ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2021

Ο π. Χαρίτων και η μεταλαβιά των «μελλοθανάτων»!

 

Ο π. Χαρίτων Συμεωνίδης, Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου(1965-1974), υπηρέτησε εθελοντικώς ως στρατιωτικός ιερέας στην Κορέα το 1952-53. Ορίστηκε ο χρόνος παραμονής του περίπου στο εξάμηνο, αλλά τελικά διακόνησε εκεί περισσότερο από 15 μήνες.
 Το βιβλίο, γράφει η συγγραφέας, αποτελεί δείγμα ευγνωμοσύνης, σεβασμού και αγάπης των πνευματικών παιδιών προς τον πνευματικό τους πατέρα και κάνει γνωστή σε γενικές γραμμές την άγνωστη ιστορία, που έγραψε στον τόπο του Κιλκίς, ο εξαίρετος αυτός Ιεράρχης.

 Ένα από τα θαυμαστά γεγονότα, με «πρωταγωνιστή» τον π. Χαρίτωνα, που περιέχεται στο βιβλίο και είναι αναγκαίο να γίνει σήμερα γνωστό, λόγω της φοβερής απιστίας και ασέβειας του κόσμου στα Άγια Μυστήρια και κυρίως σήμερα, στο Άγιο Μυστήριο των Μυστηρίων της Εκκλησίας, στη θεία Κοινωνία, αλλά και για πνευματική στήριξη και ωφέλεια του πιστού λαού, συνέβη εκεί στην μακρινή Ανατολή, στο μέτωπο του πολέμου και το περιγράφει αυτόπτης Έλληνας αξιωματικός:


«Στο βιβλίο του Γ. Βακαλόπουλου, πρώην υποδιοικητή του λόχου εκστρατευτικού σώματος Ελλάδας, αποστράτου συνταγματάρχη «Κορέα 13 αποστολή», Αθήνα 1974, στη σελίδα 84, διαβάζουμε:

«Συναντηθήκαμε με τον ιερέα του τάγματος (π. Χαρίτωνα) την ώρα που πήγαινε στο σημείο εξόδου των περιπόλων μας, για να μεταδώσει την Αγία Κοινωνία στους άντρες. Με πληροφορεί, ότι τον τελευταίο καιρό οι απώλειες στον τομέα του τρίτου λόχου είναι αρκετές. Είναι περίλυπος γι` αυτό. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε στη σκέψη να τον ρωτήσω, αν είναι βέβαιος ότι τονώνει το ηθικό των ανδρών δίνοντάς τους τη θεία Μετάληψη, πριν από τη μάχη.
 _ Μήπως το ηθικό τους, αντί να τονώνεται, εξασθενείται, όταν σε αντικρίζουν με το άγιο δισκοπότηρο; ρωτώ. Όλοι ξέρουμε ότι μόνον οι μελλοθάνατοι μεταλαμβάνουν των Αχράντων Μυστηρίων.

  Ο λεβέντης αυτός ιερέας με διαβεβαιώνει, ότι δεν θα πήγαινε ποτέ να μεταλάβει τους στρατιώτες, αν είχε αντιληφθεί ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Και για να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την άποψή του, μου προτείνει να τον ακολουθήσω, τώρα κιόλας, στην προωθημένη, για να διαπιστώσω και ο ίδιος ότι, από σήμερα που αποφασίστηκε να επισκέπτεται και τα δικά μας τμήματα, το ηθικό τους θα ανέβει. Αμφέβαλα, αν όλα αυτά είναι αλήθεια και πήρα την απόφαση να πάω μαζί του.

 Θυμάμαι, καθώς κατεβαίναμε στην κατηφόρα προς τα χαρακώματα, οι Κινέζοι άρχισαν να μας χτυπούν από απέναντι. Αφήνω αμέσως το μονοπάτι και βιαστικά μπαίνω στο δασωμένο μέρος, για να μην δίνω στόχο. Και ενώ τα βλήματα των όλμων και τα πλαταγίσματα των βολίδων μας ζώσανε ολόγυρα, γυρίζω να δω τον παπά. Τον βλέπω ατάραχο να κατεβαίνει το μονοπάτι, σαν να μην συνέβαινε τίποτε.

_ Μπες μέσα στο δασωμένο, παππούλη, του φωνάζω, έλα κοντά μου να καλυφθείς,

Πώς ο Γιαννάκης της Καραμισούς θα σκότωνε τον Καραϊσκάκη.

Αγνωστες πτυχες της Επαναστασης.
«Ώρε κερατά, είπε ο Γιαννάκης της Καραμισούς και τράβηξε το σπαθί. Θα τόνε σκότωνε τον Καραΐσκο». 


Ο στρατιώτης που έτρεμε και ο άνθρωπος που ο Κωστής Παλαμάς αποκάλεσε «Αχιλλέα της Ρωμιοσύνης».
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης αποτέλεσε αναμφισβήτητα κορυφαία μορφή της επανάστασης του 1821.
Το επίθετό του ήταν χαϊδευτικό, υποκοριστικό του Καραΐσκος, που έφερε ο πατέρας του ήρωα, Δημήτριος Ίσκος ή Καραΐσκος, Καράς επειδή ήταν μελαμψός.
Πρόκειται για σύνθετη λέξη από το τουρκικό kara (μαύρος) και το παλαιότερο οικογενειακό όνομα Ίσκος.
Ο Καραϊσκάκης υπήρξε «του Γένους το Καμάρι», που είχε «κάτι τι το αρχαγγελικόν, εωσφορικόν, ταξιαρχικόν, αρχιστρατηγικόν», κατά τον Κωστή Παλαμά.
Ο ποιητής τον αποκαλούσε «Αχιλλέα της Ρωμιοσύνης» και έγραφε γι’ αυτόν ότι ανέβηκε στ’ Άγραφα, πήγε στο λημέρι του Κατσαντώνη και «σπούδασε τον άταχτο πόλεμο σιμά στον πιο τρανό κλέφτη», στο «ξεφτέρι της Ελλάδας».
Τον άταχτο πόλεμο σπούδασε, στρατό άταχτων συνέταξε ο Καραϊσκάκης. Μεταξύ αυτών κι ένας στρατιώτης που τον έτρεμε και ο ίδιος.
Ο λόγος για τον Γιαννάκη της Καραμισούς.

Σε δημοσίευμα της εφημερίδας Πολιτεία, της 18ης Απριλίου 1921 διαβάζουμε:
«Για τον Καραΐσκο το μεγαλύτερο παληκάρι απ' όλους ήταν ο Γιαννάκης της Καραμισούς. Απλός στρατιώτης μα τονέ φοβόταν κι ο ίδιος ο Καραΐσκος.
Μια μέρα ήτανε μ' άλλους Στρατηγούς κ' είπε να παραγγείλουν του Γιαννάκη της Καραμισούς να πάη γλήγορα.
Τόνε βρήκανε να μπαλώνει το τσαρούχι του.
- Δεν έρχουμαι... μπαλώνω του τσαρούχι μ'.
Δεύτερη αυστηρή προσταγή του Στρατηγού να πάη!
-Τρέχα, σε γυρεύει γλήγορα!!
- Να τ' πης , πρώτα θα μπαλώσω του τσαρούχι μ' , κ' ύστερα!
Ξεκίνησε τέλος και πήγε. Άμα τον είδε ο Καραΐσκος αγρίεψε χειρότερα.
- Ώρε κερατά! είπε ο Γιαννάκης της Καραμισούς, και τράβηξε το σπαθί.
Θα τόνε σκότωνε τον Καραΐσκο αν δεν πέφταν οι άλλοι μέσ' τη μέση.
Του στείλε ύστερα ένα ζευγάρι πιστόλες ο Καραΐσκος και τον ξεθύμωσε....
Τέτοια τραβούσε από τ' ανυπόταχτα τα παληκάρια του ο Καραΐσκος, άμαθα στην πειθαρχία που θέλε να τα υποβάλη χωρίς να ξέρε κι ο ίδιος αυτή τη λέξη....!».
Του Κωστα Μπελια

Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων στη Βενετία. Μεγάλη Είσοδος. Λιθογραφία του 17ου αιώνα


Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων στη Βενετία. Μεγάλη Είσοδος. 
Λιθογραφία του 17ου αιώνα που ανήκει στον κ. Pietro Chiaranz.

«Θεόφρον Τιμόθεε, τρυφής τον χειμάρρουν έπιες...(Mνήμη Αγ.Αποστόλου Τιμοθέου)



 «Ο άγιος Τιμόθεος ήταν από την πόλη Λύστρα, από πατέρα ειδωλολάτρη και μητέρα Ιουδαία, που λεγόταν Ευνίκη. Μαθήτευσε στον απόστολο Παύλο και έγινε συνεργός του και κήρυκας του θείου Ευαγγελίου, οπότε πήγε με τον άγιο Ιωάννη τον ιδιαιτέρως αγαπημένο μαθητή του Κυρίου και κατέστη από τον ίδιο τον απόστολο Παύλο επίσκοπος Εφέσου. Όταν λοιπόν εκβράστηκε ο άγιος Ιωάννης από τη θάλασσα (όπως ιστορεί και στα συγγράμματά του ο Ειρηναίος ο επίσκοπος Λουγδούνων) και πήγε πίσω στην Έφεσο, κι ύστερα οδηγήθηκε στη νήσο Πάτμο από τον βασιλιά Δομετιανό, ως εξόριστος, αυτός ο μακάριος Τιμόθεος πήρε τη θέση του στην επισκοπή των Εφεσίων.
 Κάποτε λοιπόν που οι ειδωλολάτρες, σε κάποια πατροπαράδοτη εορτή τους που ονομαζόταν «Καταγώγιο», στην πόλη των Εφεσίων, κρατούσαν είδωλα στα χέρια τους και έβαζαν κάποια από αυτά σαν προσωπεία πάνω τους και τραγουδούσαν με αυτά και επετίθεντο σε άνδρες και γυναίκες με ληστρικό τρόπο και έκαναν φονικά, ο μακάριος Τιμόθεος δεν άντεξε να βλέπει το άτοπο των ενεργειών τους, αλλά αντιθέτως έλεγχε τη μάταια αυτή πλάνη τους, προτρέποντάς τους να αφήσουν τις αισχρές πράξεις, οπότε φονεύτηκε από αυτούς, καθώς του επετέθησαν με ρόπαλα. Ύστερα δε το άγιο λείψανό του μετακομίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε στον ναό των αγίων Αποστόλων, όπου τελείται και η Σύναξή του».
 Ο άγιος απόστολος Τιμόθεος θεωρείται ο αγαπημένος μαθητής του αποστόλου Παύλου, τον οποίον ακολουθούσε συχνά στις ιεραποστολικές περιοδείες του και από τον οποίο δέχτηκε και τις δύο γνωστές ομώνυμές του επιστολές της Καινής Διαθήκης, την Α΄ και Β΄ προς Τιμόθεον. Και ως μαθητής του Παύλου, η αναφορά του ήταν προς τον Χριστό. 

 Διότι αυτό είναι το γνώρισμα της ορθής μαθητείας στους αποστόλους: να ακολουθούν τα ίχνη του Κυρίου. 
 Θέλουμε να πούμε ότι οι απόστολοι, ως γνωστόν, δεν είχαν γύρω τους μαθητές-οπαδούς, δεν δημιουργούσαν ένα είδος πνευματικού «γκέτο», αλλά αυτούς που τους ακολουθούσαν τους προσανατόλιζαν αμέσως στον μόνον Σωτήρα των ανθρώπων, τον Ιησού Χριστό. Εκείνον φανέρωναν οι ίδιοι, Εκείνον λοιπόν και «έβλεπαν» οι μαθητές τους.
 Η υμνολογία της εορτής του αγίου Τιμοθέου απαρχής, ήδη από τα πρώτα στιχηρά του εσπερινού, το ξεκαθαρίζει:
«Θεόφρον Τιμόθεε, τρυφής τον χειμάρρουν έπιες, και θεοφρόνως επότισας Θεού επίγνωσιν τους θερμώς ποθούντας, τον Χριστόν μιμούμενος» 
(Θεόφρον Τιμόθεε, ήπιες τον χείμαρρο της ομορφιάς του Θεού και φρονώντας σαν Εκείνον πότισες αυτούς που ποθούν θερμά τη γνώση Του, μιμούμενος τον Χριστό). Ενώ ήταν μαθητής του Παύλου, τον Θεό «έπινε», Εκείνον δίδασκε, τον Χριστό εμιμείτο. Ο απόστολος Παύλος υπήρξε «καταπέλτης» σ’ εκείνους που θέλησαν να αλλοιώσουν την αλήθεια αυτή στην Κόρινθο. Όταν κάποιοι αποπειράθηκαν να ομαδοποιηθούν με κέντρο κάποιους αποστόλους και όχι τον Χριστό, εκείνος αμέσως αντέδρασε με οξύτητα: «Τι είναι ο Πέτρος ή ο Παύλος ή ο Απολλώς; Μήπως αυτοί σταυρώθηκαν για χάρη σας; Του Χριστού είμαστε όλοι και σε Εκείνον ανήκουμε».

 Η κλήση του να γίνει χριστιανός και η συγκατάλεξή του μάλιστα στη χορεία των αποστόλων δεν ήταν του Παύλου ή κάποιου άλλου αποστόλου. Μπορεί ο απόστολος Παύλος να ήταν το μέσο της κλήσεώς του, όμως Εκείνος που γοήτευσε την καρδιά του και την έλκυσε προς Αυτόν ήταν ο ίδιος ο Θεός, ο Οποίος «βλέποντας ως προγνώστης και παντογνώστης την ομορφιά της διανοίας του τον αξίωσε να συλλειτουργεί με τους θείους αποστόλους, Αυτός που με τη σοφή Του πρόνοια φροντίζει για εμάς» («Ιδών ο προγνώστης και Θεός σης διανοίας το κάλλος, Τιμόθεε, θείοις Αποστόλοις σε συλλειτουργείν κατηξίωσεν, ένδοξε, ο σοφή προνοία των καθ’ ημάς προμηθούμενος»).
 Η θέση αυτή του αγίου υμνογράφου Θεοφάνους για τον άγιο Τιμόθεο συνιστά αποκάλυψη στην ουσία του ίδιου του Χριστού για όλους τους ανθρώπους. «Ουδείς δύναται ελθείν προς με – είπε ο Κύριος – εάν μη ο Πατήρ ο πέμψας με ελκύση αυτόν», κανείς δεν έρχεται προς τον Χριστό, χωρίς να ελκυστεί από τον Θεό Πατέρα. Κανείς με άλλα λόγια δεν γίνεται χριστιανός από μόνος του, άρα κανείς

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2021

Ο βίος της Οσίας Σμαράγδας(Ονιστσένκο)[+10 Ιανουαρίου 1945]

Βιντσέντσιου Ντάσκαλου-Περιοδικό ''Lumea monahilor'', nr. 113, noiembrie 2016, pp. 28-31.
Μετάφραση-επιμέλεια π.Γεώργιος Κονισπολιάτης-proskynitis.blogspot


 Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1858 στο χωριό Μαρκόβτσι,περιοχή Τσερνίχιν,στην Βόρεια Ουκρανία, στην οικογένεια του Αβραάμ και της Μαρίας Ονιστσένκο. Μετά τον θάνατο του συζύγου της,και καθώς τα μεγαλύτερα παιδιά είχαν φύγει σε άλλες πόλεις,η Μαρία έμεινε μόνη της με την μικρή Ουλιάνα(την μετέπειτα Αγία Σμαράγδα). 
Η σοβαρή ασθένεια της μικρής Ουλιάνας ήταν μία μεγάλη δοκιμασία για την Μαρία. Είχε ήδη αρχίσει τις προετοιμασίες για την κηδεία. Ο ιερέας που ήλθε να την εξομολογήσει,ζήτησε από την Μαρία όπως όταν η μικρή Ουλιάνα γίνει καλά να την στείλει στο μοναστήρι της Υπαπαντής στο Νιζίν. Από τη στιγμή που οι ελπίδες να ζήσει ήταν ελάχιστες και είχε ήδη αρχίσει να προετοιμάζει τα της κηδείας,η Μαρία συνέναισε στα λεγόμενα του ιερέα. Ωστόσο,πιάστηκε από τα λόγια του ιερέα,και γεμάτη ελπίδα άρχισε να προσεύχεται θερμά. Η Ουλιάνα πραγματικά έγινε καλά.


Στο μοναστήρι του Νιζίν,που βρίσκεται χτισμένο στην αριστερή όχθη του ποταμού Δνείπερου,είχε πολλές μοναχές και φρόντιζαν πολλά ορφανά. Η Ουλιάνα είχε επισκεφτεί πολλές φορές,μαζί με τους γονείς της,το μοναστήρι και κάποιες φορές είχε σκεφτεί ότι και η ίδια ίσως κάποτε θα ζούσε εκεί.

Το 1876 έλαβε το μικρό μοναχικό σχήμα. Το 1914,όταν η Ρωσία μπαίνει στον Α'Παγκόσμιο Πόλεμο,πεθαίνει η ηγουμένη. Η αδελφότητα,λαμβάνοντας υπ'όψιν τις αρετές της,την υπακοή,την άσκησή της,ζητούν να γινέι εκείνη ηγουμένη. Αρνείται την πρόταση θεωρώντας πως δεν είναι άξια.Οι μαναχές επιμένουν.Μετά από πολυήμερες προσευχές και ακούγοντας την συμβολή του πνευματικού της,δέχεται. Το μοναστήρι αντιμετώπιζε καθημερινές προκλήσεις και οι άνθρωποι έτρεχαν να απαλύνουν τον πόνο τους εκεί. Η προσευχή είναι το στήριγμά τους. Τα γεγονότα τρέχουν γρήγορα. Η Αυστροουγγρική κατοχή,η εγκατάσταση του Κόκκινου Στρατού,το τέλος του Α'Παγκοσμίου Πολέμου,ο εμφύλιος...


Το 1922 οι αρχές συλλαμβάνουν την μοναχή Σμαράγδα,ενώ έχει αρχίσει και η κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας από τους μπολσεβίκους. Ανακρίσεις,χτυπήματα,ύβρεις,εκφοβισμοί...Η ηγουμένη απαντάει με ηρεμία και αποκρούει κάθε κατηγορία.

 Την εποχή εκείνη πεθαίνει η ηγουμένη της Μονής της Αναλήψεως στο Νιζίν.Παραδίδουν το σώμα της στην αδελφότητα και μετά από προσευχές και τις φροντίδες τους την επαναφέρουν στην ζωή!
 ''Κλινικός θάνατος'',αυτή είναι η ετυμηγορία όλων.
''Θαύμα!'',είναι η απάντηση εκείνων που βλέπουν στο γεγονός την θεία επέμβαση. Και τα δύο γίνονται ουσιώδη χάρη στην παρρησία εκείνης που για δεύτερη φορά νικάει τον θάνατο και η οποία αγωνίζεται για το δικαιώματα της αδελφότητας που ποιμαίνει. Αυτό φέρνει την δεύτερη σύλληψή της,στις 13 Μαΐου 1922.Καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης.Το 1925 βρίσκεται και πάλι κοντά στην αδελφότητα. Παρότι γνωρίζει ότι ο διωγμός πλησιάζει στο ζενίθ του,συνεχίζει την δραστηριότητά της. Επισκέπτεται τα κοντινά χωριά.Στηρίζει τους ιερείς των οποίων τους ναούς έκλεισαν. Φροντίζει τους φτωχούς,τις χήρες,τους γέρους,κυρίως όμως τα ορφανά.


Το 1927,οι μπολσεβίκοι κλείνουν το μοναστήρι. Συνοδεύει τις μοναχές που επιστρέφουν στα σπίτια τους και τους προσφέρει λόγο ελπίδας και ένα συμβολικό δώρο. Έπειτα,η Οσία Σμαράγδα,μαζί με άλλες 28 ηλικιωμένες μοναχές,κατευθύνεται προς το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στο Κόζελετς. Όπως και στο Νιζίν φροντίζει για την εύρυθμη λειτουργία της μονής και βοηθάει τους εμπερίστατους. Το 1930 συλλαμβάνεται ξανά.Της υπόσχονται ότι θα ανοίξουν πάλι την μονή και θα της προσφέρουν οικονομική βοήθεια εαν θα γίνει πληροφοριοδότρια. Αρνείται επειδή «ο Θεός έδωσε- σε εμένα και στην αδελφότητα-ότι είχαμε ανάγκη».

Όταν απελευθερώνεται ,την αναγκάζουν να μείνει σε ένα διαμέρισμα στο Κοζελέτς. Μετά την επίθεση του Χίτλερ,ο Στάλιν ζητάει την βοήθεια της Εκκλησίας και έτσι τα μοναστήρια ξανανοίγουν.Η Οσία Σμαράγδα βρίσκει το μοναστήρι στο Νιζίν ερειπωμένο αφού είχε μετατραπεί σε αποθήκη πυρομαχικών. Με γυμνά χέρια προσπαθούν να το συνεφέρουν.Κάποιοι την κοιτούν με έκπληξη,φόβο και ειρωνεία. Οι εβδομάδες περνούν αλλά δεν το βάζουν κάτω. Σιγά- σιγά σπεύδουν πολλοί πιστοί από τα γύρω χωριά να βοηθήσουν. Ένας ιερέας που είχε επιβιώσει από τα γκούλαγκ,τελεί καθημερινά την Θεία Λειτουργία σε μία παράγκα που είχε μετατραπεί σε παρεκκλήσι. Γίνεται μία νέα αρχή. Προσωρινά όμως.Το 1943 ξανακλείνουν το μοναστήρι. Η Οσία Σμαράγδα αποσύρεται στην Μονή της Αγίας Τριάδος στο Τσερνίχιβ. Λίγο πριν την κοίμησή της έλεγε ότι το μοναστήρι θα ξανανοίξει και εκεί θα βρεί ανάπαυση .Εκοιμήθη στις 10 Ιανουαρίου 1945.



 Το 1969 έκλεισαν το κοιμητήριο της Μονής της Αγίας Τριάδος στο Τσερνίχιβ. Kατά την εκταφή της το λείψανό της βρέθηκε άφθαρτο. Η αφθαρσία των λειψάνων της διαπιστώνεται και τον Νοέμβριο του 2011. Στις 8 Μαΐου 2012 λαμβάνει μέρος η αγιοκατάταξη της Οσίας Σμαράγδας. Στα τέλη της δεκαετίας του'90 η Μονή της Υπαπαντής στο Νιζίν ξανάνοιξε.Το λείψανό της μεταφέρθηκε στο μοναστήρι στις 3 Μαίου 2014.

ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΠΟΥ Η ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΚΡΥΦΤΗΚΕ, ΜΕ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΒΡΕΦΟΣ, ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ .


 Όταν ὁ Ἡρώδης διέταξε τὴ σφαγὴν τῶν νηπίων κάτω τῶν δύο ἐτῶν στὴν περιοχὴ τῆς Βηθλεέμ, ἡ Ἐλισάβετ πῆρε στὴν ἀγκαλιὰ της τὸν Ἰωάννη καὶ ἔφυγε στὸ βουνὸ ὅπου τὴν κυνήγησαν οἱ στρατιῶτες τοῦ Ἡρώδη.
 Φθάνοντας στὴ ρίζα τοῦ βουνοῦ, καὶ μὴ μπορώντας νὰ προχωρήσει περαιτέρω γιὰ νὰ σωθεῖ, παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τὴν σώσει καὶ φώναξε:
 «Ὂρος Θεοῦ, δέξαι μητέρα μετὰ τέκνου» (βλ. πρωτοευαγγέλιο τοῦ Ἰακώβου ΧΧΙΙ στίχ. 2-3) καὶ ὤ! τοῦ θαύματος, ἄνοιξε τὸ βουνὸ καὶ βρέθηκε ἡ Ἐλισάβετ πίσω ἀπὸ τὸ βουνό. Οἱ στρατιῶτες ποὺ τὴν κυνηγοῦσαν τὴν ἔχασαν. 

 Κατὰ τὸν ἃγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, ἡ Ἐλισάβετ κρύφτηκε μέσα σὲ σπήλαιο. Ὁ Ἡρώδης ἀπὸ τὸν θυμό του, διότι ὁ υἱὸς τοῦ Ζαχαρία Ἰωάννης διέφυγε τὴ σφαγή, διέταξε νὰ βροῦν καὶ νὰ σκοτώσουν τὸν Ζαχαρία μέσα στὸν Ναό, πράγμα ποὺ ἔγινε. Γιὰ ἕναν ἐπὶ πλέον λόγο ὁ Ζαχαρίας τιμωρήθηκε μὲ θάνατο, διότι ἐνέγραψε τὴ Μαριὰμ μεταξὺ τῶν Παρθένων, ποὺ ὑπηρετοῦσαν στὸν Ναὸ καὶ μετὰ τὴ γέννηση τοῦ υἱοῦ της.
 Αὐτὸ διασώζεται ἀπὸ τὴν Παράδοση καὶ εἶναι μιὰ ἐπὶ πλέον μαρτυρία τῆς «ἀειπαρθενίας» τῆς Θεοτόκου, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ θεία Λειτουργία ποὺ ἀποδίδεται στὸν Ἰάκωβο τὸν Ἀδελφόθεο, πρῶτο Ἐπίσκοπο Ἱεροσολύμων, στὴν ὁποία ἡ Παρθένος Μαρία ἀναφέρεται ὡς «ἀειπάρθενος». 

Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ Ἰάκωβος, ὡς μέλος τῆς οἰκογενείας τοῦ «μνήστορος» Ἰωσήφ, ἦταν ὁ πλέον ἁρμόδιος νὰ γνωρίζει τὶς ἐνδοοικογενειακὲς σχέσεις Ἰωσὴφ καὶ Μαρίας. Ὁ Ζαχαρίας, υἱὸς Βαραχίου, ἦταν ὁ τελευταῖος τῶν προφητῶν τῆς Παλ. Διαθήκης, ποὺ ἐσφαγιάσθη ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους.

Μέσα στη παγωνιά και η μικρή φλόγα του καντηλιού να ζεσταίνει!



Μέσα στη παγωνιά και η μικρή φλόγα του καντηλιού να ζεσταίνει!

Με ρώτησε κάποιος: Τον Τίμιο Πρόδρομο, ποιός τον Βάπτισε;



Με ρώτησε κάποιος: 
-Τον Τίμιο Πρόδρομο, ποιός τον Βάπτισε; 
-Το αίμα του, τον Βάπτισε, του είπα.

 Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

Ο Καυσοκαλυβίτης Γέροντας Συμεών ο τυφλός



 Χαράσσοντας τα τόσο λίγα για τούτη την μοναδική ανά το Αγιονόρος έπ’ ονόματι του Συμεώνος του Νέου Θεολόγου ταπεινή καλύβα, χρέος ιερό με ωθεί στο να διαλάβω δυο λέξεις και για τον προκάτοχο Γέροντα Συμεών (Γεώργιος Κανάτσος του Εμμανουήλ και της Ελένης, εκ Ραιδεστού Θράκης, γεν. το 1904, προσ. 1933, κουρ. 1935, κοιμ. 12-3-198, τον καλοπροαίρετο, υποχωρητικό, φιλάδελφο και αγαθώτατο προς πάντας.

 Παραχωρήσει Θεού, στα τελευταία του χρόνια είχε χάσει το φως των οφθαλμών του, και έτσι ο βίος του στα κρημνώδη Καυσοκαλύβια απέβη, πέρα του φύσει και θέσει σκληρός, αφεγγής και κινδυνώδης. Καθόλου δεν βαρυγκώμησε όμως ο αείμνηστος. Απ’ εναντίας εξέλαβε το πάθημα ως θεία επίσκεψη και ειδική οικονομία, και αφού έβαλε νέα αρχή για τα αφορώντα την σωτηρία του έστρεψε το φρόνημα, τον νου και το όμμα της καρδιάς του στης ψυχής του τα ενδότερα, τα φωταυγή και ουρανοσήμαντα, και με την δύναμη της αδιάλειπτου προσευχής γνώρισε, χάριτι Θεού, της χαρμολύπης την ανεκτίμητη αξία, ώστε την βαναυσότητα της τυφλότητας που ήρθε, όχι απλώς εξισορρόπησε, αλλά υπερκέρασε η ηδύτης της προγεύσεως των μελλόντων αγαθών.

 Κοινή ήταν η πεποίθησις των Καυσοκαλυβιτών συνασκητών του, ότι ο Πανάγαθος Θεός του δώρισε το τόσο επαινετό απʼ τους αγίους πατέρας χάρισμα των δακρύων. Και ήταν να ζηλεύης τα τέτοια μάτια του, τα οποία δακρυρροώντας αενάως προς τα έξω αποδείκνυαν τα πνευματικώς και θείως δρώμενα και βιούμενα έσω…

 Και ήταν ευλογία Θεού για τον κάθε αδελφό και πατέρα ή και ευλαβή επισκέπτη, όταν τον πλησίαζε, καθήμενον συνήθως σε σπιθαμιαίο σκαμνάκι ή στου κατωφλίου της καλύβας του τα παραδίπλα μ’ ακουμπισμένη την πλάτη του στην τοιχοπαραστάδα, για… ανάπαυση και σιγουριά και για ψηλαφητώς αλάνθαστο αφετηριακό προσανατολισμό του…«κουβαράκι» χαριτωμένο· Και ήταν τα λόγια και οι συμβουλές του για τον καθένα νέκταρ ήδύτατο, νάμα μεθευχαριστιακό και ουράνιο μάννα…
Χρυσόστομος Λαυριώτης (επ.Ροδοστόλου)

Το δεξί χέρι του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή το οποίο έκοψαν οι αιρετικοί αντίπαλοί του...



 Το δεξί χέρι του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή το οποίο έκοψαν οι αιρετικοί αντίπαλοί του για να σταματήσει να γράφει και να αναιρεί τις κακοδοξίες τους. Φυλάσσεται εδώ και πολλούς αιώνες θησαυρός πολύτιμος στην Μονή του Αγίου Παύλου στο Άγιο Όρος.

Οἱ ψυχές τῶν νέων εἶναι ρημαγμένες ἀπό τα ἄγρια ἔνστικτα...



«Οἱ ψυχὲς τῶν νέων εἶναι ρημαγμένες ἀπὸ τὰ ἄγρια ἔνστικτα, ποὺ τὰ ἀνεβάσανε στὴν ἐπιφάνεια ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ τάρταρα τῆς ἀνθρώπινης φύσης κάποιοι ἐχθροί του ἀνθρώπου, κάποιοι πνευματικοὶ ἀνθρωποφάγοι, ποὺ ἀνάμεσά τους πρωτοστατεῖ ἕνας τρελλὸς λύκος λεγόμενος Νίτσε, μιὰ μούμια σὰν παληόγρια λεγόμενη Βολταῖρος, κάποιος ζοχαδιακὸς Φρόυντ κι ἕνα πλῆθος ἀπὸ τέτοια ὄρνια καὶ κοράκια καὶ νυχτερίδες»

Φώτης Κόντογλου 
«Μυστικὰ ἄνθη»

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021

20 Ιανουαρίου 1829: Το Ολοκαύτωμα της Λαμπηνής Ρεθύμνου.



 Στη Λαμπηνή κατοικούσε, τότε, ο μπέης Αλμπάνης, ένας αιμοβόρος γενίτσαρος, ένας φοβερός δυνάστης γαιοκτήμονας, απόγονος Ενετών φεουδαρχών, που είχαν αλλαξοπιστήσει προκειμένου να διατηρήσουν τα προνόμιά τους, μετά την κατάληψη τής Κρήτης από τους Τούρκους.
Είχε γεννηθεί στη Λαμπηνή σε αρχοντικό που σώζεται ακόμα και σήμερα στη θέση Πετραμώνας και ήταν κάτοχος μεγάλης περιουσίας στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και σε άλλες περιοχές τού νομού, όπως στο Πέραμα, στην Αγία Τριάδα και στο σημερινό Αλμπάνι Μετόχι.

 Κατά την επανάσταση του 1821 οι κατακτητές διαισθανόμενοι ότι το κλίμα είχε αρχίσει να βαραίνει παίρνανε περισσότερες προφυλάξεις. Έτσι, κι ο Αλμπάνης έφυγε από την Λαμπινή και κατέβηκε στο Ρέθυμνο για μεγαλύτερη ασφάλεια.
Στο χωριό πήγαινε μόνο για την είσπραξη των φόρων.
Σε μια από τις επισκέψεις του αυτές έπεσε σε ενέδρα ενός γενναίου συγχωριανού του, τού Φουρογιάννη,που τον πυροβόλησε χωρίς, όμως, και να καταφέρει να τον σκοτώσει.
Ο Αλμπάνης, τότε, φημιζόμενος για την αγριότητα και τη θηριωδία του, ορκίστηκε να λάβει εκδίκηση.
Έβαλε σκοπό του να σκοτώσει τον Φουρογιάννη και να ξεκληρίσει ολόκληρο το χωριό, θεωρώντας την κίνηση τού Φουρογιάννη υποκινημένη απ’ όλους τους κατοίκους.
Στην πραγματικότητα, όμως, το μίσος και η εκδίκηση τού Αλμπάνη λέγεται ότι πήγαζαν από το γεγονός ότι οι χριστιανοί είχαν αρχίσει να εκμεταλλεύονται και να καταστρέφουν τις περιουσίες του στη Λαμπηνή παίρνοντας, ίσως, θάρρος από το γενικότερο, τον καιρό εκείνο, γεγονός τού ξεσηκωμού σύμπαντος τού Ελληνισμού κατά της τούρκικης τυραννίας.

 Μάζεψε, λοιπόν, μια χειμωνιάτικη νύκτα, ξημέρωμα Σαββάτου προς Κυριακή, στις 20 Ιανουαρίου 1829, τους Τούρκους τής περιοχής του και κύκλωσε την εκκλησία τής Παναγίας, την ώρα που οι χωριανοί εκκλησιάζονταν μέσα σ’ αυτήν.
Μερικοί από τους έγκλειστους στον ναό ήταν οπλισμένοι, με τον οπλαρχηγό Καραγιάννη, γιατί, όπως σημειώσαμε, διαρκούσε, ακόμα, η επανάσταση.
Θέλησαν να αμυνθούν και έκλεισαν την πόρτα τής εκκλησίας.
Λέγεται, μάλιστα, ότι για δυο- τρεις ώρες πρόβαλλαν και κάποια αντίσταση, έγινε μικρή ανταλλαγή πυροβολισμών και σκοτώθηκαν μερικοί Τούρκοι.

Οι Τούρκοι τότε, ακολουθώντας τη γνωστή τους μέθοδο κι από άλλες ανάλογες περιπτώσεις του παρελθόντος- να θυμηθούμε τα σπήλαια τής Μιλάτου (Χασάν Αγάς- 1823) και τού Μελιδονίου (Χουσεϊν Μπέης- 1824)- μάζεψαν πανιά, κουρέλια κι άχυρα τα μούσκεψαν με άφθονο λάδι, τα άναψαν και τα έριξαν από τα παράθυρα τού τρούλου και τ’ αγιοθύριδα μέσα στην εκκλησιά.

Εκοιμήθηκε ο Ισπανός μοναχός π.Χριστόφορος της Αριζόνας


Εκοιμήθηκε ο Ισπανός μοναχός πατήρ Χριστόφορος της Αριζόνας. 
Μη γνωρίζοντας άλλη γλώσσα παρά μόνον ισπανικά, εξωμολογήθηκε για πρώτη φορά στον Άγιο γέροντα,και εκείνος ισπανικά του απαντούσε ....
Ένα από τα πολλά μικρά καθημερινά θαύματα....!
Καλη ανάπαυση γέροντα..!

Το φάρμακο κατά της βαρεμάρας, κατά της ακηδίας, είναι ο έρωτας



«Μητέρες της ακηδίας είναι άλλοτε η ψυχική αναισθησία, άλλοτε η λησμοσύνη του ουρανού και μερικές φορές η κόπωση. Αντίπαλοί της είναι η προσευχή και το εργόχειρο» (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος).
 Στην πνευματική ζωή υπάρχει μία κατάσταση που ονομάζεται ακηδία. Σημαίνει την πλήξη, την βαρεμάρα, την επιθυμία να μην κάνουμε τίποτα. Αυτός που βρίσκεται στην ακηδία δεν θέλει να προσευχηθεί, δεν θέλει να κάνει εργόχειρο, δεν έχει ενθουσιασμό αλλά βρίσκει νόημα μόνο στην κάλυψη των υλικών αναγκών του. Αυτή η κατάσταση βιώνεται και στην καθημερινή μας ζωή.

 Συχνά οι άνθρωποι, μεγάλοι και μικροί, αναφωνούμε: «βαριέμαι, πλήττω». Την φοβόμαστε την πλήξη, διότι την θεωρούμε χωρίς νόημα και μαζί της φοβόμαστε τι θα κάνουμε τον χρόνο της πλήξης. Άλλοτε επιλέγουμε να κοιμόμαστε, να τεμπελιάζουμε. Ο πολιτισμός μας μάς έχει προσφέρει την αφθονία της εικόνας, του Διαδικτύου, της τηλεόρασης, του υπολογιστή, για να μη νιώθουμε ούτε μόνοι ούτε βαριεστημένοι, για να περνά η ώρα μας, για να ξεκουραζόμαστε από τους ρυθμούς της ζωής. Άλλοτε μας σπρώχνει στην ξένη ηδονή. Η ρουτίνα φέρνει πλήξη κι έτσι ένα ζευγάρι, που μπορεί να είναι και καλά, παρασύρεται σε πρόσκαιρες σχέσεις και επαφές. Τα παιδιά δεν διαλέγουν μία δημιουργική απασχόληση, αλλά σπάνε την βαρεμάρα τους κάνοντας σκέιμπορντ στις πλατείες και στα παγκάκια ή παίζοντας με τις ώρες ηλεκτρονικά παιχνίδια. Και όταν έρχεται η ώρα του εκκλησιασμού, μικροί και μεγάλοι πάνε όσο πιο αργά γίνεται, γιατί βαριούνται, δικαιολογώντας τον εαυτό τους ότι δεν καταλαβαίνουν τα τεκταινόμενα ή επειδή όλα στην Εκκλησία μοιάζουν επαναλαμβανόμενα, χωρίς περιπέτεια, βαρετά.

«Ενύσταξεν η ψυχή μου από ακηδίας», λέει ο ψαλμωδός. Και ζητά από τον Θεό να μας δώσει στήριγμα, βεβαιότητα της αγάπης Του στους λόγους Του, που σήμερα βαριόμαστε να διαβάσουμε, να ακούσουμε, να ψάλλουμε, που προϋποθέτουν έρωτα. Διότι το φάρμακο κατά της βαρεμάρας, κατά της ακηδίας, είναι ο έρωτας. Κι όχι μόνο στην πνευματική ζωή. Σε όλα. Ο ερωτευμένος γίνεται δημιουργικός. Γίνεται δοτικός. Από το μαγείρεμα του φαγητού και το πλύσιμο των πιάτων και τις υπόλοιπες δουλειές του σπιτιού, την νοικοκυροσύνη δηλαδή, μέχρι την λεπτομέρεια του φέρεσθαι και φαίνεσθαι, ο ερωτευμένος δεν προλαβαίνει να βαρεθεί. Και στην εργασία το ίδιο γίνεται. Αυτός που αγαπά ό,τι κάνει, δίνει τον εαυτό του. Μπορεί κάποτε να ξεπεράσει και το μέτρο, αλλά πότε ο έρωτας έχει μέτρο; Αν όμως όλα γίνονται για τα χρήματα, για την εξασφάλιση, για την ηδονή του πρόσκαιρου, τότε η πλήξη είναι εύκολη.

 Φοβόμαστε σήμερα να αντικρύσουμε την ακηδία μας κατάματα. Δεν θέλουμε τα παιδιά μας να πλήττουν, γιατί θα πρέπει να ασχοληθούμε μ’ αυτά. Παλαιότερα η γειτονιά κάλυπτε την πλήξη. Η εκκλησία το ίδιο. Το σχολείο. Όταν δεν είχαμε δουλειά, μαζευόμασταν παρέα και λέγαμε τα δικά μας ή παίζαμε. Σήμερα όλα έχουν πορευθεί προς την ατομικότητα, στηρίζονται στην αποστασίωση, ανεξάρτητα της πανδημίας. Κι αυτή η δίψα για ιδέες, για πρόσωπα, για αλήθεια καλύπτεται στην προχειρότητα του «γκουγκλαρίσματος». Στο ταξίδι στο YouTube και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στα like, στις καρδούλες, στα σχόλια για να μη νιώθουμε μόνοι. Κι ο έρωτας κρύβεται πίσω από την σάρκα. Σε λίγο καιρό θα παραγγέλνεται εικονικά.
Προσευχή και εργόχειρο μας χρειάζεται. Να λαμβάνουμε από τον Θεό και να δίνουμε στον άλλο, για να ξυπνήσει η καρδιά!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» 
στο φύλλο της Τετάρτης 20 Ιανουαρίου 2021

Δεν είναι τυχαία η επιδιωκόμενη αποϊεροποίηση του Μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας

 [..]Το κλίμα στο οποίο αναπτύσσονται και εδραιώνονται αυτές οι μεθοδεύσεις είναι ο φόβος. Τα Μέσα Μαζικού Εκφοβισμού επιμελώς δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα. Ο φόβος είναι μια πανίσχυρη εσωτερική δύναμη του ανθρώπου, μπορεί να παραλύσει τη βούλησή του, μπορεί και να την ατσαλώσει. 
 Το ζητούμενο είναι σε ποιά κατεύθυνση θα την στρέψει. Αν την στρέψει στον Θεό, τον μόνον άξιο φόβου (Λουκ. ιβ΄ 4,5), τότε θα λάβει πίσω φωτισμό, σθένος και θάρρος κατά τό "θαρσεῖτε ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον" (Ιωαν. ιστ΄ 33). 
Αν παραμείνει εστιασμένη σε φοβίες του αιώνος τούτου, θα λάβει πίσω περισσότερη αγωνία, σύγχυση και δειλία κατά το "ἐκεῖ ἐδειλίασαν φόβῳ, οὗ οὐκ ἦν φόβος" (Ψαλ. ιγ΄ 5). Δεν είναι τυχαία η επιδιωκόμενη αποϊεροποίηση του Μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας. Επιχειρεί να αποσπάσει και να υποκλέψει φόβο για να στηριχθεί ο μύθος του εμβολίου, όπως διαχρονικά συμβαίνει με όλες τις μυθοπλασίες που στερούνται λογικών ερεισμάτων[...]

Το εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο για το εμβόλιο του κορωνοϊού του Παύλου μοναχού αγιορείτου Βιολόγου, MD Μοριακής Βιολογίας και Βιοϊατρικής 
ΕΔΩ