Η Χάλκη δεν μπορεί να γίνει γεωπολιτικό αντάλλαγμα Αν η επαναλειτουργία της σημαίνει αλλοίωση της Ορθόδοξης ταυτότητάς της, τότε το τίμημα είναι βαρύτερο από το όφελος.

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της ΕΣΤΙΑΣ προκαλεί εύλογο προβληματισμό.

Εάν οι πληροφορίες που δημοσιεύονται ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης δεν αποτελεί απλώς ένα εκκλησιαστικό γεγονός. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παζάρι, στο οποίο εμπλέκονται οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών, Τουρκίας και Ελλάδας, ακόμη και ζητήματα όπως η προμήθεια των F-35 και οι ισορροπίες στο ΝΑΤΟ.
Αν αυτό αληθεύει, γεννάται ένα ερώτημα πολύ σοβαρότερο από κάθε διπλωματική σκοπιμότητα: Μπορεί η Εκκλησία να γίνεται αντικείμενο γεωπολιτικής διαπραγμάτευσης;

Η αποστολή της Χάλκης
Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης ιδρύθηκε για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Να μορφώνει Ορθόδοξους κληρικούς. Να υπηρετεί την Ορθόδοξη θεολογία. Να διαφυλάσσει την αποστολική πίστη.
Δεν ιδρύθηκε ως διεθνές διαθρησκειακό εκπαιδευτικό ίδρυμα ούτε ως πανεπιστήμιο θρησκειολογικών σπουδών. Η ύπαρξή της συνδεόταν άμεσα με τη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό
 Εφόσον επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες ότι η Τουρκία θα έχει τον αποφασιστικό λόγο στη σύνθεση των καθηγητών και των σπουδαστών, ακόμη και με συμμετοχή μουσουλμάνων φοιτητών, τότε γεννάται ένα βαθύ εκκλησιολογικό πρόβλημα.
 Μία Ορθόδοξη Ιερατική Σχολή δεν μπορεί να παύσει να έχει ως μοναδικό προορισμό τη διαμόρφωση Ορθόδοξου κλήρου. Η συνύπαρξη διαφορετικών θρησκευτικών προσανατολισμών σε μία σχολή που προετοιμάζει τους μελλοντικούς ποιμένες της Εκκλησίας μεταβάλλει αναπόφευκτα τον χαρακτήρα της.
 Δεν πρόκειται για έλλειψη αγάπης προς τους ετεροδόξους ή τους αλλοθρήσκους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία πάντοτε συνομιλούσε με όλους. Άλλο όμως ο διάλογος. Και άλλο η αλλοίωση της ταυτότητας ενός εκκλησιαστικού θεσμού.

Η προϋπάρχουσα θεολογική πορεία της Χάλκης
  Η συζήτηση αυτή δεν ξεκινά σήμερα.
Εδώ και πολλές δεκαετίες η Χάλκη ταυτίστηκε με τη θεολογική κατεύθυνση του Φαναρίου. Από τα θρανία της αναδείχθηκαν πολλοί σημαντικοί ιεράρχες, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης, οι οποίοι πρωτοστάτησαν στους διαχριστιανικούς διαλόγους και στη συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις οικουμενικές διεργασίες.
Για τους υποστηρικτές αυτής της πορείας, ο διάλογος δικαιολογείται ως ποιμαντική ευθύνη και μαρτυρία της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο.

«Γέροντα, πώς ομοιάζουν οι Χριστιανοί σήμερα;» «Σαν τα καρπούζια, παιδί μου...»

  Με αυτή την απλή, γεμάτη πνευματική σπιρτάδα κουβέντα, ένας γέροντας στο Άγιον Όρος αποτύπωσε μια μεγάλη αλήθεια για την εποχή μας. 

 Αν το καλοσκεφτείς, το καρπούζι είναι ένα φρούτο που εύκολα σε ξεγελάει.Απ' έξω, καταπράσινο και στιβαρό - Βλέπεις μια επιφάνεια όμορφη, σκληρή, που σου δίνει την εντύπωση πως τίποτα δεν τη λυγίζει.

 Έτσι είναι και πολλοί Χριστιανοί σήμερα. Φοράνε το «ένδυμα» της ευσέβειας, ξέρουν τα λόγια, ακολουθούν τα έθιμα, δείχνουν ακλόνητοι.
Από μέσα, όμως, τι γίνεται; Εκεί είναι το μεγάλο ερώτημα. Γιατί το καρπούζι, αν δεν έχει ωριμάσει σωστά στον ήλιο, αν δεν έχει τραβήξει τους χυμούς που πρέπει από τη γη, μένει άγουρο. Ή, ακόμα χειρότερα, σαπίζει εσωτερικά χωρίς να φαίνεται τίποτα στην επιφάνεια.

 Όπως τονίζει συχνά η γεροντική σοφία, η πνευματική ζωή δεν είναι βιτρίνα. 

 «Όταν αγοράζεις ένα καρπούζι, δεν το παίρνεις για το φλοιό του, αλλά για τη γλυκάδα της σάρκας του. Έτσι και ο Θεός, δεν κοιτάζει το εξωτερικό μας περιτύλιγμα, αλλά αν η καρδιά μας είναι γλυκιά, γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και καλοσύνη.» Σήμερα, οι άνθρωποι έχουμε μάθει να χτυπάμε το καρπούζι για να δούμε αν είναι καλό. Η ίδια η ζωή, με τις θλίψεις, τις δοκιμασίες και τις καθημερινές δυσκολίες, μας «χτυπάει» για να φανεί τι ήχο βγάζουμε. Βγάζουμε ήχο κούφιο και γεμάτο εγωισμό; Ή ήχο μεστό, που δείχνει ότι μέσα μας υπάρχει πνευματικός καρπός;

 Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να φαινόμαστε απλώς «καταπράσινοι» και άψογοι εξωτερικά. Το στοίχημα για τον Χριστιανό του σήμερα είναι να εκθέσει την ψυχή του στον Ήλιο της Δικαιοσύνης —τον Χριστό— ώστε να ωριμάσει εσωτερικά. Μόνο τότε, όταν κάποιος τον πλησιάσει και τον «κόψει», θα βρει μια καρδιά γεμάτη πνευματική γλυκάδα, έτοιμη να ξεδιψάσει τον πλησίον.

πηγή

Να λοιπόν ένα από τα αίτια που προωθείται με τέτοιο ζήλο, από τις ηγετικές ελίτ του ''ανεπτυγμένου'' κόσμου, η αθεϊα

 Χθες είδα, στα σχόλια που υπήρχαν κάτω από κάποια ανάρτηση, κάποια κυρία να λέει ''οι αστυνόμοι δεν είναι μόνο όργανα του νόμου είναι και πρόσωπα και θα λογοδοτήσουν στον Θεό''.

 Ευστοχότατη διευκρίνιση! Το ότι είσαι όργανο του νόμου δεν σου στερεί την αίσθηση ευθύνης στην επιλογή του δικαίου και αδίκου. Μάλιστα, η ευθύνη απέναντι στον Θεό πάντα προηγείται της όποιας άλλης ευθύνης. Έτσι είναι δημιουργημένος ο άνθρωπος. Με τρόπο που να φέρει την ευθύνη αυτή ως προτεραιότητα. Το να αρνείται να το πράττει σημαίνει ανταρσία εναντίον του δημιουργού του. Και ανταρσία εναντίον της ιδίας του φύσης ως ανθρώπου βέβαια. Πράγμα που δεν μπορεί παρά να έχει οδυνηρές, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, συνέπειες για τον ίδιο.

 Να λοιπόν ένα από τα αίτια που προωθείται με τέτοιο ζήλο, από τις ηγετικές ελίτ του ''ανεπτυγμένου'' κόσμου, η αθεϊα:

Ἡ δόξα με δαγκώνει (Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος)

Η ΔΟΞΑ μὲ δαγκώνει, κενή, μάταιητὰ δόντια της ἔμπηξε στὴν καρδιά μου,κι ὅταν ἦρθαν τ’ ἄγρια σκυλιά, τὸ πλῆθος τὰ θηρία,μὲ βρῆκαν νὰ κείτομαι καὶ μὲ κατασπάραξαν.

Ἡ τρυφὴ κι ὁ ἔπαινος τὸν μυελὸ καὶ τὰ νεῦρα μου διέσπασαν, τῆς ψυχῆς τὴ δύναμη καὶ προθυμία.Ὅσα μοῦ ἀφαίρεσαν, ἀλίμονο, πῶς νὰ τὰ γράψω ὅλα;

Ἀντὶ γι’ αὐτὰ μοῦ ‘βαλαν νἄχω ληστὲς τὴν οἴηση καὶ τὸν ὄκνο, τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ μέριμνα πῶς ν’ ἀρέσω στοὺς ἄλλους, στ’ ἀντίθετα μ’ ἔσυραν καὶ μὲ διαμέλισαν.

Ἄλλοι τὴ σωφροσύνη παινεύοντας, τὴ νηφαλιότητά μου,ἄλλοι τὰ ἔργα μου, νεκρὸ μὲ κατάφεραν, οἴηση, τὸ παράδοξο πρᾶγμα, τὴ μεγάλη ἀπορία, σὲ μένα ἔσπειραν, τὸν καταβρωμισμένο.

Όσοι αναζητητές του Θεού ζητούν από τον Κύριο τα όντως χρειαζούμενα αγαθά, αυτά δεν θα τους λείψουν ποτέ.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

 Ντρέπομαι σχεδόν που τα λέω αυτά, διότι είναι τόσο μεγάλα που, αν τα πάρει κανείς στα σοβαρά, θα λάμπει ολόκληρος και δεν θα μπορέσει να γυρίσει πίσω στα ανθρώπινα έτσι όπως τα κάναμε εμείς. Φανταστείτε τώρα αυτή την κατάσταση, τρέμουμε και φοβόμαστε σαν τα μυρμήγκια και αναρωτιόμαστε τι θα πάθουμε, αν θα τα καταφέρει η κυβέρνηση να μας «σώσει» κ.λπ. Τίποτα δεν θα καταφέρουνε, έτσι όπως είναι τα πράγματα, και είναι τόσο μεγάλο το παιχνίδι που παίζεται που θα το δούμε μετά από χρόνια. 

 Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θα καταφέρουμε να βρούμε λίγες δραχμές, ούτε αν θα τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε, αλλά αν υπάρχει δυνατότητα να περπατάμε στον κόσμο και να νιώθουμε ότι είναι όλα δικά μας. Όχι γιατί τα πήραμε από τους άλλους, αλλά γιατί έχουμε τον Θεό.

  Υπάρχει τέτοια δυνατότητα στον άνθρωπο, να είναι δηλαδή ένας θεός κατά χάριν πάνω στον κόσμο; Αυτό λέει πάντως ο Παύλος και αυτό ζούνε οι άγιοι του Θεού, και νομίζω πως αυτό είναι η μεγάλη μας παρηγοριά και ελπίδα. Αλλιώς θα τρέχουμε να αδειάζουμε τα σούπερ μάρκετ ανά πάσα στιγμή, και θα παίρνουμε όπλα στο σπίτι για να φυλαχτούμε από την πείνα του πλησίον κι εκείνος το ανάλογο. Και πού καταλήγει αυτό το πράγμα; Έχουμε δει χιλιάδες φορές να παίζεται αυτό το δράμα στην ανθρωπότητα και πάντοτε τελειώνουμε με μιαν όλο και πιο μεγάλη συμφορά.

Όλα τα δαιμόνια ….συνεργάζονται μεταξύ τους.

ΕΡ.: Πώς μας πολεμούν τα πονηρά πνεύματα;
ΑΠ.: Πρώτα-πρώτα πρέπει να ξέρετε ότι, στον δαιμονικό πόλεμο εναντίον των ανθρώπων, κάθε πονηρό πνεύμα έχει τον δικό του ρόλο. Κάθε αμαρτία γίνεται με την παρακίνηση ή και τη συνεργεία ορισμένου δαιμονίου και κάθε πάθος υποστηρίζεται από ορισμένο δαιμόνιο. Έτσι, τα ηγετικά δαιμόνια είναι οχτώ, όσα και τα θανάσιμα πάθη:της γαστριμαργίας, της πορνείας, της φιλαργυρίας, της λύπης, της οργής, της ακηδίας, της κενοδοξίας, της υπερηφάνειας.

Κάθε πονηρό πνεύμα, πολεμώντας μας, ενεργεί με τους δικούς του τρόπους, ανάλογα με το πάθος που υποστηρίζει. Όλα, πάντως, τα δαιμόνια συνεργάζονται μεταξύ τους, για να μας βυθίσουν σε όσο το δυνατό περισσότερα πάθη και να μας κάνουν δούλους της αμαρτίας, ώστε να μας χωρίσουν από το Θεό και να μας οδηγήσουν στον αιώνιο θάνατο. 

Βέβαια, η δύναμη των δαιμόνων δεν είναι ανεξέλεγκτη και ή δραστηριότητα τους δεν είναι απεριόριστη.
Μας πολεμούν μόνο αν τους το επιτρέψει ο Θεός -και όσο τους το επιτρέψει, ποτέ πάντως πέρα από τα όρια της αντοχής μας (Α’ Κορ. 10:13)- , για να δοκιμαστούν η προαίρεσή μας, η πίστη μας και η αγάπη μας σ’ Εκείνον, ή αν τους δώσουμε εμείς οι ίδιοι το δικαίωμα με την αμέλειά μας, τη ραθυμία μας, την απροσεξία μας και, προπάντων, την υπερηφάνειά μας.

Τα πονηρά πνεύματα μας πολεμούν με πολλούς τρόπους. Με ποιούς;

Ο άγιος Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης και η μεταστροφή μιας βουδίστριας

 Σε μια επίσκεψή μας στον άγιο Πατέρα, μια πνευματική μου αδερφή τον ρώτησε γιατί τα παλαιότερα χρόνια οι γονείς μας δεν εξομολογούνταν, ενώ τώρα χρειάζεται η εξομολόγηση, όπως μας έλεγε ο ίδιος.

 Ο π. Ιωάννης της είπε:” Α, αυτοί ήταν καλοί(οι παλιοί). Τώρα όμως, στα χρόνια που ζούμε, χωρίς την εξομολόγηση δε θα σωθούμε”. 

Η ίδια η Θ.Κ. είχε παρασυρθεί στα νεανικά της χρόνια και αναζητούσε τον Θεό εκτός Εκκλησίας! Έτσι προσχώρησε στον Βουδισμό ! Ζούσε στην Αθήνα και είχε σημαντική κοινωνική θέση.

Επειδή ίσως είχε και πανεπιστημιακή μόρφωση, οι υπεύθυνοι της θρησκευτικής τους οργάνωσης την έκαναν “ιέρεια”του Βουδισμού! Με τη βοήθεια του διαβόλου σηκωνόταν ψηλά από το έδαφος και πίστευε ότι την σήκωνε ο Βούδας! Έτσι, μ’ αυτά τα δαιμονικά τεχνάσματα, παρέσυρε τριακόσιους περίπου χριστιανούς στον Βουδισμό! Όμως άρχισαν και οι δαιμονικές επιθέσεις εναντίον της γιατί είχε δώσει δικαιώματα στον σατανά! Δεν μπορούσε να κοιμηθεί ούτε για ελάχιστα λεπτά της ώρας για πολλές μέρες! Στο σπίτι της ακούγονταν συνεχώς δυνατοί θόρυβοι και έτρεμαν τα έπιπλα στους διάφορους χώρους! Κατάλαβε ότι δε μπορούσε να συνεχίσει έτσι. Άρχισε να πηγαίνει στις εκκλησίες για να βοηθηθεί, αλλά δεν μπορούσε να δει τις εικόνες!

 Ήρθε στον τόπο καταγωγής της, στις Σέρρες και την βοήθησε να εξομολογηθεί ο μακαριστός π. Μιχαήλ Μιχαηλίδης! Μόλις ο πνευματικός της διάβασε την συγχωρητική ευχή, έφυγε από το σώμα της το κάψιμο που ένιωθε για πολλούς μήνες! Μια αμαρτία όμως δυσκολευόταν, όπως μας έλεγε να την πει κι έμεινε το κάψιμο στο αριστερό της γόνατο για έξι μήνες!

«Προαίρεση θερμή μέσα σέ μιά ὥρα μπορεῖ νά προσφέρει στον Θεό ὅσα δέν προσφέρει νωθρή προαίρεση σε πενήντα χρόνια»

Εἶπε ὁ ἀββᾶς: «Ὑπάρχουν διάφορες ὁρμές τῆς προαίρεσης. Μιά προαίρεση θερμή μπορεῖ μέσα σέ μιά ὥρα να προσφέρει στον Θεό ὅσα δεν προσφέρει ἄλλη προαίρεση νωθρή μέσα σέ πενήντα χρόνια. Καί ἄν δοῦν οἱ δαίμονες ὅτι κάποιος βρίσθηκε ἤ ἐξευτελίσθηκε ἤ ἀδικήθηκε ἤ ὁτιδήποτε ἄλλο ἔπαθε καί λυπᾶται, ὄχι γιατί ἄδικα ἔπαθε, ἀλλά γιατί δέν σήκωσε μέ γενναιότητα τήν ἀδικία, μιά τέτοια ὁρμή τή φοβοῦνται οἱ δαίμονες· γιατί γνωρίζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός πῆρε τόν δρόμο τῆς ἀλήθειας καί θέλει νά βαδίσει σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ».

Καί θυμήθηκε τό περιστατικό μέ τόν ἅγιο Παχώμιο, τότε πού τοῦ ἔβαλε τίς φωνές ὁ ἀδελφός του ὁ μεγαλύτερος λέγοντάς του «πάψε νά εἶσαι φανταγμένος», ἐπειδή ἤθελε νά ἐπεκτείνει τό μοναστήρι σύμφωνα μέ τήν πληροφορία πού εἶχε ἀπό τόν Θεό. Κι ἐκεῖνος μόλις τ᾽ ἄκουσε λέει ὁ βιογράφος του ταράχθηκε, γιατί πίστευε ότι κάνει κάτι καλό· ὅμως δέν ἀντιμίλησε καθόλου, καθώς πάντοτε κυριαρχούσε στά αἰσθήματά του· ἀλλ' ὅταν ἔφθασε ἡ νύκτα, κατέβηκε σ' ἕνα μικρό κατώι καί ἄρχισε νά κλαίει λέγοντας στην προσευχή του: 

«Θεέ μου, ἀκόμη ὑπάρχει μέσα μου τό κοσμικό φρόνημα, ἀκόμη ζῶ κοσμικά, αλίμονό μου! Πρόκειται να πεθάνω, ὅπως λέει ἡ Γραφή (Ρωμ.8,13). ἐνῶ ἔχω κάνει τόση ἄσκηση καί τόση προετοιμασία ψυχική, πάλι ἁρπάζομαι ἀπό τόν θυμό, ἔστω καί γιά καλό. Ελέησέ με, μή χαθῶ, Κύριε. Γιατί ἄν βρεῖ μέσα μου τόπο ὁ ἐχθρός, ἔστω καί τόσο δά, καί δέν μέ στηρίξεις, θά μέ κάνει τοῦ χεριοῦ του. Αλλά κι ἄν ὅλο σου τόν νόμο τηρήσει κανείς καί φταίξει σέ ἕνα, εἶναι ἔνοχος σέ ὅλα ( Ἰακ. 2,10).

Το Μέγα Γεροντικόν τ. Α', σελ. 167, Κεφάλαιο Α´.
ἔκδ. Ίερόν Γυν. 'Ησυχαστήριον«Τό Γενέσιον της Θεοτόκου».

πηγή

Γιατί ο Ματθαίος αναφέρει δύο δαιμονιζόμενους, ενώ ο Μάρκος και ο Λουκάς έναν;

Πολλοί θεωρούν ότι εδώ υπάρχει αντίφαση στα Ευαγγέλια. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει καμία αντίφαση, αλλά διαφορετική οπτική γωνία στην αφήγηση του ίδιου γεγονότος.
Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ματθαίος γράφει ξεκάθαρα ότι ο Χριστός συνάντησε δύο δαιμονιζόμενους στη χώρα των Γεργεσηνών. Αντίθετα, ο Μάρκος και ο Λουκάς μιλούν μόνο για έναν.

Τι συμβαίνει λοιπόν;
Ο Ματθαίος καταγράφει ολόκληρο το ιστορικό γεγονός: υπήρχαν πράγματι δύο δαιμονιζόμενοι. Ο Μάρκος και ο Λουκάς, όμως, επιλέγουν να επικεντρωθούν στον έναν, εκείνον που ήταν πιθανότατα ο πιο γνωστός, ο πιο φοβερά δαιμονισμένος και αυτός που, μετά τη θεραπεία του, έγινε ο κήρυκας του θαύματος σε όλη τη Δεκάπολη.
Προσέξτε κάτι σημαντικό. Ο Μάρκος και ο Λουκάς δεν γράφουν ότι υπήρχε μόνο ένας. Απλώς μιλούν για τον έναν. Είναι σαν να πούμε: «Στη συνάντηση παρευρέθηκαν δύο άνθρωποι και ο ένας εκφώνησε μια σημαντική ομιλία». Δεν αρνούμαστε την παρουσία του δεύτερου· απλώς εστιάζουμε σε εκείνον που έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το παιδί τ'Αΐ-Γιώργη(Ο Άγιος Χατζηγιώργης)

Ἕνα εὐωδιαστὸ λουλούδι εἶναι καὶ ὁ νέος ὅσιος Γεώργιος ὁ Χατζηγιώργης ὁ Ἁγιορείτης καὶ Καππαδόκης.
Πρῶτα φύτρωσε στὴν ἁγία γῆ τῆς Καππαδοκίας, καθὼς ἐκεῖ γεννήθηκε. Μετὰ μεταφυτεύτηκε στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἔγινε μοναχὸς καὶ ἀσκήτεψε, καὶ τέλος ἐπέστρεψε στὴν Κωνσταντινούπολη, στὴν ὁποία ἔζησε θαυματουργῶντας καὶ εὐεργετῶντας τοὺς ἀνθρώπους…
Μὲ πολλὴ πολλὴ ἀγάπη,
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Ἴμβρου καὶ Τενέδου Κύριλλος

Δυό φορές προσπάθησα νά σέ ξεκάνω, ρέ, ἀλλά σέ γλίτωσαν ἡ Κυρά σου (ἡ Παναγία) καί κεῖνος ὁ ξεδοντιάρης ὁ γέροντάς σου

 Ὁ ἅγιος Καλλίνικος ἐκοιμήθη τό 1984.Τό 1985, δηλαδή ἕναν χρόνο μετά, ἐξελέγη Μητροπολίτης Ἀργολίδος ἕνας φίλος του, ὁ π. Ἰάκωβος, πού ἦταν Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἄρτης, (ἐκοιμήθη τώρα), ἕνας εὐλαβέστατος καί ἅγιος Ἐπίσκοπος.
Ἕνα χρόνο μετά τήν εἰς Ἐπίσκοπο χειροτονία καί ἐνθρόνισή του, δηλαδή τό 1986, τόν κάλεσαν στήν Ἱερά Μονή τῆς Ἁγίας Μαρίνης, πού εἶναι πάνω στόν λόφο στό κάστρο τοῦ Ἄργους, γιά νά διαβάσει δύο κοπέλες, 17 καί 18 ἐτῶν, πού βασανίζονταν ἀπό τά δαιμόνια.
Μοῦ διηγήθηκε αὐτό τό περιστατικό ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Ἀργολίδος Ἰάκωβος, ἀλλά θά σᾶς διαβάσω τώρα πῶς τό περιγράφει γραπτῶς ἕνας Ἱερέας πού ἦταν παρών ἐκεῖ, ὁ π. Δημήτριος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Βασιλείου Ἄργους. 

Λέει, λοιπόν, σέ γραπτή μαρτυρία του:
«Κατά τήν διάρκεια τοῦ ''διαβάσματος''τά δαιμόνια χυδαιολογοῦσαν εἰς βάρος τοῦ Δεσπότη καί σέ μία στιγμή τό ἕνα εἶπε:
-Δυό φορές προσπάθησα νά σέ ξεκάνω, ρέ, ἀλλά σέ γλίτωσαν ἡ Κυρά σου (ἡ Παναγία) καί κεῖνος ὁ ξεδοντιάρης ὁ γέροντάς σου,(ὁ μακαριστός π. Ἀθανάσιος Χαμακιώτης).
Ξαφνικά, μετά ἀπό λίγο, ἄρχισαν τά δύο δαιμόνια νά κραυγάζουν μέ τρόμο:

 -Φῦγε, Καλλίνικε, μᾶς καῖς, μᾶς στραβώνεις, ἄσε μας ἥσυχους, φύγεεε!
Ἀπορημένος, περιγράφει ὁ Ἱερεύς, ρώτησα τόν Μακαριστό Ἰάκωβο,

 -Ποιόν Καλλίνικο βλέπουν, Σεβασμιώτατε, καί καίγονται;”
-Τόν ''Ἐδέσσης'', μοῦ ἀποκρίθηκε:

 -Καί πῶς βρέθηκε ἐδῶ, Σεβασμιώτατε, ὁ Ἐδέσσης; ρώτησα.
-Τόν ἐπικαλέστηκα νοερῶς, ἀπάντησε».
Κοιτάξτε, τήν ὥρα ἐκείνη πού ὁ Μητροπολίτης Ἰάκωβος διάβαζε ἐξορκισμούς νά φύγουν τά δαιμόνια, αὐτά φώναζαν.
Ὁ Μητροπολίτης ἐπικαλέστηκε νοερά, μυστικά τόν Καλλίνικο πού εἶχε πεθάνει ἕνα χρόνο πρίν, καί τήν ὥρα πού τόν ἐπικαλέστηκε νοερῶς, τά δαιμόνια ἄρχισαν νά φωνάζουν καί νά λένε: «Φύγε, Καλλίνικε».

ΑΓΙΟΣ ΔΟΜΕΤΙΟΣ της Μονής Ριμέτς(+6 Ιουλίου 1975)

Ὁ π.Δομέτιος Μανωλάκε γεννήθηκε στίς 13 Ὀκτωβρίου 1924 στό χωριουδάκι Μαρκουλέστ,πού ἀνήκει στήν κονότητα Μπαλανέστ τοῦ νομοῦ Μπουζέου.Οἱ χωρικοί γονεῖς του Ἰωάννης καί Φιλοθέη, στό Βάπτισμά του τοῦ ἔδωσαν τό ὄνομα Στυλιανός.

Τήν τελευταία νύκτα πρό τῆς γεννήσεώς του, ἡ μητέρα του εἶδε ἕνα ὄνειρο. Εἶδε ὅτι εὑρισκόταν πίσω ἀπό τό σπίτι της καί ἐκεῖ δίπλα στόν δρόμο, εἶδε μία μεγάλη καί ὡραία ὀξυά. Ὅταν ἀτένισε τήν ὀξυά ἄρχισαν νά πέφτουν σ᾿ ἐκείνη τήν πλαγιά κομμάτια ἀπό κρέας καί ἀπορώντας γι᾿ αὐτό τό ὄνειρο ἐξύπνησε. Μετά κοιμήθηκε πάλι καί τό πρωΐ στίς 8, ἐγέννησε τόν Στυλιανό, τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς τῆς Ὁσίας Παρασκευῆς τῆς Ἐπιβατινῆς (τοῦ Ἰασίου).

Ἦτο τό τέταρτο ἀπό τά 12 παιδιά τῶν εὐλαβῶν καί φιλοπόνων γονέων του, οἱ ὁποῖοι μέ τόν κόπο τῶν χεριῶν τους, τό ἀνέθρεψαν μέ τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, τήν ὑπακοή καί τόν σεβασμό πρός τούς μεγαλυτέρους, μέ τήν αἴσθησι τῆς εὐθύνης ἀπέναντι στά καθήκοντά τους καί τούς ἀξιοτίμητους κόπους τους.

Βαπτίσθηκε στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ του, τέσσερες ἑβδομάδες μετά τήν γέννησί του. Τό μωρό, ἀφ᾿ ὅτου ἄρχισε τό Μυστήριο μέχρι τό τέλος, ἔκλαιγε τόσο δυνατά ὥστε ὁ π. Θωμᾶς, ἡλικίας 70 ἐτῶν, εἶπε: «Αὐτό τό νήπιο θά γίνη μεγάλος ἄνθρωπος, διότι ἔχει τόσο δυνατή φωνή».

Οἱ γονεῖς του ἦσαν ἄνθρωποι ἐργατικοί, τίμιοι, μέ ὡραῖο χαρακτῆρα καί ἀξιοσέβαστοι ἀπό τούς συγχωριανούς τους. Ἀνέθρεψαν τά παιδιά τους μέ τίς χριστιανικές ἀρετές, βάζοντας ἔτσι τίς βάσεις μιᾶς ὑγιοῦς πνευματικῆς ἀγωγῆς.

Ὁ πατέρας του ἦτο ψάλτης στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ του ἀπό τήν νεότητά του, χωρίς νά ἔχη κάποια εἰδική μουσική μόρφωσι, ἀλλά μαθαίνοντας πρακτικά στόν χορό καί διαβάζοντας καί τά ἱερά Βιβλία.

Ἡ μεγάλη ἀγάπη τῶν γονέων του πρός τήν ἐκκλησία, ἦτο ἕνα ζωντανό καί δυνατό παράδειγμα γιά ὅλα τά παιδιά τους, τά ὁποῖα ἀπό μικρά συνήθιζαν νά διαβάζουν τά βιβλία τῆς ἐκκλησίας καί ἄλλα πνευματικά. Ἀποτέλεσμα τῆς εὐλαβείας τῶν γονέων τους ἦτο τό γεγονός ὅτι ὅλα τά παιδιά τους παρέμειναν πολύ κοντά στήν Ἐκκλησία καί μερικά ἀπ᾿ αὐτά εἰσῆλθαν στόν ἱερό Κλῆρο. Ὁ μεγαλύτερος γυιός, ὁ Γεώργιος Μανωλάκε, ἔγινε δάσκαλος τοῦ χοροῦ τῆς κοινότητος Φιλίου, ἐνῶ ἕνας ἄλλος γυιός, ὁ Μιχαήλ, ἔγινε ἱερεύς στό Μπρασώβ, ὁ Στυλιανός καί ἡ Εὐγενία εἰσῆλθαν στόν μοναχισμό, ἐνῶ στό τέλος τῆς ζωῆς της, ἀφοῦ ἔμεινε χήρα, ἔγινε μοναχή καί ἡ μητέρα τους, Φιλοθέη Μανωλάκε, στό μοναστήρι Ριμέτς.

Ἔτσι, στόν π. Δομέτιο ἐπέδρασαν ἀποφασιστικά γιά τόν προσανατολισμό τῆς ζωῆς του, ἡ πορεία τῶν ἀδελφῶν καί γονέων του, καθ᾿ ὅσον αὐτοί εἶχαν γίνει πρότυπα καί γιά τό δικό του μέλλον. Μ᾿ αὐτή τήν ἔννοια, ὁ πατήρ Μιχαήλ Μανωλάκε, ὁμολογεῖ: «Ὁ π. Δομέτιος ἀκολουθεῖ κάτι ἄλλο, ἴσως ἀκριβῶς τήν μετάφρασι τῶν λόγων, τούς ὁποίους εἶπε στό μνημόσυνο τοῦ πατέρα μας στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ Φιλίου: «Ἐγώ δέ καί ἡ οἰκία μου λατρεύσομεν Κυρίῳ, ὅτι ἅγιός ἐστι» (Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ 24,15).

Μεγάλη ἐπίδρασι εἶχε ἐπάνω στό παιδί καί ὁ παπποῦς του, πατέρας τῆς μητέρας του, ἐπίτροπος στήν ἐκκλησία, ὁ ὁποῖος τό περιέβαλλε μέ ἰδιαίτερη στοργή. Ἦτο ἕνας γεροδεμένος, ὑψηλός καί σταθερός ἄνθρωπος.

Κάποτε ὁ παπποῦς (ὅπως λέγουν τά παιδιά του) ἦλθε ἀπό τά βουνά στήν πεδιάδα τοῦ χωριοῦ Φιλίου, ἐκάθισε στό κρεββάτι καί μέ τό πρόσωπο ψηλά, ἐκάλεσε τό παιδί νά παίξη μαζί του. Τό ἐρώτησε:
-Τί θά γίνης, Στυλιανέ;
-Ἐγώ θέλω νά γίνω παπᾶς, παπποῦ, καί νά ἔχω μιά κοιλιά μεγάλη σάν τήν δική σου.

Στήν ἡλικία τῶν 70 ἐτῶν ὁ παπποῦς ἀρρώστησε καί εὑρισκόταν στό κρεββάτι τοῦ θανάτου. Τότε ἀκριβῶς ὁ Στυλιανός εἶχε γραφτῆ στήν ἐκκλησιαστική σχολή τοῦ Μπουζέου καί μεταφέρθηκε ἀπό τήν μαμά του νά ἰδῆ ἄλλη μιά φορά τόν παπποῦ του.

Εὑρισκόμενος στό κρεββάτι τοῦ θανάτου ὁ παπποῦς ἀντίκρυζε τόν τάφο του. Ἔλεγε στόν ἑαυτό του: «Βλέπε τό μνῆμα, τήν πλάκα, τήν ἄμμο πού θά σέ σκεπάσουν...βλέπε τήν μάχαιρα καί τήν ἁλυσίδα...» 

Καί ἔβλεπε τόν θάνατο νά ἔρχεται...Κυττάζοντας πρός τήν πόρτα ἔλεγε: 

«Βλέπε τόν διάβολο! Κατόπιν ἔστρεφε δεξιά τό κεφάλι του, ἐκύτταζε ὑψηλά καί ἔλεγε μέ θαυμασμό: 

«Ὤ, βλέπε νά ἔρχεται καί ὁ Κύριος...». 

Συνεχῶς συζητοῦσε μέ τόν ἑαυτό του. Κατόπιν ἐκύτταξε μπροστά στό τραπέζι καί εἶπε: 

«Ἔ, παιδί μου, ὅσο ζήσεις, νά ὑπηρετήσης τόν Κύριο, διότι τίποτε δέν ὠφελεῖσαι, ἐάν δέν ὑπηρετήσης τόν Κύριο». Αὐτά τά λόγια μπῆκαν στόν νοῦ τοῦ μικροῦ Στυλιανοῦ σάν μία διαθήκη γιά ὅλη του τήν ζωή. Μετά ἀπό πολλά χρόνια ὁ π. Δομέτιος τά ἐπανελάμβανε μέ συγκίνησι σ᾿ ἕνα κήρυγμά του, μέ τίτλο «Στά ὅρια τοῦ θανάτου» πού εἶπε στήν ἐκκλησία τῆς γενετείρας του, μέ τήν εὐκαιρία ἀνακομιδῆς τῶν ὀστῶν τοῦ παπποῦ καί τῆς ἀδελφῆς του Βιργινίας, ἡ ὁποία ἀπέθανε σέ ἡλικία 26 ἐτῶν.

Ὅταν εἶπε αὐτά τά λόγια ὁ παπποῦς, τήν ἡμέρα ἐκείνη τοῦ θανάτου του, κοιμήθηκε λίγο. Κατόπιν ἐξύπνησε (ἦτο πρωΐ) καί ἐρώτησε ποιός εἶναι δίπλα του. Ἡ κόρη του τοῦ ἀπήντησε:
-'Εγώ εἶμαι πατερούλη.
-Ὁ Γεωργάκης (ὁ μικρότερος ἀδελφός της) εἶναι ἐδῶ;
-Ναί, ἐδῶ εἶναι.
-Κάλεσέ τον νά ἔλθη δίπλα μου.
-Ἦλθα πατερούλη.
-Εἰπέ μου, ἔχεις νά πᾶς κἄππου σήμερα;
-Ὄχι.
-Ναί μείνετε ἐδῶ ὅλοι σήμερα, διότι θά πεθάνω. Πιστεύω ὅτι μέχρι ὥρα 4 τό ἀπόγευμα θά ἔχω φύγει.
Ἐζήτησε νά ἔλθη καί ἡ γιαγιά καί τῆς εἶπε:
-Λίνα, ἔχετε ἕνα κερί;
-Ἔχουμε. Ἰδού, εἶναι ἐδῶ, πᾶρτο!
Καλέστε καί τήν Μαρούλα (τήν ἄλλη κόρη του).

_Βάλτε μου τό κερί στό χέρι. Ὄχι ἔτσι. Βάλτε το στό δεξί μου χέρι καί σφίγξετε τό χέρι μου, ἐνῶ σηκώστε τό ἀριστερό ψηλά. Δέν πεθαίνετε ἐσεῖς, ἐγώ πεθαίνω. Τώρα ἀφῆστε με κάτω, ξαπλωμένον. Ἀνάψτε τό κερί! Σβῆστε το». Κατόπιν, ἅπλωσε τά πόδια καί τά χέρια του δίπλα στό σῶμα του καί ἐζήτησε νά τοῦ ἀνάψουμε δύο κεριά. Ἕνα νά τό κρατᾶ ἕνας ἄνδρας καί τό ἄλλο μία γυναῖκα. Ἀλλά οἱ γυναῖκες ἔκαμαν σημεῖο μέ τό χέρι τους ὅτι ὁ παπποῦς ἀναχωρεῖ. Ἕνας ἀπό τούς γαμβρούς του ἐπῆρε τό κερί καί τό ἔβαλε στό χέρι του, ὅπως τό ἐπιθυμοῦσε ὁ ἴδιος. Ἀπέθανε στίς 4 τό ἀπόγευμα, ὅπως τό εἶχε προείπει.

Δύο ἡμέρες ἐνωρίτερα ἔλεγε στήν γυναίκα του:
-Λίνα, νά μοῦ κάνετε ὅ,τι εἶναι ἀπαραίτητο, οὔτε περισσότερα, οὔτε λιγώτερα. Νά πάρετε σιτάρι ἀπό τό σεντοῦκι, νά τό ἀλέσετε καί νά κάνετε πρόσφορα, ὅσα χρειάζονται, νά κάνετε τά μνημόσυνά μου, νά μή μείνη οὔτε ἕνα ἔργο ἀνεκτέλεστο. Ὅλα τά ἔξοδα γιά τήν κηδεία μου νά τά πληρώσης ἀπό τά δικά μας χρήματα καί ὄχι ἀπό τά χρήματα τῶν παιδιῶν μας».


Ἡ πρώτη σχολική του μόρφωσις

Ἀπό τήν παιδική του ἀκόμη ἡλικία ὁ Στυλιανός ἐπέδειξε μία εὐλάβεια στίς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας μας καί στά καλά ἔργα, ἐκδηλώνοντας μία καλωσύνη, πού τόν χαρακτήριζε σ᾿ ὅλες τίς ἀπασχολήσεις του.

Τίς ἕξι τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου τίς τελείωσε στήν κοινότητα Φιλίου. Στό σχολεῖο του ἦτο ἐπιμελής καί ἰδιαίτερα εὐσυνείδητος. Οἱ δάσκαλοί του ἔλεγαν ἀργότερα ὅτι τόσο γρήγορα ἐμάθαινε τά μαθήματά του, ὥστε βοηθοῦσε καί τούς ἄλλους συμμαθητές του.

Ἀπό ἄλλες μαρτυρίες μαθαίνουμε ὅτι δέν ἔπαιρνε καθόλου τά γράμματα στό σχολεῖο του. Ἡ μητέρα του παρεκάλεσε τήν Θεοτόκο νά τοῦ ἀνοίξη τό στόμα γιά νά μπορῆ νά διαβάζη. Κι ἔτσι, μέ τήν βοήθεια τῆς Κυρίας Θεοτόκου προικίσθηκε μέ μία ἰσχυρή μνήμη καί ἠμπόρεσε νά μάθη περισσότερα ἀπό ὅ,τι ὁποιοδήποτε ἄλλο παιδί τῆς ἡλικίας του.

Οι Γεργεσηνοί και εμείς

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

….Οι Γεργεσηνοί κι οι Γαδαρηνοί …είδαν και τους δυο θεραπευμένους, που ενώ λίγο νωρίτερα έμοιαζαν νεκροί, τώρα κάθονταν ιματισμένοι και σωφρονούντες, σα 

ν’ αναστήθηκαν εκ νεκρών. 

 Κοίταξαν μετά το πρόσωπο του πράου και ταπεινού Κυρίου…

 Αντί να κάνουν μετάνοια και να τον ευχαριστήσουν που έσωσε τους δυο δαιμονισμένους, εκείνοι παραπονιούνταν επειδή έχασαν τα γουρούνια! 

Αντί να προσκαλέσουν τον Κύριο για να τον φιλοξενήσουν, του ζήτησαν να φύγει από τα όριά τους όσο γίνεται πιο γρήγορα. Αντί να υμνήσουν και να δοξολογήσουν το Θεό, εκείνοι άρχισαν να θρηνούν για το χαμό των γουρουνιών.

 Ας μη βιαστούμε να κατηγορήσουμε την αγάπη των Γεργεσηνών για τα γουρούνια τους, προτού αξιολογήσουμε τη σημερινή κοινωνία. Να εκτιμήσουμε όλους τους συμπολίτες μας που επίσης είναι πολύ δεμένοι με τα ζώα τους, όπως οι Γεργεσηνοί, που νόμιζαν πως τα γουρούνια τους αξίζουν περισσότερο από τους γείτονές τους. Για σκεφθείτε, πόσοι είναι σήμερα εκείνοι απ’ αυτούς που κάνουν το σταυρό τους, ομολογούν το Χριστό με τη γλώσσα τους, αλλά πολύ σύντομα θα μπορούσαν να σκοτώσουν δυο ανθρώπους, αν η πράξη αυτή θα τους χάριζε δυο χιλιάδες χοίρους; Ή σκεφθείτε αν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας που θα θυσίαζαν δυο χιλιάδες χοίρους για να σώσουν τη ζωή δύο δαιμονισμένων. 

Ας ντραπούν εκείνοι που καταδικάζουν τους Γεργεσηνούς προτού κατηγορήσουν τον εαυτό τους.

Τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ

  Μιά φορά, θυμάμαι, άνέβαινα ένα άνήφορο καί είχα τριάντα κιλά στήν πλάτη μου. Ήμασταν στίς Σταγιάτες τότε. Λοιπόν, είχα βάρος στόν ώμο, είχα καί στά χέρια. Ήταν καταμεσήμερο, ζέστη, καί νά άνεβαίνης τον άνήφορο. Αλλά έλεγα με τό νου μου ότι τώρα ό Χριστός άνεβαίνει με τον Σταυρό. Γερόντισσα Μακρίνα.
Πώς άνέβηκε ό Χριστός τον Γολγοθά; ’Έτσι καί ’γώ θά άνέβω. 

  Καί ’κείνη τήν ώρα πού ανέβαινα μέ κόπο καί μόχθο καί δέν μπορούσα καί είχε γίνει τό πρόσωπό μου σάν τό μαύρο πανί, αισθάνθηκα δυο χέρια νά μου σηκώνουν τό βάρος άπό τό πίσω μέρος. Πώς μέ σπρώχνετε καμμιά φορά στόν άνήφορο γιά νά άνέβω; Έτσι άνέβηκα, τόσο εύκολα, ούτε νά ιδρώσω ούτε τίποτε, καί μετά αισθάνθηκα τόσο έλαφρωμένη! Μετά άφησα τό βάρος αύτό καί πήγα κι έκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα άπό χαρά. Τί ήταν αύτό;

Ήταν μιά ξεκούραση καί μιά πληρωμή άπό τον Θεό τό αισθάνθηκα στήν καρδιά μου. Δέν μπορώ νά τό ξεχάσω, αύτό μου έμεινε μέσα στήν ψυχή μου. Γι’ αυτό λοιπόν, τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, όλα τά γράφει, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο, τίποτε.

Όπως τά είδε ή νονά τής άδελφής Εύπραξίας καί ένα κουβαράκι μικρούτσικο πού είχε δώσει γιά νά καρυκώσουν τις φτέρνες από τις κάλτσες ένός μικρού παιδιού, καί ’ κείνο τό ελάχιστο βρέθηκε στον ουρανό. Καί είπε:
-Μπά, κι αυτό βρέθηκε;
«Ναί, βρέθηκε. Είδες πού δέν πάει τίποτε χαμένο;», τής είπε ό Άγγελός της.

Μιλάτε για δοσιλογισμό εσείς;;;

ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑ σε σχόλιο κάτω από εκπομπή μου (με το ψευδώνυμο..."κολλητος μπαλαντες") επί λέξει:
"Το μεγα λαθος του ΚΚΕ ειναι που δεν καθαρισε τους δοσιλογους. και να λενε μαλ----ς σημερα"!!!
ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΏ:
"Θες να μιλήσουμε για το ποιοι ήταν οι δοσίλογοι ε;;; Ας πάρουμε μία ιδέα:
- Τόν Ἰανουάριο τοῦ 1943, ΕΑΜ καί SNOF ὑπέγραψαν στίς Καρυδιές Ἐδέσσης σύμφωνο: «Περί δημιουργίας Αὐτόνομου Μακεδονικοῦ Κράτους».

- Στίς 12 Ἰουλίου 1943 τό ΚΚΕ μέ ἐκπρόσωπο τόν Γ. Ἰωαννίδη καί τό Κ. Κ. Βουλγαρίας μέ ἐκπρόσωπο τόν Δασκάλωφ ὑπέγραψαν τό “Σύμφωνο τοῦ Πετριτσίου”:
«Περί Ἀνεξάρτητης Μακεδονίας καί διεξόδου Βουλγαρίας στό Αἰγαῖο».

- Στίς 30 Ἀπριλίου 1944 ὁ Δ/τής τῆς 8ης “Μεραρχίας” τοῦ ΕΛΑΣ Τσάκωνας, ὑπέγραψε στήν Ἄνω Κολλίνα Λακωνίας σύμφωνο μέ τίς Γερμανικές ὑπηρεσίες ἀσφαλείας «γιά μή παρενόχλησή τους κατά τήν ἀποχώρησή τους ἀπό τήν Ἑλλάδα».

- Στίς 13 Αὐγούστου 1944 τό ΚΚΕ ἔδιδε ἐντολή πρός τόν ΕΛΑΣ νά ἀποφεύγη τήν σύγκρουση μέ τούς Γερμανούς.

- Στίς 1 Σεπτεμβρίου 1944 ὁ καπετάν Κίτσος τοῦ ΕΛΑΣ καί ὁ Γερμανός Ταγματάρχης Ἔρικ Φένσκε ὑπέγραψαν στό Λειβάδι Θεσσαλονίκης σύμφωνο «γιά ἐλεύθερη διέλευση τῶν ὑποχωρούντων Γερμανῶν, μέ τόν ὄρο παράδοσης τοῦ βαρέως ὁπλισμοῦ τους στόν ΕΛΑΣ»!

- Στίς 20 Σεπτεμβρίου 1944 ὁ ΕΛΑΣ καί ἡ ΠΕΕΑ (Αὐγερινός καί Στασινόπουλος), ὑπέγραψαν στό Μελισσοχώρι Μακεδονίας σύμφωνο μέ τό Κ. Κ. Βουλγαρίας (Φιλίπποβιτς καί Γιούνωφ) γιά ἀνεφοδιασμό, βοήθεια καί ἔνταξη μονάδων τοῦ Βουλγαρικοῦ Στρατοῦ στόν ΕΛΑΣ μέ ἀντάλλαγμα δημιουργία “αὐτόνομης” Μακεδονίας!

Μετά από αυτά έχετε το θράσος και μιλάτε;;;
Δεν λερώσατε αρκετά τα χέρια σας με αθώο ελληνικό αίμα, θέλατε και άλλο;; Που το παίζατε εκ του ασφαλούς "απελευθερωτές";; O "ηρωϊκός" ΕΛΑΣ ἀπέβλεπε στήν κατάληψη ὅλων τῶν πόλεων πού ἐκκένωναν οἱ Γερμανοί ὡς δῆθεν “ἐλευθερωτής” καί στήν οὐσία ὡς νέος κατακτητής, μέ “ἀνταρτοδικεία” καί φρικαλέα ἐγκλήματα:
Στίς 4 Σεπτεμβρίου οἱ Γερμανοί ἀπεχώρησαν ἀπό τόν Πύργο. Καί στίς 8 Σεπτεμβρίου τόν κατέλαβε ὁ ΕΛΑΣ, ἐκτελώντας 525 ἰδιῶτες καί στρα­τιωτικούς.
Στίς 6 Σεπτεμβρίου οἱ Γερμανοί ἐκκένωσαν τήν Καλαμάτα.

Ο άνθρωπος συχνά φοβάται τη σωτηρία, όταν αυτή απαιτεί ανατροπή των βεβαιοτήτων του(Κυριακή Ε΄Ματθαίου)

Η ευαγγελική περικοπή της Ε΄ Κυριακής του Ματθαίου παρουσιάζει τον Χριστό να φθάνει «εἰς τό πέραν», στη χώρα των Γεργεσηνών, σε έναν τόπο πνευματικά τραυματισμένο και περιοχή ειδωλολατρών.

 Εκεί Τον συναντούν δύο δαιμονιζόμενοι, άνθρωποι που ζουν στα μνήματα, μέσα στον τόπο του θανάτου. Η εικόνα είναι βαθιά συμβολική: ο άνθρωπος που απομακρύνεται από τον Θεό δεν χάνει μόνο την ειρήνη του, αλλά κατοικεί υπαρξιακά στον χώρο της φθοράς, της απομόνωσης και της διάλυσης της προσωπικότητάς του. Οι δαιμονισμένοι δεν είναι απλώς ασθενείς· είναι πρόσωπα αιχμάλωτα σε μια δύναμη που παραμορφώνει την ανθρώπινη φύση και διαστρέφει τον προορισμό της.

 Το πρώτο θεολογικό μήνυμα της περικοπής είναι η φανέρωση της εξουσίας του Χριστού πάνω στις δαιμονικές δυνάμεις. Οι δαίμονες ομολογούν αυτό που πολλοί άνθρωποι ακόμη αγνοούν: «τί ἡμῖν καί σοί, Ἰησοῦ υἱέ τοῦ Θεοῦ;». Αναγνωρίζουν δηλαδή τη θεότητα του Χριστού και τρέμουν ενώπιον της παρουσίας Του. Η κραυγή τους «ἦλθες ὧδε πρό καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» δηλώνει ότι γνωρίζουν την τελική ήττα τους κατά την έσχατη κρίση. Ο Χριστός, λοιπόν, δεν είναι ένας απλός διδάσκαλος ηθικής· είναι ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, μπροστά στον οποίο οι δυνάμεις του κακού απογυμνώνονται από την ψευδή ισχύ τους.

Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι ο Κύριος ελευθερώνει τους δαιμονιζομένους με έναν μόνο λόγο: «ὑπάγετε». Δεν χρειάζεται τελετουργία, ούτε μακρά αντιπαράθεση. Ο λόγος του Χριστού είναι δημιουργικός και κυριαρχικός· όπως με τον λόγο Του δημιούργησε τον κόσμο, έτσι και με τον λόγο Του ανακαινίζει τον πεσμένο άνθρωπο. Η σωτηρία δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα, αλλά ενέργεια του Θεού που επαναφέρει τον άνθρωπο στην αληθινή του κατάσταση.

ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΑΙ ΗΜΑΣ(Κυριακή 'Ε Ματθαίου)

«Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» (Ματθ. 8, 29)
Καὶ μὲ κραυγὲς τοῦ ἔλεγαν· «Τί δουλειὰ ἔχεις ἐσὺ μ᾿ ἐμᾶς, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ῏Ηρθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;»

  Ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Ιησού είναι αυτό της θεραπείας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών. Οι άνθρωποι αυτοί βασανίζονταν και βασάνιζαν. Ήταν ζωντανοί- νεκροί, καθώς κατοικούσαν στα μνήματα, ενώ οι δαίμονες είχαν αλλοιώσει την όψη του προσώπου τους κάνοντάς τους τόσο φρικτά άσχημους, ώστε κανείς να μην τολμά να περάσει μπροστά τους, κανείς να μη θέλει να τους ατενίσει. Κι όταν ο Χριστός τους θεραπεύει, διώχνοντας τα δαιμόνια από μέσα τους, εκείνα θα εισέλθουν στην αγέλη των χοίρων και θα τη γκρεμίσουν στη θάλασσα, δείχνοντας το μέγεθος της κακίας του διαβόλου, ο οποίος δεν ταλαιπωρεί μόνο τους ανθρώπους, αλλά και όλη τη δημιουργία του Θεού. Και θα συνεχίσει ο διάβολος να ταλαιπωρεί και τους υπόλοιπους κατοίκους των Γεργεσηνών, οι οποίοι θα αρνηθούν στον Χριστό να παραμείνει ανάμεσά τους, διότι ελέγχονται από τον Κύριο, αισθάνονται ότι ξεσκέπασε τη γύμνια της καρδιάς τους, την υποκριτική τήρηση των εντολών του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος δεν επέτρεπε την κατανάλωση χοιρινού κρέατος, αλλά οι ίδιοι το πουλούσαν στους ειδωλολάτρες προς ίδιον όφελος, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντέξουν την καλοσύνη και την αγάπη του Θεού, ζώντας οι ίδιοι την κόλαση των δαιμονισμένων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φράση των δύο δαιμονισμένων προς τον Χριστό, όταν ο Κύριος τους πλησιάζει. 

«Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς», του λένε. 

« Ήρθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας». 

Ποια είναι η κανονική ώρα της βασάνου; Είναι η κόλαση, είναι ο αιώνιος θάνατος τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που δεν αγαπά Θεό και ανθρώπους, ο άνθρωπος που αρνείται τον προορισμό του, να είναι δηλαδή εικόνα Θεού και να έχει πλαστεί για να μοιάσει στον Θεό. Ο άνθρωπος τότε θα βιώνει την κατάσταση των δαιμονισμένων, αλλά και των Γεργεσηνών. Θα είναι ακοινώνητος.

Ναός Θεού ή σπήλαιο ληστών (Κυριακή Ε΄ Ματθαίου)

 Ερχόμενος στη χώρα των Γεργεσηνών ο Χριστός, συνάντησε δύο δαιμονισμένους ανθρώπους που έβγαιναν απ’ το νεκροταφείο της περιοχής, αφού τα μνήματα ήταν ο τόπος διαμονής τους. Ήταν σε τρομερά άθλια κατάσταση, «χαλεποί λίαν». Κανένας δεν τολμούσε να βρεθεί στον δρόμο τους. Ο Χριστός τους θεράπευσε, επιτρέποντας στα δαιμόνια που κατοικούσαν μέσα τους να μπουν, κατόπιν αίτησής τους, σε ένα κοπάδι χοίρων που έβοσκε παραπέρα. Οι χοίροι τότε όρμησαν όλοι μαζί στον παρακείμενο γκρεμό και έπεσαν στη θάλασσα (Κυριακή Ε΄ Ματθαίου).

Η παρουσία του Χριστού στον τόπο τους ήταν το εκπληκτικότερο γεγονός που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στους Γεργεσηνούς. Ο Θεός ντυμένος την ανθρώπινη μορφή βρέθηκε τόσο κοντά τους, περπάτησε ανάμεσά τους. Τέτοιο πράγμα δεν είχε ξαναγίνει στην ανθρώπινη ιστορία.

Οι Γεργεσηνοί όμως, παρά τα ικανά τεκμήρια που τους δόθηκαν για να εκτιμήσουν το πρωτόγνωρο και ασυνήθιστο γεγονός, παρέμειναν εντελώς ανυποψίαστοι, εντελώς ξένοι, εντελώς αμέτοχοι σ’ αυτό. Έχασαν την ευκαιρία να αλλάξουν. Ποια αλλαγή θα μπορούσαν να πετύχουν;

Ο Χριστός δεν ήρθε για να καλυτερέψει απλώς την καλή ή κακή καθημερινότητα του ανθρώπου, αλλά να τον καλέσει να γίνει θεός. Πρότυπο στην προοπτική αυτή έθεσε τον εαυτό του. Ο Χριστός δεν έλεγε απλώς λόγια, αλλά έδειχνε τον εαυτό του, ως σκοπό, αποστολή και προορισμό του ανθρώπου.

Όταν το πανηγύρι έχασε τον Άγιο και κράτησε μόνο το τραπέζι…

Τώρα το καλοκαίρι, τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε να πληθαίνουν γύρω μας γιορτές και πανηγύρια που πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία, την πίστη, την παράδοση, τη μνήμη, την ευλογία.
Γιορτές φυτών, καρπών, ζώων, ψαριών, ποτών, φαγητών, ακόμη και παλιών ειδώλων ή ξεχασμένων συμβόλων.
Και γύρω από όλα αυτά στήνονται μεγάλες πανηγύρεις. Με σκηνές, με μικρόφωνα, με χορούς, με κλαρίνα, με ονόματα τραγουδιστών, με πολιτιστικές εκδηλώσεις, με λόγους, με φωτογραφίες, με χειροκροτήματα, με μεγαλεία.
Και στο κέντρο της πλατείας καμαρώνει πλέον το νέο «σύμβολο» της εποχής.
Το τοτέμ της σύγχρονης αλλοπρόσαλλης γιορτής.
Άλλοτε η προβατίνα, που δήθεν τιμάται, ενώ την ίδια στιγμή ψήνεται και καταναλώνεται.
Άλλοτε το καρπούζι, το κρεμμύδι, η ρίγανη, το καλαμπόκι, η πίτα, ο πλαστός, η γαλατόπιτα, η σαρδέλα, η πέστροφα, η πάπια, η κότα, το τσίπουρο, το κρασί, και ποιος ξέρει αύριο τι άλλο.

Δεν είναι το φαγητό το πρόβλημα.
Δεν είναι η χαρά το πρόβλημα.
Δεν είναι ο χορός, η μουσική, η παρέα, το αντάμωμα των ανθρώπων.
Το πρόβλημα είναι όταν όλα αυτά παίρνουν τη θέση της μνήμης.
Όταν το τραπέζι μένει, αλλά χάνεται ο Άγιος.
Όταν το γλέντι συνεχίζεται, αλλά έχει χαθεί η προσευχή.
Όταν η πλατεία γεμίζει, αλλά η Εκκλησία αδειάζει.
Όταν ο άνθρωπος θέλει πανηγύρι χωρίς Θεό, χαρά χωρίς ευλογία, παράδοση χωρίς ρίζα.

Γιατί κάποτε τα πανηγύρια του τόπου μας δεν ήταν έτσι.
Κάποτε το πανηγύρι ξεκινούσε από τον Εσπερινό.
Από το κερί.Από την εικόνα του Αγίου.Από το «Κύριε ἐλέησον».Από την αρτοκλασία.Από τη Θεία Λειτουργία.Από το μνημόνεμα των ζωντανών και των κεκοιμημένων.Από την ευλογία του Θεού πάνω στο χωριό, στα σπίτια, στα παιδιά, στα χωράφια, στους κόπους, στις αγωνίες των ανθρώπων.

Και ύστερα ερχόταν το τραπέζι.
Ύστερα ερχόταν η χαρά.Ύστερα ερχόταν το γλέντι.
Πρώτα ο Θεός.Πρώτα ο Άγιος.Πρώτα η ευχαριστία.Και μετά όλα τα άλλα έπαιρναν νόημα.

Σήμερα όμως, σε πολλές περιπτώσεις, μοιάζει σαν να κρατήσαμε το περίβλημα και πετάξαμε την ψυχή. Κρατήσαμε τα φώτα, τα ηχεία, τα τραπέζια, τα σουβλάκια, τα ποτά, τις αφίσες, τα μεγάλα ονόματα, αλλά χάσαμε το κέντρο. Και όταν χάνεται το κέντρο, όλα γίνονται θόρυβος.
Οι πρόγονοί μας δεν ήταν ανόητοι.

Η καταλαλιά και η κατάκριση

 

Η ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΜΠΟΤΣΑΡΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΡΤΑ

Από όλες τις συναντήσεις που κατέγραψε ο ανταποκριτής της εφημερίδας «Μη Χάνεσαι» κατά την επίσκεψη του βασιλιά Γεωργίου Α΄ στην Άρτα τον Σεπτέμβριο του 1881, μία φαίνεται πως τον συγκίνησε περισσότερο από κάθε άλλη.

Στο σπίτι του δήμαρχου Αντωνόπουλου γνώρισε μια ηλικιωμένη Σουλιώτισσα. Πριν ακόμη πληροφορηθεί το όνομά της, εντυπωσιάστηκε από την παρουσία της. Όπως γράφει, το βλέμμα, το ανάστημα και η φωνή της μαρτυρούσαν το ηρωικό αίμα από το οποίο καταγόταν. Όταν έμαθε ποια ήταν, σηκώθηκε με σεβασμό και δέος: επρόκειτο για την Αγγελική Μπότσαρη, αδελφή του ήρωα του 1821 Μάρκου Μπότσαρη.

Η μορφή της αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστούμε τη ζωή της. Κόρη του Κίτσου Μπότσαρη, έζησε από παιδί τα δραματικά γεγονότα του Σουλίου. Υπήρξε μία από τις επιζήσασες της τραγωδίας του Σέλτσου το 1804 και βρέθηκε, μαζί με άλλα μέλη της οικογένειάς της, στα χέρια των δυνάμεων του Αλή Πασά. Η ζωή της συνδέθηκε έτσι με μερικά από τα πιο δραματικά κεφάλαια της προεπαναστατικής Ηπείρου.

Όταν ο δημοσιογράφος τη συνάντησε στην Άρτα, δεν είχε απέναντί του απλώς την αδελφή ενός ήρωα. Είχε απέναντί του μια γυναίκα που είχε ζήσει το Σούλι, το Σέλτσο, την εποχή του Αλή Πασά, την Ελληνική Επανάσταση και την πορεία του ελληνικού κράτους προς την ελευθερία.

Ιδιαίτερη εντύπωση του προκάλεσε η περηφάνια με την οποία μιλούσε για τον αδελφό της. «Όταν προφέρει το όνομά του», γράφει, «αναγνωρίζει κανείς όλη τη σουλιώτικη περηφάνια». Και όταν εκείνη μίλησε για τον Μάρκο, ο ανταποκριτής ομολογεί πως δυσκολεύεται να περιγράψει τα συναισθήματα που ένιωσε.

Ωστόσο, πίσω από τη συγκίνηση διακρίνεται και μια πικρή διαπίστωση. Η Αγγελική Μπότσαρη ζούσε τότε στην Άρτα φτωχικά και σχεδόν λησμονημένη. Ο δημοσιογράφος δεν κρύβει την αγανάκτησή του και σημειώνει ότι μια τέτοια γυναίκα θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο τιμής και ευγνωμοσύνης για ολόκληρο το Έθνος.

Η μαρτυρία αυτή έχει ιδιαίτερη αξία, γιατί μας επιτρέπει να δούμε την Αγγελική Μπότσαρη όχι ως ένα όνομα στις σελίδες της ιστορίας, αλλά ως ένα ζωντανό πρόσωπο. Μια γυναίκα που κουβαλούσε στη μνήμη της σχεδόν ογδόντα χρόνια αγώνων και θυσιών.

Στη φωτογραφία "Η ελεύθερη Άρτα συναντά το Σούλι." Καλλιτεχνική αναπαράσταση της συνάντησης του ανταποκριτή της «Μη Χάνεσαι» με την Αγγελική Μπότσαρη το 1881. Στο πρόσωπό της ο δημοσιογράφος διέκρινε ακόμη την περηφάνια της γενιάς των Σουλιωτών, ενώ η ίδια κουβαλούσε στη μνήμη της σχεδόν ογδόντα χρόνια αγώνων και θυσιών

ΠΗΓΗ

«Προωρώμην τόν Κύριον ἐνώπιόν μου διά παντός... ἵνα μή σαλευθῶ.»

Ἡ σωτηρία καὶ ἡ προσευχὴ δὲν βρίσκονται στὰ πολλὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν κατανόηση καὶ στὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς.

Τὸ σπουδαιότερο πράγμα, ποὺ πρέπει νὰ θυμᾶσαι κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἔχεις συνεχῆ μνήμη Θεοῦ, νὰ κάνεις δηλαδὴ μυστικὴ νοερὰ προσευχή.

Κι ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν ἔχω καιρὸ νὰ παρευρίσκομαι σὲ μακρὲς μοναστηριακὲς ἀκολουθίες, ἀλλὰ ὅπου κι ἂν πάω, εἴτε μὲ τὰ πόδια εἴτε μὲ τὸ πλοῖο, εἴτε μὲ τὴν ἅμαξα καθιστὸς ἢ ξαπλωμένος, δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτὲ ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ.

«Προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός... ἵνα μὴ σαλευθῶ.» (Ψαλμ. 15:8).
Ἡ σκέψη ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι κοντά μου δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτέ.
Πρέπει καὶ σὺ νὰ προσπαθήσεις νὰ κάνης τὸ ἴδιο.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Η Δύση πήρε επιτέλους την «ρεβάνς» (revanche)!

Τώρα πραγματοποιεί τον μακραίωνα πόθο της, την ολοκληρωτική διάλυση του Έθνους των Ελλήνων. Εντασσόμενοι στην Ενωμένη Ευρώπη, εκάμαμε τόσους πανηγυρισμούς, διότι θεωρήσαμε το γεγονός ως σωτηρία μας. Ο Θεός επέτρεψε, γι’ αυτό, να μας απογοητεύσει η Ευρώπη εκεί που στηρίξαμε «την πάσαν ελπίδα» μας, στα οικονομικά, για να είναι ευκολότερη η αφύπνισή μας. Έτσι, η ιστορία παίρνει την εκδίκησή της! Ξεχάσαμε τον Θεόν των Πατέρων ημών και πιστεύουμε στην απολυτοποιημένη «αξία» του οικονομισμού. Δεν ανοίξαμε καμμιά κερκόπορτα, αλλά τις πύλες της ψυχής και καρδιάς μας, για να μας αλλοτριώσει και να μας συντρίψει η σημερινή Δύση.

Ευτυχώς όμως υπάρχει -είναι βέβαιο- και η «μαγιά» του Μακρυγιάννη. Σ’ αυτήν ανήκουν όσοι σημερινοί Ελληνες μένουμε πιστοί στην Ορθοδοξία των Αγίων μας και τον Σωτήρα μας Κύριον Ιησούν Χριστόν. Οι αληθινοί πατερικοί και Ορθόδοξοι. Αυτοί με τη Χάρη του Θεού μας, θα αναστήσουν το Έθνος, σε κάποιο νέο ’21, όταν ο Θεός το επιτρέψει!

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός,
ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η ιεραποστολική μέθοδος του Αποστόλου Παύλου

 Ο Απόστολος Παύλος συνέβαλε αποφασιστικά στη διάδοση του Ευαγγελίου πέρα από τα όρια της Παλαιστίνης και του ιουδαϊκού κόσμου. Η ιεραποστολική του δράση δεν ήταν αποτέλεσμα απλής ανθρώπινης πρωτοβουλίας ούτε μια τυχαία επιλογή μετακινήσεων και κηρυγμάτων. Φανερώνει έναν άνθρωπο με βαθιά γνώση της πίστεως του Ισραήλ, με ικανότητα να διαλέγεται με διαφορετικούς πολιτισμούς, αλλά και με ταπείνωση απέναντι στη βούληση του Θεού. Γι’ αυτό και η μέθοδός του παραμένει έως σήμερα πολύτιμο πρότυπο για την Εκκλησία.

  Η αφετηρία του Παύλου ήταν καθαρά ιουδαϊκή. Ο ίδιος ήταν «Εβραίος εξ Εβραίων», γνώστης του Νόμου και των Γραφών, μαθητής του φημισμένου Γαμαλιήλ. Η παιδεία αυτή σημάδεψε βαθιά τον τρόπο με τον οποίο κήρυττε. Σε κάθε νέα πόλη συνήθιζε πρώτα να πηγαίνει στη συναγωγή. Εκεί έβρισκε ανθρώπους που γνώριζαν την Παλαιά Διαθήκη, προσδοκούσαν τον Μεσσία και μπορούσαν να κατανοήσουν το κήρυγμα ότι οι προφητείες εκπληρώθηκαν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Έτσι, ο Παύλος δεν ξεκινούσε από το μηδέν, αλλά οικοδομούσε πάνω σε κοινό θρησκευτικό υπόβαθρο. Η ομιλία του στην Αντιόχεια της Πισιδίας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα: παρουσιάζει την ιστορία του Ισραήλ και οδηγεί τους ακροατές στο συμπέρασμα ότι ο Χριστός είναι η εκπλήρωση των επαγγελιών του Θεού.

Ὁ Ἅγ.Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος χαρακτηρίζει ὡς χειρότερους αἱρετικούς ἐκείνους τούς ὀρθοδόξους οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τή δυνατότητα ἁγιασμοῦ τῶν πιστῶν σέ κάθε ἐποχή...

  Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος χαρακτηρίζει ὡς χειρότερους αἱρετικοὺς ἐκείνους τοὺς ὀρθοδόξους οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὴ δυνατότητα ἁγιασμοῦ τῶν πιστῶν σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ στὰ μεταγενέστερα χρόνια τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας!

  Ὀνομάζω αἱρετικούς, αὐτοὺς ποὺ λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει στὰ χρόνια μας καὶ ἀνάμεσά μας κάποιος ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ τηρήσει τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολὲς καὶ νὰ εἶναι ὅπως οἱ ἅγιοι πατέρες· πρῶτα ἀπὸ ὅλα βέβαια νὰ εἶναι πιστὸς καὶ πρακτικός, διότι ἡ πίστη ἀποδεικνύεται μὲ τὰ ἔργα (Ἰακ. 2, 18), ὅπως ἡ ὁμοιότητα τοῦ προσώπου ἀποδεικνύεται μὲ τὸ καθρέφτισμα· ἔπειτα νὰ εἶναι συγχρόνως ἱκανότατος γιὰ θέαση καὶ θεόπτης, μὲ τὸ νὰ φωτισθεῖ δηλαδή καὶ νὰ λάβει Ἅγιο Πνεῦμα καὶ νὰ δεῖ μ' αὐτὸ τὸν Υἱὸ μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα. 

 Ἐκεῖνοι λοιπόν, ποὺ λένε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο, δὲν ἔχουν κάποια ἁπλὴ αἵρεση, ἀλλά, ἂν εἶναι δυνατὸ νὰ ποῦμε, ἔχουν ὅλες τὶς αἱρέσεις, ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ αἵρεση ξεπερνᾶ καὶ καλύπτει ὅλες ἐκεῖνες μὲ τὴν ἀσέβεια καὶ τὴν ὑπερβολὴ τῆς βλασφημίας. Ἐκεῖνος, ποὺ λέει αὐτό, ἀνατρέπει ὅλες τὶς θεῖες Γραφές. 

Μάταια, νομίζω, λέει ὁ μάταιος ὅτι κηρύττεται τώρα τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο, μάταια διακηρύττει ὅτι διαβάζονται ἢ καὶ γράφηκαν τὰ συγγράμματα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καὶ τῶν ἄλλων ἱερέων καὶ ὁσίων Πατέρων μας.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.Το θαύμα της Αγίας Κοινωνίας!

  Από την στιγ­μή που με­τέ­λα­βα, μου ήρθε μια χαρά υπερ­βο­λι­κή, ένας εν­θου­σια­σμός. Μετά την ακο­λου­θία έφυ­γα στο δά­σος μό­νος μου, γε­μά­τος χαρά και αγαλ­λί­α­ση. Τρέ­λα! Νο­ε­ρώς έλε­γα την ευ­χα­ρι­στία πη­γαί­νον­τας για την κα­λύ­βα.
Με πά­θος έτρε­χα μες στο δά­σος, πη­δού­σα από τη χαρά μου, άνοι­γα σ' έκτα­ση τα χέ­ρια μ' εν­θου­σια­σμό, δυ­να­τά και φώ­να­ζα:
Δόξα Σοι ο Θε­ο­ο­ο­ός! Δόξα Σοι ο Θε­ο­ο­ο­ός!.

  Ναι, τα χέ­ρια μου μεί­να­νε ξερά, γί­να­νε κόκ­κα­λο, ξύλο και ανοιγ­μέ­να ίσια σχη­μά­τι­ζαν με το σώμα μου σταυ­ρό. Δη­λα­δή, αν με έβλε­πες απ' το πίσω μέ­ρος, θα έβλε­πες ένα σταυ­ρό. Το κε­φά­λι μου ση­κω­μέ­νο προς τον ου­ρα­νό, το στέρ­νο ετέν­τω­νε με τα χέ­ρια να φύ­γει για τον ου­ρα­νό. Το μέ­ρος που εί­ναι η καρ­διά πή­γαι­νε να πε­τά­ξει. Αυτό που σας λέω εί­ναι αλή­θεια, το είχα πά­θει. Πόση ώρα ήμουν σ'αυ­τή την κα­τά­στα­ση δεν ξέρω. Όταν συ­νήλ­θα, έτσι όπως ήμουν, κα­τέ­βα­σα τα χε­ρά­κια μου και σιω­πη­λός με δά­κρυα προ­χώ­ρη­σα πάλι με βρεγ­μέ­να τα μά­τια μου.

Νομικές διώξεις επειδή δεν χρησιμοποιούν τις προτεινόμενες ''αντωνυμίες''

ΕΔΩ περισσότερες λεπτομέρειες για το θέμα με τις μοναχές που αντιμετωπίζουν ποινική δίωξη. Ανάμεσα σε άλλα διαβάζουμε πως δεν υπήρχε ΚΑΝ καταγγελία κάποιου διεμφυλικού ατόμου.

Πρακτικά οι μοναχές διώκονται από την Νέα Υόρκη για την θρησκεία τους η οποία δεν αποδέχεται τις αντωνυμίες σε περίπτωση που αυτό κάποια στιγμή γίνει.
Δεν έχετε καταλάβει πόσο ακραία είναι η φεμινιστική θεωρία για το φύλο ως κοινωνική κατασκευή.

Είναι τόσο ακραία που χωρίς ΚΑΝ να υπάρχει κάποιο θεωρητικό "θύμα", απειλεί με ποινικές διώξεις καλόγριες που πάνω από έναν αιώνα φροντίζουν ασθενείς καρκίνου στα τελευταία του στάδια.

 Γυναίκες δηλαδή που έχουν βοηθήσει αμέτρητους συνανθρώπους τους στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους χωρίς καμία απολύτως διάκριση, κατηγορούνται ως ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ ένοχες για μίσος και διακρίσεις, επειδή η θρησκεία τους δεν αντιμετωπίζει το φύλο ως μια κοινωνική κατασκευή.

Tο υπουργείο Παιδείας διδάσκει στα Ελληνόπουλα ότι το κατοχικό ψευδοκράτος ανήκει στην Τουρκία!

Διαβάζω στα νέα πολλαπλά βιβλία, στην Γεωγραφία Β’ Γυμνασίου, το εξής:
«Η Κύπρος δεν ανήκει εξ ολοκλήρου στην Ευρώπη, αλλά έχει τμήμα της στην Ασία».
Με αυτήν την ύπουλη αναφορά το ελληνικό Κράτος (το Υπουργείο Παιδείας) αποδέχεται τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής και κατοχής.
Το τμήμα αυτό της Κύπρου, που γράφουν ότι ανήκει στην Ασία, είναι το σκλαβωμένο από τους Τούρκους, βόρειο τμήμα.
Ουσιαστικά διδάσκουν στα Ελληνόπουλα ότι το κατοχικό ψευδοκράτος ανήκει στην Τουρκία.
Το τουρκικό υπουργείο Παιδείας δεν θα το έγραφε καλύτερα!
Ζητώ από την Υπουργό Παιδείας να φύγει άμεσα η προδοτική αυτή αναφορά.
Το σοβαρό αυτό θέμα αφορά και τους Ελληνοκύπριους αδερφούς μας.

Δημήτρης Νατσιός

Μαρτυρίες ἀπό Ζακυνθινοὺς για τον Οσιο Διονύσιο τον Γιατρά(+1780 )

Ὁ πλάνητας ἀσκητὴς μὲ τὸ προορατικὸ χάρισμα
Ὡς θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ. Μοῦ δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ διηγηθῶ ὀλίγο ἀπὸ τὴν εὐλογημένη ζωὴ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Γιατρα, τοῦ «ἐν Ζακύνθῳ», καταγομένου ἀπὸ τὸ χωρίον Ἅγιος Κήρυκος. Οὗτος ὁ Ἅγιος ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια ὑπέβαλε τὸν ἑαυτό του σὲ πολλὲς σκληραγωγίες ἀσκήσεως καὶ ἀπέκτησε ταπείνωση. Ζοῦσε καὶ ἀγωνιζόταν πρὸς δόξαν τοῦ ὑπεραγάθου Θεοῦ μας. Ἔκρινε καλῶς νὰ πτωχεύσει ἀπὸ τὴν πατρική του περιουσία καὶ νὰ θεραπεύει τὸ Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ ἐλεεῖ τοὺς πτωχούς. Γύριζε τὰ γύρω χωριὰ καὶ ζητιάνευε καὶ αὐτὰ ποὺ μάζευε τὰ μοίραζε στοὺς πτωχούς. Δὲν εἶχε οὔτε δωμάτιο οὔτε καλύβη νὰ μένει καὶ μόνον στοὺς σταύλους τῶν ζώων, στοὺς ἀχυρῶνες εὕρισκε ἀνάπαυση.

Ὁ Κύριος γιὰ νὰ ἀνταμείψει τοὺς ἀγῶνες τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Γιατρᾶ τοῦ χάρισε προορατικὸ χάρισμα. 

 Κάποτε πήγαινε στὴν πόλη ὁ παπποῦς τοῦ μακαρίτη τοῦ πατέρα μου, Διονύσιος ὀνομαζόμενος καὶ αὐτός, καὶ βρῆκε στὴν πορεία του κλειδιά, τὰ ὁποῖα ἦσαν τῶν παλαιῶν καπνισέων. Ὅταν γύρισε ὁ πάππος ὁ μακαρίτης ἀπὸ τὴ χώρα τὸν συνάντησε ὁ Ἅγιος καὶ τοῦ λέγει: 

-Διονύσιε, τὰ κλειδιὰ ποὺ βρῆκες εἶναι τῶν καπνισέων καὶ νὰ τὰ δώσεις, διότι γίνεται μεγάλη φασαρία στὸ σπίτι.

 Ἄλλοτε, ἀφοῦ νήστευε, πῆγε στὸ μπακάλικο καὶ ἀγόρασε σαρδέλλες νὰ δώσει σὲ πτωχὲς οἰκογένειες. Τὸν κατέκριναν ὅμως κάποιοι ὅτι ἀγόρασε τρόφιμα ὄχι νηστίσιμα καὶ ἔκανε πὼς νήστευε. Μόλις ἔφυγε αὐτοὶ πέθαναν ἀπὸ αἰφνίδιο θάνατο. Ἄλλη φορά, ἀφοῦ γύριζε τὰ χωριά, δὲν θυμᾶμαι καλά, μιὰ γυναίκα κακομεταχειρίστηκε τὸ ψωμὶ ποὺ τῆς εἶχε δώσει καὶ τῆς εἶπε:
-Θὰ τὸ στερηθῆς! Καὶ τὸ στερήθηκε.

Κάποια ἄλλη φορὰ ἐρχόταν ἀπὸ τὰ χωριὰ καὶ ἔβρεχε καὶ τὸν ἔβλεπαν οἱ χωριανοὶ καὶ ἔλεγαν:
-Ὁ καημένος ὁ Διονύσιος βρέχεται!
Ὅταν αὐτὸς ζύγωσε κοντά τους οὔτε σταγόνα δὲν εἶχε βλάψει τὰ κουρελιασμένα ροῦχα του.

Ἕνα ἀνδρόγυνο πάλι εἶπε ὅτι ὀνειρεύτηκε ὅτι ἔμελλε νὰ ἐκταφεῖ τὸ σῶμα του. Ἐπιχείρησαν οἱ κληρικοὶ νὰ τὸν ἐκθάψουν καὶ ὁ κόσμος τόσος πολὺς μαζεύτηκε, ποὺ μέχρι καὶ στὰ ἐλαιόδενδρα ἀνέβησαν.

Μητροδώρα Θεοδωρίτση, Μοναχή τῆς Τήνου.
Γιατί δὲν μοῦ ἄναψες το καντήλι;
Νὰ ἀνάβετε τὸ καντηλάκι στὸ καλογεράκι Ἅγιο Διονύσιο ποὺ εἶναι πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Βαρβάρα ἐνταφιασμένος. Ὅταν ἔγιναν οἱ σεισμοὶ δὲν πήγαινα νὰ τοῦ ἀνάψω τὸ καντηλάκι διότι φοβόμουν μήπως πέσει τὸ Ἱερὸ τοῦ Ναοῦ ἐπάνω μου. Τὸ γλυκοχάραμα βλέπω ἕνα καλογεράκι ἐπάνω ἀπ’ τὸ κεφάλι μου καὶ μοῦ λέει:
– Γιατί δὲν ἦλθες νὰ μοῦ ἀνάψης τὸ καντήλι μου; Φοβήθηκα καὶ πῆγα ἀμέσως νὰ διορθώσω τὴν ἀπὸ φόβο ἀμέλειά μου.

Για την Ημέρα Καταστροφής της ΘΕΟΦΡΟΥΡΗΤΟΥ ΜΟΣΧΟΠΟΛΕΩΣ

Για την Ημέρα Καταστροφής της ΘΕΟΦΡΟΥΡΗΤΟΥ ΜΟΣΧΟΠΟΛΕΩΣ , ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ στις 28/6/1769 από Μπορτζιληδες Αλβανούς Μπεηδες με Ορδές Τουρκαλβανών. Οι Συνοικίες της Μοσχόπολης και Εκκλησίες
(Πηγή: Ι. Μαρτινιανός)

α) Αγίας Παρασκευής,
β) Σάρτσα (Μητροπολιτικού Ναού),
γ) Ρούε (Αγίου Νικολάου),
δ) Ήλιου (Ταξιαρχών),
ε) Σκαμνελίκι (Αγίου Αθανασίου, Αγίων Αποστόλων, Προφήτου Ηλιού), Ζαγορισιοι.
ς) Μετσοβίκι (Αγίου Γεωργίου και Αγίου Δημητρίου), Μετσοβιτες, Μιτζιανοι- ( Παράφραση)Μοτσιανοι και Ασπροποταμιτες.
ζ) Ποστενίκα: Γύρω στα 1710 αναφέρεται πως έφτασε στη Μοσχόπολη μία τελευταία μεγάλη ομάδα προσφύγων-μετοίκων, αυτή τη φορά από το χωριό Ποστένανι που βρίσκεται κοντά στο Λεσκοβίκι, στα νότια όρια των περιοχών του Νταγκλί και της Κολώνιας. 

Στη Μοσχόπολη συγκρότησαν μία νέα συνοικία στην άκρη της πόλης, την Ποστενίκα, η οποία όμως δεν είχε προλάβει να οργανωθεί όπως οι άλλες συνοικίες, καθώς η Μοσχόπολη οδηγούνταν σταδιακά στην καταστροφή του 1769.