Βρισκόταν στο Αργοστόλι ο π. Γεράσιμος όταν είδε την ψυχή ενός παιδιού στην Αγγλία να ανεβαίνει στον Ουρανό.

Η μαρτυρία της μητέρας του παιδιού την οποία μεταφράσαμε και μοιραζόμαστε μαζί σας.

Βρισκόμαστε στην περίοδο των Παρακλήσεων της Παναγίας μας προσδοκώντας και την μεγάλη εορτή του Αγίου Γερασίμου και αυτή την περίοδο επιλέγουμε να μιλούμε για θαύματα του Αγίου μας, τα οποία πάντοτε σχετίζονται και με τον π. Γεράσιμο Φωκά, γιατί μέσω αυτού έγιναν σε εμάς γνωστά.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλούμε για το ακόλουθο θαυμαστό γεγονός, του οποίου και είμαστε μάρτυρες αυτόπτες και αυτήκοοι, καθώς συνέβη στο αυτοκίνητό μας, όσον αφορά τον τόπο, έξω από την εκκλησία της Ρακατζούλας. Το παραθέτουμε από το βιβλίο «Εγώ τώρα ζω. Δεν υπάρχει θάνατος».
Εἶδε μιά ψυχή στήν Ἀγγλία νά ἀνεβαίνει στόν Οὐρανό

Περασμένα μεσάνυχτα, ἔξω ἀπό τό σπίτι του, μετά ἀπό ἀγρυπνία στην Ιερά Μονή του Κορωνατου για την Απόδοση του Γενεσιου της Θεοτόκου.Ὁ π. Γεράσιμος δέν ἄνοιξε τήν πόρτα τοῦ αὐτοκινήτου νά βγεῖ, ἔμεινε ἀμίλητος κι ἀκίνητος, ἐκστατικός:
«Ἀνεβαίνει στόν οὐρανό ὁ Τζόσουα, ὁ ἄγγελός μου, η ψυχούλα ενός παιδιού στην Αγγλία» ψέλλισε και συνέχισε ἐκεῖ ἀμίλητος γιά ἄλλα περίπου 10 λεπτά. Επειτα ἄνοιξε τήν πόρτα καί βγῆκε λέγοντας: «Στό καλό, παιδάκια μου. Τά λέμε». Τόν χαιρετήσαμε κι ἐμεῖς χωρίς νά τολμήσουμε νά ρωτήσουμε τί τοῦ εἶχε συμβεῖ καί τί ἐννοοῦσε.

Μετά ἀπό 40 ἡμέρες, στόν Ἅγιο Γεράσιμο εἴχαμε πάλι αγρυπνία καί ἀνάμεσά μας ἦταν καί ἕνα ζευγάρι ἀπό τήν Ἀγγλία, πού σέ κάποια στιγμή στάθηκαν κοντά στή λάρνακα τοῦ Ἁγίου, δίπλα σέ ἕνα τραπεζάκι ὅπου ὑπῆρχε ἕνας δίσκος μέ κόλλυβα.

Ὁ π. Γεράσιμος βγαίνει στήν Ὡραία Πύλη καί μᾶς λέει:
«Ἀπόψε ἔχουμε τό 40ήμερο μνημόσυνο τοῦ Τζόσουα, ἑνός παιδιού ἀπό τήν Ἀγγλία καί ἐδῶ εἶναι μαζί μας οἱ γονεῖς του,ὁ Ρίτσαρντ καί ἡ Νικόλ. Εἶχα βρεθεῖ στό Ἔσσεξ, στό Μοναστήρι τοῦ Γέροντα Σωφρονίου Σαχάρωφ καί ἐκεῖ μοῦ εἶπαν:
‘Πήγαινε νά δεῖς μίαν οἰκογένεια Ἄγγλων πού εἶναι Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι’. Πηγαίνω, μπαίνω στό σπίτι τους καί τί βλέπω;
Μιά μεγάλη εἰκόνα τοῦ Ἁγίου μας. ‘Αφέντη μου, πῶς βρέθηκες ἐσύ ἐδῶ’; Πέφτω στά γόνατα καί τόν προσκυνῶ καί μαθαίνω ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί εἶχαν ἔρθει παλαιότερα στήν Κεφαλονιά καί ἀνέπτυξαν τέτοια σχέση μέ τόν Ἅγιο Γεράσιμο πού
βαπτίστηκαν Ὀρθόδοξοι. Ἕνα ἀπό τά παιδιά τους ἦταν ὁ Τζοσουα, ἀνάπηρο ἀπό ἐπιπλοκή κατά την εγκυμοσύνη , πού τελικά ἔφυγε γιά τόν Παράδεισο. Γιά τήν ψυχή τοῦ Τζόσουα κάνουμε αὐτό το μνημόσυνο».

Μέ τήν οἰκογένεια τῶν Ἄγγλων πλέον γνωριστήκαμε καί γίναμε φίλοι. Ἐρχόντουσαν τό καλοκαίρι στήν Κεφαλονιά καί ἦταν κι αὐτοί στίς παρακλήσεις τοῦ Δεκαπενταύγουστου πού ἔκανε ὁ π. Γεράσιμος σέ μοναστήρια καί ἐκκλησιές. 

Ὁ Ρίτσαρντ μᾶς εἶπε ὅτι ὅταν ἔφυγε ἡ ψυχούλα τοῦ Τζόσουα, μέσα στό σπίτι τους ἁπλώθηκε μιά πρωτόγνωρη οὐράνια εὐωδία καί τό παράδοξο ἦταν ὅτι οἱ ἴδιοι, ἀντί νά νιώθουν νά σπαράζει ἡ καρδιά τους, αἰσθάνονταν μιά γαλήνη ἀνερμήνευτη. Ρωτήσαμε τί ὥρα ἔγινε καί ταίριαζε μέ ὅ,τι εἴδαμε νά συμβαίνει μέ τόν π. Γεράσιμο ἐκεῖνo τό βράδυ στό αὐτοκίνητο, ὅταν τόν ἀκούσαμε νά λέει:

 «Ἀνεβαίνει στόν οὐρανό ὁ Τζόσουα, ὁ ἄγγελός μου»…, ὅταν ἀπό ἕνα σπίτι στήν Ἀγγλία στό Ἔσσεξ μια ψυχούλα ἑνός παιδιοῦ ἀνέβαινε στόν Οὐρανό κι αὐτός ἐδῶ
στήν Ἑλλάδα, στήν Κεφαλονιά, στό Ἀργοστόλι, μπροστά στήν εκκλησουλα τῆς Παναγίας τῆς Ρακαντζῆ, μέσα σέ ἕνα αὐτοκίνητο, τήν ἔβλεπε …
……………..
Και τώρα αγαπητοί μας φίλοι έχουμε την μαρτυρία της μητέρας του Τζόσουα. Θα δείτε πώς πράγματι αυτό το παιδί ήταν ένας άγγελος όπως ο π. Γεράσιμος το αποκάλεσε και βασικά οδήγησε την οικογένειά του στην Ορθοδοξία. Θα δείτε πώς ο Άγιος Γεράσιμος τους έδωσε Θεία Χάρη και πώς αισθάνονται και την παρουσία του π. Γεράσιμου στο σπίτι τους. Δόξα τω Μεγάλω Θεώ! Αλήθεια πώς μας αδελφώνει!

Πώς μιλάει κανείς σήμερα για το Φως;

 Πώς μπορεί η Εκκλησία να πανηγυρίζει το γεγονός της Μεταμορφώσεως, τη στιγμή που ο πλανήτης βιώνει μια πρωτόγνωρη εμπειρία συλλογικής εξάντλησης και οντολογικού αποπροσανατολισμού;

 Όταν η γη φλέγεται από πυρκαγιές που μετατρέπουν ολόκληρα οικοσυστήματα σε στάχτη, όταν η κλιματική κρίση παύει πλέον να συνιστά επιστημονική πρόβλεψη και γίνεται καθημερινό βίωμα, όταν ο πόλεμος επανέρχεται ως σχεδόν μόνιμη γεωπολιτική συνθήκη, όταν η βία εισβάλλει με ολοένα αυξανόμενη αγριότητα στον ιδιωτικό βίο, και η δημόσια σφαίρα πλημμυρίζει από εικόνες που πριν από λίγες δεκαετίες θα θεωρούνταν αδιανόητες;

 Σώματα διαμελίζονται και εγκαταλείπονται σαν αντικείμενα. Νεκροί αποκρύπτονται προκειμένου να συνεχίσουν να παράγουν οικονομικό όφελος. Παιδιά ενηλικιώνονται μέσα στην εμπειρία μιας διαρκούς οντολογικής ανασφάλειας. Ολόκληρες κοινωνίες εξοικειώνονται με τον θάνατο πριν προλάβουν να τον πενθήσουν επαρκώς.

Το τραγικότερο, ωστόσο, δεν είναι η ποσοτική αύξηση της βίας. Είναι η προοδευτική εξοικείωση του ανθρώπου με αυτήν. Η φρίκη παύει να προκαλεί κλονισμό γιατί μετατρέπεται σε αντικείμενο καταναλωτικής πρόσληψης, σε θέαμα προς στιγμιαία κατανάλωση.
Αυτή ακριβώς η εξοικείωση με το ανείπωτο- η, θα λέγαμε, ρουτινοποίηση του τρόμου- συνιστά ίσως το ανησυχητικότερο γνώρισμα του ύστερου νεωτερικού πολιτισμού.

Η κρίση ως οντολογικό, όχι απλώς φαινομενολογικό γεγονός
Θα ήταν, ωστόσο, επιφανειακή προσέγγιση αν αντιλαμβανόμασταν τα παραπάνω ως άθροισμα αυτοτελών και παρατακτικά συνυπαρχουσών κρίσεων. Δεν βιώνουμε απλώς οικολογική, οικονομική, κοινωνική ή πολιτική αποσταθεροποίηση κατά παράταξη.

Πορτρέτο με μολύβι του ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

Πορτρέτο με μολύβι του ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ δια χειρός

Vasily Egorovich Raev (Васи́лий Его́рович Ра́ев. 1808–1871

ΛΑΜΨΟΝ ΚΑΙ ΗΜΙΝ ΤΟΙΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙΣ το φως Σου το «αΐδιον»

  Μία αντίθεση αποτυπώνεται στο απολυτίκιο της μεγάλης Δεσποτικής εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Από την μία οι μαθητές του Χριστού Τον είδαν να μεταμορφώνεται και να αφήνει να φανερωθεί η δόξα Του και αυτοί βίωσαν το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, το προφητικό της εσχάτης ημέρας του κόσμου και της ύπαρξής μας,, «καθώς ηδύναντο», όπως μπορούσαν. Από την άλλη, ο υμνογράφος παρακαλεί τον Χριστό να λάμψει και για μας τους αμαρτωλούς το φως Του το «αΐδιον», το αιώνιο, το διαρκές, το αδιάλειπτο, τόσο στην παρούσα ζωή, όσο και στην ατελεύτητη.

Η αντίθεση είναι ανάμεσα στους μαθητές και τη δυνατότητά τους να κατανοήσουν την εμπειρία της Μεταμορφώσεως και σε μας που είμαστε αμαρτωλοί. Προφανώς, αμαρτίες είχαν και οι μαθητές. Όμως εκείνοι είχαν μία μοναδική ευλογία: να βλέπουν τον Χριστό, να τον συναναστρέφονται διαρκώς, να είναι η ζωή τους κοινωνία με Εκείνον. Ο τρόπος αυτός, εκ των πραγμάτων, κάνει την ύπαρξη να αφυπνίζεται. Να λειτουργεί πνευματικά. Να ελέγχει λογισμούς και να αφοσιώνεται στη οδό του Ευαγγελίου, στην οποία το πρόσωπο του Χριστού οδηγεί.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ Ο ΚΡΗΣ

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογραφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ἡ λεβεντογέννα Κρήτη δὲν ἔπαψε στὸ διάβα τῶν αἰώνων νὰ βγάζει βλαστάρια ἡρωϊκά, μαρτυρικά, προασπιστὲς τῆς πίστεως, τῆς ἠθικῆς, τῆς ἀρετῆς, τῆς ἐλευθερίας.

Ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες μέχρι καὶ τὶς ἡμέρες μας πότισε τὸ δένδρο τῆς πίστεως μὲ τὰ αἵματα τῶν παιδιῶν της.
Τοὺς τελευταίους αἰῶνες τὸ πότισε καὶ μὲ τὰ νεανικὰ αἵματα τῶν προασπιστῶν τῆς τιμῆς καὶ τῆς σωφροσύνης τους, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Μαρίας τῆ Μεθυμοπούλας, Χρυσῆς Τσεπέτη καὶ τοῦ Ἀνώνυμου Μάρτυρος τῆς Ἀλεξανδρείας.

Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Νεκτάριος, ποὺ ἔζησε τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ ιζ΄ αἰῶνος, ἀναφέρει: «Οὐκ ἔστι πόλις καὶ τόπος, ὅπῃ τῶν Ὀρθοδόξων ἡμῶν οὐ προχέονται ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας τὰ αἵματα. Καὶ μειράκια ἑωράκαμεν πρὸ ὀλίγων ἐτῶν τῇ ἀκμῇ τῆς μαχαίρας ἀφόβως ὑποκλίναντα τὸν αὐχένα».

Κάθε γωνιὰ γῆς τῆς Ὀρθόδοξης πατρίδος μας εἶναι ποτισμένη μὲ τὰ τίμια αἵματα τῶν Νεομαρτύρων, τῶν ἀθλητῶν τῆς μακρόχρονης τουρκικῆς κατοχῆς.

Νέφος οἱ Νεομάρτυρες· ἄνδρες καὶ γυναῖκες, νέοι καὶ γέροι, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, μορφωμένοι καὶ ἀγράμματοι.
Ὅλοι μὲ πίστη βαθιὰ ριζωμένη προσέφεραν σὰν ἱερὰ σφάγια τὸν ἑαυτό τους δῶρο στὸν βωμὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.
Πίστευαν μὲ θέρμη στὸν ἀρχηγὸ καὶ «τελειωτὴν Ἰησοῦν» (Ἑβρ. ιβ΄ 2) καὶ εἶχαν πόθο μαρτυρίου στὴν ψυχή τους· πόθο ποὺ τὸν θεωροῦσαν προνόμιο καὶ δῶρο τοῦ Θεοῦ. «Ἡμῖν ἐχαρίσθη οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλιπ. α΄ 29).

Ὁ Ἀνώνυμος Νεομάρτυς τῆς πίστεως, ὁ ἄγνωστος σὲ ἐμᾶς, ἀλλὰ γνωστὸς στὸν Κύριό μας, Αὐτὸν ποὺ μᾶς γραφει «ἐν βίβλῳ ζωῆς» (Φιλιπ. δ΄ 3), γεννήθηκε στὴν εὐλογημένη Κρητόνησο.
Οἱ γονεῖς του ἦσαν εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι, πιστοὶ στὶς πατρικὲς παραδόσεις καὶ τοὺς διέκρινε τὸ γνήσιο ἡρωϊκὸ φρόνημα, τὸ ὁποῖο πέρασαν μὲ τὶς νουθεσίες καὶ τὸ παράδειγμά τους καὶ σὲ αὐτόν.
Νέος, εὐσταλής, ὡραῖος στὴν ὄψη καὶ φίλεργος, στὴν ἀκμὴ τῆς ἡλικίας του, στὰ εἴκοσί του χρόνια βρέθηκε ὁ Νεομάρτυς μας νὰ ἐργάζεται στὴν ἑλληνικὴ τότε Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου, τὴν Ἀλεξάνδρεια τοῦ 1822, λίγο μετὰ τὴν ἐξέγερση τῶν Ἑλλήνων ἐναντίον τῶν Τούρκων κατακτητῶν.

Τὸν προσέλαβε ἕνας Τοῦρκος, ὁ ὁποῖος ἐκτίμησε τὰ προσόντα του, ἀλλοίμονο, ὅμως, καὶ τὴν ὀμορφιά του.

Ο Θεός τής δόξης βροντά....

Σκήτη Αγίας Άννας

 Η φωνή τού Κυρίου επί τών υδάτων. Ο Θεός τής δόξης βροντά. Ο Κύριος είναι επί υδάτων πολλών. Η φωνή τού Κυρίου είναι δυνατή. ... συντρίβει κέδρους... σείει την έρημον..."

 (Ψαλμοί 29/κθ΄ 3 - 10)

Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

πηγή

Έζησε μόλις 36 χρόνια! Μαθητής των μεγάλων λογίων του ΙΓ’ αιώνα Γεωργίου Ακροπολίτου και Νικηφόρου Βλεμμύδη. Σπουδαίος θεολόγος και φιλόσοφος. Αριστοτελιστής από τους λίγους! Γνώστης των μαθηματικών και των φυσικών επιστημών. Και υμνογράφος!
Αυτές τις μέρες ψάλλουμε, όπως αιώνες τώρα, τον Μεγάλο Παρακλητικό του Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Αυτός! Ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Θεόδωρος Β' Λάσκαρις (1222 – 1258). Που δεν πρόλαβε, για τρία χρόνια, να δει την επανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Βυζαντινούς. Βασίλεψε στη Νίκαια, λόγω της κατάληψης της Πόλης από τους Φράγκους. Ήταν μια από τις ευγενέστερες και ταυτόχρονα τραγικότερες φυσιογνωμίες του Βυζαντίου.
Περίφημα έργα του: «Της Φυσικής Κοινωνίας λόγοι εξ» και «Κόσμου εξήγησις ή Κοσμική δήλωσις». Συνέγραψε επίσης θεολογικά και πολιτικά έργα, εγκώμια, σατυρικά, επιστολές και υμνογραφικά. Ο καθηγητής Τωμαδάκης λέει πως δια του κορυφαίου υμνογραφικού του έργου, του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα, «επί αιώνας αντηχεί η πονεμένη κραυγή του».

Το ίδιο λέει και ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο Ρεμβασμό του Δεκαπενταυγούστου. Ο ήρωάς του, ο γερο Φραγκούλας «έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν Κανόνα τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής, και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου είς βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει νέφη».

Κι εγώ ακούω τον καλοφωνικό ειρμό «Εκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι» (τροπάριο από τον κανόνα του βασιλέως) να τον ερμηνεύει απαράμιλλα ο αείμνηστος αγιορείτης διακο – Διονύσης Φιρφιρής στη σειρά των ηχογραφήσεων του Μανόλη Χατζηγιακουμή, ο οποίος σημειώνει την ιστορία του μέλους:

 «O Mέγας Παρακλητικός Kανών είναι “Ποίημα του βασιλέως Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως”, του γνωστού αυτοκράτορα (1254-1258) της Aυτοκρατορίας της Nικαίας. Έργο προσωπικό μιας οδυνώμενης ψυχής, μεστό ποιητικών μεταφορών, πλήρες ικεσιών προς την Παναγία, συντριβής και κατάνυξης, στοιχεία που διακρίνονται έντονα και στο μικρό κείμενο του Καλοφωνικού Ειρμού. 

Η επιλογή του τροπαρίου αυτού για μελοποίηση από τον Αθανάσιο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (ακμή περ. 1685 – 1711) δεν υπήρξε ασφαλώς τυχαία. Ο ειρμός έχει συντεθεί όταν ο Αθανάσιος, ως Μητροπολίτης Τουρνόβου, βρισκόταν έγκλειστος στη Μονή του Σινά από εθελοκακίαν του Πατριάρχου Διονυσίου Δ’ του Μουσελίμη. Τα συναισθήματα ακριβώς της εμπερίστατης αυτής στιγμής αποτυπώνονται και στο μέλος: ικετευτικό, με αποχρώσεις πικρίας και θλίψεως, και φράσεις υψηλότονες και μεστές».

Ο αυτοκράτορας ποιητής μας συντροφεύει μέχρι σήμερα στις δεήσεις μας προς την Παναγία. Με μιαν ένταση αμείωτη και μ’ ένα φρόνημα αδούλωτο.

Παραθέτουμε στη συνέχεια ένα θαυμάσιο κείμενο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού για τον Αυτοκράτορα - Υμνογράφο και τον Μέγα Παρακλητικό Κανόνα του.

Αγίου Ευσταθίου Θεσσαλονίκης: Παρεκβολαί εις την Ομήρου Ιλιάδα και Οδύσσειαν

ΜΙΧΑΗΛ ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΙΔΗΣ (ΕΠ.) 

 Tα ερμηνευτικά σχόλια του κορυφαίου λογίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ (12ος αι.) με τίτλο «ΠΑΡΕΚΒΟΛΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑΝ ΚΑΙ ΙΛΙΑΔΑ» είναι μνημειώδες έργο που η αξία του έγκειται όχι μόνο στην εκτεταμένη φιλολογική και ερμηνευτική προσέγγιση των Ομηρικών επών αλλά και στη διάσωση έργων συγγραφέων που έχουν απωλεσθεί. Αποτελεί ανεκτίμητο βοήθημα για τους μελετητές του Ομήρου και της ελληνικής Γραμματείας και σήμερα. 

Η παρούσα έκδοση (6 τόμοι) είναι διορθωμένη και επιμελημένη από τον Μιχαήλ Ηρακλή Μουτζουρίδη.

Οι εκδόσεις ΔΙΑΝΟΗΣΗ παρουσιάζουν το 6τομο έργο του Ευσταθίου, συνοδεύοντας την έκδοση με έναν 7ο τόμο, το διεξοδικό λεξικογραφικό ευρετήριο των σχολίων του Ευσταθίου του Ματθαίου Δεβαρή, διορθωτή της Βιβλιοθήκης του Βατικανού (16ος αιώνας), που τυπώθηκε στη Ρώμη το 1550 μαζί με την υπό του Μαγιοράνου (Niccolo Maiorano) έκδοση του σοφού σχολιαστού, και ανατυπώθηκε στο Βερολίνο το 1765, και μαζί με την έκδοση του Ευσταθίου στην Λειψία από τον Στάλμπαουμ (G. Stallbaum ) το 1830.

"Τό ἔργο Παρεκβολαί εἰς Ὁμήρου Ἰλιάδα καί Ὀδύσσειαν εἶναι ἡ συλλογή τῶν Σχολίων στόν Ὅμηρο τοῦ Εὐσταθίου Θεσσαλονίκης, ἑνός ἀπό τούς κορυφαίους Βυζαντινούς λόγιους τοῦ 12ου αἰώνα, ὁ ὁποῖος διετέλεσε καί Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Ἡ ἀξία τοῦ μνημειώδους αὐτοῦ ἔργου ἔγκειται ὄχι μόνο στήν ἐκτεταμένη φιλολογική καί ἑρμηνευτική προσέγγιση τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν ἀλλά καί στήν διάσωση ἔργων συγγραφέων πού ἔχουν ἀπωλεσθεῖ. Ἀποτελεῖ ἀνεκτίμητο βοήθημα γιά τούς μελετητές τοῦ Ὁμήρου καί τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας καί σήμερα.

Ἡ παροῦσα ἔκδοση (6 τόμοι) εἶναι διορθωμένη καί ἐπιμελημένη περιλαμβάνοντας καί ἕναν 7ο τόμο, τό συνοδευτικό Λεξικό τοῦ Ματθαίου Δεβαρῆ, διορθωτῆ τῆς Βιβλιοθήκης τοῦ Βατικανοῦ (16ος αἰ.), γιά πρώτη φορά στά Ἑλληνικά ἐκδοτικά χρονικά."
(Από τα Προλεγόμενα του επιμελητή).

Περιεχόμενα

Το εμβληματικό και πολυφωτογραφημένο εκκλησάκι των Αγίων Επτά Παίδων εν Εφέσω στο Κάστρο της Σίφνου

΄Το εμβληματικό και πολυφωτογραφημένο εκκλησάκι των τιμωμένων την 4η Αυγούστου Αγίων Επτά Παίδων εν Εφέσω στο Κάστρο της Σίφνου, γνωστό με την προσωνυμία "Εφταμάρτυρες". 

Πρόκειται για τους Αγίους Μαξιμιλιανό, Εξακουστωδιανό, Ιάμβλιχο, Μαρτινιανό, Διονύσιο, Αντωνίνο ή Ιωάννη και Κωνσταντίνο, οι οποίοι έζησαν τον 3ο μ.Χ. αιώνα επί των ημερών του αυτοκράτορος Δεκίου (249 - 251 μ.Χ.) Αφού μοίρασαν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς, κατέφυγαν σ'ένα σπήλαιο στην Έφεσο, όπου και εκοιμήθηκαν. Μετά από 200 χρόνια αναστήθηκαν μέσα στο σπήλαιο, όπου είχε λάβει χώρα η κοίμησή τους και μάλιστα σε μια περίοδο, όπου αμφισβητείτο η ανάσταση των νεκρών και η ζωή μετά τον θάνατο.

πηγή

4 Αυγούστου 2009 εκοιμήθη έν Κυρίω ο πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδής (ένας Άγιος τού Θεού)

ΗΤΑΝ 4 Αυγούστου 2009 εκοιμήθη έν Κυρίω,στό Νεοχώρι Σιντικής τού νομού Σερρών, ο πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδής(ένας Άγιος τού Θεού)
 Ενταφιάστηκε σέ τάφο πού είχε ετοιμάσει ό ίδιος, δίπλα στόν Ιερό Ναό του Αγίου Ραφαήλ. Σαράντα ημέρες προτού φύγει.

Άρχισε νά ευωδιάζει ό Σταυρός του, αλλά καί άλλα αντικείμενά του.
Έψαλε καί συνομιλούσε μέ τούς Αγγέλους καί τούς Αγίους, λίγες μέρες πρίν φύγει.
Ήταν συγκλονιστικό τό πέρασμά του στήν Αιωνιότητα.
Τό σκήνωμά του ήταν εύκαμπτο καί ζεστό, μέχρι τήν ώρα τής ταφής του.
Κατά τήν εξόδιο ακολουθία ενώ δέν υπήρχαν καθόλου σύννεφα, εμφανίστηκε ένα καί έσταξε λίγες σταγόνες σάν δάκρυα.
Τό ίδιο έγινε καί τήν ώρα τού ενταφιασμού του.Τό σύννεφο πάλι έσταξε δύο - τρείς σταγόνες βροχής καί σταμάτησε.
Κατά την ώρα τού ενταφιασμού,τή στιγμή τής αλλαγής τού Ευαγγελίου, φάνηκε ξεκάθαρα ή ευκαμψία τού Αγίου Πατρός.
Ή παλάμη του έπεσε πρός τά πίσω σάν νά μήν ήταν χέρι κεκοιμημένου.
Ό σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ.κ. Μακάριος, κατά την ομιλία του στήν εξόδιο ακολουθία είπε :
- « Ό πατήρ Ιωάννης είναι ένας Άγιος τού Θεού».

Άς πρεσβεύει στό ουράνιο θυσιαστήριο,μαζί μέ τούς άλλους Αγίους,γιά όλους μας.
Νά έχουμε τήν ευχή του !

Τσεσμετζής Μιλτιάδης,εκπαιδευτικός

πηγή

Και στις σκληρότερες εποχές ο ανθρώπινος αγώνας για κάτι άξιο και αγαπητικό συνεχίζει ακατάβλητος.

Ποτέ από όσο ζω δεν έχω δει τέτοια απαισιοδοξία και απόγνωση για την ανθρώπινη κατάστασή μας. Είναι βέβαια και τα Μέσα που διαδίδουν νυχθημερόν τον θυμό και τη γκρίνια και μολύνουν σοβαρά την ψυχολογική ατμόσφαιρα.
"Δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχουν σχέσεις, δεν υπάρχει ανθρωπιά, δεν υπάρχει σθένος, δεν υπάρχει οικογένεια, δεν είναι πια νέοι οι νέοι..."

Μα εγώ πού ζω; Γιατί γνωρίζω ανθρώπους που μάχονται; Γονείς που δίνουν τα πάντα; Νέους που -πιο ειλικρινείς από ποτέ- μελετούν, δουλεύουν και παλεύουν να φτιάξουν δρόμο; Έρωτες που παθιάζονται; Παππούδες που θυσιάζουν για τα εγγόνια τους την ηρεμία και τις οικονομίες της κουρασμένης τους ηλικίας; Γιατί βλέπω κάποιες φιλίες ακλόνητες; Γάμους που το παλεύουν να αντέξουν παρά τους πειρασμούς; Κούραση, κούραση, αγώνας, περισσότερο απ' τον περιβόητο "καναπέ"; Ανθρώπους που σπουδάζουν μετά τη σύνταξη; Δίψα για ταξίδια, για ταινίες και τραγούδια με νόημα;

Στους αιώνες η ζωή στον κόσμο ονομαζόταν Κοιλάδα του Κλαυθμώνος, ποτέ δεν ήταν τα πράγματα εύκολα και χαρωπά. Φύγαμε από την Εδέμ. Τι να πρωτοαναφέρουμε από τα μαρτύρια παλιότερων καιρών;

Η ζωή δεν είναι η ζωή του φέισμπουκ. Στα κοινωνικά μέσα πολλοί μεταφέρουμε την προσωπική μας ήττα, την δική μας αποτυχία και τη γενικεύουμε σαν ήττα και αποτυχία της κοινωνίας όλης για παρηγοριά μας. Δεν είναι έτσι! Και στις σκληρότερες εποχές ο ανθρώπινος αγώνας για κάτι άξιο και αγαπητικό συνεχίζει ακατάβλητος. Θρήνοι αλλά και γέλια πάντα ο ήχος του κόσμου. Το άλας της γης πάντοτε λίγο, πάντα θαυματουργό. Κάποιοι σέρνουν του κουράγιου την άμαξα και η γη γυρίζει. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν σπουδαίοι άνθρωποι, μεγάλες ψυχές, κυρίως ανάμεσα στους αφανείς.

Μάρω Βαμβουνάκη

Οι σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» πολύ μικρή σχέση έχουν με την αρχαία Ελλάδα.

  Όσο και αν διατείνονται οι «αρχαιολάτρες» ότι θέλουν να «αναστήσουν» τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και μαζί την «πατρώα θρησκεία», οι ηγέτες τους ψεύδονται και οι οπαδοί τους τρέφονται με αυταπάτες. Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και ιδιαίτερα η ειδωλολατρία των προγόνων μας, δεν είχε τίποτε το στατικό και μόνιμο. Άλλος ήταν ο αθηναϊκός πολιτισμός, άλλος ο σπαρτιατικός, άλλος ο ιωνικός, άλλος της Μεγάλης Ελλάδος, άλλος της Μακεδονίας και άλλος της Ηπείρου.

Διαφορετική ήταν η βίωση της θρησκείας στην Αθήνα, διαφορετική στην Σπάρτη, διαφορετική στην Ήπειρο, διαφορετική στην Κρήτη, διαφορετική στην Αρκαδία και διαφορετική στη Θράκη. Σημαντικές θεότητες μιας πόλης ήταν άγνωστες σε άλλες.
Για όλα μιλάνε οι «αρχαιολάτρες» εκτός από τον πολιτισμό ποιας πόλης και ποιας χρονικής περιόδου προσπαθούν να αναβιώσουν. Επίσης δεν μας λένε ποια μορφή της αρχαίας θρησκείας, ποιας πόλης και ποιας εποχής θέλουν να αναστήσουν. Όταν λένε «πατρώα θρησκεία», τι εννοούν;
Η θρησκεία των Ακαρνάνων ή των Δολόπων ή των Αγραίων, για παράδειγμα, δεν είναι «πατρώα θρησκεία»; Δεν ήταν πρόγονοί μας αυτοί; Η φανατική λατρεία της αιγυπτιακής θεότητας Ίσιδος από τους Έλληνες στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια δεν είναι και αυτή «πατρώα θρησκεία», αφού υπήρξε για αιώνες κυρίαρχη θρησκεία των προγόνων μας;

Ο μιθραϊσμός, η ηλιολατρία του Ιουλιανού και των ομοίων του, στα πρώτα βυζαντινά χρόνια δεν ήταν και αυτή «πατρώα θρησκεία»; Ο νεοπλατωνισμός, ο οποίος θέλησε να αναγεννήσει και να μεταλλάξει προς το πνευματικότερο την αρχαιοελληνική θρησκεία δεν υπήρξε επίσης προγονική θρησκεία.

Οι σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» πολύ μικρή σχέση έχουν με την αρχαία Ελλάδα. Καπηλεύονται ορισμένα επιλεκτικά στοιχεία του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, όσα εξυπηρετούν τους στόχους τους, δηλαδή την εδραίωση του νεοαποκρυφιστικού παγανισμού. Απόδειξη ότι ουδέποτε αυτοί αναφέρονται στην αντιρρητική γραμματεία των αρχαίων συγγραφέων κατά της ειδωλολατρικής θρησκείας. Οι μονοθεΐζοντες σοφοί συγγραφείς Ξενοφάνης, Ηράκλειτος, Ευριπίδης, Πρωταγόρας, Πλάτων, Αριστοτέλης είναι τα «μαύρα πρόβατα» για τους νεοπαγανιστές, διότι οι μονοθεϊστικές αντιλήψεις τους θεωρούνται σαφώς αιρετικές, σε σχέση με την ειδωλολατρία που πρεσβεύουν!

2 Αυγούστου 1943-Η Σφαγή της Γλύνας

 Σαν σήμερα, στις 2 Αυγούστου 1943, γράφτηκε μία από τις πιο αιματηρές σελίδες της ιστορίας της Βορείου Ηπείρου: η Σφαγή της Γλύνας.

Ένοπλοι Αλβανοί εθνικιστές, με τη συνδρομή των ιταλικών κατοχικών δυνάμεων, εισέβαλαν στο χωριό, λεηλάτησαν και πυρπόλησαν σπίτια και συνέλαβαν δεκάδες κατοίκους, πολλοί από τους οποίους ήταν ανήλικοι. Στη συνέχεια, τους οδήγησαν στον λάκκο της Μέλενης, όπου τους εκτέλεσαν με πολυβόλα.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γεωργίου Γκίκα, αυτόπτη μάρτυρα που σώθηκε την τελευταία στιγμή, πίσω από το έγκλημα υπήρξε και κρυφή συνεργασία με το κομμουνιστικο ΕΑΜ. Κατά την ίδια μαρτυρία, οι κάτοικοι στοχοποιήθηκαν επειδή είχαν αρνηθεί να ενταχθούν στις κομμουνιστικές οργανώσεις της εποχής, διατηρούσαν έντονο ελληνικό εθνικό φρόνημα και ανήκαν στο ΜΑΒΗ.

Ανάμεσα στα θύματα βρίσκονταν παιδιά μόλις 14 και 15 ετών, αδέλφια και νέοι από τη Γλύνα και τη Βραχογοραντζή. Ελάχιστοι κατάφεραν να επιζήσουν.

Η εκδίκηση για αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα ήρθε 51 χρόνια αργότερα, το 1994, όταν η νεοσύστατη ΜΑΒΗ, έχοντας —σύμφωνα με σχετικούς ισχυρισμούς— τη στήριξη του «βαθέος ΠΑΣΟΚ», επιτέθηκε σε αλβανικό στρατιωτικό φυλάκιο, σκοτώνοντας δύο στρατιώτες και τραυματίζοντας αρκετούς ακόμη. Κατά τις ίδιες αναφορές, η επίθεση προκάλεσε πανικό στο στρατόπεδο, με τους στρατιώτες να τρέπονται σε φυγή μέσα στη νύχτα, ορισμένοι ακόμη και χωρίς τα ρούχα τους.
Τιμή και δόξα στα παλικάρια της Γλύνας.Αιωνία η μνήμη τους.

Πηγή μαρτυρίας: Γεώργιος Γκίκας, «Λαϊκό Βήμα», 15 Ιουλίου–1 Αυγούστου 2008.

Όνειρα μέσα στα καπνοχώραφα

Απόσπασμα από το βιβλίο  "Ματωμένος Νόστος" εκδόσεις Κυριακίδη 2018

  Πάντα θα με ακολουθούν εκείνες οι Αυγουστιάτικες παιδικές μνήμες. Μνήμες γλυκές χαμένες στην αχλύ του χρόνου, πάντα παρούσες όμως. Όλα αλλάζουν στην ζωή, εκτός από τις μνήμες μας. Το χωριό μου θάφθηκε από τις μπουλντόζες της ΔΕΗ χάριν του λιγνίτη, αλλά κανείς δεν μπορεί να μου κλέψει τις κιτρινισμένες φωτογραφίες του μυαλού μου και τα Αυγουστιάτικα φεγγάρια μου στην μεγάλη αυλή μας. Εκεί, στη μέση της Σαριγκιόλ, της Κίτρινης Λίμνης, που την αποξήραναν πριν από τον Πόλεμο για να στηθούν στην κοιλάδα της Κοζάνης τα χωριά των προσφύγων και αργότερα, όταν ανακαλύφθηκε ο πολύτιμος λιγνίτης, τα εργοστάσια της ΔΕΗ. Εγώ επιστρέφω συνεχώς στις χορταριασμένες αυλές και στα χαλάσματα .

  Αύγουστος σήμαινε για μας καπνά και προσμονή για το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου στο κοντινό κεφαλοχώρι, την Χαραυγή. Το σπάσιμο του καπνού όλο τον Αύγουστο κυριαρχούσε σε όλο το χωριό. Εκεί γύρω στις 3 τα ξημερώματα άκουγες φασαρία από ποδοβολητά αλόγων και γαϊδουριών, κοφίνια να φορτώνονται, φωνές γυναικών να ξυπνούν τα παιδιά και σε λίγο μικρές λάμπες στο σκοτάδι. Φορτώνονταν στα κάρα ή στα γαϊδούρια τα κοφίνια, οι λινάτσες και τα σακιά. Όσοι είχαν κάρα ήταν τυχεροί, εμείς είχαμε μόνον ένα γαϊδούρι .Οι χωμάτινοι δρόμοι του κάμπου γέμιζαν από ζωή και φωνές, εκεί στις 2 με τρεις τα ξημερώματα. 

"Η Κύπρος εχάθην Ελένη" ,Θάνατος Μακαρίου 3 Αυγούστου 1977.

Το ΡΙΚ πήρε συνέντευξη από την κα Ελένη, μαγείρισσα του Μακαρίου στην Αρχιεπισκοπή, η οποία μεταδόθηκε μετά την κηδεία.Ρωτά την κα Ελένη ο δημοσιογράφος, πώς αισθανόταν ο Μακάριος μετά την εισβολή και κατοχή:
"Έρκετουν κάτω στην κουζίναν, ακούμπαν πάσ´ τον παραστατόν τζι' ελάλεν μου: "Η Κύπρος εχάθην Ελένη"
Πότε όμως ο Μακάριος αντιλήφθηκε ότι η Κύπρος εχάθην;
Σίγουρα δεν το αντιλήφθηκε αμέσως μετά την καταστροφή , και ούτε και μετά την επιστροφή του, αφού αμέσως μετά διοργάνωσε φαντασμαγορική φιέστα για να γιορτάσει το "ΒΑΤΕΡΛΩ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ".

Το αντιλήφθηκε λίγο αργότερα, μετά την "παράξενη" δήλωση του Ετζιεβίτ, όπως αυτή μεταδόθηκε και από το ΡΙΚ: "ΜΑ ΔΕΝ ΗΛΘΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ"!!!!!

Όπως υπονοείται σε απόρρητο Βρετανικό έγγραφο το οποίο αποδεσμεύτηκε ύστερα από την 30ετία, ο Μακάριος με την ομιλία του κάλεσε την Τουρκία για να αποκρούσει την "εισβολή" της χούντας και να αποκαταστήσει την Συνταγματικήν Τάξην, όμως θα αποχωρούσε μετά την επιστροφή του Μακαρίου, κάτι που ο Ετζιεβίτ βέβαια δεν τήρησε.

Τόση ήταν η "αφέλεια" του, να νομίζει ότι οι Τούρκοι θα εισέβαλλαν στην Κύπρο για να τον επαναφέρουν στην εξουσία και στη συνέχεια θα αποχωρούσαν;!

ΠΗΓΗ

Οι ουρές των διαβατηρίων και η σιωπηλή ψηφιακή αγωνία της κοινωνίας.Από την ατομική διαφυγή στην πολιτική διεκδίκηση της πραγματικής προαιρετικότητας

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

Οι εικόνες των τελευταίων ημερών έξω από τα γραφεία διαβατηρίων δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν ούτε ως μια γραφική παραξενιά κάποιων «αρνητών» ούτε ως μια απλή εκδήλωση της γνωστής ελληνικής συνήθειας να αφήνουμε τα πάντα για την τελευταία στιγμή.

Στη Λάρισα, εκατοντάδες πολίτες περίμεναν από τα ξημερώματα, σχηματίζοντας ουρές δεκάδων μέτρων. Στην Κοζάνη, άνθρωποι ξενύχτησαν έξω από το Αστυνομικό Μέγαρο. Ανάλογες εικόνες καταγράφηκαν στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα και σε άλλες περιοχές της χώρας. Κοινός σκοπός ήταν η έκδοση διαβατηρίου με την παλαιού τύπου ταυτότητα πριν από την 3η Αυγούστου, ώστε οι ενδιαφερόμενοι να διατηρήσουν τη δυνατότητα ταξιδιών χωρίς να υποχρεωθούν άμεσα να παραλάβουν τη νέα ταυτότητα.

Η έκταση και η πανελλαδικότητα του φαινομένου επιβάλλουν μια σοβαρότερη πολιτική και κοινωνική ανάγνωση.
Ούτε χλευασμός ούτε εξιδανίκευση

Ασφαλώς, οφείλουμε να δούμε το γεγονός και με διάθεση αυτοκριτικής.
Δεν είναι θετικό πολίτες που δηλώνουν ότι αγωνιούν για τις ψηφιακές ελευθερίες τους να εμφανίζονται φοβισμένοι, πανικόβλητοι και ανέτοιμοι μπροστά σε εξελίξεις που είχαν προαναγγελθεί εδώ και χρόνια. Δεν βοηθά την υπόθεση της ψηφιακής ελευθερίας να δίνεται η εντύπωση μιας σπασμωδικής αντίδρασης της τελευταίας στιγμής. Ούτε είναι συνετό να περιμένει κάποιος να φθάσει η προθεσμία στην τελευταία ημέρα και τότε να αναζητεί, μέσα σε αγωνία και πολύωρη ταλαιπωρία, μια προσωρινή διέξοδο.

«Γιατί όλοι οι χριστιανοί δεν έχουν την ίδια Χάρη από το Άγιο Πνεύμα;»

Άγιος Τύχων ο Αγιορείτης

 «Στην Εκκλησία που πας ν’ ανάψεις κερί, αν δώσεις δέκα δραχμές παίρνεις μικρό, αν δώσεις είκοσι, μεγαλύτερο. Κι αν δώσεις εκατό, παίρνεις λαμπάδα.

 Έτσι γίνεται και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος: όσο πιο πολλά δίνεις στον Θεό από την καρδιά σου – με πίστη, ταπείνωση, μετάνοια, προσευχή και αγάπη – τόσο πιο πολλά λαμβάνεις από τη χάρη Του».

Ἡ ἀνθρώπινη φύσις τῶν ἱερέων μας μᾶς δίνει ἐνίοτε τήν ἀφορμή νά σκανδαλισθοῦμε...

 Τό νά δικάσης τούς ἱερεῖς εἶναι πολύ εὔκολο,ἀλλά καί ἄσκοπο ἔργο. Ἄς εἴμεθα δίκαιοι: Ἡ διακονία τῶν ἱερέων εἶναι ἁγία καί τό δῶρο τους προερχόμενο ἀπό τόν Θεό, εἶναι ἅγιο. Ἡ ἀνθρώπινη φύσις καί τῶν ἱερέων μας μᾶς δίνει ἐνίοτε τήν ἀφορμή νά σκανδαλισθοῦμε, ἀλλά ἄς εἴμεθα δίκαιοι: Ἐφ᾿ ὅσον καί αὐτοί γεννήθηκαν, ὅπως ὅλοι μας, ἔχοντες τήν ἴδια ἀνθρώπινη φύση, ἔχουν τήν ροπή πρός τό κακό καί τά πάθη τά ὁποῖα σάν σκουλήκια ἐπιθυμοῦν νά ἐνοχλοῦν τήν ψυχή. Ὁπότε, καί νά θέλουν, δέν ἠμποροῦν, χωρίς ἀδυναμίες καί ἐλλείψεις νά ἐπιτελέσουν τήν ἀποστολή πού τούς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

 
 Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτοί μέ τήν ἀπρόσεκτη ζωή τους, δέν βοηθοῦν τόν λαό νά πιστεύη στόν Χριστό ἀκράδαντα μέ ἀποτέλεσμα νά ἀγριεύουν τά πρόβατα ἐναντίον τοῦ ποιμένος τους καί νά χαίρωνται οἱ λύκοι. 

 Ἐνισχύεται τό πνευματικό σκοτάδι καί ἔρχεται ἡ πεῖνα, ὄχι ἀπό ἔλλειψη ψωμιοῦ, ἀλλά ἀπό τήν ἔλλειψη λόγου Θεοῦ καί οὐρανίου ἄρτου. Τό ἁλάτι τῆς γῆς θά καταπατηθῆ ἀπό τούς ἀνθρώπους καί θά ἔλθη καιρός πού κατά τόν προφήτη Ἡσαΐα «ἔσται ὁ λαός ὡς ὁ ἱερεύς...»(24,2). Ἀλλά ἀπ᾿ ὅλη αὐτή τήν κακή κατάσταση θά ἀντιληφθῆ καί ὁ λαός ὅτι κάθε πτῶση ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό τούς γονεῖς καί τήν οἰκογένεια.

 ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ 

πηγή

Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν όσοι αγωνίζονται εναντίον του κακού

 Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν τιμή στην Εκκλησία επειδή την επισκέπτονται. Κάποιοι απʼ αυτούς έχουν το εξής σκεπτικό: «Κοίτα, εγώ, άνθρωπος του εικοστού αιώνα, ανώτερος υπάλληλος, ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, με γνώσεις φυσικής και βιολογίας, αντί να πάω στο καφενείο ή στο θέατρο, έκανα την τιμή στην Εκκλησία και την επισκέφτηκα». Για τέτοιους ανθρώπους η Εκκλησία έχει μόνο μομφή και οίκτο.

 Στην Εκκλησία κανένας δεν κάνει τιμή εκτός απʼεκείνον ο οποίος εξεγείρεται εναντίον του κακού. Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν οι μέγιστοι επαναστάτες εναντίον του κακού, οι οποίοι και τη θεμελίωσαν, και εκείνοι οι οποίοι μέσω των αιώνων κράτησαν τη λάμψη της. 

Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν και στο μέλλον μόνο εκείνοι οι οποίοι θα ζεσταίνουν την χριστιανική επανάσταση στις ανθρώπινες ψυχές. 

 Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν οι γονείς που θα συνηθίσουν τα παιδιά τους πάντα να εξεγείρονται ενάντια στο κακό, και οι δάσκαλοι που θα κάνουν τους μαθητές τους χριστιανούς επαναστάτες, και όλοι εμείς που θα αναζωπυρώσουμε την πλέον ευγενική επανάσταση στις νεκρές καρδιές και τις κοιμισμένες ψυχές των αδερφών μας και ο ένας του άλλου.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,

Αργά βαδίζει ο Χριστός,“Εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική”, εκδ.Εν πλω, σελ.54,55

ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ

Ἔχοντας ἀφήσει τοὺς μαθητές Του μόνους γιὰ πολύ, -τὸ κάνει αὐτὸ ὁ Χριστὸς- ἔρχεται (νυχτοπερπατώντας) πάνω στὰ νερὰ καί, ἀμέσως ὁ Πέτρος ἐκδηλώνει τὴν τρέλα τῆς πίστης του: Νὰ περπατήσω κι ἐγὼ πάνω στὰ νερά. Ἔλα! τοῦ λέει ὁ Χριστός. Καὶ ἀμέσως ὁ Πέτρος κάνει τὸ ἄλμα τῆς πίστης. Ἄλμα στὸ κενό. Τρέλα! Αὐτὸ εἶναι ἡ πίστη. Οὔτε δικαιώνεται οὔτε λογικὰ ἀποδεικνύεται. Πέσε στὸ κενὸ γιὰ νὰ ὑπάρχει λόγος νὰ σὲ βαστήξει στὰ χέρια Του ὁ Θεός.

Ὁ Πέτρος δὲ ζητάει θαῦμα νὰ δεῖ ἢ καὶ νὰ μετάσχει ὁ ἴδιος σὲ θαῦμα. Θέλει νὰ πάει στὸ Χριστό. Δὲν ζητᾶμε θαύματα, ἀλλὰ ζητᾶμε τὸν Ἴδιο τὸ Χριστό. Ζητώντας τὸ πρόσωπό Του μπορεῖ νὰ γίνει καὶ θαῦμα, ἀλλὰ καὶ μόνο ποὺ ζητάει κανεὶς ἐγκάρδια τὸ Χριστό, τὰ πάντα γύρω του καὶ μέσα του γίνονται θαῦμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Πότε ἄρχισε νὰ βυθίζεται; Ὅταν σκέφτηκε τὸν ἑαυτό του καὶ μίλησε μὲ τὸ λογισμό του ποὺ τοῦ εἶπε "πνίγεσαι". Γιατὶ ὅταν παίρνουμε στὰ σοβαρὰ τὸν ἑαυτό μας ἔτσι μᾶς λέει καὶ "χανόμαστε".

Πάλι ἀπευθύνεται στὸν Κύριο κι Ἐκεῖνος δὲν ἐπιτιμάει τὴ θάλασσα καὶ τὸν ἄνεμο γιὰ νὰ κάνει θαῦμα, ἀλλὰ τὸν πιάνει π ρ ο σ ω π ι κ ῶ ς ἀπὸ τὸ χέρι, λέγοντάς του ὅτι ἡ ὀλιγοπιστία του τὸν ἔκαμε νὰ δειλιάσει.Ἑνωμένος μὲ τὸ Χριστό, ξεπερνάει τὸν κίνδυνο.

Μόνο ζητώντας Ἐκεῖνον, καὶ ὄχι τὶς χάρες Του καὶ τὰ θαύματά Του, ζοῦμε τὸ θαῦμα τῆς πίστης, ποὺ εἶναι σ χ έ σ η μ' Ἐκεῖνον ὑπαρξιακὴ καὶ ὁλοσώματη, διὰ τῆς ὁποίας ξεπερνᾶμε πολλῶν εἰδῶν ἀνέμους καὶ κύματα.

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Κανένας δεν είναι έτοιμος για όσα έρχονται! Θα συγκλονισθούν τα έθνη

  Κανένας δεν είναι έτοιμος για όσα έρχονται! Θα συγκλονισθούν τα έθνη, έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, ενώ άλλες φορές έλεγε ότι ο κόσμος θα πιστέψει ότι ήρθε το τέλος. Τέτοιας έκτασης και έντασης θα είναι το τράνταγμα που θα ζήσουμε, που κάποιοι κληρικοί προσπαθούν να το ερμηνεύσουν εδώ και χρόνια ως κάποιο σεισμό στην Αθήνα, Κωνσταντινούπολη κ.α. κάτι το οποίο βέβαια πάντα ήταν αναμενόμενο και στα πλαίσια του κατανοητού.

  Όμως εδώ ο Άγιος Παΐσιος μιλάει για κάτι ακατανόητο για τους πολλούς, κυρίως για αυτούς που έχουν καθαρά κοσμικές μέριμνες, θα είναι κάτι που ο πόλεμος, η πείνα και η κατοχή του 40 θα μοιάζουν με σχολική εκδρομή. Το ζητούμενο ήταν και θα είναι ένα. Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ. Γι΄αυτό και ο Άγιος έλεγε ότι "Θα φοβηθούν οι Έλληνες και θα μετανοήσουν". Υπάρχει "πολύ ξύλο" μέχρι να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση.
Ανθρωπίνως η Ελλάδα δεν έχει καμία ελπίδα. Πές το δημογραφικό, το μπόλια, οι λαθρομετανάστες, ο οικονομικός μαρασμός. Όλα δείχουν μία Ελλάδα σε 10 χρόνια αγνώριστη, έτοιμη προς εξαφάνιση.

 Και πάλι ο Άγιος Παΐσιος έδινε την ελπίδα: "«Κι αν μου πούν ότι δεν υπάρχει κανείς Έλληνας, εγώ δεν ανησυχώ. Μπορεί ο Θεός να αναστήση έναν Έλληνα. Φθάνει και ένας». 

Ακόμη πίστευε: «Και ένας Χριστιανός να μείνη μόνο, ο Χριστός θα κάνει το σχέδιό Του». Όταν άλλοι μιλούσαν για δυσάρεστες μελλοντικές εξελίξεις στο Έθνος και έσπερναν τον φόβο, ο Γέροντας μετέδιδε αισιοδοξία και ελπίδα˙ μιλούσε για αναστημένη Ελλάδα και για ανάκτηση της Αγια-Σοφιάς. «Υπάρχει και Θεός˙ τον Θεό που τον έχεις βάλει;», είπε σε κάποιον κληρικό που έβλεπε το μέλλον της Πατρίδος ζοφερό. Έλεγε: "Αν δεν είχα εμπιστοσύνη στον Θεό, δεν ξέρω τι θα γινόμουν. Ο άνθρωπος να ενεργή μέχρις ενός σημείου. Μετά ο Θεός. Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη"

*** Η εικόνα είναι εμπνευσμένη από τα προφητικά λόγια του Αγίου Παϊσίου: "Βλέπεις σὲ ὅλα τὰ κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ὁ καημένος ὁ κόσμος –ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι Του! – βράζει σάν τὴν χύτρα ταχύτητος. Καὶ οἱ μεγάλοι πώς τὰ φέρνουν! Μαγειρεύουν-μαγειρεύουν, τὰ ρίχνουν ὅλα στὴν χύτρα ταχύτητος καὶ σφυρίζει τώρα ἡ χύτρα! Θὰ πεταχθῆ σὲ λίγο ἡ βαλβίδα! Ο κόσμος μοιάζει σήμερα, σαν μια κοχλάζουσα χύτρα ταχύτητος, με πολλές βαλβίδες ! Θα σκάσει εδώ, θα σκάσει εκεί . Προσεύχεσθε μη γίνει μ΄εμάς η αρχή" 

πηγή

Κέρασμα στα φρικαλέα Καρούλια

Ο ξερακιανός ασκητής στα φρικαλέα Καρούλια μας δέχτηκε με αγάπη πολλή…
Έτρεξε να μας κεράσει λουκούμι, δροσερό νεράκι και ρακί.
Ήθελε να μας φτιάξει και καφέ και φάνηκε προς στιγμήν σαν να λυπήθηκε λιγάκι
που αρνηθήκαμε όλοι ο ενας μετά τον άλλον σαν συνεννοημένοι…-κι εμείς!…
πώς μπορέσαμε να είμαστε τόσο άκαμπτα ευγενικοί…

Θυμήθηκε όμως αίφνης τα νόστιμα παξιμαδάκια με χαρούπι-πώς τα είχε ξεχάσει!!-
και έσπευσε να μας τα φέρει εμφανώς ενθουσιασμένος και περιχαρής.

Ήπιε κι αυτός λίγο νερό από τον μαστραπά και αναφώνησε εκ βαθέων ενα «δόξα τω Θεώ!» αλλιώτικο-πώς να το πω τώρα;-καρουλιώτικο αυθεντικά παιδικό…
και τέλος μονολόγησε αποφθεγματικά:
«Μεγάλο δώρο τελικά να πιστεύεις αληθινά στο Θεό»
«Γέροντα! Πιστεύουμε αλλά ολισθαίνουμε…»αποκρίθηκε με νόημα ένας προσκυνητής από την παρέα.

Ω και τότε…ευγνωμονώ το Θεό για αυτό που είδα…

Η ευθύνη του καθενός για την πνευματική καταστροφή των ψυχών

Γνώριζε καλά, ὅτι ἐὰν ἐξέλθη ἀπὸ ἐσένα φωτιὰ καὶ κατακάψη ἄλλους, τὶς ψυχὲς ποὺ θὰ καοῦν ὁ Θεὸς θὰ τὶς ζητήση ἀπὸ τὰ χέρια σου· καὶ ἐὰν μὲν δὲν βάλλης ἐσὺ τὴν φωτιά, ἀλλὰ συνεργεῖς μὲ ἐκεῖνον ποὺ τὴν ἔρριξε καὶ χαίρεσαι γι' αὐτό, εἶσαι κοινωνὸς τοῦ κακοῦ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως...
«Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά» τοῦ Ὁσίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου Λόγος ΝΗ΄.

Ο λόγος αυτός τοῦ Ἁγίου εἶναι ἰδιαίτερα ἐπίκαιρος γιὰ τὴν ἐποχή μας, γιατί δὲν ἀναφέρεται μόνο σὲ ὑλικὴ καταστροφή, ἀλλὰ κυρίως στὴ πνευματικὴ καταστροφὴ τῶν ψυχῶν!!!
Ἡ «φωτιὰ» συμβολίζει κάθε τι ποὺ μπορεῖ νὰ βλάψει τὸν συνάνθρωπο πνευματικά:
τὴ διάδοση αἱρέσεων καὶ πλανῶν,τὴ σκανδαλοποιία = γυμνισμός
τὴ συκοφαντία καὶ τὴν κατάκριση,τὴ διχόνοια,
τὴν παρακίνηση στὴν ἁμαρτία,τὴ διάδοση ψευδῶν ἢ ἀνήθικων ἰδεῶν.

Δὲν εἶναι ἔνοχος μόνο ἐκεῖνος ποὺ ἀνάβει τὴ φωτιά, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος που:
τὴ στηρίζει,τὴ διαδίδει,τὴν ἐνισχύει,τὴ χειροκροτεῖ, χαίρεται μὲ τὴν ἐξάπλωσή της!!!

πηγή

“Η ἁγιότητα δέν εἶναι ἁπλά ὀρθότητα ἤ τιμιότητα, γιά τήν ὁποία οἱ ἠθικοί θά ἀνταμειφθοῦν στήν Ουράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ...

  “Η ἁγιότητα δέν εἶναι ἁπλά ὀρθότητα ἤ τιμιότητα, γιά τήν ὁποία οἱ ἠθικοί θά ἀνταμειφθοῦν στήν Ουράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ἐκεῖνο τό ὕψος, κατά τό ὁποῖο οἱ ἄνθρωποι εἶναι πλημμυρισμένοι μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία διοχετεύεται ἀπό αὐτούς πρός ὅλους ὅσους τούς συναναστρέφονται. 

Ἡ ἁγιότητά τους προέρχεται ἀπό τήν ἄμεση καί συνεχή σκέψη τῆς Δόξας τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι ἐπίσης γεμάτοι ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν πλησίον, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τήν ἀγάπη πού ἔχουν στό Θεό καί γι’ αὐτό ἀνταποκρίνονται σε κάθε ἀνθρώπινη ανάγκη. 

Καί σέ κάθε ἀνθρώπινο αἴτημα τοῦ πλησίον τους, ἐνεργοῦν σαν μεσολαβητές και πρεσβευτές ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.”

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς

Διηγείται ο εγγονός του "Προδρόμου"του ψάλτη του π.Χρυσάνθου της Σπιναλόγκας

Διηγείται ο εγγονός του "Προδρόμου" δηλαδή του βοηθού και ψάλτη του Πατέρα Χρυσάνθου, του Αγιασμένου ιερέα της Σπιναλόγκα..

Ο παππούς μου Μανούσος Πεδιαδίτης ήταν ο τελευταίος βαρκάρης της Σπιναλόγκας και βοηθός και ψάλτης του, επί 10 συναπτά έτη ιερέα των λεπρών, Ιερομόναχου, Πατέρα Χρύσανθου από τη Σητεία.

Ήταν πραγματικά συγκλονιστικό να τον ακούω να μου διηγείται με βουρκωμένα τα μάτια για την θυσιαστική χωρις όρια Αγάπη που μοίραζε απλόχερα ο αγιασμένος εκείνος άνθρωπος. Ο Πατέρας Χρύσανθος ...

Την έδινε στους ανθρώπους αυτούς, τους μιασμένους από το βακτήριο που ακόμα και η οικογένεια τους τους είχε ξεχάσει και κανεις δεν ήθελε να πλησιάσει για να μην κολλήσει. Εκείνος όμως με απέραντη καλοσύνη, τους μιλούσε με παρηγορητικά πατρικά λόγια, τους αγκάλιαζε, τους χάιδευε...
Ήταν ο πατέρας τους και η μάνα τους μαζί.
Μια φωτεινή ακτίνα στην καταχνιά που σκέπαζε τα πάντα.
Και έτσι λοιπόν τις Κυριακές ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα ήταν ασφυκτικά γεμάτος.
Όλοι ήθελαν να βρίσκονται με τον αγαπημένο τους Ιερέα.
Κι εκείνος, αφού λειτουργούσε γεμάτος συγκίνηση και δάκρυα στα μάτια τους κοινωνούσε όλους με το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας και στη συνέχεια κατέλυε γονατιστός ότι είχε περισσέψει..
Κάθε Κυριακή και Εορτή επι 10 συναπτά έτη...

Έφυγε τελευταίος από το νησί χωρίς να εγκαταλείψει μέχρι τέλους τα παιδιά του , ΥΓΙΕΣΤΑΤΟΣ, αφήνοντας τεράστιο κενό στις καρδιές των πνευματικών του παιδιών που έφευγαν για την Αγία Βάρβαρα Αττικής και δεν θα τον ξαναέβλεπαν...
(Κενό που κάλυψαν οι δύο μεγάλοι Άγιοι Ευμένιος και Νικηφόρος με την θαυμαστή παρουσία τους εκεί)

πηγή

Ο παπά Λιάς της Αργολίδας

...Ο μπάρμπα - Σπύρος δεν σταματούσε αχόρταγα να κοιτά! Σκούπιζε συχνά πυκνά με ένα μαντίλι τα δάκρυά του, που έβλεπε σήμερα τον γιό του τόσο ευτυχισμένο στην μεγάλη τούτη μέρα, την γενέθλια, την αλησμόνητη… Δεν είχε ξαναπάει σε χειροτονία ποτέ του! Δεν καταλάβαινε πολλά! Δεν ήξερε και γράμματα! Φτωχός ψαράς, μια ζωή ολάκερη πάλευε μες στην αλμύρα και στα αγριέματα της δικής του απέραντης γης, να αγρέψει των παιδιών του το προσφάγιον…

 Μια μεγάλη αδυναμία είχε όμως… ένα ελάττωμα που έθλιβε τους γύρω του στο σπίτι! Ιδίως την γυναίκα του και τον μικρό τον γιό! Έβλαπτε την φήμη του Χριστού και της Παναγίας όποτε νευρίαζε! Είχε μάθει από μικρός σε τούτη την δαιμονοκίνητη ασχήμια και εκείνο το βορβορώδες και φριχτό πάθος, τον κυρίευε κάθε λίγο και λιγάκι !

Τον παρακαλούσε ολοένα ο Ηλίας… 

–Βρε Πατέρα μου, μην βλαστημάς! Σε ικετεύω! Στα πόδια σου πέφτω! Να, αν θες να ξεσπάσεις, βάλτα με μένα, χτύπα με αν θες, μα μην βρίζεις έτσι απαίσια τον γλυκύτατο Χριστό μας, την Παναγία μας… Είναι η Μάνα μας!
–Δεν το θέλω Ηλία μου… δεν το θέλω! έλεγε και έκλαιγε σαν το μωρό παιδί! Δάγκωνε τα χείλη του εκείνο το πρωινό που έβλεπε τον γιό του πλέον ζωσμένο με τα Αγγελικά φτερά… με το οράριο, το στιχάριο τα επιμανίκια!
-Ο Ηλίας μου Παπάς και εγώ να βλαστημάω… μονολογούσε μέσα του!

TΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ: ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΠΑΡΕΑ;

 Ολοένα και περισσότεροι, ιδίως νέοι, έχουν βρει στην τεχνητή νοημοσύνη μία ασφαλή παρέα. Κάνουν διαλόγους με το ChatGPT, το ρωτάνε, τους απαντά, άλλοτε επιτυχημένα, άλλοτε όχι, αλλά αισθάνονται ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι μία ευκαιρία να μιλήσουν, να βγάλουν από μέσα τους υπαρξιακές και άλλες ανησυχίες, να διαβάσουν τις απαντήσεις που θα ήθελαν να ακούσουν από έναν πραγματικό φίλο, στον οποίο όμως θα έπρεπε να δώσουν κάτι, κυρίως να σταθούνε ενώπιος ενωπίω απέναντί του, να μοιραστούν και τα δικά του συναισθήματα, την αποδοχή ή την απόρριψη, να βελτιώσουν τον εαυτό τους, να υποστηρίξουν αυτό που ονομάζουμε σχέση. Αντίθετα, με την τεχνητή νοημοσύνη δεν έχουν να χάσουν κάτι, όπως συμβαίνει στις σχέσεις, αλλά μόνο να πάρουν. Κι αυτό τους κάνει να νιώθουν εμπιστοσύνη.

  Όσοι ανησυχούν για την κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης, θα έπρεπε πρωτίστως να ανησυχούν για την αδυναμία μας να σχετιστούμε μεταξύ μας. Τη φοβικότητά μας απέναντι στον άλλον. Το ότι δεν παλεύουμε με τον χαρακτήρα μας, ώστε να υπερβούμε τις ανασφάλειές μας και να ανοιχτούμε στον συνάνθρωπό μας, με αποτέλεσμα η τεχνητή νοημοσύνη να γίνεται για μας «μια κάποια λύσις» (Κ.Π.Καβάφης). Και η αδυναμία αυτή ξεκινά από το οικογενειακό περιβάλλον. Όταν οι γονείς έχουν αφήσει τα παιδιά στην οθόνη, γιατί δεν θέλουν να προλάβουν να μοιραστούν τη ζωή μαζί τους, γιατί το μεγάλωμα των παιδιών προϋποθέτει κόπο και χρόνο και υπέρβαση του εαυτού, όταν η τεχνολογία αντικαθιστά την κοινωνία των προσώπων, τότε η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται απαραίτητο συστατικό όχι της μόνο ζωής, αλλά της ύπαρξης.

«Η Δεκάφωνος Πνευματοκίνητος Σάλπιγξ»

«Η Δεκάφωνος Πνευματοκίνητος Σάλπιγξ» αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα της σύγχρονης Αγιορειτικής νηπτικής γραμματείας. 

Συγγραφέας του είναι ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής, ο άμοιρος της κατά κόσμον παιδείας, αλλά «ο ανακαινιστής του Αγίου Όρους» σύμφωνα με την ρήση του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.

 Το βιβλίο, χωρισμένο σε δέκα «σαλπίσματα», λειτουργεί ως ένας πρακτικός οδηγός για την θεραπεία της ψυχής έως και την μόνιμη απόκτηση της θείας Χάριτος.

 Πρόκειται για μια «θεόγραφη πλάκα» και μια άλλη «Κιβωτό της Διαθήκης» –όπως αναφέρει και ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος στον Πρόλογό του– για τον σύγχρονο άνθρωπο που αναζητά μέσα στο σκοτάδι των καιρών το άκτιστο Φως του Χριστού. 

Η έκδοση περιλαμβάνει Εισαγωγή και Σχόλια από τον Καθηγούμενο της Ι.Μ. Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ, καθώς και Ερμηνευτικά Σχόλια από τον Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό.

Με φοβίζει η λέξη «ήρωας».

Με φοβίζει η λέξη «ήρωας».
Όταν την ακούω τρέμω γι΄αυτό που θα ακολουθήσει.
Γιατί κάθε φορά που μια κοινωνία επαναλαμβάνει συνεχώς τη λέξη «ήρωας», αναρωτιέμαι τι προσπαθεί να μη συζητήσει, τι θέλει να κρύψει, τι φοβάται να δει.
Οι ήρωες είναι ιεροί.
Αλλά όταν μια χώρα χρειάζεται κάθε καλοκαίρι νέους ήρωες για να επιβιώσει, τότε ο ηρωισμός παύει να είναι αρετή και γίνεται σύμπτωμα.
Δεν είναι φυσιολογικό να καίγεται η ίδια γη ξανά και ξανά.
Δεν είναι φυσιολογικό να θρηνούμε ξανά και ξανά ανθρώπους.
Δεν είναι φυσιολογικό να χειροκροτούμε τους νεκρούς και να συνηθίζουμε τις αιτίες που τους γεννούν.
Ο πιο επικίνδυνος μηχανισμός μιας κοινωνίας δεν είναι το ψέμα.
Είναι όταν μετατρέπει την τραγωδία σε κανονικότητα.
Όταν η φωτιά γίνεται «το καλοκαίρι μας».
Όταν ο θάνατος γίνεται «το τίμημα της δουλειάς».
Όταν η αποτυχία γίνεται «μοίρα».

Η αμαρτία που ο Χριστός κατήγγειλε περισσότερο από κάθε άλλη

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα Ευαγγέλια, θα παρατηρήσει κάτι που ίσως τον εκπλήξει.Ο Χριστός αγκάλιασε τους αμαρτωλούς.
Δεν δίστασε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τελώνες. Δεν απέφυγε τις πόρνες. Δεν απομάκρυνε τους λεπρούς. Δεν απέρριψε τον ληστή πάνω στον Σταυρό. Συγχώρησε τη μοιχαλίδα. Αναζήτησε τον Πέτρο μετά την άρνησή του. Κάλεσε τον Ζακχαίο στο σπίτι του. Έκανε φίλο Του τον Ματθαίο, έναν άνθρωπο που όλοι περιφρονούσαν.
Σε κανέναν από αυτούς δεν είπε: «Δεν σε θέλω.»
Σε όλους είπε: «Έλα.»
Κι όμως, υπάρχει μία κατηγορία ανθρώπων απέναντι στην οποία ο λόγος Του γίνεται εξαιρετικά αυστηρός.
Δεν είναι οι πόρνες. Δεν είναι οι κλέφτες. Δεν είναι οι μοιχοί. Δεν είναι οι τελώνες.
Είναι οι υποκριτές.
Σχεδόν ολόκληρο το 23ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου αποτελεί μια σειρά από φοβερά «Ουαί».
«Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί...»
Το επαναλαμβάνει ξανά και ξανά.Γιατί;
Μήπως η υποκρισία είναι μεγαλύτερη αμαρτία από τη μοιχεία ή τον φόνο;
Όχι ως προς τις εξωτερικές συνέπειες.Αλλά η υποκρισία έχει κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο.Ο αμαρτωλός συνήθως γνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός. Μπορεί να πέσει στα γόνατα και να ζητήσει έλεος.
Ο υποκριτής όμως πιστεύει ότι είναι ήδη δίκαιος.