ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026

Κάστρο Πέντε Πηγάδια – Ένα φρούριο με σχήμα σταυρού

ΠΗΓΗ Φώτο

Στην καρδιά της Ηπείρου, στην περιοχή της Κλεισούρας, πάνω σε έναν βραχώδη λόφο, στέκει το ιστορικό Κάστρο των Πέντε Πηγαδιών.
Η τοποθεσία πήρε το όνομά της από τις πέντε πηγές νερού που υπήρχαν στην περιοχή, η οποία αποτελούσε σημαντικό σταθμό για τους ταξιδιώτες που κινούνταν στον παλιό δρόμο ανάμεσα στην Άρτα και τα Ιωάννινα.


Το πρώτο οχυρό κατασκευάστηκε γύρω στα μέσα του 18ου αιώνα από τον Κουρτ Αχμέτ Πασά. Αργότερα, στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Αλή Πασάς συνδέθηκε με την κατασκευή ενός νέου φρουρίου, σε στρατηγική θέση, με σκοπό τον έλεγχο του σημαντικού αυτού περάσματος.
Αυτό που κάνει το κάστρο πραγματικά ξεχωριστό είναι η αρχιτεκτονική του. Η κάτοψή του έχει το σχήμα ενός σταυρού, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για τα οχυρωματικά έργα της εποχής.

Αν η ψυχή φλέγεται από τὴν αίσθηση τής Μετανοίας, δέν θά λησμονήση τίς αμαρτίες της.

Εκ του βιβλίου
''Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ
Ένας σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης (1903-1985)''

Ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης ἠδύνατο ἐκ τῆς πείρας του νὰ διδάσκη περὶ τῆς ἀληθινῆς ταπεινώσεως καὶ μετανοίας ζωήρρυτα λόγια, ἐκφράζων συνοπτικὰ τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος, ὅπως τὰ ἑξῆς:

«Κάποτε,οἱ ἄνθρωποι λέγουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους: 
''Ὦ, εἶμαι πολὺ θρησκευόμενος, εἶμαι βαθειὰ πιστός'', καὶ τὸ λέγουν αὐτὸ μὲ εἰλικρίνεια, νομίζοντες ὅτι μποροῦν στὴν πραγματικότητα νὰ τὸ λέγουν αὐτὸ γιὰ τὸν ἑαυτό τους δικαιολογημένα...

Ἀπὸ τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας βλέπουμε, ὅτι ὅσοι πραγματικὰ ἔχουν ἀληθινὴ πίστη, σκέπτονται πάντοτε γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ γιὰ τὴν πίστη τους μὲ πολὺ ταπεινὸ τρόπο, καὶ πάντοτε θεωροῦν καὶ ἔχουν συνείδηση γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους ὅτι ἔχουν λίγη πίστη...
Αὐτὸς ποὺ πραγματικὰ πιστεύει, δὲν ἐμπιστεύεται τὴν πίστη του καὶ βλέπει τὸν ἑαυτό του νὰ ἔχη μικρὴ πίστη. Αὐτός, ὁ ὁποῖος οὐσιαστικὰ δὲν ἔχει ἀληθινὴ πίστη, νομίζει ὅτι πιστεύει βαθειά... 

Βλέπουμε τὸ ἴδιο παράδοξο στὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ἐκτίμηση ἑνὸς προσώπου...
Οἱ δίκαιοι ἄνθρωποι βλέπουν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς ἁμαρτωλούς,ἐνῶ οἱ ἁμαρτωλοὶ βλέπουν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς δικαίους. 

Στὴν ψυχὴ ἑνὸς ἁμαρτωλοῦ ἀφώτιστου ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν σκέπτεται γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή,ὁ ὁποῖος δὲν σκέπτεται γιὰ τὴν διόρθωσή του, ὁ ὁποῖος δὲν σκέπτεται πῶς θὰ λογοδοτήσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅλα συγχωνεύονται καὶ ὁ ἴδιος δὲν δύναται νὰ κάνη κάτι ἐπʼ αὐτοῦ·μόνον ὁ Παντεπόπτης Θεὸς βλέπει τὴν οἰκτρὰ κατάσταση τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου τούτου. Ἐνῶ ὁ ἴδιος δὲν τὴν αἰσθάνεται καὶ δὲν τὴν παρατηρεῖ καὶ νομίζει ὅτι δὲν εἶναι καὶ τόσο ἄσχημα,καὶ ὅτι τὰ χωρία τοῦ Εὐαγγελίου,τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται σὲ μεγάλους ἁμαρτωλοὺς δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ αὐτόν.

Ἴσως βέβαια νὰ μὴ θεωρῆ τὸν ἑαυτό του ὡς Ἅγιο, ἀλλὰ πάντως ὑποθέτει ὅτι δὲν εἶναι καὶ τόσο χάλια... Ὅσοι εἶναι εὐάρεστοι στὸν Θεό, σκέπτονται γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους μὲ ἐντελῶς διαφορετικὸ τρόπο καὶ βλέπουν αὐτοὺς καὶ τὴν πνευματική τους φύση σὲ ἕνα ἐντελῶς διαφορετικὸ φῶς.

Ἕνας Ἀσκητὴς θρηνοῦσε συνεχῶς· ὁ Ὑποτακτικός του τὸν ἐρώτησε:
 «Πάτερ, γιὰ ποιὸ λόγο θρηνεῖς;».

«Λειψυδρία»! Άλλη μια Απάτη της Νέας Τάξης.


"Τα κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης(data centers) χρειάζονται περισσότερο νερό.Η κατανάλωση νερού από τους ανθρώπους, πρέπει να μειωθεί."

- Σάμιουελ Χάρρις Άλτμαν.Αμερικανός επιχειρηματίας και επενδυτής, γνωστός κυρίως ως ο διευθύνων σύμβουλος της OpenAI από το 2019. Είναι επίσης πρόεδρος των εταιρειών καθαρής ενέργειας Oklo Inc. και Helion Energy

Η ψεύτικη φιλία είναι σαν μια κρύα αγκαλιά.


Η ψεύτικη φιλία είναι σαν μια κρύα αγκαλιά.
Μοιάζει σαν να σου προσφέρει ζεστασιά,αλλά στην πραγματικότητα σου αφήνει ένα κενό μέσα σου.
Δεν είναι πάντα εύκολο να την αναγνωρίσεις.Γιατί συχνά κρύβεται πίσω από χαμόγελα και όμορφα λόγια.
Ένας ψεύτικος φίλος σε χειροκροτεί όταν τον βολεύει, αλλά εξαφανίζεται όταν τον χρειάζεσαι πραγματικά.
Σε ακούει, αλλά μόνο και μόνο για να σε κρίνει.Ή για να χρησιμοποιήσει τις αδυναμίες σου εναντίον σου.
Σε κάνει να νιώθεις σημαντικός όταν είσαι χρήσιμος, αλλά σε εγκαταλείπει όταν δεν έχει τίποτα να κερδίσει από εσένα.
Η διαφορά ανάμεσα στην αληθινή και την ψεύτικη φιλία αποκαλύπτεται στις δύσκολες στιγμές.
Αυτοί που σε αγαπούν, μένουν.Αυτοί που προσποιούνται ότι σε αγαπούν, φεύγουν.
Ή, ακόμα χειρότερα, χαίρονται όταν σε βλέπουν να πέφτεις.
Ο αληθινός φίλος δεν φοβάται το φώς σου, δεν σε ανταγωνίζεται, δεν σε ζηλεύει.
Ένας ψεύτικος φίλος, από την άλλη, τρέφεται από τις ανασφάλειές σου και χαίρεται με τις πληγές σου.

Η αιώνια κόλαση είναι προέκταση της αμετανοησίας του ανθρώπου.


Όσοι πιστεύουν ότι το αιώνιο της Κολάσεως αντίκειται στην ευσπλαχνία του Θεού, δεν γνωρίζουν ότι ο Θεός είναι και δίκαιος και θα κρίνει με δικαιοσύνη;
Πως, λένε μερικοί, θα τιμωρείται ένας αιώνια, αφού εδώ αμάρτησε πρόσκαιρα; Δεν είναι άδικο αυτό;

Ο χρόνος τιμωρίας των αμαρτημάτων δεν κρίνεται και δεν ζυγίζεται σύμφωνα με το χρόνο που διαπράχθηκαν. Κρίνεται ανάλογα με τη φύση και τη βαρύτητα της πράξεως.

Ένας κάνει ένα φόνο και οδηγείται στο δικαστήριο. Σε πόση ώρα έγινε ο φόνος; Σε λίγα λεπτά. Πόσο τιμωρείται; Ισόβια. Ποιος ποτέ συνήγορος υπερασπίσεως τόλμησε να θεωρήσει ως άδικη την απόφαση του δικαστηρίου, ζυγίζοντας τον χρόνο της τιμωρίας του πελάτη του με τον χρόνο διάπραξης του φόνου; Κανείς.

Να πως το λέγει ο ιερός Χρυσόστομος:

Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Ο Μακαριστος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης, Παύλος, για τον Αγίο Ιακώβο Τσαλίκη


Η πρώτη γνωριμία μαζί του ήταν όταν ήμουν παιδάκι των κατηχητικών και πηγαίναμε εκδρομή στο Μοναστήρι του Οσίου.

Όσοι γνωρίζετε, από τις Ροβιές ανεβαίναμε στο Μοναστήρι με τα πόδια.

Και καθώς εμείς τραγουδούσαμε και ψάλαμε στο δρόμο πλησιάζοντας, είδα για πρώτη φορά έναν άνθρωπο που δεν ήξερες αν πατούσε στη γη ή αν πετούσε ή αν πατούσε στις μύτες των ποδιών του, μια λιπόσαρκη μορφή, να έρχεται και να μας υποδέχεται λέγοντας «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

Ήταν η πρώτη σφραγίδα της αγίας μορφής του στην παιδική τότε ψυχή μου.

Εμπειρίες από τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη[Μητρ. Μόρφου Νεόφυτος]

 


Η ιδρυθείσα το 1571 από την Αγία Φιλοθέη Ιερά Μονή Εισοδίων Θεοτόκου Αμαρουσίου


 Η ιδρυθείσα το 1571 από την Αγία Φιλοθέη (+ 19 Φεβρουαρίου 1589) Ιερά Μονή Εισοδίων Θεοτόκου Αμαρουσίου, γνωστή ως Μετόχιο της Καλογρέζας, αποτελεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1959.


 Στον ιστορικό και ευλογημένο αυτό χώρο εκοιμήθη και ενταφιάσθηκε η Αγία Φιλοθέη, όταν κατέφυγε μετά τον βάναυσο τραυματισμό της από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της Αγρυπνίας επί τη μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου τον Οκτώβριο του 1588 στο επ'ονόματι του Αγίου Ανδρέου Μετόχιο των Πατησίων.

Στην όψη της Παναγίας έχει τυπωθεί αυτό το μυστικό κάλλος που τραβά σαν μαγνήτης τις ευσεβείς ψυχές...

Από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου, «Παναγία και Υπεραγία» (Εκδόσεις Αρμός) για τη σημερινή γιορτή της Παναγίας. Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα!


  "Σε κάθε μέρος της Ελλάδας είναι χτισμένες αμέτρητες εκκλησιές και μοναστήρια, παλάτια αυτηνής της ταπεινής βασίλισσας, κι’ ένα σωρό ρημοκλήσια, μέσα στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά, μοσκοβολημένα από την παρθενική και πνευματική ευωδία της.

   Μέσα στο καθένα απ’ αυτά βρίσκεται το παληό και σεβάσμιο εικόνισμά της με το μελαχροινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της, που το βρέχουνε ολοένα τα δάκρυα του βασανισμένου λαού μας, γιατί δεν έχουμε άλλη να μας βοηθήσει, παρεκτός από την Παναγία, «άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν εν κινδύνοις και θλίψεσιν αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών». 

  Το κάλλος της Παναγίας δεν είναι κάλλος σαρκικό, αλλά πνευματικό, γιατί εκεί που υπάρχει ο πόνος κ’ η αγιότητα, υπάρχει μονάχα κάλλος πνευματικό. Το σαρκικό κάλλος φέρνει τη σαρκική έξαψη, ενώ το πνευματικό κάλλος φέρνει κατάνυξη, σεβασμό κι’ αγνή αγάπη. Αυτό το κάλλος έχει η Παναγία.

Σε αυτή τη γιορτή, ας θυμηθούμε εκείνο το πρόσωπο που μας έφερε πρώτη φορά στον ναό

Κοιτάξτε τους Αγίους Ιωακείμ και Άννα, πως στέκονται στην βάση των σκαλοπατιών.Έφεραν την κόρη τους, τη Μαρία, στον Ναό, ακριβώς όπως είχαν υποσχεθεί στον Θεό.Ίσως κάποιος να έπιασε και το δικό μας χέρι και να μας έφερε στην εκκλησία για πρώτη φορά.Σε αυτή τη γιορτή, ας θυμηθούμε εκείνο το πρόσωπο με αγάπη και ας το συμπεριλάβουμε στις προσευχές μας.

Γέροντας Ποιμήν

 


Η Παναγιά μας ή Χοζοβιώτισσα, γιορτάζει…


Χέρι χέρι, σκαλί σκαλί, προς το φως. 
Η Παναγιά μας ή Χοζοβιώτισσα, γιορτάζει…
Χρόνια πολλά Αμοργός !
Βοήθεια σε όλο τον κόσμο !

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων

Καθολικό της Ιεράς Μονής της Παναγίας Μαυριώτισσας Καστοριάς. Ο« κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων»Λεπτομέρεια από την παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας, έργο τέλους 12ου - αρχών 13ου αιώνα.

«Και βαλούσιν αυτούς εις την κάμινον του πυρός. Εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ. ιγ 50).
Δηλαδή. Και θα τους ρίξουν τους πονηρούς ανθρώπους στο αναμμένο καμίνι της αιωνίου κολάσεως. Εκεί θα είναι ο κλαυθμός και το τρίξιμο των δοντιών.

• Αλλά τι είναι κόλαση; Λέγει ο Αγ. Νικόδημος: Είναι τόπος όλων των τιμωριών, όλων των ποινών και όπου ποτέ δεν ευρίσκεται καμμία ανάπαυση. Είναι το να απελπίζεται κάποιος για πάντα χωρίς θεραπεία. Ω τι φοβερό είναι τούτο το πάντοτε! Ω τι ανυπόφορος είναι αυτή η αιωνιότης!».
Το κυριώτερο όμως, συνεχίζει ο Αγ. Νικόδημος, είναι το να υστερηθή κάποιος τον Θεό για πάντα.

• Επίσης ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει: «Ω της ανοσίας, ω της φιλαμαρτήμονος ψυχής! Διότι των φοβερών λόγων καταφρονούν και των πραγμάτων θέλουν μάθει την κόλαση. Κανένας λοιπόν δεν θα αποφύγη την κόλαση και την τιμωρία, εάν πρώτα δεν λύση εδώ τις αμαρτίες του δια της εξομολογήσεως και της γνήσιας Μετάνοιας. Διότι, όπως τους κακοποιούς ανθρώπους τους πάνε δεμένους με αλυσίδες στο δικαστήριο, έτσι και τους αμαρτωλούς, οι δαίμονες τους φέρουν στην κόλαση με τα δεσμά των αμαρτιών τους στο φρικτό και φοβερό κριτήριο του Θεού».

• Κάποτε εκεί που περπατούσε στην έρημο ο Άγιος Μακάριος βρήκε πεταμένο στο έδαφος ένα κρανίο ανθρώπινο. Ενώ το κούνησα λιγάκι με το ραβδί, λέγει ο Όσιος, το κρανίο μου μίλησε.
Του λέγω τότε: Συ ποιός είσαι;
Μου απάντησε το κρανίο.
-Εγώ ήμουν ιερέας των ειδώλων και των εθνικών, που έμενα εδώ σε αυτόν τον τόπο. Εσύ είσαι ο Μακάριος, που έχεις το Άγιο Πνεύμα μέσα σου. Όταν λυπηθής όσους είναι στην κόλαση και προσευχηθής γι’ αυτούς, τότε βρίσκουν παρηγορία.
-Ποιά είναι η παρηγορία και ποιά η κόλαση; Του λέγω.
Μου απαντά.

Γιατί όλες οι επιθέσεις από χακερς γίνονται ενάντια στους λαούς καί όχι ενάντια στο σύστημα;


Γιατί όλες οι επιθέσεις από χακερς γίνονται ενάντια στους λαούς καί όχι ενάντια στο σύστημα καί την Ελίτ;

Αν κόβει λίγο το μυαλό θα καταλάβεις ότι οι ίδιοι τις ενορχηστρωνουν για πλήρη κατάρρευση του παλιού οικονομικού συστήματος για να φέρουν το ψηφιακό καί με ελλειψη χρήματος να αναγκάσουν τους λαούς να δεχθούν την ψηφιακή τυραννία.
Με την έλλειψη τροφίμων να σε αναγκάσουν να πεινάσεις για να πεις ναι σε όλα.
 
 Φυσικά μείωση πληθυσμού μέχρι το 2030 για ευκολότερο έλεγχο πάνω στις μάζες ώστε να κάνουν την γνωστη τους ''επανεκκίνηση''.

Όταν σβήσουν οι οθόνες και έρθουν οι φουρτούνες...


 Όχι ότι δεν υπάρχουν ακόμα αληθινοί άνθρωποι εκεί έξω, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: ζούμε στην εποχή του «όλα εύκολα, όλα γρήγορα, όλα αναλώσιμα».

 Έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους –ακόμα και φίλους χρόνων– ακριβώς όπως και τις εφαρμογές στο κινητό μας. Μόλις μια φιλία απαιτήσει λίγη παραπάνω προσπάθεια, λίγο χρόνο ή μια δύσκολη συζήτηση, πατάμε «απεγκατάσταση» και πάμε στον επόμενο.

Μιλάμε συνεχώς για σύνδεση, αλλά στην πραγματικότητα φοβόμαστε την αληθινή αγάπη και την ουσιαστική οικειότητα. Θέλουμε να παίρνουμε προσοχή, επιβεβαίωση και παρέα όποτε μας βολεύει, χωρίς καμία απολύτως ευθύνη ή δέσμευση.
Βαριόμαστε να σταθούμε ουσιαστικά δίπλα σε έναν άνθρωπο.

- Α, με γεμάτο στομάχι ήρθες; Α καλά, δεν βγαίνω!


Κάλεσαν κάποτε τον π. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο να κάνει έναν εξορκισμό.
Όταν έφτασε στόν χώρο που ήταν η κοπέλα, ακούστηκε μια φωνή...
- Α, με γεμάτο στομάχι ήρθες; Α καλά, δεν βγαίνω!είπε ο δαίμονας!
- ''Καλά.. θα ξανάρθω.'' Απάντησε ο π. Γερβάσιος. Γύρισε και έφυγε.
Νήστεψε απο φαγητό 40 μέρες, δεν έφαγε τίποτε...Και επέστρεψε.
Όταν έφτασε πάλι στόν χώρο που ήταν η ασθενής,
Ακούστηκε πάλι η ίδια φωνή:
- A-πα-πα!! Φεύγω-φεύγω-φεύγω!! (...)

Αφήγηση: πατέρας Σίμωνας ο Καρακαλλινός †


Ήταν η χάρις και η δύναμη του Αγίου Πνεύματος, που ξεχύλιζε απο τον αγωνιστή ιερέα του Θεού, που δεν μπορούσε να αντέξει ο δαίμονας, και έφριξε στήν θεα της.

Ο Εξάψαλμος, η Δευτέρα Παρουσία και το ανεκτίμητο μυστήριο του Θείου Ελέους.

ΟΤΑΝ ΣΙΓΗΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΙΛΗΣΕΙ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ
Ο Εξάψαλμος, η Δευτέρα Παρουσία και το ανεκτίμητο μυστήριο του Θείου Ελέους.


 Υπάρχουν αλήθειες που ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να συλλάβει στην πληρότητά τους, μυστήρια που υπερβαίνουν τα όρια της λογικής και αναμετρήσεις που δεν αφορούν πλέον τη φθαρτή διάρκεια της επίγειας ζωής, αλλά το αχανές και ανεξερεύνητο βάθος της αιωνιότητας. 
Ανάμεσά τους, η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου αποτελεί το πλέον συγκλονιστικό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας· τη στιγμή κατά την οποία ο χρόνος θα παραδώσει τη σκυτάλη στην αιωνιότητα, η ιστορία θα ολοκληρώσει την πορεία της και κάθε ανθρώπινη ψυχή θα βρεθεί ενώπιον της απόλυτης Αλήθειας.

 Κατά μία ευλαβική παράδοση, η συντέλεια του κόσμου συνδέεται συμβολικά με τη διάρκεια του Εξαψάλμου· σαν να πρόκειται να συμπυκνωθούν μέσα σε ελάχιστα λεπτά οι αιώνες των ανθρώπινων αγώνων, οι θρίαμβοι και οι ήττες, τα δάκρυα και οι προσευχές, οι ελπίδες και οι διαψεύσεις ενός ολόκληρου κόσμου. Και τότε, μέσα σε εκείνη την υπερκόσμια ώρα, οι Άγγελοι θα υμνούν τον Δημιουργό, ενώ η κτίση θα εισέρχεται στο μεγάλο και ανεπανάληπτο μυστήριο της εσχάτης μεταμορφώσεώς της.

 Πόσο παράδοξο και συνάμα πόσο συγκλονιστικό! Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία, με τις αμέτρητες γενιές της, θα μοιάζει να συμπυκνώνεται σε μια στιγμή. Ό,τι κάποτε θεωρούσαμε ατελείωτο θα έχει πλέον τελειώσει. Ό,τι πιστεύαμε πως μπορούσαμε να αναβάλουμε θα έχει αποκτήσει την οριστικότητά του. Και ό,τι κρύβαμε επιμελώς πίσω από τις προσωπίδες της καθημερινότητας θα βρεθεί γυμνό ενώπιον της θείας Αλήθειας.

 Εκείνη την ώρα, οι άνθρωποι που θα βρίσκονται εν ζωή θα περάσουν, κατά τη σχετική εσχατολογική ερμηνεία, από τον θάνατο στην Ανάσταση, ενώ ολόκληρη η ανθρωπότητα θα αναστηθεί με σώματα άφθαρτα και μεταμορφωμένα. Δεν πρόκειται για την εξαφάνιση του σώματος ούτε για την κατάργηση της ανθρώπινης ταυτότητας, αλλά για την υπέρβαση της φθοράς και την αποκατάσταση της ανθρώπινης υπάρξεως στην πληρότητα που προορίστηκε από τον Θεό.

 Η ευλαβική παράδοση συμβολίζει αυτή την κατάσταση με την ηλικία των τριάντα τριών ετών, παραπέμποντας στην επίγεια ηλικία του Χριστού. Ο άνθρωπος δεν θα είναι πλέον αιχμάλωτος της φθοράς, της ασθένειας, των γηρατειών και του θανάτου. Το σώμα του δεν θα αποτελεί φυλακή της υπάρξεώς του, αλλά μέτοχο της αιώνιας ζωής.
Διότι η χριστιανική ελπίδα δεν υπόσχεται απλώς την επιβίωση της ψυχής. Υπόσχεται την Ανάσταση του ανθρώπου. Την ανακαίνιση ολόκληρης της υπάρξεως. Τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο.

Και τότε θα σταθούμε όλοι ενώπιον του Χριστού.
 Όχι πλέον με τα ονόματα, τους τίτλους, τα αξιώματα και τις κοινωνικές ιδιότητες που μας συνόδευαν στην επίγεια διαδρομή μας. Όχι με τον πλούτο που συγκεντρώσαμε, τις επιτυχίες που επιδείξαμε ή την εικόνα που φιλοτεχνήσαμε για τον εαυτό μας. Αλλά ως άνθρωποι, στην απόλυτη γυμνότητα της αλήθειας μας.
 Ο Κύριος, ως ο δίκαιος Κριτής, θα φανερώσει το Βιβλίο της Ζωής, και τότε η διάκριση των ανθρώπων στα δεξιά και στα αριστερά Του θα αποκαλύψει το βαθύτερο περιεχόμενο της επίγειας υπάρξεώς τους.

 Ίσως το πιο συγκλονιστικό στοιχείο αυτής της στιγμής να μην είναι καν η ίδια η κρίση, αλλά η πλήρης αποκάλυψη του εαυτού μας. Διότι τότε δεν θα μπορούμε να κρυφτούμε ούτε από τον Θεό ούτε από τη συνείδησή μας. Θα αντικρίσουμε με απόλυτη διαύγεια κάθε στιγμή κατά την οποία η αγάπη μάς επισκέφθηκε και εμείς της κλείσαμε την πόρτα· κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη από την παρουσία μας και εμείς επιλέξαμε την απουσία· κάθε χέρι που απλώθηκε προς εμάς και εμείς αφήσαμε να μείνει μετέωρο.

Θα ανακαλύψουμε, ίσως με ανείπωτη οδύνη, πως ορισμένες από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες της ζωής μας δεν ήταν οι ευκαιρίες να αποκτήσουμε κάτι, αλλά οι ευκαιρίες να γίνουμε κάτι καλύτεροι άνθρωποι.
Και μέσα σε αυτή την προοπτική αποκτά ιδιαίτερο βάθος και ο συμβολισμός της εκκλησιαστικής εικονογραφίας.

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΕΑΜΟΝΙΤΙΣΣΑ


Στην καρδιά της Χίου,η ιστορική Νέα Μονή φυλάσει την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Νεαμονιτισσας !

Σε αντίθεση με τις συνηθισμένες αγιογραφίες,εδώ η Θεοτόκος εικονίζεται όρθια, χωρίς τό θείο βρέφος , με ανοιχτή αγκαλιά έτοιμη να δεχτεί κάθε προσευχή μας!
Από τόν 11 αιώνα μέχρι σήμερα στέκεται ζωντανό καταφύγιο, πίστης , ελπίδας και παρηγοριάς για το νησί καί τους προσκυνητές της

Κύριε, γιατί με ανεβίβασες σε τόσο μεγάλο αξίωμα;

 (Από τον χειροτονητήριο λόγο του Αγ.Νεκταρίου κατά την χειροτονία του ως Επισκόπου Πενταπόλεως στον Πατριαρχικό Ναό του Αγ.Νικολάου Καΐρου

 «Κύριε, γιατί με ανεβίβασες σε τόσο μεγάλο αξίωμα;Σου ζήτησα να γίνω μόνο θεολόγος και όχι Μητροπολίτης,με τόσες τιμές. Εγώ, από μικρό παιδί Σου ζήτησα να με αξιώσεις να μορφωθώ και να γίνω ένας απλός εργάτης του Ευαγγελίου Σου, και Συ τώρα με δοκιμάζεις με τα φθαρτά και μάταια πράγματα αυτού του κόσμου.Καλλιέργησε μέσα μου την ταπειφροσύνη. Κύριε, με όλους τους τρόπους που Συ γνωρίζεις αξίωσε με να ζήσω τα λόγια του απ. Παύλου, ο οποίος έλεγε “Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός”».

Στις φωτογραφίες ο Πατριαρχικός Ναός του Αγ.Σάββα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου,όπου ο Άγιος είχε χειτονηθεί Πρεσβύτερος)

Ο Άγιος Παύλος (Κονιουσκέβιτς), Μητροπολίτης Τομπόλσκ και πάσης Σιβηρίας


Ο Άγιος Παύλος (Κονιουσκέβιτς), Μητροπολίτης Τομπόλσκ και πάσης Σιβηρίας (1705–1770) είναι ιεράρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Διακρίθηκε για το ιεραποστολικό του έργο στη Σιβηρία, την αγάπη του προς τους φτωχούς και την αυστηρή προσήλωσή του στους εκκλησιαστικούς κανόνες.

 Γεννήθηκε το 1705 στην Ουκρανία (κατά κόσμον Πέτρος Κονιουσκέβιτς) και σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου. Εκάρη μοναχός με το όνομα Παύλος στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, όπου και χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και ιερομόναχος.

 Το 1744 ανέλαβε ηγούμενος της Μονής Γιούριεφ (Αγίου Γεωργίου) στο Νόβγκοροντ, θέση στην οποία υπηρέτησε με αφοσίωση μέχρι την εκλογή του σε επίσκοπο.

Το 1758 χειροτονήθηκε επίσκοπος και ανυψώθηκε σε Μητροπολίτη Τομπόλσκ και Σιβηρίας. Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του ιδρύθηκαν ανώτερες θεολογικές τάξεις στο ιερατικό σεμινάριο της περιοχής, χτίστηκαν περισσότεροι από είκοσι πέτρινοι ναοί και οργανώθηκαν νέες ενορίες.


Εξαιτίας της αμετακίνητης στάσης του υπέρ των ιερών κανόνων και της εκκλησιαστικής περιουσίας, ήρθε σε σύγκρουση με τις κρατικές αρχές και την Ιερά Σύνοδο, με αποτέλεσμα να κληθεί στη Μόσχα το 1767 και να απομακρυνθεί από την έδρα του. 

Αποσύρθηκε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, όπου μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και εκοιμήθη ειρηνικά στις 4 Νοεμβρίου 1770.


 Τα άφθαρτα λείψανά του εντοπίστηκαν το 1999 κατά τις εργασίες αποκατάστασης του μεγάλου ναού της Λαύρας του Κιέβου, ο οποίος είχε καταστραφεί το 1941. Η επίσημη αγιοκατάταξή του πραγματοποιήθηκε στις 22 Ιουνίου 2008, ενώ το ιερό του λείψανο φυλάσσεται στα Μακρινά Σπήλαια της Λαύρας

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Περί κηδείας αβαπτίστου παιδιού


Ένας τραγικός θάνατος ενός βρέφους στην Κρήτη στάθηκε αρκετός για να βγουν και πάλι από τις τρύπες τους οι γνωστοί πολέμιοι της Ορθοδοξίας, οι επαγγελματίες ευαίσθητοι και οι αυτόκλητοι διαφωτιστές του διαδικτύου.
Με μια "τυμβωρυχική" φωτογραφία του αδικοχαμένου παιδιού και λεζάντες του τύπου «Επιστροφή στον Μεσαίωνα Η Εκκλησία αρνείται να κηδέψει ένα παιδί», στήθηκε για άλλη μια φορά το γνώριμο πανηγύρι της αντιεκκλησιαστικής χολής.Μόνο που, μέσα στην πρεμούρα τους να εκτοξεύσουν το δηλητήριό τους, κάποιοι ξέχασαν να αναφέρουν μια καθοριστική λεπτομέρεια.Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε τελικά από τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ευγένιο!


Η κατωτέρω ειδική Ιερά Ακολουθία για την ταφή αβάπτιστου νηπίου Χριστιανών γονέων διαβάζεται, με Απόφαση της Ιεράς Συνόδου, όταν κηδεύονται αβάπτιστα νήπια επειδή κηδεύονται αβάπτιστα:

Ὁ ἱερεύς ποιεῖ εὐλογητόν καί ἀρξαμένης τῆς ἐκφορᾶς τοῦ νεκροῦ, ψάλλεται ὁ τρισάγιος ὕμνος μέχρι τοῦ ναοῦ ἤ τοῦ τάφου. Ἐκεῖ ἀρχόμεθα τοῦ ΡΙΗ´ ψαλμοῦ «Ἄμωμοι ἐν ὁδῷ…», ἄνευ αἰτήσεων καί ἐκφωνήσεων.
Ἀκολούθως λέγονται τά τροπάρια «Μετά πνευμάτων…» καί Ἀπόστολος καί Εὐαγγέλιον ἐκ τῆς Νεκρωσίμου Ἀκολουθίας εἰς Νήπια.
Καί ἐπισυνάπτεται ἡ Εὐχή «Ὁ φυλάσσων τὰ νήπια…» ἐκ τῆς Νεκρωσίμου Ἀκολουθίας εἰς Νήπια, ὡς καί ἡ κάτωθι εὐχή
(βλ. Νεκρώσιμοι καί ἐπιμνημόσυνοι ἀκολουθίαι, Ἔκδοσις Ἀποστολικῆς Διακονίας, 1998, σελ. 94) :

«ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΠΕΝΘΟΥΝΤΑΣ»
«Κύριε Κύριε, ἡ τῶν θλιβομένων παραμυθία καὶ τῶν πενθούντων παράκλησις καὶ πάντων τῶν ἐν ὀλιγοψυχίᾳ ἀντίληψις ὑπάρχων, τοὺς τῷ πένθει τοῦ κοιμηθέντος συνεχομένους τῇ σῇ εὐσπλαχνίᾳ παραμύθησαι· πᾶν ἄλγος ἐγκείμενον εἰς τὴν καρδίαν αὐτῶν θεράπευσον καὶ τὸν δοῦλον σου τὸνδε (τὴν δούλην σου τὴνδε), ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως κεκοιμημένον (ην), ἐν κόλποις Ἀβραάμ ἀνάπαυσον.
Σὺ γάρ εἶ ἡ ἀνάπαυσις τῶν σῶν δούλων καὶ Σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν».
Νεκρώσιμος ἀπόλυσις.
Κατατεθέντος δέ τοῦ νεκροῦ ἐν τῷ τάφῳ ὁ ἱερεύς ἐπιρρίπτει γῆν ἐπιλέγων· «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς…».


Τώρα το ερώτημα είναι:γίνεται κηδεία εαν το παιδί είναι αβάπτιστο;

To ερώτημα είναι καθαρά σχολαστικό. Ακαδημαϊκό. Ξεκινά με την προϋπόθεση ενός παραδείσου και μίας κόλασης πού αντιμετωπίζονται ως πραγματικοί τόποι ηθικής ανταμοιβής των καλών και δικαιικής τιμωρίας των πονηρών αντίστοιχα.
Έχουμε δηλαδή ως προϋπόθεση εδώ μία ειδωλολατρική δυτικής προελεύσεως “θεολογία” περί δικαιώσεως ή κολασμού των ανθρώπων.Περί κτιστού παραδείσου και κολάσεως και ηθικών προϋποθέσεων για την κατάταξη κάποιου. Αν δεχόμασταν αυτή την “εύκολη θεολογία”, δεδομένης της απονηρίας και αναμαρτησίας των αβαπτίστων βρεφών αυτά καταλήγουν αξιωματικά στον τόπο του παραδείσου, ενώ κρίνεται σαδιστικός, οδυνηρός και άδικος ο κολασμός τους, μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν αφώτιστα, δηλ. αβάπτιστα.

Γνωρίζουμε από την Πατερική Θεολογία πώς το βάπτισμα είναι αναγέννηση του ανθρώπου στην βασιλεία του Θεού και από την Γραφή πώς “όποιος δεν αναγεννηθεί από πνεύμα και ύδωρ” δεν εισοδεύει στην βασιλεία του Θεού.

 Επίσης ως “δεδομένο” λαμβάνουμε πώς παράδεισος και κόλαση δεν είναι κτιστοί τόποι, αλλά καταστάσεις. Είναι ο ΤΡΟΠΟΣ πού βιώνει ο καθένας μας τον Θεό, ως άκτιστο πυρ και άλλος μετέχει Αυτού παραδείσιος, άλλος απομακρύνεται κολασμένος στην αμεθεξία και την ακοινωνησία, γιατί αυτό το ίδιο άκτιστο πυρ- η άκτιστη ενέργεια είναι καυστική και όχι φωτιστική γι’αυτόν. Μας είναι επίσης παραδεδομένο πώς το Βάπτισμα απαλάσσει τον βαπτιζόμενο από την προπατορική κατάσταση της φθοράς στην οποία γεννώμαστε όλοι και όχι από την προπατορική νομική ενοχή του πρωταρχικού εδεμικού αμαρτήματος-αποστασία από τον Θεό,όπως φρονούν ιδία οι δυτικοί.

Συνεπώς τα αβάπτιστα βρέφη μην έχοντας συνείδηση μεθέξεως(αλλ’ούτε αυτό φρονώ είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε), ούτε ευκαιρία φωτίσεως(βαπτίσματος)-όπως οι άγιοι, δεν μετέχουν στον βαθμό των αγίων στον Παράδεισο, ούτε στον βαθμό των κολασμένων στην αμεθεξία, γιατί είναι αρτιγενή και απόνηρα κατά την πατερική ορολογία και ενώ έχουν από την ανθρώπινη φύση τους εξ άκρας γεννήσως τάση προς την αμαρτία(ουσία προπατορικού αμαρτήματος) δεν μπορούμε ωστόσο να τους καταλογίσουμε ηθικό αμάρτημα.

Άνθρωπος που δεν σέβεται τις επιλογές και την ελευθερία σου θέλει να είναι ο αθόρυβος δυνάστης σου


 Σε ρωτάνε ή μάλλον σε πρήζουν γονείς, γνωστοί, συγγενείς γιατί δεν παντρεύτηκες ακόμα, γιατί δεν έκανες παιδιά ακόμα, γιατί δεν σπούδασες εκείνο ή το άλλο κλπ....
Μην τους απαντήσεις. Δεν ενδιαφέρονται ακόμα και αν σε ρωτάει η μάνα που σε γέννησε. 
Άνθρωπος που δεν σέβεται τις επιλογές και την ελευθερία σου θέλει να είναι ο αθόρυβος δυνάστης σου και να ζει μέσα από τις χειριστικές επιβολές προς σε σένα.

 Μην απαντάς. Άσε το δηλητήριο να πέσει κάτω και η σιωπή σου θα είναι αγιασμός. Μην επιτρέψεις σε κανένα να βάλει χέρι στην εικόνα της ζωής σου που θέλεις να ζωγραφίσεις. 
Αν κάποιος σου πει: «Μα τι θα πει ο κόσμος!!» ακόμα και η μάνα σου να είναι, μην το κάνεις! Θα είναι μια επανάσταση σε μια δικτατορία. Η άρνησή σου θα είναι μια έξοδος προς την ελευθερία των ευθυνών και των επιλογών σου. Με αυτή την ηρωϊκή σου άρνηση κόβεις τα σχοινιά της μαριονέτας! Όποιος έζησε για τον κόσμο έζησε σαν ζωντανός νεκρός. Άφησε τα σκοτεινά θελήματα του κόσμου τούτου και να παρακαλάς με πόθο και αγάπη να γίνει το θέλημα Του Κυρίου στη ζωή σου.

Να μπεις σε διάλογο με τον Χριστό. Τι αντέχεις και τι όχι, τι μπορείς και τι όχι.
Το θέλημα Του Θεού έχει πολλές διαδρομές. Θα αλλάξουμε δρόμους, σταυροδρόμια, διάφορες συνθήκες. Η ουσία όμως είναι να είμαστε μαζί Του.

Η μετάνοια ως τρόπος ζωής: Από τη συγχώρηση στη μεταμόρφωση της καρδιάς


 Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος αισθάνεται πως, αφού μίλησε για όσα τον βαραίνουν, άνοιξε την καρδιά του και εναπόθεσε τα σφάλματά του ενώπιον του Θεού, έχει ήδη διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της πνευματικής του πορείας. Κι όμως, η αληθινή αρχή βρίσκεται συχνά εκεί όπου τελειώνει εκείνη η ιερή ώρα. Γιατί άλλο είναι να ομολογείς την αλήθεια της ζωής σου και άλλο να βρίσκεις το θάρρος να την αλλάξεις.

Η μετάνοια δεν εξαντλείται στην αναγνώριση του λάθους ούτε ολοκληρώνεται με την ανακούφιση που ακολουθεί τη συγχώρηση. Είναι η βαθιά, εσωτερική μεταστροφή του ανθρώπου· η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο σκέφτεται, επιθυμεί, αγαπά, αντιδρά και στέκεται απέναντι στον Θεό, στον συνάνθρωπο και στον ίδιο του τον εαυτό. Δεν είναι απλώς η λύπη για όσα έκανε, αλλά η απόφαση να μη συνεχίσει να ζει αιχμάλωτος εκείνων που τον απομακρύνουν από την αλήθεια.

Το Μυστήριο της Εξομολογήσεως δεν είναι ένας πνευματικός σταθμός στον οποίο καταθέτουμε το βάρος των σφαλμάτων μας για να επιστρέψουμε αμέσως στην ίδια ζωή. Είναι τόπος συναντήσεως με το έλεος του Θεού, χώρος θεραπείας, αλήθειας και αναγεννήσεως.
 Ο πνευματικός δεν βρίσκεται εκεί για να μας απαλλάξει από την ευθύνη της υπάρξεώς μας, αλλά για να μας βοηθήσει να τη σηκώσουμε με διάκριση, ελπίδα και εμπιστοσύνη στη χάρη του Θεού.

Η συγχώρηση δεν μας απαλλάσσει από τον αγώνα· μας δίνει τη δύναμη να τον αρχίσουμε ξανά.
Η χάρη του Θεού δεν καταργεί την ανθρώπινη ελευθερία· την θεραπεύει και την καθιστά ικανή να συνεργαστεί με το θέλημά Του. Ο Θεός δεν μεταμορφώνει τον άνθρωπο σαν να ήταν ένα άψυχο αντικείμενο. Σέβεται το μυστήριο της ελευθερίας του, ακόμη κι όταν αυτή παραμένει φοβισμένη, διχασμένη ή αιχμάλωτη των παθών της.
Μας προσφέρει το φως, αλλά δεν μας εξαναγκάζει να περπατήσουμε. 
Μας δείχνει τον δρόμο, αλλά δεν στερεί από εμάς την ευθύνη του επόμενου βήματος.

Εδώ ακριβώς αρχίζει η προσωπική μας ευθύνη. Ο πνευματικός μπορεί να μας υποδείξει μια κατεύθυνση, να διακρίνει μαζί μας τις πληγές που χρειάζονται θεραπεία και να μας προσφέρει συμβουλές καρπούς προσευχής και πνευματικής πείρας. Δεν μπορεί, όμως, να μετανοήσει αντί για εμάς. Δεν μπορεί να προσευχηθεί στη θέση μας, να συγχωρήσει στη θέση μας, να πολεμήσει τους εσωτερικούς μας δαίμονες στη θέση μας. Η πνευματική καθοδήγηση είναι πολύτιμη, αλλά η καρποφορία της προϋποθέτει τη δική μας ελεύθερη ανταπόκριση.

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΑΣ ΝΥΦΗΣ ΤΟΥ!


Είναι πολύ χαρακτηριστική η ιστορία που διηγείται η νυφη του Αγίου Λουκά, συζυγος του γιου του Βαλεντίνου:
«Όταν γνωρίστηκα με τον Βαλεντίνο και θελήσαμε να προχωρήσουμε, αυτός είπε στον πατέρα του:
-Γνώρισα μια καλή κοπέλα, αλλά είναι άθεη.
Περιμέναμε ότι θα ήταν αρνητικός αλλά η απάντησή του μας εξέπληξε:
«Αν την αγαπάς και τη θέλεις, ναι, να την παντρευτείς… »
Σε μένα είπε όταν πήγα στο σπίτι και του εξομολογήθηκα ότι είμαι άθεη, παιδί της προπαγάνδας της Κομσομόλ:
«Μην στενοχωριέσαι, δεν μπορεί κανείς να πιστεύει με το ζόρι. Ελπίζω κάποτε να βρεις την πίστη».
Και στους δικούς του συμβούλευσε πώς θα τη μεταχειριστούν:
«Δεν χρειάζεται να της κάνουμε κατήχηση και διδασκαλία.Εμείς θα τη δεχτούμε όπως είναι με αγάπη, και αν η ζωή μας είναι σωστή θα την πείσει να δεχθεί την πίστη μας».
Από το βιβλίο: “Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΤΗΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΒΕΡΤΟΣ ΣΒΑΪΤΣΕΡ” .

Οι άνθρωποι παριστάνουν τους καλούς όσο δεν έχουν την δύναμη να γίνουν κακοί.


Ένα πράγμα για το οποίο είμαι πια βέβαιος, τώρα στα 66 μου χρόνια, είναι το εξής: Οι άνθρωποι παριστάνουν τους καλούς όσο δεν έχουν την δύναμη να γίνουν κακοί. Άμα την βρουν σκαρφίζονται κάποια ωραιοποιητική πρόφαση, εκδηλώνουν το πραγματικό τους πρόσωπο και επιδίδονται σε ένα σωρό σκληροκαρδίες, αρπακτικότητες και αθλιότητες.

Υπάρχουν εξαιρέσεις βέβαια αλλά είναι πολύ, πάρα πολύ, σπάνιες. Είναι οι περιπτώσεις των αγίων (ή όσων έχουν μπει στον δρόμο της αγιότητας). Αυτοί, μόνο, απέχουν από τον συρφετό αυτό της συμφοράς.

Ή γνωστή εκείνη Βιβλική έκφραση ‘ουδείς αναμάρτητος’ δεν σημαίνει, πρωτίστως, ‘κανείς δεν υπάρχει που να μην έχει αμαρτήσει’ αλλά σημαίνει ‘κανείς δεν υπάρχει που να μην ζει μέσα στην αμαρτία’.

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Σέ καιρούς δαιμονοκρατίας, τέσσερα βασικά Μαθήματα Πολιτικῆς Ἀγωγῆς ἀπό δικούς μας Δασκάλους

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

 ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟΝ: Ὁ Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1), στὸ βιβλίο του «Πολιτικὸν θέατρον», γράφει: «Οἱ πολῖτες μιμοῦνται τοὺς ἄρχοντές τους. Γι' αὐτὸ καὶ ἐκεῖνοι πρέπει νὰ προσέχουν πάρα πολύ, ὥστε νὰ μὴ τοὺς φθείρουν μὲ τὸ κακό τους παράδειγμα».

 ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ὁ γνωστὸς πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης (2) δίδασκε σχετικῶς καὶ τὰ ἑξῆς: «Τὸ μέγεθος τοῦ ἁμαρτήματος εἶναι ἀνάλογο πρὸς τὸν βαθμὸ τοῦ ἀξιώματος ποὺ ἔχει ὁ ἁμαρτάνων. Καὶ πολλὲς φορὲς σφάλματα, ποὺ τὰ παραβλέπουμε καὶ τὰ συγχωροῦμε στοὺς ἁπλούς ἀνθρώπους, τὰ θεωροῦμε ἀσυγχώρητα γιὰ τοὺς ἄρχοντες».

 ΤΡΙΤΟΝ: Ὁ Ἀθηναῖος ἱστορικὸς καὶ φιλόσοφος Ξενοφῶν (427 π.Χ.-355 π.Χ.) ἔλεγε: «Πρῶτο ἔργο τοῦ βασιλέως εἶναι νὰ γίνει ὁ ἴδιος καλὸς ἄνθρωπος. Δεύτερο, νὰ φροντίσει, ὅσο εἶναι δυνατόν, νὰ γίνουν ἄριστοι ἄνθρωποι καὶ οἱ κυβερνώμενοι ἀπὸ αὐτόν. Διότι ὁ λαὸς συνήθως μιμεῖται τὸν ἄρχοντά του. Κι ἂν ὁ ἄρχοντας εἶναι καλός, προτρέπει μὲ τὸ παράδειγμά του πρὸς τὰ καλὰ καὶ τίμια ἔργα. Ἐάν, ὅμως, εἶναι κακός, προτρέπει πρὸς τὰ κακὰ καὶ ἐπονείδιστα».

Η Αγία Πρόθεση είναι ο τόπος όπου το όνομά μου δεν χάνεται..


 Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο· ο ιερέας, λειτουργός της θείας οικονομίας, κρατά στα χέρια του τον άρτο της ζωής, και τον μεταποιεί σε ένσαρκο σύμβολο του Αμνού του Θεού.
 Ο άρτος γίνεται κέντρο της κτίσης, και γύρω του συναθροίζονται ουρανός και γη, ζώντες και κεκοιμημένοι, άγγελοι και άγιοι.

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα· οι ζώντες λαμβάνουν δωρεά χάριτος, ως αόρατη μετάληψη πριν από τη Μετάληψη, ενδυνάμωση για τον αγώνα, ανάπαυση για την ψυχή που αγωνίζεται, δροσιά για την δίψα της ζωής.

Οι κεκοιμημένοι δεν μένουν έξω, αλλά εντάσσονται στον κύκλο της Εκκλησίας· η μνημόνευση ενώνει την προσευχή της γης με την προσδοκία του Ουρανού.
Σαν δρόσος επάνω στους τάφους, η θεία ευσπλαχνία κατέρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά περάσματα του Άδη.

Εδώ, στην ταπεινή Πρόθεση, ξεδιπλώνεται η μυστική κοινωνία των Αγίων.

Ρωμηοί και Γραικύλοι


Μέρα που είναι, που τιμούμε την αγάπη για τη δημοκρατία, θα ήθελα να αφήσω ένα κείμενο περί Ελλήνων Ρωμιών και Ελλήνων Γραικυλων, μια και ο εμφύλιος αυτός δε θα πάψει ποτέ να ταλανίζει τη χώρα μας.

Αυτό όμως που με ανησυχεί, είναι ότι δεν συνειδητοποιούμε ίσως, ότι κάθε τέτοια μέρα κάνουμε τελικά ένα μνημόσυνο στη Δημοκρατία και όχι μια δοξολογία, αφού ζουμε έναν άλλο ολοκληρωτισμό, πιο πολιτισμενο, πιο εκλεπτυσμένο και πιο ύπουλο, που καταδικάζει χωρίς ορατούς καταδοτες και βασανιστές το λαό μας σε συνθήκες δημοκρατικής πάντα (εκ)δίωξης...
Και όλα καλά,ας κρατήσουν οι χοροί και θα βρούμε αλλιώτικα στέκια προσφυγικά, όσοι τα καταφέρουνε βεβαια...

"Ἡ γενικευμένη μας ἀποστασία ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι γέννησε τόν γραικυλισμό καί ὅλα τά δεινά τῆς Πατρίδας μας.
Οἱ Ρωμηοί εἶναι ἀετοί, ἔχουν φιλότιμο, θάρρος καί τόλμη, πού τά ἀντλοῦν
ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη τους καί τήν λαϊκή σοφία τῶν προγόνων τους.

Πριν από τα στέφανα χρειάζεται εξομολόγηση , συμφιλίωση, συνείδηση του μυστηρίου.Μετά τα στέφανα χρειάζεται πνευματική συνοδεία.


 «Προσέξτε κάτι, αδελφοί μου. Όταν ο άνθρωπος προσέρχεται να στεφανωθεί, ο ιερέας δεν τον ρωτά μπροστά σε όλους πώς έζησε, πόσες φορές αγάπησε, πόσες φορές έσφαλε. Τον δέχεται μέσα στην προσευχή της Εκκλησίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η προηγούμενη ζωή του έπαψε να έχει σημασία. 

Στην ακολουθία ακούμε τον Θεό να ονομάζεται «ὁ τὰ διῃρημένα συναγαγὼν εἰς ἑνότητα». Ας σταθούμε λίγο σε αυτό. Ο άνθρωπος είναι πολλές φορές διαιρεμένος μέσα του. Άλλα επιθυμεί, άλλα υπόσχεται, άλλα κατορθώνει. Και ζητεί από τον Θεό να ευλογήσει μια ενότητα την οποία ο ίδιος δεν έχει ακόμη μάθει να υπηρετεί. Γι’ αυτό χρειάζεται προετοιμασία πριν από τον γάμο. Να γνωρίσουν οι μελλόνυμφοι ότι δεν προσέρχονται απλώς για να επικυρώσουν μια απόφαση, αλλά για να εισέλθουν σε έναν τρόπο ζωής που απαιτεί πνευματική μεταβολή. Ο Άγιος Μάξιμος μας διδάσκει ότι η αγάπη θεραπεύει τη φιλαυτία. Και πόση φιλαυτία μπορεί να κρύβεται ακόμη και μέσα σε έναν μεγάλο έρωτα!

Ακούμε κατόπιν την ευχή «τίμιον αὐτοῖς τὸν γάμον ἀνάδειξον· ἀμίαντον αὐτῶν τὴν κοίτην διατήρησον». Μπορεί η νύφη να περιμένει ήδη παιδί. Μπορεί οι δύο άνθρωποι να συζούν πολλά χρόνια. Θα προσποιηθούμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν τα λόγια που διαβάζουμε; Ούτε χρειάζεται να ντροπιάσουμε κανέναν ούτε επιτρέπεται να κάνουμε τη μετάνοια περιττή. Ο Χριστός, όταν συνάντησε τη Σαμαρείτιδα, γνώριζε την προσωπική της ιστορία και δεν απέφυγε να της μιλήσει γι’ αυτήν. Της αποκάλυψε όμως και το ζωντανό νερό. Αυτή είναι η λεπτή εργασία της ποιμαντικής. Η εγκυμοσύνη δεν αποτελεί ακαθαρσία και το παιδί δεν είναι καρπός που πρέπει να απολογηθεί για την ύπαρξή του. Η Εκκλησία καλεί τους γονείς να αναγνωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα στη σωματική συνάφεια και στη μυστηριακή ευλογία της συζυγίας. Η αγνότητα δεν αποκαθίσταται με μια τελετουργική πράξη που σβήνει αυτομάτως το παρελθόν. Αρχίζει να θεραπεύεται όταν ο άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του ενώπιον του Θεού.

 Έπειτα παρακαλούμε να δοθεί στους νεονύμφους «σωφροσύνην, καὶ καρπὸν κοιλίας πρὸς τὸ συμφέρον». Πόσο παράξενα ακούγονται κάποτε αυτά τα λόγια, όταν οι νεόνυμφοι έχουν ήδη δύο παιδιά και την ίδια ημέρα ετοιμάζονται να τα βαπτίσουν! Αλλά προσέξτε τη σοφία της ευχής. Η Εκκλησία ζητεί καρπό «πρὸς τὸ συμφέρον», δηλαδή μέσα στην προοπτική της σωτηρίας, και όχι απλώς την απόκτηση απογόνων.

Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι φέρονται καλύτερα στους ξένους απ' ό,τι σε εμάς;


Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι φέρονται καλύτερα στους ξένους απ' ό,τι σε εμάς;
Με τους ξένους είναι συχνά ευγενικοί, υπομονετικοί και προσεκτικοί. Συγκρατούν τον εκνευρισμό τους, προσέχουν τα λόγια τους και δείχνουν κατανόηση.

Με εμάς, όμως, μπορεί να γίνονται απότομοι, επικριτικοί και ευερέθιστοι. Σαν να φυλάσσουν την καλύτερη πλευρά του εαυτού τους για τους άλλους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την εμφάνισή μας. Όταν βγαίνουμε έξω, φροντίζουμε περισσότερο το ντύσιμο και την περιποίησή μας. Στο σπίτι κυκλοφορούμε συχνά με τις φόρμες ή τις πιτζάμες μας, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα για την εμφάνισή μας. Σαν να θεωρούμε πως οι δικοί μας άνθρωποι δεν χρειάζονται την ίδια προσοχή.

Μια ματιά στη ζωή της λέξης: ❝αντίο❞...

Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά