Ιερέας Χρήστος Γκότσης υπό κομμουνιστών σφαγιασθείς(+2 Οκτωβρίου 1944)

Ο π. Χρήστος Γκότσης του Νικολάου καταγόταν από τα Χαλκιά Τριφυλίας της Μεσσηνίας, από φτωχή οικογένεια. Είχε τελειώσει το Σχολαρχείο. Το 1925 χειροτονήθηκε Ιερέας και τοποθετήθηκε ως εφημέριος του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος στο Μουζάκι της Μεσσηνίας. Έγινε καλός κληρικός και καλός οικογενειάρχης. Τον διέκρινε αγάπη για μελέτη και πόθος καταρτισμού. Συχνά έκανε κηρύγματα. Συνετέλεσε πολύ στην πνευματική πρόοδο του χωριού του. Το φιλοπρόοδό του πνεύμα τον παρακίνησε να αναλάβει λογιστής στο Συνεταιρισμό του χωριού του, όπου εργάστηκε σαν πρωτοπόρος.

Το 1944, κατέφυγε στους Γαργαλιάνους, θέλοντας να αποφύγει την λαίλαπα που ένιωθε να έρχεται από το Ε.Α.Μ. εναντίον του και ελπίζοντας στην βοήθεια της Χωροφυλάκης. Μετά την μάχη όμως των Γαργαλιάνων φοβήθηκε και με πολλούς ενορίτες του κατέφυγε στην Πύλο. Οι Εαμίτες, όταν κατέλαβαν την Πύλο, έπιασαν και τον π. Χρήστο στις 23 Σεπτεμβρίου 1944.

Στις 2 Οκτωβρίου 1944, οι κομμουνιστές τον έσφαξαν με μαχαίρι. Οι δικοί του ανεζήτησαν το τίμιο λείψανό του αλλά δεν μπόρεσαν να το βρουν

holy-martyrs.com

Αποκάλυψε απ’ ευθείας ο Θεός τά ακατάληπτα στη διάνοιά της...!

Στον κόσμο είχα μιά φίλη που την έλεγαν Σοφία.Ήταν δασκάλα. Οι γονείς της ήταν πνευματικοί άνθρωποι.Η ίδια είχε πολλά χαρίσματα, αλλά δέν πίστευε στην ‘Αγία Τριάδα. Δασκάλα και να μη πιστεύει ότι η Αγία Τριάδα είναι ομοούσιος!
Της έλεγα: «Τι θα λες στα παιδιά;».
Στενοχωριόμουν και της έκανα πολύ κομποσχοίνι, να τη φωτίση ο Θεός.

Μια νύκτα κατά τις τέσσερις, το πρωί, ακούω να μου χτυπούν την πόρτα.
-Ποιος είναι; Λέω.
-Εγώ η Σοφία, άνοιξέ μου.
Ήρθε με κλάματα και μου λέει:
-Άκου να δης, τί είδα- κάτσε να σου πω για την Αγία Τριάδα.
Παρουσιάστηκαν τρεις Άγγελοι και μου είπαν: «Κοίταξε, να μας έξετάσης από την κορυφή μέχρι τα νύχια, εάν διαφέρουμε μεταξύ μας».

Τι εννοεί ο Χριστός όταν λέει ότι ανάγκη από γιατρειά δεν έχουν οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι;

Έχοντας κατά νου τις δύο πόρνες αγίες , που εορτάζουμε σήμερα, τίθεται το ερώτημα:Γιατί αγάπησε τόσο πολύ ο Χριστός το περιθώριο;

Μήπως θέλησε να εντάξει όλους όσους ήταν μέσα στα ορθά αποδεκτά κοινωνικά πλαίσια σε έναν άλλο εναλλακτικό επαναστατικό τρόπο ζωής;Να μας βγάλει από το νόμιμο και να μας μυήσει στο παράνομο; Ή μήπως ήθελε να πάρει τους περιθωριακούς από το παράμερο και το σκοτεινό και να τους φέρει στα αποδεκτα κοινωνικά όρια των νοικοκυρεμένων ανθρώπων;Να τους δώσει την σωτηρία μέσα στα όρια του καθωσπρέπει και του υγιούς; Δηλαδή αφού πρώτα τους αποκαταστήσει μπροστά στην κοινωνία .

Όσοι δέχονται μία από τις δύο περιπτώσεις σαν απόλυτες έχουν παρεξηγήσει την σωτηρία και πορεύονται με συστήματα θρησκευτικά και αλλότρια. Δεν νομίζω ότι ο Χριστός ενδιαφέρθηκε για την εξωτερική διαγωγή ή από την άλλη γοητεύτηκε από την ασυμβίβαστη ζωή μας. Αυτά είναι εξίσου μάταια.

Πιστεύω ότι πριν αυτή η κίνηση ειχε δυναμικό συμβολισμό.

Πριν από τόν Ερχομό του Χριστού, αλλά και μετά, όσο υπάρχει αμετανοησία στον κόσμο,όλοι μας είμαστε στο περιθώριο, απομακρυσμένοι και αυτονομημένοι από τον Θεό και επαναστατημένοι και αναπαυόμενοι στον τρόπο ζωής , τον οποίον έχουμε διαλέξει.

 Όταν ο Χριστός διάλεξε να γεννηθεί μέσα στην πόλη της αμαρτίας και να μεγαλώσει άσημος και να προσεταιριστεί όλους τους περιθωριακούς, προσέγγιζε την ίδια την Ανθρωπότητα, αυτή πού βρίσκεται εκτός της Εδέμ. Μας έδωσε την εικόνα ολου του περιθωριοποιημένου από τον Παράδεισον ανθρώπου.Δεν διάλεξε τους κατά κόσμον δίκαιους, για να μην φανεί οτι ήρθε στον κόσμο γι αυτούς, να τους ξεχωρίσει σαν σαρβαιβορς ενός παγκόσμιου ναυαγίου, καίτοι ανάμεσα τους βρίσκονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες και ουδείς ακατακριτος, αλλά τους προφανέστερα αμαρτωλούς, αυτούς για τους οποίους θα μπορούσε να καταλάβει ο καλοπροαίρετος άνθρωπος, ότι διάλεξε να προσεγγίσει για να εικονίσει τις πληγές και την πτώση μας.Του όλου ανθρωπου. Να μας δώσει σημείο, στίγμα για το που βρισκόμαστε.

Γιατί όμως ο Χριστός είπε στους Φαρισαίους ότι ανάγκη από γιατρειά δεν έχουν οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι; Ποιός είναι υγιής, καθαρός, άψογος και ακέραιος έναντι του Θεού; Όποιος σταθεί σε κρίση μαζί Του θα φανεί αναπολόγητος. Ή για να το πουμε πιο καθαρά ποιος δεν είναι άρρωστος; Κανένας!

H NAYΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

Υποδοχή με κανονιοβολισμούς από το Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας του νικητή της ναυμαχίας του Λεπάντο[Ναυμαχία της Ναυπάκτου] , Ενωμένου Χριστιανικού Στόλου (Lega Santa) κατά την επιστροφή του στην Κέρκυρα, 8 Οκτωβρίου 1571.

Ήταν ο πρώτος Πανευρωπαϊκός Εορτασμός στην ιστορία της Ευρώπης. Έγιναν παρελάσεις των νικητών με αιχμαλώτους οθωμανούς, πάνδημη δοξολογία στην «Aνουντσιάτα» και τιμητική ταφή των νεκρών της ναυμαχίας.

Στο έργο του Luca Cambiaso βλέπουμε, επίσης, πίσω από κάθε χριστιανική γαλέρα να ρυμουλκούνται αιχμαλωτισμένες Οθωμανικές γαλέρες (130 στο σύνολο).

πηγή

Η ναυμαχία έλαβε χώρα ανοιχτά της Ναυπάκτου μεταξύ του χριστιανικού στόλου του Χριστιανικού Συνασπισμού (Ισπανία, Βενετία, Γένοβα) υπό τον Δον Χουάν τον Αυστριακό και του Οθωμανικού στόλου υπό τον Μουεσινάντε Αλί Πασά. Έληξε με χριστιανική νίκη αποτρέποντας την περαιτέρω εξάπλωση των Οθωμανών στη Μεσόγειο.

Οι Έλληνες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη σύγκρουση. Επτανήσιοι και Κρητικοί συμμετείχαν με δικά τους πλοία στο πλευρό των Χριστιανών ενώ -δυστυχώς- χιλιάδες υπόδουλοι Έλληνες υποχρεώθηκαν να υπηρετούν ως κωπηλάτες στον Οθωμανικό στόλο. Εκείνη τη μέρα χάθηκαν χιλιάδες Έλληνες που πολεμούσαν και στις δυο πλευρές...

Η έκβαση της ναυμαχίας έσωσε τα Επτάνησα από την Τουρκοκρατία. Ο Άγιος Γεράσιμος, 65 ετών τότε, προσευχόταν για μέρες μέσα στο κελί του στην Κεφαλλονιά να νικήσει ο Χριστιανικός Συνασπισμός, όπως και έγινε.

Στο πλευρό των χριστιανών πολέμησε και ο διάσημος Ισπανός Συγγραφέας Μικέλ Δε Θερβάντες τραυματιζόμενος σοβαρότατα στο αριστερό χέρι.

Ψυχαναγκασμός και η εν Χριστώ υπακοή καί αγάπη!

 Να τα πούμε λίγο ωμά, επειδή κάτι ελιτίστικα και βαθυστόχαστα τα ψιλοχοντροσιχαίνομαι. 

 Στην Εκκλησία προσερχόμαστε ώστε να απελευθερωθούμε από τα δεσμά της αμαρτίας και τα πάθη μας. Έτσι, πραγματικά ελεύθεροι πλέον, να μπορέσουμε να αφιερωθούμε στον Θεό και το θέλημά Του να γίνει θέλημά μας. 

 Δεν προσερχόμαστε για να υποδουλωθούμε στον κάθε κληρικό που νομίζει ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω του ή που θεωρεί πως όλοι πρέπει να τον προσκυνάνε ή που θέλει να καλύψει τα προσωπικά του κενά αποκτώντας οπαδούς και ακολούθους ή τέλος πάντων στον κάθε μεγαλομανή μωροφιλόδοξο. 

 Προσέχετε τους εξομολόγους σας, προσέχετε τους πνευματικούς σας, προσέχετε ποιους διαλέγετε για να σας καθοδηγούν στην πνευματική σας ζωή. Και να ξέρετε ότι δεν τους χρωστάτε τίποτα. Ούτε δώρα, ούτε μεταφορές, ούτε χαμαλίκια ούτε ό,τι άλλη βλακεία μπορεί να σας ζητήσουν να κάνετε. 

“Εγωτίτιδα”: Η νέα ελληνική ασθένεια

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΙΤΑΡΗ 

 Κάτι έχει αλλάξει στο ελληνικό κουβεντολόι της παρέας. Και δεν είναι ότι μιλάμε περισσότερο, είναι ότι σχεδόν κανείς δεν περιμένει πια να ακούσει τον άλλον μέχρι τέλους. Το παρατηρώ όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια και, από τη στιγμή που άρχισα να του δίνω σημασία, το ακούω παντού. 

 Κάποιος αρχίζει να λέει ότι πέρασε δύσκολα με τη δουλειά του. Δεν έχει φτάσει καν στο ρήμα και ο απέναντι έχει ήδη οπλίσει: «Εγώ να δεις τι πέρασα». 

Άλλος αναφέρει έναν πόνο στο γόνατο. «Εγώ έχω μέση».

 Ταξίδεψες στην Ιταλία; Εγώ πήγα Ιαπωνία. 

Έμεινες δύο ώρες στην κίνηση; Εγώ τρεις, και μάλιστα με βροχή. 

Σου πέθανε η γάτα; Εγώ είχα σκύλο. 

Δεν είναι συζήτηση. Είναι ένα ιδιότυπο πρωτάθλημα προσωπικής εμπειρίας, όπου κανείς δεν ξέρει ακριβώς το έπαθλο, αλλά όλοι θέλουν να βγουν πρώτοι. Το ονόμασα «εγωτίτιδα», γιατί ακούγεται σαν πάθηση και, κυρίως όσο πάει προχωρά σε μόνιμη βλάβη.

Ο ναρκισσισμός της συνομιλίας
  Η κοινωνιολογία έχει ήδη βρει την ορολογία, το ονομάζουν «conversational narcissism», τη συνήθεια να αρπάζουμε το νήμα της κουβέντας από τον άλλον και να το ξαναφέρνουμε πάνω μας. Ξεχώρισε μάλιστα την απάντηση που στηρίζει τον συνομιλητή από εκείνη που μετατοπίζει το ενδιαφέρον προς εμάς. Το δεύτερο είναι το αγαπημένο μας εθνικό σπορ. Δεν υπάρχει, βέβαια, κάποια έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ που να μετρά πόσα «εγώ» χωρούν σε έναν καφέ ούτε απόδειξη ότι οι Έλληνες διακόπτουν περισσότερο από τους Δανούς. Η “εγωτίτιδα” εδώ είναι ένας νεολογισμός, όχι κλινική διάγνωση. Αλλά περιγράφει ένα αναγνωρίσιμο μοτίβο, τη μετατροπή της ακρόασης από πράξη ενδιαφέροντος σε μικρή αναμονή μέχρι να έρθει ξανά η σειρά μας.

"Οι ΧΑΤΖΗΔΕΣ προσκυνητές του ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ δεν έπιαναν ζυγαριά... "

Είναι πανάρχαια ευλαβική συνήθεια των Ορθοδόξων χριστιανών η προσκύνηση του Παναγίου Τάφου του Χριστού και των Αγίων Τόπων.
Από πόθο και ευλάβεια με κόπους, θυσίες και κινδύνους, πήγαιναν πολλοί έστω και μία φορά στην ζωή τους να προσκυνήσουν τα μέρη που έζησε και περπάτησε ο Χριστός.
Πήγαιναν προετοιμασμένοι όσο το δυνατόν, καθαροί και εξομολογημένοι.
Άλλοι έκαναν την θυσία να πηγαίνουν με τα πόδια.
Άλλοι μετέφεραν χρήματα και ευλογιές στα προσκυνήματα ως κτίστες και εργάτες.
Προσκυνούσαν σ' όλα τα πανάγια προσκυνήματα, βαφτίζονταν στον Ιορδάνη ποταμό και έπαιρναν μαζί τους το Άγιο φως και διάφορες ευλογίες όπως σταυρουδάκια, σάβανα, κεριά κ.α.

Όταν επέστρεφαν στο χωριό όλοι οι κάτοικοι με τον ιερέα τους υποδέχονταν έξω από το χωριό, χτυπούσαν την καμπάνα και με πομπή τους συνόδευαν μέχρι την Εκκλησία.
Για την ευλογία που αξιώθηκαν να προσκυνήσουν στους Αγίους Τόπους τους έδειχναν σεβασμό και τους άλλαζαν και το όνομα, προσθέτοντας το τιμητικό Χατζής.
Π.χ. ο Γιάννης ο Χατζής. Το όνομα αυτό το κληρονομούσαν και τα άλλα μέλη της οικογένειας.
Η γυναίκα του Χατζή ήταν «Χατζέσκα» ή «Χατζίνα» ή «Χατζάνα» (οι ηλικιωμένες ) και τα παιδιά και τα εγγόνια του ήταν «Χατζούδες».
Ο ιερέας, όταν μνημόνευε τα ονόματα των Χατζήδων, πρόσθετε και το προσκυνητής ή προσκυνήτρια. Π.χ. Ερμιόνης προσκυνήτριας.
Οι Χατζήδες με το προσκύνημα τους δεν άλλαζαν μόνο το όνομά τους αλλά και την ζωή τους.Αφιερώνονταν περισσότερο στην Εκκλησία με πιο τακτικό εκκλησιασμό, νηστείες, προσευχές, εξομολόγηση και θεία Κοινωνία αλλά περισσότερο απ' όλα πρόσεχαν να είναι δίκαιοι.Απέφευγαν πάρα πολύ τη αδικία.

... θα μεταβληθή εις ακάνθινον στέφανον μάρτυρος Ιεράρχου...»

Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης(προφητικά λόγια την ημέρα της Χειροτονίας του ως Μητροπολίτης Δράμας, Ζιχνών και Νευροκοπίου, απευθυνόμενος στον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ Γ´):
«Εν όλη τη καρδία και εν όλη τη διανοία θα υπηρετήσω την Εκκλησίαν και το Γένος, και η μίτρα, την οποία αι άγιαι χείρες σου εναπέθεσαν επί της κεφαλής μου, εάν πέπρωται να απολέση ποτέ την λαμπηδόνα των λίθων της, θα μεταβληθή εις ακάνθινον στέφανον μάρτυρος Ιεράρχου...»

Από το τελευταίο κήρυγμά του:

«Η Θεία Πρόνοια, δοκιμάζει την Πίστιν μας και το θάρρος μας και την υπομονή μας την ώραν αυτήν. Αλλ' ο Θεός δεν εγκαταλείπει τους Χριστιανούς. Εις τας τρικυμίας αναφαίνεται ο καλός ναυτικός και εις τας δοκιμασίας ο καλός Χριστιανός. Προσεύχεσθε και θα παρέλθη το ποτήριον τούτο. Θα ίδωμεν πάλιν καλάς ημέρας και θα ευλογήσωμεν τον Θεόν. Θαρρείτε ως εμπρέπει εις καλούς Χριστιανούς».

πηγή

Η Τιμία Κάρα και τα οστά του οσίου Ιωάννου Του Ερημίτου ή Κρητός.

Μόλις 5 λεπτά από τη κεντρική πλατεία της Ομβριακής και 6 χιλιόμετρα από το Δομοκό, στη μέση ενός καταπράσινου λόφου, βρίσκεται κτισμένη η Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Ομβριακής. Πρόκειται για ναό βυζαντινού ρυθμού με διακόσμηση κατά το σύστημα των βυζαντινών. Ο ναός, αν και στο παρελθόν είχε υποστεί σοβαρές ζημιές (είχε πυρποληθεί από τους Τούρκους τον Μάιο του 1897 και είχε καταστραφεί μέρος αυτού από τον μεγάλο σεισμό της 30ης Απριλίου 1954) ακόμη και σήμερα ξεχωρίζει για τη μεγαλοπρέπεια και τον σεβασμό που εμπνέει ο εσωτερικός του χώρος.

Σύμφωνα με το χρονικό της Μoνής το οποίο συνέγραψε ο Επίσκοπος Θαυμακού Αθανάσιος καί το οποίο ανεύρε καί αντέγραψε δύο ημέρες πριν πυρποληθεί η Μονή από τούς Τούρκους, ο αρχαιολόγος Ν. Ι. Γιαννόπουλος, η Μονή, πού πριν ήταν Σκήτη, εκτίσθη υπό τινός Μοναχού Μετεωρίτου, Αθανασίου ονόματι το έτος 1565.
Ο Επίσκοπος Θαυμακού Ιάκωβος το έτος 1619 βελτίωσε το κτιριακό συγκρότημά της καθώς επίσης καί το έτος 1750 το ίδιο έπραξε καί ο Ηγούμενός της Δαβίδ.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο νάρθηκας του ναού, ο οποίος αναπαριστά τη δευτέρα παρουσία και άλλα ιστορικά και θρησκευτικά γεγονότα της Αγίας Γραφής, καθώς και οι τοιχογραφίες του εσωτερικού του ναού, έργα των αγιογράφων, Γεωργίου, Γεωργίου και Ιωάννου εκ κώμης Μαυρίλου όπως μαρτυρεί η επιγραφή άνωθεν της εισόδου, εσωτερικά του ναού.

Στη Μονή φυλάσσονται πολλά άγια Λείψανα, σε τρεις χειροποίητες Λειψανοθήκες

Σε μία από αυτές φυλάσσεται η Κάρα και τα οστά του οσίου Ιωάννου Του Ερημίτου ή Κρητός. Για τον τρόπο που περιήλθε στην ιδιοκτησία της μονής, η Κάρα του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτου, αναφέρονται στο βιβλίο Χρονικά της επαρχίας Δομοκού, του Λ.Γαλλή, τα εξής:

Η τεχνολογία είναι τρόπος να ελαχιστοποιούμε την προσπάθεια, ενώ η προσευχή είναι τρόπος να τη μεγιστοποιούμε.

  Μου φαίνεται ότι έχουμε χωρίσει τον κόσμο μας σε δύο άκρα, την τεχνολογία και τα συναισθήματα, και έχουμε αφήσει ό,τι είναι πραγματικά σημαντικό να πέσει μέσα στο κενό που τα χωρίζει. 

 Η εμμονή αυτή με την τεχνική είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σήμερα, όταν η τεχνολογία έχει γίνει όχι ένα δευτερεύον παρεπόμενο και εξάρτημα της ζωής μας, αλλά η ουσιώδης δύναμή της και, ολοένα περισσότερο, της σκέψης μας.

Προσπαθεί να επηρεάσει ακόμα και την προσευχή.

 Η προσευχή όμως δεν είναι τεχνολογία, ούτε καν πνευματική τεχνολογία.

Η τεχνολογία είναι τρόπος να ελαχιστοποιούμε την προσπάθεια, ενώ η προσευχή είναι τρόπος να τη μεγιστοποιούμε. 

Η τεχνολογία είναι ένας τρόπος σκέψης που αξιοποιεί την ύλη αποτελεσματικότερα, ώστε να ικανοποιήσει τις φυσικές μας επιθυμίες για δύναμη, απόλαυση, άνεση και ασφάλεια σε αυτόν τον κόσμο. 

Η προσευχή είναι περισσότερο τρόπος αγάπης και λιγότερο τρόπος σκέψης. Χρησιμοποιεί τη σκέψη, την ανάγνωση και τον λόγο, για να αλλάξει όχι πρώτα τον κόσμο μας, αλλά τις επιθυμίες μας, την καρδιά μας, τις αγάπες μας.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Η ευρυτάνισσα γιαγιά και τα... εγκς!

Η γιαγιά Μαρία σπουδαία αγωνίστρια της ζωής, από εκείνες τις παλιές καλοσυνάτες μα και σκληραγωγημένες ευρυτάνισσες γυναίκες της ασύγκριτης "δρακογενιάς" - που αν και έμεινε πολύ νέα χήρα, τότε στα πέτρινα χρόνια, εντούτοις ανάστησε με αληθινή παλικαριά τα παιδιά της μοχθώντας στη γη με ίδρω, τιμιότητα και αξιοπρέπεια.

Όταν πέρασαν τα χρόνια, μεγάλη πια σε ηλικία, μπήκε και σ' αεροπλάνο για να πάει για κάμποσο καιρό στους γιούς της που ήταν μετανάστες στην Αμερική και την περίμεναν με λαχτάρα μιάς και την υπεραγαπούσαν.
Πότε στο ένα σπίτι, πότε στο άλλο, παιδιά, νύφες και εγγόνια, την είχαν στα ώπα-ώπα.
-Μάνα να μην χολοσκάς για τίποτα, να κάθεσαι και να ξεκουράζεσαι και ότι θες από μας θα το 'χεις, της έλεγαν.

Η ευρυτάνισσα γιαγιά, όμως, δεν το πολυήθελε το καθησιό. Μαθημένη μια ζωή στη δουλειά που να βρει ησυχία.
Ο ένας της γιος είχε γιάρδα στο σπίτι του. Η γιαγιά Μαρία βρήκε εκεί αυτό που ζητούσε. Άρπαξε αμέσως το τσαπί και σε σύντομο χρονικό διάστημα μετέτρεψε το γκαζόν σε... κήπο!
Και τι κήπο! Απ' όλα τα καλούδια είχε ο μπαξές της: ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκυθάκια, πιπεριές, μαρούλια, κρεμμυδάκια, φασόλια, πλούσια η παραγωγή της γιαγιάς Μαρίας!

Οι αμερικανοί γείτονες αγαπούσαν πολύ τη γιαγιά : θαύμαζαν τα έργα και την ενέργειά της, ενώ τους έκανε και μεγάλη εντύπωση που ήταν πάντα ντυμένη στα μαύρα με τη μαντίλα και... τη μακριά πλεχτή κοτσίδα της. Που να 'ξεραν οι άνθρωποι...

Οἱ ἀναμνήσεις του Γέροντα Φιλοθέου Ζερβάκου από τόν Παπαδιαμάντη

Γράφει ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος στο βιβλίο ο «Άγιος παπα ‐ Νικόλας Πλανάς, Ο απλοϊκός ποιμήν των απλών προβάτων», των εκδόσεων Αστήρ.

Κατά το έτος 1905 ‐ 1907 υπηρετών εις τας τάξεις του στρατού, εφοίτων εις την Βυζαντινήν Μουσικήν Σχολήν «Ιωάννης ο Δαμασκηνος»…

  Ο συμπατριώτης μου Ιωάννης Αλεξάκης… ημέράν τινα λέγει μοι: «Να έλθης εις τον μικρόν ναόν του Προφήτου Ελισσαίου, εις τον οποίον γίνονται κατανυκτικαί αγρυπνίαι και ψάλλουν βυζαντινά οι Παπαδιαμάντης, Μωραϊτίδης, Τσώκλης και άλλοι. Θα ωφεληθής και θα μάθης πολλά αναγκαία, χρήσιμα και ωφέλιμα διά την ιεράν υμνωδίαν».

Μετέβην εις μίαν αγρυπνίαν και τόσον πολύ ηυχαριστήθην και κατενύγην, ώστε συχνάκις καθ ̓ όλην την εβδομάδα είχον εις τον νουν μου, πότε θα έλθη η ευλογημένη ώρα να υπάγω εις την αγρυπνίαν∙ και ότε ήρχετο η ώρα, έτρεχον με χαράν, ώσπερ τρέχει η έλαφος επί τας πηγάς, διά να πίω εκ του ύδατος του αλλομένου εις ζωήν αιώνιον και ποτίσω, δροσίσω και ευφράνω την διψώσαν μου ψυχήν.

Και πράγματι ησθανόμην δρόσον, ευφροσύνην και αγαλλίασιν πνευματικήν και μοί εφαινοντο εις τον λάρυγγά μου γλυκύτερα υπέρ μέλι και κηρίον τα λόγια του Θεού, οι ύμνοι, αι δοξολογίαι, τα στιχηρά, τα ιδιόμελα, οι κανόνες, τα κατανυκτικά τροπάρια, τα οποία έψαλλον οι αείμνηστοι καθηγηταί εξάδελφοι Αλέξανδροι Παπαδιαμάντης και Μωραϊτίδης, όχι με φωνάς θυμελικάς και βοάς ατάκτους και αναρμόστους, αλλά, ως λέγει ο Δαβίδ, με σύνεσιν, με συναίσθησιν, με φόβον και τρόμον: «ψάλατε συνετώς, ψάλατε τω Κυρίω εν φόβω και τρόμω».

πηγή

«Είχα γνωριμία και φιλία με τον αείμνηστο Παπαδιαμάντη. Τον γνώρισα στο εκκλησάκι του Προφήτου Ελισαίου, ένα Σάββατο απόγευμα. Δεν έλειψα ποτέ από κοντά του, έψαλλα δίπλα του ως βοηθός του. Από αυτόν έμαθα να ψάλλω συνετά καί με ευλάβεια, με κατάνυξη, φόβο Θεού και τρόμο.

Γέροντας Παλλάδιος: Ένας σπάνιος άνθρωπος με το χάρισμα της φιλοξενίας!

Από την Μυτιλήνη, στο Άγιο Όρος.

Ο μοναχός της προσευχής και της αρχοντικής φιλοξενίας!

Του Πρωτ. Θεοχάρη Καλπάκογλου, Εφημερίου Παλαιοχωρίου, Ι. Μ. Ελευθερουπόλεως

​Στις 29 Σεπτεμβρίου (ν.η.), εγκατέλειψε τα επίγεια και πορεύθηκε για τα ουράνια σκηνώματα σε ηλικία 67 ετών, ένας από τους πιο ξεχωριστούς και αγαπητούς ανθρώπους της σύγχρονης αγιορείτικης ζωής, ο Μοναχός Παλλάδιος, Γέροντας της Καλύβης ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ της Ιεράς Κουτλουμουσιανής Σκήτης Αγίου Παντελεήμονος. Η είδηση της κοίμησής του σκόρπισε βαθιά συγκίνηση σε πλήθος πιστών, νέων και ηλικιωμένων, προσκυνητών που είχαν την ευλογία να τον γνωρίσουν, αφήνοντας πίσω της την αύρα ενός ανθρώπου που έζησε αθόρυβα, αγωνιζόμενος τον «καλό αγώνα» της πίστης και της ανιδιοτελούς αγάπης.

Η πορεία του προς τον μοναχισμό υπήρξε καρπός μιας ανεξάντλητης, πύρινης αγάπης για τον Χριστό και την Παναγία. Από μικρός, η ψυχή του φλεγόταν από τον Θείο πόθο. Ήταν μόλις 17 ετών όταν πήρε τη μεγάλη απόφαση και έφυγε κρυφά από το πατρικό του σπίτι, από τα Πάμφιλα της Μυτιλήνης, όπου και γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1959. Για τρία ολόκληρα χρόνια, οι καλοί και ευσεβείς γονείς του, Κωνσταντίνος και Χρύσα, ζούσαν μέσα στην αγωνία και την αβεβαιότητα, χωρίς να γνωρίζουν αν το παιδί τους ζει ή πέθανε.

Ο Θεός, όμως, φανέρωσε τα βήματά του με τρόπο θαυμαστό: οι δικοί του τον είδαν τυχαία στην τηλεόραση, κατά τη διάρκεια της πανηγύρεως της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Λίγο αργότερα έμαθαν πως ο νεαρός Παλλάδιος (κατά κόσμο Παναγιώτης Ευαγγελίδης) είχε αφιερωθεί στον μοναχισμό και, μαζί με τη συνοδεία του μακαριστού και μεγάλου Γέροντος Γρηγορίου, από την Ιερά Μονή Προυσιώτισσας, είχαν πλέον επανδρώσει την Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους. Μετά από χρόνια σιωπής, η πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία και η μετέπειτα συνάντηση με τους γονείς του σφράγισαν μια πορεία απόλυτης παράδοσης στο θέλημα του Θεού.

Από τη Μονή Δοχειαρίου, τα βήματά του τον έφεραν αργότερα στη Σκήτη Κουτλουμουσίου, όπου ασκήτεψε με ταπείνωση μέχρι την τελευταία του αναπνοή, τιμώντας για μισό αιώνα το αγιασμένο ράσο, ποτίζοντάς το με ιδρώτα και προσευχή. Για δεκαετίες διακόνησε στο Άγιο Όρος, όχι μόνο με τα χέρια του, αλλά με το αίμα της ίδιας του της καρδιάς. Ήταν η ενσάρκωση της υλικής και πνευματικής φιλανθρωπίας! Πόσες φορές, μεσονύκτιες ώρες, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει, τον είδαμε να στέκεται ξάγρυπνος απέναντι από το ακριβές αντίγραφο της θαυματουργού εικόνας της Παναγίας της Προυσιώτισσας και να μνημονεύει από τα δίπτυχα των προσκυνητών χιλιάδες ονόματα! Αγαπούσε υπερβολικά την αγρυπνία, τη βραδινή προσευχή και τον κόπο της ασκήσεως, προκειμένου να αναπαύσει τις ψυχές των πιστών.

Στο ιερό του κελί υπήρχε πάντοτε αδιάλειπτη η μοναχική ακολουθία για τη σωτηρία όχι μόνο των ευλαβών προσκυνητών, αλλά και για τον αγιασμό ολόκληρου του κόσμου. Και όποτε δε φιλοξενούνταν Επίσκοπος ή Ιερέας, τελούσαν τη Θεία Λειτουργία, στην οποία ο Γέροντας πάντα ετοίμαζε κόλλυβο για τους κεκοιμημένους. Έλεγε συχνά πως «οι κεκοιμημένοι χρειάζονται περισσότερη προσευχή από τους ζώντες, διότι οι ζώντες έχουν ακόμα τη δυνατότητα της μετανοίας, ενώ μετά θάνατον αυτή η ευκαιρία χάνεται».

Όσοι τον γνωρίσαμε από τα φοιτητικά μας χρόνια στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ., πριν από 34 ολόκληρα χρόνια, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την έμφυτη ευγένειά του, το φωτεινό του χαμόγελο και το ανιδιοτελές του ενδιαφέρον. Άκουγε τα προβλήματα του κόσμου -είτε από κοντά είτε δια μέσω του τηλεφώνου- και τα έκανε όλα προσευχή, προτρέποντας πάντα τους πιστούς να βρουν έναν έμπειρο Πνευματικό Πατέρα και Εξομολόγο.

Με τις σοφές και διακριτικές του συμβουλές έσωσε οικογένειες από βέβαιο χωρισμό, γλίτωσε νέους ανθρώπους από τα δίχτυα των ναρκωτικών, του τζόγου και του ποτού, ενώ στήριξε αμέτρητους φοιτητές. Παράλληλα, βοηθούσε οικονομικά οικογένειες που είχαν ανάγκη και ζέσταινε την αγάπη των υποψηφίων κληρικών για την ιερωσύνη, φτάνοντας στο σημείο να αγοράζει με δικά του έξοδα τα πρώτα τους ράσα και την ιερατική τους στολή! Ιδιαίτερα χαιρόταν με τα μικρά παιδιά. Έβρισκε πάντα ευφάνταστους και γλυκούς τρόπους να τα κάνει να χαίρονται και να νιώθουν την ευλογία του Θεού και της Παναγίας, κάθε φορά που επισκέπτονταν το Κελί. Στις γιορτές θυμόταν πάντα τους πάντες με ένα τηλεφώνημα ή ευχετήρια επιστολή, ενώ όποτε μας επισκεπτόταν ή όποτε οι προσκυνητές αποχαιρετούσαν το κελί του, φρόντιζε να φεύγουν φορτωμένοι με ευλογίες, θυμίαμα, πνευματικά βιβλία, κομποσκοίνια και την Πατρική του ευχή.

Όλες οι πνευματικές του συζητήσεις ήταν ένα αστείρευτο πέλαγος οικοδομής. Μιλούσε με ανεξάντλητο ενθουσιασμό για τον βίο, τις νουθεσίες και τα θαύματα σύγχρονων Αγίων και οσιακών μορφών που αξιώθηκε να γνωρίσει, όπως τον γείτονα στο κελί του, Όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, τον Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, τον Όσιο Διονύσιο της Καλιτσού, τον Όσιο Ευμένιο (Σαριδάκη), τον Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεΐτη-Αριζονίτη, τον Άγιο Πνευματικό π. Άνθιμο της Ιεράς Σκήτης Αγίας Άννης, τον Γέροντα Σίμωνα (Αρβανίτη), τους διά Χριστόν σαλούς, Γέροντα Φώτιο Λαυριώτη, Γέροντα Παρθένιο Κουδουμιανό και τόσους άλλους.

«ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΑΝΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΤΟ 1904 ΕΚΡΕΜΑΣΘΗ ΥΠΟ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΒΟΥΡΓΑΡΩΝ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΣΟΥΛΑΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΣ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ».

21 Νοεμβρίου 1904. Γουμένισσα.
Ο Ιωάννης Πίτσουλας, νεαρός δάσκαλος από τη Ναύπακτο, είχε αποφοιτήσει από το Διδασκαλείο Αθηνών και επέλεξε να υπηρετήσει ως εκπαιδευτικός στη Μακεδονία, σε μια εποχή που η ελληνική παιδεία αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα του Μακεδονικού Αγώνα. Διορίστηκε στη Γουμένισσα και εγκαταστάθηκε εκεί στα τέλη Οκτωβρίου του 1904. Δεν πρόλαβε όμως να διδάξει για πολύ.

Στις 21 Νοεμβρίου 1904, έξω από τη Γουμένισσα, έπεσε στα χέρια ένοπλου σώματος κομιτατζήδων του Αποστόλ Πέτκωφ. Οι πηγές της εποχής και οι μεταγενέστερες ιστορικές καταγραφές αναφέρουν ότι δολοφονήθηκε και απαγχονίστηκε σε δέντρο. Η μνήμη του διασώθηκε και στο μνημείο των πεσόντων του Μακεδονικού Αγώνα στη Γουμένισσα, όπου το όνομά του αναγράφεται ως «Πιτσούλας Ιωάννης, διδάσκαλος εκ Ναυπάκτου».

Εδώ βρίσκεται και όλο το μεγαλείο της θυσίας του.Δεν πήγε στη Μακεδονία ως στρατιώτης. Πήγε ως δάσκαλος,με μοναδικά του όπλα το βιβλίο, τη γλώσσα, την πίστη και την ελληνική παιδεία. Και πλήρωσε με τη ζωή του την επιλογή να σταθεί δίπλα στους Έλληνες της Μακεδονίας.

Στον πλάτανο όπου, απαγχονίστηκε, τοποθετήθηκε αργότερα αναθηματική πλάκα με την επιγραφή:«ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΑΝΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΤΟ 1904 ΕΚΡΕΜΑΣΘΗ ΥΠΟ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΒΟΥΡΓΑΡΩΝ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΣΟΥΛΑΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΣ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ».

Ο Πίτσουλας δεν πρόλαβε να δει τη Μακεδονία ελεύθερη.

«Ο Κύριός μου και Θεος μου..»

Ξημερωσε η μέρα του Αγίου Θωμά…κι ανάμεσα στο πρώτο φως και στις σκιές της ψυχής, ο Χριστός μάς θυμίζει πως ακόμη κι όταν η πίστη μας τρεμοσβήνει, 

Εκείνος δεν φεύγει. 

Ο Θωμάς γνώρισε τον πόνο, την απώλεια και την αμφιβολία. Μα δεν έπαψε να Τον αναζητά. Κι ο Χριστός δεν τον μάλωσε. Γύρισε πίσω για εκείνον. Του έδειξε τις πληγές Του, κι εκεί, μπροστά στον Αναστημένο Κύριο, η αμφιβολία έγινε δάκρυ, και το δάκρυ έγινε ομολογία: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου..»

 Κι εμείς, πόσες φορές δεν γινόμαστε Θωμάδες; 

Πονάμε και ρωτάμε: «Θεέ μου, πού είσαι; Γιατί σωπαίνεις;» 

Μα ίσως η σιωπή Του να μην είναι απουσία. Ίσως να είναι η στιγμή που ο Χριστός στέκεται πιο κοντά μας απ’ όσο μπορούν να Τον δουν τα μάτια μας. Μη φοβάσαι τις πληγές σου. Άφησέ τες στα χέρια Του. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει μόνο πόνο, ο Θεός μπορεί να γεννήσει φως. Άγιε Απόστολε Θωμά, δίδαξέ μας να κρατούμε τον Χριστό ακόμη κι όταν η πίστη μας λιγοστεύει, να ψιθυρίζουμε με όλη μας την καρδιά: «Ο Κύριός μου και Θεος μου..»

~ΟΤΑΝ Η ΔΥΣΗ ''ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟ''

~ΟΤΑΝ Η ΔΥΣΗ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟ~

"Από τον αποχριστιανισμό στην αποανθρωποποίηση, η πνευματική γραμμή από τον Ροβεσπιέρο έως τον μεταμοντέρνο άνθρωπο"

«Πιστεύω μόνον στις φυσικές, πολιτικές και ηθικές αρετές, δηλώνω δημοκράτης μέχρι θανάτου και αποτάσσομαι κάθε δεισιδαιμονία».
(Τυπική φράση,όρκος της εποχής που χρησιμοποιούνταν στις δηλώσεις πίστης στη Δημοκρατία και άρνησης της Εκκλησίας)

 Τέτοιες μέρες πριν 233 χρόνια, στις 5 Οκτωβρίου 1793, η αστική επανάσταση στην Γαλλία καταργεί τον χριστιανισμό(και κάθε θρησκεία)ως "επίσημη" θρησκεία πυροβολώντας στην ουσία τα πόδια του δυτικού κόσμου.

 Η αποχριστιανοποίηση της Γαλλικής Επανάστασης υπήρξε ένα από τα βαθύτερα ρήγματα στην ιστορία του δυτικού κόσμου. Δεν επρόκειτο απλώς για σύγκρουση πολιτικής και θρησκείας, αλλά για μια μεταφυσική εξέγερση,ο άνθρωπος ανήγγειλε την αυτονομία του από τον Θεό και ύψωσε τη λογική του ως νέο απόλυτο κριτήριο αλήθειας. Οι ναοί έγιναν “Ναοί της Λογικής”, και η πίστη αντικαταστάθηκε από την “Θρησκεία της Φυσικής Ηθικής”.

Από τότε, ο δυτικός πολιτισμός πορεύεται μέσα σ’ ένα κοσμικό πείραμα χωρίς Θεό, όπου η ελευθερία αποσπάστηκε από την αλήθεια και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου αποσυνδέθηκε από την ιερότητά του. Ο άνθρωπος αυτονομήθηκε αλλά μαζί του αυτονομήθηκαν και τα πάθη του.

Πώς να μιλήσεις για τον Χριστό όταν στηρίζεσαι σε κάθε είδους κοσμική εξουσία...

  Ποιος να οδηγήσει τον κόσμο στον Χριστό, όταν εκείνοι που είναι υποτίθεται ταγμένοι σε αυτόν τον σκοπό προτιμούν τους κοσμικούς άρχοντες από τον Κύριο;

  Όταν ξεστομίζουν γλοιώδεις και ανόητες κολακείες σωρηδόν προς κάθε πολιτικάντη -που πιθανότατα θα τους προωθήσει σε κάποια θέση όπως ελπίζουν- και αδειάζουν σειρές ολόκληρες καθισμάτων(όταν δεν ετοιμάζουν και κανέναν θρόνο) για τους "αξιότιμους άρχοντες" ; 

 Πώς να μιλήσεις για τον Χριστό όταν στηρίζεσαι σε κάθε είδους κοσμική εξουσία για να ικανοποιήσεις τη μωροφιλοδοξία σου; Πώς να μιλήσεις τελικά για Ανάσταση όταν κοιτάς να τα έχεις καλά με τους σταυρωτές; Δε γίνεται. Δεν μπορεί να γίνει...

παπα-Κώστας

ΟΣΙΑ ΜΕΘΟΔΙΑ ΚΙΜΩΛΟΥ-«Λαμπάς θεοφεγγής εν τη σκοτία του παρόντος αιώνος»

  Η οσία Μεθοδία, κατά κόσμον Ειρήνη, γεννήθηκε (1865) στη νήσο Κίμωλο από ευσεβείς γονείς, τον Ιάκωβο και τη Μαρία, και ήταν το δεύτερο παιδί των πολύτεκνων (8 παιδιά) γονιών της. Ο έμπορος πατέρας της ήταν τόσο πιστός ώστε έφυγε από τη ζωή με την Αγία Γραφή στα χέρια του. 

Η μικρή Ειρήνη από πολύ νωρίς εκδήλωσε την ιδιαίτερη αγάπη της προς τον Ιησού Χριστό – «Χριστώ επεπόθησας εκ νεότητος» (στιχ. εσπ.), σημειώνει ο όσιος υμνογράφος της Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης - ποθώντας να ασπαστεί τον μοναχικό βίο, κάτι που δεν κατέστη δυνατόν, γιατί οι γονείς της την πάντρεψαν (1882) μ’ έναν ναυτικό Χιώτη, που έτυχε να βρεθεί στην Κίμωλο. Αλλά οι βουλές του Κυρίου ήταν διαφορετικές. Ο σύζυγός της ναυάγησε στις ακτές της Μικράς Ασίας μετά από κάποιο διάστημα από τον γάμο της, οπότε η Ειρήνη, με τη βοήθεια του πνευματικού της, ιερέα Γεωργίου Λογοθέτη, νιώθει ότι η ώρα της πλήρους αφιερώσεως στον Κύριο έφτασε.

  Ο αρχιεπίσκοπος Σύρου Μεθόδιος τη χειροθετεί, στον ναό της Παναγίας της Οδηγήτριας, μοναχή, δίνοντάς της και το δικό του όνομα, κι έτσι η Μεθοδία πια αναλαμβάνει με μεγάλη χαρά και ορμή ψυχής όλους τους κόπους της ασκητικής πνευματικής ζωής, «τη των οσίων στοιχούσα θεοειδεί βιοτή» (στ.εσπ.). 

Το (μέσα) Κάστρο της Κιμώλου, σ’ ένα μικρό κελί στο Στιάδι, «εν μικρώ οικίσκω» (ωδή δ΄), δίπλα από τον Ναό της Γεννήσεως του Κυρίου, γίνεται ο τόπος των ασκητικών γυμνασμάτων της. Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, πνευματική μελέτη, ήταν ό,τι καθημερινά έβλεπαν οι άγιοι άγγελοι του Κυρίου και ευφραίνονταν, ενώ οι δαίμονες καταισχύνονταν, γιατί μία νεαρή γυναίκα υποσκέλιζε με τη χάρη του Κυρίου όλα τα τεχνάσματά τους. Τα άγια μυστήρια της Εκκλησίας μας ήταν από την άλλη η εντρύφηση, η ενίσχυση, η παρηγοριά και η χαρά της, τα οποία ελάμβανε εκκλησιαζόμενη τακτικά μέσα στο ιερό Βήμα του Ναού που χειροθετήθηκε σε μοναχή.

«Ὅλην σου τὴν ἔφεσιν, ἀπὸ νεότητος Μῆτερ, Χριστῷ ἀνατέθηκας, καὶ Αὐτοῦ τοῖς ἴχνεσιν ἠκολούθησας, τὴν φθαρτὴν μέριμναν, ἀπαρνησαμένη, καὶ νηστείαις καὶ δεήσεσι, σαρκὸς τὸ φρόνημα, ἅπαν Μεθοδία ἐνέκρωσας, τὴν δὲ ψυχὴν ἐπτέρωσας, κάλλος πρὸς τὸ θεῖον καὶ ἄχραντον» (Όλη τη δύναμη της ψυχής σου την κατέθεσες από τη νεότητά σου στον Χριστό και τα ίχνη Αυτού ακολούθησες, απαρνούμενη τις επίγειες μέριμνες. Με νηστείες και δεήσεις δε κάθε σαρκικό αμαρτωλό φρόνημα το νέκρωσες, Μεθοδία, ενώ έδωσες φτερά στην ψυχή σου για να ανεβαίνει προς το θείο και άχραντο κάλλος του Χριστού» (απ. εσπ.), ανακράζει με δέος ο άγιος υμνογράφος.

 Δεν ήταν όμως μόνο τα ασκητικά παλαίσματα της οσίας το θαυμαστό της ζωής της. Χωρίς να υπάρχει γι’ αυτήν το πλαίσιο ενός κοινοβίου ή μίας μικρής έστω αδελφότητας, ο Κύριος και η αγαπημένη της Παναγία την καθοδηγούσαν «εις νομάς σωτηρίους», ωθώντας της παράλληλα με τα μοναχικά καθήκοντα και σε ιδιότυπη θα έλεγε κανείς ιεραποστολική δράση. 

 Γιατί ενώ ζούσε ως έγκλειστη, χωρίς να εξέρχεται του ασκηταριού της, «μαγνήτιζε» όλους τους Κιμωλίους, ιδίως τις γυναίκες, ώστε να την επισκέπτονται και να παίρνουν δύναμη και κουράγιο για τα δικά τους προβλήματα.

Με αφορμή αφελείς δηλώσεις και απόψεις του τύπου «αν υπάρχει Θεός, γιατί υποφέρουν τα παιδιά στην Αφρική;»,

 

Με αφορμή αφελείς δηλώσεις και απόψεις του τύπου «αν υπάρχει Θεός, γιατί υποφέρουν τα παιδιά στην Αφρική;», ας κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από τον δικό μας βολεμένο κόσμο.

Αυτά τα παιδιά της φωτογραφίας είναι στην Αφρική,στο Καμερούν και είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ζουν μέσα στη φτώχεια, στις στερήσεις και στις κακουχίες, κι όμως πιστεύουν, προσεύχονται και δοξάζουν τον Θεό. Δεν του γυρίζουν την πλάτη επειδή η ζωή τους δεν είναι εύκολη.Αποτελεί πραγματικά ντροπή για εμάς εδώ στην Ελλάδα, στην ιστορική κοιτίδα του Ορθόδοξου πολιτισμού και στην καρδιά της βυζαντινής και πατερικής παράδοσης να ακούμε ανθρώπους που ζουν μέσα στην ασφάλεια, την αφθονία και την άνεση να ανακαλύπτουν ξαφνικά «την απουσία του Θεού» επειδή υπάρχει πόνος κάπου αλλού στον κόσμο.Εμείς, που παραλάβαμε μια πίστη για την οποία κάποιοι άλλοι έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους, γίναμε τόσο ευαίσθητοι απέναντι στη δοκιμασία, ώστε με την πρώτη δυσκολία ζητάμε από τον Θεό εξηγήσεις.

Ας κάνουμε όμως και μια άλλη ερώτηση πιο προσωπική απέναντι στην φαινομενική ευαισθησία μας..

Πληγή εις τα οστά, πικρόν ύδωρ ερυθρόν : το μαρτύριο της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνης - Αγγελίνης

Στις 27 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της Νεομάρτυρος Ακυλίνης ή Αγγελίνης της Ζαγκλιβερινής.

Εικόνα της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνης - Αγγελίνης με σκηνές από το βίο της.

Η εικόνα χρονολογείται το 1903 και παρουσιάζει ολόσωμη την Αγία. Κάτω αριστερά και δεξιά

περιέχονται δύο σκηνές από το βίο της, η μαστίγωση και η κοίμησή της,

ενώ επάνω αριστερά παριστάνεται ο Χριστός να ευλογεί την Αγία.

Σύμφωνα με τον βίο της, ο πατέρας της Ακυλίνας σκότωσε έναν Τούρκο μετά από φιλονικία μαζί του. Για ν’ αποφύγει την τιμωρία του θανάτου, δέχτηκε να αλλαξοπιστήσει. Κατόπιν παραινέσεων των Τούρκων προσπάθησε να αλλαξοπιστήσει και την κόρη του, όμως παρά τις επίμονες προσπάθειες του πατέρα της και τις απειλές των Τούρκων, η Ακυλίνα δεν αρνήθηκε τον Χριστό, με αποτέλεσμα να πεθάνει μαρτυρικά, μετά από πολυήμερο ξυλοκόπημα και ραβδισμό, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1764, σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών.

...Στή συνέχεια μοῦ ἔδειξε κάτω ἀπό τό χῶμα ...τό κρανίο βαμμένο μέ ἔντονο ἐρυθρό χρῶμα...τήν εἶχαν κρεμασμένη ἀπό τά χέρια καί τήν χτυποῦσαν μέ ἀγκαθωτά ραβδιά καί ξύλα, τά ὁποῖα ἔβγαζαν μέσα ἀπό ἕνα πιθάρι πού ἦταν γεμάτο μέ ἕνα ἐρυθρόν ὑγρό (δηλητήριο)...Τό δηλητήριον πού τῆς ἔριχναν οἱ Τοῦρκοι τῆς ἔκαψε τίς σάρκες καί οἱ πόνοι ἦταν ἀφόρητοι...

Τα σεπτά και χαριτόβρυτα λείψανα της Αγίας Νεομάρτυρος Ακυλίνης ευρέθησαν κατά θαυμαστό τρόπο το έτος 2012. Η ίδια μάλιστα περιέγραψε το μαρτύριό της σε ενύπνιο που είδε ευσεβής γυναίκα του λαού:

«Σ’ αὐτό τό χρονικό διάστημα μοῦ ἐνεφανίσθη σέ ἐνύπνιον μία κοπέλλα ἡ ὁποία μοῦ εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Ἀγγελίνα...

Ἡ Ἁγία Ἀγγελίνα πού μοῦ ἐφανερώθη στό ἐνύπνιον ἦταν νεαρή σέ ἡλικία, ψηλή κοπέλλα μέ ξανθά μαλλιά, ἐξαιρετικῆς ὀμορφιᾶς καί στεκόταν στήν ἐξωτερική πόρτα πού ὁδηγεῖ στό ἐσωτερικό του Ἱεροῦ Βήματος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Ὄσσης.

 Μοῦ ἔλεγε πώς πρέπει νά μετρήσω ἑπτά βήματα ἀπό τήν πόρτα κοντά στό Ἱερόν τοῦ Ναοῦ καί μοῦ ὑπέδειξε τό σημεῖο πού θά σταθῶ, ἀκριβῶς ἀπέναντι, βλέποντας τόν τοῖχο τοῦ Ναοῦ καί στόν ὁποῖον ἐπάνω ὑπῆρχε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Καί συνέχισε ἡ Ἁγία λέγοντας ὅτι ἐκεῖ θά βροῦμε τά ὀστᾶ της καί συνέχισε λέγοντας: «πληγή εἰς τά ὀστᾶ, πικρόν ὕδωρ ἐρυθρόν».

Στή συνέχεια μοῦ ἔδειξε κάτω ἀπό τό χῶμα τά ὀστᾶ μαζεμένα σέ ἐμβρυϊκή στάση καί τό κρανίο βαμμένο μέ ἔντονο ἐρυθρό χρῶμα. Μετά ἀπό αὐτό ἡ Ἁγία Ἀγγελίνα μοῦ διηγήθηκε τό φοβερό καί ἀπάνθρωπο μαρτύριό της. 

 Πώς τήν εἶχαν κρεμασμένη ἀπό τά χέρια καί τήν χτυποῦσαν μέ ἀγκαθωτά ραβδιά καί ξύλα, τά ὁποῖα ἔβγαζαν μέσα ἀπό ἕνα πιθάρι πού ἦταν γεμάτο μέ ἕνα ἐρυθρόν ὑγρό (δηλητήριο). 

«Άγιος Γερβάσιος των Πɑτρών: Ο μɩμητής του Μʋροꞵλύτοʋ Μάρτʋρος»(ΟΜΙΛΙΑ)

Την Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου στις 7.00 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, Δήμου Αγίου Δημητρίου, στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων με την επωνυμία «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026», πραγματοποιήθηκε ομιλία με θέμα: «Άγιος Γερβάσιος των Πɑτρών: Ο μɩμητής του Μʋροꞵλύτοʋ Μάρτʋρος», του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Γερβασίου Παρακεντέ, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών. 

Ο ομιλητής, μέσα από τον χαρισματικό του λόγο, ξεδίπλωσε τις αρετές του Αγίου Γερβασίου Πατρών, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην επιρροή που άσκησε ο Άγιος στην πνευματική ζωή της Πάτρας, καθώς όπως χαρακτηριστικά είπε: «Αναγνωρίζοντας την αγιότητα του προσώπου αυτού η εκκλησία, βάζει τη σφραγίδα γνησιότητος στην πνευματική ζωή και την παράδοση της πόλης που έχει η Πάτρα. Καθώς όλα αυτά είναι αποτέλεσμα του πνευματικού σπόρου που έσπειρε ο Άγιος Γερβάσιος στην πόλη των Πατρών για περίπου 50 χρόνια». 

 Ο Άγιος Γερβάσιος συνδυάζει κάτι το οποίο λίγοι Άγιοι είχαν στον 20ο αιώνα: Την αγιότητα και την ασκητικότητα του βίου μαζί με την εγκύκλιο παιδεία. Από μικρό παιδί είχε δύο πόθους βαθιά ριζωμένους στην καρδιά του, τον πόθο της αγιότητας και τον πόθο να μάθει γράμματα, να σπουδάσει. Και παρόλο που οι συνθήκες της παιδικής του ηλικίας δεν ήταν καθόλου εύκολες, ο Άγιος ξεχώριζε και δεν ξέχασε τους πόθους του.

Συρία: Επαναλειτουργεί, 14 χρόνια μετά, το παλαιοχριστιανικό συγκρότημα του Αγίου Συμεών στο Χαλέπι

 Ένα σημαντικό παλαιοχριστιανικό μνημείο του 5ου αιώνα στο Χαλέπι της Συρίας άνοιξε ξανά τις πύλες του για το κοινό, έπειτα από ολοκληρωμένες εργασίες αποκατάστασης, αναστήλωσης και καθαρισμού της περιοχής από τα κατάλοιπα του πολέμου. Η Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Μουσείων της Συρίας εγκαινίασε επίσημα το συγκρότημα του Αγίου Συμεών στις 2 Οκτωβρίου, υποδεχόμενου επισκέπτες έπειτα από 14 χρόνια κλεισίματος.

  Οι εργασίες στο βυζαντινό μνημείο περιελάμβαναν την απομάκρυνση ναρκών, τη στατική ενίσχυση και την επισκευή των κατεστραμμένων κτηρίων και υποδομών. Η επαναλειτουργία εντάσσεται στον ευρύτερο σχεδιασμό της κυβέρνησης για την αξιοποίηση της πλούσιας ιστορικής και θρησκευτικής κληρονομιάς της χώρας, με στόχο την τόνωση του διεθνούς τουρισμού από τη Δαμασκό μέχρι την Παλμύρα.

  Το μνημείο είχε υποστεί σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, συμπεριλαμβανομένου αεροπορικού βομβαρδισμού το 2016, ενώ υπέστη πρόσθετες φθορές από τον καταστροφικό σεισμό του 2023. Το συγκρότημα χτίστηκε αρχικά προς τιμήν του Αγίου Συμεών του Στυλίτη, ο οποίος αναζήτησε την πνευματική απομόνωση ζώντας πάνω σε έναν ψηλό κίονα επί 37 χρόνια μέχρι τον θάνατό του το 459 μ.Χ., πιστεύοντας ότι έτσι ερχόταν πιο κοντά στον Θεό, ενώ οι ακόλουθοί του του έφερναν τροφή και νερό με μια σκάλα.

"Τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα" και την πατρίδα θα συμπληρωνα...

Αν θέλετε να μάθετε ποιοι στην κυριολεξία φυλάνε Θερμοπύλες και ποιοι είναι άξιοι να φυλάνε Θερμοπύλες, παρακαλώ δείτε στη φωτογραφία τους δύο μακαριστούς Ιεροσολυμίτες πατέρες που αποδήμησαν πρόσφατα στην αιώνια ζωή: τον πατέρα Ιουστίνο από το Φρέαρ της Σαμαρείτιδος και τον πατέρα Χρυσόστομο από τον Άγιο Γεράσειμο τον Ιορδανίτη.

Είχα την τύχη να γνωρίσω προσωπικά τον πατέρα Ιουστίνο γιατί ήταν φίλος με τον Σιναΐτη μακαριστό πατέρα Ααρών που και αυτός φύλαγε Θερμοπύλες και ήταν άξιος γι' αυτή την αποστολή. 

Ποιοι τους γνωρίζουν αυτούς τους τρεις πατέρες και ποιοι τιμούν το παράδειγμά τους; Ολόκληρη τη ζωή τους την αφιέρωσαν στην Ορθοδοξία και την Ελλάδα. Αν τους δείτε στη φωτογραφία, έτσι απλούς και ταπεινούς, δεν σου "γεμίζουν" το μάτι. Και όμως αυτοί οι άνθρωποι ήταν ικανοί να τα βάλουν με ολόκληρους στρατούς και να τους νικήσουν. Μόνοι τους μπορούσαν να καταφέρουν ό,τι δεν κατόρθωσαν να καταφέρουν ολόκληρα στρατιωτικά επιτελεία.

 Ο πατήρ Ιουστίνος είχε γλιτώσει από 17 απόπειρες δολοφονίας.

Η ημισέληνος με το άστρο. Το σύμβολο της Κωνσταντινούπολης.

Η ημισέληνος με το άστρο ήταν το σύμβολο της αρχαίας πόλης του Βυζαντίου στην αρχαιότητα. Το σύμβολο αυτό το κράτησε και ο Μέγας Κωνσταντίνος και εμφανίζεται στις ασπίδες των Παλατινων Σχολών της Ανατολής σύμφωνα με το Notitia Dignitatum.

Το σύμβολο επιβίωσε ακόμα και τον καιρό των Παλαιολόγων αφού μπορούμε να δούμε στις ασπίδες των στρατιωτικών Αγίων και μάλιστα κυρίως στις εικόνες του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Το εκπληκτικό είναι ότι το σύμβολο φαίνεται σε ερυθρό φόντο. Αλλού εμφανίζεται η ημισέληνος αλλά αντί για αστέρι έχει σταυρό.

Αγιογραφία 1. Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος με αρχαιοπρεπή πανοπλία ,ενώ πίσω του φαίνεται η ασπίδα με την ημισέληνο και το άστρο σε ερυθρό φόντο. Λακωνία/ Δεσποτάτο του Μυστρά, 14ος μΧ αιώνας.

Αγιογραφία 2. Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος όπου στην ασπίδα του φαίνεται η ημισέληνος με τον σταυρό. 12ος μΧ αιώνας Κύπρος.

Αγιογραφία 3. Ο Άγιος Γεώργιος με πλήρη εξάρτηση , ενώ στην ασπίδα του φαίνεται η ημισέληνος με το άστρο σε ερυθρό φόντο. Λακωνία/ Δεσποτάτο του Μυστρά, 14ος μΧ αιώνας.

ΠΗΓΗ.Ευχαριστώ τους αγαπητούς φίλους της σχολής κ. Αλέξανδρο Δρόσο και κ.Tolgagan Isseven για το φωτογραφικό υλικό.

... πολλές φορές τά πάθη καί οἱ επιθυμίες γίνονται ἐμμονές καί μετά ἀλλοιώνεται ὁ ἄνθρωπος.

«... πολλές φορές τὰ πάθη καὶ οἱ ὲπιθυμίες γίνονται ἐμμονές καὶ μετά ἀλλοιώνεται ὁ ἄνθρωπος. Συμπεριφέρεται κτηνωδῶς.Δὲν ἔχει κάτι νὰ τὸν φρενάρει...».

«... ὅταν ἀναδύεται ἀπό μέσα μου ὁ ἐγωκεντρισμός.

Ἕνα πράγμα ποὺ, ἄν μὲ ἀφήσω ἐλεύθερο, ξέρω ὅτι αὐτό τὸ τέρας θὰ ἀναπτυχθεῖ. Ἐπομένως θὰ πρέπει νὰ μπαίνω σὲ διαδικασία κάπως νὰ τὸ περιορίζω. Νὰ μὴν τὸ τρέφω τουλάχιστον».

-Καὶ σὺ πῶς τὸ πετυχαίνεις;
«Ἐγῶ μὲ Θεό τὸ κάνω. Μόνος μου δὲ θὰ μπορούσα. Δὲ γίνεται νομίζω. Ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος εἶναι μυστήριο δὲ μπορεῖ νὰ καθοδηγηθεῖ μόνος του, χρειάζεται κάτι πέρα ἀπό αὐτόν τὸν κόσμο».

Άρης Σερβετάλης ηθοποιός

πηγή

«Θεέ μου, σε μισώ» — Όταν ο πόνος ζητά να δικάσει τον Θεό

Γεώργιος Αποστολάκης

«Θεέ μου, σε μισώ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μου το κάνεις αυτό».
Δεν είναι εύκολο (και ίσως δεν είναι καν δίκαιο) να κρίνει κανείς αυτά τα λόγια, όταν βγαίνουν από το στόμα ενός ανθρώπου, που μέσα σε μία στιγμή έχασε δύο αδέλφια του και μαζί ανθρώπους που αποτελούσαν τη μισή του οικογένεια. Ο 31χρονος Κλάιντ Χότζα, όπως περιγράφει το δημοσίευμα, έφθασε στην Αθήνα για να βρεθεί μπροστά σε μια πραγματικότητα που ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται να χωρέσει. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και μια γυναίκα πέντε μηνών έγκυος.

Μπροστά σε τέτοιο πόνο ο χριστιανός δεν σηκώνει το δάχτυλο για να επιπλήξει. Σιωπά πρώτα. Συμπάσχει. Και ύστερα, αν χρειαστεί να μιλήσει, προσπαθεί να ξεκαθαρίσει μια μεγάλη παρανόηση: Δεν «το έκανε» ο Θεός.Δεν κατέρριψε ο Θεός το κτίριο

Η έκρηξη της Πλάκας ερευνάται ακόμη. Το επικρατέστερο μέχρι στιγμής σενάριο αφορά διαρροή φυσικού αερίου, ενώ εξετάζονται επίσης η εγκατάσταση του κτιρίου, πιθανές μετατροπές και οι συνθήκες που οδήγησαν στην ολοκληρωτική κατάρρευσή του. Δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η έρευνα ώστε να αποδοθούν συγκεκριμένες ευθύνες.
Όμως, αυτό ακριβώς είναι το πρώτο κρίσιμο σημείο: η φυσική αιτία ενός δυστυχήματος πρέπει να αναζητείται στον κόσμο των φυσικών αιτίων και, όπου υπάρχει, στην ανθρώπινη πράξη ή παράλειψη.
Ο Θεός δεν ανοίγει μια βαλβίδα αερίου. Δεν παραλείπει έναν τεχνικό έλεγχο. Δεν κατασκευάζει πλημμελώς ένα κτίριο. Δεν παραβιάζει κανόνες ασφαλείας.
Και εδώ το Ευαγγέλιο είναι εκπληκτικά επίκαιρο.

Κάποτε έπεσε ο πύργος του Σιλωάμ και σκότωσε δεκαοκτώ ανθρώπους. Ο Χριστός ρώτησε: «Εκείνοι οι δεκαοκτώ, ἐφ’ οὓς ἔπεσεν ὁ πύργος… δοκεῖτε ὅτι οὗτοι ὀφειλέται ἐγένοντο παρὰ πάντας ἀνθρώπους; Οὐχί, λέγω ὑμῖν» (Λουκ. 13, 4-5). Δηλαδή: νομίζετε ότι αυτοί που σκοτώθηκαν από την κατάρρευση ήταν περισσότερο ένοχοι από τους άλλους; Όχι, απαντά ο Χριστός.
Δεν είπε ότι ο Θεός έριξε τον πύργο για να τους τιμωρήσει.

Η ομοιότητα με μια σημερινή κατάρρευση κτιρίου είναι εντυπωσιακή.
Ο Θεός δεν είναι τιμωρός που περιμένει να εκδικηθεί

Δύο κάρες αγίων από τους συλημένους θησαυρούς της Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου

Η κάρα της Αγίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει,όπως εκτίθεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας.

 Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (Национален Исторически Музей) της Βουλγαρίας (Σόφια) φυλάσσονται δύο υπέροχες "ομιλούσες" λειψανοθήκες με τις κάρες της Αγίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει και του Αγίου Διονυσίου Α΄, του επονομαζόμενου Σοφού, ο οποίος διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1467-1471 και 1488-1490. Οι κάρες προέρχονται από τους συλημένους από τους βούλγαρους κομιτατζήδες κειμηλιακούς θησαυρούς της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου.

Η Ιερά Μονή Εικοσιφοινίσσης καταστράφηκε από τους Βούλγαρους το 1917. Πριν την καταστροφή της στο σκευοφυλάκειο της Μονής ήταν αποθησαυρισμένα πολλά και σημαντικά κειμήλια, ενώ ιδιαίτερα αξιόλογη ήταν η βιβλιοθήκη της, η οποία αριθμούσε 1300 τόμους βιβλίων, από τα οποία τα 400 ήταν χειρόγραφες μεμβράνες. 

Τη Μεγάλη Δευτέρα 27 Μαρτίου 1917, ο Βούλγαρος κομιτατζής Πανίτσας, άρπαξε τα περισσότερα κειμήλια και τα μετέφερε στη Βουλγαρία, όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Σόφιας. 

Τον Ιούνιο του ιδίου έτους Βούλγαροι στρατιώτες ανάγκασαν τους μοναχούς να εγκαταλείψουν το Μοναστήρι. 

Το 1923 ο Διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Γεώργιος Σωτηρίου μετέβη στη Σόφια, για να ζητήσει την επιστροφή των κλαπέντων αντικειμένων (907 ιερά λατρευτικά αντικείμενα, 430 χειρόγραφους κώδικες, 467 αρχέτυπα, κ.ά.), αλλά επεστράφησαν μόνον 7.

Η κάρα του Αγίου Διονυσίου Α΄, όπως εκτίθεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας

.1. Η κάρα του Αγίου Διονυσίου Α΄, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Ο Διονύσιος Α΄, ο επονομαζόμενος Σοφός, διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1467-1471 και 1488-1490.

«…πῶς τοῖς ὀθονίοις καί τῷ σουδαρίῳ, τήν Ἀνάστασιν ἐτεκμήραντο…»

Αύριο Κυριακή, πρώτα ο Θεός, και το Ζ’ Εωθινό Δοξαστικό ψάλλεται στο Δόξα των Αίνων.
Περιέχει μια φράση η οποία μου προκαλεί πάντα την ίδια συγκίνηση.
Όσες φορές και να το έχω ψάλλει, σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο τα μάτια πάντα λίγο βαραίνουν.
Εδώ.. σε αυτό…
«…πῶς τοῖς ὀθονίοις καί τῷ σουδαρίῳ, τήν Ἀνάστασιν ἐτεκμήραντο…»
Πόσο συγκλονιστικό…!!!
Τα σάβανα και το σουδάριο αποτελούν τεκμήριο και εγγύηση της Αναστάσεως του Χριστού!Ναι.. αυτά τα άψυχα υφάσματα!

Η λεπτομέρεια αυτή είναι το πιο κομβικό και συγκλονιστικό σημείο του ύμνου (και του Ευαγγελίου του Ιωάννου), καθώς εξηγεί τον λόγο που οι Μαθητές πίστεψαν στην Ανάσταση πριν ακόμα δουν τον ανεστημένο Χριστό.

Αν κάποιος είχε κλέψει το σώμα (όπως φοβόταν η Μαρία η Μαγδαληνή), θα το έπαιρνε βιαστικά μαζί με τα σάβανα, ή θα τα πετούσε άτακτα στο πάτωμα. Αυτό όμως που αντίκρισαν ο Πέτρος και ο Ιωάννης μπαίνοντας στο μνημείο ήταν τελείως διαφορετικό και απέκλειε την τυμβωρυχία:

Κυριακή Β’ Λουκά-Ιλαρόν γάρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός»

«Ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός» (Β’ Κορ. 9,7)
«Καθένας ας δώσει καθώς έχει προτιμήσει στην καρδιά του, όχι από λύπη ή από ανάγκη. Γιατί τον ιλαρό δότη αγαπά ο Θεός».

   Συχνά βρισκόμαστε μπροστά σε καταστάσεις, στις οποίες οι άλλοι δείχνουν ότι χρειάζονται τη βοήθειά μας. Στους οικείους μας η προσφορά μοιάζει αυτονόητη. Μας ενώνουν δεσμοί αγάπης. Στους ξένους όμως πάντα υπάρχει ένας λογισμός. Να δώσω, να βοηθήσω ή όχι; Ιδίως στους καιρούς μας, οπότε έχει πλεονάσει και η οκνηρία, μαζί με την κατ’ επάγγελμα ζητιανιά, ο προβληματισμός αυξάνει. Τα κίνητρα των ανθρώπων που δείχνουν ότι έχουν ανάγκη συχνά είναι αμφίβολης αξίας. Και η ανάγκη δεν είναι πάντοτε χρηματική. Μπορεί να είναι να τους ακούσεις, γιατί δείχνουν ότι δεν μπορούνε μόνοι τους ή είναι σε αδιέξοδο. Είναι να τους βοηθήσεις με μια συμβουλή ή μια στήριξη, γιατί είναι εγκαταλελειμμένοι. Να αναλάβεις γι’ αυτούς μια εργασία που δεν έχουν διάθεση να την κάνουν. Να τους υπερασπιστεί, για να μη λερώσουν τα χέρια τους. Οι γονείς να συμμαζέψουν το δωμάτιο του παιδιού τους, να του εκπληρώσουν κάθε επιθυμία που τη βαφτίζει ανάγκη και λειτουργεί χειριστικά έναντί τους, να μην το αφήσουν να κουραστεί, «διότι είναι παιδί». Αυτές οι καταστάσεις και στιγμές μάς καλούν να δούμε τι έχουμε να δώσουμε μέσα από την καρδιά μας.

Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, θέτει μία προϋπόθεση για να ξεκινήσουν οι ανθρώπινες σχέσεις: την προαίρεση της ανθρώπινης καρδιάς. 

Ποιο επιλέγει ο άνθρωπος να είναι το κίνητρό του στη συνάντηση και στη συνύπαρξη. Είναι η λύπη, είναι η ανάγκη, είναι η χαρά;

''Σκάσε εσύ..''.Η ευλογία της παιδικότητας

Στον πατέρα Πατάπιο ισχύει απολύτως το Ευαγγελικό χωρίο που λεει ῞᾽Εάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Ουρανῶν».

Τον πρωτογνωρισα πριν 35 περίπου χρόνια ὂταν "οδηγώντας από Θεσσαλονίκη προς Αλεξανδρούπολη σταματησαμε μαζί με την οἰκογενεια μου για Ἐκκλησιασμό στον Περιστερώνα . Παρουσίαζε τον διαδοχο του στην ενορία και έλεγε στον κόσμο διάφορα κολακευτικά γιαυτόν .Κάποια στιγμή , ο νέος ἱερέας προβαλε το προσωπο του ἀπό την Ωραία Πύλη και εἶπε Ὕπερβολές πάτερ!!
῞Ἡ ἀπάντηση τοῦ π. Παταπίου ἦταν κεραυνοβόλα «Σκασμός εσύ!»

Ὀλοι μας , περιλαμβανομένου φυσικά και του νεοφερμένου ἱερέα ,ξεσπάσαμε σε ἓνα αξέχαστο ἱλαρότατο γέλιο αγάπης και χαρᾶς. Το «σκασμός εσύ», που ήταν η απάντηση του π..Παταπίου ,στην αμφισβήτηση των επαίνων από τον νεοφερμένον τους ενθουσίασε όλους και ένα μειδίαμα χαράς επλανατο στην Εκκλησία μέχρι το μοίρασμα του αντίδωρου

Πέρασαν χρόνια και ξανασυναντήθηκα μαζί του ῞ὃλως τυχαίως ῞ στην ἀκολουθια τοῦ Ευχελαίου , στο σπίτι ενός φίλου. Με θυμηθηκε και εκεἶνος και από τοτε ἒχουμε γίνει πολύ καλοί φίλοι ..