Παρότι έχουν περάσει 3.500 χρόνια οι μεθοδείες του Πονηρού μένουν οι ίδιες στον πόλεμο κατά των πιστών...

Χρήστος Κλητσινάρης

 

Το παρακάτω το είχα αναρτήσει σαν σήμερα " Το Αλειτούργητο Πάσχα του 2020" τότε που για πρώτη φορά στην Εκκλησιαστική Ιστορία έκλεισαν τους Ιερούς Ναούς και δεν γιορτάσαμε Πάσχα.
Τότε που Πολιτικοί και Ψευτοεπιστήμονες βλασφημούσαν λέγοντας ότι Μολύνει η Θεία Κοινωνία και συλλάμβαναν όποιους Ιερείς κοινωνούσαν το Ποίμνιο τους. Αυτή η Βλασφημία στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού για πρώτη φορά ειπώθηκε επίσημα από την Πολιτεία και δυστυχώς έλαχε στη γενιά μας.
Τότε που οι Ιεράρχες (πλην ελαχίστων) μας έλεγαν κάντε μόνοι σας Προσευχή στο σπίτι σας, ας μην Κοινωνήσετε, δεν πειράζει που δεν θα συμμετέχετε για μήνες στην Αναίμακτη Θυσία, δεχόμενοι έτσι Παθητικά τον παραπάνω ισχυρισμό!!!

"Εξόδου το Ανάγνωσμα.
Λόγω εγκλεισμού και λόγω Πάσχα διαβάζω τα πέντε πρώτα βιβλία της Αγίας Γραφής, την λεγομένη ''Πεντάτευχο του Μωϋσέως''. Ένας πολύτιμος θησαυρός κάθε Χριστιανού με διαχρονικά πνευματικά μαθήματα και μεγάλες αλήθειες.
Διαβάζοντας λοιπόν το δεύτερο βιβλίο, την Έξοδο το κατ΄εξοχήν βιβλίο που προεικονίζει το Χριστιανικό Πάσχα, παρατήρησα κάτι που άλλες φορές ίσως το διάβαζα πιο επιφανειακά.

Μου έκανε εντύπωση γιατί αν και έχουν περάσει 3.500 χρόνια από τότε, διαπίστωσα ότι οι Μεθοδείες του Πονηρού μένουν οι ίδιες στον πόλεμο κατά των πιστών, των Ιουδαίων τότε, των Χριστιανών σήμερα.

Ο τσομπάνος Μωϋσής λοιπόν λαβαίνει εντολή από τον Θεό στη φλεγόμενη βάτο να παρουσιαστεί στον πανίσχυρο Φαραώ της Αιγύπτου και εκ μέρους όλων των σκλαβωμένων Εβραίων να του πει ''Κύριος ο Θεός, μας καλεί να πορευθούμε οδόν τριών ημερών στην έρημο για να θυσιάσουμε σε Αυτόν, μήποτε μας συναντήσει θάνατος ή φονευτούμε''. Ζήτησαν δηλαδή να πάνε στην έρημο να λατρεύσουν τον Θεό τους.
Η απάντηση του Φαραώ ήταν ''Μην ξεσηκώνετε τον λαό και κοιτάξτε τις δουλειές σας''.
Μάλιστα από εκείνη την ημέρα δίνει στους σκλαβωμένους Ιουδαίους διπλή δουλειά για να μην έχουν χρόνο να σκέφτονται πολλά. Αυτοί αγανάκτησαν και τα έβαλαν με τον Μωϋσή.
Ξαναπαρουσιάζεται ο Μωϋσής στον Φαραώ με τον αδελφό του, ακολουθούν τα γνωστά θαύματα με τον Ααρών και αρχίζουν οι Δέκα Πληγές από τον Θεό κατά της Αιγύπτου.
Ο Φαραώ μέχρι και την Τρίτη Πληγή δεν δέχεται κουβέντα για το αίτημα του Μωϋσή. Τις θεωρούσε τυχαίες.
Στην Τέταρτη Πληγή αρχίζει και το συζητά και προτείνει δικές του λύσεις. Σε αυτές υπάρχουν μεγάλα διαχρονικά μηνύματα και μαθήματα.

Σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας η Αίγυπτος συμβολίζει τον Κόσμο της Αμαρτίας και ο Φαραώ συμβολίζει τον Άρχοντα του Κόσμου αυτού, δηλαδή τον Διάβολο.

Η «θλίψη», την οποία τόσο εύκολα ειρωνεύονται και αποτάσσονται μετά βδελυγμίας είναι η καθημερινότητα των περισσοτέρων Ελλήνων.

Διαβάζω πως για άλλη μια χρονιά η Ένωση Άθεων Ελλάδος καλεί σε δημόσιο δείπνο τη Μεγάλη Παρασκευή, προτρέποντας τους συμμετέχοντες να φάνε «ό,τι τραβάει η όρεξή τους, χωρίς περιορισμούς από υπερφυσικά όντα», αντιπαραβάλλοντας μάλιστα αυτή την επιλογή με ό,τι αποκαλούν «θρησκευτική θλίψη». 

Όλο το κείμενο της πρόσκλησης διακατέχεται από μια βαθιά ειρωνεία και μια διάθεση αντιστροφής. Η πρόσκληση, σημειωτέον, δεν αναφέρεται στο δικαίωμα της αθεΐας, ούτε στην ελευθερία επιλογής τρόπου ζωής, καθώς αυτά είναι λυμένα χρόνια τώρα. Προσκαλεί να σκηνοθετήσει συνειδητά μια πράξη που στρέφεται εναντίον ενός συμβολικού και βιωματικού πυρήνα της κοινότητας.

Η Μεγάλη Παρασκευή για τον Ορθόδοξο άνθρωπο είναι μια στιγμή πυκνού νοήματος, κατά την οποία η κοινότητα συγκροτεί έναν ιδιαίτερο χρόνο περισυλλογής, πένθους, αλλά και υπαρξιακής αναμέτρησης. Ακόμη και για εκείνον που δεν μετέχει πίστει, η ημέρα αυτή αποτελεί μέρος μιας εμπειρίας που διατρέχει τον συλλογικό βίο και οργανώνει τη σχέση των ανθρώπων με τον πόνο, τη θνητότητα και την ελπίδα.

Η επιλογή, επομένως, αυτής της συγκεκριμένης ημέρας για μια δημόσια εκδήλωση κρεατοφαγίας και μάλιστα υπογραμμίζοντας την αντιπαραβολή με τη νηστεία και τη θρησκευτική εμπειρία, συνιστά προκλητική, ειρωνική αναπαράσταση με σκοπό να ευτελίσει και να υποτιμήσει όσους δεν ασπάζονται τον ίδιο «ορθολογισμό» που η ένωση άθεων επικαλείται.

Το σκισμένο Χειρόγραφο

❝ Τό χειρόγραφον ἡμῶν,ἐν τῷ Σταυρῷ διέρρηξας, Κύριε,
καὶ λογισθεὶς ἐν τοῖς νεκροῖς,τὸν ἐκεῖσε τύραννον ἔδησας,
ῥυσάμενος ἅπαντας ἐκ δεσμῶν θανάτου τῇ ἀναστάσει σου [..] ❞.
( ❧ Μακαρισμοί, Μ. Πέμπτη εσπέρας)

[μετάφρ.]
‟ Το χειρόγραφο της καταδίκης μας
πάνω στον Σταυρό έσχισες, Κύριε·
και όταν συμπεριλήφθηκες στους νεκρούς
έδεσες τον τύραννο που τους εξουσίαζε,
λυτρώνοντας όλους μας
από τα δεσμά του θανάτου με την Ανάστασή σου [..]”
____________________
Το «χειρόγραφον» είναι νομικός όρος της εποχής: το ιδιόχειρο έγγραφο χρέους που υπογράφει ο οφειλέτης. Ο υμνογράφος δανείζεται την εικόνα από τον Παύλο (Κολ. 2:14)
❝ ἐξαλείψας τὸ καθ᾿ ἡμῶν χειρόγραφον
τοῖς δόγμασιν ὃ ἦν ὑπεναντίον ἡμῖν,
καὶ αὐτὸ ἦρεν ἐκ τοῦ μέσου προσηλώσας
αὐτὸ τῷ σταυρῷ❞

Αλλά το επιτείνει με το ρήμα «διαρρήγνυμι» — σχίζω, κατακερματίζω — που φέρει όλο το βάρος της εικόνας: δεν διαγράφεται απλώς το χρέος, καταστρέφεται το ίδιο το έγγραφο, κάθε έννοια χρέους και ενοχής.

Κέντρο Λεξικολογίας

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,ο εν ύδασι την γην κρεμάσας

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται,ο των αγγέλων βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο,ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Ήλοις προσηλώθη,ο Νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.»

Τα φώτα μέσα στην Εκκλησία σβήνουν, οι πιστοί με κατεβασμένο κεφάλι κρατούν το κερί τους αναμμένο και οι ιερείς, με τους διακόνους και τα παπαδάκια, βγαίνουν από το Ιερό με τον Εσταυρωμένο και τον Σταυρό. Η πομπή της Σταύρωσης (η πορεία του Χριστού προς τον Γολγοθά) κατευθύνεται προς το μέσο του ναού και ο σταυρός τοποθετείται στο κέντρο. «Τακ, τακ» ακούγεται το σφυρί στο ξύλο και το σώμα του Χριστού τοποθετείται πάνω σε αυτό. Τρεις φορές ακούγεται ο ήχος, όπως τα τρία καρφιά που κάρφωσαν στα χέρια και τα πόδια του Χριστού. Η σταύρωση έχει ολοκληρωθεί. Το Θείο Πάθος φτάνει σιγά – σιγά στην κορύφωσή του…

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο Έ – ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΩΝ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΩΝ

«Ω τον ηλίθιον Σουλτάνον! Τους φίλους του σφάζει, αντί να τους φορέση καυτάνι!»
Επιστολή Αδαμάντιου Κοραή προς τον Ιάκωβο Ρώτα, 26 Δεκεμβρίου 1821
Με αυτή τη ειρωνική φράση, ο Κοραής εκφράζει την προσωπική του εμπάθεια , την έλλειψη ανθρωπιάς αλλά και την αδυναμία του να κατανοήσει τη βαθύτερη στρατηγική του Πατριάρχη.

  Από εκείνη την εποχή γίνεται σαφές ότι ο Πατριάρχης είχε ήδη εχθρούς εκ των έσω, έτοιμους να αμφισβητήσουν και να δυσφημήσουν τη δράση του.Έτσι μόνο περίεργο δεν φαντάζει ότι 200 και πλέον χρόνια μετά κάθε χρόνο τέτοια εποχή, εθνομηδενιστικοί και αντιχριστιανικοί κύκλοι επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την ιστορική μνήμη του Γρηγορίου Ε’. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο ήταν μυστικός υποστηρικτής της Φιλικής Εταιρείας, σύμβουλος των οπλαρχηγών και προστάτης των πιστών.

 Ο Γρηγόριος Ε’ ανήκε στη Φιλική Εταιρεία και συνεργάστηκε μυστικά με τους ηγέτες της Επανάστασης, όπως ο Αλέξανδρος Υψηλάντης. Παρά τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη, που τον καθιστούσε ισχυρό αλλά ευάλωτο, γνώριζε ότι η άμεση αντίδραση στους Οθωμανούς θα μπορούσε να προκαλέσει μαζικά αντίποινα κατά των χριστιανικών κοινοτήτων.

" ὅταν γάρ λέγωσιν, εἰρήνη καί ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος...''

Επάνω στην "εκεχειρία" ταιριάζει απόλυτα ο Απόστολος Παύλος:
" ὅταν γάρ λέγωσιν, εἰρήνη καί ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος, ὥσπερ ἡ ὠδὶν τῇ ἐν γαστρὶ ἐχούσῃ, καί οὐ μὴ ἐκφύγωσιν. " (Α Θεσ. 5,3)

Vassilis Kostoulas

«Η παραστρατημένη και η Γερόντισσα Γαλακτία»

Του Αρχιμανδρίτου Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας

Πολλά περιστατικά από την ένθεη ζωή της Γερόντισσας Γαλακτίας έχουν διασωθεί και προωθήθηκαν κατά καιρούς στις στήλες της δημοσιότητας. Επιθυμώ να αναφερθώ σε ένα, που δείχνει την μητρότητα και την στοργή της, την ασυνθηκολόγητη μάχη της εναντίον της αμαρτίας αλλά και την μεταποιητική φροντίδα της σε κάθε συντετριμμένο αμαρτωλό. Αληθινά, έτρεφε τέτοια αγάπη σε ανθρώπους που ήταν θύματα των Αδαμιαίων μας κληροδοτημάτων και της επήρειας του διαβόλου, ώστε έδινε την εντύπωση ότι όσους η κοινωνία ήταν έτοιμη να τους κλείσει στη φυλακή λόγω οξείας παραβατικότητας και ανάρμοστης διαγωγής, εκείνη τους καταχωρούσε ευχαρίστως στην «φυλακή» της καρδιάς της, προκειμένου να τους χαρίσει την πραγματική ελευθερία…

Πολλά τα περιστατικά… Θα αναφερθώ στην περίπτωση μιας παραστρατημένης που συγκέντρωνε πάνω της τις λοξές ματιές του «αμίαντου» κοινωνικού περίγυρου και την απαρέσκεια των ναρκισσιστών της τελειότητας. Δεν θα αναφέρω τόπο διαμονής, ηλικία, όνομα και οικογενειακά χαρακτηριστικά, γιατί σκοπός μου δεν είναι να καταδείξω πρόσωπα αλλά να διαζωγραφίσω το μέγεθος της αγάπης του Θεού, που αισθητοποιείται μέσω των ενσάρκων φορέων της παρουσίας Του, που είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας…

  Ήταν μια νεαρή γυναίκα με πολύπλαγκτη βιοτή από τα παιδικά της χρόνια. Ζούσε μέσα στην ορφάνια, την φτώχια, την κακουχία, την στέρηση, του καθημερινού βιοποριστικού έργου την οδύνη, αρκετών ανθρώπων την βαρβαρότητα, των πλουσίων τη βλοσυρότητα, των αφεντάδων την κακοήθεια και φυσικά των συγγενών και φίλων την λησμοσύνη…

Να πάρουμε λάδι για να έχουμε υγεία, μην πάθουμε κάτι κακό και πεθάνουμε...

 Τη Μεγάλη Τετάρτη ακόμα και αυτοί που δεν έρχονται στην Εκκλησία όλο τον χρόνο θα έρθουν αυτή την ημέρα για να πάρουν το λαδάκι του Ευχελαίου. Ο λόγος; Στους περισσότερους παγανιστικός. Να πάρουμε λάδι για να έχουμε υγεία, μην πάθουμε κάτι κακό και πεθάνουμε. 

 Λυπάμαι, αλλά ο Χριστός μας χαλάει τα σχέδια. Δεν ήρθε για να μας δώσει βιολογική υγεία για περισσότερα χρόνια. Τέτοιος Χριστός δεν υπάρχει και φυσικά τέτοια ζωή δεν έχει νόημα. Για άλλους λόγους ήρθε. Ας τους αναζητήσουμε. Η υγεία είναι καλή αλλά θα τη χάσουμε κάποια στιγμή. Είναι το μοναδικό δεδομένο. Αν η παράταση και η συνέχιση της βιολογικής ζωής δεν είναι συνδεδεμένη με την καλλιέργεια της μετάνοιας, τότε είναι για πέταμα. Δεν λέμε βέβαια, ότι είναι κακό όταν κάποιος πονάει, να θέλει να γίνει καλά. Όλους τους αγκαλιάζουμε, αλλά μην θεοποιούμε την υγεία και τη παράταση της ζωής.

 Τέλος, άλλη μια πλάνη. Το Ευχέλαιο, δεν μας δίνει «πνευματική άδεια» για να κοινωνήσουμε. Πολλοί νομίζουν ότι επειδή πήγανε στο Ευχέλαιο, παίρνουν άδεια από «τη σημαία» για να κοινωνήσουν. Χωρίς αγώνα για καθαρή καρδιά, συντριβή και πόθο για ένωση με τον Χριστό δεν έχει κανένα νόημα το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.

ΥΓ. Υπάρχουν κάποιες κυρίες με σύριγγα στην τσέπη ώστε πηγαίνουν στο τέλος για να «αρμέξουν» το λαδάκι του Ευχελαίου. Χαλαρώστε λιγάκι, η ευλογία δεν πάει με το κιλό, δεν είμαστε στο super market, αλλά με τον πόθο και τη μετάνοια της καρδιάς.

Έτσι για την ιστορία . . .
Καλή μετάνοια να έχουμε όλοι μας…

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. Gr

Τελευταίαι Ημέραι του Μεσολογγίου/Η Έξοδος της Φρουράς - Γεώργιος Δροσίνης

 

Αυτή η ευγνώμονα και λεπτή ευαισθησία, την οποία διαθέτουν οι χιλιοτσακισμένες ψυχές ενώπιον του Αγίου Θεού.

Υπάρχει ένα τροπάριο στιχηρό , το «Σε, τον της Παρθένου Υιόν…», το οποίο ψάλλεται τη Μεγάλη Τρίτη το βράδυ και αναφέρεται στη μετάνοια της πόρνης.
Κάπου εκεί, στην κορύφωση, λέγει η πόρνη προς τον Κύριο: «Αγάπησον φιλούσαν την δικαίως μισουμένην». 

Υπάρχει και ένα άλλο «δικαίως» («άξια») στις δραματικές σκηνές του Πάθους, και αυτό είναι η ομολογία του ληστή, ο οποίος παραδέχεται:

 «Κατά πως πράξαμε, δικαίως απολαμβάνουμε τώρα».

Βλέπουμε, λοιπόν, αυτά τα δύο τραγικά και τσακισμένα πλάσματα να βρίσκονται στα πόδια του Ιησού με περίσσεια ταπείνωση και αυτογνωσία της θέσης τους, και με αναγνώριση ότι πάσχουν δίκαια και αξίζουν την περιφρόνηση των ανθρώπων. Αυτό, βέβαια, δεν απορρέει από ένα παθολογικό αίσθημα χαμηλής αυτοεκτίμησης, αλλά από ευγνώμονα και λεπτή ευαισθησία, την οποία διαθέτουν οι χιλιοτσακισμένες ψυχές ενώπιον του Αγίου Θεού. Τότε όλα δείχνουν μικρά και ταπεινά, ασύγκριτα με το μεγαλείο Του. Χαώδης διαφορά.

Αυτά τα συναισθάνονται όσοι κύλισαν στον βόρβορο, αλλά δεν έχασαν την αρχαία ευγένεια. Δεν είναι γνωρίσματα τυχαίων ψυχών· είναι χαρίσματα αγίων! Τι ευλογημένη ταπείνωση και γενναιότητα για έναν τέτοιο ευτελισμό! Καμία επίκληση θράσους για «δικαιώματα στις επιλογές», για «στάση ζωής», για εξιδανίκευση της αμαρτίας και άλλα αλαζονικά και παιδαριώδη που ακούγονται στις μέρες μας. Καμία κραυγή για αμνήστευση και απαίτηση για αποδοχή «ως έχουν» και στην κατάσταση που είναι. Εδώ παίζεται ο μεγάλος πόλεμος: «Είμαι νεκρός, θέλω να ζήσω· χαμένος είμαι και θέλω να με βρεις».

O άνθρωπος δεν θεραπεύεται όταν απλώς περιγράφει το τραύμα του αλλά όταν το εναποθέσει στους πόδας Του Θεού που έγινε άνθρωπος!

  Υπάρχουν στην ανθρώπινη ψυχή περιοχές που δεν θέλουμε ν' αγγίζει κανείς. Που παραμένουν ερμητικά κλειστές ακόμη και για μας τους ίδιους. Είναι οι μνήμες που δεν τολμάμε ν' ανασύρουμε, οι ενοχές που δεν εξομολογούνται παρά μόνον όταν η εσωτερική πίεση φθάσει σε οριακό σημείο, οι ρωγμές της συνειδήσεως που καλύπτονται μ' ένα πέπλο σιωπής, οι τραυματικές αποτυπώσεις του βίου, οι λανθασμένες εκλογές, οι νοθείες της επιθυμίας, οι ήττες που δεν επιθυμούμε να καταγράφονται. 

 Εκεί, στο βαθύτερο στρώμα της αυτοσυνειδησίας, ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο την κρίση των άλλων όσο τη στιγμή κατά την οποία θα υποχρεωθεί να δει τον ίδιο του τον εαυτό χωρίς τα συνήθη προστατευτικά περιβλήματα.

Το δοξαστικό των ιδιόμελων αποστίχων του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης, που ψάλλεται το εσπέρας της Μεγάλης Τρίτης κατά την Ακολουθία του Νυμφίου, το λεγόμενο «τροπάριο της Κασσιανής» κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα: Εισέρχεται σ' αυτή την «απαγορευμένη» περιοχή. Δεν αγγίζει την επιφάνεια του θρησκευτικού μας συναισθήματος, ούτε αρκείται σε μια ηθική περιγραφή της πτώσεώς μας. Κατέρχεται στο υπέδαφος της αλήθειας μας κι εκεί ανιχνεύει το δράμα της μετανοίας ως γεγονός υπαρξιακό, θεολογικό και εκκλησιολογικό.
Αυτό βέβαια, δεν το κάνει μόνον το συγκεκριμένο τροπάριο, το σύνολο της υμνογραφίας της Εκκλησίας λειτουργεί ακριβώς έτσι. Δεν περιγράφει απλώς ένα γεγονός του παρελθόντος, μεταπλάθει το γεγονός σε παρόν, παρόν λειτουργικό, σε εμπειρία κοινή, σε κοινή δήλωση του σώματος της Εκκλησίας. Τα πρόσωπα τα οποία μας προβάλλονται μέσα απ' την υμνολογία και τα αναγνώσματα και δεν ήταν λίγα όλη αυτή την ευλογημένη περίοδο του Τριώδιου, παύουν να είναι απομακρυσμένα πρόσωπα της Αγίας Γραφής και γίνονται μέσα στη λατρεία, μέσα στην ακολουθία, ένας ανθρωπολογικός καθρέφτης.

Τι διαφορετικό έχει όμως αυτό το τροπάριο; Αρχικά, μέσα σε λίγους στίχους, συμπλέκει βιβλικές αναφορές, ανθρωπολογικές διαστάσεις και σωτηριολογικά νοήματα με τρόπο αξιοθαύμαστο. Η γυναίκα προσφέρει μύρο «προ του ενταφιασμού». Το γεγονός αυτό μας προβάλλει ήδη προοπτική πάθους και ταφής Του Κυρίου. Η επίκληση «ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ» εντάσσει τη δέηση της αμαρτωλής γυναικός μέσα στη θεολογία της Δημιουργίας, όπου ο Χριστός προσλαμβάνεται όχι απλώς ως ιστορικό πρόσωπο αλλά ως Κύριος της κτίσεως. Η αναφορά στην Εύα, που άκουσε τον κρότο στον Παράδεισο και εκρύβη, συνδέει την ατομική μετάνοια της γυναίκας με το προπατορικό δράμα και με την παγκόσμια ιστορία της πτώσεως του ανθρωπίνου γένους.

Λίγο λάδι...

Τὶ ῥαθυμεῖς ἀθλία ψυχή μου;τὶ φαντάζη ἀκαίρως μερίμνας ἀφελεῖς;
τὶ ἀσχολεὶς πρὸς τὰ ῥέοντα;ἐσχάτη ὥρα ἐστὶν ἀπάρτι, καὶ χωρίζεσθαι μέλλομεν τῶν ἐνταῦθα,
ἕως καιρὸν κεκτημένη, ἀνάνηψον κράζουσα.

Ἡμάρτηκά σοὶ Σωτήρ μου,μὴ ἐκκόψης με, ὥσπερ τὴν ἄκαρπον συκήν,
ἀλλ' ὡς εὔσπλαγχνος Χριστέ, κατοικτείρησον,φόβω κραυγάζουσαν.
Μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ.

«Γρηγορείτε και προσεύχεσθε» (Μάρκ.14,38)

Ιδού ο νυμφίος έρχεται...

πηγή

ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ

Άγίου ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

 Ἡ παρθενία εἶναι ἀκριβός θησαυρός ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστός Σωτήρ γεννήθηκε ἀπό Παρθένο καί ἔζησε ζωή παρθενική. Ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης καί Βαπτιστής, καθώς καί ὁ μαθητής του Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής ἦσαν παρθένοι. Στήν αἰώνια ζωή ὁ θρόνος Του θά περιστοιχίζεται ἀπό παρθένους. Ἡ Παραβολή τῶν Δέκα Παρθένων ὅμως, ὡσάν νά θέλη νά μᾶς εἰπῆ ὅτι ἡ παρθενία μόνη της δέν εἶναι ἐπαρκής γιά τήν σωτηρία. Οἱ μωρές παρθένες, παρότι ἦσαν παρθένες, δέν εἰσῆλθαν μαζί μέ τόν Νυμφίο στόν νυμφικό οἶκο. 

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐξηγοῦν ὅτι τό λάδι γιά τά φανάρια τῶν παρθένων εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη, πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἡ παρθενία γιά νά εἶναι μέσον σωτηρίας, πρέπει νά εἶναι ἑνωμένη μέ τήν ἐλεημοσύνη.
“Μεγάλες εἶναι οἱ πτέρυγες τῆς ἐλεημοσύνης, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Διαπερνοῦν τόν αἰθέρα, φθάνουν στήν σελήνη, στόν ἥλιο, στούς οὐράνιους χορούς καί σταματοῦν μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ὁποιαδήποτε ἁμαρτήματα κι ἄν κάνεις, ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι βαρύτερη ἀπ᾿ αὐτά.
Ἡ παρθενία εἶναι ἕνα ἔργο τόσο μεγάλο, ὥστε οὔτε ἕνας σχεδόν ἀπό τούς παλαιούς δέν ἠμπόρεσαν νά τήν φυλάξουν. Οὔτε ὁ Νῶε, οὔτε ὁ Ἀβραάμ, οὔτε ὁ Ἰωσήφ. Ἡ παρθενία καί ἡ περιφρόνησις τοῦ θανάτου εἶναι οἱ δυσκολώτερες ἀρετές.

Μόνο ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ ἀνθίζει μέσα στήν Ἐκκλησία τό ἄνθος τῆς παρθενίας. Καί παρ᾿ ὅλα αὐτά, οἱ πέντε ἐκ τῶν δέκα παρθένων, χωρίς τήν ἐλεημοσύνη, ἐξεδιώχθησαν. Ἡ παρθενία εἶναι τό πῦρ, ἐνῶ τό λάδι εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη. Ὅπως ἡ φωτιά, ἐάν δέν ἔχη καύσιμη ὕλη, δέν ἀνάπτει καί σβήνει, ἔτσι καί ἡ παρθενία, ἐάν δέν εἶναι ἑνωμένη μέ τήν ἐλεημοσύνη, χάνει τήν ἀξία της καί καταστρέφεται. (Ὁμιλία τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου, περί μετανοίας).

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός ἑνώσεως αὐτῶν τῶν δύο ἀρετῶν;

«Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακά τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς»

«Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (Ἡσαΐας κς΄15). Σκανδαλιστικὸς ἀκούγεται ὁ στίχος. Εὐχόμαστε λοιπὸν μέσα στὴν Ἐκκλησία νὰ δίνει ὁ Θεὸς κακὰ στοὺς ἐνδόξους, τοὺς Κυβερνῆτες τῆς γῆς;
Καὶ πῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ συνάδει μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἐλέους καὶ τῆς συγγνώμης ποὺ κυριαρχεῖ στὴν Ἐκκλησία μας, αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε, ὅταν μάλιστα ἀνέβαινε στὸ Σταυρὸ ὁδηγημένος ἀπὸ τοὺς κακούργους ἐκείνους ἐχθρούς Του;
Πῶς μπορεῖ τὸ «πρόσθες κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» νὰ συμφωνήσει μὲ τὸ «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»; (Λουκ. κγ΄ 34).
Καταρχὰς πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι τὸ «πρόσθες κακὰ» ἀνήκει στὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅταν δηλαδὴ ἀκόμα δὲν εἶχαν ἐκχυθεῖ στὸν κόσμο τὰ ἄπειρα ἐλέη καὶ οἱ οἰκτιρμοὶ τοῦ Αγίου Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ἀκριβῶς ἐξεχύθησαν μὲ τὴ Σταυρικὴ Θυσία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Οἱ ἄνθρωποι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀκόμα καὶ οἱ ἁγιότεροι ἐξ αὐτῶν, δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ ἐννοήσουν τὸ βάθος καὶ πλάτος τῆς Θεϊκῆς συγκαταβάσεως, τοῦ ἐλέους καὶ τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ. Καὶ προκειμένου νὰ διατηρηθεῖ ἀκέραιη καὶ ἀλώβητη ἡ λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, προέβαιναν σὲ τέτοιου εἴδους ἀφορισμοὺς ὅσων ἔδειχναν στὴ ζωή τους ἀσέβεια καὶ ἀποστασία.
Ἐδῶ ὅμως τὸ πνεῦμα αὐτὸ ξεπερνιέται ἀπὸ τὸν Ἡσαΐα.

Ο ΚΡΙΤΗΣ ΕΠΙ ΘΥΡΑΙΣ!

«Ἑτοίμαζε σεαυτήν, ὦ ψυχή μου, πρός τήν σήν ἔξοδον˙ ἡ παρουσία ἐγγίζει τοῦ ἀδεκάστου Κριτοῦ» (Μ. Απόδειπνο: ωδή β΄ Τριωδίου Μ. Δευτέρας, αγίου Ανδρέου Κρήτης).
(Ψυχή μου, ετοιμάζου για την έξοδό σου από τον κόσμο αυτόν. Διότι η παρουσία του δίκαιου Κριτή εγγίζει).

Ο ποιητής του κατανυκτικότατου Μεγάλου Κανόνος Άγιος Ανδρέας Κρήτης κινείται απολύτως αγιογραφικά: Ο Ιησούς Χριστός που Θεός ων έγινε άνθρωπος για να σηκώσει τις αμαρτίες μας και να μας δώσει και πάλι τον κλεισμένο Παράδεισο, την όραση δηλαδή του Θεού ως μετοχή στη ζωή Του, θα ξανάλθει και πάλι για δεύτερη και οριστική φορά. Κι η Δεύτερη αυτή Παρουσία Του θα σημάνει και το τέλος του σχήματος του παρόντος κόσμου, που σημαίνει όχι την καταστροφή αλλά την αλλαγή του. «Καινούς ουρανούς και καινήν γην προσδοκώμεν». Τη φοβερή αυτή ώρα που θα τη συνοδέψουν συγκλονιστικά γεγονότα, οι μεν τότε ζώντες θα αλλάξουν μ’ έναν τρόπο που δεν γνωρίζουμε, οι δε κεκοιμημένοι θα αναστηθούν από τους τάφους, ώστε όλοι, ψυχή τε και σώματι, να σταθούν προς κρίση ενώπιον του απολύτως Δικαίου Κριτού.

Πρόκειται για την προσδοκία που συνείχε κυριολεκτικά την πρώτη Εκκλησία και που διαχρονικά καλλιεργεί αδιάκοπα η συνέχειά της, το ζωντανό σώμα του Κυρίου, αφού δεν μπορεί να κατανοηθεί ο ερχομός του Χριστού την πρώτη φορά χωρίς την επάνοδό Του το δεύτερον.

Η Πνευματική Διαθήκη του Αγίου Λουκά προς τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά του

  Η Πνευματική Διαθήκη απευθύνεται στα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα του αγίου. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι μαζί με τον πατέρα υπέφεραν και τα τέσσερα παιδιά του. Δοκίμασαν την πίκρα της διπλής ορφάνιας και του κατατρεγμού. Θεωρούνταν παιδιά ενός «εχθρού του λαού» και αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες. Επόμενο ήταν να θεωρούν ακατανόητη την απόφαση του πατέρα τους να ιερωθεί. Για όλα τα δεινά που υπέστη η οικογένεια θεωρούσαν υπεύθυνη την Εκκλησία. Και το ερώτημα που συνεχώς ταλάνιζε τις ψυχές τους, όπως και πολλούς ανθρώπους που τον γνώρισαν ήταν: 

Γιατί ένας διάσημος και τόσο πετυχημένος καθηγητής της χειρουργικής πήρε μια τόσο μεγάλη απόφαση να χειροτονηθεί ιερέας και μάλιστα σε μια περίοδο διωγμού της Εκκλησίας; Πώς ένας δοξασμένος επιστήμονας αφιερώθηκε στην υπηρεσία μιας «ξεπερασμένης υπόθεσης» της θρησκείας; Τι είχε να κερδίσει ο μεγάλος αυτός δεξιοτέχνης της χειρουργικής από την ιερωσύνη;

Σε πολλές επιστολές του ο άγιος προσπαθεί να απολογηθεί και να εξηγήσει στα παιδιά του τον λόγο που αποφάσισε να πάρει αυτό τον μαρτυρικό δρόμο. Τα παιδιά του δείχνουν να μην τον καταλαβαίνουν. Και αυτός ήταν ένας ακόμη σταυρός για τον άγιο Λουκά. Ως τον θάνατό του δεν έπαυε να νουθετεί και, κυρίως, να προσεύχεται για τα παιδιά του, που είχαν τόσο πολύ επηρεασθεί, όπως και όλη η γενιά τους, από την αντιθρησκευτική προπαγάνδα.

Είναι συγκινητικό το γράμμα που απευθύνει στο μεγαλύτερο γιό του Μιχαήλ, στα μέσα της δεκαετίας του '40.
«Να θυμάσαι, Μιχαήλ, ότι ο μοναχικός μου βίος και ο όρκος που έδωσα, το αξίωμά μου, η απόφαση να υπηρετώ τον Κύριο, αποτελούν για μένα το μεγαλύτερο ιερό και το πρώτιστο καθήκον. Ειλικρινά και εξ όλης της καρδιάς απαρνήθηκα τα εγκόσμια και την ιατρική μου καριέρα, η οποία, βέβαια, θα μπορούσε να ήταν πολύ επιτυχημένη, αλλά τώρα δεν έχει καμμιά σημασία για μένα. Όλη η χαρά μου και όλη η ζωή μου είναι να υπηρετώ τον Κύριο, τον οποίο πιστεύω…».

Το καλοκαίρι του 1956 ο άγιος βρίσκεται στην πόλη Αλούστα της Κριμαίας. Έχει χάσει την όρασή του. Κοντεύει να κλείσει τα ογδόντα χρόνια του και νοιώθει πως οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν. Αποφασίζει λοιπόν να συντάξει την «Πνευματική Διαθήκη» του προς τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά του. Είναι μια ύστατη προσπάθεια να βοηθήση τα παιδιά του να ξεφύγουν από την μέγγενη του αθεϊσμού, να αντισταθούν στο αντίχριστο ρεύμα της εποχής, να ανακαλύψουν την «ύψιστη αλήθεια», τον Ιησού Χριστό, τηρώντας τις άγιες εντολές Του και υπηρετώντας τους πονεμένους ανθρώπους, τους «ελαχίστους αδελφούς» του Ιησού Χριστού.
Έχουμε την αίσθηση ότι η πνευματική διαθήκη του αγίου είναι και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρη. Απευθύνεται και σε όλους εμάς, τα πνευματικά παιδιά του αγίου Λουκά, που τον τιμούμε και τον αγαπούμε.

Ας γίνουμε κι εμείς μιμητές του. Και σύμφωνα με την υπόσχεσή του θα μας επισκιάζουν οι πρεσβείες και οι προσευχές του, τώρα που βρίσκεται μπροστά στο θρόνο του Θεού και Δημιουργού μας.

Αρχιμ. Νεκτάριος
Άγιον Πάσχα 2009

******

ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΓΙΟΥΣ ΜΟΥ, ΤΗΝ ΚΟΡΗ, ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΙΣΕΓΓΟΝΑ ΜΟΥ
Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

Είμαι πλέον 79 χρονών. Η καρδιά μου εξασθενεί και οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν και είναι ολοφάνερο ότι πλησιάζει η ώρα της αναχώρησής μου από τούτη τη γη.

''Η Ξεχασμένη Εντολή'' Γιατί σε γαϊδουράκι και όχι σε άλογο;

Σύμφωνα με τον Νόμο που ο Θεός έδωσε στον Μωϋσή, απαγορευόταν στους Ισραηλίτες να κατέχουν και να χρησιμοποιούν Ίππους. ''Οὐ πληθυνεῖ ἑαυτῷ ἵππον οὐδὲ μὴ ἀποστρέψῃ τὸν λαὸν εἰς Αἴγυπτον, ὅπως μὴ πληθύνῃ αὐτῷ ἵππον'' Δευτερονόμιο ιζ'16
Μόνο ταπεινά γαϊδουράκια επιτρεπόταν για τις μετακινήσεις τους και βόδια για τις αγροτικές δουλειές.

Η πρώτη αιτία ήταν να μην υπερηφανευτεί το Φρόνημα του λαού του Θεού καλπάζοντας με επίδειξη ένα δυνατό άλογο, αλλά να παραμένουν σε όλες τις πτυχές της ζωής τους Ταπεινοί.

Η δεύτερη ήταν να μην στηρίζονται και ελπίζουν σε περίοδο πολέμου στην Ρωμαλεότητα και στην Ισχύ του Ίππου, αλλά στον Ισχυρό Βραχίονα Κυρίου του Θεού τους ο Οποίος με μια σφεντόνα του Δαβίδ και δυό πέτρες τους χάρισε την νίκη. «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα» Ψαλμ. ιθ

Πρώτο μέλημα τους έπρεπε να είναι η Υπακοή και η Εμπιστοσύνη στον Θεό.
Δεν την εφάρμοσαν όμως πολλοί βασιλείς αυτή την εντολή και στηριζόταν και θαρρούσαν στους πολυπληθείς Ίππους και στις Άμαξες, τα οποία αγόραζαν από την Αίγυπτο, ακόμα και από την Βαβυλώνα.
Συναλλαγές ενάντια στον Νόμο του Θεού με άπιστα έθνη στα οποία κάποτε ήταν σκλαβωμένοι και ο Θεός τους ελευθέρωσε με θαυμαστές επεμβάσεις χωρίς ιππικό και άρματα.

Φωνάζει αυστηρά ο Θεός με τους Προφήτες:
''ἐνεπλήσθη ἡ γῆ ἵππων, καὶ οὐκ ἦν ἀριθμὸς τῶν ἁρμάτων αὐτῶν" Ησαΐας
''ἐφ᾿ ἵππον οὐκ ἀναβησόμεθα'' Ωσηέ.

'' Οὐαὶ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν, οἱ ἐφ᾿ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ᾿ ἅρμασιν, ἔστι γὰρ πολλά, καὶ ἐφ᾿ ἵπποις, πλῆθος σφόδρα, καὶ οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν" Ησαΐας

''Ψευδὴς ἵππος εἰς σωτηρίαν, ἐν δὲ πλήθει δυνάμεως αὐτοῦ οὐ σωθήσεται'' Δαβίδ.

Κάθε φορά που χρησιμοποιούσαν Ιππικό και καυχόταν σε αυτό έχαναν την μάχη.

«Κάνω Ψυχοθεραπεία, Παππούλη»

Χθες γίναμε μάρτυρες ενός διαλόγου που, αν και κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, κατάφερε να περιγράψει ανάγλυφα το πνευματικό status quo των ημερών μας.

Ένας ιερέας, από εκείνους τους παλαιάς κοπής που ακόμα νοιάζονται για το «ποίμνιο» με έναν τρόπο σχεδόν πατρικό, πλησίασε μια γνωστή μου. Με τη γλυκύτητα που φέρνουν οι μέρες του Πάσχα, τη ρώτησε:
«Θα έρθεις, παιδί μου, φέτος για εξομολόγηση; Να ελαφρώσει λίγο η ψυχή σου για την Ανάσταση;»
Η απάντηση ήρθε αφοπλιστική, σχεδόν αντανακλαστική:
«Κάνω ψυχοθεραπεία, παππούλη. Τα λέω εκεί».

Ο ιερέας χαμογέλασε συγκαταβατικά και απομακρύνθηκε. Όμως η ατάκα έμεινε να αιωρείται στον αέρα. Σε αυτή τη μικρή φράση κρύβεται η μεγάλη αλήθεια της εποχής μας. Είναι πλέον πολύ ευκολότερο για τον άνθρωπο να ανοίξει το πορτοφόλι του στον θεραπευτή, παρά να παραδώσει τον εγωισμό του στον εξομολόγο.
Γιατί η γνωστή μου –και χιλιάδες άλλοι σαν εμάς– προτιμά τον καναπέ από το πετραχήλι; 

Ο Κύριος της ζωής ονομάζει τον θάνατο «κοίμηση». Τι άρρητη ανάπαυση είναι αυτό για εμάς!

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος».

Ο Κύριος της ζωής ονομάζει τον θάνατο «κοίμηση». Τι άρρητη ανάπαυση είναι αυτό για εμάς! Ω τι γλυκιά είδηση για τον κόσμο! Ο φυσικός θάνατος, επομένως, δεν σημαίνει τον αφανισμό του ανθρώπου, αλλά μόνο έναν ύπνο, από τον οποίο μόνο Εκείνος μπορεί να ξυπνήσει τον άνθρωπο. Αυτός που με το λόγο Του εμφύσησε την ζωή στο πρώτο χώμα.

 Όταν ο Κύριος κραύγασε: “Λάζαρε!” (Ιωάννης 11:43), ο νεκρός άνθρωπος ηγέρθη και έζησε. Ο Κύριος γνωρίζει το όνομα του καθενός από εμάς. Εφόσον ο Αδάμ γνώριζε τα ονόματα κάθε πλάσματος του Θεού, πως ο Κύριος δεν θα γνωρίζει καθέναν από εμάς με το όνομα μας; Όχι μόνο γνωρίζει, αλλά μας καλεί επίσης με το όνομα μας. Ω, η γλυκιά και ζωοποιός φωνή του μοναδικού Εραστή της ανθρωπότητας! Αυτή η φωνή μπορεί να δημιουργήσει από τις πέτρες τέκνα του Θεού. Τότε πως δεν μπορεί να μας ξυπνήσει από τον αμαρτωλό ύπνο μας;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ-Η υμνογραφία της ημέρας προτρέπει τούς πιστούς ἑνωμένοι μεταξύ μας νά σηκώσουμε τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί νά Τόν δοξολογήσουμε σάν τά παιδιά τῶν ῾Εβραίων.

 

Ἡ σημερινή ἡμέρα συνιστᾶ ἕνα τέλος καί μία ἀπαρχή. Τέλος, γιατί σηματοδοτεῖ τήν ὁλοκλήρωση τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς· ἀπαρχή, γιατί ξεκινᾶ τή Μεγάλη ῾Εβδομάδα. Μία πορεία σαράντα ἡμερῶν, ἀπό τήν Καθαρά Δευτέρα μέχρι τή χτεσινή, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, ἦταν γιά νά φτάσουμε σ᾽ αὐτό τό σημεῖο: μέ ἐνεργοποιημένες τίς πνευματικές μας αἰσθήσεις ἀπό τόν ἀγώνα τῆς μετανοίας, τῆς ἐγκρατείας καί τῆς νηστείας - ὅ,τι δηλαδή προβάλλει ὡς περιεχόμενο ἡ Σαρακοστή - νά μποροῦμε νά δοῦμε καί νά γευτοῦμε τά συγκλονιστικά γεγονότα τοῦ Πάθους καί τῆς ᾽Ανάστασης τοῦ Κυρίου ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, καί νά μετάσχουμε κατά τό δυνατόν σ᾽ αὐτά. Αὐτός εἶναι καί ὁ σκοπός τῆς εὐλογημένης αὐτῆς περιόδου, αὐτός εἶναι καί ὁ σκοπός στήν πραγματικότητα ὅλης τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀφοῦ ἔτσι ἐνεργοποιεῖται καί ὁ χαρισματικός ἑαυτός μας πού λάβαμε ἀπό τόν Θεό τήν ὥρα τοῦ βαπτίσματός μας.

 Θέλουμε νά ποῦμε ὅτι ἡ Μεγάλη ῾Εβδομάδα ἔρχεται μέ ἕνα πολύ δραστικό τρόπο γιά τόν ἐνσυνείδητο πιστό νά τοῦ ὑπενθυμίσει ὅτι καί ὁ ἴδιος ἀπό τήν ὥρα πού βαπτίστηκε μετέσχε στόν θάνατο καί τήν ᾽Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁπότε τό Πάθος καί ἡ ᾽Ανάσταση τοῦ Κυρίου κατά τή Μεγάλη ῾Εβδομάδα προβάλλουν ὄχι μόνο τή ζωή ᾽Εκείνου, ἀλλά καί τή ζωή πιά τοῦ χριστιανοῦ.

Καί νά, πού ἡ σημερινή ἡμέρα ἐπιβεβαιώνει τίς παραπάνω ἀλήθειες. ῾Ο Κύριος ἔχει ἀναστήσει τόν ἀδελφικό Του φίλο Λάζαρο, ὅταν «ἡ φωνή Του ἀκούστηκε στά βάθη τοῦ ῞Αδη» γιά νά τόν ἀνασύρει ἀπό τόν χῶρο τῶν νεκρῶν, προκηρύσσοντας ἔτσι τή δική Του καί τή γενική τῶν ἀνθρώπων ᾽Ανάσταση, ἐνῶ εἰσερχόμενος στήν ἁγία Πόλη τῆς Σιών καθήμενος ἐπί πῶλον ὄνου φανερώνει ἀφενός τήν ἐν ταπεινώσει ἀποφασιστική πορεία Του πρός τό Πάθος, ἀφετέρου τήν κλήση Του νά μετάσχουν σ᾽ Αὐτό πάντα τά ἔθνη. 

Εσύ πώς θα τον ήθελες τον Χριστό;(ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ )

Η πορεία του Χριστού προς το εκούσιον Πάθος αρχίζει. Ο Κύριος εισέρχεται στην αγία πόλη επί πώλου όνου καθεζόμενος και επευφημούμενος ως βασιλεύς. Δεν συμπεριφέρεται όμως ακριβώς όπως οι επίγειοι θριαμβευτές βασιλείς. Στην πραγματικότητα ο Χριστός έρχεται από τη δόξα στην ταπείνωση. «Ο άνω συν Πατρί και Πνεύματι αγγέλων δεχόμενος τον ύμνον, πτωχεύει ξένως κάτω και παίδων αίνον δέχεται». Γίνεται πτωχός στη γη με τρόπο παράδοξο και αταίριαστο στη θεία του μεγαλειότητα (Κυριακή των Βαΐων). 

 Με την είσοδό του αυτή εκπληρώνει τα γεγραμμένα περί αυτού. Είναι όντως ο καιρός να φανερωθεί ως Μεσσίας. Ότι είναι ο Σωτήρας, ο εκλεκτός του Θεού. Δείχνει ότι είναι όντως ο βασιλεύς που αναγγέλλουν οι προφήτες: «Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών, …ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεταί σοι, δίκαιος και σώζων αυτός, πραΰς και επιβεβηκώς επί υποζύγιον και πώλον νέον» (Ζαχ. 9, 9).

Η βασιλεία του όμως «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου». Είναι ο ερχόμενος, αλλά όχι ακριβώς ο αναμενόμενος από τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και το πλήθος που αρχικά τον επευφημεί, σιγά-σιγά φυλλορροεί. Απογοητεύεται. Αλλιώς τον περίμεναν. Οι προσδοκίες τους δεν επαληθεύονται. Σβήνουν με την άρνησή του (αδυναμία του και αποτυχία του κατ’ αυτούς) να κατεβεί από τον Σταυρό.

 Η πορεία του Χριστού δεν είναι θριαμβική, κατά τη συνήθη ανθρώπινη άποψη, αλλά καθοδική. Μετριάζει τη δόξα του, αντί να την επιζητεί, έρχεται στα δικά μας μέτρα. Κατεβαίνει από το υπέρτατο μεγαλείο του όλο και πιο χαμηλά, καταντάει στην άκρα ταπείνωση, γίνεται μικρός σε τέτοιο βαθμό, που δεν θα μπορέσει ποτέ να τον φτάσει κανένας άνθρωπος.

«ΕΓΩ ΕΙΜΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ»(Θεολογικό σχόλιο στο Σάββατο του Λαζάρου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

  Το Σάββατο της ΣΤ΄ Εβδομάδος των Νηστειών η Αγία μας Εκκλησία όρισε να εορτάζουμε την θαυμαστή ανάσταση του Λαζάρου. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Διότι, πρώτον το μεγάλο και θαυμαστό αυτό γεγονός συμπίπτει χρονικά με την είσοδο του Κυρίου μας στην αγία πόλη της Ιερουσαλήμ. 

 Και δεύτερον, ότι το γεγονός της εκ νεκρών αναστάσεως του φίλου του Κυρίου είναι μια τρανή απόδειξη ότι ο Χριστός μας είναι ο κύριος της ζωής και του θανάτου, ότι αυτός που ανάστησε από τους νεκρούς το Λάζαρο θα αναστήσει και τον Εαυτό του, αφού θα σκυλέψει τον Άδη και θα νικήσει τον θάνατο!

Σύμφωνα με το ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Λάζαρος με τις αδελφές του Μάρθα και Μαρία, που κατοικούσαν στην κώμη Βηθανία, είχαν εγκάρδιες φιλικές σχέσεις με τον Κύριο. Φαίνεται ότι πολλές φορές είχαν την ύψιστη τιμή και χαρά να δεχτούν και να φιλοξενήσουν το Χριστό στον ευλογημένο οίκο τους (Λουκ.10,38-42).

 Ξαφνικά ο Λάζαρος ασθένησε βαριά. Οι δυο αδερφές έστειλαν μήνυμα στον Ιησού ότι ο αγαπημένος Του φίλος ο Λάζαρος αρρώστησε. Ο Χριστός διαβεβαίωσε τους απεσταλμένους πως «αύτη η ασθένεια ούκ έστι προς θάνατον, αλλ’ υπέρ της δόξης του Θεού, ίνα δοξασθή ο υιός του Θεού δι΄ αυτής» (Ιωάν.11,4). Όμως ο Λάζαρος πέθανε και ετάφη σε σπηλώδες μνημείο, σύμφωνα με τις ιουδαϊκές συνήθειες. Ο Χριστός αφού έμεινε δύο ημέρες στον τόπο που βρισκόταν πήρε τους μαθητές του και γύρισε στην Ιουδαία κατευθύνθηκε στη Βηθανία, παρ’ όλο ότι οι μαθητές Του τον προειδοποιούσαν για τον κίνδυνο να τον λιθοβολήσουν οι Ιουδαίοι. Καθ΄ οδόν τους διαβεβαίωνε πως «Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται΄ αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνίσω αυτόν. Είπον ουν οι μαθηταί αυτού΄ Κύριε, ει κεκοίμηται, σωθήσεται. Ειρήκει δε ο Ιησούς περί του θανάτου αυτού΄ εκείνοι δε έδοξαν ότι περί της κοιμήσεως του ύπνου λέγει. Τότε ουν είπεν αυτοίς ο Ιησούς παρρησία΄ Λάζαρος απέθανε, και χαίρω δι’ ημάς, ίνα πιστεύητε, ότι ουκ ήμην εκεί» (Ιωάν.11,12-15).

  Η ενθουσιώδης Μάρθα, όταν έμαθε ότι ο Χριστός έρχεται στην βυθισμένη στο πένθος Βηθανία, έτρεξε να Τον προϋπαντήσει και με απόλυτη εμπιστοσύνη σε Αυτόν του είπε: «Κύριε, ει ης ώδε, ο αδελφός μου ουκ αν ετεθνήκει. Αλλά και νυν οίδα ότι όσα αν αιτήση τον Θεόν, δώσει σοι ο Θεός».

Ο Ιησούς της λέει ξεκάθαρα: «αναστήσεται ο αδελφός σου» (Ιωάν.11,24) και διαβεβαιώνει πανηγυρικά: 

«Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται΄ και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιωάν.11,26).

 Μετά ζήτησε να τον οδηγήσουν στο μνημείο και να άρουν τον λίθο από την θύρα του σπηλαίου. Τότε η Μαρία τον προειδοποίησε: «Κύριε, ήδη όζει΄ τεταρταίος γαρ εστι». Ο Χριστός της είπε πως «ουκ είπον σοι ότι εάν πιστεύσης όψει την δόξαν του Θεού;» (Ιωάν.11,40).

«Με το κερί ζωσμένος»

Σε διάφορα κάλαντα του Λαζάρου συναντάμε τη φράση «Λάζαρος σαβανωμένος καὶ μὲ τὸ κ ε ρ ὶ ζωσμένος».
Δεν πρόκειται για ταφικό έθιμο, αλλά για παραφθορά μιας φράσης που ακούγεται στο Ευαγγέλιο της ημέρας (Ιω. 11,44):
 «καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κ ε ι ρ ί α ι ς »
(μετάφρ. «τυλιγμένος με τα νεκρικά δεσμά»

Το αρχ. "κειρία" (ἡ) είναι o δεσμός· (ειδικά στον πληθ. "κειρίαι" οι επιτάφιοι δεσμοί· πβ Μ. Φωτίου, "Λέξ. Συναγωγή": Κειρία. οἱ δεσμοί· τὰ σχοινία. παρὰ τὸ "κείρω"͵ τὸ κόπτω).

Εικόνα: η Ανάσταση του Λαζάρου (ψηφιδωτό, Άγιος Απολλινάριος της Ραβέννας, 6ος αι.)

Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά

Η Παναγία η Βουλκανιώτισσα παύει το θανατικό

  «Όταν ήσαντε ακόμη εδώ οι Τούρκοι κι ερχόσαντε τα καράβια από την Αραπιά στα Μοθωκόρωνα, φέρανε μαζί τους και μια χρονιά και την πανούκλα και πέθαινε ο γέρμος ο κοσμάκης αραδαριά. Ερήμωσαν τα χωριά κι οι κάμποι κι ο κόσμος δεν ήξευρε τι να κάμει. Λιτανείες και παράκλησες Ρωμνιοί και Τούρκοι μαζί, βλέπεις δεν ξετάζει θρησκεία ο Χάρος κι η αρρώστια!

Όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι και ξεκληρίστηκε σχεδόν το μισό Νησί, μια βραδιά κάτι γριές που ‘περετούσανε στις Νησιώτικες εκκλησίες, είδανε κι οι τρεις μαζί στον ύπνο τους μια μαυροφόρα γυναίκα να τους λέει να παραγγείλουν στο Δεσπότη να κατεβάσει την Εικόνα της Παναγιάς απ’ το Βουρκάνο για να πάψει το θανατικό. 

Τρομαγμένες τρέξανε η καθεμιά στο Δεσπότη που έμενε τότενες πάνωθε απ’ τ’ Αγιανιώτικο λάι, ‘κει που ‘ναι σήμερα τα Πολυδουρέϊκα σπίτια και του ‘πανε τα ονείρατά τους.

 Θαύμασε ο Δεσπότης με το όνειρο που ‘δανε κι οι τρεις γριές κι έχοντας βαθιά πίστη στη δύναμη της Παναγιάς, έστειλε τους παπάδες και τους προεστούς πάνω στο Μαναστήρι να φέρουν την Εικόνα. Και την κατεβάσανε ολονυχτίς με λαμπάδες και κεριά κι αποπίσω ο πικραμένος ο κοσμάκης κλαίγοντας και παρακαλιώντας το Θεό και την Παναγιά να τους λυπηθεί και να πάψει το θανατικό.

Περνούσανε κι απ’ τα χωργιά ούλα που βάρεσε η πανούκλα κι ακολουθούσε ο κοσμάκης και φτάσανε και στο Νησί το πρωΐ και την πήρε στα χέρια ο Δεσπότης και σταύρωσε τον τόπο να σηκωθεί να φύγει η πανούκλα να πάει στο καλό! 

Τι μπορείς να πάθεις αν κοινωνείς απροετοίμαστος; Μητρ. Λεμεσού Αθανάσιος

Δεν είναι απτά σημάδια αυτά της ολιγοπιστίας ή και της απιστίας μας ακόμη;

 «Τήν ἀνάστασιν καί ζωήν ἔχουσαι Γυναῖκες προσφιλῆ, τί ἀποδύρεσθε πικρῶς; Παραγίνεται καί ζωώσει τόν γνήσιον φίλον, τῆ αὐτοῦ ἀναστάσει, τήν ἔγερσιν πάντων προμηνύων ὁ πάντων εὐεργέτης» (ωδή η΄ Τριωδίου).

(Γυναίκες (Μάρθα και Μαρία), έχοντας την ανάσταση και ζωή, δηλαδή τον Κύριο, φίλο και αγαπητό σας, γιατί κλαίτε πικρά; Έρχεται και θα δώσει ζωή στον γνήσιο φίλο του τον Λάζαρο, προμηνύοντας με εκείνου την ανάσταση την ανάσταση όλων ο ευεργέτης όλων).

 Την ανάσταση του Λαζάρου προβάλλει ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος, μία ανάσα προ της ημέρας της αφιερωμένης σ’ αυτόν. Κι αυτό για να τονίσει ότι εκείνου η ανάσταση αποτελεί προμήνυμα της Αναστάσεως του Κυρίου και συνεπώς της αναστάσεως όλων των ανθρώπων – ο Κύριος ανασταίνεται για να αναστηθεί σύμπαν το ανθρώπινο γένος (ό,τι εικονίζει και η εικόνα της εις Άδου καθόδου του Κυρίου). 

Οι ύμνοι της Εκκλησίας μας με καταιγιστικό τρόπο εξαγγέλλουν την αλήθεια αυτή με αφθάστου κάλλους ποιητική δύναμη. Για παράδειγμα στην ίδια ωδή: «Καθώς ερχόσουν Κύριε προς Βηθσφαγή, ο αποτρόπαιος Άδης αισθάνθηκε τον κρότο των ποδών Σου και άγγιξε τα πόδια του Λαζάρου λέγοντάς του: Αν πρόκειται να σε φωνάξει η Ζωή, μην αργήσεις, αλλά βγες έξω. Διότι γνωρίζω την καταστροφή μου που έρχεται γρήγορα».

Ο παπά Νικόλας ο ψαράς, ο ιαματικός!

Ένας ψαράς που έγινε ιερέας σε μεγάλη ηλικία,ο πατήρ Νικόλαος Χατζής, μας ενθαρρύνει, από το παρελθόν, πάνω στο μεγάλο ζήτημα της πίστης.
O συγγραφέας και χειρουργός-οφθαλμίατρος Στέφανος Δημόπουλος γνώριζε επί χρόνια και παρακολουθούσε με πνευματική δίψα πολλά γεγονότα της ζωής του ιερέα.
Τον Φεβρουάριο του 2022, ο πατήρ Νικόλαος, με καταγωγή από το Κρανίδι, εκοιμήθη και μόνο τότε ο κ. Δημόπουλος αποφάσισε να αποκαλύψει δημόσια τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αυτός ήταν Χριστιανός.
Μας μίλησε, πιάνοντας το νήμα από την αρχή της ιεροσύνης του απλού λευίτη:
«Πριν σαράντα χρόνια, στην ηλικία των 50 ετών, χειροτονήθηκε έγγαμος ιερέας ο παπα-Νικόλας, που ήταν ως τότε ψαράς στην πατρίδα του, το Κρανίδι.
Ανέλαβε τα ιερατικά του καθήκοντα στην Καλλονή Τροιζηνίας. Εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλές αγροτικές περιοχές και χωριουδάκια που δεν είχαν ιερείς.
Ο τότε νεοδιορισμένος μητροπολίτης Ύδρας κ. Ιερόθεος τον εντόπισε και φρόντισε να τον χειροτονήσει.

Ήταν εφημέριος και σε άλλα χωριουδάκια, του είχαν αναθέσει τη Μεταμόρφωση, την Αγία Ελένη, τον Ευαγγελισμό, το κάτω και άνω Φανάρι και τον Καρατζά.
Δεν ήταν κάποιας μόρφωσης ιδιαίτερης ο παπα-Νικόλας ο ψαράς, μα όλοι ήξεραν πως ήθελε να είναι ιερέας.
Κήρυξε πόλεμο με όλα τα θεριά που είχαν βρει ευκαιρία και εκμεταλλεύονταν τους ολιγογράμματους αγρότες και ψαράδες.
Σιγά-σιγά, με το πετραχήλι, τους αγιασμούς και τα μυστήρια της εκκλησίας, έδιωξε από την περιοχή τους μάγους και τις χαρτορίχτρες.Είχε πίστη απλή.»

Ένα από τα πρώτα θαύματα που συνέβησαν στη ζωή του, το εξέλαβε με απλότητα, σαν να έγινε σε άλλον.
Ο κ. Δημόπουλος μας το μεταφέρει παρακάτω...
«Eίδε κάποτε έναν ψαρά με άδεια τη σακούλα του και θλιμμένο. Παλιός ψαράς ο ίδιος, κατάλαβε τη στεναχώρια του και του πρότεινε να του κάνει δωρεάν αγιασμό στα δίχτυα και στο ψαροκάικο.
Μετά τον αγιασμό είπε του ψαρά να ρίξει τα δίχτυα του στη θάλασσα, αλλά αυτός αρνήθηκε.Ήταν σίγουρος ότι δεν θα πιάσει πάλι τίποτα.
Ο παπα-Νικόλας επέμενε όμως με πίστη: “Βρε αδελφέ πες πως μου έδινες 2-3 δραχμές για τον αγιασμό, κάνε τον κόπο σαν ανταμοιβή για μένα!”
Στο τέλος ο ψαράς ανοίχτηκε εκεί κοντά και έριξε τα δίχτυα, μέχρι όπου εκόντεψε να γύρει η βάρκα ανάποδα απ’ τα πολλά ψάρια που ψάρεψε.
Χάρισε στον παπα-Νικόλα δύο μεγάλα κοφίνια ψάρια και από τότε, όποτε έπιανε ψάρια, πάντα έστελνε και στον παπα-Νικόλα.

Ο Άθωνας όπως φαινεται από αεροπλανο.

 

Η αναγνώριση της τροφής ως θεμελιώδους ανθρωπίνου δικαιώματος

ΤΡΟΦΗ....ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ!Για ζουλήξτε λίγο το μυαλουδάκι σας, ποια κράτη ξεκίνησαν τον πόλεμο κατά του Ιράν;
Μπράβο, το βρήκατε
Ζουλήξτε το λίγο ακόμη και θα δείτε πως συνδέεται ο πόλεμος αυτός με το "όχι δικαιώμα στην τροφή"!
Για να σας βοηθήσω λίγο, θέλουν να δημιουργήσουν ένα "χάος"!
Τα υπόλοιπα βρείτε τα μόνοι σας. Μυαλό... έχετε!

«Στις 16 Δεκεμβρίου 2021, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε το ψήφισμα (A/RES/76/166) με 186 χώρες να ψηφίζουν υπέρ, ενώ οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ήταν οι μοναδικές χώρες που καταψήφισαν,

Οι ΗΠΑ αιτιολόγησαν την αρνητική τους ψήφο (τόσο στο προσχέδιο της Επιτροπής τον Νοέμβριο όσο και στην τελική ψηφοφορία) υποστηρίζοντας ότι το ψήφισμα περιείχε «μη ισορροπημένες και ανακριβείς θέσεις». Συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ διαφώνησαν με την ερμηνεία του δικαιώματος στην τροφή ως νομικά δεσμευτικής υποχρέωσης (enforceable obligation) και εξέφρασαν ανησυχίες ότι η έννοια της «κυριαρχίας στην τροφή» (food sovereignty) θα μπορούσε να δικαιολογήσει προστατευτικές εμπορικές πολιτικές

Ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται με περισσότερη εξωτερική δραστηριότητα αλλά με μια βαθύτερη επιστροφή στο κέντρο της ύπαρξής του.

 Η εποχή μας μοιάζει να κατοικεί μέσα σε μια παράδοξη αφθονία. Γνωρίζουμε περισσότερα από ποτέ, αγγίζουμε με τα εργαλεία της σκέψης και της τεχνολογίας τα πιο μακρινά όρια του κόσμου, ερμηνεύουμε τα μυστήρια της ύλης, χαρτογραφούμε το σύμπαν και τις λειτουργίες του σώματος. Και όμως, ακριβώς μέσα σε αυτή την υπερβολή της γνώσης, ο άνθρωπος βιώνει μια βαθιά απώλεια: χάνει την πρόσβαση στο εσωτερικό του κέντρο. Όσο αυξάνεται η πληροφορία, τόσο μειώνεται η εσωτερική βεβαιότητα του νοήματος· όσο διευρύνεται η κυριαρχία πάνω στον κόσμο, τόσο συρρικνώνεται η δυνατότητα κατοίκησης του εαυτού.

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ηθικό ούτε απλώς πολιτισμικό. Είναι ανθρωπολογικό. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος κατανοεί την ίδια του την ύπαρξη. Αν ο άνθρωπος θεωρηθεί απλώς ένα σύνολο λειτουργιών, μια συνείδηση που παράγει σκέψεις, ή ένα σώμα που ρυθμίζει ανάγκες, τότε η ζωή του οργανώνεται γύρω από τη διαχείριση αυτών των στοιχείων. Η γνώση γίνεται πληροφορία, η επιθυμία γίνεται κατανάλωση, το σώμα γίνεται αντικείμενο διαχείρισης και η ελευθερία μετατρέπεται σε απεριόριστη δυνατότητα επιλογών. Ωστόσο αυτή η πολλαπλότητα επιλογών δεν οδηγεί αναγκαστικά σε πληρότητα. Συχνά γεννά κόπωση, διάσπαση, μια αδιόρατη αίσθηση ότι κάτι ουσιώδες διαφεύγει.