ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Περί κηδείας αβαπτίστου παιδιού


Ένας τραγικός θάνατος ενός βρέφους στην Κρήτη στάθηκε αρκετός για να βγουν και πάλι από τις τρύπες τους οι γνωστοί πολέμιοι της Ορθοδοξίας, οι επαγγελματίες ευαίσθητοι και οι αυτόκλητοι διαφωτιστές του διαδικτύου.
Με μια "τυμβωρυχική" φωτογραφία του αδικοχαμένου παιδιού και λεζάντες του τύπου «Επιστροφή στον Μεσαίωνα Η Εκκλησία αρνείται να κηδέψει ένα παιδί», στήθηκε για άλλη μια φορά το γνώριμο πανηγύρι της αντιεκκλησιαστικής χολής.Μόνο που, μέσα στην πρεμούρα τους να εκτοξεύσουν το δηλητήριό τους, κάποιοι ξέχασαν να αναφέρουν μια καθοριστική λεπτομέρεια.Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε τελικά από τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ευγένιο!


Η κατωτέρω ειδική Ιερά Ακολουθία για την ταφή αβάπτιστου νηπίου Χριστιανών γονέων διαβάζεται, με Απόφαση της Ιεράς Συνόδου, όταν κηδεύονται αβάπτιστα νήπια επειδή κηδεύονται αβάπτιστα:

Ὁ ἱερεύς ποιεῖ εὐλογητόν καί ἀρξαμένης τῆς ἐκφορᾶς τοῦ νεκροῦ, ψάλλεται ὁ τρισάγιος ὕμνος μέχρι τοῦ ναοῦ ἤ τοῦ τάφου. Ἐκεῖ ἀρχόμεθα τοῦ ΡΙΗ´ ψαλμοῦ «Ἄμωμοι ἐν ὁδῷ…», ἄνευ αἰτήσεων καί ἐκφωνήσεων.
Ἀκολούθως λέγονται τά τροπάρια «Μετά πνευμάτων…» καί Ἀπόστολος καί Εὐαγγέλιον ἐκ τῆς Νεκρωσίμου Ἀκολουθίας εἰς Νήπια.
Καί ἐπισυνάπτεται ἡ Εὐχή «Ὁ φυλάσσων τὰ νήπια…» ἐκ τῆς Νεκρωσίμου Ἀκολουθίας εἰς Νήπια, ὡς καί ἡ κάτωθι εὐχή
(βλ. Νεκρώσιμοι καί ἐπιμνημόσυνοι ἀκολουθίαι, Ἔκδοσις Ἀποστολικῆς Διακονίας, 1998, σελ. 94) :

«ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΠΕΝΘΟΥΝΤΑΣ»
«Κύριε Κύριε, ἡ τῶν θλιβομένων παραμυθία καὶ τῶν πενθούντων παράκλησις καὶ πάντων τῶν ἐν ὀλιγοψυχίᾳ ἀντίληψις ὑπάρχων, τοὺς τῷ πένθει τοῦ κοιμηθέντος συνεχομένους τῇ σῇ εὐσπλαχνίᾳ παραμύθησαι· πᾶν ἄλγος ἐγκείμενον εἰς τὴν καρδίαν αὐτῶν θεράπευσον καὶ τὸν δοῦλον σου τὸνδε (τὴν δούλην σου τὴνδε), ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως κεκοιμημένον (ην), ἐν κόλποις Ἀβραάμ ἀνάπαυσον.
Σὺ γάρ εἶ ἡ ἀνάπαυσις τῶν σῶν δούλων καὶ Σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν».
Νεκρώσιμος ἀπόλυσις.
Κατατεθέντος δέ τοῦ νεκροῦ ἐν τῷ τάφῳ ὁ ἱερεύς ἐπιρρίπτει γῆν ἐπιλέγων· «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς…».


Τώρα το ερώτημα είναι:γίνεται κηδεία εαν το παιδί είναι αβάπτιστο;

To ερώτημα είναι καθαρά σχολαστικό. Ακαδημαϊκό. Ξεκινά με την προϋπόθεση ενός παραδείσου και μίας κόλασης πού αντιμετωπίζονται ως πραγματικοί τόποι ηθικής ανταμοιβής των καλών και δικαιικής τιμωρίας των πονηρών αντίστοιχα.
Έχουμε δηλαδή ως προϋπόθεση εδώ μία ειδωλολατρική δυτικής προελεύσεως “θεολογία” περί δικαιώσεως ή κολασμού των ανθρώπων.Περί κτιστού παραδείσου και κολάσεως και ηθικών προϋποθέσεων για την κατάταξη κάποιου. Αν δεχόμασταν αυτή την “εύκολη θεολογία”, δεδομένης της απονηρίας και αναμαρτησίας των αβαπτίστων βρεφών αυτά καταλήγουν αξιωματικά στον τόπο του παραδείσου, ενώ κρίνεται σαδιστικός, οδυνηρός και άδικος ο κολασμός τους, μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν αφώτιστα, δηλ. αβάπτιστα.

Γνωρίζουμε από την Πατερική Θεολογία πώς το βάπτισμα είναι αναγέννηση του ανθρώπου στην βασιλεία του Θεού και από την Γραφή πώς “όποιος δεν αναγεννηθεί από πνεύμα και ύδωρ” δεν εισοδεύει στην βασιλεία του Θεού.

 Επίσης ως “δεδομένο” λαμβάνουμε πώς παράδεισος και κόλαση δεν είναι κτιστοί τόποι, αλλά καταστάσεις. Είναι ο ΤΡΟΠΟΣ πού βιώνει ο καθένας μας τον Θεό, ως άκτιστο πυρ και άλλος μετέχει Αυτού παραδείσιος, άλλος απομακρύνεται κολασμένος στην αμεθεξία και την ακοινωνησία, γιατί αυτό το ίδιο άκτιστο πυρ- η άκτιστη ενέργεια είναι καυστική και όχι φωτιστική γι’αυτόν. Μας είναι επίσης παραδεδομένο πώς το Βάπτισμα απαλάσσει τον βαπτιζόμενο από την προπατορική κατάσταση της φθοράς στην οποία γεννώμαστε όλοι και όχι από την προπατορική νομική ενοχή του πρωταρχικού εδεμικού αμαρτήματος-αποστασία από τον Θεό,όπως φρονούν ιδία οι δυτικοί.

Συνεπώς τα αβάπτιστα βρέφη μην έχοντας συνείδηση μεθέξεως(αλλ’ούτε αυτό φρονώ είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε), ούτε ευκαιρία φωτίσεως(βαπτίσματος)-όπως οι άγιοι, δεν μετέχουν στον βαθμό των αγίων στον Παράδεισο, ούτε στον βαθμό των κολασμένων στην αμεθεξία, γιατί είναι αρτιγενή και απόνηρα κατά την πατερική ορολογία και ενώ έχουν από την ανθρώπινη φύση τους εξ άκρας γεννήσως τάση προς την αμαρτία(ουσία προπατορικού αμαρτήματος) δεν μπορούμε ωστόσο να τους καταλογίσουμε ηθικό αμάρτημα.

Άνθρωπος που δεν σέβεται τις επιλογές και την ελευθερία σου θέλει να είναι ο αθόρυβος δυνάστης σου


 Σε ρωτάνε ή μάλλον σε πρήζουν γονείς, γνωστοί, συγγενείς γιατί δεν παντρεύτηκες ακόμα, γιατί δεν έκανες παιδιά ακόμα, γιατί δεν σπούδασες εκείνο ή το άλλο κλπ....
Μην τους απαντήσεις. Δεν ενδιαφέρονται ακόμα και αν σε ρωτάει η μάνα που σε γέννησε. 
Άνθρωπος που δεν σέβεται τις επιλογές και την ελευθερία σου θέλει να είναι ο αθόρυβος δυνάστης σου και να ζει μέσα από τις χειριστικές επιβολές προς σε σένα.

 Μην απαντάς. Άσε το δηλητήριο να πέσει κάτω και η σιωπή σου θα είναι αγιασμός. Μην επιτρέψεις σε κανένα να βάλει χέρι στην εικόνα της ζωής σου που θέλεις να ζωγραφίσεις. 
Αν κάποιος σου πει: «Μα τι θα πει ο κόσμος!!» ακόμα και η μάνα σου να είναι, μην το κάνεις! Θα είναι μια επανάσταση σε μια δικτατορία. Η άρνησή σου θα είναι μια έξοδος προς την ελευθερία των ευθυνών και των επιλογών σου. Με αυτή την ηρωϊκή σου άρνηση κόβεις τα σχοινιά της μαριονέτας! Όποιος έζησε για τον κόσμο έζησε σαν ζωντανός νεκρός. Άφησε τα σκοτεινά θελήματα του κόσμου τούτου και να παρακαλάς με πόθο και αγάπη να γίνει το θέλημα Του Κυρίου στη ζωή σου.

Να μπεις σε διάλογο με τον Χριστό. Τι αντέχεις και τι όχι, τι μπορείς και τι όχι.
Το θέλημα Του Θεού έχει πολλές διαδρομές. Θα αλλάξουμε δρόμους, σταυροδρόμια, διάφορες συνθήκες. Η ουσία όμως είναι να είμαστε μαζί Του.

Η μετάνοια ως τρόπος ζωής: Από τη συγχώρηση στη μεταμόρφωση της καρδιάς


 Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος αισθάνεται πως, αφού μίλησε για όσα τον βαραίνουν, άνοιξε την καρδιά του και εναπόθεσε τα σφάλματά του ενώπιον του Θεού, έχει ήδη διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της πνευματικής του πορείας. Κι όμως, η αληθινή αρχή βρίσκεται συχνά εκεί όπου τελειώνει εκείνη η ιερή ώρα. Γιατί άλλο είναι να ομολογείς την αλήθεια της ζωής σου και άλλο να βρίσκεις το θάρρος να την αλλάξεις.

Η μετάνοια δεν εξαντλείται στην αναγνώριση του λάθους ούτε ολοκληρώνεται με την ανακούφιση που ακολουθεί τη συγχώρηση. Είναι η βαθιά, εσωτερική μεταστροφή του ανθρώπου· η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο σκέφτεται, επιθυμεί, αγαπά, αντιδρά και στέκεται απέναντι στον Θεό, στον συνάνθρωπο και στον ίδιο του τον εαυτό. Δεν είναι απλώς η λύπη για όσα έκανε, αλλά η απόφαση να μη συνεχίσει να ζει αιχμάλωτος εκείνων που τον απομακρύνουν από την αλήθεια.

Το Μυστήριο της Εξομολογήσεως δεν είναι ένας πνευματικός σταθμός στον οποίο καταθέτουμε το βάρος των σφαλμάτων μας για να επιστρέψουμε αμέσως στην ίδια ζωή. Είναι τόπος συναντήσεως με το έλεος του Θεού, χώρος θεραπείας, αλήθειας και αναγεννήσεως.
 Ο πνευματικός δεν βρίσκεται εκεί για να μας απαλλάξει από την ευθύνη της υπάρξεώς μας, αλλά για να μας βοηθήσει να τη σηκώσουμε με διάκριση, ελπίδα και εμπιστοσύνη στη χάρη του Θεού.

Η συγχώρηση δεν μας απαλλάσσει από τον αγώνα· μας δίνει τη δύναμη να τον αρχίσουμε ξανά.
Η χάρη του Θεού δεν καταργεί την ανθρώπινη ελευθερία· την θεραπεύει και την καθιστά ικανή να συνεργαστεί με το θέλημά Του. Ο Θεός δεν μεταμορφώνει τον άνθρωπο σαν να ήταν ένα άψυχο αντικείμενο. Σέβεται το μυστήριο της ελευθερίας του, ακόμη κι όταν αυτή παραμένει φοβισμένη, διχασμένη ή αιχμάλωτη των παθών της.
Μας προσφέρει το φως, αλλά δεν μας εξαναγκάζει να περπατήσουμε. 
Μας δείχνει τον δρόμο, αλλά δεν στερεί από εμάς την ευθύνη του επόμενου βήματος.

Εδώ ακριβώς αρχίζει η προσωπική μας ευθύνη. Ο πνευματικός μπορεί να μας υποδείξει μια κατεύθυνση, να διακρίνει μαζί μας τις πληγές που χρειάζονται θεραπεία και να μας προσφέρει συμβουλές καρπούς προσευχής και πνευματικής πείρας. Δεν μπορεί, όμως, να μετανοήσει αντί για εμάς. Δεν μπορεί να προσευχηθεί στη θέση μας, να συγχωρήσει στη θέση μας, να πολεμήσει τους εσωτερικούς μας δαίμονες στη θέση μας. Η πνευματική καθοδήγηση είναι πολύτιμη, αλλά η καρποφορία της προϋποθέτει τη δική μας ελεύθερη ανταπόκριση.

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΑΣ ΝΥΦΗΣ ΤΟΥ!


Είναι πολύ χαρακτηριστική η ιστορία που διηγείται η νυφη του Αγίου Λουκά, συζυγος του γιου του Βαλεντίνου:
«Όταν γνωρίστηκα με τον Βαλεντίνο και θελήσαμε να προχωρήσουμε, αυτός είπε στον πατέρα του:
-Γνώρισα μια καλή κοπέλα, αλλά είναι άθεη.
Περιμέναμε ότι θα ήταν αρνητικός αλλά η απάντησή του μας εξέπληξε:
«Αν την αγαπάς και τη θέλεις, ναι, να την παντρευτείς… »
Σε μένα είπε όταν πήγα στο σπίτι και του εξομολογήθηκα ότι είμαι άθεη, παιδί της προπαγάνδας της Κομσομόλ:
«Μην στενοχωριέσαι, δεν μπορεί κανείς να πιστεύει με το ζόρι. Ελπίζω κάποτε να βρεις την πίστη».
Και στους δικούς του συμβούλευσε πώς θα τη μεταχειριστούν:
«Δεν χρειάζεται να της κάνουμε κατήχηση και διδασκαλία.Εμείς θα τη δεχτούμε όπως είναι με αγάπη, και αν η ζωή μας είναι σωστή θα την πείσει να δεχθεί την πίστη μας».
Από το βιβλίο: “Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΤΗΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΒΕΡΤΟΣ ΣΒΑΪΤΣΕΡ” .

Οι άνθρωποι παριστάνουν τους καλούς όσο δεν έχουν την δύναμη να γίνουν κακοί.


Ένα πράγμα για το οποίο είμαι πια βέβαιος, τώρα στα 66 μου χρόνια, είναι το εξής: Οι άνθρωποι παριστάνουν τους καλούς όσο δεν έχουν την δύναμη να γίνουν κακοί. Άμα την βρουν σκαρφίζονται κάποια ωραιοποιητική πρόφαση, εκδηλώνουν το πραγματικό τους πρόσωπο και επιδίδονται σε ένα σωρό σκληροκαρδίες, αρπακτικότητες και αθλιότητες.

Υπάρχουν εξαιρέσεις βέβαια αλλά είναι πολύ, πάρα πολύ, σπάνιες. Είναι οι περιπτώσεις των αγίων (ή όσων έχουν μπει στον δρόμο της αγιότητας). Αυτοί, μόνο, απέχουν από τον συρφετό αυτό της συμφοράς.

Ή γνωστή εκείνη Βιβλική έκφραση ‘ουδείς αναμάρτητος’ δεν σημαίνει, πρωτίστως, ‘κανείς δεν υπάρχει που να μην έχει αμαρτήσει’ αλλά σημαίνει ‘κανείς δεν υπάρχει που να μην ζει μέσα στην αμαρτία’.

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Σέ καιρούς δαιμονοκρατίας, τέσσερα βασικά Μαθήματα Πολιτικῆς Ἀγωγῆς ἀπό δικούς μας Δασκάλους

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

 ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟΝ: Ὁ Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1), στὸ βιβλίο του «Πολιτικὸν θέατρον», γράφει: «Οἱ πολῖτες μιμοῦνται τοὺς ἄρχοντές τους. Γι' αὐτὸ καὶ ἐκεῖνοι πρέπει νὰ προσέχουν πάρα πολύ, ὥστε νὰ μὴ τοὺς φθείρουν μὲ τὸ κακό τους παράδειγμα».

 ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ὁ γνωστὸς πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης (2) δίδασκε σχετικῶς καὶ τὰ ἑξῆς: «Τὸ μέγεθος τοῦ ἁμαρτήματος εἶναι ἀνάλογο πρὸς τὸν βαθμὸ τοῦ ἀξιώματος ποὺ ἔχει ὁ ἁμαρτάνων. Καὶ πολλὲς φορὲς σφάλματα, ποὺ τὰ παραβλέπουμε καὶ τὰ συγχωροῦμε στοὺς ἁπλούς ἀνθρώπους, τὰ θεωροῦμε ἀσυγχώρητα γιὰ τοὺς ἄρχοντες».

 ΤΡΙΤΟΝ: Ὁ Ἀθηναῖος ἱστορικὸς καὶ φιλόσοφος Ξενοφῶν (427 π.Χ.-355 π.Χ.) ἔλεγε: «Πρῶτο ἔργο τοῦ βασιλέως εἶναι νὰ γίνει ὁ ἴδιος καλὸς ἄνθρωπος. Δεύτερο, νὰ φροντίσει, ὅσο εἶναι δυνατόν, νὰ γίνουν ἄριστοι ἄνθρωποι καὶ οἱ κυβερνώμενοι ἀπὸ αὐτόν. Διότι ὁ λαὸς συνήθως μιμεῖται τὸν ἄρχοντά του. Κι ἂν ὁ ἄρχοντας εἶναι καλός, προτρέπει μὲ τὸ παράδειγμά του πρὸς τὰ καλὰ καὶ τίμια ἔργα. Ἐάν, ὅμως, εἶναι κακός, προτρέπει πρὸς τὰ κακὰ καὶ ἐπονείδιστα».

Η Αγία Πρόθεση είναι ο τόπος όπου το όνομά μου δεν χάνεται..


 Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο· ο ιερέας, λειτουργός της θείας οικονομίας, κρατά στα χέρια του τον άρτο της ζωής, και τον μεταποιεί σε ένσαρκο σύμβολο του Αμνού του Θεού.
 Ο άρτος γίνεται κέντρο της κτίσης, και γύρω του συναθροίζονται ουρανός και γη, ζώντες και κεκοιμημένοι, άγγελοι και άγιοι.

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα· οι ζώντες λαμβάνουν δωρεά χάριτος, ως αόρατη μετάληψη πριν από τη Μετάληψη, ενδυνάμωση για τον αγώνα, ανάπαυση για την ψυχή που αγωνίζεται, δροσιά για την δίψα της ζωής.

Οι κεκοιμημένοι δεν μένουν έξω, αλλά εντάσσονται στον κύκλο της Εκκλησίας· η μνημόνευση ενώνει την προσευχή της γης με την προσδοκία του Ουρανού.
Σαν δρόσος επάνω στους τάφους, η θεία ευσπλαχνία κατέρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά περάσματα του Άδη.

Εδώ, στην ταπεινή Πρόθεση, ξεδιπλώνεται η μυστική κοινωνία των Αγίων.

Ρωμηοί και Γραικύλοι


Μέρα που είναι, που τιμούμε την αγάπη για τη δημοκρατία, θα ήθελα να αφήσω ένα κείμενο περί Ελλήνων Ρωμιών και Ελλήνων Γραικυλων, μια και ο εμφύλιος αυτός δε θα πάψει ποτέ να ταλανίζει τη χώρα μας.

Αυτό όμως που με ανησυχεί, είναι ότι δεν συνειδητοποιούμε ίσως, ότι κάθε τέτοια μέρα κάνουμε τελικά ένα μνημόσυνο στη Δημοκρατία και όχι μια δοξολογία, αφού ζουμε έναν άλλο ολοκληρωτισμό, πιο πολιτισμενο, πιο εκλεπτυσμένο και πιο ύπουλο, που καταδικάζει χωρίς ορατούς καταδοτες και βασανιστές το λαό μας σε συνθήκες δημοκρατικής πάντα (εκ)δίωξης...
Και όλα καλά,ας κρατήσουν οι χοροί και θα βρούμε αλλιώτικα στέκια προσφυγικά, όσοι τα καταφέρουνε βεβαια...

"Ἡ γενικευμένη μας ἀποστασία ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι γέννησε τόν γραικυλισμό καί ὅλα τά δεινά τῆς Πατρίδας μας.
Οἱ Ρωμηοί εἶναι ἀετοί, ἔχουν φιλότιμο, θάρρος καί τόλμη, πού τά ἀντλοῦν
ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη τους καί τήν λαϊκή σοφία τῶν προγόνων τους.

Πριν από τα στέφανα χρειάζεται εξομολόγηση , συμφιλίωση, συνείδηση του μυστηρίου.Μετά τα στέφανα χρειάζεται πνευματική συνοδεία.


 «Προσέξτε κάτι, αδελφοί μου. Όταν ο άνθρωπος προσέρχεται να στεφανωθεί, ο ιερέας δεν τον ρωτά μπροστά σε όλους πώς έζησε, πόσες φορές αγάπησε, πόσες φορές έσφαλε. Τον δέχεται μέσα στην προσευχή της Εκκλησίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η προηγούμενη ζωή του έπαψε να έχει σημασία. 

Στην ακολουθία ακούμε τον Θεό να ονομάζεται «ὁ τὰ διῃρημένα συναγαγὼν εἰς ἑνότητα». Ας σταθούμε λίγο σε αυτό. Ο άνθρωπος είναι πολλές φορές διαιρεμένος μέσα του. Άλλα επιθυμεί, άλλα υπόσχεται, άλλα κατορθώνει. Και ζητεί από τον Θεό να ευλογήσει μια ενότητα την οποία ο ίδιος δεν έχει ακόμη μάθει να υπηρετεί. Γι’ αυτό χρειάζεται προετοιμασία πριν από τον γάμο. Να γνωρίσουν οι μελλόνυμφοι ότι δεν προσέρχονται απλώς για να επικυρώσουν μια απόφαση, αλλά για να εισέλθουν σε έναν τρόπο ζωής που απαιτεί πνευματική μεταβολή. Ο Άγιος Μάξιμος μας διδάσκει ότι η αγάπη θεραπεύει τη φιλαυτία. Και πόση φιλαυτία μπορεί να κρύβεται ακόμη και μέσα σε έναν μεγάλο έρωτα!

Ακούμε κατόπιν την ευχή «τίμιον αὐτοῖς τὸν γάμον ἀνάδειξον· ἀμίαντον αὐτῶν τὴν κοίτην διατήρησον». Μπορεί η νύφη να περιμένει ήδη παιδί. Μπορεί οι δύο άνθρωποι να συζούν πολλά χρόνια. Θα προσποιηθούμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν τα λόγια που διαβάζουμε; Ούτε χρειάζεται να ντροπιάσουμε κανέναν ούτε επιτρέπεται να κάνουμε τη μετάνοια περιττή. Ο Χριστός, όταν συνάντησε τη Σαμαρείτιδα, γνώριζε την προσωπική της ιστορία και δεν απέφυγε να της μιλήσει γι’ αυτήν. Της αποκάλυψε όμως και το ζωντανό νερό. Αυτή είναι η λεπτή εργασία της ποιμαντικής. Η εγκυμοσύνη δεν αποτελεί ακαθαρσία και το παιδί δεν είναι καρπός που πρέπει να απολογηθεί για την ύπαρξή του. Η Εκκλησία καλεί τους γονείς να αναγνωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα στη σωματική συνάφεια και στη μυστηριακή ευλογία της συζυγίας. Η αγνότητα δεν αποκαθίσταται με μια τελετουργική πράξη που σβήνει αυτομάτως το παρελθόν. Αρχίζει να θεραπεύεται όταν ο άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του ενώπιον του Θεού.

 Έπειτα παρακαλούμε να δοθεί στους νεονύμφους «σωφροσύνην, καὶ καρπὸν κοιλίας πρὸς τὸ συμφέρον». Πόσο παράξενα ακούγονται κάποτε αυτά τα λόγια, όταν οι νεόνυμφοι έχουν ήδη δύο παιδιά και την ίδια ημέρα ετοιμάζονται να τα βαπτίσουν! Αλλά προσέξτε τη σοφία της ευχής. Η Εκκλησία ζητεί καρπό «πρὸς τὸ συμφέρον», δηλαδή μέσα στην προοπτική της σωτηρίας, και όχι απλώς την απόκτηση απογόνων.

Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι φέρονται καλύτερα στους ξένους απ' ό,τι σε εμάς;


Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι φέρονται καλύτερα στους ξένους απ' ό,τι σε εμάς;
Με τους ξένους είναι συχνά ευγενικοί, υπομονετικοί και προσεκτικοί. Συγκρατούν τον εκνευρισμό τους, προσέχουν τα λόγια τους και δείχνουν κατανόηση.

Με εμάς, όμως, μπορεί να γίνονται απότομοι, επικριτικοί και ευερέθιστοι. Σαν να φυλάσσουν την καλύτερη πλευρά του εαυτού τους για τους άλλους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την εμφάνισή μας. Όταν βγαίνουμε έξω, φροντίζουμε περισσότερο το ντύσιμο και την περιποίησή μας. Στο σπίτι κυκλοφορούμε συχνά με τις φόρμες ή τις πιτζάμες μας, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα για την εμφάνισή μας. Σαν να θεωρούμε πως οι δικοί μας άνθρωποι δεν χρειάζονται την ίδια προσοχή.

Μια ματιά στη ζωή της λέξης: ❝αντίο❞...

Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά

Η σημαία στο Ρούπελ...


Η μαρτυρία αυτή του στρατιώτη Ιωάννη Χατζηλαζάρου για την αρπαγή της σημαίας περιέχεται στο βιβλίο του κ. Κοτρίδη: «Ρούπελ, αναμνήσεις των πρωταγωνιστών».

  «…Η σημαία στο Ρούπελ, κυμάτιζε στον ιστό της μέχρι και την 9η Απριλίου. Ήταν στο πλάι του παρατηρητηρίου του διοικητή. Από τους βομβαρδισμούς τη μέρα εκείνη κόπηκε το σκοινί που την κρατούσε και έπεσε κάτω.

  Ο στρατιώτης Ιωάννης Χατζηλαζάρου είδε σε κάποια στιγμή τον ιστό άδειο και έτρεξε αμέσως έξω χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Ο βομβαρδισμός συνεχιζόταν. Την είδε στο χώμα, στο πλάι του παρατηρητηρίου και έτρεξε να την μαζέψει. Είχε μισοκαταστραφεί από την γερμανική μανία. Τραυματίστηκε από μια κοντινή έκρηξη και αχρηστεύθηκε το πόδι του. Σύρθηκε μέχρι τη σημαία και την αγκάλιασε.

  Είχαν όμως πλησιάσει κοντά δυο Γερμανοί, που δεν τους είχαν δει. Ήρθαν κοντά του και προσπάθησαν να τραβήξουν τη σημαία μέσα από τα χέρια του. Δεν χρησιμοποίησαν τα όπλα τους, άγνωστο γιατί. Αντιστάθηκε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, αφού χτυπήθηκε στο πόδι. Την πήραν και ο ένας την έβαλε στην τσέπη του.
 «Σκυλιά» ούρλιαξε, αλλά την είχαν πάρει. Έκοψαν τα κουμπιά από τα ρούχα του και τα πήραν, όπως και το εθνόσημο από το πέτο, όπου το είχε ράψει και κρύφτηκαν. Μετά από λίγη ώρα σταμάτησαν οι βομβαρδισμοί και ο πόλεμος στο οχυρό..»

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Η εγκύκλιος της Δ.Ι.Σ του 1929 - Εμπόδιο στις Ιερατικές κλίσεις;


Όλοι ξέρουμε ότι για την Ιερωσύνη χρειάζονται η κλήση του Θεού και η κλίση του ανθρώπου.
Και βέβαια το πρώτο ζητούμενο είναι η “κλήση”, το κάλεσμα από το Θεό. Είναι όμως χρέος όλων μας να καλλιεργούμε στους νέους την “κλίση”, τη διάθεση και επιθυμία και να προλειαίνουμε το έδαφος στο οποίο οι νέοι ευκολώτερα θα ακούουν και θα δέχονται την κλήση του Θεού.
Είναι γεγονός ότι πάντοτε, αλλά και σήμερα ιδιαίτερα οι ιερατικές κλίσεις δεν είναι εύκολες. Οι λόγοι των δυσκολιών είναι διάφοροι. Λόγοι πνευματικοί, λόγοι που προέρχονται από το κοσμικό φρόνημα και άλλοι.

Εμείς θα περιορισθούμε σε ένα λόγο, που προέρχεται μέσα από την άνέλιξη της ζωής της Εκκλησίας.
Είναι η Εγκύκλιος της Διαρκούς Ιεράς συνόδου του 1929.
Πρέπει όμως πρώτα να επισημάνουμε το γεγονός ότι η έλλειψη εφημερίων παρατηρείται στον Έγγαμο Εφημεριακό Κλήρο. Εκεί άρα είναι και η ανάγκη καλλιέργειας Ιερατικών Κλίσεων.
Στον Άγαμο Κλήρο, που δρα στις πόλεις και μάλιστα στις μεγάλες, όχι μόνο δεν έχουμε ελλείψεις, αλλά αντίθετα έχουμε πληθώρα και προβληματική αύξηση.

Στην Αθήνα π.χ. το ένα τρίτο, ίσως και περισσότερο, των εφημερίων είναι άγαμοι κληρικοί, οι λεγόμενοι Αρχιμανδρίτες. Παρατηρείται μάλιστα το φαινόμενο πολλοί από τους “Αρχιμανδρίτες” αυτούς εφημερίους να καλλιεργούν μια υπέρβαση των εφημεριακών δικαιοδοσιών και ιερατικής εξουσίας, σαν να υπάρχει ενδιάμεσος βαθμός Ιερωσύνης μεταξύ Πρεσβυτέρου και Επισκόπου. Είναι φαινόμενο που παρατηρείται ιδιαίτερα στην Εκκλησία της Ελλάδος.

Πρόκειται για εκτροπή που νομίζουμε και τολμούμε να πούμε ότι έχει την αφετηρία της στην απόφαση και Εγκύκλιο του 1929 της Δ.Ι.Σ. (αριθμ. πρωτ. 695 / 10-12-1929).
Σεβόμεθα και τηρούμε τις αποφάσεις της Δ.Ι.Σ., αλλά οπωσδήποτε είναι επιδεκτικές κριτικής. Δεν είναι ασφαλώς αλάθητες και η ισχύς τους δεν είναι κατ' ανάγκην αιώνια.

Θα άξιζε να αναζητήσει κάποιος τους λόγους και τις συνθήκες που προκάλεσαν αυτή την απόφαση-εγκύκλιο.

Βιβλιοκριτική στο βιβλίο του Μητροπολίτη Ναυπάκτου “Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα”

Του Νικολάου π. Κων. Ζώη Υποστρατήγου Αστυνομίας ε.α . Πτυχιούχου Φιλοσοφικής ΕΚΠΑ.

Προ ημερών , “ως δρόσος Αερμών” ως “πολυτίμητος μαργαρίτης” εδωρήθη εις την οικογένεια μας το νέον βιβλίον του Μητροπολίτου Ναυπάκτου “ Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα”.
Μετά την μελέτη του βιβλίου αυτή ας επιτραπεί εις την ελαχιστότητα μου η διατύπωση ορισμένων σκέψεων.

Το βιβλίο αυτό είναι πνευματικό αριστούργημα. Εγκυκλοπαίδεια σωτηριολογική. Φωτοαντίγραφο της Αχειροποίητης εν Ουρανοίς Πολιτείας. Δικαίωση θεολογική της Εκκλησιαστικής Υμνογραφίας και σύνολης της δοκιμασμένης διαχρονικά ορθοδόξου μεθοδολογίας! 
Ακραιφνής συνέχεια της φαεινής παρουσίας των γνησίων μελών της Εκκλησίας, ήτοι των Προφητών , Αποστόλων, Μαρτύρων,Ομολογητών, Οσίων και Δικαίων !
 Περίβλεπτη παραγωγή του ακατάλυτου στο διάβα των αιώνων “μηχανισμού” της ησυχαστικής εμπειρίας!. Όσα και αν αναφέρει κάποιος θα είναι ολίγιστα !

Ένα βιβλίο που μέσα στην απλότητα του έχει τέτοια μεγέθη πνευματικά και τέτοιο πλήθος νοημάτων ,που το καθιστούν το δυνατότερο σύγγραμμα των τελευταίων ετών! 

Μια απλή γριούλα , χωρίς ίχνος ακαδημαϊκής θεολογικής παιδείας, να παρουσιάζεται σε απόλυτη αντιστοιχία με τους ανεπανάληπτους Γρηγόριους της Εκκλησίας , το Θεολόγο και τον Παλαμά και να εκφράζεται οιονεί σαν τον Όσιο Συμεών τον Νέον Θεολόγον!
“Το Πνεύμα όπου θέλει πνεί” κατά την αψευδή ρήση του Κυρίου, αλλά αναπαύεται και καρποφορεί σε απλές ψυχές , που ανέπτυξαν χωρίς δαιδαλώδεις προαιρετικές και γνωμικές δολιχοδρομήσεις το αυτεξούσιο και κινήθηκαν με την ορμή του φυσικού θελήματος μέσα στους υπερφυσικούς αναβαθμούς της Ακτίστου Χάριτος!

Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία “έσωσε το κατά φύσιν , έφυγε το παρά φύσιν, υπέρ φύσιν γενομένη”’όπως ψάλλουμε για Τον Τίμιο Πρόδρομο στην εορτή του Γενεσίου Του. Αποδεικνύει τούτο το συμπεπυκνωμένο σε θεϊκά μηνύματα σύγγραμμα, ότι όσο και αν θέλουν κάποιοι να σχετικοποιήσουν την εκκλησιαστική ζωή, προσδένοντας την στο άρμα των κτιστών γνώσεων της Ψυχολογίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας, η απλότητα των εμπειρικών καταθέσεων των Αγίων θα μεγαλύνει πάντα το εκκλησιαστικό έργο και θα νοηματίζει το μυστήριο που κρύβεται στη φάτνη της Βηθλεέμ , στον Σταυρό του Γολγοθά και στο κενό μνημείο Του Σωτήρος μας.

Η Θεολογία δεν είναι στοχασμός. Αυτό το λέει η αιρετική δύση που εισήγαγε τον σχολαστικισμό. Η θεολογία είναι εμπειρία , καρπός θεοπτίας. Είναι παράγωγο του ησυχασμού, της μεθοδολογίας που θεραπεύει τον νούν, την “λεπτοτάτην προσοχήν” κατα τον Άγιον Γρηγόριον τον Παλαμά, από τις επιθέσεις των λογισμών και τα τραύματα των παθών.

Το βιβλίο αυτό αναιρεί τον νεο-σχολαστικισμό που εισήχθη τα τελευταία χρόνια στην ακαδημαϊκή θεολογία του τόπου μας. Αποκαλύπτει τις επιδράσεις από την Δύση και τις ολέθριες επιπτώσεις που έχουν στην ζωή κάποιων μελών της Εκκλησίας. 

Ξεσκεπάζει την θεωρία του Περσοναλισμού- Ζηζιουλισμού που με τέχνη και μαεστρία αθωώνει κάθε εμπαθή κατάσταση την οποία το φθαρμένο γνωμικό μας θέλημα καθιερώνει ως “ιερό” και “αποδεκτό” τρόπο ζωής !

Η Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη-Τοιχογραφία Μονή Καισαριανής


Η τοιχογραφία έχει μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία. Ο αγιογράφος απεικονίζει τον Τίμιο Πρόδρομο ως τον Λευΐτη (σύμβολο του Προφητικού αξιώματος και του Νόμου της Παλαιάς Διαθήκης) και ο Χριστός/Καλός Σαμαρείτης δίνει τα δηνάρια στον Πέτρο και τον Παύλο.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο εμπεσών εις τους ληστάς. Στο αριστερό μέρος της τοιχογραφίας απεικονίζεται ως νέος. Στο δεξιό ως γενειοφόρος άνδρας. (Ο Αδάμ και το ανθρώπινο γένος.)
(Η παράσταση είναι του Πελοποννήσιου Ιωάννου Υπάτου, 1682)

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!


Λες:"Δεν είναι έτσι που ήθελα τη ζωή μου!"
Κι εγώ το βλέπω στην προσωπική μου ζωή. Δεν ήταν το όνειρο της ζωής μου να έρθω στη Λεμεσό να γίνω Μητροπολίτης.Ούτε το σκέφτηκα ποτέ μου...
....Όμως ποιο είναι το ζητούμενο;Το ζητούμενο είναι το Άγιο Όρος;είναι ο μοναχισμός; η οικογένεια;τα παιδιά;το σπίτι;η δουλειά;η υγεία ακόμα;
Το ζητούμενο δεν είναι αυτά όλα.Αυτά είναι τα μέσα που θα μας πάνε στο ζητούμενο.
Το ζητούμενο είναι ο Χριστός.Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!

Λοιπόν, άσε τις φαντασίες και τις ονειροπολήσεις και προσγειώσου εδώ που είσαι!
Είσαι σε αυτήν την πόλη,με αυτά τα δεδομένα,με αυτές τις δυνάμεις που έχεις,με αυτήν την ηλικία που έχεις,με αυτούς τους ανθρώπους που είσαι,
με όλα όσα υπάρχουν τώρα στη ζωή σουκαι οφείλεις να κατεργαστείς τη ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΟΥ....
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Νηστεία- Μια άσκηση ελευθερίας


Με ρωτούν αυτές τις ημέρες πολλοί για τη νηστεία των Χριστουγέννων. Κυρίως για το ψάρι. Επιτρέπεται; Δεν επιτρέπεται; Τι ορίζει το Τυπικό του Αγίου Σάββα; Και γιατί άλλοι νηστεύουν αυστηρότερα, ενώ άλλοι ακολουθούν διαφορετική τάξη;
Ας αρχίσουμε από κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα. Τη νηστεία. Τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή πριν από το Πάσχα, τις σαράντα ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα. Αυτή την παράξενη χαρά του ανθρώπου που αποφασίζει, για λίγο, να μην υπακούει σε καθετί που επιθυμεί.

Όσοι τρέχετε μαραθώνιο γνωρίζετε κάτι από αυτή την εμπειρία. Δεν ξεκινά κανείς σαράντα δύο χιλιόμετρα για να βασανίσει το σώμα του. Προετοιμάζεται, μαθαίνει τον ρυθμό του, γνωρίζει τις αντοχές του, κάποτε δυσκολεύεται, κάποτε χαίρεται. Και κυρίως γνωρίζει προς τα πού κατευθύνεται.
Η νηστεία, βέβαια, δεν είναι αθλητικό κατόρθωμα. Ούτε διαγωνισμός εγκράτειας. Είναι μια άσκηση ελευθερίας, ένας τρόπος να ξαναβρούμε τη σχέση μας με τον Θεό, τον άλλον άνθρωπο, ακόμη και με το ίδιο μας το σώμα.

Από τις 15 Νοεμβρίου έως τις 24 Δεκεμβρίου η Εκκλησία μάς προσκαλεί σε αυτή τη σαρανταήμερη πορεία. Η 14η Νοεμβρίου είναι η παραμονή της ενάρξεως, η τελευταία ημέρα πριν από τη νηστεία.

Αυτοί είναι πολύ μπερδεμένοι.Δεν πιστεύουν ούτε στην εξομολόγηση,ούτε στην δύναμη των μυστηρίων

 ΠΗΓΗ

Εκδοση της πρώτης Κατηχήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Κινεζική γλώσσα.


Με μεγάλη χαρά η Ορθόδοξη Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ και Άπω Ανατολής ανακοινώνει την έκδοση της πρώτης Κατηχήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Κινεζική γλώσσα.

Δεν πρόκειται για μετάφραση από προϋπάρχουσα Κατήχηση στα Ελληνικά ή στα Αγγλικά αλλά για πρωτότυπη εργασία η οποία αξιοποιεί τις ιδιαιτερότητες της Άπω Ανατολής και της Νοτιοανατολικής Ασίας καθώς και την πολυετή εμπειρία όσων διακονούν στην Ορθόδοξη Μητρόπολη Χονγκ Χονγκ και Άπω Ανατολής.
Πρωτεργάτης αυτής της θαυμάσιας προσπάθειας είναι ο Αρχιμανδρίτης Ιωνάς Μούρτος, Αρχιερατικός Επίτροπος Ταϊβάν.

Η έκδοση της Κατηχήσεως είναι το αποτέλεσμα πολυετούς μελέτης και εργασίας του π. Ιωνά και των συνεργατών του. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια!

Το βιβλίο δεν θα διατίθεται από την Ορθόδοξη Μητρόπολη Χονγκ Κονγκ και Άπω Ανατολής αλλά μόνο από τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες και τα Βιβλιοπωλεία που σε σύντομο χρονικό διάστημα θα ανακοινωθούν
.

«Εἶδεν» τόν Ματθαῖο.

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 16 Νοεμβρίου τοῦ 1997 ἢ τοῦ 2003.
Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ


 Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε ἀνεγνώσθη σήμερα γιὰ νὰ τιμήσουμε τὸν ἑορτάζοντα Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο. Γραμμένη ἀπὸ τὸ χέρι του, ἡ περικοπὴ εἶναι ἕνα ἀκόμη δεῖγμα ἐκρηκτικῆς λιτότητας καὶ ταυτόχρονα οὐσιαστικοῦ περιεχομένου, ποὺ μὲ λίγα λόγια περιγράφονται πολὺ μεγάλα νοήματα καὶ πολὺ οὐσιαστικὲς διεισδύσεις στὶς καταστάσεις τῆς ζωῆς μας.
Νὰ προσεγγίσω, ὅσο μπορεῖ κάποιος νὰ προσεγγίσει, τὴ λιτότητα, γιατί πολλὲς φορὲς εἶναι πολὺ δύσκολο γιατί ἔχουμε καὶ μπλεγμένο μυαλό.
Νὰ προσέξω τὶς λέξεις οἱ ὁποῖες καθοδηγοῦν τὸν ἀναγνώστη σὲ αὐτὰ τὰ οὐσιαστικὰ περιεκτικὰ καὶ λιτὰ νοήματα. 

✔Λέει τὸ κείμενο, ὁμιλῶντας γιὰ τὸν Ἰησοῦ, λέει τὸ ὄνομα Τοῦ «Ἰησοῦς» - ποὺ εἶναι «ὁ Σωτήρ», τὸ ξέρετε - λέει «παράγων», μιὰ κίνηση μόνο τοῦ Χριστοῦ, «παράγων». Προσέξτε: «παρὰ ἄγω». Εἶναι μιὰ φευγαλέα κίνηση, παρὰ ἄγω, οὔτε κἂν «ἄγω», «παρὰ» «ἄγω». Καὶ ἐκφράζει ὅλον... τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος ἀπεκδύθη ὅ,τι ἦταν, «ἑαυτὸν ἐκένωσεν, μορφὴν δούλου λαβῶν», ποὺ λέει τὸ κείμενο καί, ὅπως Τὸν ἔβλεπες, ἦταν μιὰ φευγαλέα κίνηση, δὲν καθήλωνε κανένα. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔκανε γιατί ἦταν Σωτήρ. Δὲν προέβαλλε τίποτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό Του, ὅλα τὰ «ἀπεκδύθη», «ἐκένωσεν». Καὶ γι’ αὐτὸ μπορεῖ νὰ δεῖ: «εἶδεν» τὸν Ματθαῖο.

Ὅταν ἀπεκδυθεῖς, καὶ πιὰ αὐτὸ ποὺ κάνεις εἶναι γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου, τότε καὶ μόνο τότε, μπορεῖς νὰ δεῖς ὄχι ἁπλῶς τὰ πράγματα καὶ μόνο, ἀλλὰ νὰ δεῖς τὸν ἄνθρωπο· γιατί γι’ αὐτὸν «ἐκένωσεν ἑαυτόν». Αὐτὸ εἶναι ἕνα πρῶτο, πολὺ οὐσιαστικὸ καὶ κριτικὸ μήνυμα μέσα ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο αὐτὸ τὸ σημερινὸ ποὺ ἀφορᾶ ἐμᾶς. Αὐτὴ ἡ ἀπέκδυση, ἂν θέλουμε κάτι νὰ κάνουμε γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου, νὰ μποροῦμε νὰ «δοῦμε» τὸν ἄλλο, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἴμαστε ἔτσι «παράγοντες» - αὐτὴ ἡ φευγαλέα κίνηση, ποὺ «ἀπεκδύθη» ὅλα τὰ ἑαυτοῦ καὶ ἦταν Ἰησοῦς ὁ Σωτήρ.

Βαπτίσεις στις Φιλιππίνες...


Aπό την Βάπτιση των Ανδρέα,Σοφίας,Πίστης,Ελπίδας,Αγάπης,Στυλιανού και του βρέφους Ανδρέα στον Ορθόδοξο Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Παρανάκε, Μέτρο Μανίλα, Φιλιππίνες

From the Baptism of Andrew, Sophia, Faith, Hope, Love, Stylianos and baby Andreas at the Annunciation Orthodox Church in Paranaque, Metro Manila, Philippines

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Τα τελευταία χρόνια ''φοριέται’' πολύ η αντίληψη ενός Θεού που συγχωρεί τα πάντα χωρίς καμία προϋπόθεση


Ή αμαρτία είναι αμαρτία (κάτι που θα πρέπει να αποφεύγεται δηλαδή) λόγω των κακών, γι’αυτόν που την πράττει, συνεπειών. Αν δεν είχε τέτοιες συνέπειες δεν θα’ταν αμαρτία. Δεν θα’ταν κάτι προς αποφυγήν.

Αν λοιπόν θεωρήσουμε πως επειδή ο Θεός είναι πανάγαθος συγχωρεί την αμαρτία ανεξαρτήτως του αν προηγείται μετάνοια ή όχι, τότε… ακυρώνουμε την σημασία της έννοιας της αμαρτίας. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι σαν να λέμε πως δεν υπάρχει αμαρτία, πως ό,τι και αν πράξουμε είναι καλό και επιτρεπτό. Στην ουσία πρόκειται για κατάλυση της διάκρισης μεταξύ του ‘καλού’ και του ‘κακού’.

 Μια τέτοια αντίληψη πραγμάτων παρ’ότι μπορεί να εμφανίζεται με αμφίεση χριστιανικότητας (με το επιχείρημα ότι ο Θεός είναι αγάπη και όλα τα συγχωρεί, ακόμη και αν δεν υπάρχει μεταμέλεια και μετάνοια) κρύβει πίσω της αθεϊα. Διότι, απλούστατα, αν ο Θεός είναι κάποιος που φέρεται με τον ίδιο τρόπο στον αδικούντα και τον αδικούμενο, τότε είναι άδικος και δεν μπορεί να πρόκειται για τον Θεό της Βίβλου.

«Πτῶμα ἐξαίσιον»


Διηγήθηκε ο γέρο-Σάββας ο Καψαλιώτης ότι παλαιότερα υπηρετούσε στην Δάφνη ένας αστυνομικός που είχε κατά νουν να γίνει μοναχός.
Όταν όμως έβλεπε μοναχούς, τους κατέκρινε λέγοντας: «Τι καλόγηροι είστε εσεις; Όταν θα γίνω εγώ καλόγηρος, θα δείτε πως είναι η καλογερική».
Τούτο επαναλάμβανε συχνά κατακρίνοντας και εξουθενώνοντας τους πατέρες. 

Έγινε πράγματι καλόγηρος σ’ ένα Κελλί στην Κερασιά.
Αντί όμως να δώσει τον εαυτό του ως τύπο καλογερικής, όπως ήλπιζε, έγινε για την υπερηφάνεια του και την μεγάλη ιδέα που είχε για τον εαυτό του «πτώμα εξαίσιον» και παράδειγμα σωφρονισμού για τους άλλους.
Διότι έπαθε ο νους του και γύριζε σαν σαστισμένος στους δρόμους. Κουνούσε δήθεν το χέρι του ότι σταυροκοπιέται και τα χείλη του ότι προσεύχεται.
Περιπλανιόταν στους δρόμους, χωρίς να ξέρει που πηγαίνει. Ήταν θέαμα ελεεινό και αξιοδάκρυτο. Δεν είναι γνωστό το τέλος του.

Ο Θεός να τον ελεήσει και εμάς να μας φυλάει από την υπερηφάνεια και την κατάκριση για να μην πάθουμε τα ίδια .Αμήν.

«Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση»

http://hristospanagia3.blogspot.com/.../blog-post_540...

Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης: Ο ταπεινός λειτουργός του Υψίστου από τον Πλάτανο Τρικάλων


 

ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ-Ο Χριστός διδάσκει έναν τρόπο ζωής όπου η κόλαση που έχουμε φτιάξει μετατρέπεται σιγά σιγά σε Παράδεισο..


Την Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη διαβάζουμε σήμερα στις εκκλησίες όπου τελείται η Θεία Λειτουργία. Ο Σαμαρείτης βρίσκει έναν Εβραίο στον δρόμο και τον περιθάλπει. Προηγουμένως από το σημείο πέρασαν ένας ιερέας και ένας λευίτης, οι οποίοι αγνόησαν τον τραυματισμένο από τους ληστές άνθρωπο. Ο Σαμαρείτης όμως, εχθρός του Εβραίου αφού υπήρχε μίσος μεταξύ των δύο, τον φρόντισε, τον πήγε μέχρι ένα πανδοχείο και πλήρωσε όλα τα έξοδα παραμονής αλλά και θεραπείας του.

Ο Χριστός εδώ δεν κάνει απλά μαθήματα ηθικοπλαστικά. Διδάσκει έναν τρόπο ζωής. Όπου η κόλαση που έχουμε φτιάξει μετατρέπεται σιγά σιγά σε Παράδεισο αν ακολουθήσουμε τον απλό αλλά δύσκολο δρόμο που μας δείχνει.
Εδώ εθνικά μίση ή ταξικές διαφορές δε χωρούν. Τα χρήματα του Σαμαρείτη ξοδεύονται για την αποκατάσταση της υγείας του "μισητού" Εβραίου. Ο εχθρός σώζει τον εχθρό. Όχι απλά ένας άνθρωπος έναν άλλον, ούτε ένας φίλος τον φίλο του. Το ξαναλέω: ένας εχθρός τον εχθρό.

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Ο Άγιος Νεκτάριος και η “τεθραυσμένη” χείρ του Εσταυρωμένου

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα


[....]Αξιοθαύμαστο είναι όντως το ενδιαφέρον που έδειξε ο άγιος για την συντήρηση των ιερών κειμηλίων και αντικειμένων του ναού της Ριζαρείου, ιδία δε για την επιδιόρθωση του Εσταυρωμένου του ιερού βήματος, όστις υπέστη ζημία, εξαιτίας της πολυετούς χρήσεώς του και “η ετέρα των χειρών αυτού είναι τεθραυσμένη”. Ο άγιος παρεκάλεσε το διοικητικό συμβούλιο, όπως προβεί στην επισκευή του, δια των ακόλουθων δύο επιστολών του:

“Αριθ. 731. Διοικ. Συμβούλιον. Επειδή η κατάστασις του εσταυρωμένου δεν είναι καλή και ευάρεστος ένεκα της πολυκαιρίας και η ετέρα των χειρών αυτού είναι τεθραυσμένη, παρακαλούμεν να ληφθή εγκαίρως πρόνοια προς αντικατάστασιν δι’ άλλου ανταποκρινομένου εις την ευπρέπειαν του ναού. Η αυτή ευπρέπεια απαιτεί και την προμήθειαν πολυελαίου ανταξίου προς την Εκκλησίαν, διότι ο υπάρχων δεν ανταποκρίνεται και δέον να καταλάβη την δευτερεύουσαν θέσιν. Αθήναι 20 Μαρτίου 1899. Ο Διευθυντής”
(Βιβλίον Αλληλογραφίας δεύτερον, σελ.193.)

“Αριθ. 978. Διοικητ. Συμβούλιον. Ο ναός της καθ’ ημάς σχολής πολλάς τας ελλείψεις έχει. Τούτων και άμεσον την θεραπείαν επιζητούσα είναι η κατάστασις του Εσταυρωμένου, ον δέον εγκαίρως να αντικαταστήσωμεν δι’ ετέρου, διότι δεν είναι καλή ουδέ ευάρεστος ένεκα της πολυκαιρίας και διότι η ετέρα των χειρών αυτού τυγχάνει τεθραυσμένη, όπερ αντίκειται εις την προσήκουσαν ευπρέπειαν. Αθήναι 24 Φεβρουαρ. 1901. Ο Διευθυντής”
(Βιβλίον Αλληλογραφίας δεύτερον, σελ. 266.)


Τις επιστολές αυτές θυμήθηκα, όταν λειτούργησα στην παλαιά Ριζάρειο, εστιάζοντας το βλέμμα μου προσευχητικώς στον παλαιό Εσταυρωμένο, όπισθεν της Αγίας Τραπέζης. Προσκύνησα τον Εσταυρωμένο, “τον την χείρα έχοντα τεθραυσμένη”, και επικαλέσθην τις μεσιτείες του προστάτου και ευεργέτου μου αγίου στην περαιτέρω διακονία μου στην Σκανδιναυΐα.[....]