ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Σάββατο, 15 Μαΐου 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ-Η Ανάσταση είναι η οδός της ελπίδας



«Αἱ Μυροφόραι γυναῖκες τόν τάφον σου καταλαβοῦσαι καί τάς σφραγῖδας τοῦ μνήματος ἰδοῦσαι, μή εὑροῦσαι δέ τό ἄχραντον Σῶμά σου, ὀδυρόμεναι μετά σπουδῆς ἦλθον λέγουσαι: τίς ἔκλεψεν ἡμῶν τήν ἐλπίδα; τίς εἴληφε νεκρόν, γυμνόν ἐσμυρνισμένον, τῆς μητρός μόνον παραμύθιον; ὦ! πῶς ὁ νεκρούς ζωώσας, τεθανάτωται; ὁ τόν Ἄδην σκυλεύσας, πῶς τέθαπται; ἀλλ’ ἀνάστηθι Σωτήρ αὐτεξουσίως, καθώς εἶπας τριήμερος, σώζων τάς ψυχάς ἡμῶν» (Δοξαστικό των Στιχηρών του Εσπερινού της Κυριακής των Μυροφόρων»)

«Οι Μυροφόρες γυναίκες, αφού εισήλθαν στον τάφο σου και είδαν τις σφραγίδες με τις οποίες το μνήμα ήταν σφραγισμένο, δεν βρήκαν όμως το άχραντο Σώμα Σου, με οδυρμούς και βιασύνη ήλθαν να μας πούνε: Ποιος έκλεψε την ελπίδα μας; Ποιος πήρε από τον τάφο τον νεκρό, τον γυμνό, τον αλειμμένο με σμύρνα, την μόνη παρηγοριά της μητέρας Του; Πώς στ’ αλήθεια θανατώθηκε αυτός που δίνει ζωή στους νεκρούς Πώς θάφτηκε αυτός που σκύλευσε την δύναμη του Άδη; Αναστήσου όμως, Σωτήρ μας, όπως είπες, τριήμερος, σώζοντας τις ψυχές μας».

 «Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ήταν μέλος του Συνεδρίου των ιερέων και πρεσβυτέρων του λαού Ισραήλ, παράλληλα όμως και μαθητής κρυφός του Ιησού. Αφού έλαβε την άδεια από τον Πιλάτο, αποκαθήλωσε το σώμα του Κυρίου από τον Σταυρό και το ενταφίασε με την βοήθεια του Νικοδήμου, του άλλου κρυφού μαθητή του Κυρίου, σε μνημείο καινούργιο, που είχε παραγγείλει να λαξεύσουν σε έναν βράχο, όχι μακριά από εκεί. Λέγεται πως μετέπειτα συνελήφθη από τους Εβραίους και φυλακίστηκε και ότι ο Κύριος του εμφανίστηκε για να τον οδηγήσει στην πίστη της Αναστάσεως. Όταν ελευθερώθηκε, κήρυξε στον κόσμο το Ευαγγέλιο, φθάνοντας μέχρι την Δύση. Αποβιβαζόμενος στην Μασσαλία τη Γαλλίας, με τον Λάζαρο, την Μάρθα και την Μαρία, συνέχισε την αποστολή του στην Γαλατία και έφθασε και μέχρι την Αγγλία, όπου και εκοιμήθη εν Κυρίω. Η μνήμη του εορτάζεται στις 31 Ιουλίου. Η μνήμη της Μάρθας και της Μαρίας εορτάζεται στις 4 Ιουνίου. Η αγία Μαρία η Μαγδαληνή κήρυξε και αυτή τον Χριστό, αρχικά στην Ρώμη, στον αυτοκράτορα Τιβέριο, ο οποίος τιμώρησε τους πρωτεργάτες της καταδίκης του Χριστού, τους Άννα, Καϊάφα και Πιλάτο, ενώ η Μαρία του έδειξε κρατώντας ένα αυγό το οποίο έγινε κόκκινο θαυματουργικά, το γεγονός της Ανάστασης του Χριστού. Στην συνέχεια, μετέβη στην Γαλλία, οδηγώντας πολλούς στον Χριστό και επέστρεψε στη Έφεσο της Μικρά Ασίας, όπου και εκοιμήθη εν Κυρίω. Η μνήμη της εορτάζεται στις 22 Ιουλίου. Οι άλλες Μυροφόρες ήταν: η Σαλώμη, κόρη του Ιωσήφ του Μνήστορος από τον πρώτο γάμο και μητέρα των αποστόλων Ιωάννη και Ιακώβου, σύζυγος του Ζεβεδαίου, η Μαρία, σύζυγος του Κλεόπα ή Κλωπά, ενός εκ των εβδομήκοντα μαθητών, η Ιωάννα, γυναίκα του Χουζά, ο οποίος ήταν επίτροπος και οικονόμος της οικίας του βασιλιά Ηρώδη, και η Σωσάννα. Τέλος, η Μαρία η του Ιακώβου, η οποία σύμφωνα με τον συναξαριστή είναι η Παναγία, αλλιώς ‘η άλλη Μαρία’. Η μνήμη όλων εορτάζεται την τρίτη Κυριακή από του Πάσχα» (‘Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ)

  Το Πάσχα είναι η γιορτή της ελπίδας! Και ελπίδα σημαίνει όχι την προσδοκία για εκπλήρωση κάθε επιθυμίας μας, αλλά την προσδοκία ότι η ζωή μας δεν θα τελειώσει, δεν θα οδηγηθεί στο «μη είναι», στην ανυπαρξία! Θέλουμε η ύπαρξή μας να συνεχίσει να υπάρχει πέρα από τον χρόνο και εν αγάπη. Δεν είναι μόνο ο χρόνος που δεν θέλουμε να τελειώσει. Είναι και η κοινωνία με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Δεν αρκεί η ζωή αν είσαι μόνος σου, καθώς η μοναξιά είναι μικρή κόλαση. Και η αιωνιότητα έχει νόημα στο φως της αγάπης.
Την τρίτη Κυριακή από το Πάσχα γιορτάζουμε την μνήμη των Μυροφόρων γυναικών, που μαζί με τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία και τον Νικόδημο, τον κρυφό μαθητή, συμμετείχαν στο τελευταίο επί γης ταξίδι του Χριστού, στην αποκαθήλωση από τον σταυρό και την ταφή. Μοιράστηκαν με την Παναγία την λύπη του αποχωρισμού. Έκλαψαν ως άνθρωποι για τον θάνατο που δεν άφησε ανέγγιχτο ούτε τον Θεάνθρωπο, την ελπίδα τους. Και βιάστηκαν, μόλις τέλειωσε το Πάσχα των Εβραίων, να πορευτούν προς τον τάφο, κρατώντας ό,τι η αγάπη τους μπορούσε να προσφέρει, τα αρώματα, σε μία πορεία που για τον κόσμο δεν είχε νόημα, όπως δεν έχει νόημα και η ελπίδα στον Χριστό που οι πιστοί τρέφουμε σήμερα, κατά τη γνώμη όσων έχουν παραδοθεί στον μεταθανάτιο μηδενισμό.

  Η ελπίδα όμως κάνει τον άνθρωπο να πορεύεται διαφορετικά από τους κανόνες, τον ορθολογισμό, το παιχνίδι των πιθανοτήτων. Η ελπίδα κάνει την καρδιά να πεταρίζει στην προσευχή. Κάνει την ύπαρξη, χωρίς θόρυβο, μυστικά να αφήνεται στο έλεος του Θεού και στην δωρεά του ανέφικτου. Κάνει τον άνθρωπο να αφήνεται στο θαύμα. Κι αν ακόμη το θαύμα δεν είναι η ικανοποίηση της επιθυμίας, η ελπίδα μας κάνει να βλέπουμε το άλλο, το αιώνιο θαύμα: την αγάπη του Θεού, όπως αυτή αποτυπώνεται στο πρόσωπο του Αναστάντος Θεανθρώπου.

Οι Μυροφόρες μας μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα "μικρό", "μάταιο" και "χαμένο" στη ζωή όταν γίνεται για το Χριστό



 Ο κόσμος ζητά τα "μεγάλα" και τα "σπουδαία" που καταξιώνουν και αναδεικνύουν τον άνθρωπο στα μάτια της κοινωνίας και των πολλών.
Οι Μυροφόρες μας μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα "μικρό", "μάταιο" και "χαμένο" στη ζωή όταν γίνεται για το Χριστό, αλλά αυτό είναι ουσιαστικά το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο στη ζωή του ανθρώπου.
Ο "χαμένος" χρόνος και κόπος για τη Θ. Ευχαριστία, για την προσευχή, για τη νηστεία, για να διακονήσω το Χριστό στο πρόσωπο του/της συζύγου, των παιδιών, των αρρώστων, των αναγκεμένων...
Η "σπατάλη" του μύρου, των λουλουδιών, του θυμιάματος, εκείνων των "περιττών" για τους ανθρώπους του ορθολογισμού που δεν έμαθαν να δίνουν και να δίνονται στην αγάπη και το Θείο Έρωτα...
 Όλα αυτά και κάθε τι που γίνεται από πίστη και με πίστη στο Θεό σκορπίζουν από την καδιά του ανθρώπου τη νύχτα και το σκοτάδι των παθών, αποκυλούν κάθε δυσθεώρητο φόβο και ανασφάλεια και καταξιώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη ώστε να
γίνει μέτοχος της παρουσίας του Χριστού και της Αναστάσεως Του.
π. Γ.Θ.

Η ευημερία και η ευμάρεια στη χώρα μας παράγει παράσιτα και όχι μαχητές της ζωής

Ρώτησαν τον ιδρυτή του Ντουμπάι, Σεΐχη Ρασίντ, πώς βλέπει το μέλλον της χώρας του και εκείνος απάντησε:
«Ο παππούς μου ίππευε καμήλα, ο πατέρας μου το ίδιο, εγώ οδηγώ Μερσεντές, ο γιος μου Land Rover, ο εγγονός μου πάλι Land Rover θα οδηγεί, αλλά ο δισέγγονος μου μάλλον πάλι καμήλα θα ιππεύει...»
Γιατί το λέτε αυτό;
«Υπάρχουν κάποιες αέναες αρχές που διέπουν τα πάντα στη ζωή. Και για να γίνω συγκεκριμένος, οι δύσκολες εποχές πλάθουν δυνατούς άνδρες, οι δυνατοί άνδρες δημιουργούν καλές εποχές, οι καλές εποχές παράγουν ανίσχυρους άνδρες και οι ανίσχυροι άνδρες δημιουργούν σκληρές εποχές. 
Πολλοί δεν θα καταλάβουν, αλλά η ευημερία και η ευμάρεια στη χώρα μας παράγει παράσιτα και όχι μαχητές της ζωής …

Αίτια & ερμηνείες του Ευρωπαϊκού ανθελληνισμού: Μέσα από αξιοσέβαστες ευρωπαϊκές πηγές

                         
Ομιλία, στον Πολιτιστικό Σύλλογο Παλαίχθων, του κοινωνιολόγου, ιστορικού ερευνητή, Γεωργίου Σκλαβούνου, με θέμα: "Αίτια & ερμηνείες του Ευρωπαϊκού ανθελληνισμού: Μέσα από αξιοσέβαστες ευρωπαϊκές πηγές". 10 Μαΐου 2021 http://www.palaixthon.gr/​

Άγιος Νικόλαος και Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος(16ος αιώνας)

Άγιος Νικόλαος και Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος
16ος αιώνας
159Χ 123,4 cm
Ρωσικό Κρατικό Μουσείο,Μόσχα



Παρασκευή, 14 Μαΐου 2021

Ο Χριστός χθες και σήμερα ο Αυτός, αλλά εμείς εκλείσαμεν τα μάτια μας και βλέπομεν σκοτεινά.

«Ο Χριστός χθες και σήμερα ο Αυτός, αλλά εμείς εκλείσαμεν τα μάτια μας και βλέπομεν σκοτεινά. Αφού προχωρούμε έτσι, άλλοι λασπώνονται και άλλοι σκοτώνονται».
Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής ( ♰ 16 Απριλίου 1970)

Τρία είναι τα μεγάλα όπλα του διαβόλου κατα των χριστιανών




Τρία είναι τα μεγάλα όπλα του διαβόλου κατα των χριστιανών.
Η Άγνοια, δηλαδή η κατάσταση εκείνη όπου ο χριστιανός αγνοεί τον λόγο και των εντολών του Θεού.
Η Λήθη, δηλαδή ενώ ο άνθρωπος έμαθε και άκουσε τον Ευαγγελικό Λόγο, τον ξέχασε και τον τοποθέτησε στο περιθώριο της ζωής του.
Η Αμέλεια, δηλαδή η κατάστηση εκείνη όπου ο ανθρωπος ενώ έμαθε και θυμάται τον Λόγο του Θεού δεν τον κάνει πράξη στην ζωή του, διότι δεν υπάρχει αποφασιστικότητα και θέληση. Την θεωρία την γνωρίζει αλλά δεν την κάνει πράξη.
Ας μην επιτρέψουμε αδελφοί μου τον εαυτό μας να πέσει σε κάποια τέτοια ολέθρια, για την ψυχή μας, κατάσταση.
 Ας μελετούμε τον Λόγο του Θεού, όχι όμως για να πάρουμε κάποιες θεωρητικές γνώσεις, αλλά για να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημα και τις εντολές του Θεού.
«Αν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου», είπε ο Χριστός. Ας δούμε λοιπόν την ζωή μας κι ας πάρουμε τις ανάλογες αποφάσεις ώστε να δείξουμε όχι με λόγια αλλά με έργα την αγάπη μας στον Σωτήρα μας Χριστό.

Επιτραχήλιο του αγίου Νικολάου Πλανά...


Επιτραχήλιο του αγίου Νικολάου Πλανά, δώρο προς τον Άγιο από τον παππού του Ιερέα Γεώργιο Μελισσουργό, που τον έμαθε να διαβάζει το ιερό Ψαλτήριο και να αγαπάει τη Θεία Λατρεία, μέσα από την Θεία Λειτουργία και τα ιερά της Ορθοδοξίας Μυστήρια.
Το ιερό κειμήλιο μαζί με ένα σκουφάκι του Αγίου παπα Πλανά προσέφερε ο μοναδικός υιός του Αγίου, Ιωάννης, στον μακαριστό Μητροπολίτη Παραμυθίας Τίτο Ματθαιάκη, πνευματικό υιό του σύγχρονου μεγάλου της Εκκλησίας μας Αγίου.

Φώτη Κόντογλου- ΠΑΛΙΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ. Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

    Τα κείμενα του Κόντογλου – και όχι μόνο του Κόντογλου αλλά και ολόκληρης της «γενιάς του ‘30» - έχουν εξοβελιστεί από τα ελληνικά σχολικά βιβλία. Πιθανώς ως αναχρονιστικά και «κονισαλέα συναξάρια», όπως τα είχε χαρακτηρίσει κάποιος.
  Το ωραίο είναι πως οι ίδιοι που τα πέταξαν έξω από τα βιβλία, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν καίνε λιβάνια σ’ αυτή τη γενιά, που την χαρακτηρίζουν ως την πιο παραγωγική, σε πνευματικό και καλλιτεχνικό έργο, του 20ου αιώνα. Όπως έλεγε και ο άρχοντας Πατριαρχέας … «Ε ρε Μανωλιό. Αυτά βρε κακομοίρη είναι καλά να τα λες μόνο στα λόγια. Όχι και να τα κάνεις στην πράξη».
Ανατολίτης Δάσκαλος, Αυγοτέμπερα σε ξύλο

  Σήμερα αναδημοσιεύουμε ένα μικρό κείμενο του Κόντογλου από ένα σχολικό βιβλίο του μακρινού 1979.
ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ 1979
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΑΝΘΟΛΟΓΗΜΑ (σελίδα 65)
Φώτη Κόντογλου
ΠΑΛΙΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

    Σήμερα ο άνθρωπος έχει την ιδέα πως λευτερώθηκε από πολλά πράγματα που τον μποδίζανε, τάχα, να είναι ελεύθερος. Πέταξε λοιπόν από πάνω του, μαζί με τ’ άλλα, και την παράδοση και βρέθηκε σ’ ένα χάος. Αυτό το χάος το λέγει ελευθερία. Οι παλιοί οι θαλασσινοί βλέπανε τ’ άστρο της τραμουντάνας (τον πολικόν Αστέρα) και βρίσκανε το δρόμο τους. Κι ο άνθρωπος μέσα στο ατελείωτο πέλαγος του καιρού, για να ξέρει που πηγαίνει, είχε την παράδοση που τον οδηγούσε. Σε καιρό που σκεπάζανε τον ουρανό σύννεφα, ο παλιός ναυτικός σαν έχανε το βορεινό αστέρι δεν ήξερε που να τραβήξει. Φαντάσου λοιπόν αυτός ο άνθρωπος να είχε την ιδέα πως με τη συννεφιά και δίχως το άστρο της τραμουντάνας ήτανε πιο ελεύθερος να πάει όπου ήθελε μέσα στο πέλαγος. Το ίδιο λέγει και ο σημερινός άνθρωπος που δεν θέλει την παράδοση.
   Ένας λαός που έχει χάσει την παράδοσή του, είναι σαν τον άνθρωπο που έχει χαμένο το μνημονικό του, που έχει πάθει αμνησία. Το σήμερα και το αύριο είναι δεμένα με τα περασμένα. Το σήμερα θρέφεται από τα περασμένα και τα μελλούμενα από το σήμερα.
   Με την παράδοση ο άνθρωπος δυναμώνει τη συνείδησή του, νοιώθοντας κοντά του και μέσα του, τους προγόνους του, χαιρόμενος και λυπούμενος μαζί τους, βλέποντας σ’ αυτούς τα ίδια αισθήματα, τις ίδιες συνήθεις, τις ίδιες αδυναμίες τις ίδιες ανησυχίες, τους ίδιους στοχασμούς, που βρίσκει μέσα στον εαυτό του.


   Η αιτία που κάνει τον άνθρωπο να ξεφύγει από την παράδοση, είναι η αδιαφορία ή η υπερηφάνεια. Ο περήφανος άνθρωπος θαρρεί πως με την παράδοση χάνεται η προσωπικότητά του, πως δίχως αυτή θα γίνει ελεύθερος και πρωτότυπος. Κι αυτό το παθαίνουνε όσοι είναι αδύνατοι, ενώ στους δυνατούς η παράδοση δυναμώνει το χαρακτήρα και τονώνει την προσωπικότητα.

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2021

Να προσεύχεσαι, όσο μπορείς να προσεύχεσαι, για να μη βουλιάξουν και οι σκέψεις μου μέσα στην τρικυμία που με δέρνει...


"...Μα έλα εδώ κι ας σου είναι δύσκολο, για να με παρηγορήσεις ή για να με συμβουλεύσεις ή και για να είσαι κοντά, έτσι κι αλλιώς θα μου κάνει καλό και μόνο να σε δώ.Και, το σημαντικότερο, να προσεύχεσαι, όσο μπορείς να προσεύχεσαι, για να μη βουλιάξουν και οι σκέψεις μου μέσα στην τρικυμία που με δέρνει. Να διατηρήσω σε κάθε περίσταση τη διάθεση ευχαριστίας πρός τον Θεό. Να μη συναριθμηθώ με τους κακούς δούλους του Ευαγγελίου, που όταν ο Θεός τους φέρνει τα πράγματα καλά, Τον δοξολογούν κι όταν τους παιδαγωγεί με δυσκολίες δεν συμφωνούν.
Αντίθετα, να ωφεληθώ κι από τις ίδιες τις δυσκολίες, πιστεύοντας ακόμα περισσότερο σε Εκείνον, τώρα που Τον έχω μεγαλύτερη ανάγκη".
Από επιστολή του Αγίου Βασιλείου σε ένα φίλο του μοναχό.

Δέσποινα Αχλαδιώτη, η Κυρά της Ρω(+13 Μαΐου 1982)ΑΡΧΕΙΟ Ε.Ρ.Τ.

                       
Στις 13 Μαΐου 1982 έφυγε από τη ζωή η ηρωική Κυρά της Ρω, κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, η οποία, με βαθιά ριζωμένη την αγάπη της για την Ελλάδα, επέλεξε να ζει σε μια μικρή βραχονησίδα, δυτικά του Καστελλόριζου, όπου ύψωνε καθημερινά μέχρι το θάνατό της την ελληνική σημαία. Το νησάκι Ρω δεν το εγκατέλειψε ποτέ ακόμη κι όταν το Καστελόριζο βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943. Για την προσφορά της βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων και άλλους φορείς.

Έχουμε ένα διαρκές θαύμα, την Θεία Λειτουργία.



«Δεν είναι ανάγκη να ζητάει κανείς άλλα θαύματα! Έχουμε ένα διαρκές θαύμα, την Θεία Λειτουργία. Αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα, και πρέπει κανείς να υποκλιθεί μπροστά του και να μετέχει σ' αυτό».

Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα

Οι ασπρογάλαζες γραμμές της ήταν οι φλεβες μου, που μέσα τους κύλαγε το αίμα μου και με κρατούσε ζωντανή....

 ".....Οι ασπρογάλαζες γραμμές της ήταν οι φλεβες μου, που μέσα τους κύλαγε το αίμα μου και με κρατούσε ζωντανή..... "

Δεσποινα Αχλαδιώτη-Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩ-

 Οσο υπάρχουν Ελληνες....Ανδρεας Μπούτσικας Επιτ. Σχολικός Συμβουλος

Πέρασα τις κακουχίες,με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου(Kυρά της Ρω)



Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τ' αγαπάω.
Έμεινα μόνη,με την τυφλή μάνα μου,όταν έφυγαν οι κάτοικοι του νησιού
για την Κύπρο και τη Μέση Ανατολή.
Η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη,αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα
χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος.

Πέρασα τις κακουχίες,με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου.
Όταν πεθάνω, θέλω να βάλουν τη σημαία μαζί μου στον τάφο.

Δέσποινα Αχλαδιώτη - Κυρά της Ρω
Σαν σήμερα, το 1982, έφυγε από τη ζωή.

Ὁ Ὅσιος Παυσίκακος ἐπίσκοπος Συνάδων ο ιατρός



Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀπάμεια τῆς Βιθυνίας καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τοῦ βασιλιᾶ Μαυρικίου (582-602). Εἶχε γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ ἐπίσημους στὸ γένος. 
Ἀπὸ μικρὸς στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν εἰλικρινὴ πίστη του καὶ τὴν ἄμεμπτη ζωή του,σπούδασε ὄχι μόνο Θεολογία, ἀλλὰ καὶ ἰατρικὴ γιὰ νὰ τὴν ἐξασκήσει δωρεὰν ὑπὲρ τῶν φτωχῶν.
 Ὅταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἦταν ὁ Κυριακός (595-606), ἐκτιμῶντας τὶς μεγάλες ἀρετὲς τοῦ Παυσίκακου, τὸν ἔπεισε νὰ καταταχθεῖ στὸν ἱερὸ κλῆρο καὶ ἔπειτα τὸν ἀνέδειξε ἐπίσκοπο Συνάδων. 
Ἀπὸ τὴν νέα του θέση ὁ Παυσίκακος ἐργάστηκε γιὰ τὴν καλύτερη στερέωση τῶν πιστῶν καὶ τὴν ἐξαφάνιση τῶν αἱρέσεων ἀπὸ τὴν ἐπαρχία του, χρησιμοποιῶντας τὴν εὐεργετικὴ καὶ θαυμάσια μάχαιρα τῆς διδασκαλίας τοῦ θείου λόγου.
 Ὁ βασιλιὰς Μαυρίκιος τὸν εἶχε περὶ πολλοῦ, ἐπειδὴ τὸν θεράπευσε ἀπὸ σοβαρότατη ἀσθένεια, καὶ ἀπὸ εὐγνωμοσύνη καθιέρωσε γιὰ τὴν ἐπισκοπή του ἐτήσιο χρηματικὸ βοήθημα. Ἀπεβίωσε εἰρηνικά, μοχθῶντας γιὰ τὴν ἐπισκοπὴ του μέχρι τελευταίας του πνοῆς.Η μνήμη του τιμάται στις 13 Μαΐου.