η νέα αδελφή είχε όλες τις προϋποθέσεις να διακριθεί στον χώρο που υπηρετούσε.Επέλεξε όμως τον δρόμο της αυθεντικής ασκήσεως και της ολοκληρωτικής αφιερώσεως στον Θεό.
Ευχόμαστε η σημερινή ημέρα να αποτελέσει γι’ αυτήν μία προσωπική Πεντηκοστή, ώστε το Άγιο Πνεύμα να κατοικεί μέσα της, να τη φωτίζει, να την ενδυναμώνει και να την καθοδηγεί σε όλη την πορεία της ζωής της».

Τέλος, ευχήθηκε σε όλους τους πιστούς να εορτάσουν την Πεντηκοστή με πνεύμα ενότητας και αγάπης, τονίζοντας ότι στις δύσκολες συνθήκες της σύγχρονης εποχής η ενότητα αποτελεί πολύτιμο δώρο και διαρκή ευθύνη όλων των μελών της Εκκλησίας !

πηγή

Γρηγόριος Πλειαθός: Ο Τήνιος Μητροπολίτης Χαλκίδος που αγκάλιασε τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο.

 ~ Τον Οκτώβριο του 1924, το λιμάνι της Χαλκίδας έζησε στιγμές ανείπωτης συγκίνησης. Το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης» έφτανε στην Εύβοια μεταφέροντας το πιο πολύτιμο κειμήλιο των κατατρεγμένων προσφύγων της Καππαδοκίας: το άφθαρτο ιερό σκήνωμα του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου.

 Εκεί, επικεφαλής του κλήρου και του λαού, βρέθηκε ο αείμνηστος Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος (κατά κόσμον Πέτρος Πλειαθός). Γέννημα-θρέμμα της αγιοτόκου Τήνου (από τον Τριαντάρο), ο Γρηγόριος διέθετε μια βαθιά, πηγαία ευλάβεια. Υποδέχθηκε τον Άγιο με δάκρυα στα μάτια και μερίμνησε αμέσως για την ασφαλή φιλοξενία του λειψάνου στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στη Χαλκίδα, πριν αυτό μεταφερθεί οριστικά στο Νέο Προκόπι.

 Η αγάπη του για τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο υπήρξε μνημειώδης και καθόρισε την 46ετή ποιμαντορία του. Έβλεπε στον Άγιο τον προστάτη των προσφύγων και το στήριγμα κάθε πονεμένου. Πρωτοστάτησε με όλη του την ψυχή για να θεμελιωθεί ο μεγαλοπρεπής ναός στο Προκόπι, ώστε ο αγαπημένος του Άγιος να έχει τον οίκο που του άξιζε.Ο Γρηγόριος υπήρξε ένας πραγματικός πατέρας για την Εύβοια, ένας αγωνιστής Ιεράρχης που στην Κατοχή έσωσε εκατοντάδες ανθρώπους από την πείνα και τους Ναζί.

 Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη δικτατορία το 1968 και εκοιμήθη στις 23 Ιουλίου του 1971, αφήνοντας πίσω του ανεξίτηλο έργο αγάπης και πίστης.
Η μνήμη του παραμένει ζωντανή, άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου στην πατρίδα μας.
Ας έχουμε την ευχή τους !

+ πατήρ Αθανάσιος Λειβαδιάς

πηγή

Οι Εκκλησιές της Σμύρνης

Άποψη του Κάτω Μαχαλά όπου φαίνονται, οι τρείς μεγαλύτερες εκκλησιές της Σμύρνης, διότι η Σμύρνη είχε 16 εκκλησίες.
Αγία Φωτεινή
Άγιος Γεώργιος
Κοίμησις της Θεοτόκου (συνοικία Φασουλά)
Ο Ναός του Ορφανοτροφείου Σμύρνης (όπου εκκλησιαζόταν όλη η αριστοκρατεία)
Ο μεγαλοπρεπής Ναός του Ιωάννου του Προδρόμου (στα Σχοινάδικα)
Αγία Αικατερίνη
Άγιος Τρύφωνας
Άγιος Δημήτριος
Άγιος Χαράλαμπος
Ευαγγελίστρια (οι 5 αυτοί ναοί στην Ελληνική συνοικία)
Άγιος Νικόλαος (στην Αρμενοσυνοικία)
Άγιος Βούκολος (στο σταθμό Κασαμπά)
Άγιος Κωνσταντίνος
Άγιος Ιωάννης Θεολόγος
Ι.Ν. Μεταμόρφωσης (οι 3 αυτοί ναοί στη συνοικία Μορτάκια)
Ι.Ν.Τιμίου Προδρόμου (στη Λυγαριά)
και των Ταξιαρχών στον περίβολο του νεκροταφείου.

Στη φωτογραφία φαίνονται τρείς Εκκλησίες.
Αριστερά η Αγία Φωτεινή
Στη μέση η Αγία Αικατερίνη
Δεξιά ο Αγιος Γεώργιος

πηγή

Tρεις ακτίνες του ηλίου φώτισαν τον τόπο, υποδεικνύοντας το σημείο όπου έμελε να οικοδομηθεί το μοναστήρι...

Tρεις ακτίνες του ηλίου φώτισαν τον τόπο, υποδεικνύοντας το σημείο όπου έμελε να οικοδομηθεί το μοναστήρι, γεγονός που ο ίδιος θεώρησε σημείο της παρουσίας και της ευλογίας της Αγίας Τριάδος.

Μέσα στο μοναδικό φυσικό τοπίο του Ολύμπου, ανάμεσα σε πυκνά δάση, βαθιές χαράδρες και πάνω από τα κρυστάλλινα νερά του Ενιπέα, η παλαιά (Κυρίως) Ιερά Μονή του Αγίου Διονυσίου αποτελεί έναν τόπο ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς και πνευματικής γαλήνης. Ριζωμένη στην καρδιά του μυθικού βουνού, εκεί όπου η φύση μαρτυρεί τη μεγαλοπρέπεια της δημιουργίας του Θεού, ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω επέλεξε να ασκητεύσει και να θεμελιώσει το μοναστήρι του, που έμελλε να γίνει φάρος πίστεως και καταφύγιο προσευχής για ολόκληρη την περιοχή.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος αναζητούσε τον κατάλληλο τόπο για την ανέγερση της μονής, όταν έλαβε θαυματουργικώς θεία υπόδειξη. Τρεις ακτίνες του ηλίου φώτισαν τον τόπο, υποδεικνύοντας το σημείο όπου έμελε να οικοδομηθεί το μοναστήρι, γεγονός που ο ίδιος θεώρησε σημείο της παρουσίας και της ευλογίας της Αγίας Τριάδος. Έτσι αφιέρωσε το Μοναστήρι στην Αγία Τριάδα. Άλλωστε, ο Άγιος Διονύσιος συνήθιζε να αφιερώνει στην Αγία Τριάδα τα κτίσματα, τα εκκλησάκια και τα ερημητήρια που ίδρυε, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο τη βαθιά του ευλάβεια προς τον Τριαδικό Θεό.

20 αρχαϊκές λέξεις από τον ιαμβικό κανόνα της Πεντηκοστής

Ο ιαμβικός κανόνας της Πεντηκοστής (ποίημα που αποδίδεται στον Ιωάννη Δαμασκηνό, 8ος αι.) είναι από τα ενδιαφέροντα αλλά και δύσκολα ποιητικά κείμενα του Βυζαντίου.
Παράλληλα, έχει πολύ μεγάλο λεξιλογικό ενδιαφέρον, καθώς βρίθει από αρχαϊκές (ως επί το πλείστον ομηρικές) λέξεις, αποδεικνύοντας την εξαίρετη αρχαιομάθεια του Ιωάννη Δαμασκηνού (και γενικά όλων των βυζαντινών υμνογράφων).
Παρουσιάζουμε 20 από αυτές τις αρχαϊκές λέξεις μαζί με τα αντίστοιχα αποσπάσματα (και ελεύθερη απόδοσή τους).

ἰλὺς «λάσπη»
(Ο Μωυσής) αποτίναξε τη λάσπη από τα μάτια του και είδε τον Θεό.
(❝Ἰλὺν γὰρ ἐκτινάξας ὄμματος νόου, ὁρᾷ τὸν ὄντα❞)

ἀτρεκής «αληθινός» (συνήθης ομηρική λέξη)
Ο Λόγος του Θεού (ο Χριστός) ο αληθινός, δίνει γαλήνη στην καρδιά
(❝ἀτρεκέστατος Λόγος, γαληνόμορφον ἐκτελεῖ τὴν καρδίαν❞)

ἅλις (επίρρημα) «πολύ, αρκετά»
(Οι απόστολοι) με τον λόγο τους αποστόμωσαν εντελώς τους σοφιστές
(❝Ἅλις σοφιστὰς συστομίζοντας λόγῳ❞)

φάος «φως»
Το άγιο Πνεύμα εκπορεύθηκε από το αγέννητο Φως (τον Πατέρα)
(❝Ἦν ἐκπορευτὸν ἐξ ἀγεννήτου φάους❞)

Η Διαθήκη που σας αφήνω είναι να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα.

Η Διαθήκη που σας αφήνω είναι να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα.
Να το εργαστείτε και να το χτίσετε μέσα σας, τηρώντας τις εντολές του Ευαγγελίου και έχοντας ειρήνη στη ψυχή σας.
Να έχετε αγάπη, ομόνοια και να φωνάζετε το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας.Οι άγγελοι να σας συντροφεύουν.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

www.erimitic.gr

Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός, αν δεν έχεις το Άγιο Πνεύμα

 Όλα όσα έκανε ο Θεός – που ήρθε και έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε και αναστήθηκε – τα έκανε, ώστε να έρθει στη συνέχεια το Πνεύμα το Άγιο, για να αγιάζει τους πιστούς, να αγιάζει τις ψυχές. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η εορτή η σημερινή της Πεντηκοστής είναι από κάποια πλευρά η μεγαλύτερη όλων.

 Όπως γνωρίζουμε, το σπουδαιότερο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι η επίκληση και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, για να γίνει ο άρτος Σώμα Χριστού και ο οίνος Αίμα Χριστού. Και όλο το μυστήριο γίνεται ακριβώς για να έρθει η ώρα που θα κοινωνήσουν οι πιστοί, και με τη θεία Κοινωνία να γίνει η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, του Θεού με τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός.

 Σε όλα τα άλλα θέματα από την επιτυχία του σκοπού καταλαβαίνουμε αν καλά αρχίσαμε και καλά προχωρήσαμε και καλά φθάσαμε στο τέλος. Αλλιώς, αν δεν φθάσουμε στον σκοπό, πήγαν χαμένοι και οι κόποι, πήγαν χαμένες και οι προσπάθειες και τα όποια, ας πούμε, έξοδα και οι όποιες δαπάνες. Έτσι και εδώ. Αφού ο ειδικότερος σκοπός στη θεία Λειτουργία είναι να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για να λάβουμε το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο μορφώνει μέσα μας τον Χριστό, αν αυτό δεν γίνεται σ’ εμάς, σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει μ’ εμάς, και θα πρέπει να προβληματισθούμε.

Η ὑπερηφάνεια τοῦ νοῦ εἶναι ἡ σατανικὴ ὑπερηφάνεια

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

 Η ὑπερηφάνεια τοῦ νοῦ εἶναι ἡ σατανικὴ ὑπερηφάνεια, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τὸ Θεὸ καὶ βλασφημεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γί’ αὐτὸ καὶ πολὺ δύσκολα θεραπεύεται. 

 Εἶναι ἕνα βαθὺ σκοτάδι, τὸ ὁποῖο ἐμποδίζει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς νὰ δοῦν τὸ φῶς ποὺ ὑπάρχει μέσα της καὶ ποὺ ὁδηγεῖ στὸ Θεό, στὴν ταπείνωση, στὴν ἐπιθυμία τοῦ ἀγαθοῦ.

 Ἀντίθετα, ἡ ὑπερηφάνεια τῆς καρδιᾶς δὲν εἶναι γέννημα τῆς σατανικῆς ὑπερηφάνειας, ἀλλὰ δημιουργεῖται ἀπὸ διάφορες καταστάσεις καὶ γεγονότα: πλοῦτο, δόξα, τιμές, πνευματικὰ ἢ σωματικὰ χαρίσματα (εὐφυΐα, ὀμορφιά, δύναμη, δεξιοτεχνία κλπ). Ὅλα αὐτὰ σηκώνουν ψηλὰ τὰ μυαλὰ τῶν ἀνόητων ἀνθρώπων, ποὺ γίνονται ἔτσι ματαιόφρονες, χωρὶς ὅμως νὰ εἶναι καὶ ἄθεοι… Αὐτοὶ πολλὲς φορὲς ἐλεοῦνται ἀπὸ τὸ Θεό, παιδαγωγοῦνται καὶ σωφρονίζονται. Ἡ καρδιά τους συντρίβεται, παύει νὰ ἐπιζητεῖ δόξες καὶ ματαιότητες, κι ἔτσι θεραπεύονται. 

«Το πνεύμα ευπλοεί όταν ναυαγεί.»

«Το πνεύμα ευπλοεί όταν ναυαγεί.»

~Χρήστος Μαλεβίτσης~

 Τιμής ένεκεν στον αείμνηστο Χρήστο Μαλεβίτση,έναν από τους τελευταίους μεγάλους οντολογικούς στοχαστές του ελληνικού πνεύματος, που τόλμησε να υπερασπιστεί την ιερότητα της υπάρξεως μέσα σε μια εποχή εκπτώσεως, θορύβου και πνευματικής λήθης

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη από την ασφάλεια ενός κόσμου που δεν κινδυνεύει.Διότι ο άνθρωπος, όταν πάψει να απειλείται υπαρξιακά, παύει σιγά σιγά και να ζητά και όταν δεν ζητά, δεν προσεγγίζει την αλήθεια,απλώς διαχειρίζεται τον χρόνο του μέχρι να τον χάσει. Η εποχή μας δεν πάσχει τόσο από έλλειψη γνώσεων όσο από απουσία οντολογικής αγωνίας. Έχει πληροφορία, αλλά όχι αποκάλυψη,επικοινωνία αλλά όχι κοινωνία,ευημερία αλλά όχι νόημα.
Ζούμε μέσα στην απέραντη ευδία ενός πολιτισμού που φοβάται το ναυάγιο περισσότερο από το ψεύδος. Και όμως, ουδέποτε ο άνθρωπος αληθεύει μέσα στην αυτάρκεια. Αληθεύει όταν συντρίβεται η αυταπάτη της αυτάρκειάς του. Όταν καταρρέει το οικοδόμημα του αυτάρεσκου εαυτού. Όταν η ψυχή φτάσει στο έσχατο σημείο όπου ούτε η λογική, ούτε η δύναμη, ούτε οι ιδεολογίες, ούτε οι κοινωνικές μάσκες επαρκούν για να τη σώσουν.

Ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος δεν μιλούσε τόσο πολύ για τον εαυτό του και ποτέ άλλοτε δεν είχε τόσο απομακρυνθεί από το Είναι του.Η αλήθεια δεν κατοικεί στον θόρυβο όπως έχουμε συνηθίσει αλλά αποκαλύπτεται όταν ραγίσει η επιφάνεια του κόσμου.

Μα ποτέ δεν γονατίζουμε με δάκρυα να ζητήσουμε Εσένα.Ναι Εσένα, όχι κάτι από Εσένα, αλλά Εσένα Χριστέ μου.

Έλα Χριστέ στην ζωή μου.Έλα όπως θέλεις.Έλα σαν φως ή σαν φωτιά.
Έλα και κάνε με ό,τι θέλεις.
Αν θέλεις σβήσε με,και κάνε με στάχτη.Δεν με πειράζει…Αρκεί και ως στάχτη
να βρίσκομαι στην αγκαλιά Σου.

«Γενηθήτω σοι ως θέλεις».Αυτό μου αρκεί.Δεν έχω άλλο αίτημα παρά μόνο Εσένα.
Όλα τ’ άλλα και να έρθουν, κάποτε θα φύγουν. Και να γίνουν, κάποτε θα χαθούν.

Ξεχνούμε ότι όλα κάποτε θα σβήσουν.
Ξεχνούμε ότι θα γευτούμε κι εμείς τον θάνατο.
Γι’ αυτό και ζητούμε μικρά και πρόσκαιρα, ευτελή και ανούσια.
Γονατίζουμε και προσευχόμαστε με οδυρμούς για να φύγει κάποια δοκιμασία ή να αποκτήσουμε κάποιο αγαθό...
Μα ποτέ δεν γονατίζουμε με δάκρυα να ζητήσουμε Εσένα.Ναι Εσένα, όχι κάτι από Εσένα, αλλά Εσένα Χριστέ μου.

Ξεχάσαμε πως η ζωή αυτή δεν είναι παντοτινή.

Στίς Δυτικές Χριστιανικές Κοινωνίες ἔχουμε νά κάνουμε μέ ἕναν νέο, ἀναδυόμενο, ΒΕΛΟΥΔΙΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ.

Βρε παιδιά μὲ συγχωρεῖτε. Ἔχουμε τρελαθεῖ νὰ ἀκοῦμε γιὰ ὁμοφοβία καὶ πῶς νὰ ἀντιμετωπίζονται οἱ ὁμοφοβικοί. Καὶ καλῶς ὡς ἕνα σημεῖο. Ὀφείλουμε νὰ σεβόμαστε κάθε ἄνθρωπο. Καὶ σὲ περίπτωση ποὺ κάποιος συνάνθρωπος γίνει στόχος ὁμοφοβικῶν σχολίων καὶ συμπεριφορῶν, ἐνῶ δὲν ἔχει προκαλέσει (πρέπει νὰ προσεχτεῖ καὶ αὐτό), νὰ λαμβάνονται ἀνάλογα μέτρα.

Μόνο ἡ ὁμοφοβία ὅμως εἶναι; Ἄλλες "φοβίες" μὲ τὴν ἔννοια ἀναλόγων συνδρόμων συμπεριφορᾶς δὲν ὑπάρχουν;
Γιατί ἑστιάζουμε μόνο ἐ κ ε ῖ; Στὸ ψυχοσεξουαλικὸ ἐννοῶ.

Τίποτε ἄλλο δὲν βλέπουμε; Μόνον οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ πάσης φύσεως -φιλοι ὑπάρχουν, θίγονται καὶ ἀποτελοῦν διαρκὲς θέμα συζήτησης;
Τί ἐννοῶ; Παράδειγμα:
Βλέπει κάποιος ἕναν παπᾶ καὶ κάνει δημόσια μπροστὰ σὲ φίλους του ὁμοϊδεᾶτες τὴν ἀνάλογη χειρονομία χασκογελώντας...
Ἤ ἄλλος βλέπει χριστιανό, βλαστημάει καὶ φτύνει...
Ἤ ἄλλος ντύνεται προκλητικὰ καὶ σὲ συγκεκριμένα μέρη τοῦ σώματός του κρεμάει εἰκόνες ἁγίων... (τὸν ... προκάλεσαν οἱ ἅγιοι;)
Ἢ ἄλλος βλέπει ἕναν ἀστυνομικὸ νὰ κάνει τὴ δουλειά του καὶ ἐπιτίθεται φωνάζοντας "κάτω οἱ μπάτσοι"... Δὲν σχολιάζει μόνο, ἐπιτίθεται κιόλας.
Μαθητὲς πάλι νὰ ἐπιτίθενται ἐναντίον δασκάλων καὶ καθηγητῶν τους; Εἴχαμε πρόσφατο παράδειγμα.

Αὐτὰ δὲν ἐμπίπτουν σὲ ρατσισμὸ καὶ μάλιστα ἐξίσου διαδεδομένο, ὅταν καὶ ὁ χριστιανὸς καὶ ὁ παπᾶς καὶ ὁ ἀστυνομικὸς καὶ ὁ ἐκπαιδευτικὸς δὲν ἔχουν προκαλέσει;
Γνωρίζετε ὅλοι ὅτι πρόκειται γιὰ πολὺ συχνὲς καὶ καθημερινὲς πραγματικότητες.
Γιατί δὲν θίγονται τὰ τοιαῦτα; Χριστιανοφοβία δὲν ὑπάρχει;