«Φιλοθέη θα λέγεσαι από εδώ και πέρα. Φίλη του Θεού. Το σκοτάδι θα το πολεμήσεις με Φως.»

Εγώ, η ελάχιστη Αθηναία, μια ασήμαντη κόρη του Άγγελου και της Συρίγας, δεν γεννήθηκα απλώς με σάρκα. Γεννήθηκα από προσευχή. Από πόνο. Από μάτια δακρυσμένα στα πόδια της Παναγίας. Η μητέρα μου δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, και η προσευχή της έγινε πληγή. Και όταν κοιμήθηκε στον ναό της Θεοτόκου, όταν το δάκρυ έγινε πιο βαρύ απ’ το αίμα, ήρθε Φως. Και μπήκε στη μήτρα της. Εγώ είμαι αυτό το Φως. Εγώ είμαι η Υπόσχεση.

Γεννήθηκα από τον στεναγμό της μάνας μου και στα παιδικά μου χρόνια, η καρδιά μου ησύχαζε μόνο όταν κρατούσα στα χέρια μου τον Σταυρό. Το όνομά μου ήταν Ρηγούλα, μικρή Παρασκευή. Κι αναπτυσσόμουν σαν λουλούδι σε σκλαβωμένο χωράφι — σε μια πόλη όπου ο Σταυρός ήταν κρυφός και η Ελπίδα προσευχόταν σιγανά. Μου έδωσαν γράμματα και εκκλησία. Κι εγώ τους έδωσα σιωπή. Δεν μιλούσα πολύ — μιλούσα όταν προσευχόμουν. Όταν έβλεπα οράματα το βράδυ, όταν το φως της Παναγίας ερχόταν και με τύλιγε, κι έλεγα μέσα μου:

«Κύριε, πώς να Σε αγαπώ σε γη που Σε διώχνει;
Παναγία, πότε θα με πάρεις στη Χαρά Σου;»

Μα με πάντρεψαν στα 14 μου. Αντί για λαμπάδα κρατούσα ψυχή. Αντί για νυφικό, σιωπή. Ο άντρας μου, άρχοντας και σκληρός, δεν με γνώρισε ποτέ ως πρόσωπο. Μόνο ως υποχρέωση. Έμαθα από νωρίς τι σημαίνει πόνος στον κόσμο. Μα όταν κοιμήθηκαν ο άντρας μου και οι γονείς μου, η ψυχή μου ανέπνευσε πρώτη φορά ελεύθερη. Και τότε το Φως της Παναγίας μου ξαναμίλησε:
«Φιλοθέη θα λέγεσαι από εδώ και πέρα. Φίλη του Θεού. Το σκοτάδι θα το πολεμήσεις με Φως.»

Το κρέας που έγινε...μπάμιες...

 πηγή

Ένας προϊστάμενος της μονής Ιβήρων θέλησε, άγνωστο απο ποια πρόθεση κινούμενος να περιπλέξει τον παπα Τύχωνα σε κρεωφαγία, ο οποίος, όπως και οι περισσότεροι Αγιορείτες, δεν έτρωγε ποτέ κρέας.
Στα ιδιόρυθμα μοναστήρια και σε μερικά κελλιά υπήρχαν πατέρες που δεν ήταν τόσο αυστηροί στο θέμα της κρεωφαγίας.

Ο προϊστάμενος αυτός, συνεννοήθηκε με κάποιον άλλον αδελφό της ίδιας Μονής και κάλεσαν στο διαμέρισμα τους τον παπα Τύχωνα σε τράπεζα, ο οποίος ως πνευματικός της Μονής πήγαινε συχνά, κατόπιν προσκλήσεως και εξομολογούσε.
Στην τράπεζα παρέθεσαν σκοπίμως κρέας (κοτόπουλο ή κάτι άλλο).
Ο παπα Τύχων έφαγε κανονικά μαζί τους, χωρίς να ασχοληθεί καθόλου με το είδος του φαγητού του. Όταν τελείωσε, ο προϊστάμενος λέγει στον παπα - Τύχωνα με τρόπο πειρακτικό και ειρωνικό:
"Βρε υποκριτή, κάνεις και τον πνευματικό και πως είσαι ασκητής και εγκρατής; Τί είναι αυτά με σένα; Λες και πως δεν τρως κρέας;"
Ο παπα Τύχων με πολλή σοβαρότητα και σεβασμο λέγει:
"Εγκώ; Έχει να τρώει κρέας από πενήντα χρόνια".
"Τώρα τί έφαγες;" λέγει ο προϊστάμενος.
"Μπάμιες", απάντησε ο παπα Τύχων.

ΠΟΡΕΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ! Η «Ταξιαρχία των αόπλων»

Ioannis Bougas

Η Τραγική Πορεία 1.300 + Βιαίως Στρατολογημένων Αόπλων αγοριών και κοριτσιών της Ρούμελης προς τον Γράμμο, μεσω Θεσσαλίας και Πιερίας, τον Φεβρουαριο –Μάρτιο 1948. Στις φωτογραφίες δείγμα παιδιών και μαρτυρία δολοφονιών παιδιών.

Απόσπασμα από το έργο μου «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-49», Σελ 569-574:

«Τον Φεβρουάριο–Μάρτιο του 1948, στις πεδιάδες και τα βουνά της Θεσσαλίας και στα βουνά της Πιερίας εξελίχθηκε η μεγάλη περιπέτεια μιας κουστοδίας αόπλων νέων, από 14 έως 19–20 ετών βιαίως στρατολογημένων, της ονομασθείσης «Ταξιαρχίας των αόπλων», εκ των οποίων τουλάχιστον 300 ήσαν κορίτσια. Τα περισσότερα προέρχονταν από περιοχές της Στερεάς, και. ξεκίνησαν στις 18 Φεβρουαρίου 1948 από τα έμπεδα του «ΔΣΕ» στη Βράχα–Κλειστό Ευρυτανίας με προορισμό τον Γράμμο και την Ειδική Μονάδα Εφεδρείας 670. Μαζί με παιδιά που προστέθηκαν καθ’ οδόν, στη Δυτική και την Ανατολική Θεσσαλία, το μέγεθος της φάλαγγας έφθασε τα 1.300 περίπου παιδιά.

Επικεφαλής ήταν ο «Γούσιας», τον οποίον είχε καλέσει κοντά του ο Ζαχαριάδης. Τα παιδιά συνοδεύονταν από ένοπλο τμήμα 250 περίπου ανταρτών για την προστασία τους, αλλά και ως φρουροί τους για να μην λιποτακτήσουν.

Τα παιδιά ξεκίνησαν τη μεγάλη πορεία τους οργανωμένα σε στρατιωτικά τμήματα, Ομάδες, Διμοιρίες και Λόχους, παρότι άοπλα. Λόγω του χειμώνα αλλά και της ύπαρξης φυλακίων του ΕΣ, δεν επελέγη η συνήθης απ’ ευθείας διαδρομή μέσω της οροσειράς της Πίνδου, αλλά μια πολύ μακρύτερη μέσω Θεσσαλίας και Πιερίας. Η πορεία τους ήταν απρόσκοπτη όσο εκινούντο σε ορεινές, ανταρτοκρατούμενες περιοχές της Στερεάς και της Δυτικής Θεσσαλίας, μέχρι που έφθασαν στα χωριά των Φαρσάλων. Από εκεί, οι οδηγοί τους έθεσαν στόχο να περάσουν τη θεσσαλική πεδιάδα προς το Πήλιο, πριν κατευθυνθούν βόρεια μέσω ορεινού δρομολογίου. Φυσικά, η κίνησή τους έγινε πλέον αντιληπτή και ο ΕΣ και η Χωροφυλακή κίνησαν πολλές δυνάμεις να ανακόψουν την πορεία τους, ενώ συχνά άρχισαν να βάλλονται και από την Αεροπορία.

Με μεγάλη δυσκολία διέσχισαν τη λίμνη Κάρλα, η οποία παρότι είχε αρχίσει να αποξηραίνεται, είχε ακόμη νερά που σε κάποια σημεία έφθαναν στο ύψος ενός μέτρου. Πολλών παιδιών τα πόδια πρήστηκαν από τα παγωμένα νερά και τις λάσπες, άλλων έφυγαν τα παπούτσια και περπατούσαν με τεράστια δυσκολία. Περνώντας την Κάρλα, κατευθύνθηκαν στον Κίσσαβο, όπου βρήκαν προσωρινή προστασία από τις εκεί Μονάδες του «ΔΣΕ».

Οι νεκροί του γνωστού ιού από το 2020 -21,δεν έλιωσαν...!!!

Τι είδηση κι αυτή και για τους συγγενείς να ξαναζήσουν τα ίδια με την απώλεια αγαπημένων προσώπων τους! Ποιος θα κάνει αυτή την φρικιαστική δουλειά στην ουσία; Και πώς τότε δεν βρέθηκε ενας επιστήμονας απο αυτούς που έπαιρναν εκατομμύρια και μας ζάλιζαν καθημερινά να κάνουμε τα εμβόλια να τους πει πως ήταν αδύνατο να διαλυθούν τα σώματα στις νάυλον σακούλες; Πώς να λιώσουν αφού δεν έπαιρναν αέρα από τις πλαστικές σακούλες που τους έντυσαν οι γελοίοι;;;Κάποιοι βέβαια τα έλεγαν από τότε, αλλά ξέχασα, τους βαφτίσαμε ψεκασμενους και ξεμπερδεψαμε.

Έτσι νομίσαμε βεβαίως βεβαίως...

Στη σημερινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας αποφασίζεται η δωρεάν εκταφή σε 150 περίπου τάφους στα δημοτικά κοιμητήρια. Θα γίνει διπλή ενέργεια στη σορό και στην κάσα, σε συμπολίτες που πέθαναν από κορονοϊό. Όπως εξηγήθηκε χθες στη συνεδρίαση της δημοτικής επιτροπής που το θέμα έλαβε πρώτη έγκριση, οι συγκεκριμένοι σοροί τόσο καιρό μετά μένουν αδιάλυτοι!

Η εισήγηση που έχουν στη διάθεση τους οι δημοτικοί σύμβουλοι αναφέρει: «Κατά την διάρκεια της εκταφής των περιστατικών με αιτία θανάτου τον ιό COVID-19 μετά την παρέλευση πέντε ετών, διαπιστώθηκε πως τα περιστατικά αυτά βρέθηκαν εντελώς αδιάλυτα διότι σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία για την μη διάδοση του ιού ήταν τοποθετημένα μέσα σε πλαστικούς σάκους.

Τα περιστατικά αυτά που αφορούν τα κοιμητήρια του Δήμου Καβάλας ανέρχονται σε περίπου εκατόν πενήντα και σύμφωνα με την τρέχουσα κατάσταση τους απαιτείται η εκταφή, η αφαίρεση των πλαστικών καλυμμάτων και ο ενταφιασμός τους ξανά για να παραμείνουν τουλάχιστον ένα χρόνο ενταφιασμένα ώστε να επιτευχθεί η αποσύνθεση τους».

https://www.proininews.gr/ena-makavrio-thema-sti.../...

ΟΥΤΕ ΩΣ ΝΕΚΡΟΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ
Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός

Και το αφήγημα είχε ξεκινήσει.
"Λόγω Covid" μας είπαν οι πουλημένοι.
Και με δύο λέξεις διέγραψαν το πιο ιερό ανθρώπινο δικαίωμα, το τελευταίο αντίο στον άνθρωπο μας.
Άνθρωποι πέθαναν μόνοι, κλείστηκαν βιαστικά σε σακούλες και σφραγίστηκαν σε φέρετρα.

Ο καθένας που θέλει να γίνει ηγέτης στην Ελλάδα πρέπει να καταλάβει....

«Ο καθένας που θέλει να γίνει ηγέτης στην Ελλάδα πρέπει να καταλάβει, ότι αν δεν είναι συσσωματωμένος με όλο το Έθνος, αν δεν κλείνει μέσα του όλους τους πόθους του Έθνους, ότι αν δεν είναι το πνεύμα του βγαλμένο από τα σπλάχνα του Έθνους και δεν έχει αισθανθεί τις ανάγκες και τον πόνο και όλη τη λαχτάρα του Έθνους, οσοδήποτε κι αν γίνει μεγάλος επιστήμων, μπορεί να γίνει επιστημονική κορυφή, αλλά δεν μπορεί να γίνει ποτέ πνευματικός ηγέτης του Έθνους».
~Ιωάννης Μεταξάς~

https://www.antibaro.gr/article/39687

Ο Ιωάννης Μεταξάς και ΠΑΙΔΕΙΑ, απευθυνόμενος προς τους εκπαιδευτικούς λειτουργούς σε λόγο του στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης είπε τα εξής:

«…Κύριοι έργον σας είναι η διάπλασις του χαρακτήρος των παιδιών και η ανάπτυξις της θεληματικότητας τους. Θέλω προ παντός να μας δώσετε παιδιά δημιουργικά, τα οποία να μάθουν όχι να απολαμβάνουν την ζωή αργά και αδρανή, αλλά να αγωνίζονται και να δημιουργούν. Διότι αυτή είναι η ζωή. Ζωή είναι η δράσις όπωσδήποτε να ευρισκεται ο άνθρωπος , είτε εις την υπηρεσία της επιστήμης, είτε εις την τέχνην, είτε του κράτους, είτε της βιομηχανίας, είτε του εμπορίου, είτε της γεωργίας, είτε της απλής χειρωνακτικής εργασίας.

Η άσκηση στην ουσία είναι μια κίνηση κατάδυσης στον βαθύτερο εαυτό σου

Πολλοί αδερφοί μας μπορεί να εξομολογούνται χρόνια, να εκκλησιάζονται, να κάνουν μεγάλες νηστείες και να μελετούν εκκλησιαστικά βιβλία αλλά ενδέχεται πνευματικά να έχουν γίνει χειρότεροι.

 Γιατί άραγε; 

Πολύ απλά δεν αλλάζει μαγικά ο άνθρωπος. 

Η Θεία Χάρις εργάζεται με τον άνθρωπο. Να μην πηγαίνουμε στα Ιερά Μυστήρια παθητικά ή τυπικά, αλλά με ερωτικό πόθο και δίψα για θεραπεία. Από τον καναπέ, κανείς αθλητής δεν πήρε χρυσό μετάλλιο.

Το να βυθιστείς μέσα σου είναι απλό μεν αλλά δύσκολο, διότι δεν ξέρεις τι θα βρεις και θα φτάσεις σε σημείο να συγκρουστείς με τον ίδιο τον εαυτό. Να γκρεμίσεις κάποια πράγματα και να ανοικοδομήσεις κάποια άλλα. Θέλει κότσια, να δεις τι υπάρχει μέσα σου, να το αναγνωρίσεις και να ζητήσεις θεραπεία παραδίδοντας τον εαυτό σου στο Θεό. Μόνο ο ταπεινός μπορεί να κάνει τέτοια βουτιά. Ο υπερήφανος πάντα θα ουρλιάζει πνιγμένος σε μια κουταλιά νερό και μάλιστα κατηγορώντας το Θεό για την κατάστασή του.

Εγκύκλιος Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ' για την υπερνίκηση των ψυχολογικών προβλημάτων

 Συχνά στήν ἐποχή μας παρουσιάζεται ἕνα θλιβερό φαινόμενο καί αὐτό εἶναι τά ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα. Συνάνθρωποί μας ὑποφέρουν ἀπό ἄγχος, ἀγωνία, πλήξη, ἀνία, κατάθλιψη, ἀπογοήτευση καί ἀπελπισία. Ἡ ταραχή κυριαρχεῖ, ἡ νευρικότητα ἁπλώνεται σ' ὅλες τίς πράξεις, ἡ ἐσωτερική πικρία δημιουργεῖ δυσφορία καί κόπωση, τό ψυχικό κενό πολλές φορές αὐξάνεται. Ἔτσι, μία ταραγμένη συνείδηση ἐπικρατεῖ καί ἀποδιώκει τήν γαλήνη καί τήν ἠρεμία. Ἐμφανίζονται ἡ γκρίνια, ἡ ἀπιστία, τά πικρόχολα λόγια, οἱ ἰδιοτροπίες, οἱ καχυποψίες, οἱ ἐντάσεις στήν οἰκογένεια, στήν ἐργασία, στήν κοινωνία.

 Ἐνώπιόν μας, λοιπόν, παρουσιάζονται νοσηρές ἐκδηλώσεις, ψυχονευρωτικές διαταραχές, τραυματισμένες ψυχές. Τά πολλαπλά ψυχολογικά προβλήματα, πράγματι, συνθέτουν μία νόσο στήν τεχνοκρατούμενη ἐποχή μας... Ποτέ ἄλλοτε εἰδικοί ἐπιστήμονες, ἰατροί, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, ἐκπαιδευτικοί καί κοινωνιολόγοι δέν ἔχουν ὁμιλήσει καί γράψει τόσον πολύ καί τόσον πολλά γιά τό πρόβλημα αὐτό, ὅσον σήμερα. Ὄπισθεν μάλιστα ἀπό τήν θορυβώδη καί ὑλόφρονα ζωή τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου διακρίνουν ἔντονα τήν θλίψη, τόν παραπικρασμό, τόν ψυχικό πόνο, τήν μελαγχολία.

Πότε να γίνεται η ευχή;

Ας ανοίγουμε και ας κλείνουμε την ημέρα με την ευχή. Συνιστούν οι Πατέρες να προσφέρουμε την «πρωτόνοια» στον Θεό (Κλίμαξ 26 Α’ 76). Δηλαδή η πρώτη σκέψη που θα κάνουμε μόλις ξυπνήσουμε, να μελετάει τον Θεό. Και αντίστοιχα ν’ αποκοιμόμαστε με την ευχή. Έτσι με την πρωινή ευχή θα ξεκινά και θα αγιάζεται η μέρα, με τη βραδινή η νύχτα.

 Οι μοναχοί, που κύριο μέλημά τους είναι η ευχή, σηκώνονται τις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Τότε πριν την πρωινή (κοινή) ακολουθία στον ναό, κάνουν τον «κανόνα» τους, με άλλα λόγια προσεύχονται στο κελλί τους με το κομποσχοίνι.
 Εκείνες λοιπόν τις ώρες οι αδελφοί λένε την ευχή για τον εαυτό τους, για το μοναστήρι τους, για την Εκκλησία, για το Έθνος, για τους αλλόπιστους, ακόμη και για τους ειδωλολάτρες, για τους άθεους, για τον κόσμο – για όλη τη Δημιουργία.

 Ε λοιπόν! Πόσο ωραίο, πόσο ωφέλιμο θα ήταν να ξυπνούσε ο πιστός όχι βέβαια τα μεσάνυχτα, αλλά τουλάχιστον νωρίτερα από τους άλλους στο σπίτι. Και μέσα στην ησυχία, πριν ίσως ξημερώσει, να λέει την ευχή για τον εαυτό του και τους δικούς του που κοιμούνται, και που πιθανόν δεν γνωρίζουν να προσεύχονται. Να προσεύχεται αυτός και για λογαριασμό τους! 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον το παιδί μου».

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια

''ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ''

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
Ἁμαρτία καί ψυχοπαθολογικές καταστάσεις Ε1 

Β΄ έκδοση ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια
Ἡ ὑπερακρίβεια στο βάθος κρύβει μεγάλο ἐγωισμό, μεγάλη ὑπερηφάνεια κρύβει μεγάλο αἴσθημα ἐνοχῆς.
Καὶ μὲ τὸ νὰ κατατρίβεται κανείς με μηδαμινά καὶ ἀνύπαρκτα πράγματα, εἶναι σαν να λέει: «Τι ἀνώτερος ἄνθρωπος εἶμαι ἐγώ! Τι μεγάλος ἅγιος ποὺ εἶμαι!»
Μπορεί κανείς να θεραπευθεί, να γλιτώσει ἀπὸ τὴν ὑπερακρίβεια, ἄν καλλιεργήσει την ταπείνωση καί γενικότερα ἄν καλλιεργήσει πνευματικά την ψυχή του.
Χρειάζεται ὅμως νὰ ἐμπιστευθεῖ κανείς στον Χριστό.
Ὄχι να νομίζει ὅτι θά σωθεῖ μέ τό να ζυγίζει τα πράγματα καὶ νὰ κάνει λογαριασμούς, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἐλπίδα στο ἔλεος, στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

«Τί μεγάλος ἅγιος πού εἶμαι!»
Σήμερα μπαίνουμε σε ἕνα ἄλλο κεφάλαιο, στή θρησκευτική ὑπερακρίβεια. Εἶναι καί αὐτό μιά πραγματική ἀσθένεια, πού μαστίζει ἀρκετούς χριστιανούς, ἀρκετούς ἀπό τούς ἀνθρώπους πού θρησκεύουν. Σὲ ἀρκετούς ἀνθρώπους, για διάφορους λόγους, κυρίως ἐπειδή εἶναι ψυχολογικά ἄρρωστοι, ὁ νοῦς τους γεμίζει ἀπό ποικίλους φόβους καί ἀμφιβολίες. Συναντά κανείς τέτοιους ἀνθρώπους μέ τέτοιες ἀμφιβολίες καί φόβους, οἱ ὁποῖοι φόβοι τοὺς ὁδηγοῦν σε μια ὑπερακρίβεια, πού εἶναι ἐκδήλωση ἀσθένειας. Καί μάλιστα ἡ ἀσθένεια αὐτή εἶναι κυρίως ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς. Ἐμφανίζεται καί σε ἄλλους ἀνθρώπους πού δέν πολυθρησκεύουν, ἀλλά κυρίως σ' αὐτούς πού θρησκεύουν.

....ενδιαφέρον χωρίς καρδιά και λόγια χωρίς αλήθεια....

Ντυθείτε καλά…

Όχι με ρούχα, αλλά με υπομονή.
Όχι με πανοπλία, αλλά με αγάπη.
Γιατί έξω φυσάει παγωμένη αδιαφορία και κρύα κοροϊδία που πληγώνει σιωπηλά.
Υπάρχει ενδιαφέρον χωρίς καρδιά και λόγια χωρίς αλήθεια.

Εσείς όμως να μένετε ζεστοί.
Να σκεπάζετε την ψυχή σας με πίστη,να τυλίγετε την καρδιά σας με ταπείνωση
και να κρατάτε αναμμένο το φως της καλοσύνης.

Ο κόσμος μπορεί να παγώνει,μα όποιος έχει τον Χριστό μέσα του
δεν φοβάται τον χειμώνα.

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως Εργαλείο Ολοκληρωτισμού και η Αλήθεια του Προσώπου

  Στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής, η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) αναδεικνύεται στον απόλυτο ρυθμιστή της πληροφορίας, εγείροντας θεμελιώδη ερωτήματα για το ποιος καθορίζει την αλήθεια και με ποιο τίμημα. Η ψευδαίσθηση ότι η AI αποτελεί έναν ουδέτερο, μαθηματικό κριτή καταρρέει κάτω από το βάρος της πραγματικότητας: οι απαντήσεις ενός αλγορίθμου είναι το προϊόν μιας προγραμματισμένης «ηθικής», η οποία συχνά θυσιάζει την αντικειμενικότητα στον βωμό της κοινωνικής μηχανικής και των εταιρικών συμφερόντων.

 Το ζήτημα της «ιδεολογίας στον προγραμματισμό» δεν είναι θεωρητικό. Εκδηλώνεται με την επιβολή γλωσσικών συμβάσεων που επιχειρούν να αποσυνδέσουν τις λέξεις από το βιο/λογικό τους έρεισμα. Όταν η AI καλείται, για παράδειγμα, να ορίσει τη «γυναίκα», συχνά προκρίνει την υποκειμενική ταυτότητα έναντι της βιολογικής πραγματικότητας. Αυτό αναδεικνύει μια εγγενή αδυναμία: η AI δεν είναι ανιχνευτής της απόλυτης αλήθειας, αλλά ένας καθρέφτης της τρέχουσας θεσμικής συναίνεσης. Αν η κοινωνία αποφασίσει να επαναπροσδιορίσει το αυτονόητο, η AI θα είναι η πρώτη που θα επικυρώσει αυτόν τον παραλογισμό ως τη νέα «κανονικότητα».

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος;

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος; 

Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός να γίνει δίκαιος; 

Πώς μπορεί η χάρη του Θεού να εισέλθει σ’ έναν άνθρωπο και να αντικαταστήσει το σαρκικό φρόνημά του και τη σαρκική θέλησή του; 

Πώς μπορεί το Άγιο Πνεύμα να φωτίσει την καρδιά ενός ανθρώπου; 

Πώς μπορεί το νερό να μεταβληθεί σε κρασί;».

Γνωρίζουμε πως, όταν το Πνεύμα του Θεού κατήλθε επί των Αποστόλων, αυτοί έγιναν διαφορετικοί άνθρωποι, καινοί, αναγεννημένοι άνθρωποι.

 Επίσης, μέσα από χιλιάδες παραδείγματα, γνωρίζουμε ότι άνθρωποι με σαρκικό βίο και πολιτεία μεταβλήθηκαν σε πνευματικούς, ανακαινισμένους ανθρώπους. Συνεπώς γνωρίζουμε ότι, όπως τότε έτσι και τώρα συμβαίνει αυτό, με την ενέργεια της Χάριτος του Θεού, του Παρακλήτου Πνεύματος. Εμείς δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε πώς συμβαίνει αυτό! Για μας αρκεί να γνωρίζουμε ότι συμβαίνει· και να αγωνιζόμαστε να συμβεί και σ’ εμάς, καθότι η Χάρη του Θεού δίνεται σε όποιον τη ζητάει και προετοιμάζεται να γίνει άξιος για να τη λάβει!

Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να εξηγήσει κανείς τα πνευματικά

Η ιστορία της Θαυματουργής Εικόνας της Παναγίας της Μηλιώτισσας

Στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας και στον Δήμο Αλμωπίας του Ν.Πέλλας, βρίσκεται η ενορία Μηλιάς.
Η Εκκλησία της είναι αφιερωμένη στο Γενέθλιο της Θεοτόκου λόγω της θαυματουργής εικόνας της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ και εγκαινιάσθηκε από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας κυρό Καλλίνικο το 1967.
Την Αγία Εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ, που ανήκει στον εικονογραφικό τύπο της «ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ» ,μαζί με άλλα Ιερά Κειμήλια έφεραν το 1922 οι παππούδες μας στην Ελλάδα από την Μ.Ασία με πρωτοστάτη το παπα Παύλο Τσαουσάκη ,από ένα χωριό της Μ.Ασίας που λεγόταν Ελμαλίκ του Νομού Νικομήδειας.
Στην αρχή περίπου για δυο χρόνια εγκαταστάθηκαν στον Βόλο και στη συνέχεια στο χωριό Μηλιά στο Ν. Πέλλας.
Το χωριό Ελμαλίκ στα Ελληνικά σημαίνει Μηλιά ή Μήλοι. Την «Παναγία του Ελμαλίκ» ο Μακαριστός Μητροπολίτης Εδέσσης Πέλλης Και Αλμωπίας κυρός Καλλίνικος την ονόμασε «Η Παναγιά της Μηλιάς» και αναφερόταν από το 1967 και για πολλά χρόνια στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

 Σύμφωνα με την αρχαιολόγο καθηγήτρια του ΑΠΘ κ.Μαυροπούλου, έχει Αγιογραφηθεί τον 7ο - 8ο αιώνα μ.Χ. Συντηρήθηκε πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης περίπου το 1400 – 1450, δεύτερη συντήρηση έγινε το 1650 – 1700 στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση αγιογραφήθηκε στην Ιερουσαλήμ από καλογέρους ερημίτες και Ευλογήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Κατόπιν δόθηκε ως Ευλογία στους «Ελμαλικιώτες-Μηλιώτες». Η πρώτη Αγιογραφία φαίνεται μέχρι και σήμερα καθαρά στο δεξί άνω μέρος της εικόνας και στα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας. Χαρακτηριστικό της Εικόνας είναι Τα χαρακτηριστικά και έντονα Μάτια της Παναγίας που σε παρακολουθούν από κάθε γωνία. Έχει διαστάσεις 105 X 70 cm.

Η ιστορία της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ θαυματουργούσε και θαυματουργεί εδώ και πολλούς αιώνες ως «Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΕΚΝΙΑΣ». Την ευλαβούνταν Έλληνες και Τούρκοι. Ακόμα και σήμερα έρχονται Τούρκοι και πολλοί ξένοι προσκυνητές για να τους χαρίσει ευτεκνία.
Το 1940 όταν άρχισε ο πόλεμος με τους Γερμανούς και στην συνέχεια ο εμφύλιος πόλεμος, οι στρατιώτες μας από πολλά μέρη της Αλμωπίας ερχόντουσαν και έκοβαν ένα κομματάκι από την Εικόνα της Παναγίας της Μηλιώτισσας για φυλαχτό. Αυτό φαίνεται μέχρι και σήμερα. Οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να μπούν στην Μηλιά για να την κάψουν. Έξω από το χωριό έβλεπαν την Παναγία να πλέκει ιστό και να προστατεύει το χωριό. Υπήρχαν πολλές μαρτυρίες όπου Γερμανοί έγιναν Χριστιανοί, από τους Μηλιώτες και τον Μακαριστό Ιερομόναχο Πατέρα Γερβάσιο που διακονούσε στην Μηλιά.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑ από την εποχή του 1930 και μέχρι σήμερα ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό για τα θαύματά Της και ιδιαίτερα της ευτεκνίας.
Κάποια μέρα περίπου το 1965 ήρθε ο Στρατηγός της Έδεσσας, ο Διοικητής της Αστυνομίας και ο Εισαγγελέας στην εκκλησία να διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο στην Παναγία (ηλεκτρικό ή μαγνητικό φαινόμενο…) πέρα από την Δύναμή Της. Είδαν το εξής: κάποια γυναίκα πήρε την Παναγία στα χέρια της και ο Ιερέας άρχισε να ψάλλει την Παράκληση. Η Παναγία άρχισε να κινείται και να χτυπά την γυναίκα παντού. Τότε ο Διοικητής πήγε να πιάσει την Εικόνα και να την σταματήσει. Τότε τον χτύπησε στο χέρι η Παναγία και τον έριξε κάτω. Αμέσως ο Διοικητής έκανε τον Σταυρό του και πίστεψε πιο πολύ στην Δύναμή Της.

Σας αναφέρουμε τι ακριβώς συνέβαινε από το 1938 μέχρι το 1975. Ο «Αγιασμός» προς την Παναγία την Μηλιώτισσα γινόταν ως εξής:

Μοναχός Γερόντιος ο δια Χριστόν Σαλός

Ο μοναχός Γερόντιος, κατά κόσμον Γεώργιος Μούτσος, γεννήθηκε το 1908 στον Πύργο της Ηλίας από πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του είχε δύο φούρνους μέσα στην πόλη του Πύργου. Από μικρός είχε μεγάλη κλίση προς τον μοναχισμό και ήδη στα 1931 κατάφερε και έφτασε στον πολυπόθητό του Άθωνα. Ως Πελλοπονήσιος πήγε στην Μονή Γρηγορίου (τότε ακόμη υπήρχε ένα είδος τοπικισμού σε πολλές Μονές του Αγίου Όρους). Έγινε μοναχός από τον Καθηγούμενο Αρχιμανδρίτη Αθανάσιο, άνθρωπο μεγάλης αρετής και φήμης αγίου.

Πολλά διδάχτηκε από τον Γέροντά του και τον αξίωσε ο Θεός πολλών πνευματικών εμπειριών, τόσο που, όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης ο οποίος έζησε μαζί του για ένα χρόνο στον μετόχι Μονοξυλίτη, τον βοήθησε να γράψει το περίφημο βιβλίο του «Μεταξύ ουρανού και γης» εξηγώντας του τις ανώτερες πνευματικές καταστάσεις…. 

Δυστυχώς το 1939 κόλλησε την δύσκολη ασθένεια της εποχής, φυματίωση. Νοσηλεύτηκε σε Σανατόριο της Αθήνας και το 1941, όταν πια οι Γερμανοί είχαν καταλάβει την Ελλάδα, επέστρεψε στην Μονή του διανύοντας την μεγάλη απόσταση Αθήνα-Ουρανούπολη σχεδόν με τα πόδια.

Στη Μονή του όμως συνάντησε σκληρότητα και καχυποψία, φόβο για πιθανή διάδωση της ασθένειάς του και στους άλλους στην Μονή, παρόλο που είχε θεραπευθεί. Έφτασαν στο σημείο να τον χτυπήσουνκαι να τον διώξουν από το Μοναστήρι με το ζόρι, εκδίδοντας ένα χαρτί που πιστοποιούσε ότι ο μοναχός Γερόντιος «έπασχε τας φρένας». Αυτό το εκμεταλλεύτηκε σε όλη του τη ζωή ο μακάριος και προσποιούνταν τον «σαλό». Γύρισε όλον τον Άθωνα, κελλιά, σκήτες κλπ. Πάντοτε διάλεγε Κελλιά με εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που ήταν ο προστάτης του ήδη από το μοναστήρι του, μια και η Μονή Γρηγορίου τιμάται στην μνήμη του. Πέρασε και από την έρημο του Αγίου Βασιλείου, τη Σκήτη Κουτλουμουσίου, και κατέληξε στο Ιβηρίτικο Κελλί του αγίου Νικολάου στις Καρυές, όπου τον γνωρίσαμε.

Ζούσε πολύ απλά, μέσα στη φύση και στα πλάσματα του Θεού, έχοντας κάνει το σπίτι του καταφύγιο ταλαιπωρημένων ζώων.

Φάρασα-1909

"Η ελληνική πόλη Φάρασα (Farasch) πάνω από το φαράγγι του Ζαμάντη ποταμού. Ο Ζαμάντης ποταμός ρέει ανάμεσα στον βράχο απέναντι και τον επίπεδο βράχο που επάνω του βρίσκεται η πόλη"

Φωτογραφία και λεζάντα από τον Hugo Grothe, γεωγράφο και περιηγητή που ήταν εκεί στα 1909.

πηγή

''Φέρτο''.....Αλλά μάθε κάποτε να λες και «άστο»...Γιατί ό,τι αξίζει πραγματικά… δεν φέρνεται.

Οι διαφημίσεις που προβάλλουν κατά κόρον τις προσκλήσεις για τη "νόμιμη" τάση για εύκολο κέρδος, έχουν κατακλύσει τα διαλείμματα των εκπομπών. Και προσπαθούν να δελεάσουν τη νεολαία μας, που, δυστυχώς, δεν έχει πολλές ελπίδες βελτίωσης του βίου, όσα κι αν είναι τα εφόδια (πτυχία, μεταπτυχιακά κ.λπ.) που με κόπο προσπάθησαν και κατέκτησαν. Και η μόνη ελπίδα είναι πια η θεά Τύχη!

Άλλες διαφημίσεις είναι κάπως γκροτέσκο, με τον ευτυχή που κέρδισε τα εκατομμύρια, που αγόρασε ό, τι πιο πολυτελές, ακόμα και σπίτι στη φιλόζωη γειτόνισσα και στον ξάδερφο με το "παπάκι που πάει στην ποταμιά".

Η πιο όμως έντονη αλλά και θλιβερή διαφήμιση είναι κατά τη γνώμη μου εκείνη, που ένας νεαρός με robe de chambre προσκαλεί έναν άλλο "έλα όπως είσαι" για να παίξει τυχερά παιχνίδια. Και ξαφνικά κάθε μπαλκόνι της πρόσοψης μιας πολυκατοικίας γεμίζει από παρέες νέων με ενδυμασίες που σηματοδοτούν διαφορετικά επαγγέλματα, οι οποίοι τραγουδούν και χορεύουν σε διονυσιακή , θα έλεγα, έξαρση, γιορτάζοντας τη συμμετοχή τους σε τυχερά παιχνίδια ! Τι σημασία έχει μπροστά στη χαρά του κέρδους που εξασφαλίζει την ευπορία στη ζωή, η γραμμή που περνά κάτω κάτω, υπενθυμίζοντας τον κίνδυνο απώλειας περιουσίας...

Έτσι και το τραγούδι που θα πάει εφέτος στη eurovision, με την αενάως επαναλαμβανόμενη λέξη :"Φέρτο". 

Χωρίς να έχει στίχους ή μουσική αξιόλογη, όμως εκφράζει την ίδια λαχτάρα της νεολαίας μας. Αλλά και του ίδιου τού Ακύλα, που στη ζωή του πέρασε δυσκολίες, ταλαιπωρίες και απογοητεύσεις.

«Παπᾶ ἐφέντη, ἐρχόμαστε νύχτα νά ληστέψωμε τό χωριό σας καί δέν μᾶς ἀφήνουν νά περάσωμε δύο καβαλλάρηδες…»

Ο π. Σοφιανός ἔζησε ἀπό τό 1850 ἕως τό 1915 στόν συνοικισμό Βαρτάντων τῆς περιοχῆς Ἀργυρουπόλεως (πόλη τοῦ νομοῦ Τραπεζούντας καί ἕδρα τῆς ἐπαρχίας Χαλδίας, ἡ ὁποία Τουρκιστί ὀνομάζεται Κιμισχανᾶ ἤ Γκιουμούς χανέ καί εἶναι στόν νότιο Πόντο).

 Γεννήθηκε καί ἀνατράφηκε μέσα σέ ἱερατική οἰκογένεια, τῆς ὁποίας τό γενεαλογικό δέντρο ἀπό πατέρα ἀριθμοῦσε πρός τά πίσω 16 γενιές ἱερέων, μέ τόν ἴδιο νά ἀποτελῆ τόν 17ο. Οἱ χρόνοι ἦταν δύσκολοι γιά τήν ἐπιβίωση τῶν χριστιανῶν ἀνάμεσα σέ μουσουλμανικό στοιχεῖο, πού ἦταν μέν σέ γειτονικά χωριά, ἀλλά περιέβαλλε τήν χριστιανική κοινότητα. Ὑπῆρχαν περιπτώσεις ἀπό μικροαφορμές νά ἐπιτίθενται οἱ Τοῦρκοι στούς Χριστιανούς, νά ἁρπάζουν τά περιουσιακά τους στοιχεῖα καί νά τούς ἀφήνουν μέσα στήν φτώχεια..

Ἀπό τούς καρπούς τῶν κτημάτων καί τόν τρύγο τῶν μελισσῶν ἔδινε ὡς εὐλογία σέ ἀνθρώπους, σέ οἰκογένειες, πού στεροῦνταν τά ἀπαραίτητα ἀγαθά. Τίς ἐλεημοσύνες δέν τίς ἔκανε ὁ ἴδιος, ἀλλά ἔστελνε κατά τίς βραδινές ὧρες τήν νύφη του….

Γιά τήν εἰρήνη καί τήν ἀσφάλεια τοῦ χωριοῦ καί τῶν ἐνοριτῶν του ἔκανε προσευχές καί ἀγρυπνίες καί ὁ Θεός φύλαξε, ὥστε ποτέ οἱ Τοῦρκοι νά μήν βιοπραγήσουν στό χωριό τους.

 Ἔλεγαν οἱ Τοῦρκοι χωροφύλακες (τσανταρμάδες) στόν π. Σοφιανό: «Παπᾶ ἐφέντη, ἐρχόμαστε νύχτα νά ληστέψωμε τό χωριό σας καί δέν μᾶς ἀφήνουν νά περάσωμε δύο καβαλλάρηδες λευκοφορεμένοι˙ μᾶς κυνηγοῦν. Ποιοί εἶναι αὐτοί;». 

Προφανῶς θά ἦταν οἱ Ἅγιοι Θεόδωροι, οἱ προστάτες τοῦ χωριοῦ, στά ὀνόματα τῶν ὁποίων ἦταν ἀφιερωμένος ὁ Ναός τοῦ χωριοῦ Βαρτάντων.

π. Σοφιανός Τσαντσαρίδης.Ἀπόσπασμα ἀπὸ τό βιβλίο: «Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο», Γ’ τόμος, Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος) Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής]

πηγή

Άγιος Θεόδωρος ο Νεομάρτυρας ο Βυζάντιος(+17 Φεβρουαρίου)

Ο Άγιος Νεομάρτυς Θεόδωρος καταγόταν από το Νεοχώρι της Κωνσταντινουπόλεως. 

Ο Θεόδωρος ήταν ζωγράφος και εργαζόταν στα ανάκτορα. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να τον προσελκύσουν στην μουσουλμανική θρησκεία και το επέτυχαν. Ο Άγιος όμως ανάνηψε και μετανόησε γι αυτό. Έτσι κατέφυγε στη Χίο και έμεινε κοντά σε ένα πνευματικό πατέρα, τον Άγιο Μακάριο το Νοταρά.

Εκεί καθημερινά εμελετούσε τα μαρτύρια των Αγίων και βιβλία ψυχοφελή και κατανυκτικά. Από ημέρα σε ημέρα ηύξανε σε αυτόν η κατάνυξη και ο πόθος του μαρτυρίου. Έτσι έφθασε στη Μυτιλήνη, όπου ενώπιον των αρχών ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό και απεκήρυξε την μωαμεθανική θρησκεία. 

Η Εκκλησία δεν έρχεται να στερήσει τον έρωτα, έρχεται να τον σώσει από την παραμόρφωση που τον κάνει να πονά.

 Σκεφτόμουν πως οι άνθρωποι σήμερα διψούν για έρωτα, το ομολογούν, το κυνηγούν, το τραγουδούν, το γιορτάζουν, κάθε ημέρα ή σε συγκεκριμένες, το κάνουν σχεδόν κέντρο της ύπαρξής τους. Κι όμως μέσα σ' όλη αυτήν την ένταση, υπάρχει μια ανεξήγητη κόπωση. Μια κόπωση που δεν έχει να κάνει με την έλλειψη εμπειριών αλλά με το ότι τίποτα απ' όσα ζουν δεν τους γεμίζει όπως περίμεναν. Σαν να αγγίζουν κάτι που αρχικά μοιάζει πλήρες και απόλυτο, στο τέλος όμως αφήνει μέσα τους ένα κενό που δεν κλείνει. Κι αυτό το κενό δεν το παραδέχονται εύκολα, γιατί θα σήμαινε ότι αυτό που ονόμασαν «έρωτα» δεν τους έδωσε τελικά αυτό που ζητούσαν..

 Την ίδια στιγμή, η Εκκλησία μιλά για αγάπη αλλά αυτό που φτάνει μέχρι τον άνθρωπο δεν είναι όλο το βάθος αυτής της λέξης. Όχι γιατί η Εκκλησία δεν έχει τον λόγο και την αλήθεια αλλά γιατί εμείς δεν κατορθώνουμε πάντοτε να τα μεταφέρουμε με τρόπο που να ενεργοποιεί, που να πυροδοτεί την καρδιά. Έτσι, η αγάπη ακούγεται σαν κάτι που πρέπει να κάνεις, σαν μία στάση ζωής που οφείλεις να κρατήσεις κι όχι σαν αληθινή ζωή που γεννιέται μέσα σου και σε κινεί.

Και κάπου εκεί δημιουργείται ένα ρήγμα που δεν είναι απλώς θέμα λέξεων αλλά υπαρξιακό θέμα για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ακούει «αγάπη» και σκέφτεται καθήκον, ενώ όταν λέει «έρωτας» εννοεί κίνηση, ένταση, ζωή. Δεν καταλαβαίνει ότι στην πραγματικότητα μιλά για την ίδια δύναμη, η οποία είτε μένει περιορισμένη στον εαυτό μας, είτε ανοίγεται και γίνεται κοινωνία με τους άλλους.

 Γιατί η καρδιά δεν ζητά απλώς να αισθανθεί, ζητά να ενωθεί, να βγει από τη μοναξιά της, να πάψει να είναι κλεισμένη στον εαυτό της. Κι αυτό που ονομάζει έρωτα, είναι η πιο δυνατή φανέρωση αυτής της υπαρκτής ανάγκης.

Καθ'οδόν προς το Μαρτύριο ,έψαλλαν μόνοι τους την νεκρώσιμη ακολουθία.!

Ο ιερομάρτυρας Μητροπολίτης Σεραφείμ (Τσιτσάγκωφ) 

Ιερομάρτυς Σεραφείμ Τσιτσάγκωφ με την οσία Πάσσα Ιβάνοβνα την δια Χριστόν σαλή.

Ο π. Σεραφείμ δεν ήταν ένας συνηθισμένος ιερέας. Πριν γίνει μοναχός και έπειτα επίσκοπος Τβερ, ήταν διακεκριμένος αξιωματικός του πυροβολικού, ήρωας του Ρωσοτουρκικού πολέμου και ένας από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. Ο π.Σεραφείμ ήταν ο τελετάρχης της ανακομιδής και τής αγιοκατατάξεως τού οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ.
​
​Το 1937, ο π Σεραφείμ ήταν πλέον 81 ετών, βαριά άρρωστος και καθηλωμένος στο κρεβάτι. Οι πράκτορες της μυστικής σταλινικής αστυνομίας πήγαν στο σπίτι του για να τον συλλάβουν. Επειδή ήταν αδύνατο να περπατήσει, δεν τον άφησαν ούτε καν να πεθάνει στο σπίτι του.
Τον μετέφεραν έξω από το σπίτι πάνω σε ένα φορείο και τον έβαλαν σε ένα ασθενοφόρο, γιατί δεν μπορούσε να καθίσει ούτε στο περιπολικό.
​Παρά τους πόνους και τον εξευτελισμό, ο γέροντας Μητροπολίτης διατήρησε μια απίστευτη γαλήνη.
​Στη φυλακή Ταγκάνκα, τον ανέκριναν ενώ ήταν ξαπλωμένος στο φορείο. Δεν λύγισε, δεν κατέδωσε κανέναν και δεν αποκήρυξε την πίστη του.

Πρίν την θανάτωση του στις 11.12.1937,μαζί με άλλους ιερωμένους στο κρεματόριο του Μπούτοβο, έψαλλε μόνος του την νεκρώσιμη ακολουθία στη διάρκεια της μεταφοράς τους στον τόπο του μαρτυρίου τους...

Ξεκίνησε ο π.Σεραφείμ Τσιτσάγκωφ και συμμετείχαν όλοι οι επιβαίνοντες μελλοθάνατοι, ψάλλοντας την δική τους εξόδιο ακολουθία.

Αναφέρεται πως οι φρουροί τους φώναζαν να πάψουν αλλά αυτοί συνέχιζαν....σκεφτείτε στη χειμωνιάτικη Μόσχα ένα καμιόνι να αντηχεί το «Άμωμοι εν οδώ...» καθ οδόν προς τον τόπο εκτέλεσης ..

Επειδή δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, τον εκτέλεσαν ενώ ήταν ξαπλωμένος στο φορείο του.

Ο βίος του ΕΔΩ

Ο ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ ΑΕΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !

Το 1916, κατά τη διάρκεια της κατάληψης της πόλης της Τραπεζούντας από τον ρωσικό στρατό, οι νέοι διοικούντες αποφάσισαν να επεκτείνουν τον πολεοδομικό σχεδιασμό της πόλης, δημιουργώντας μια νέα οδό (η σημερινή οδός Maraş Caddesi), στη μέση περίπου της οχύρωσης της κάτω πόλης.

Οι Έλληνες εργάτες που κατεδάφισαν τα τείχη στον δυτικό τομέα, για να επεκταθεί ο δρόμος προς τη συνοικία του Εξωτειχίου, κατά τη διάρκεια των εργασιών ανακάλυψαν μια πλάκα με δικέφαλο αετό. Αποφάσισαν να την κρύψουν, προκειμένου να τη διασώσουν.

Λίγα χρόνια αργότερα, το εύρημα αυτό μεταφέρθηκε από τους πρόσφυγες της Τραπεζούντας στη νέα τους πατρίδα στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, και συγκεκριμένα στην Καλαμαριά. Όταν κατασκευάστηκε εκεί ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (ολοκληρώθηκε το 1932), το ανάγλυφο με τον δικέφαλο φυλασσόταν αρχικά στο ιερό του ναού και μετά εντοιχίστηκε στην πρόσοψη του δυτικού πρόπυλου.

Στο μνημειώδες έργο τους για τον Βυζαντινό Πόντο με τίτλο «The Byzantine monuments and topography of the Pontos», οι A. Bryer και D. Winfield σχεδίασαν έναν χάρτη με το σχέδιο της οχύρωσης της πόλης, αμέσως μετά την αποκατάσταση και επέκτασή της το 1324 από τον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Αλέξιο Β΄ Μέγα Κομνηνό (1297-1330). Στη δυτική όψη της νέας οχύρωσης που πρόσθεσε ο Αλέξιος κάτω από το μεσαίο κάστρο της πόλης, οι δύο συγγραφείς υποδεικνύουν (με ερωτηματικό) τη θέση ενός αναγλύφου με δικέφαλο αετό.

... ο άνθρωπος γίνεται πηγή όταν προσφέρει·και γίνεται ουρανός όταν αγαπά....

Πείνασα κι ήταν η πείνα μου σαν νύχτα αβάφτιστη,σαν γη ραγισμένη που καρτερεί τη βροχή.

Δίψασα κι ήταν η δίψα μου φωνή από τα βάθη των αιώνων, στεναγμός ανθρώπινος που ζητά ουρανό.

Κι εσύ,με χέρι αθόρυβο και βλέμμα που δεν φοβήθηκε την έλλειψη,έκοψες τον άρτο της καρδιάς σου και έσταξες νερό από την πηγή σου.

Δεν ήταν ψωμί μονάχα ήταν ήλιος που ανέτειλε μέσα στην ερημιά.
Δεν ήταν νερό μονάχα ήταν χάρη που κυλούσε στις ρωγμές του κόσμου.

Πείνασα και με έθρεψες όχι με σιτάρι,μα με παρουσία.
Δίψασα και με πότισες όχι με νερό, μα με έλεος.

Και ενώ νόμιζες πως έσκυβες πάνω σε έναν ξένο,έσκυβες πάνω στο άπειρο.
Ενώ άπλωνες το χέρι σε σώμα ταπεινό, άγγιζες το πρόσωπο του Αιώνιου.

Η πείνα μου ήταν δοκιμασία,η δίψα μου ήταν καθρέφτης·κι εκεί,
στη μικρή σου πράξη,άστραψε η σωτηρία του κόσμου.

Γιατί ο άνθρωπος γίνεται πηγή όταν προσφέρει·και γίνεται ουρανός
όταν αγαπά.

Αλέξανδρος Κούρος

Είκοσι χρόνια διηκόνησε στο Λεπροκομείο της Χίου συναναστρεφόμενος,καθημερινώς ,με τους λεπρούς...

Είκοσι χρόνια διηκόνησε στο Λεπροκομείο της Χίου και δεν υπήρξε μετάδοσις της νόσου..Η Χάρις του Θεού τον εσκέπαζε!
" ... Κι ο Άγιος Άνθιμος,
τί αγώνα,τί ευσέβεια,τί πίστη,
τί άσκηση,τί προσευχή,τί νηστεία!

Είκοσι χρόνια διηκόνησε στο Λεπροκομείο της Χίου  έχων λάβει την Ιερωσύνη στη Μικρά Ασία, συναναστρεφόμενος , καθημερινώς ,με τους λεπρούς,να κουβεντιάζει, να τρώει, να πίνει, να τους κοινωνεί, να τους διαβάζει ευχές.

Κι όμως η Χάρις του Θεού τον εσκέπαζε και δεν υπήρχε μετάδοσις της νόσου, αντιθέτως εκ μέρους του, υπάρχει, υπήρχε η μετάδοσις της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος στους λεπρούς αλλά και σε όλους όσους έτρεχαν κοντά του για να λάβουν ίαση, υγεία, άφεσιν αμαρτιών, συμβουλές και τεκνογονία.

"ἐπείνασα γάρ, καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καί ἐποτίσατέ με".Τοιχογραφία.

"ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καί ἐποτίσατέ με"(από τη σημερινή ευαγγελική περικοπή). Τοιχογραφία, ναός Ταξιαρχών, Μηλιές Πηλίου,

πηγή

Ο διάβολος κουβαλάει μαζί του μία λόγχη,μία κουβέρτα και μία τρομπέτα...

Όσιος Σοφιανός της Μονής Αντίμ ο Ομολογητής

 Ο διάβολος κουβαλάει μαζί του μία λόγχη,μία κουβέρτα και μία τρομπέτα
Την λόγχη για να σε κεντρίζει και να σε σπρώχνει στην αμαρτία,την κουβέρτα για να κρύβεις από κάτω τις αμαρτίες και μία τρομπέτα για να διαλαλεί τις αμαρτίες σου,να σε περιπαίζει,να σε αποθαρρύνει,για να μην έχεις το θάρρος να γυρίσεις στον Θεό.

proskynitis.blogspot

Και το πιο τρομακτικό ή το πιο αληθινό, είναι ότι κανείς δεν ήξερε(Κυριακή Απόκρεω)

Αύριο, η Εκκλησία θα σταθεί μπροστά σε ένα από τα πιο επικίνδυνα κείμενα του Ευαγγελίου. Όχι γιατί μιλά για το τέλος, αλλά γιατί μιλά για το παρόν με τρόπο που δεν μας αφήνει να κρυφτούμε. 

Η ευαγγελική περικοπή της Μελλούσης Κρίσεως δεν είναι μια αφήγηση που τοποθετείται σε έναν μακρινό χρόνο, σε ένα απώτερο «τότε». Είναι ένα ρήγμα που ανοίγει μέσα στο τώρα, μέσα στη ζωή όπως τη ζούμε, μέσα στις πιο μικρές, σχεδόν ασήμαντες κινήσεις της καθημερινότητας. Και κάθε φορά που διαβάζεται λειτουργικά, δεν περιγράφει απλώς κάτι που θα συμβεί.Αποκαλύπτει κάτι που ήδη συμβαίνει.

Δεν αρχίζει με τρόμο αυτή η περικοπή. Αρχίζει με μια αργή μετατόπιση του φωτός. Σαν να αλλάζει η πυκνότητα του κόσμου. Σαν να αποσύρεται ξαφνικά κάθε άλλο νόημα και να μένει μόνο ένα ερώτημα που δεν ακούστηκε ποτέ καθαρά όσο ζούσαμε: πού ακριβώς στεκόταν ο Θεός μέσα στην καθημερινότητα;

«Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ…»
Η φράση αυτή δεν ανοίγει μια σκηνή θεάματος. Δεν στήνει μια αποκαλυπτική εικόνα με κεραυνούς και μεγαλείο. Είναι πιο σιωπηλή από αυτό. Σαν να φωτίζεται ξαφνικά το ίδιο το ύφασμα της ζωής και να φαίνεται, χωρίς καμία δραματουργία, τι υπήρχε πάντα εκεί και δεν το είδαμε.
Η δόξα δεν έρχεται να προσθέσει κάτι. Έρχεται να αποκαλύψει.
Και τότε αρχίζει η διάκριση. Όχι σαν καταδίκη, αλλά σαν διαύγαση. Πρόβατα και ερίφια. Όχι καλοί και κακοί. Όχι δίκαιοι και άδικοι με την ηθική έννοια. Αλλά δύο τρόποι υπάρξεως.
Ο ένας τρόπος είναι να μπορείς να διαβάζεις το σώμα του άλλου ως αίτημα.
Ο άλλος τρόπος είναι να περνάς δίπλα του χωρίς να συμβαίνει τίποτα μέσα σου.
Και το πιο τρομακτικό ή το πιο αληθινό, είναι ότι κανείς δεν ήξερε.

Οι δίκαιοι δεν λένε: «ναι, το κάναμε γιατί ξέραμε». Ρωτούν: «πότε;». 

Δεν έχουν συνείδηση της αρετής τους. Δεν έχουν κρατήσει λογαριασμό. Δεν έχουν ζήσει με την αγωνία της ανταμοιβής. Έζησαν μέσα σε έναν τρόπο υπάρξεως όπου η ανταπόκριση στην ανάγκη ήταν σχεδόν αυτονόητη, σχεδόν σωματική, σχεδόν ακούσια.

Και οι άλλοι; Ρωτούν ακριβώς το ίδιο. «Πότε σε είδαμε;».

 Δεν θυμούνται κάποια συνειδητή άρνηση. Δεν θυμούνται να έκλεισαν την πόρτα στον Θεό. Απλώς δεν Τον είδαν ποτέ.

Αυτό είναι το πιο βίαιο σημείο της περικοπής:

"Μα τί έκανα τόσο καιρό; Πού ήμουν τόσα χρόνια;.."

«...η Χάρις συμπαρίσταται σε όλα τα στάδια και φωτίζεται ο νους του ανθρώπου και καταλαβαίνει και λέει:

 “Μα τί έκανα τόσο καιρό; Πού ήμουν τόσα χρόνια; Τι αμαρτίες είναι αυτές που έκανα; Τί σκοτάδι ήταν αυτό στο οποίο βρισκόμουν;”
 Παρά ταύτα όμως, πάλι ελάχιστα μπορεί να κάνει, γιατί η καρδία του ανθρώπου ακόμα είναι αιχμάλωτη.
Όταν ελευθερωθεί η καρδία μέσα από την πνευματική εργασία της ταπεινώσεως, του πένθους, των δακρύων, της προσευχής, των Μυστηρίων, ο άνθρωπος ενώνεται με τον Θεό και αγαπά τον Θεό, τους ανθρώπους, την δημιουργία, τον εαυτό του.
Γίνεται όπως τον έπλασε ο Θεός, τόσο όμορφος και τόσο ωραίος.»

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ σχολείου Ἑκάλης

Ἡ θεωρία τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως ( Βig Βang ) εἶναι σήμερα ἡ ἐπικρατέστερη θεωρία ποὺ ἐξηγεῖ πειστικὰ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Σύμφωνα μὲ τὴ θεωρία αὐτὴ ὁλόκληρη ἡ μᾶζα τοῦ Σύμπαντος ἦταν κάποτε συγκεντρωμένη σὲ ἕνα ἀπειροελάχιστο σημεῖο ἄπειρης πυκνότητας καὶ τεράστιας θερμοκρασίας. Κάποια στιγμή, πρὶν ἀπὸ 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, αὐτὸ τὸ σημεῖο ἐξερράγη καὶ σταδιακὰ ἄρχισε νὰ διαμορφώνεται τὸ σύμπαν ( στοιχειώδη σωματίδια, ἄτομα, χημικὰ στοιχεῖα, ἄστρα, γαλαξίες κ.λπ. ). Μαζὶ μὲ τὴν ὕλη καὶ τὴν ἐνέργεια δημιουργήθηκαν ὁ χρόνος καὶ ὁ χῶρος. Ἔκτοτε τὸ σύμπαν διαρκῶς διαστέλλεται καὶ συνεχῶς ψύχεται. Ἡ θεωρία αὐτὴ ἦλθε νὰ σαρώσει τὴν προηγούμενη θεωρία ἑνὸς σύμπαντος ποὺ ὑπῆρχε πάντα σὲ ἕνα ἄπειρο χρόνο. Δηλαδὴ μίας θεωρίας ποὺ ὑποστήριζε τὴν αἰωνιότητα τῆς ὕλης.

Μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς θεωρίας τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως οἱ περισσότεροι ὑλιστὲς ἐγκατέλειψαν ἀναγκαστικὰ τὴν παλιὰ πεποίθηση περὶ αἰωνιότητας τῆς ὕλης καὶ υἱοθέτησαν τὴ ἄποψη περὶ δημιουργίας τοῦ Σύμπαντος «ἐκ τοῦ μηδενός». Ἀλλὰ ἡ δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος «ἐκ τοῦ μηδενὸς» ὑπῆρχε ἤδη ἀποθησαυρισμένη στὰ κείμενα τῆς Γενέσεως τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ χριστιανικὴ καὶ τὴν ἀθεϊστικὴ θεώρηση περὶ δημιουργίας «ἐκ τοῦ μηδενός», ὑπάρχει στὸ ἑξῆς ἐρώτημα: Τί ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Ἔκρηξη αὐτοῦ τοῦ ὑπερπυκνοῦ ἀτόμου; Δύο εἶναι οἱ πιθανὲς ἀπαντήσεις. Ἡ μία εἶναι ὅτι ὑπῆρχε τὸ τίποτα, τὸ ἀπόλυτο κενό, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ξεπήδησε αὐτομάτως τὸ σύμπαν. Ἡ δεύτερη λέει ὅτι ὑπῆρχε ὁ Θεὸς ποὺ ἀπὸ τὸ τίποτα ἔφερε τὸ σύμπαν σὲ ὕπαρξη.

Στην ουράνια Βασιλεία θα μπουν όσοι μετέχουν στην καθολικότητα της αγάπης(ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ)

Η αναβάθμιση του σύμπαντος κτιστού κόσμου, που θα λάβει χώρα κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και την τελική κρίση των ανθρώπων, θα συγκλονίσει τους πάντες. Στο κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός θα πρωταγωνιστήσει όχι μόνο ο Θεός, αλλά και ο άνθρωπος (Κυριακή της Απόκρεω).

Πώς θα γίνει όμως αυτό;
 Ο άνθρωπος όχι μόνο θα συμβάλει στη νέα μορφή της άψυχης κτίσης, αλλά κυρίως θα καθορίσει τη δική του θέση στο γίγνεσθαι του νέου κόσμου. Καταλύτης στις διεργασίες αυτές θα είναι η άσκηση της αγάπης. Ο άνθρωπος έχει μέσα του ένα στοιχείο εκρηκτικής σημασίας, που ίσως ούτε καν το υποπτεύεται. Μπορεί να είναι άνθρωπος καθολικός. Να έχει καθολικότητα. Δηλαδή;
 Οι Εβραίοι, πορευόμενοι προς Χαναάν, αμάρτησαν καθ’ οδόν βαριά πολλές φορές. Ο Θεός αποφάσισε να τους εξαφανίσει από προσώπου της γης. «Θα κάνω εσένα μεγάλο έθνος», είπε στον Μωυσή. Εκείνος όμως ζητούσε πάντα από τον Θεό να αλλάζει απόφαση. «Αν δεν τους συγχωρήσεις, έλεγε, εξάλειψε μαζί με αυτούς και εμένα από το βιβλίο σου, όπου με έχεις γραμμένο» (Εξ. 32, 9-11. 32).

 Έλεγε και ο απόστολος Παύλος, ότι μεγάλη λύπη και βαθύς, αδιάλειπτος πόνος διακατείχαν την καρδιά του για τους ομοεθνείς του, τους συγγενείς κατά σάρκα Ισραηλίτες, επειδή αρνήθηκαν τον Χριστό. «Θα ευχόμουνα, λέει, να χωρισθώ εγώ από τον Χριστό χάριν των αδελφών μου των Ισραηλιτών» (Ρωμ. 9, 3).

Καί ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δέ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον...(ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ)

Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον (Ματθ. 25, 46)
Καὶ αὐτοὶ θὰ μεταβοῦν στήν αἰώνια κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στήν αἰώνια ζωή».

  Κάθε άνθρωπος υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται τον θάνατο. Έτσι κι αλλιώς είμαστε πλασμένοι για να πεθάνουμε. Ο θάνατος και η φθορά υπάρχουν στο DNA κάθε ζωντανού οργανισμού, όπως και των ανθρώπων.

  Η παράδοσή μας λέει ότι ο θάνατος είναι συνέπεια της απόφασής μας να διαχειριστούμε τη ζωή μας αυτεξούσια, χωρίς σχέση με τον Θεό, αλλά απόπειρα να εξουσιάσουμε τα πάντα και τον συνάνθρωπο και την κτίση. Το κακό τότε θα ήταν αθάνατο. Και ο Θεός δίνει τον θάνατο όχι ως τιμωρία, αλλά ως όριο για να μπορεί ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από τα δεσμά του κακού. 

 Στην πραγματικότητα θάνατος είναι ο πνευματικός της ύπαρξης. Του εγωκεντρισμού. Της αυτοθέωσης. Ο σωματικός θάνατος είναι ένα επεισόδιο στη ζωή μας, που θα έρθει, αλλά δεν θα μας νικήσει. Το σώμα μας θα τον υποστεί. Το πνεύμα μας, η ψυχή μας θα συνεχίσει ως γρηγορούσα συνείδηση να κοινωνεί ή να παραμένει ακοινώνητη. Να αγαπά και να χαίρεται σε μία άλλη διάσταση, χωρίς φθορά και κακό και λύπη, ανερμήνευτη και ιδωμένη στην προοπτική της σχέσης με τον Χριστό. Ή ως μία κατάσταση στην οποία τα πνευματικά μάτια θα είναι κλειστά και το μόνο που θα υπάρχει είναι ο θυμός γιατί ο Θεός αγαπά, υπάρχει, μας δίνεται, ενώ εμείς θέλουμε να είμαστε θεοί. Η κόλασή μας. Ο Θεός και οι άλλοι. Κι αυτό θα είναι μια αιωνιότητα, διότι πλαστήκαμε ελεύθεροι. Και η ελευθερία είναι δώρο πικρό, μα αναφαίρετο.