Δημήτρης ‘Στρατή’ Χατζηλάρκου (1927-1974)
Στην συνέχεια, το δράμα που βίωσε ο Δημήτρης Χατζηλάρκου στα χέρια των τούρκων ξεχάστηκε από όλους, έστω και αν την 1η Νοέμβριου, 1974, ο θάνατος του υπήρξε πρωτοσέλιδο στον καθημερινό Τύπο. Ξεχάστηκε από όλους έκτος την οικογένεια του και τους συγκρατούμενους του, αυτούς που βίωσαν μαζί του το μαρτύριο της ομηρίας του στα χέρια των τούρκων στα Άδανα και Αντίγιαμα.
Κάποιοι συγκρατούμενοι μοιραστήκαν από το διπλανό κελί τον υπόκωφο της ανάκρισης του. Άλλοι είδαν τον τούρκο αξιωματικό να σβήνει το τσιγάρο του στο γυμνό και ήδη βασανισμένο κορμί του, τιμωρία γιατί δεν ονόμασε τους δήθεν συνεργάτες του στα δήθεν εγκλήματα του κατά των τούρκων της Κύπρου. Άλλοι, τρία μερόνυχτα αργότερα, γιατί τόσο κράτησε το μαρτύριο του στα Άδανα, τον αντίκρισαν άφωνοι όταν επέστρεψε πίσω στο κελί. Το κορμί του ολόμαυρο και μελανιασμένο από τα βασανιστήρια.
Ακολούθησε η μεταφορά των ομήρων από τα Άδανα στην Αντίγιαμα με λεωφορεία. Οι κληρωτοί στρατιώτες που τους συνόδευαν είχαν αυστηρές διαταγές να ξυλοκοπούν τους ομήρους βάναυσα και σε τακτά διαστήματα. Μαζί με τους όμηρους μεταφέρθηκε και το μήνυμα για ξεχωριστή μεταχείριση του Δημήτρη Χατζηλάρκου. Έτσι, στα μπουντρούμια της Αντίγιαμα, το μαρτύριο του συνεχίστηκε για τον επόμενο ενάμιση μήνα. Στους διαδρόμους και τα σκαλιά του τρόμου, καθόδων προς τα μαγειριά, στις αγγαρείες και κάθε Κυριακή όταν ήταν καθήκον ένας σαδιστής τούρκος αξιωματικός που διέταζε το συστηματικό ξυλοδαρμό των ομήρων στην αυλή των κελίων. Αλλά για τον Δημήτρη υπήρχε και ξεχωριστή μεταχείριση, ενδεικτική του τουρκικού πολιτισμού. Οι βασανιστές του τον ξεχώριζαν, τον καλούσαν παραπέρα και τον κλωτσούσαν σε ολόκληρο του το σώμα.
Πώς άντεξε όλο αυτό το μαρτύριο και την ομηρία του στα μπουντρούμια της Τουρκίας αυτός ο άνθρωπος; Πόσο σύντομα ξεχάστηκε από όλους εμάς;
Ένα μαύρο σύννεφο θολώνει το βλέμμα αυτών που μοιράστηκαν έστω και για λίγες στιγμές την ομηρία τους με τον Δημήτρη Χατζηλάρκου. Πασιφανές για όλους που βίωσαν την ομηρία μαζί του, το άδικο των βασανιστηρίων που καθημερινά περνούσε. Δεν ξεχνούν τον άνθρωπο αυτό και μαύρα φίδια τους ζώνουν γιατί, ίσως, αδύναμοι και εξευτελισμένοι όπως ήσαν τις ώρες εκείνες, σε μια φευγαλέα στιγμή, ίσως λέγω, ίσως … κάποιοι ανάμεσα τους σκέφτηκαν «καλύτερα αυτός παρά εμείς.» Άνθρωποι που βρέθηκαν από την μια στιγμή στην άλλη σε αφάνταστα αντίξοες συνθήκες. Μα αυτή η φευγαλέα τους σκέψη τους βασανίζει ακόμη και σήμερα, 38 ολόκληρα χρόνια μετά.
.jfif)
