Μία ἱστορία, που θυμίζει ζωντανὸ συναξάρι νεομάρτυρος

Τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου, Αὐτοτελὲς ἀπόσπασμα μέσα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τὸ σταυροδρόμι τῆς καρδιᾶς μου», Σελίδα 9, ἐκδόσεις «Φιλοκαλία», Μάϊος 2002.

 Ἐκείνη τὴν ἱστορία, ποὺ θύμιζε ζωντανὸ συναξάρι νεομάρτυρος, μοῦ τὴν ἔλεγε ἡ γιαγιά μου καὶ ἔχει χαραχθεῖ βαθιὰ μέσα στὴ μνήμη μου. 

Ὁ πατέρας της ἦταν παπᾶς σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ χωριὰ τοῦ ἄνω Βοσπόρου, ποὺ σήμερα ἔχει τὴν ὀνομασία «Μπέηκοζ». Ὁ πατὴρ Ἀντώνιος, ἔτσι ἔλεγαν τὸν παπᾶ, εἶχε πολλὰ παιδιά, ἀνάμεσά τους καὶ τὸ Χριστόδουλο. Ὁ Χριστόδουλος ἦταν 10 ἐτῶν ὅταν ἔγιναν ἐκεῖνα τὰ τρομερὰ γεγονότα. Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ οἱ Ἑβραῖοι ἔκλεψαν τὸ παιδὶ καὶ τὸ πῆραν μαζί τους. Τὴν ἴδια κιόλας μέρα τὸ κάρφωσαν, τὸ παιδί, σ’ ἕνα σταυρό, ὅπως τὸ Χριστό. Κάποιοι περαστικοὶ βρῆκαν, τὴν ἄλλη μέρα, τὸ Χριστόδουλο... ἀναίσθητο στὸ δρόμο. Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες, μέσα στὴν ἀναστάσιμη ἀτμόσφαιρα, πέθανε. Αὐτὴ ἡ διήγηση ἦταν ἀληθινὴ πέρα γιὰ πέρα. Ὅταν πλησίαζε τὸ Πάσχα, παρόμοιες διηγήσεις καὶ θύμησες ἀνασκάλευαν τὸ νοῦ μας καὶ μπαίναμε σὲ ἕνα πολεμικὸ κλίμα μὲ τοὺς Ἑβραίους. Ἀποκορύφωμα τοῦ κλίματος αὐτοῦ ἦταν καὶ τὸ κάψιμο τοῦ Ἑβραίου ποὺ γινόταν Μεγάλη Παρασκευὴ τὸ βράδυ, μετὰ τὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου.

Στὴ γειτονιά μας, ἐκεῖ στὸ Σταυροδρόμι, ἔμεναν πολλοὶ Ἑβραῖοι. Κατὰ τὴ διάρκεια ὅλης τῆς χρονιᾶς εἴχαμε στὶς παρέες μας ἐβραιόπουλα. Μᾶς ἕνωνε ἡ ἀντίθεσή μας μὲ τὰ τουρκάκια. Αὐτὲς ὅμως τὶς ἡμέρες ὅλα ἄλλαζαν. Δὲν μποροῦσαν οἱ Ἑβραῖοι νὰ παίζουν τὰ «χριστιανικά» μας παιχνίδια. Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα μας προσέφερε μιὰ καταπληκτικὴ εὐκαιρία γιὰ παιχνίδια ποὺ ἄρχιζαν ἀπὸ τὸ ἱερὸ τοῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας καὶ συνεχίζονταν στὸν αὐλόγυρο καὶ στὰ περίχωρα.

Ὁ Ἰσαὰκ ἔμενε σὲ ἕνα γωνιακὸ σπίτι στὴ μεγάλη κατηφόρα, στὸ Χαμάλμπαση, λίγα μέτρα ἀπὸ τὸ σπίτι μας. Ἦταν ἀπό ΄κεῖνα τα ἐβραιόπουλα ποὺ ἦταν καλοί μας φίλοι. Δὲν ὑπῆρχε ζαβολιὰ στὴν ὁποία νὰ μὴν μετεῖχε. Τὸ κοφτερό του, μάλιστα, μυαλὸ ἀπεδείχθη σπουδαῖο σὲ δύσκολες στιγμές. Θυμᾶμαι, μιὰ φορά, ποὺ ἦρθε μιὰ γειτόνισσα νὰ διαμαρτυρηθεῖ, ἐπειδὴ χτυπούσαμε τὰ κουδούνια στὶς πόρτες τῶν σπιτιῶν καὶ φεύγαμε τρέχοντας. Ὁ Ἰσαάκ, τότε, μὲ πολὺ σοβαρὸ ὕφος, εἶπε:

-Γιὰ τὸ καλό σας τὸ κάναμε ἐμεῖς. Πρόκειται νὰ βρέξει καὶ σᾶς εἰδοποιήσαμε νὰ μαζέψετε τὰ ροῦχα ποὺ εἴχατε ἁπλώσει στὴν ταράτσα νὰ στεγνώσουν.
-Ποῦ εἶδες μπρὲ παλιόπαιδο τὴ βροχή; Φώναξε ἡ κυρὰ Κατίνα ἡ Μπαλοῦ.
-Τὸ εἶπε τὸ δελτίο καιροῦ στὸ ραδιόφωνο, ἀπάντησε ὁ Ἰσαάκ.

Η Σωτηρία ενός Ιδιοφυούς: Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι και η Άννα Σνίτκινα

Το καλοκαίρι του 1865, αμέσως μετά την έναρξη της συγγραφής του έργου «Έγκλημα και Τιμωρία», ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι έφτασε στο χαμηλότερο σημείο της ζωής του. Πρόσφατα χήρος και ταλαιπωρημένος από κρίσεις επιληψίας, ο κορυφαίος μυθιστοριογράφος βρέθηκε σε απόλυτο αδιέξοδο. Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, ο Ντοστογιέφσκι —ήδη βαθιά χρεωμένος λόγω του εθισμού του στον τζόγο— ανέλαβε και τα χρέη του περιοδικού που εκείνος εξέδιδε. Οι πιστωτές χτύπησαν σύντομα την πόρτα του, απειλώντας τον με φυλάκιση.

Η προοπτική αυτή ήταν αφόρητα τρομακτική για εκείνον. Μια δεκαετία νωρίτερα, είχε γλιτώσει οριακά τη θανατική ποινή επειδή διάβαζε απαγορευμένα βιβλία και αντ' αυτής καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια καταναγκαστικών έργων στη Σιβηρία. Σε μια στιγμή απόγνωσης, συμφώνησε να πουλήσει τα δικαιώματα μιας έκδοσης των συλλογικών έργων του στον εκδότη Φιόντορ Στελόφσκι, έναντι 3.000 ρουβλίων (περίπου 80.000 δολάρια σε σημερινή αξία).

Στο πλαίσιο της συμφωνίας, ο Ντοστογιέφσκι έπρεπε να παραδώσει ένα νέο μυθιστόρημα, τουλάχιστον 175 σελίδων, έως τις 13 Νοεμβρίου του επόμενου έτους. Εάν έχανε την προθεσμία, θα έχανε ταυτόχρονα και όλα τα δικαιώματα επί του έργου του, τα οποία θα μεταβιβάζονταν στον Στελόφσκι επ’ αόριστον. Μόνο μετά την υπογραφή ανακάλυψε ότι ο εκδότης του ήταν ένας πονηρός εκμεταλλευτής που είχε αγοράσει τα χρέη του αδελφού του σχεδόν δωρεάν, μόνο και μόνο για να τον εκβιάσει.

Η Εμφάνιση της Άννας και η Μάχη με τον Χρόνο
Εξοργισμένος αλλά ανήμπορος να αντιδράσει νομικά, ο Ντοστογιέφσκι αφοσιώθηκε στην ολοκλήρωση του «Έγκλημα και Τιμωρία», αμελώντας το νέο μυθιστόρημα που χρωστούσε: τον «Παίκτη». Όταν έφτασε ο Οκτώβριος του 1866, τον κυρίευσε πανικός, καθώς έπρεπε να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο μέσα σε μόλις τέσσερις εβδομάδες. Οι φίλοι του πρότειναν να γράψουν εκείνοι τμήματα της ιστορίας κι εκείνος απλώς να τα επιμεληθεί, όμως ο Ντοστογιέφσκι αρνήθηκε, θεωρώντας ανέντιμο να βάλει την υπογραφή του σε ξένο κόπο.
Στις 15 Οκτωβρίου, αναζήτησε τη βοήθεια μιας στενογράφου. Του συστήθηκε η εικοσάχρονη Άννα Γκριγκόριεβνα Σνίτκινα, μια από τις ελάχιστες φοιτήτριες που είχαν καταφέρει να ολοκληρώσουν αυτό το απαιτητικό πρόγραμμα σπουδών. Για την Άννα, η πρόταση ήταν συγκλονιστική: ο Ντοστογιέφσκι ήταν ο αγαπημένος συγγραφέας του μακαρίτη του πατέρα της και η ίδια είχε μεγαλώσει με τα έργα του.

Η περί δυνάμεως θεωρία του Νίτσε

 Μόνιμη επιδίωξη των αθέων είναι η απόκτηση δυνάμεως με κάθε μέσο, διότι όλη η ζωή τους είναι οικοδομημένη πάνω στην ηθική φιλοσοφία του Fr. Nietzsche, η οποία έχει ως βασική της αρχή την «δίψα της δύναμης». Αυτή η δίψα είναι κατά τους αθέους η πηγή και ο κινητήριος μοχλός κάθε ανθρώπινης προσπάθειας και ενέργειας. Ζούμε, υπάρχομε και κινούμεθα για ν'αποκτήσομε δύναμη! 

Κάτω από την πίεση αυτής της δίψας για απόκτηση δυνάμεως ο άνθρωπος μπορεί, κατά τον Νίτσε, να αναγκάσει ακόμη και τα άστρα να στρέφονται γύρω του, να γίνει ο ίδιος κριτής του εαυτού του και εκδικητής του νόμου του, κι ακόμη να αναδειχθεί σε μια νέα δύναμη, σ'ένα νέο Δίκαιο, και σ'ένα τροχό που να κυλάει μόνος του. Όποιος δεν μπορεί να τα κατορθώσει αυτά, πρέπει να σκύψει να περάσουν από πάνω του οι «εκλεκτοί και δυνατοί», αυτοί που μπορούν να επιβάλλουν ως δικό σου το δικό τους καλό!

 Ο Νίτσε με τον Ζαρατούστρα του υπόσχεται μια νέα ζωή, στην οποία τη θέση του Θεού θα κατέχει ο δικός του «υπεράνθρωπος», ο οποίος είναι και η μόνη ύψιστη ανθρώπινη αξία! Στη νέα αυτή ζωή, που θα κυριαρχεί ο «νιτσεϊκός» υπεράνθρωπος, κάθε τι το οποίον θα τείνει σε απόκτηση δυνάμεως είναι αγαθό, και ό,τι προέρχεται από την αδυναμία του ανθρώπου είναι κακό. Στον νέο «νιτσεϊκό» αυτό κόσμο οι άνθρωποι πρέπει να είναι δυνατοί, σκληροί, δημιουργικοί,, αποφασιστικοί. Οι αδύνατοι και δειλοί, οι ταπεινοί και «φτωχούληδες», δεν έχουν θέση σ'αυτό τον κόσμο των δυνατών και σκληρών, και πρέπει να εξαφανισθούν!

ΟΛΟΙ είμαστε στο ΚΟΣΚΙΝΟ και χοροπηδάμε...

 ΠΗΓΗ

Oi εικόνες της Θεοτόκου Βλαντιμίρ και Ντόνσκοϊ μεταφέρθηκαν από την Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα

Στις 3 Απριλίου 2026, οι εικόνες της Θεοτόκου Βλαντιμίρ και Ντόνσκοϊ μεταφέρθηκαν από την Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα . Αυτές οι εικόνες συγκαταλέγονται στις πιο σεβαστές θαυματουργές εικόνες της Παναγίας στη Ρωσία.

Το Νομικό Τμήμα του Πατριαρχείου Μόσχας σημείωσε σε σχόλιό του ότι οι εικόνες μεταφέρθηκαν για δωρεάν χρήση για περίοδο 49 ετών.

Όσον αφορά την Εικόνα του Βλαντιμίρ, συνήφθη συμφωνία μεταξύ της Πινακοθήκης Τρετιακόφ και του Πατριαρχικού Μετοχίου του Καθεδρικού Ναού του Χριστού Σωτήρος στη Μόσχα, σύμφωνα με το τυποποιημένο έντυπο που έχει εγκριθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας , η οποία προβλέπει τη συμμόρφωση με όλες τις απαραίτητες απαιτήσεις για την ασφάλεια των ιερών εικόνων

Σπάνια φωτογραφία του Αγίου Παΐσίου έξω από το Καθολικό της Ιεράς Μονής Στομίου(1959)

Ο Άγιος Παΐσιος όταν ήταν μοναχός στη Μονή Στομίου, με προσκυνητές χωροφύλακες στο σταθμό Χωροφυλακής Κόνιτσας, στις 8 Σεπτεμβρίου 1959!!

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον Γιώργο Σιομπότη,έξω από το καθολικό του Γενεσίου της Θεοτόκου στην Ιερά Μονή Στομίου!

Ευχαριστούμε τον φίλο μας Βασίλη Γεωργίου για τις χρήσιμες πληροφορίες.

Πηγή

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διαιρεί το Πάσχα σε τρία, ήτοι το Πάσχα το νομικό, το Πάσχα της θείας Χάριτος και το Πάσχα του μέλλοντος αιώνος.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διαιρεί το Πάσχα σε τρία, ήτοι το Πάσχα το νομικό, το Πάσχα της θείας Χάριτος και το Πάσχα του μέλλοντος αιώνος.

 Το νομικό Πάσχα, κατά το οποίο οι Εβραίοι εόρταζαν την θαυματουργική τους διάβαση δια της Ερυθράς θαλάσσης, ήταν μια ενθύμηση της πικράς δουλείας της Αιγύπτου και της ελευθερίας τους με την βοήθεια του Θεού. Ήταν Πάσχα “χαριστήριον και ικέσιον”. Στην πραγματικότητα, το Πάσχα αυτό ήταν προτύπωση του δικού μας Πάσχα.

 Το Πάσχα της θείας Χάριτος είναι η Ανάσταση του Χριστού, δια της οποίας γίνεται διάβαση “εκ θανάτου προς ζωήν και εκ γης προς ουρανόν”. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θα πή: “ώ Πάσχα το μέγα και ιερόν και παντός του κόσμου καθάρσιον”. Χωρίς την μέθεξη του Χριστού και την κοινωνία μαζί Του υπάρχει νέκρωση και δουλεία.

 Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη, “ο μη ορών και ακούων και αισθανόμενος πνευματικώς νεκρός εστιν”. Επομένως, το Πάσχα είναι έλευση του Χριστού μέσα στην καρδιά. 

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πη πολύ χαρακτηριστικά: “Πάσχα η επί τον ανθρώπινον νουν έλευσις του Λόγου”. 

«Να φιλάς τό χέρι της Καλλίνικης, γιατί εγώ την έβαλα Ηγουμένη!».(Hγουμένη Καλλινίκη Παπαγεωργίου)

 Η κατά κόσμον Κυριακή Παπαγεωργίου γεννήθηκε τό 1894 στο Πόρτο-Χέλι Ερμιονίδος. Οι γονείς της ονομάζονταν Θεόδωρος και Αντωνία. Είχε και δύο άλλες αδελφές, την Σοφία και την Καλλιόπη. Ο Θεόδωρος όμως πέθανε νέος. Η μητέρα της παντρεύτηκε σύντομα τον σεμνό και μορφωμένο Ανδρέα Μπουρλετίδη ο οποίος αγαπούσε ιδιαίτερα την Κυριακή και την αποκαλούσε «Άγγελο Θεού».

’Ήταν χαριτωμένη και έξυπνη. Σε μικρή ηλικία ήλθε στην Ύδρα για να εργαστεί σε μία πολύ καλή οικογένεια, την οικογένεια τού τότε ειρηνοδίκη τού νησιού, ο οποίος είχε δύο θυγατέρες. Αυτές αγάπησαν τόσο πολύ την Κυριακή, ώστε την αποκαλούσαν αδελφή τους. Πήγαιναν μαζί επισκέψεις σε πνευματικά πρόσωπα. Έτσι γνωρίσθηκε με τον Γέροντα Δανιήλ Σίακο, Ηγούμενο και πνευματικό πατέρα της Ιεράς Μονής «Ζούρβας». Ο σύνδεσμος αυτός έγινε αφορμή, ώστε η νεαρή Κυριακή να διαλέξει τον τόπο πού θα ζούσε ως μοναχή. Η ερημική αλλά αγιασμένη περιοχή της ανατολικής Ύδρας, η επιλεγόμενη «Ζούρβα», έγινε η μόνιμη κατοικία της.

Εκεί ασκούνταν μερικές ηλικιωμένες χήρες γυναίκες και η νεαρή τότε Μαρία Κατσάτου (η μοναχή Μακαρία), η όποια εργαζόταν στο πατρικό σπίτι τού Γέροντα Δανιήλ. Η κολλυβαδική λοιπόν Μονή της Παναγίας έλκυσε την φλεγόμενη καρδία της Κυριακούλας, η οποία έγινε δόκιμη μοναχή σε ηλικία είκοσι τριών ετών. Την ίδια χρονιά, στις 11 Δεκεμβρίου, κατά την ονομαστική γιορτή τού Γέροντα Δανιήλ η Κυριακή πήρε τό όνομα Καλλίνικη στην ρασοφορία της και τό 1921 (25 Μαΐου) έγινε από τον μακαριστό γέροντα μεγαλόσχημη μοναχή.
Τό έτος 1927 η Μονή αναγνωρίσθηκε ως γυναικεία κοινοβιακή Μονή και η μοναχή Καλλίνικη τοποθετήθηκε επισήμως Ηγουμένη της Ιεράς Μονής, στα τριάντα τρία της χρόνια.

Η αδελφότητα αυξανόταν και στις παλιές μοναχές προστίθενταν νέες. Για όλες αυτές η Γερόντισσα Καλλίνικη ήταν υπόδειγμα υπακοής και ταπεινώσεως. Όλες την σέβονταν και την υπεραγαπούσαν. Ο Γέροντας Δανιήλ τιμούσε βαθιά την υπακοή της και συχνά την δοκίμαζε για δική της καλλιέργεια και κυρίως για παραδειγματισμό των υπολοίπων μοναχών.
Κατά τά πρώτα εκείνα χρόνια της εγκαταστάσεως της νέας αδελφότητας υπήρξαν ταυτόχρονα και οικοδομικές εργασίες πολλές και δύσκολες. Με πολύ κόπο τακτοποιούνταν τό ένα μετά τό άλλο τά σημερινά κτίσματα της Ιεράς Μονής. 

Όταν τό 1910 πήγε ό Γέροντας Δανιήλ εκεί, βρήκε μόνο τον ιερό ναό της Παναγίας, λίγα κελιά και βοηθητικούς χώρους. ’Ήταν λοιπόν ανάγκη να βοηθούν και οι νεώτερες μοναχές με σκληρή δουλειά. 

Κάποια ημέρα θέλησε ο γέροντας να δοκιμάσει την μακαρία Καλλίνικη. 

«Πήγαινε γρήγορα, της είπε, στον ασβεστόλακκο να ανακατεύσεις τον ασβέστη».
Εκείνη χωρίς κανένα δισταγμό σήκωσε τό μανίκι της για να βάλει τό χέριτης μέσα στον ασβέστη πού κόχλαζε, χάριν της υπακοής στον Γέροντα. Ο ίδιος τότε αμέσως την συγκρότησε λέγοντας της επιτιμητικά: «Βρε κουτό, τί πας να κάνεις εκεί μέ τό χέρι σου;».

Σε άλλες περιπτώσεις ο μακαριστός Γέροντας Δανιήλ χρειαζόταν λίγο σχοινί ή κάποιο κορδόνι για επείγουσα εργασία. Η Γερόντισσα Καλλίνικη χωρίς δεύτερη σκέψη έσκυβε, έλυνε τό σχοινάκι της κάλτσας της και τό έδινε στα χέρια του Γέροντα.

Ο Απόστολος Θωμάς δεν κρατά την εμπειρία,γίνεται ο ίδιος μαρτυρία.

Αύριο η ψηλάφηση του αποστόλου Θωμά....
Χρειάζεται μία διευκρίνηση με την λαχτάρα του Θωμά να αγγίξει τις ανοιχτές πληγές του Χριστού μας....
Θέλει να δει τον Αναστημένο Χριστό όχι γιατί δεν πιστεύει στην Ανάσταση αλλά θέλει η εμπειρία της ψηλάφησης να γίνει και δική του ομολογία, μαρτυρία της Αναστάσεως.
Δείτε σε μας τι γίνεται όταν συμβαίνει κάτι θαυμαστό στην ζωή μας,μάς δημιουργείται ένας πειρασμός να το ιδιοποιηθούμε.
Πόσο εύκολα λέμε ο τάδε Άγιος;.......‘’φίλος’’ μου!
Ξέρεις, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο ότι κουβαλώ μια εμπειρία ως λάφυρο
και στο ότι γίνομαι μάρτυρας μιας συνάντησης.
Το λάφυρο ουσιαστικά δείχνει τον αποδέκτη ενώ η μαρτυρία αποκαλύπτει
την εύσπλαχνη παρουσία του Θεού μέσα στην ιστορία του ανθρώπου.

Καθώς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγώ πέμπω ὑμᾶς

Εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν. Καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς” (Ιωάν. 20, 21)Ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε καὶ πάλι, «Εἰρήνη νὰ εἶναι μαζί σας. Καθὼς ἔστειλε ἐμὲνα ὁ Πατέρας καὶ ἐγὼ στέλνω ἐσᾶς».

  Η Κυριακή του Θωμά, η πρώτη μετά το Πάσχα, με αφόρμηση το ευαγγέλιο της ψηλάφησης του Κυρίου από τον Θωμά, είναι μία υπενθύμιση σε όλους μας της αναστάσιμης αποστολής μας. 

 Ο Χριστός εμφανίζεται στους δέκα μαθητές Του (πλην του Θωμά που έλειπε και του Ιούδα που έδωσε ο ίδιος τέλος στη ζωή του, μη μπορώντας να μετανοήσει και να ταπεινωθεί μετά την προδοσία), τους λέει να έχουν ειρήνη, τους λέει ότι όπως έστειλε ο Πατέρας Του τον Ίδιο στον κόσμο να νικήσει για λογαριασμό όλων μας τον θάνατο και να μας δώσει την ανάσταση και τη ζωή, έτσι κι Εκείνος μάς στέλνει στον κόσμο, για να διακηρύξουμε τη νίκη κατά του θανάτου, την συγχώρεση των αμαρτιών και την ανάσταση στο πρόσωπο του Χριστού.

 Αυτή είναι η αποστολή μας. Να ειρηνεύσουμε, όντας βέβαιοι ότι ο Θεός στον Οποίο πιστεύουμε δεν μας εγκαταλείπει. Είναι Θεός ζωής και όχι θανάτου, Θεός ζώντων και όχι νεκρών. Είναι Θεός ο Οποίος στέκεται δίπλα μας και μας προτρέπει η καρδιά μας να μην ταράζεται ούτε από τη δειλία για το εξουσιαστικό πνεύμα του κόσμου τούτου, ούτε από την απόγνωση διότι είμαστε λίγοι, κάποτε και κεκρυμμένοι διά τον φόβον των αντιθέων δυνάμεων. Εκείνος είναι μαζί μας. Εκείνος μάς στηρίζει σε κάθε δοκιμασία μας. Γνωρίζει τι είναι ωφέλιμο για μας και μας το δίνει. Γνωρίζει να μας παρηγορεί στις θλίψεις μας. Και μας μεταδίδει την προσδοκία και την εμπειρία της ανάστασης, δηλαδή της δύναμης της αγάπης, η οποία νικά τον θάνατο.

Πώς λέγεται ότι ο αναστημένος Κύριος νίκησε την αμαρτία, ενώ οι άνθρωποι εξακολουθούν ακόμη να αμαρτάνουν;

Ευαγγέλιο της νίκης κατά του θανάτου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

[...] Θα ρωτήσει ακόμη κάποιος: πώς λέγεται ότι ο αναστημένος Κύριος νίκησε την αμαρτία, ενώ οι άνθρωποι εξακολουθούν ακόμη να αμαρτάνουν; 

Πράγματι, ο Κύριος νίκησε την αμαρτία. Την νίκησε με την αναμάρτητη σύλληψη και γέννησή Του· έπειτα την νίκησε με τον καθαρό και αναμάρτητο βίο Του επάνω στη γη· έπειτα την νίκησε με το δίκαιο πάθος Του επάνω στον Σταυρό· και τέλος στεφάνωσε όλες αυτές τις νίκες με την πανένδοξη Ανάστασή Του. Έγινε φάρμακο, βέβαιο και αλάθητο φάρμακο κατά της αμαρτίας. Όποιος έχει μολυνθεί από την αμαρτία, μόνο με τον Χριστό μπορεί να θεραπευθεί. Όποιος δεν θέλει να αμαρτάνει, μόνο με τη βοήθεια του Χριστού μπορεί να πραγματοποιήσει αυτήν την επιθυμία του.

  Όταν οι άνθρωποι βρήκαν φάρμακο κατά της ευλογιάς, έλεγαν: νικήσαμε αυτή την ασθένεια! Το ίδιο έλεγαν και όταν βρήκαν φάρμακο κατά της βρογχοκήλης, του πονόδοντου, των πόνων των οστών και άλλων ασθενειών. Νικήσαμε αυτές τις ασθένειες! Βρήκαμε το πάνω χέρι εναντίον τους! Το να βρει λοιπόν κανείς φάρμακο κατά μιας ασθένειας σημαίνει ότι νίκησε αυτήν την ασθένεια. Ο Χριστός είναι ασύγκριτα ο μέγιστος Ιατρός στην ανθρώπινη ιστορία, διότι έφερε στους ανθρώπους το φάρμακο κατά της ασθένειας που είναι πάνω από όλες τις ασθένειες, δηλαδή κατά της αμαρτίας, από την οποία γεννιούνται όλες οι άλλες ασθένειες και όλα τα άλλα ανθρώπινα βάσανα, ψυχικά και σωματικά. Αυτό το φάρμακο — είναι ο ίδιος, ο αναστημένος και ζωντανός Κύριος.

Θα αγγίξω τον αδελφό μου που πονά και θα πω: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου, δόξα σοι».

(Μικρογραφία από το Ευαγγέλιο της Μαλάτια, το οποίο δημιουργήθηκε το 1268 και φυλάσσεται σήμερα στο Ινστιτούτο Matenadaran στο Ερεβάν της Αρμενίας. Καλλιτέχνης του έργου είναι ο Toros Roslin, Αρμένιος εικονογράφος χειρογράφων του 13ου αιώνα).

  [...] Το περιστατικό με τον Θωμά υπονοεί και κάτι ακόμη. Μπορούμε σήμερα να αγγίξουμε με τα χέρια μας την πληγωμένη σάρκα του Σωτήρος; Εμείς, που δεν έχουμε τη δυνατότητα να Τον δούμε, μπορούμε να βεβαιωθούμε ότι δεν λατρεύουμε ένα φάντασμα, αλλά τον Ζωντανό Θεό; Ναι, αυτή η δυνατότητα έχει δοθεί σε όλους τους ανθρώπους.

 Ο Ιησούς ζει με τρόπο αόρατο αλλά πραγματικό στο πρόσωπο όλων των ανθρώπων που, με σάρκα και οστά, μας περιβάλλουν. Τις πληγές Του από τη σταύρωση μπορούμε να τις ψηλαφήσουμε και να τις προσκυνήσουμε στο πρόσωπο των αρρώστων, των φτωχών, όλων των ανθρώπων που υποφέρουν και που δι’ αυτών παρατείνεται η αγωνία του Χριστού. Είναι τα μέλη του μυστικού Του Σώματος, τα οποία μετέχουν στο Πάθος της θείας Κεφαλής τους.

  Ο Ιησούς μάς λέει: «Αν αμφιβάλλεις ότι σταυρώθηκα και αναστήθηκα για σένα, σκύψε προς τα μέλη μου που υποφέρουν. Ψηλάφησέ με, απλώνοντας προς αυτούς χέρι βοηθείας. Προσφέροντας σ’ αυτούς, θα με βρεις. Κάνε γι’ αυτούς κάτι που σου στοιχίζει. Θυσίασε κάτι γι’ αυτούς. Και να, εκεί θα με ανακαλύψεις. Θα σου απαντήσω με περίσσια Χάριτος. Θα με νιώσεις ζωντανό και παρόντα. Θα γευτείς την πραγματικότητα, τη δύναμη της Αναστάσεως μου».

Δεν μου έχει δοθεί η δυνατότητα να βλέπω συνεχώς το Άγιο Πρόσωπό Του, αλλά θα μου εμφανιστεί πίσω από τα πρόσωπα των αδελφών μου· μέσα από τη συμπάθεια θα ξανασμίξω με το Πάθος. Θα αγγίξω τον αδελφό μου που πονά και θα πω: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου, δόξα σοι».

Lev Gillet:“Πασχαλινή κατάνυξη”, εκδ. “Ακρίτας”, Αθήνα, 2009

πηγή

Μην φοβηθείς να πεις:Χριστός Ανέστη.Μην ντραπείς.

Η Ανάσταση δεν είναι μια ιδέα.Δεν είναι μια ωραία σκέψη για να παρηγορηθούμε.
Δεν είναι κύκλος της φύσης, ούτε μια ποιητική αναγέννηση της άνοιξης.
Η Ανάσταση έχει πρόσωπο.Είναι ο Χριστός.
Δεν μιλάμε για κάτι αφηρημένο.
Μιλάμε για έναν τάφο που άδειασε.Για ένα σώμα που αναστήθηκε από τα δεσμά του θανάτου.Για μια ιστορία που σκίστηκε στα δύο: πριν και μετά.
Ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών.Και μαζί Του, άνοιξε ο δρόμος για την ανάσταση των νεκρών.
Όχι ως ιδέα.
Ως γεγονός.Ως υπόσχεση που πραγματοποιήθηκε.
Και όμως…σιγά σιγά, κάτι αλλάζει.
Η Ανάσταση γίνεται «σύμβολο».Γίνεται «μήνυμα».Γίνεται «ενέργεια».
Χάνεται το πρόσωπο.Χάνεται η αλήθεια.
Μας λένε: «Όλα είναι το ίδιο».
«Όλες οι γιορτές είναι μία χαρά».
«Πες απλά χρόνια πολλά».
Ποια χρόνια πολλά;Σε ποιον;Γιατί;
Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, τι γιορτάζουμε;
Δεν είναι θέμα τύπου.Δεν είναι θέμα λέξεων.Είναι θέμα αλήθειας.
Μην φοβηθείς να πεις:Χριστός Ανέστη.Μην ντραπείς.
Μην το μαλακώσεις για να χωρέσει παντού.Γιατί η Ανάσταση δεν είναι για να χωρέσει παντού.Είναι για να ανατρέψει τα πάντα.
Δεν μπορούμε να μιλάμε αόριστα.Να λέμε το όνομά Του. Καθαρά.Δυνατά.
Χριστός Ανέστη κι όχι απλά χρόνια πολλά.

π.Λίβυος

Γονιέ!!! Πρόσεξε τα θηρία των παιδιών σου…

Ένας άγγελος 19 ετών έσβησε κάποιο ξημέρωμα. Το άψυχο κορμάκι του έγινε βορά στα σαρκοβόρα θηρία του διαδικτύου, που σκύλεψαν την μνήμη της με υποθέσεις και συμπεράσματα.

Συμπεράσματα για ένα κορίτσι που σπούδαζε στον τομέα της προσφοράς στον άνθρωπο. Συμπεράσματα από μια φωτογραφία που ΚΑΘΕ κοπέλα έχει , ίδια πόζα , ίδιο στυλ. Και η κόρη μου έχει,που ακόμα κι εγώ δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω στην φωτογραφία . Μόνο η ευχή για κουράγιο στους γονείς της ,στον χαροκαμένο πατέρα και στη μανούλα που κάποτε είχαμε εργαστεί μαζί στην εστίαση. Μια άξια , εργατική γυναίκα. Μόνο η ευχή στην ψυχούλα της κοπέλας να αναπαύεται στην αγκαλιά του Θεού.

Γονιέ,η άποψη μου είναι ότι πρέπει ότι λέμε,ότι γράφουμε,να έχει ωφέλεια,να έχει σκοπό να αφυπνίσει συνειδήσεις .Γι αυτό σου λέω.Πρόσεχε τα θηρία των παιδιών σου.

Το κάθε παιδί από την γέννησή του έχει δυο θηρία.Μεγαλώνουν μαζί με αυτό.Θεριεύουν ή μαραζώνουν ανάλογα με πιο τρέφεται πιο πολύ . Κι αυτό,μέχρι την εφηβεία. Την αρχή της. Μετά πλέον,τα θεριά αφομοιώνονται και γίνονται χαρακτήρας. Το θεριό μπορεί να σε σηκώσει σε ύψη και έδρανα,να σε ρίξει σε θάλασσες να σώσεις κόσμο,να σε κάνει να πάρεις παράσημα,να σε κάνει να σε βλέπουν και να λένε με θαυμασμό : Πω πω …τι θεριό!

ΟΥΡΑΝΙΟ ΦΩΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

Μία θαυμαστή ουράνια σφαίρα, περιβαλλόμενη από αγγέλους και με τις πύλες του ουρανού διάπλατα ανοιγμένες, αποτυπώνει η ευαισθησία του αγιογράφου στο Καθολικό της Μονής των Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη του 14ου αιώνα. Από το άνοιγμα αυτό προβάλλει ο λευκοφόρος Χριστός, ως Παλαιός των Ημερών, μέσα σε μία θεοφάνεια φωτός και δόξης.

Η μνημειακή ζωγραφική του ναού αντανακλά τις θεοπτιακές εμπειρίες των μαθητών του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ο οποίος είχε ήδη κοιμηθεί κατά τον χρόνο της αγιογράφησης. Η θεολογία του ακτίστου φωτός, όπως εκφράστηκε κατεξοχήν στη διδασκαλία του, βρίσκει εδώ μία εικαστική αποτύπωση μοναδικής έντασης και καθαρότητας.

Το μικρό γυάλινο μπουκάλι με αγιασμό από το Μπαλουκλή...(Στην γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής)

 Στο εικονοστάσι της γιαγιάς μου της Ευθαλίας, στο Ηράκλειο, υπήρχε πάντοτε ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι με αγιασμό από το Μπαλουκλή, που της το έστελναν (μαζί με παστρουμά) κάθε χρόνο συγγενείς από την Κωνσταντινούπολη, σαν να της παρέδιδαν όχι ένα απλό ευλογημένο νερό, αλλά ένα μικρό απόθεμα μνήμης της Ρωμηοσύνης, μια σταγόνα από εκείνο το ακοίμητο βάθος όπου η πίστη συναντά την ιστορία και η ιστορία γίνεται προσευχή. 

Και το παράδοξο είναι ότι αυτό το μπουκάλι υπάρχει ακόμη. Στέκει εκεί, σχεδόν αμετακίνητο μέσα στον χρόνο, σαν να αρνείται να υπακούσει στη φθορά των πραγμάτων. Μπορεί να είναι δεκαετιών, μπορεί σχεδόν και ενός αιώνα αυτός ο αγιασμός, κι όμως δεν γεννά την εντύπωση του παλαιωμένου, αλλά του διασωζόμενου, της επιμονής της χάριτος μέσα στην ύλη. Ο αγιασμός, όταν παραμένει στο σπίτι μιας γιαγιάς, δεν είναι ποτέ απλώς ένα ιερό αντικείμενο, ξέρετε, είναι ένας τρόπος να κατοικεί η Εκκλησία μέσα στην καθημερινότητα, να υπάρχει η Παναγία μέσα στο δωμάτιο όχι ως εικόνα μόνο, αλλά ως σκεπή, ως ανάσα, ως αδιόρατη αλλά δραστική υπόσχεση ότι η ζωή δεν εξαντλείται σ’ εκείνο που φαίνεται.

Η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής είναι για την Ορθοδοξία μια από τις πιο συγκλονιστικές μεταπασχάλιες αποκαλύψεις του μυστηρίου της Θεοτόκου. Τελείται την Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλαδή την πρώτη Παρασκευή μετά το Πάσχα, ως η μόνη εορτή που παρεμβάλλεται μέσα στην καθαρή πασχάλια λαμπρότητα της εβδομάδας αυτής, ακριβώς επειδή η Εκκλησία θέλει να δείξει ότι η Ανάσταση δεν είναι ένα αφηρημένο δόγμα νίκης, αλλά μία ζωή που ρέει, μία χάρη που ξεδιψά, ένα νερό που γίνεται σημείο της αφθαρσίας.

Σύναξη της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας στα Άγραφα της Πίνδου

 Στην πανέμορφη οροσειρά των Αγράφων της Πίνδου, κοντά στο χωριό Κουμπουριανά, μέσα σε δύσβατο τόπο, διακρίνουμε την Ι. Μονή Παναγίας Σπηλαιωτίσσης, αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή.

 Είναι κτισμένη επάνω στην προεξοχή ενός βράχου, κάτω από τον οποίο υπάρχει το σπήλαιο ευρέσεως της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας, στο οποίο οφείλει και την επωνυμία της. Στη θέα του απότομου γκρεμού που υπάρχει γύρω της, ο επισκέπτης νιώθει δέος και ίλιγγο. Στο βάθος του γκρεμού διέρχεται παραπόταμος του Αχελώου, ενώ στα ανατολικά της Μονής υπάρχουν απότομοι και απροσπέλαστοι βράχοι.

 Η Μονή περιβάλλεται από οχυρωματικό τείχος. Εντός αυτού σώζεται το Καθολικό, ο μεγαλοπρεπής Ναός της Ζωοδόχου Πηγής, Βυζαντινού ρυθμού, καθώς και μικρό παρεκκλήσιο αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. 

Να χαρείς μαζί με την Θεοτόκο την Ανάσταση του Χριστού

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

 Συλλογίσου αγαπητέ, ότι έχουμε χρέος να συγχαρούμε με την Παναγία Παρθένο, που όταν είδε τον Υιό και Θεό της ότι αναστήθηκε, γέμισε αμέσως από τόση μεγάλη χαρά όσο μεγάλη ήταν και η θλίψη που δοκίμασε στα Πάθη του.

 Οι πόνοι και οι θλίψεις της μετριούνται με τη γνώση που είχε για την άπειρη αξιότητα του ενσαρκωμένου Λόγου, και από την αγάπη της σ’ αυτόν, όχι μόνο σαν Θεό, και σαν γέννημα των σπλάγχνων της, αλλά σαν μονογενή Υιό της και επειδή αυτή μόνη ήταν μητέρα του χωρίς πατέρα. Όλα αυτά δεν άφηναν την αγάπη της να μοιρασθεί σε άλλα πράγματα, αλλά την πολλαπλασίαζαν μόνο στο γλυκό της Υιό.
Επειδή λοιπόν τον γνώριζε περισσότερο, τον αγαπούσε και περισσότερο, απ’ όσο τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν όλοι οι άγγελοι στον ουρανό. 

Επομένως μπορούμε να πούμε, ότι η Παναγία Παρθένος έπασχε στο Πάθος του Υιού της περισσότερο από όσο έπασχαν όλα μαζί τα κτίσματα· κι ότι η λύπη της δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη, παρά μόνο τη λύπη, που δοκίμασε ο αγαπημένος της Ιησούς. «Και τη δική σου ψυχή θα διαπεράσει ρομφαία» (Λουκ. 2,35).

Αφού όμως αυτή πρώτη πήγε κατά το μεσονύκτιο για να δει τον τάφο του Υιού της και αφού γι’ αυτή και μόνη έγινε ο σεισμός και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο συνήθης διακονητής και τροφεύς και ευαγγελιστής της, κατέβηκε από τους ουρανούς, κύλησε την πέτρα από τη πόρτα του τάφου και καθόταν πάνω σ’ αυτήν αστραπόμορφος και λευκός σαν το χιόνι. Αφού λέω, κατέβηκε ο θείος Γαβριήλ, ω , πως μετατράπηκε αμέσως σε υπερβολική χαρά η υπερβολική της λύπη! Ω πόσο αγαλλίασε το πνεύμα της, όταν είδε, ότι γι’ αυτήν μόνο ανοίχθηκε ο τάφος του Υιού της! Όπως για χάρη της Θεοτόκου ανοίχθηκαν στους ανθρώπους τα ουράνια και τα επίγεια, έτσι και για τη Θεοτόκο ανοίχθηκε ο ζωοποιός τάφος του Κυρίου, όπως λέει ο μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ο Παλαμάς.

 Αυτή πρώτη είδε την Ανάσταση του Υιού της!

 Ω πόσο ευφράνθηκε, όταν πλησιάζοντας στόν αγαπητό της Ιησού έπιασε με μεγάλη ευλάβεια και αγάπη τα άγια πόδια του και τα προσκύνησε! Κι όταν είδε γεμάτα από το θείο φως της Αναστάσεως τα μέλη του γλυκύτατου Υιού της, τα οποία προ ολίγου ήσαν όλα καταξεσχισμένα, άτιμα και άμορφα! Πάνω απ’ όλα όμως πόσο χάρηκε, όταν άκουσε από το θείο στόμα του Υιού της τον χαροποιό εκείνο λόγο, που της είπε, το «χαίρε»· μολονότι και ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει, ότι ήταν μαζί της και η Μαγδαληνή Μαρία και έπιασε και αυτή τα πόδια του Κυρίου, και άκουσε και αυτή το χαίρε, με σκοπό να μην αμφισβητείται η Ανάσταση του Κυρίου, αν την μαρτυρούσε μόνο η Παναγία μητέρα του λόγω της φυσικής οικειότητας, καθώς το αποδεικνύει ο Θεσσαλονίκης Γρηγόριος (και ο Ξανθόπουλος στο συναξάρι του Πάσχα).

 Ποιος νους μπορεί να καταλάβει τι είδους τελειότητα αγάπης και χαράς υπήρξε ανάμεσα στη Θεοτόκο και στο Χριστό, αναμεσα σε μια τετοια Μητέρα και σ’ ένα τέτοιο Γιο;

Λοιπόν, αδελφέ αν η Θεοτόκος είναι φυσική Μητέρα του Χριστού, θετή δε και πνευματική μητέρα όλων των Χριστιανών και μάλιστα τέτοια μητέρα ώστε, καθώς ο Χριστός μας παραγγέλλει να μη αποκαλέσουμε πατέρα στη γη, επειδή κυρίως ένας είναι ο πατέρας μας, ο επουράνιος. Έτσι ακριβώς έχουμε δίκιο να πούμε ότι κι άλλη μητέρα δεν έχουμε παρά μόνο τη Θεοτόκο. Αν, λέω, η Θεοτόκος είναι μητέρα των χριστιανών, χρωστάς και συ αδελφέ σαν χριστιανός και γιός της Παρθένου να συγχαρείς σ’ αυτή τη μεγάλη χαρά της. Αν στον καιρό της τόσης ευτυχίας της, δέν συγχαρείς με την Παναγία, ασφαλώς θα φανείς ανάξιος της αγάπης της. Και αν φανείς ανάξιος της αγάπης της, θα φανείς ανάξιος για να γίνεις δεκτός κάτω από τη σκέπη της· κι αν αυτή η μητέρα όλων μας, δεν σε δεχθεί κάτω από τη σκέπη της αλλοίμονον σε σένα! 

 Ποια ελπίδα σου απομένει για τη σωτηρία σου; 

Αυτή είναι η μητέρα του ελέους και όλες οι χάριτες του Θεού περνούν μέσ’ από τα χέρια της τόσο στον ουρανό, όσο και στη γη, τόσο στους αγγέλους, όσο και στούς ανθρώπους. 

Αυτή μόνη όντας μεθόριο μεταξύ του Θεού και των κτισμάτων, παίρνει από την Τρισήλιο Θεαρχία όλες τις υπερφυσικές δωρεές και τα χαρίσματα και τα μεταδίδει σαν φιλανθρωπότατη βασίλισσα σ’ όλες τις τάξεις των αγγέλων και των ανθρώπων, ανάλογα με τήν αγάπη, που έχουν πρός αυτήν. 

Η περίφημη Αγία Τριάδα του Αντρέι Ρουμπλιώβ

 

Η περίφημη ''Αγία Τριάδα'' του Αντρέι Ρουμπλιώβ στην στη Μονή της Αγίας Τριάδος Ζαγκόρσκ, έξω από τη Μόσχα

Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής Σάμου

Αεροφωτογραφία της ιστορικής Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Σάμου 

φωτογραφία Γεώργιος Ωρολογάς).

Άλλη η δική σου πορεία καί άλλη τών άλλων!

Άλλη η δική σου πορεία καί άλλη τών άλλων!
Σε άλλες καρέκλες έκατσες εσύ, καί σέ άλλες εκείνοι!
Άλλοι γονείς, άλλοι φίλοι, άλλοι συγγενείς.
Άλλα γονίδια καί κληρονομικά!
Συμπέρασμα;
Ζήσε τήν ζωή σου, αγάπα όλους, κοντά με όλους, μά καί μακριά απ'όλους!
Όταν θέλουν να σε θλίψουν, νά σέ ειρωνευτούν, νά σέ προσβάλλουν, μή θλίβεσαι εσύ.
Τό πρόβλημα είναι δικό τους, μήν τό οικειοποιείσαι ώς δικό σου.Άλλο εσύ, καί άλλο τό πρόβλημα τού άλλου.
Τι θέλω να σού πώ γενικότερα;Χμμμ!
Νά'σαι σάν τό λάδι μέσα στο νερό, μέσα στο καντήλι.Αλλιώς δύσκολα θα τήν παλαίψεις!

(π.Θεόκτιστος Δικταπανίδης)

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης.Περιστατικά κατά την Θεία Μετάληψη

Ο κ. Σταύρος καταθέτει κάποια περιστατικά που είχε δει στο μοναστήρι όταν ζούσεο ο Γέροντας. 

Κατά την Θεία Μετάληψη αρνήθηκε μια φορά να κοινωνήσει μια κυρία.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο κ. Θεόδωρος Παυλίδης τον ρώτησε γιατί δεν την κοινώνησε και ο Γέροντας του είπε με πόνο: «είδα ένα σκυλί με ευαγγέλιο στο στόμα». Και εξήγησε: ορκίστηκε ψέματα στο δικαστήριο κι αδίκησε άνθρωπο».

Κάποια άλλη φορά η θεία του ήλθε στο μαναστήρι να κοινωνήσει τα παιδιά της, ενώ τα άφησε να φάνε αυγά. Ο Γέροντας με το χάρισμά του το γνώριζε και με κανένα τρόπο δεν ήθελε να τα κοινωνήσει. Της είπε «τα τάϊσες αυγά και ήρθες να τα κοινωνήσεις;»

πηγή

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα χωρίς τις γυναίκες της Κύπρου.

Όταν μιλάμε για την ΕΟΚΑ, το μυαλό πάει στα όπλα και στα βουνά. Όμως, ο αγώνας δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα χωρίς τις γυναίκες της Κύπρου.
​Πίσω από κάθε καταζητούμενο, υπήρχε μια μάνα που:
​Μαγείρευε για τους "κρυμμένους" ενώ οι Άγγλοι χτυπούσαν την πόρτα της.
​Μετέφερε προκηρύξεις κάτω από τις ποδιές των μωρών της.
​Έπλυνε τις πληγές των πληγωμένων στα κρησφύγετα, σιωπηλά, χωρίς να πει λέξη ούτε στον ίδιο της τον άντρα.
​Το πιο συγκλονιστικό; Όταν τα παιδιά τους οδηγούνταν στην αγχόνη, αυτές οι μάνες δεν λύγιζαν μπροστά στον εχθρό. Στέκονταν όρθιες, με το μαύρο μαντήλι, και τους έλεγαν:
«Πήγαινε στο καλό, γιε μου, και να είσαι περήφανος».
​71 χρόνια μετά, χρωστάμε ένα "ευχαριστώ" σε εκείνες τις γυναίκες που κράτησαν την ελπίδα ζωντανή μέσα στις κουζίνες και στις αυλές τους.

πηγή

Κράτα στην καρδιά σου το Φως της Ανάστασης και μην απελπίζεσαι...

Κράτα στην καρδιά σου το Φως της Ανάστασης και μην απελπίζεσαι...

( Φωτογραφία Γιώργος Νούνεσης )

Όταν ανοίχτηκε ο τάφος του Αγίου Αμφιλοχίου τής Πάτμου, όλη η περιοχή γύρω ευωδίασε...

 π. Ηλίας Μάκος

 "Το 1981, στις 19 Σεπτεμβρίου, κατόπιν πιέσεων πολλών πιστών και των υπευθύνων της Μεγάλης Μονής του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, πραγματοποιήθηκε η εκταφή των λειψάνων του γέροντος.
Όταν ανοίχτηκε ο τάφος, ο οποίος βρίσκεται μέσα στα πεύκα, όλη η γύρω περιοχή ευωδίασε, με αποτέλεσμα οι παρευρισκόμενοι να αρχίσουν να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. ῾Η ευωδία διαρκούσε και μετά την πλύση των αγίων λειψάνων. ῾
Ο ηγούμενος της Μονής του Θεολόγου Ισίδωρος -ο μετέπειτα μακαριστός επίσκοπος Τράλλεων – ο οποίος παρευρισκόταν στην εκταφή, χρειάστηκε να φύγει για λίγο από το νησί για ανάγκες της Μονής μας. Όταν επέστρεψε μου είπε: -Μύρισε τα χέρια μου, ακόμη ευωδιάζουν μετά το άγγιγμα της κάρας του Γέροντα".

Τι μεγαλύτερο σημάδι ότι στην αγνή καρδιά του είχε ανάψει θερμός ο πόθος της θείας αγάπης, γι' αυτό και αξιώθηκε ευωδίας και θαυμάτων αλλά και της αγιοποίησής του το 2018, μετά τον τεκμηριωμένο φάκελο, που υπέβαλαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο οι αδελφές της Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, που εκείνος είχε ιδρύσει.

Όπως ακριβώς η ευωδία των οστών του διαχύθηκε στο περιβάλλον, έτσι και η πίστη του αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου, εκδηλώνεται υποδειγματική και θαυμαστή και μέσω των πολλών θαυμάτων του, βεβαιώνοντας ότι εν Κυρίω έζησε και εν Κυρίω απέθανε.

Όταν ζούσε και ενώ βρισκόταν στο κελί του νιώθει ότι κάποια Ελένη από την Ικαρία τον φωνάζει να πάει κοντά της. Κατεβαίνει στο λιμάνι, βρίσκει αμέσως ιστιοφόρο, κατεβαίνει στην Ικαρία και ξαφνικά βλέπει μια έξαλλη γυναίκα να τρέχει προς τη θάλασσα να αυτοκτονήσει (το αποκάλυψη η ίδια αργότερα). Φώναξε, χωρίς να τη γνωρίζει προσωπικά, το όνομά της και η γυναίκα σώθηκε.
Είκοσι ένα χρόνια μετά το θάνατό του, το 1991, η Ειρήνη, ήταν σε σε κωματώδη σχεδόν κατάσταση˙, νοσηλευόμενη στο Ευαγγελισμό από οξεία παγκρεατίτιδα. Φέρανε αγιασμένο νερό, από αυτό, που είχαν πλύνει τα λείψανα του γέροντα Αφιλοχίου, αλείψανε το σημείο του σώματος, όπου το άρρωστο όργανο και η βελτίωση ήρθε ταχεία.

Ποιά ὥρα ἀναστήθηκε ὁ Κύριος, κανείς δέν γνωρίζει μέ ἀκρίβεια.

 Κάποιοι εἶπαν, ὅτι ἀναστήθηκε στὸ πρῶτο λάλημα τῶν πετεινῶν· ἄλλοι, ὅταν ἔγινε ὁ σεισμός, καὶ ἄλλοι ἄλλον καιρό.

  Ἀναστήθηκε δέ, ὅπως καὶ γεννήθηκε, δηλαδὴ χωρὶς νὰ χαλάσουν καθόλου οἱ σφραγίδες τοῦ τάφου, καθὼς καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων εἰσῆλθε στοὺς Μαθητές του ὕστερα. 

 Ἀφοῦ αὐτὰ ἔτσι συνέβησαν, ἔφθασαν κάποιοι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ φιλοῦσαν τὸν τάφο, καταφοβισμένοι καὶ ανακοινώνουν ὅσα εἶχαν συμβεῖ στοὺς Ἀρχιερεῖς, ποὺ ὅταν ἄκουσαν αὐτὰ καὶ μὴ γνωρίζοντας τί ἄλλο νὰ κάνουν, οὔτε μποροῦσαν νὰ καταφύγουν στὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἀσύστατη συκοφαντία, ἐπειδὴ μὲ ἀρκετὰ χρήματα κατέπεισαν τοὺς στρατιῶτες νὰ κηρύξουν, ὅτι καθὼς ἐκεῖνοι ἀποκοιμήθηκαν, πῆγαν οἱ μαθητές του καὶ τὸν ἔκλεψαν. 

Ψηφιακός «πολιτικός θάνατος»: όταν η εξουσία πατά ένα κουμπί και σε εξαφανίζει.

Γεώργιος Αποστολάκης

Η είδηση που ήρθε στο φως από την Εφημερίδα των Συντακτών δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο διεθνούς πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι κάτι βαθύτερο, πιο ανησυχητικό και, κυρίως, προφητικό για το μέλλον που έρχεται.

Μια εισηγήτρια του Ο.Η.Ε., επειδή τόλμησε να μιλήσει για γενοκτονία στην Παλαιστίνη, βρέθηκε αντιμέτωπη όχι με πολιτική διαφωνία, αλλά με εξόντωση της ίδιας της δυνατότητάς της να ζει και να λειτουργεί. Με εκτελεστικό διάταγμα του Donald Trump, της επιβλήθηκε μια τιμωρία που ξεπερνά τα όρια της διπλωματίας ή της πολιτικής πίεσης.
Της επιβλήθηκε αυτό που εύστοχα χαρακτηρίστηκε: «πολιτικός θάνατος».

Τι σημαίνει «πολιτικός θάνατος» στη νέα εποχή
Δεν πρόκειται για φυλάκιση. Δεν πρόκειται για εξορία. Πρόκειται για κάτι πιο ύπουλο και πιο απόλυτο. Απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να της παρέχει χρήματα, αγαθά ή υπηρεσίες. Κατασχέθηκε το διαμέρισμά της. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει πιστωτική κάρτα πουθενά στον κόσμο. Αναγκάζεται να ζει με μετρητά ή δανειζόμενη.

Πασχαλινές λέξεις στο λεξικό του Du Cange ~ (θρησκεία, λαογραφία, κοινωνία στη γλώσσα της Λαμπρής)

Πώς μιλούσαν για το Πάσχα οι Έλληνες της μεσαιωνικής και πρώιμης νεοελληνικής εποχής;
Το μνημειώδες Glossarium ad scriptores mediae et infimae Graecitatis (1688) του Du Cange πέρα από ένα σημαντικό λεξικό της πρώιμης νεοελληνικής γλώσσας, είναι και ένα ζωντανό αρχείο πολιτισμού. Μέσα από τα λήμματά του (με τα ερμηνεύματα βέβαια στη Λατινική γλώσσα) αναδύεται μια Λαμπρή γεμάτη φως, τελετουργία, δώρα και κοινότητα.
~~~~
Η ονοματοδοσία της γιορτής
Λαμπρή ~ «Festum Paschatis, sic dicitur à Graecis recentioribus, quòd tunc temporis in templis plurimae accenduntur lampades» = «Η γιορτή του Πάσχα· λέγεται έτσι από τους νεότερους Έλληνες, επειδή τότε ανάβουν πλήθος λαμπάδων στους ναούς» 

Η ίδια η λέξη αποτυπώνει το βίωμα του φωτός.

Πασχαλία ~ «Pascha, festum Paschale»=«Πάσχα, η πασχαλινή γιορτή» Όρος ευρύτερος, που μπορούσε να δηλώνει και όλη την εορταστική περίοδο.

Τώρα τα λόγια των Ιεροκηρύκων και των πολιτικών είναι σαν να ρίχνουν νέφτι στη φωτιά

 Τώρα τα λόγια των Ιεροκηρύκων και των πολιτικών είναι σαν να ρίχνουν νέφτι στη φωτιά. Ο πτωχός και αμόρφωτος Λαός ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΦΘΗΚΕ και τώρα δεν ακούει, θέλει έργα και ζωή Χριστιανικής αγάπης, θέλει να συμπάσχουμε ως αδελφοί. 

Μόνο με την αγάπη προς αυτούς, με έργα φιλανθρωπίας θα επαναφέρουμε τους αδελφούς μας κοντά στον Χριστό. Και γι’ αυτό πρέπει έστω και αργά να σχηματίσουμε την μερίδα την Χριστιανική των εξεγερθέντων, να βοηθήσουμε με έργα και λόγια τα αδέλφια μας που τόσον πάσχουν σωματικά και πνευματικά… 

 Ο Θεός να βοηθήσει τους πιστούς και την Εκκλησία Του την Αγία. Αυτά σκέπτομαι και ΛΥΠΟΥΜΑΙ για την ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του κόσμου. 

Η προσευχή των πιστών ας παρουσιασθεί ως πρόχωμα προ του καταστρεπτικού χειμάρρου για να συγκρατήσει κάτι.

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής(από γράμμα του στις 17.12.1960)

πηγή

ΛΟΓΙΑ Αναστάσιμα Αγίων..!

Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ :

 «Χαρά μου, Χριστὸς Ἀνέστη. Δὲν ὑπάρχει τόπος γιὰ θλίψη στὴν καρδιὰ τοῦ χριστιανοῦ, γιατί ὁ Χριστὸς νίκησε τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸν ἔσχατο ἐχθρό, τὸν θάνατο. Ὅλα τώρα πλημμυρίζουν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.»

 Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης : 

«Γιὰ τὸν χριστιανὸ δὲν ὑπάρχει θάνατος. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας ἀνάσταση ἀπὸ τώρα. Ὅταν ἀγαπήσεις τὸν Χριστό, ζεῖς τὴν Ἀνάσταση μέσα στὴν καθημερινότητά σου. Ὁ θάνατος γίνεται μία γέφυρα γιὰ νὰ περάσουμε στὸ φῶς.»

 Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς :

 «Μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἄνθρωπος ἔπαψε νὰ εἶναι ἕνα θνητὸ ὄν. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ μόνη ἐπανάσταση ποὺ πέτυχε ποτὲ στὸν κόσμο, γιατί νίκησε τὴν πηγὴ κάθε κακοῦ, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο.»

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης :

 «Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπάντηση στὴν ἀπελπισία τοῦ κόσμου. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος πιστεύει στὴν Ἀνάσταση, βλέπει τὰ πάντα μὲ ἄλλο μάτι. Τὰ προβλήματα γίνονται μικρά, γιατί μπροστά μας ἔχουμε τὴν αἰωνιότητα. Νὰ χαίρεστε, γιατί ὁ Χριστὸς νίκησε τὸν θάνατο»

 Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ (Σαχάρωφ) : 

«Ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως δὲν εἶναι ἕνα συναίσθημα παροδικό, ἀλλὰ ἡ βεβαιότητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ὕπαρξή μας. Τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως διαλύει τὰ σκοτάδια τοῦ νοῦ καὶ μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς ἀδελφό, ὡς εἰκόνα τοῦ ἀναστάντος Κυρίου.»