Όποιος βαδίζει με «μύρα»—με ταπείνωση, υπακοή και αγάπη—συναντά την πραγματικότητα της Αναστάσεως ως πρόσκληση ζωής.

Η Κυριακή των Μυροφόρων μάς παρουσιάζει ένα παράδοξο που διαπερνά όλη την ορθόδοξη εμπειρία της Αναστάσεως: το φως του Χριστού ανατέλλει μέσα από την αδυναμία, τη σιωπή και τον φόβο. Η ευαγγελική περικοπή κινείται ανάμεσα σε δύο «τόπους» που είναι και δύο καταστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης: τον τάφο και την αποκάλυψη. Η Εκκλησία δεν διαβάζει το γεγονός ως απλή ιστορική ανάμνηση, αλλά ως μυσταγωγία εισόδου στο καινούργιο ήθος της ζωής, όπου ο θάνατος δεν είναι πια ο τελικός προορισμός.

Η μορφή του Ιωσήφ από την Αριμαθαία φανερώνει μια σιωπηλή γενναιότητα που γεννιέται όταν η καρδιά αρχίζει να προτιμά την αλήθεια από την αυτοπροστασία. Μέσα στην πιο «ακατάλληλη» στιγμή—όταν όλα μοιάζουν χαμένα—εκδηλώνεται η φροντίδα για το σώμα του Κυρίου. Στην ορθόδοξη θεολογία αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος: το σώμα δεν είναι ένα απλό περίβλημα της ψυχής, αλλά ολόκληρος ο άνθρωπος στη σχέση του με τον Θεό. Η τιμή προς το σώμα του Χριστού φωτίζει και την τιμή προς το ανθρώπινο σώμα γενικά, που καλείται να γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος. Η ταφή δεν είναι μόνο τέλος, αλλά και σπορά: ο Χριστός εισέρχεται στον χώρο της φθοράς για να τον μεταμορφώσει εκ των έσω.

Ο ψάλτης στο αναλόγιο: ανάμεσα στην έπαρση και στην ταπείνωση

 

Ο Ιατρός-Ιεροκήρυκας Ν. Λιλιόπουλος με τον Άγιο Παίσιο 1986

Η Μυστηριακή Ζωή του Ψάλτη και η Πατερική Θεώρηση της Διακονίας Του

Ο λόγος του Νικολάου Λιλιόπουλου ως ποιμαντική αλήθεια
Η πατερική παράδοση και η ποιμαντική εμπειρία της Εκκλησίας υπογραμμίζουν ότι η ψαλτική διακονία προϋποθέτει ενεργή συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή, ιδίως μέσω της εξομολογήσεως και της Θείας Κοινωνίας. Ο ψάλτης, λόγω της ορατής παρουσίας και του λειτουργικού του ρόλου, αναλαμβάνει ιδιαίτερη ευθύνη μέσα στη λατρευτική σύναξη, ενώ ταυτόχρονα εκτίθεται σε πνευματικούς κινδύνους, όπως η έπαρση που συνδέεται με τη δημόσια διακονία.

2. Η πατερική θεώρηση της ψαλτικής διακονίας
Η ψαλμωδία αποτελεί οργανικό στοιχείο της λειτουργικής ζωής και εκφράζει την προσευχή της εκκλησιαστικής κοινότητας. Οι ύμνοι που αποδίδονται είναι φορείς θεολογικού περιεχομένου, γεγονός που καθιστά αναγκαία την πνευματική καλλιέργεια, την εσωτερική ηρεμία και τη σταθερότητα του ψάλτη. Η ποιότητα της διακονίας συνδέεται άμεσα με την εσωτερική κατάσταση του προσώπου.

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ:ΤΩΡΑ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 Μικρό αφιέρωμα βασισμένο σε απόσπασμα του βιβλίου "Πνευματική Ολυμπιάδα" του Γέροντα Γεωργίου Αλευρά, που περιγράφει όλα όσα αποκαλυπτικά είπε ο Άγιος Πορφύριος λίγο πριν φύγει από αυτόν τον κόσμο σχετικά με το Γ' Κεφάλαιο του Προφήτου Ησαΐα και τί θα ζήσουμε κι εμείς ως νέος Ισραήλ αντίστοιχα με όσα έζησε και το Ισραήλ, που προφητικά αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο.

 

Μυροφόρες υπάρξεις....

Δίχως να έχουν τα έκδηλα χαρίσματα των μαθητών του Χριστού μα φέροντας στα στήθη μια καρδιά που αγαπούσε τον Χριστό, όχι για αυτά που έκανε αλλά για Εκείνο που είναι,άνοιξαν δρόμο και προχώρησαν εκεί όπου η λογική έβλεπε τέλος!

Τα εμπόδια πραγματικά ήταν πολλά,το σκοτάδι του φόβου, η μανία των Εβραίων,
η κουστωδία των στρατιωτών,η βαριά πέτρα που έκλινε την είσοδο του τάφου.
Στο μυαλό τους υπήρχε όντως ο προβληματισμός
«Τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;»
(ποιός θα καταφέρει να μετακινήσει τον λίθο....).
Οι Μυροφόρες λειτουργούν με πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας,
δεν κινούνται από συναισθηματική παρόρμηση.
Και εδώ βρίσκεται το μεγαλείο της ψυχής τους γιατί ενώ δεν καταργούν τον λογισμό τους ωστόσο δεν τον αφήνουν και να τις ακινητοποιήσει.
Δυστυχώς στην ζωή μας συμβαίνει το αντίθετο.
Εμείς συνήθως περιμένουμε να ανοίξει ο δρόμος για να προχωρήσουμε.
Θέλουμε να είναι όλα έτοιμα, ασφαλή και τακτοποιημένα για να κάνουμε το επόμενο βήμα.
Η αγάπη όμως δεν κινείται εκ του ασφαλούς κινείται εκ της αληθινής πίστης(εμπιστοσύνης).
Ξέρεις παλιά όταν είχε καιρό να βρέξει κι υπέφερε απ’ την ανομβρία σύμπασα η κτίση έκαναν λιτανείες με τις Εικόνες και τα σεπτά Λείψανα των Αγίων κι ο κόσμος έπαιρνε μαζί του τις ομπρέλες απ’ όταν ξεκινούσαν ....

Η Εκκλησία είναι το γενικό νοσοκομείο. Μέσα εδώ όλοι είμαστε ασθενείς πάσης φύσεως.

  Παλαιότερα οι άνθρωποι είχαν μια συνεργασία μεταξύ τους. Είχαν μια ανθρώπινη επικοινωνία. Σήμερα μένουν στην ίδια πολυκατοικία και δεν ξέρουν ποιος είναι δίπλα τους.
Σαν να είμαστε ξεμοναχιασμένοι όλοι μας. Και όσο ξεμοναχιάζεται κανείς, τόσο φεύγει από την αλήθεια του Θεού, της Εκκλησίας.

  Να δεχόμαστε τον αδελφό έτσι όπως είναι. Αυτό είναι το μυστικό. Έτσι αρχίζει κανείς και ξεμπλοκάρεται και βγαίνει από τη δική του ασφυκτική κατάσταση. Έτσι βοηθάει και τον άλλο να αρχίσει να ξεσφίγγει και τις δικές του αλυσίδες.

  Εχθρός μπορεί να είναι ο πλησίον – ο σύζυγος, ο γιος, η κόρη, οι συγγενείς, οι γείτονες, οι συνεργάτες. Αυτοί γίνονται εχθροί μας εξαιτίας των μη σωστών εκδηλώσεών μας και με την όλη δική μας στάση. Αν δηλαδή μέσα μας δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε αυτόν τον άνθρωπο έτσι όπως είναι – όχι αφού διορθωθεί πρώτα και γίνει όπως εμείς θα τον θέλαμε – δεν φτάσαμε ακόμη σε μέτρα, δεν γίναμε έτσι όπως μας θέλει ο Θεός.

Τα αίσχη της αρχαίας ειδωλολατρικής θρησκείας.

Όπως είναι γνωστό, στη χώρα μας έχει εμφανισθεί τα τελευταία χρόνια το κίνημα της αρχαιολατρίας, που δραστηριοποιείται έντονα με διάφορες ομάδες και οργανώσεις, επιδιώκοντας την κατάργηση του Χριστιανισμού και την επαναφορά της αρχαίας (ειδωλολατρικής) ελληνικής θρησκείας.

Επί του θέματος, ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Γούβαλης θέτει μία εύλογη απορία:
Ένα εύλογο ερώτημα, που γεννάται στους σύγχρονους μελετητές του αρχαίου ελληνισμού, είναι το «Πως ένας λαός, τόσο σπουδαίος και ευφυής, που ανέπτυξε πρωτοφανή πολιτισμό, είχε τόσο χαμηλή ιδέα περί του θείου»;

 Το ερώτημα δεν είναι σύγχρονο. Τα απαράδεκτα και σκοτεινά σημεία της θρησκείας των προγόνων μας είχαν ήδη επισημάνει οι μεγάλοι σοφοί της αρχαιότητας. 

Οι αντιλήψεις του Πλάτωνα π.χ. για το «όντως ον» ή του Αριστοτέλη για το «πρώτον κινούν» είναι προφανώς εντελώς ασυμβίβαστες με την πολυθεία και την ειδωλολατρία των λαϊκών στρωμμάτων της εποχής τους. Ο Πλάτωνας μέμφεται σαφώς τον Όμηρο, ότι παρουσιάζει τους θεούς γεμάτους πάθη, παρέχοντας μια πολύ αρνητική αντίληψη του θείου. Ακόμη και οι Σκύθες, επισημαίνει ο π. Δανιήλ, λαός βάρβαρος και πολεμικός, όταν πληροφορήθηκαν όσα συνέβαιναν στη λατρεία του Διονύσου, απορούσαν για το πως οι Έλληνες δέχονται να λατρεύουν έναν θεό, που αφαιρεί τον νού τους…

Κατά τον π. Δανιήλ, αυτό ήταν ένα είδος οικονομίας, για να επικρατήσει φυσικά και αβίαστα η πίστη στον Χριστό. Ίσως, ο Θεός επέτρεψε αυτή την κατάσταση, για να αναζητήσει ο ελληνισμός μια θρησκεία, αντάξια του μεγαλείου του… Κάποια φωτεινά πνεύματα της αρχαίας Ελλάδος, όπως ο Αισχύλος, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ανέμεναν έναν μεσσία η λυτρωτή και, κατά κάποιον τρόπο, «προφήτευσαν» την έλευση του Χριστού…

Στην λειτουργία, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας.

 Θυμάστε την Μαγδαληνή; Όταν κατάλαβε ότι μπροστά της είχε τον Χριστόν, «ραββουνί», διδάσκαλέ μου, του λέγει και πάει να ακουμπήση το ιμάτιόν του, το σώμα του. 

 Θυμάστε την αιμορροούσαν; Εκεί που τόσο πλήθος ανθρώπων συνέθλιβε τον Χριστόν, εκείνη επήγε να τον ακουμπήση με πίστη και με δέος.

 Θυμάστε τον Θωμά; Έβαλε τα χέρια του στις πληγές και φώναξε· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». 

Αυτό κάνομε και εμείς την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτάμε μετά που είναι ο Χριστός! Νάτος! Μπροστά μας είναι, μαζί μας είναι, πλάι μας είναι.

 «Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σε», είχαν πει στην Μαρία που έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, τον αδελφό της.

Στην λειτουργία, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας. Όσοι το νοιώθουν, πετούν σπίθες τα μάτια τους και ζουν την χαρά του Χριστού. Τα πάντα πεπλήρωται χαράς. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Τα πάντα δοξολογούν τον Χριστόν.

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

ΑΓΟΡΑΣΑΣ ΣΙΝΔΟΝΑ(Κυριακή Μυροφόρων)

«Καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου» (Μάρκ. 15, 46).
«᾿Εκεῖνος ἀγόρασε ἕνα σεντόνι, κατέβασε τὸν ᾿Ιησοῦ, τὸν τύλιξε μ’ αὐτὸ καὶ τὸν τοποθέτησε σ’ ἕνα μνῆμα ποὺ ἦταν λαξεμένο σὲ βράχο· μετὰ κύλησε ἕνα λιθάρι κι ἔκλεισε τὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος».

 Δύο Κυριακές μετά από το Πάσχα και η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει δύο άνδρες και επτά γυναίκες, που δεν δείλιασαν και δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό μόνο στο μαρτύριο του Σταυρού και στον θάνατο. Οι Μυροφόρες γυναίκες, Μαρία η Μαγδαληνή, Μαρία η του Κλωπά, Μάρθα και Μαρία, οι αδελφές του Λαζάρου, Σαλώμη, Ιωάννα, σύζυγος του Χουζά, βασιλικού επιτρόπου του Ηρώδη, και Σωσσάνα, στάθηκαν στο πλευρό της Παναγίας αυτές τις απίστευτα δύσκολες ώρες και στιγμές. Και όλες, άλλες νωρίτερα, άλλες αργότερα έμαθαν το μήνυμα της Ανάστασης και συναντήθηκαν με τον Αναστημένο Χριστό, ο Οποίος τις προσφώνησε με τη φράση «Χαίρετε», να έχετε χαρά, διότι ο θάνατος πατήθηκε θανάτω, διότι ο πόνος και το κακό καταργούνται ως βάσανα του ανθρώπου και γίνονται πεδία άθλησης προς την αγιότητα και την ανάσταση, διότι ο Θεάνθρωπος Κύριος παίρνει μαζί Του στη βασιλεία Του όλους, όσοι πιστεύουν σ’ Εκείνον και ζούνε την Εκκλησία ως σπίτι τους. Μόνο χαρά λοιπόν ταιριάζει στην Ανάσταση!

 Υπάρχουν όμως και οι δύο άνδρες, ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, βουλευτής, ο οποίος έχει αποδεχτεί στην καρδιά του τη βασιλεία των ουρανών, και ο Νικόδημος, ο κρυφός μαθητής, ο οποίος τόλμησε να πάει ενάντια στο Μεγάλο Συνέδριο των θρησκευτικών αρχόντων των Ιουδαίων, επισκεπτόμενος νύχτα τον Χριστό και συζητώντας μαζί Του για την άνωθεν αναγέννηση εξ ύδατος και Πνεύματος, αλλά και αντιστεκόμενος στην απόρριψη και ισοπέδωση του προσώπου του Χριστού από τους θρησκευτικούς ηγέτες, όταν αυτοί δεν ήθελαν να επιτρέψουν στον Ιησού να απολογηθεί για όσα Τον κατηγορούσαν, για παραβίαση δηλαδή των διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου.

Ὅσιος π. Σεραφείμ Δημόπουλος (+17 Ἀπριλίου 2008)

Η ΖΩΗ ΤΟΥ

Ὁ π. Σεραφείμ Δημόπουλος γεννήθηκε τό 1937 στό Ἡράκλειο Κρήτης, ὅπου καί ἔζησε μέχρι τήν ὁλοκλήρωση τῶν γυμνασιακῶν του σπουδῶν. Οἱ γονείς του, Κωνσταντῖνος καί Εἰρήνη, εὐλαβεῖς χριστιανοί, εἶχαν ἑφτά παιδιά, καί ὁ Χρῆστος – αὐτό ἦταν τό βαπτιστικό του ὄνομα – ἦταν ὁ δευτερότοκος γιός τους.
Ἀπό τόν πατέρα του καταγόταν ἀπό τή Σμύρνη καί ἡ οἰκογένειά του εἶχε σχέση μέ τόν ἐθνομάρτυρα ἐπίσκοπο Σμύρνης Χρυσόστομο Καλαφάτη. Ἀπό μικρός εἶχε κλίση στήν ἱεροσύνη καί γιά τό λόγο αὐτό σπούδασε Θεολογία στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, παρά τήν παρότρυνση στενοῦ συγγενικοῦ του προσώπου νά σπουδάσει στό Πολυτεχνεῖο. Ἡ μητέρα του Εἰρήνη φρόντιζε νά ἀναθρέψει τά παιδιά της «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Ἔτσι ὁ μικρός Χρῆστος μέ τή φροντίδα της ἐκκλησιαζόταν κάθε Κυριακή στόν ἱερό ναό Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος καί παρακολουθοῦσε τά μαθήματα τοῦ κατηχητικοῦ σχολείου στήν ἁγία Αἰκατερίνη. Ἐνῷ τά ἀδέλφια του καί οἱ συνομήλικοί του μετά τό σχολεῖο καί τόν ἐκκλησιασμό τό ἔριχναν στό παιχνίδι, ὅπως συνήθως συμβαίνει μέ τά παιδιά, ὁ μικρός Χρῆστος ἀσχολοῦνταν περισσότερο μέ τό διάβασμα καί τήν πνευματική του συγκρότηση. Ὡς φοιτητής ἦταν ἐπιμελής. Τά καλοκαίρια δέν κατέβαινε στό Ἡράκλειο ἀλλά ἐπισκεπτόταν διάφορα μοναστήρια γιά πνευματική κατάρτιση, μελέτη καί περισυλλογή. Ἀναπαυόταν ἰδιαίτερα στό μοναστῆρι τοῦ ἁγίου Σεραφείμ Λιβαδειᾶς καί στό μοναστῆρι τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Λογγοβάρδας τῆς Πάρου, πού διακρινόταν γιά τήν ἀσκητική βιοτή τῶν μοναχῶν του. Ἐκεῖ συνδέθηκε μέ τόν π. Φιλόθεο Ζερβάκο καί μαθήτευσε κοντά του.
Ἀργότερα συνέχισε τή μαθητεία του στό Ἅγιον Ὄρος κοντά στόν π. Γεώργιο, ἕνα Σέρβο ἀσκητή, μιά ἁγιασμένη ψυχή, ὅπως τόν ἀποκαλοῦσε, ὅπου διδάχτηκε καί καλλιέργησε τή νοερά προσευχή.

ΣΤΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Διακαής εὐσεβής πόθος ἐκ νεότητός του ἦταν νά διακονήσει τόν Κύριο ἀπό τό ἅγιο θυσιαστήριο. Ἔτσι μετά τήν ἐκπλήρωση τῶν στρατιωτικῶν του ὑποχρεώσεων πρός τήν πατρίδα ἐπέστρεψε στήν Κρήτη καί ἐντάχθηκε στίς τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου, γιά νά ὑπηρετήσει τό Χριστό ὡς στρατιώτης τῆς οὐρανίου βασιλείας.
Τό 1965 χειροτονήθηκε διάκονος καί τό 1966 πρεσβύτερος ἀπό τόν τότε Μητροπολίτη Κισσάμου καί Σελίνου κ. Εἰρηναῖο καί κατά τή χειροτονία του ὀνομάστηκε Σεραφείμ, ἐπειδή εὐλαβεῖτο τόν ἅγιο Σεραφείμ τόν Δομβοΐτη (6 Μαΐου) ἀλλά καί τόν ἅγιο Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ (2 Ἰανουαρίου), στίς μνῆμες τῶν ὁποίων τελοῦσε Θ. Λειτουργία.
Στή Λάρισα ἦρθε τό 1969, ὅπου καί παρέμεινε μέχρι τό τέλος τῆς ζωής του. Ἀπ’ ὅπου πέρασε ἄφησε τό ἄρωμα τῆς ἁγιότητός του ἀπό τά νεανικά του ἀκόμα χρόνια. Τό ἔργο του ὑπῆρξε πλούσιο καί πολύπλευρο.
Ἀσχολήθηκε μέ τήν ποιμαντική τῶν φυλακισμένων, τήν ἐνίσχυση τῆς ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς, τό κήρυγμα, τήν ἱερά ἐξομολόγηση, τή συγγραφή.
Ἵδρυσε τόν ὀρθόδοξο χριστιανικό σύλλογο «Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος» μέ ἕδρα τή Λάρισα (Δαόχου 36) μέσω τοῦ ὁποίου ἀσκοῦσε τό πλούσιο κοινωνικό, φιλανθρωπικό καί ἱεραποστολικό του έργο.

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟ
Ἀπό τά πρῶτα μελήματά του ὅταν ἦρθε στή Λάρισα ἦταν ἡ ἵδρυση καί λειτουργία οἰκοτροφείου γιά μαθητές Γυμνασίου, γιά φτωχά παιδιά πού ἔρχονταν στήν πόλη νά μάθουν γράμματα. Ἀρκετοί ἀπό αὐτούς εἶναι σήμερα ἐπιστήμονες. Ὅσοι γεύτηκαν τήν εὐεργεσία πού τούς προσέφερε τότε στά καθοριστικά γιά τήν μετέπειτα πορεία τους χρόνια τόν θυμοῦνται μέ πολλή εὐγνωμοσύνη. Τό φιλανθρωπικό του ἔργο δέν περιορίστηκε μόνο σέ μαθητές. Ἐπεκτάθηκε σταδιακά σέ ὅλες τίς ἐνδεεῖς κοινωνικές ὁμάδες καί μετά τό 1992 στούς ἀλλοδαπούς. Τόν ἐνδιέφερε πρωτίστως ὁ ἔσω ἄνθρωπος, φρόντιζε ὅμως καί γιά τίς βασικές ἀνάγκες τοῦ σώματος. Ἔδινε ὅ,τι εἶχε σ’ ὅσους τόν ἐπισκέπτονταν, ἔστελνε βοήθεια στά σπίτια, ὀργάνωσε σταθμούς ἐφοδίων στήν πόλη καί σέ γύρω χωριά, ἀπ’ ὅπου μποροῦσαν ἐκεῖνοι πού εἶχαν ἀνάγκη νά προμηθεύονται τά χρειώδη καί τά ἀπαραίτητα πρός τό ζῆν. Γιά τόν ἑαυτό του δέν κρατοῦσε τίποτε.

Σαν Σήμερα 1491, ο Ναός στο Πεντάσχοινο καταστρέφεται ολοσχερώς λόγω σεισμού.

Ο θαυμαστός βίος του Οσίου Αθανασίου του Πεντασχοινίτου

Την Κυριακή, 24 Απριλίου του 1491 μεγάλος σεισμός που πλήττει την Κύπρο, προκαλεί ζημιές και μεταξύ άλλων καταστρέφει ολοσχερώς το ναό στο Πεντάσχοινο, όπου βρίσκεται το λείψανο του αγίου Αθανασίου Πεντασχοινίτη.
Τοπικός άγιος στην επαρχία Λάρνακας. Καταγόταν από το χωριό Πεντάσχοινο που, κατά τον Ν. Γ. Κυριαζή, εξαφανίστηκε κατά τον 18ο αιώνα. Το πλούσιο αυτό χωριό βρισκόταν κοντά στο σημερινό χωριό Αλαμινός στην επαρχία Λάρνακας, 6 χμ. νότια του χωριού Άγιος Θεόδωρος.

Σήμερα σώζονται λίγα μόνο ερείπια του χωριού, καθώς και εκκλησία αφιερωμένη στον άγιο Αθανάσιο τον Πεντασχοινίτη. Στο δάπεδο της εκκλησίας αυτής υπάρχουν δυο τρύπες που, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, οδηγούν υπόγεια μέχρι την παραλία ή, κατ' άλλους, συνεχίζονται υποθαλάσσια μέχρι τις απέναντι της Κύπρου ακτές, όμως το φως χάνεται κι ήταν αδύνατο μέχρι πρόσφατα να προχωρήσει κανένας σ' αυτές περισσότερο. Σώζεται επίσης ενεπίγραφη επιτύμβια πλάκα με ελληνικούς χαρακτήρες.

Πρόσφατες ανασκαφές του Τμήματος Αρχαιοτήτων έφεραν στο φως τα ερείπια του ναού και κατέστη δυνατή η αναστήλωση του ιστορικού ναού. Οι εργασίες αναστήλωσης ξεκίνησαν στις 15 Ιανουαρίου 2022.

Ιστορικό πλαίσιο
Κατά τον Λεόντιο Μαχαιρά, ο οποίος κι αναφέρει τον άγιο Αθανάσιο, το λείψανο του «βρύει ιάματα» (Χρονικόν), εκδ. «Φιλόκυπρος», Λευκωσία, 1983, παρ. 36). Όταν ο Μαχαιράς έγραφε το έργο του, γύρω στα 1458, το λείψανο του αγίου πρέπει να σωζόταν ακόμη στον ναό του στο Πεντάσχοινο. Ο παλαιός εκείνος ναός, που θα πρέπει να ήταν λαμπρός, κατεστράφη εντελώς από σεισμό την Κυριακή, 24 Απριλίου του 1491.

Ο σεισμός, που αναφέρεται κι από τον Γερμανό περιηγητή Αλέξανδρο, δούκα της Βαυαρίας, κατέστρεψε κι άλλους φημισμένους ναούς ή προκάλεσε σ' αυτούς ζημιές. Τέτοιοι ναοί που υπέστησαν ζημιές ήταν της Αγίας Σοφίας στη Λευκωσία, της μονής του Μεγάλου Σταυρού, του Σταυροβουνιού και της Καθολικής στη Λεμεσό της οποίας κατέρρευσε ο τρούλλος. Τις ζημιές και καταστροφές σημειώνει ο ιερέας χρονικογράφος Αθανάσιος Φάρης από την Κοφίνου (Cod. Paris. Graec. 624, f2r).

Ο άγιος Αθανάσιος ο Πεντασχοινίτης εικονίζεται στις τοιχογραφίες αρκετών ναών της Κύπρου ως διάκονος. Η ευρεία εικονογράφησή του μαρτυρεί ότι ήταν δημοφιλής στο νησί. Η αρχαιότερη και ωραιότερη παράσταση διασώζεται στο Ιερό Βήμα του Καθολικού της Μονής της Παναγίας της Αμασγού και χρονολογείται στις αρχές του 12ου αιώνα. Εξαιρετική τοιχογραφία, που χρονολογείται στο τέλος του 12ου αιώνα, εντοπίστηκε στο Καθολικό της Μονής του Χριστού Αντιφωνητή στην Καλογραία, που βρίσκεται στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Στον 13ο αιώνα χρονολογείται μία άλλη εικονογράφηση του αγίου στην εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στο χωριό Σωτήρα της Επαρχίας Αμμοχώστου.

Η τιμή προς τον άγιο φαίνεται ότι ήταν πολύ μεγάλη την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1192-1489) και της Βενετοκρατίας (1489-1571), αφού η εικονογράφηση της μορφής του είναι σχεδόν απαραίτητη στο Ιερό Βήμα των ναών που κτίζονται και εικονογραφούνται στις περιόδους αυτές.

Αρχαιολογικές ανασκαφές
Οι ανασκαφές που διεξήγαγε το Τμήμα Αρχαιοτήτων το 2004 και 2005, έφεραν στο φως τα ερείπια του αρχικού τρίκλιτου ναού και εντόπισαν τις διαφορετικές του φάσεις και κατέδειξαν ότι το μνημείο πιθανόν να ήταν σε χρήση μέχρι τις αρχές του 17ου αιώνα.

Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη μας…

Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη μας…
Και μη φοβάσαι όλους εκείνους που θα σπεύσουν να ‘’στην πέσουνε’’.
Όλους εκείνους που με ειρωνικά μισοχαμόγελα θα σε σχολιάσουν.
Είναι οι ίδιοι, που χρόνια τώρα, προβάλλουν στα παιδιά την κάθε λογής σαβούρα ως πρότυπο.
Είναι οι ίδιοι, που έχουν ρίξει την νέα την γενιά, στο μαύρο το σκοτάδι…
Χίλια εφτακόσια χρόνια τώρα, δυο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουνε…
Εκείνοι που στέκονται από την πλευρά του Άη-Γιώργη μας…
Και εκείνοι, που στέκονται πλάι στον Διοκλητιανό και συνεχίζουν μέχρι τα σήμερα τις σφαγές του…
Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη…
23 του Απρίλη.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Καναδάς: Η χριστιανοφοβία γίνεται σύστημα διακυβέρνησης – Ο νέος νόμος C-9 που θέλει να κηρύξει παράνομα τα χωρία της Αγίας Γραφής!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Πολλές φορές έχουμε αποδείξει με στοιχεία σε αυτή εδώ τη στήλη, ότι ο Χριστιανισμός είναι η πιο άγρια διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο. Όχι μόνο σε υπανάπτυκτα κράτη με καθεστωτικές κυβερνήσεις, αλλά πλέον και σε σύγχρονες χώρες που επιδερμικά θεωρούνται φιλελεύθερες.

Εάν το σενάριο να κηρυχθεί παράνομη η Αγία Γραφή σε μια δημοκρατική χώρα, σας φαίνεται ακόμη παρατραβηγμένο και μακρινό, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε πλήρως. Ο απροκάλυπτος διωγμός του λόγου του Θεού, συμβαίνει εδώ και τώρα στις μέρες μας, όχι μόνο σε επίπεδο δημόσιας συζήτησης, αλλά σε επίπεδο χριστιανοφοβικών νόμων που ουσιαστικά καταργούν τη θρησκευτική ελευθερία. Αυτό ακριβώς σχεδιάζεται στον Καναδά, με το διαβόητο νομοσχέδιο C-9 ή αλλιώς γνωστό ως Combatting Hate Act (Νόμος για την καταπολέμηση του μίσους).

Τι προβλέπει αυτό το επονείδιστο νομοσχέδιο που μοιάζει βγαλμένο από τα πιο φασιστικά διατάγματα του Χίτλερ και του Στάλιν; Ότι ποινικοποιείται κάθε μορφή θρησκευτικής έκφρασης ή παράθεσης εδαφίων της Αγίας Γραφής, εάν χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα πχ. κατά της ομοφυλοφιλίας, των εκτρώσεων, του παρά φύσιν «γάμου» ή οποιουδήποτε άλλου ορθοπολιτικού «δόγματος».

Βέρες δεμένες με κόκκινη κλωστή...

Ορεινό χωριό Αρκαδίας, Μάιος 1953

Το Τάμα.

Ο Άη-Γιώργης στεκόταν στην άκρη του χωριού. Πέτρινο ξωκλήσι, μικρό, με καμπάνα που χτυπούσε μόνη της όταν φύσαγε βοριάς. Μέσα, η εικόνα του καβαλάρη με το κοντάρι στο δράκο. Κι από κάτω, στο εικονοστάσι, κρεμασμένα τάματα: ασημένια ματάκια, χεράκια, ποδαράκια, καρδούλες.Ανάμεσά τους, ξεχώριζαν δύο βέρες. Δεμένες με κόκκινη κλωστή. Σκουριασμένες, θαμπές από τα χρόνια.

Η Ιστορία
Ήταν 1947. Εμφύλιος(σ.σ.Συμμοριτοπόλεμος). Το χωριό χωρισμένο στα δύο. Αδερφός δεν μιλούσε σε αδερφό.
Η Μαρία του Καραγιάννη αγαπούσε τον Γιώργη του Μπουκουβάλα. Μπουκουβαλαίοι και Καραγιανναίοι είχαν αίμα αναμεταξύ τους από το 1932. Βεντέτα. Τρεις σκοτωμένοι.
Ο έρωτάς τους ήταν καταδικασμένος. Αν το μάθαιναν οι πατεράδες, θα τους σκότωναν. Αν όχι οι πατεράδες, το χωριό.
Συναντιούνταν κρυφά στο ξωκλήσι. Ο Άη-Γιώργης ήταν ο μόνος μάρτυρας. Εκεί, μπροστά στην εικόνα, αντάλλαξαν όρκους. Δεν είχαν βέρες. Έκοψαν δύο βέργες από κλήμα, τις έπλεξαν σε κύκλο. «Μπροστά στον Άγιο, είσαι άντρας μου», του είπε. «Μπροστά στον Άγιο, είσαι γυναίκα μου», της είπε.

Ο Χωρισμός
Το 1948 τον πήραν φαντάρο τον Γιώργη. Γράμμιτσα. Η Μαρία έμεινε πίσω. Έγκυος.
Όταν γεννήθηκε το παιδί, ο πατέρας της ο Καραγιάννης την έδιωξε. «Πουτάνα. Ντροπή της φαμελιάς». Πήγε στην Αθήνα υπηρέτρια. Το παιδί το άφησε στη μάνα της κρυφά.
Ο Γιώργης γύρισε το 1951. Λαβωμένος στο πόδι. Την έψαξε. Του είπαν «πέθανε στη γέννα». Το πίστεψε.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ-Μία τερπνή χελιδών...τήν τοῦ ἔαρος χάριν, ἀναπληροῖ θαυμαστῶς

"Ἰδοὺ σοι καὶ μία τερπνὴ χελιδών, θεοσύλλεκτε λαέ, τὴν τοῦ ἔαρος χάριν, ἀναπληροῖ θαυμαστῶς, ὁ Γεώργιος, καὶ συγχάρητε λοιπόν, τῇ χαρᾷ τούτου πάντες".

Να για σένα λαέ που συλλέχθηκες για τον Θεό, μία ευχάριστη χελιδόνα, η οποία αναπληρώνει θαυμαστά την χάρη της Άνοιξης, ο Γεώργιος, και λοιπόν χαρείτε όλοι μαζί την χαρά του

(Από την έκτη ωδή του ασματικού κανόνα στον όρθρο του Αγίου Γεωργίου 23/4 )

πηγή

Το γραφικότατο ξωκλήσι του Άη Γιώργη στην Τέλενδο

Το γραφικότατο ξωκλήσι του Άη Γιώργη σε μια πανέμορφη, κρυφή γωνιά της Τελένδου(το νησάκι ΒΔ της Καλύμνου)

photo: © Μιχάλης Πάου Photography

 πηγή

Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυρας ( ο τροχός του μαρτυρίου)

Ο τροχός δεν γύριζε απλώς· έτεμνε τον χρόνο, τον πόνο και τη σάρκα, δημιουργώντας έναν μακάβριο στροβιλισμό ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Ήταν μια μηχανή από σίδερο και μίσος, σχεδιασμένη να λυγίσει όχι μόνο τα κόκαλα, αλλά και την ίδια την ελπίδα.
​Στο κέντρο αυτής της δίνης, ο νεαρός Καππαδόκης αξιωματικός δεν έμοιαζε με θύμα, αλλά με τον ακίνητο άξονα ενός κόσμου που κατέρρεε.
​
​Κάθε στροφή του τροχού ήταν και ένας ψίθυρος πειρασμού «Αρνήσου και σώσου». Τα κοφτερά μαχαίρια, βουτηγμένα στη σκουριά και την ανθρώπινη εμπάθεια, χάραζαν στο σώμα του Γεωργίου τον χάρτη μιας αδιανόητης οδύνης. Το αίμα του έβαφε τις ακτίνες, όμως εκείνος παρέμενε σιωπηλός. Δεν ήταν η σιωπή του φόβου, αλλά η σιωπή της πλήρους παράδοσης.
​Εκεί που ο πόνος γινόταν αβάσταχτος, εκεί που η ανθρώπινη φύση κραυγάζει για το τέλος, ο Άγιος Γεώργιος άνοιγε μια πύλη μέσα του. Κάθε σχίσιμο στο δέρμα του γινόταν ένα παράθυρο απ’ όπου έμπαινε το φως της αιωνιότητας.
​Ξαφνικά, ο θόρυβος του σιδήρου έσβησε. Μια απόκοσμη γαλήνη, σαν τη δροσιά της αυγής πάνω στα βουνά της Ανατολής, σκέπασε το στάδιο. Ένας άνδρας με ένδυμα υφασμένο από λευκό φως άπλωσε το χέρι.
​«Χαίρε, Γεώργιε, στρατιώτα του Μεγάλου Βασιλέως!»

Η πάλη του Αγίου με τον δράκο, είναι η εικόνα της δικής μας καθημερινής πάλης.

 Όπως κάθε χρόνο την ημέρα της μνήμης του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, επανέρχεται σχεδόν με προβλέψιμο τρόπο η ίδια ειρωνεία απέναντι στην πίστη της Εκκλησίας και απέναντι στην απλή ευσέβεια του λαού μας.

  Άνθρωποι που θεωρούν ότι στέκονται στην πλευρά της λογικής και της προόδου, σπεύδουν να χλευάσουν όσα συνδέονται με τη μορφή του Αγίου, ιδίως τη γνωστή παράσταση του ως δρακοντοκτόνου, παρουσιάζοντας περίπου ως ένδειξη.. «πολιτισμικής καθυστερήσεως» το ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πιστοί που τιμούν τον Άγιο Γεώργιο με πολλή αγάπη, σεβασμό και πίστη. Και το πιο θλιβερό, δεν είναι τόσο η χλεύη αυτή καθαυτή, όσο το ότι πολλές φορές αναπαράγεται εύκολα και άκριτα από νεότερους ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν διδαχθεί ούτε πώς διαβάζεται η εκκλησιαστική παράδοση, ούτε πώς λειτουργεί γενικότερα η συμβολική γλώσσα μέσα στην ιστορία, στην τέχνη, στην ποίηση και στη λαϊκή μνήμη.

 Το πρώτο λοιπόν που χρειάζεται να γνωρίζουμε είναι κάτι πολύ απλό: Η αλληγορία είναι ένας πολύ παλιός και διαχρονικός τρόπος εκφράσεως, με τον οποίο ο άνθρωπος δίνει μορφή σε αλήθειες και βιώματα που δεν αποδίδονται εύκολα με μια απλή περιγραφή. Δεν ανήκει μόνον στον χώρο της Αγίας Γραφής ή της εκκλησιαστικής υμνογραφίας και αγιογραφίας αλλά διαπερνά ολόκληρη την ιστορία του ανθρώπινου λόγου, της τέχνης και της παραδόσεως. Το βλέπουμε ήδη από την αρχαία ελληνική παράδοση, το βλέπουμε στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στις λαϊκές αφηγήσεις, παντού όπου ο άνθρωπος αναζητεί έναν πιο βαθύ τρόπο να πει εκείνα που δεν εξαντλούνται σε μια ξερή περιγραφή. Όταν, για παράδειγμα, η δικαιοσύνη εικονίζεται με ζυγαριά ή όταν ο θάνατος αποδίδεται με συγκεκριμένη εικαστική μορφή, κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν στέκεται στην επιφάνεια για να ειρωνευτεί το σχήμα. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι η εικόνα παραπέμπει σε κάποιο συγκεκριμένο νόημα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με πάμπολλες μορφές της εκκλησιαστικής παραδόσεως.

Εικόνες του 11ου αιώνα από διάφορες εκκλησίες της Γεωργίας που δείχνουν τον Ρωμαίο αξιωματικό Γεώργιο της Καππαδοκίας να λογχίζει τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό

Εικόνες του 11ου αιώνα από διάφορες εκκλησίες της Γεωργίας που δείχνουν τον Ρωμαίο αξιωματικό Γεώργιο της Καππαδοκίας να λογχίζει τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό και να συμβολίζει τον θρίαμβο της ελευθερίας επιλογής του ατόμου έναντι της καταπιεστικής γήινης εξουσίας.

Σύμφωνα με ιστορικούς στο Βασίλειο της Γεωργίας, αυτός ο σπάνιος τύπος εικονογραφίας προέκυψε λόγου του διαρκή περιφερειακού ανταγωνισμού Ρωμαίων και Γεωργιανών ωστοσο μεταξύ των άλλων μπορεί να φέρει ένα ακόμη κρυφό πολιτικό μήνυμα. Ο Διοκλητιανός πολύ πιθανόν μπορεί να συμβολίζει έναν από τους σπουδαιότερους αυτοκράτορες της Ρωμανίας ο οποίος ήταν από τους μεγαλύτερους αντιπάλους του Γεωργίου Ά (2ου βασιλιά της Γεωργίας)τον Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο.Ο Γεώργιος Α΄ είχε ξεκινήσει μία εκστρατεία για την αποκατάσταση της διαδοχής των Kουροπαλατών στη Γεωργία και κατέλαβε το Tάο το 1015–1016.

Συνήψε επίσης μία συμμαχία με τον Φατιμίδη Χαλίφη της Αιγύπτου Αλ-Χακίμ (996–1021), που έφερε τον Βασίλειο Β΄ σε δύσκολη θέση, αναγκάζοντάς τον να απόσχει από μία άμεση απάντηση στην επίθεση του Γεωργίου Α΄.Από εκεί και πέρα, οι Βυζαντινοί βρίσκοντο εκείνη την εποχή σε έναν ανελέητο πόλεμο με τη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, πράγμα που περιόριζε τη δράση τους να είναι στα δυτικά. Αλλά μόλις η Βουλγαρία κατακτήθηκε και ο Αλ-Χακίμ δεν ζούσε πια, ο Βασίλειος Β΄ οδήγησε τον στρατό του εναντίον της Γεωργίας (1021). Ένας εξαντλητικός πόλεμος διήρκεσε δύο χρόνια και κατέληξε σε μία αποφασιστική Βυζαντινή νίκη, αναγκάζοντας τον Γεώργιο Α΄ να συμφωνήσει σε μία συνθήκη ειρήνης, στην οποία έπρεπε όχι μόνο να εγκαταλείψει τις αξιώσεις του στο Τάο, αλλά να παραδώσει αρκετές από τις νοτιοδυτικές κτήσεις του στον Βασίλειο Β΄, και να δώσει όμηρο τον τρίχρονο γιο του Βαγράτ.

Ἐκεῖ ὅπου τό «πρέπει» ἀντικαταστάθηκε ἀπό τό «μπορῶ» καί τό «καθῆκον» ἀπό τό «δικαίωμα»....

Περνάει ἡ σκέψη σὲ μερικοὺς ὅτι ἡ ζωὴ ἑνὸς χριστιανοῦ ἐπειδὴ ἐν πολλοῖς ἑτεροκατευθύνεται(εἴτε ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦεἴτε ἀπὸ τὸ παραδοσιακό –ὅταν ὑπῆρχε–πλαίσιο εἴτε ἀπὸ κάποιον πνευματικό)τὸν ὁδηγεῖ στὸ νὰ μὴν μπορεῖ
νὰ χαρεῖ τὴ ζωή,ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν μπορεῖ νὰ βρεῖ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό του,
τὶς πραγματικὲς ἐπιθυμίες τοῦ κ.ο.κ.

Ἀλλὰ ἡ κατάθλιψη, ἀντιθέτως, εἶναι μιὰ κατεξοχὴν μαζικὴ ἀσθένεια τῆς νεωτερικῆς καὶ τῆς μετανεωτερικῆς ἐποχῆς ὅπου τὸ ἄτομο ἀποτίναξε τὸν ζυγὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς παραδοσιακῆς κοινωνίας,τῆς κοινωνίας δηλαδὴ τῆς πειθαρχίας καὶ τῆς ὑπακοῆς.

Ἐκεῖ ὅπου τὸ «πρέπει» ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ «μπορῶ» καὶ τὸ «καθῆκον» ἀπὸ τὸ «δικαίωμα».

Σὲ αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ὅλοι μιλᾶμε γιὰ τὸ «κυρίαρχο ἄτομο», ποὺ (ὅπως ἔλεγε ὁ Νίτσε) μοιάζει μόνο στὸν ἑαυτό του.
Καὶ ὄντως ἔτσι συμβαίνει.Τί μένει νὰ ποῦμε;
Μᾶλλον ὅτι ἐλλείψει κάποιου πλαισίου,χωρὶς ὁδηγό, χωρὶς κάποια κοινότητα, ὁ κυρίαρχος ἄνθρωπος ἀποδεικνύεται ἐλάχιστα κυρίαρχος στὰ τοῦ οἴκου του,
θέλει νὰ καταφέρει τὰ πάντα ἀπὸ μόνος του καί, νά,δὲν μπορεῖ κἂν νὰ χαρεῖ.
Ἐλλείψει ὅλων τῶν παραπάνω,μόνος μὲ τὸν ἑαυτό του, εὔκολα κατρακυλᾶ στὸν μηδενισμό. Καὶ καταρρέει.

Γ. Μπ.

Π.ΕΚΚΛ.τεῦχος 380, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2025

Η επετειακή φανελάρα που είχε βγάλει ο Αστέρας Τρίπολης, για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, εν έτει 2021!

Γέροντας Χατζηφλουρέντζος Μιχαήλ Πατσιάς από τη Μηλιά Αμμοχώστου. ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ.

«Θα έρθει μια ώρα που θα τρέχετε σαν τα καμήλια, θα φοβάστε να κοιτάξετε πίσω σας. Θα μαυροφορήσει όλη η Κύπρος και θα γυρεύετε την πιο μικρή σπηλιά, την πιο μικρή τρύπα να τρυπώσετε. Θα γίνει μεγάλο κακό. Εσείς θα φύγετε, εγώ όμως θα μείνω. Θα έρθει ώρα που θα λείψει το μαύρο που την Κύπρο. Αλλόθρησκοι θα βεβηλώσουν τις εκκλησιές μας. Θα μπαίνουν κοπάδια μέσα. Μετανοείτε, ήγγικεν η ώρα!»

«Θα αργήσετε λίγο να έρθετε πίσω. Όταν θα έρθετε, τότε θα είναι τα κλάματά σας. Τότε θα δώσει νόηση στον κόσμο ο Θεός, να καταλάβει τον δρόμο τον σωστό ποιος είναι. Πολλοί Τούρκοι από τα έργα τα καλά θα γίνουν Χριστιανοί. Τούτη η Παναγία και τις πέτρες θα τις κάνει χριστιανές εκείνη την ώρα, όχι μόνο τους ανθρώπους. Θα έρθει ο φόβος του Θεού. Ο κόσμος θα περπατά με το κεφάλι σκυφτό. Η Κύπρος θα ελευθερωθεί από μόνη της χωρίς να τη βοηθήσει κανένας».

«Αν δεν το καταλάβει ο κόσμος να στραφεί προς τον Θεό, θα έρθει μεγάλη κρίση. Θα κλείσουν ξενοδοχεία και θα μείνουν σπίτια ατέλειωτα πάνω στις κολώνες. Θα έρθει καιρός που θα σας τα δίνουν από τη μια [τα χρήματα] και θα σας τα παίρνουν από την άλλη».

«Θα πάνε μέχρι εκεί για να υπογράψουν συμφωνία αλλά τελικά δεν θα την υπογράψουν. Ο σατανάς θα “μπαρκάσει” [θα βάλει εμπόδια] και δεν θα υπογράψουν τα χαρτιά. Διχοτόμηση δεν θα γίνει. Το πρόβλημα όμως θα λυθεί από μόνο του. Η Τουρκία θα πάει στη Μέκκα να ακουμπήσει».

«Θα έρθει μια ώρα που τρεις μόνον άνθρωποι την Κύπρο θα μπορούν να την ελευθερώσουν. Και η Κύπρος θα ελευθερωθεί από μόνη της χωρίς να τη βοηθήσει κανένας. Η Κύπρος με την αφορμήν επιάστην [κατακτήθηκε] ξαφνικά και με την αφορμήν, έτσι ξαφνικά, θα λευτερωθεί. Αλλά πώς θα το φέρει, μόνον ο Θεός γνωρίζει».

Η φρίκη της αφύσικης «οικογένειας» σε ένα βίντεο: Ζευγάρι ομοφυλόφιλων γελούν με το υιοθετημένο μωρό που ζητάει κλαίγοντας τη μαμά του!

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Ένα βίντεο που σου σπαράζει την καρδιά και σου προκαλεί φρίκη και οργή για τον βασανιστικό βίο των βρεφών που υιοθετούνται από ομοφυλόφιλους «μπαμπάδες», κάνει το γύρο του κόσμου τις τελευταίες μέρες. Είναι ένα βίντεο σκληρό, απάνθρωπο και απολύτως ενδεικτικό του τι σημαίνει να καταδικάζεις ένα παιδί από γεννησιμιού στο να ζήσει μια σακατεμένη και εντελώς νοσηρή ζωή.

Ένα βίντεο που η κυβέρνηση Μητσοτάκη, το ΣτΕ, η τέως ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου, και όλοι όσοι προώθησαν τον διαστροφικό νόμο για τους γάμους και τις υιοθεσίες από ομόφυλα ζευγάρια, θα πρέπει να βλέπουν κάθε μέρα για να «καμαρώνουν» το κοινωνικό έγκλημα που κατόρθωσαν.

Το αποτρόπαιο βίντεο ανέβηκε στα social media από τον Αμερικανό τραγουδιστή της country μουσικής, Shane McAnally, ο οποίος βιντεοσκοπούσε τον «σύζυγό» του, Michael Baum να παίζει με το μωρό που απέκτησαν από παρένθετη μητέρα. Ο Baum ρωτάει το αγοράκι: «ποιον θέλεις, τον μπαμπά ή τον… μπαμπάκα σου;». Το άμοιρο μωράκι απαντάει ενστικτωδώς προσπαθώντας να σχηματίσει τη λέξη «μαμά» ή κάτι που το θυμίζει.

Ο Baum απαντά «όχι, δεν υπάρχει μαμά. Θες τον μπαμπά ή τον μπαμπάκα σου;». Το μωράκι προσπαθεί και πάλι αυτόματα να αρθρώσει τη λέξη «μαμά», όπως ορίζει η βιολογική φύση του, όπως προστάζει το ένστικτο επιβίωσης του, όπως το ωθεί ο εννιάμηνος δεσμός μέσα στη μήτρα της μάνας του, που όμως πούλησε το παιδί της σαν να ήταν κουτάβι.

O Baum επιμένει χωρίς οίκτο, θέλοντας να κάνει «δικαιωματιστική» πλύση εγκεφάλου στο λίγων μηνών βρέφος: «αποκλείεται Χοσέ. Δεν υπάρχει μαμά. Έχεις μπαμπά ή μπαμπάκα. Όχι μαμά…». Το μωράκι ενστικτωδώς αρχίζει να κλαίει από τις επανειλημμένες αρνήσεις, και τα δύο κυνικά υποκείμενα που παριστάνουν τους γονείς, βάζουν τα γέλια.

Καγχάζουν ξεδιάντροπα μπροστά στον ψυχικό ακρωτηριασμό ενός άδολου παιδιού που ζητά το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Περιγελούν την τεχνητή ορφάνια του. Χάσκουν χαιρέκακα γιατί ένας νοσηρός νόμος (σαν τον ελληνικό) τους παρέδωσε ένα ζωντανό «αξεσουάρ» για να το προγραμματίσουν όπως θέλουν. Η όλη σκηνή σου προκαλεί ναυτία και εσωτερική οδύνη για την αγνή ψυχούλα. Το μωρό ζητά τη μητρική αγκαλιά κι εκείνοι το «ταΐζουν» με την τοξική ατζέντα τους. Ξέχνα τη λέξη «μαμά», εμείς ορίζουμε τι είναι επιτρεπτό, εμείς αποφασίζουμε τι έχεις ανάγκη, θα συμμορφωθείς στην αιχμαλωσία σου θέλεις – δεν θέλεις.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής της φρικωδίας, είναι ότι το «ζεύγος» ανέβασε σε άλλη ανάρτηση τη φωτογραφία του δύστυχου μωρού με την ειρωνική περιγραφή: «ομοφοβικό μωρό» (!), πιθανότατα γιατί έκανε το… έγκλημα να ζητάει τη μαμά που το γέννησε. Σαν δουλέμποροι που ο σκλάβος τους βγήκε ελαττωματικός και τον διαπομπεύουν με δικαιωματιστικές ταμπέλες γιατί ζήτησε την ελευθερία του. Ένα μωράκι, σκλάβος του αφύσικου και του διαταραγμένου, σκλάβος μιας εωσφορικής ματαιοδοξίας.

Όχι μόνο δεν ντράπηκαν να υποβάλλουν σε ψυχολογικά βασανιστήρια το ανυπεράσπιστο μωράκι, όχι μόνο χασκογέλαγαν για την επιβολή τους, αλλά είχαν και το θράσος να το ανεβάσουν στο διαδίκτυο για να κάνουν επίδειξη δύναμης προς πάσα κατεύθυνση. Τι είδους άνθρωπος πρέπει να είσαι για να ηδονίζεσαι να λες σε ένα νεογέννητο δεκάδες φορές ότι δεν έχει μαμά; Πόσο σαδισμό και πόση σκληρότητα χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιοι εξωνημένοι επιστήμονες γνωμάτευσαν ότι αυτή η φρίκη είναι υγιής γονεϊκότητα;

Και αν ακόμα δεχόταν κάποιος ότι αυτοί οι δύο τύποι είναι…. «μπαμπάδες», ποιος φυσιολογικός πατέρας θα κόμπαζε μπροστά στην ανημποριά του παιδιού του; Δεν είναι ούτε «μπαμπάδες», ούτε υποκατάστατα «μαμάς», είναι ξένα σώματα που μαϊμουδίζουν την έννοια της οικογένειας.

Να λοιπόν ποια πόρτα του φρενοκομείου ανοίξαμε και στην Ελλάδα. Σύγχρονοι Ηρώδηδες που διέταξαν την ψυχοσωματική «σφαγή» των νηπίων. Ακόμα και για ένα ζώο υπάρχει κατακραυγή αν το στερήσει κάποιος βίαια από τη μητέρα του, αλλά την ψυχή ενός παιδιού δεν έχουν κανένα πρόβλημα να την κατασπαράζουνε. Με κάθε επισημότητα νομιμοποιήσαμε τον «ροζ» γενιτσαρισμό και τον βαφτίσαμε «βέλτιστο συμφέρον του παιδιού», την ώρα που του κόβουμε τον ομφάλιο λώρο με τη φύση.

Στα θλιμμένα και απορημένα μάτια κάθε τέτοιου παιδιού, καθρεφτίζεται όλη η καταβαράθρωση της σημερινής ανθρωπότητας. Ας είναι «περήφανοι» και οι δικοί μας «φωστήρες» που ψήφισαν αυτό το ανοσιούργημα και είχαν το απύθμενο θράσος να το γιορτάσουν κιόλας. Από την κρίση των ανθρώπων μπορεί να ξεφεύγουν – από την οργή του Θεού πώς θα ξεφύγουν…;

To βίντεο στο sportime.gr

****************************************************************************************

Σε άλλη περίπτωση
Σχεδόν εξαφανίστηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ, λόγω πολιτικής ορθότητας, η είδηση που συγκλονίζει τη Βρετανία, για τον παρατεταμένο βασανισμό ενός βρέφους από ομόφυλο ζευγάρι που ήθελε να το υιοθετήσει. Το μικρό αγγελούδι, μετά τη φρικτή κακοποίηση που δέχθηκε, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής, τελικά υπέκυψε...

Τα φριχτά βασανιστήρια και η δολοφονία του ιερέα Γιάννη Γκιόκα(1943)*

Την άνοιξη του 1944, οι Γερμανοί κρέμασαν τον Μαγουλά, ο οποίος ήταν διαφωτιστής, στέλεχος του ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Η κρεμάλα στήθηκε έξω από το ξενοδοχείο του Στίκα. Είχε μαζευτεί πολλοί κόσμος.Σε κάποια στιγμή, δύο Γερμανοί στρατιώτες φέρνουν σέρνοντας έναν μικρόσωμο άνθρωπο που του είχαν δέσει τα χέρια πίσω και κρατούσαν ένα στειλιάρι που περνούσε κάτω από τη μασχάλη του ενός χεριού και έβγαινε στην άλλη.
Δεν μπορούσε να σταθεί μόνος του, γιατί του είχαν σπάσει τα πόδια, όταν τον έπιασαν, μετά την προσπάθειά του να δραπετεύσει. Δεν φορούσε παπούτσια, παρά μόνο δύο χοντρές πλεκτές μάλλινες κάλτσες και ήταν έντονα τα σημάδια των βασανιστηριών που είχε περάσει. Μερικοί Γερμανοί με τις φωτογραφικές τους μηχανές απαθανάτιζαν τον γεγονός, ενώ άλλοι στα μπαλκόνια των ξενοδοχείων Στίκα και Δεμερούτη χασκογελούσαν παρακολουθούντας το θέαμα.
Του πέρασαν τη θηλιά στο λαιμό, τράβηξαν το σκοινί και κρεμάστηκε. Του κρέμασαν στο λαιμό και μια πινακίδα που έγραφε:
«Έχω σκοτώσει 300 Έλληνες και εβασάνιζα τον ελληνικό λαό».
Έμεινε εκεί κρεμασμένος τρεις μέρες.
Μαζί με τον Μαγουλά κρεμάσανε και κάποιο Θάνο, ο οποίος πριν πεθάνει φώναξε:
«Κατάρα στους προδότες».
Πηγή: "ΤΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ (1940-1960)", ΣΤΑΜΑΤΗ ΝΙΚΟΛΗ.»

Ακολουθούν λιγα από το έργο μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ», ΤΟΜΟΣ Β΄»:

«Ὁ Γεώργιος Μαγουλᾶς (καπετάν Λευτέρης) καταγόταν ἀπό τόν Πειραιά, ἀλλά τήν περίοδο τῆς Κατοχῆς μετακόμισε στό Βασιλικό Κορινθίας, ἀπό ὅπου καταγόταν ἡ σύζυγός του, δασκάλα καί φανατική κομμουνίστρια. Ὁ Μαγουλᾶς ἄρχισε τή δράση του ἀπό τό ΕΑΜ Κιάτου ὡς ὑπεύθυνός της ΕΤΑ, πού τοῦ ἔδωσε τή δυνατότητα να ἀσκεῖ βία καί νά κάνει πλιάτσικο ἐν ὀνόματι τοῦ «ἀγώνα». Γιά νά ἀποφύγει τή σύλληψη μετακόμισε στό βουνό καί ἐξελίχθηκε σέ σκληρό βασανιστή, βιαστή καί σφαγέα τῆς ΟΠΛΑ. Ἀνῆκε στή δύναμη τοῦ Φρουραρχείου 8 τῶν Τρικάλων, ἀλλά συνήθως βρισκόταν στή Μεγάλη Βάλτσα.

Στίς 4 Μαρτίου 1944 κοιμόταν σ᾽ ἕνα σπίτι στά Κάτω Τρίκαλα μέ ἄλλα 4 μέλη τῆς ΟΠΛΑ, χωρίς νά λάβουν μέτρα προστασίας καί πιάστηκαν στόν ὕπνο ἀπό τούς Γερμανούς. Ὁ Μαγουλᾶς κατόρθωσε νά τούς ξεφύγει, ἀλλά τήν ἑπομένη τόν συνέλαβαν πάλι κοντά στό χωριό Σκουπαίϊκα (νῦν Καλλιθέα), γιατί τόν ἀναγνώρισαν τά σκυλιά τους. Μετά λίγες ἡμέρες, οἱ Γερμανοί τούς κρέμασαν στό Ξυλόκαστρο (στήν τοποθεσία Πεντάδρομο)».

Ένα από τα θύματά του ήταν ο ιερέας Γιάννης Γκιόκας , μέλος της πατριωτικής Οργάνωσης αντίστασης «Ἐθνικό Κομμιτάτο Ἑλλήνων Πατριωτῶν» του Ξυλόκάστρου. Λεει η κόρη του Γιάννα Καρυωτάκη:
«Τότε πού τόν ἔπιασαν ἐμεῖς εἴμασταν πολύ μικρά.[...]

ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΔΟΓΜΑ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟ

 https://ikee.lib.auth.gr/record/287652/files/GRI-2017-18487.pdf

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν...

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. Εν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.

Το ανωτέρω αποτελεί το πρώτο χωρίο του Ευαγγελίου που διαβάζεται στην αναστάσιμη Θεία Λειτουργία. Αν παει κάνεις να το ερμηνεύσει με το μυαλό του, είτε θα τρελαθεί είτε θα καταλήξει σε σωρό αιρετικών δοξασιών. Αλλά μόνον έτσι μπορεί να διατυπωθεί ο Θεός και η κατά χάρη θέωση που μας δίνει ως δυνατότητα με την Ανάσταση Του! Χριστός Ανέστη!

Χαράλαμπος Μηνάογλου

Πού είναι οι φιλοζωικές οργανώσεις;

«Πού είναι οι φιλοζωικές οργανώσεις; Τόσα ζώα σφαγιάζονται στη Λέσβο. Πού είναι οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και το Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου; Τόνοι γάλακτος πετιούνται κάθε μέρα στη γη, χιλιάδες ζώα θανατώνονται και θάβονται χωρίς μελέτη. Η Λέσβος και οι άνθρωποί της αργοπεθαίνουν.» Τα άλογα πειράζουν ,οι ιπποδρομίες ,οι σουζες, και δεν πειράζει η σφαγή αθώων ζώων!!

πηγή

Ερμηνεία των Δέκα Εντολών-Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

1. Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου, ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην εμού.

Ένας Κύριος είναι ο Κύριος ο Θεός σου, Αυτός που φανερώνεται (με τρία πρόσωπα, δηλ.) σαν Πατέρας και σαν Υιός και σαν Άγιο Πνεύμα. Σαν Πατέρας μεν αγέννητος, σαν Υιός δε γεννητός (μεν, αλλά και αυτό πάλι) χωρίς αρχή, και πέρα από τον χρόνο, και χωρίς να πάθει καμμία

αλλοίωση, σαν Λόγος (του Θεού Πατρός).

Αυτός δε ονομάζεται Χριστός, γιατί έχρισε (δηλ. αγίασε) με το να αναλάβει ο ίδιος το δικό μας (ανθρώπινο) είδος. Και σαν Άγιο Πνεύμα, που και Αυτό προέρχεται από τον Πατέρα, όχι γιατί γεννήθηκε απ΄ Αυτόν, αλλά γιατί Αυτός Το στέλνει. Αυτός μόνο είναι Θεός.

Και μάλιστα ο αληθινός Θεός, ο ένας Κύριος, που εμφανίζεται με τρεις υποστάσεις. (Είναι ένας και μοναδικός ο Θεός αυτός, που) δεν διαιρείται κατά την φύση, τη θέληση, την σκέψη, την δύναμη και την ενέργεια, και όλα γενικώς τα γνωρίσματα της Θεότητας.

Αυτόν (λοιπόν τον ένα και αληθινό Θεό) μόνο θα (πρέπει να) λατρεύσεις με όλη την δύναμη που έχει ο νους σου, και με όλο το πλάτος της καρδιάς σου και με όλη την πληρότητα της δυνάμεώς σου.

Και όλα όσα (ο Θεός σου) λέει και εντέλλεται, (θα πρέπει) να είναι πάντοτε νωπά μέσα στην καρδιά σου, ώστε να εφαρμόζεις και να εντρυφάς μέσα σε αυτά και να ομιλείς με βάση αυτά (σε όλες τις περιστάσεις της ζωής σου, δηλαδή) και όταν κάθεσαι (κάπου και δεν μετακινείσαι), και όταν βαδίζεις (για να πας από το ένα μέρος στο άλλο), και όταν είσαι πεσμένος στο κρεβάτι, κι όταν είσαι όρθιος.

Και (θα πρέπει ακόμα) να ενθυμείσαι πάντοτε (δηλαδή αδιαλείπτως και χωρίς διακοπή) τον Κύριο το Θεό σου και Αυτόν μόνο να φοβάσαι (με τον Άγιο φόβο του Θεού), και να μην λησμονήσεις ποτέ ούτε Αυτόν ούτε τις εντολές Του.

Γιατί (μόνο) έτσι και ο Θεός θα σου δώσει την δύναμη (που είναι απαραίτητη) για να εφαρμόζεις (στην ζωή σου) το (άγιο) θέλημά Του.

Γιατί (ο Θεός, που δεν έχει κανενός την ανάγκη) τίποτε άλλο δεν σου ζητεί παρά μόνον να Τον φοβάσαι και να Τον αγαπάς (γιατί Αυτός ακριβώς ο φόβος του Θεού συμβαδίζει με την αγάπη προς Αυτόν) και να ακολουθείς τον δρόμο Του που Αυτός θέλει (πράγμα που είναι η φυσική συνέπεια των άλλων).

Αυτός θα είναι το καύχημά σου και Αυτός θα είναι ο Θεός σου. (Πρόσεξε) μήπως ακούγοντας τίποτα σχετικό με την (ηθική) απάθεια των αγγέλων και με την ιδιότητά τους να είναι αόρατοι, η για την μεγάλη (κι εκπληκτική) πονηρία του (διαβόλου, που) εκπέσοντος από το ύψος το αγγελικό, και για την (μεγάλη του) επινοητικότητα και εξυπνάδα και ευστροφία για κάθε πλάνη, εξ΄ αιτίας όλων αυτών

αποδόσεις σε κάποιο από αυτά (τα πνεύματα-αγαθά η πονηρά) τιμή που ανήκει στον Θεό. (Πρόσεξε) μήπως ατενίζοντας το μεγάλο μέγεθος του ουρανού και την ποικιλία της κινήσεως των ουράνιων σωμάτων, την λαμπρότητα του ήλιου, το γλυκό φως της σελήνης, την όμορφη διαύγεια των άλλων αστέρων, τη χρησιμότητα του αέρα (και την αναγκαιότητά του) για την αναπνοή, και της θαλάσσης η της γης τις ανεξάντλητες προσφορές, και (συνηπαρμένος από τα φαινόμενα τούτα τα λαμπρά) θεοποιήσεις κανένα από αυτά τα κτίσματα.

Γιατί όλα αυτά είναι κατά τρόπο δουλικό ταγμένα στον μόνο Θεό και δημιουργήματα δικά Του, που έλαβαν οντότητα από την κατάσταση της ανυπαρξίας που ήσαν, με μόνο τον λόγο του Θεού. Γιατί (όπως λέγει η Γραφή) Αυτός (ο Θεός) απλώς είπε και έγιναν (όλα όσα βλέπουμε και δεν βλέπουμε), Αυτός διέταξε και εδημιουργήθησαν.

Αυτόν λοιπόν τον Κύριο και δημιουργό της κτήσεως πρέπει να τιμήσεις (με λατρεία) σαν μόνο Θεό και με την αγάπη να ενωθείς μαζί Του, και μέρα και νύκτα από Αυτόν να ζητάς συγχώρεση για τα θεληματικά σου και αθέλητα παραπτώματα.

Γιατί Αυτός ( ο μεγαλοδύναμος Κύριος) είναι (ταυτόχρονα) γεμάτος αγάπη και φιλανθρωπία και μακροθυμία και πολύ έλεος, και κάνει αιώνια το καλό ( το αγαθό)…

2. Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γης.

Δεν θα (πρέπει) να κατασκευάσεις κανένα ομοίωμα κάποιου πράγματος από όσα βρίσκονται επάνω στον ουρανό και κάτω στην γη και μέσα στην θάλασσα, με σκοπό να τους αποδώσεις λατρεία και δόξα όμοια με εκείνη που αρμόζει στο Θεό.

Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας συγκρατήσει στον κατήφορο πού γλιστράμε»(Αλεξ. Σολζενίτσιν)

 «Η αξιοθρήνητα απελπιστική κατάσταση στην οποία βούλιαξε η σύγχρονη Δύση, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σ' αυτό το μοιραίο λάθος: 

 Πίστεψε ότι η αμυντι­κή δύναμη του κόσμου βρίσκεται μόνο στα ατομικά ό­πλα, ενώ στην πραγματικότητα η υπεράσπιση της ειρή­νης βρίσκεται κυρίως σε μεγάλες καρδιές και σταθερούς ανθρώπους. 

 Κάθε απόπειρα να βρεθή μια διέξοδος από την κατάσταση πού δημιουργήθηκε στο σημερινό κό­σμο, θα είναι στείρα, αν δεν υπάρξει επιστροφή μετα­νοίας της συνείδησης προς τον Δημιουργό των πάντων. Το νόημα της ζωής μας δεν έγκειται στην αναζήτηση της υλικής επιτυχίας αλλά στην τάση της ψυχής για μια άξια πνευματική ανάπτυξη. Αντί για βιοτικές και επιπό­λαιες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, πού μας οδή­γησαν στο μηδέν και στα πρόθυρα ενός θανάτου, πυρηνικού και μη, εμείς με αποφασιστικότητα, ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού, που το απωθήσαμε με τόση επιπολαιότητα και οίηση... 

Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας συγκρατήσει στον κατήφορο πού γλιστράμε»

(Αλεξ. Σολζενίτσιν, Νομπελίστας-συγγραφέας)

πηγή

«Αναστάσεως ημέρα», ήχ. πλ. α΄ Δοξαστικόν Πάσχα(Παιδική Χορωδία)

«Αναστάσεως ημέρα», ήχ. πλ. α΄ Δοξαστικόν Πάσχα.Ψάλλει η παιδική χορωδία(''Αγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή'')της Ορθόδοξης Επισκοπής Χουσίου[Episcopia Hușilor]του Ορθόδοξου Πατριαρχείου Ρουμανίας

Και τότε κατάλαβα…πως η πίστη δεν διδάσκεται… αποκαλύπτεται.

                 Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Αποψε η Νότια Μαδαγασκάρη δεν ήταν φτωχή.
Μέσα στη σιωπή ενός ταπεινού ναού, εδώ στη Νότια Μαδαγασκάρη, στεκόμουν απόψε και παρατηρούσα κάτι που δεν μπορεί να χωρέσει εύκολα σε λόγια… ένα μικρό παιδί να πλησιάζει τον Σταυρό και να Τον ασπάζεται με μια καθαρότητα που μόνο η καρδιά γνωρίζει.
Δεν υπήρχαν πολλά. Ούτε πολυτέλειες, ούτε φώτα λαμπερά. Μόνο ένα κερί που τρεμόπαιζε… και όμως, το φως του έφτανε μέχρι τον ουρανό. Γιατί εκείνη τη στιγμή, δεν φώτιζε απλώς έναν χώρο φώτιζε μια ψυχή.
Απόψε, μέσα σε αυτόν τον μικρό ναό, ένιωσα την καρδιά μου να σπάει… και ταυτόχρονα να γεμίζει.

Το παιδί αυτό δεν γνωρίζει θεολογίες, δεν διάβασε βιβλία… αλλά γνώρισε τον Χριστό με τον πιο αληθινό τρόπο με την αγάπη. Έσκυψε και φίλησε τον Σταυρό, σαν να ακουμπούσε όλο του τον πόνο, όλη του την ελπίδα, όλη του τη ζωή επάνω Του. Δεν ξέρω τι είχε μέσα του. Πείνα; Κούραση; Πόνο; Ίσως όλα μαζί. Μα εκείνη τη στιγμή, τα άφησε όλα εκεί… επάνω Του.