ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026

Εάν είναι θέλημα Θεού να με φάτε, ελάτε…


 Άλλη μια μέρα, ανεβαίνοντας στο μοναστήρι [στην Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος Πεντέλης] με τα πόδια, κοντά στο λατομείο ακούω πολλά γαυγίσματα· δεν πρόλαβα καλά – καλά να το συνειδητοποιήσω και κυκλώθηκα από πολλά σκυλιά. Μάλιστα ένα όρμηξε και μου δάγκωσε το παντελόνι, χωρίς να με τραυματίσει.Τότε εγώ δεν έχασα την πίστη μου έμεινα ακίνητος, επικαλέστηκα τον π. Σίμωνα [χαρισματούχος Γέροντα, Ιερομόναχος, π. Σίμων Αρβανίτης] και τον Άγιο Παντελεήμονα λέγοντας: «εάν είναι θέλημα Θεού να με φάτε, ελάτε».

Το θαύμα έγινε. Το μεγαλύτερο σκυλί, ένα γκρίζο λυκόσκυλο ορμούσε και δάγκωνε τα άλλα σκυλιά και τα πετούσε μακρυά μου, μέχρι που τα έδιωξε όλα.
Τότε ήλθε κοντά μου, σηκώθηκε στα πίσω πόδια και με έγλυφε. Η χαρά μου ήταν ανείπωτη έκλαιγα, γέλαγα και δοξολογούσα τον Χριστό.

Πώς θα το πω στον Γέροντα π. Σίμωνα και πώς θα το πιστέψουν οι μοναχοί και οι εργαζόμενοι στο μοναστήρι (κυρίως ο π. Ζωσιμάς [Μοναχός π. Ζωσιμάς υποτακτικός του π. Σίμωνα], που του χρωστώ άπειρες ευχαριστίες για τη βοήθεια και τις συμβουλές, που μου έδινε και πού συνεχίζει να μου δίνει· ήταν τότε λαϊκός και ονομαζόταν Ζήσης).

Αποφάσισα ν’ ανεβάσω το λυκόσκυλο πάνω στο μοναστήρι, για να δυναμώσει η πίστη τους. Έβγαλα τη ζώνη του παλτού μου, την πέρασα από το λαιμό του και το τραβούσα σαν αρνάκι.

«Ω, ὦ, ! Φῶς! Φῶς! Φῶς! Αλλιώτικο ἀπό τοῦτο τό φῶς.


Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο δέν φαίνεται.Εἶναι Φῶς!Ηρθε στὸν κόσμο καί δέν ἔφυγε. Κινεῖται μέ μεγάλο κρότο, ἀλλά δὲν τό ἀκούει κανείς! Περνάει ἀπ’ ὅλους συνεχῶς, ἀλλά σκηνώνει ὅπου ὑπάρχει μετάνοια.
Τά θεϊκά εὐωδιάζουν.Φέρνουν γαλήνη, ἠρεμία καί παράδεισο στήν ψυχή καί ἔλεγχο γιά τά χάλια μας. Βλέπω μέσα στὸ Φῶς ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό πᾶν καί ἐγώ μηδέν…».

«Ω, ὦ, ! Φῶς! Φῶς! Φῶς! Αλλιώτικο ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς.
Ἄγγελοι ψάλλουνε. Χαρά, ἀγαλλίαση, πανηγύρι. Σὰν νὰ εἶσαι σ’ ἕνα ὁλάνθιστο περιβόλι.
Βλέπουν οἱ καημένοι κολασμένοι τὶς χαρὲς τῶν δικαίων καὶ μαραζώνουνε πιο πολύ».
Αυτά παιδί μου είναι τα γλυκάδια που δίνει ο Θεός στους γέρους σαν κι εμένα για να πάρομε στροφή μετανοίας.

Νὰ ἔχετε την εὐχὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Θεοῦ τῶν Φώτων, τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ.

«Η οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης», εκδόσεις «Θεομόρφου» της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου.. (σελ, 86)(σελ. 134)

«Οι Καταβασίες του Σταυρού»αγιογραφημένες

Στο μυστήριο της Βάπτισης, κατά την ώρα της ένδυσης και της επίδοσης του επιστήθιου σταυρού στον νεοφώτιστο, ψάλλονται οι καταβασίες της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.


Εξαιρετικό έργο  (αυγό τέμπερα σε ξύλο)της Maria Sideri όπου για πρώτη φορά αγιογραφούνται οι ωδές

“Όταν έχουμε δίκιο σε κάτι, μια φορά μόνο θα μιλήσουμε γι΄αυτό.


“Όταν έχουμε δίκιο σε κάτι, μια φορά μόνο θα μιλήσουμε γι΄αυτό.
Αν εισακουστούμε έχει καλώς. Αν όχι, σωπαίνουμε και προσευχόμαστε να φωτιστούν οι νόες των άλλων, για το θέμα αυτό. Δεν επιμένουμε, γιατί αυτό δεν έχει ταπείνωση.”

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα+

Τρίτη 11 Αυγούστου 2026

Μωροί και ανόητοι για το όνομα του Χριστού....Μήπως όμως σήμερα μοιάζουμε πιο πολύ με τον κόσμο του αποστολικού αναγνώσματος παρά με τους Αποστόλους;


Σε κάποιο σημείο του αποστολικού αναγνώσματος διαβάζουμε: Εμείς οι Απόστολοι θεωρούμαστε από τους ανθρώπους του κόσμου μωροί και ανόητοι για το όνομα του Χριστού...

 Ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής, το μεγαλύτερο πνευματικό στέφανο το οποίο μπορεί να αξιωθεί κάποιος χριστιανός να φορέσει, εκτός από εκείνο του μαρτυρίου, είναι αυτό. Να σε θεωρήσει ο κόσμος ανόητο και βλάκα επειδή πιστεύεις στον Χριστό.
Και πώς να μη γίνει αυτό;
 Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος αδύναμος, σταυρώθηκε και πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες. Πώς να μη το θεωρήσει αυτό ανοησία ένας κόσμο που ζει, αναπνέει και καταστρέφεται κυνηγώντας τη δύναμη;

 Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος, γεννήθηκε και έζησε φτωχικά και συναναστράφηκε με ανθρώπους φτωχούς, ανθρώπους του περιθωρίου, ανθρώπους αμφίβολης ηθικής αλλά και ανθρώπους αιρετικούς. Πώς να μη το θεωρήσει βλακεία αυτό ένας κόσμος που θαυμάζει τους πλούσιους, τους διάσημους, τους υψηλά ιστάμενους και τους διανοούμενους;

Έχουμε όπλο τη προσευχή στη μέση της νύχτας όταν ο κόσμος μαγεύεται και υπνωτίζεται από τη τεχνολογία.

Είμαστε τα καθάρματα του κόσμου όταν ο κόσμος κοιτάζει να κάνει όσο πιο καλή εντύπωση με ακριβά ρούχα και αποκτήματα υλικά.

Για σταθείτε όμως...Είμαστε πράγματι όλα αυτά; 
Είμαστε οι χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, όλα όσα αναφέραμε;
 Ή μήπως, αν κοιτάξουμε στις μητροπόλεις και τις εκκλησίες, τους ιερείς και τους πιστούς, θα δούμε πως μοιάζουμε πιο πολύ με τον κόσμο του αποστολικού αναγνώσματος παρά με τους Αποστόλους;

Παναγία η Νιαμονίτισσα της Χίου

Λίγα χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νησιού, στους πρόποδες του Προβάτιου όρους, προβάλλει το πιο αξιόλογο μοναστήρι της Χίου, η παλαίφατη Νέα Μονή. Το πατριαρχικό αυτό σταυροπήγιο, με τα βασιλικά χρυσόβουλα και τα περίφημα ψηφιδωτά, είναι οχυρωμένο από φυσικά και τεχνητά τείχη και πύργους, τμήματα των οποίων σώζονται μέχρι και σήμερα.
Οι κτιριακές εργασίες της μονής άρχισαν το 1034 από τους χιώτες ασκητές Νικήτα, Ιωσήφ και Ιωάννη. Πολύτιμο συμπαραστάτη στην προσπάθειά τους αυτή είχαν τον βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ’ τον Μονομάχο.

Στα ιστορικά της μονής είναι διάχυτη η παράδοση για τη θαυμαστή εύρεση της Παναγίας Νιαμονίτισσας. Αυτή τη θαυματουργή εικόνα ανακάλυψαν μέσα σε πυκνό δάσος οι τρεις κτήτορες, τριγυρισμένη από αδιαπέραστα βάτα και χαμόκλαδα.
Η θεία μορφή της Θεοτόκου παριστάνεται σε μια ιδιότυπη και μοναδική στάση: δεν κρατά στα χέρια το θείο Βρέφος, αλλά εικονίζεται όρθια, με ανοιχτή τη μητρική αγκαλιά και τα πόδια σε στάση βηματισμού.

Η ιερή εικόνα της Νιαμονίτισσας σώζεται συχνά η ίδια θαυματουργικά από πυρκαγιές, αλλά και σώζει από σφαγές, επιδρομές και λοιπές περιπέτειες, που δοκίμασε η Νέα Μονή στην ιστορική διαδρομή της.

Ο χρυσοχόος.
 Κάποτε οι μοναχοί ανέθεσαν σ’ ένα χιώτη χρυσοχόο να επενδύσει με χρυσό ένα μέρος της ιερής εικόνας, για να την προφυλάξουν από τη φθορά. Ο εκκλησιάρχης την τοποθέτησε στον κυρίως ναό, και ο τεχνίτης άρχισε την εργασία με ευλάβεια.
Ξαφνικά ακούει μια γλυκιά φωνή να του λέει ψιθυριστά:
– Ελαφρά χτύπα, ελαφρά· να’ χεις την ευχή μου, γιατί η εικόνα είναι παλαιά!
Σηκώνει τα μάτια ο χρυσοχόος και βλέπει μια μεγαλόπρεπη γυναίκα με ολόχρυση φορεσιά. Δεν πρόλαβε να τη ρωτήσει ποια ήταν, γιατί μπήκε αμέσως στο ιερό βήμα από τη νότια πύλη. Τρέχει να την προφτάσει, αλλά Εκείνη είχε εξαφανιστεί. Μπαίνει στο ιερό, και τότε αναγνωρίζει στη μορφή της πλατυτέρας τη γυναίκα, που πριν από λίγο του είχε φανερωθεί.

Η καμπάνα. 
Το καμπαναριό της Νέας Μονής μοιάζει με τετράγωνο πύργο και υψώνεται σχεδόν τριώροφο μέχρι τον θόλο του καθολικού. Είναι στεγασμένο με μολύβι και στολίζεται στην κορυφή με ωραίο σιδερένιο σταυρό. Αρχικά είχε τέσσερις καμπάνες και δύο πολυτελέστατα ρολόγια. Όλα όμως εξαφανίστηκαν το 1822 από τις ασιατικές ορδές.
Κάποτε μια από τις μεγαλύτερες καμπάνες ράγισε. Οι μοναχοί τη φόρτωσαν σ’ ένα βενετσιάνικο πλοίο και την έστειλαν στη Βενετία για να την ξαναχύσουν.
Το πλοίο ταξιδεύοντας χτυπήθηκε από ένα κουρσάρικο των πειρατών του Βαρβαρόσσα και κινδύνεψε να βουλιάξει. Οι ναύτες, στη δύσκολη εκείνη στιγμή, επικαλέστηκαν τη βοήθεια της Παναγίας Νιαμονίτισσας. Ύστερα έσπασαν ένα κομμάτι από την καμπάνα, το έβαλαν για μπάλα στο κανόνι και χτύπησαν το εχθρικό πλοίο. Το χτύπημα ήταν καίριο και το πειρατικό βυθίστηκε.
Το βενετσιάνικο καράβι συνέχισε το ταξίδι κι έφθασε στον προορισμό του. Ο καπετάνιος, από ευγνωμοσύνη για τη σωτηρία τους, έφτιαξε με δικά του έξοδα την καμπάνα και την πρόσφερε στην Παναγία. Λέγεται μάλιστα πως η καμπάνα αυτή ήταν η πιο μελωδική απ’ όλες.

Το ξύλο και το σχοινί.
 Ένα χιώτικο καράβι, ταξιδεύοντας, συνάντησε μεγάλη θαλασσοταραχή. Ο καπετάνιος, μπροστά στον κίνδυνο, φώναξε με τη θερμή νησιώτικη πίστη του:
– Παναγιά μου Νιαμονίτισσα, σώσε μας! Και σου τάζω μια λαμπάδα τόσο ψηλή, όσο το κατάρτι του πλοίου!
Δεν πρόλαβε να τελειώσει το λόγο του, και βλέπει πάνω στην αφρισμένη θάλασσα την ίδια τη Θεοτόκο, να κρατά στο χέρι ένα ξύλο κι ένα σχοινί. Ύστερα βυθίστηκε στο κύμα.
Αμέσως η τρικυμία κόπασε και το πλοίο προσορμίστηκε σώο στο λιμάνι. Εκεί, με μεγάλη τους έκπληξη, ανακάλυψαν στα ύφαλά του μία τρύπα. Η τρύπα αυτή ήταν φραγμένη μ’ ένα κομμάτι ξύλο κι ένα κομμάτι σχοινί…
Το θαύμα της Παναγίας ήταν ολοφάνερο. Αμέσως ξεκίνησαν όλο το πλήρωμα γεμάτοι ευγνωμοσύνη για τη Νέα Μονή. Προσκύνησαν τη θαυματουργή εικόνα, πρόσφεραν το τάμα τους, μια πελώρια λαμπάδα, κι άφησαν στον εξωνάρθηκα το σωτήριο ξύλο και το σχοινί, τα οποία σώζονται εκεί μέχρι και σήμερα.
Για την ίδια αιτία, καθώς λέγεται, υπάρχει στον εξωνάρθηκα κι ένα σφουγγάρι. Με τη χάρη της Νιαμονίτισσας το σφουγγάρι αυτό έφραξε τη σχισμή ενός ιστιοφόρου πλοίου, που κινδύνευε να καταπονιστεί.

Ανάμνηση θαύματος Ταξιαρχών στην Αμβρακιά Θέρμου

Με τη δέουσα λαμπρότητα έγινε η πανηγυρική θεία λειτουργία χθες στο χωριό Αμβρακιά Θέρμου. Ιερούργησε ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης μας κ. Κοσμάς επικεφαλής δεκάδος ιερέων, ενώ χορός ιεροψαλτών  απέδωσε τους ύμνους. Ακολούθησε λιτανεία και η ευλόγηση των άρτων, ενώ οι δύο σύλλογοι του χωριού προσέφεραν καφέ και γλυκίσματα σε όλους.

Κατά τη θεία λειτουργία ωμίλησαν εκτός του σεβασμιωτάτου και οι ιερείς Αθανάσιος Πίττας και Χαράλαμπος Βάτσιος, αναφερόμενοι στην προστασία των Ταξιαρχών στο χωριό τους.
  Ιδιαίτερη μνεία έγινε στο γεγονός ότι τον Αύγουστο του 1944 οι κατακτητές Γερμανοί (κατόπιν προδοσίας) πήγαν στο χωριό και θέλησαν να βάλουν φωτιά στην εκκλησία, όπου οι κάτοικοι είχαν αποθηκεύσει το σιτάρι της χρονιάς για λόγους ασφαλείας.
Όμως στην είσοδο του ναού τούς "υποδέχθηκαν" οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ με αυστηρή όψη και τους εξεδίωξαν. Έτσι σώθηκε όχι μόνο ο ναός, αλλά και ολόκληρο το χωριό απ' την καταστροφή. Τιμώντας λοιπόν αυτό το θαύμα οι κάτοικοι οργάνωσαν την φετινή εορτή. Ευχής έργον είναι να καθιερωθεί η ετήσια ευχαριστήριος θεία λειτουργία προς τους Παμμεγίστους Ταξιάρχες.

πηγή 

Μας μιλούν για τον Αντίχριστο, αλλά πόσο μιλάμε για τον Χριστό;


Τις τελευταίες ημέρες, μέσα από τις συζητήσεις για την Αποκάλυψη και τα έσχατα, παρατηρώ ένα φαινόμενο που πραγματικά με προβληματίζει.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι έτοιμοι να σου κάνουν ολόκληρο μάθημα για τον Αντίχριστο. Γνωρίζουν ή τουλάχιστον πιστεύουν ότι γνωρίζουν τι θα είναι το χάραγμα, πώς θα εφαρμοστεί, ποια τεχνολογία θα χρησιμοποιηθεί, ποιος θα κυβερνήσει, τι σημαίνει κάθε αριθμός και κάθε σύμβολο της Αποκάλυψης. Μιλούν με τέτοια βεβαιότητα, ώστε πολλές φορές ούτε οι ίδιοι οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν τόλμησαν να μιλήσουν έτσι.
Και αναρωτιέμαι:
Αν γνωρίζουμε τόσα πολλά για τον Αντίχριστο, γνωρίζουμε άραγε τον Χριστό;

Γιατί ο Χριστιανισμός δεν είναι διαγωνισμός γνώσεων γύρω από τα έσχατα.
Δεν θα μας ρωτήσει ο Χριστός αν ανακαλύψαμε εγκαίρως ποια τεχνολογία θα χρησιμοποιήσει το θηρίο. Θα μας ρωτήσει αν Τον αγαπήσαμε και αν αυτή η αγάπη έγινε αγάπη προς τον άνθρωπο.
«Ἐπείνασα, καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν· ἐδίψησα, καί ἐποτίσατέ με…» (Ματθ. 25,35).
Αυτή είναι η εικόνα της Κρίσεως που μας έδωσε ο ίδιος ο Χριστός.
Και εδώ βρίσκεται μια μεγάλη αντίφαση της εποχής μας.

Μπορεί κάποιος να περνά ώρες στο διαδίκτυο αναλύοντας το 666, το χάραγμα, τις ταυτότητες, τα μικροτσίπ και τις παγκόσμιες συνωμοσίες, αλλά να μη βρίσκει λίγα λεπτά για προσευχή.
Μπορεί να γνωρίζει απ’ έξω χωρία της Αποκαλύψεως, αλλά να έχει χρόνια να πλησιάσει στο μυστήριο της Εξομολογήσεως.
Μπορεί να κουνά το δάχτυλο σε ιερείς, επισκόπους και πιστούς, να χαρακτηρίζει τους πάντες «πλανεμένους» και «προδότες», αλλά να μην έχει ποτέ αναρωτηθεί πότε ζήτησε ο ίδιος συγγνώμη από έναν άνθρωπο που πλήγωσε.
Μπορεί να φοβάται μήπως προσκυνήσει κάποτε το θηρίο και ταυτόχρονα να προσκυνά καθημερινά τον εγωισμό του.Αυτό δεν είναι πνευματική εγρήγορση.

Η Εκκλησία ασφαλώς μιλά για τα έσχατα. Η Αποκάλυψη είναι βιβλίο της Αγίας Γραφής και κανείς δεν έχει δικαίωμα ούτε να την εξαφανίσει ούτε να υποτιμήσει όσα μας προειδοποιεί.

Αλλά η Αποκάλυψη δεν μας δόθηκε για να κατασκευάζουμε ημερομηνίες, σενάρια και τεχνολογικές θεωρίες. Μας δόθηκε πρωτίστως για να μείνουμε πιστοί στον Χριστό, ακόμη και μέσα στις δυσκολότερες εποχές.
Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο:
«Θα καταλάβω ποιος είναι ο Αντίχριστος;»
Υπάρχει ένα πολύ σοβαρότερο:
 «Ανήκω σήμερα
 στονΧριστό;»Εκκλησιάζομαι;Προσεύχομαι;Μετανοώ;

Δευτέρα 10 Αυγούστου 2026

Κατά την επίσκεψη του Αγίου Πορφύριου στο Σινα το 1970-1 έγινε το εξής περιστατικό σύμφωνα με μαρτυρίες του Αρχιεπίσκοπου και των μοναχών

Ο γέροντας Αδριανός ο Σιναιτης υπήρξε μια σπουδαία σύγχρονη ασκητική μορφή. Έζησε για δεκαετίες στην ερημο του Σινα,κάτω από ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες.
Όπως διασώζεται σε προφορικές μαρτυρίες πνευματικών του παιδιών μοναχών και λαϊκών,ο Άγιος Πορφύριος διέκρινε αμέσως την καθαρότητα,την απλότητα και το αυθεντικό ασκητικο φρόνημα του γεροντα Αδριανού. Ο Άγιος Πορφύριος είχε μεγάλη χαρά όταν ακουγε για άλλους αγωνιστές μοναχούς,χαιρόταν και δοξολογουσε.

Μιλούσε με πολύ σεβασμό για τον γεροντα Αδριανό,και τα πνευματικά του παιδιά θυμούνται ότι τον ανέφερε ως μεγάλο ασκητή και ανθρώπο προσευχής. 
Έλεγε πως ο Γέροντας Αδριανός ζούσε πολύ αυστηρά με πολλή σιωπή και αγώνα,ότι είχε βαθιά εσωτερική ζωή και ότι η προσευχή του ανέβαινε ψηλά στον Θεό ,και ότι είχαν πνευματικές συναντήσεις.

  Κατά την επίσκεψη του Αγίου Πορφύριου στο Σινα το 1970-1 έγινε το εξής περιστατικό σύμφωνα με μαρτυρίες του Αρχιεπίσκοπου και των μοναχών:
Όπως είπαμε ο γέροντας Αδριανός ζούσε απομονωμένος σε ένα απόμακρο και δυσπροσιτο κάθισμα ψηλά στο βουνό απέναντι από την Αγία Κορυφή και ο Άγιος Πορφύριος λόγω της απόστασης και της κατάστασης τής υγείας του,ήταν αδύνατο να συναντηθούν σωματικά. 

 Όταν ο Άγιος Πορφύριος βρισκόταν κάτω στο μοναστήρι,στράφηκε κάποια στιγμή πρός την κατεύθυνση του βουνού όπου ασκητευε ο πατήρ Αδριανός,και με το προορατικο και διορατικο χαρισμα που είχε είδε και επικοινωνησε πνευματικά μαζί του,περιγραφοντας με ακρίβεια στους γύρω του τι έκανε εκείνη την ώρα ο ασκητής στο κελί του και σε τι πνευματική κατάσταση βρισκόταν. 

 Όταν αργότερα οι Μοναχοί επικοινωνησαν με τον γεροντα

Ὅποιος δέν ἔχει τήν πίστη μέσα στήν καρδιά του, τί ἐλπίδα μπορεῖ νἄ'χει;Ὅπου ν᾿ ἀκουμπήσει ὅλα εἶναι σάπια.


Ἀλλοίμονο! Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιὸ πολλοὶ σήμερα, τώρα ποὺ ἔπρεπε νὰ προσπέσουμε μὲ δάκρυα καυτερὰ στὴν Παναγία καὶ νὰ ποῦμε μαζὶ μὲ τὸ Θεόδωρο Δούκα τὸ Λάσκαρη, ποὺ σύνθεσε μὲ συντριμένη καρδιὰ τὸν παρακλητικὸ κανόνα:

«Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου μὲ ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε». 
«Σὰν τὰ μελίσσια ποὺ τριγυρίζουνε γύρω στὴν κερήθρα, ἔτσι κ᾿ ἐμένα μὲ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καὶ πέσανε ἀπάνω στὴν καρδιά μου καὶ τὴν κατατρυπᾶνε μὲ τὶς φαρμακερὲς σαγίτες τους.Ἄμποτε, Παναγιά μου, νὰ σὲ βρῶ βοηθό, νὰ μὲ γλύτωσεις ἀπὸ τὰ βάσανα». 

Μὰ ποιὸς ἀπό μας γυρεύει βοήθεια ἀπὸ τὴν Παναγία, ἀπὸ τὸν Χριστὸ κι᾿ ἀπὸ τοὺς ἁγίους;
Γυρεύουμε βoήθεια ἀπὸ τὸ κάθε τί, παρεκτῶς ἀπὸ τὸ Θεό. Ἀλλὰ τί βοήθεια μποροῦνε νὰ δώσουνε στὸν ἄνθρωπο τὰ εἴδωλα τὰ λεγόμενα «ἐπιστήμη» καὶ «τέχνη»;

Ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ ἀναχωρητὴς λέγει: «Σ᾿ ὅλους τοὺς δρόμους ποὺ πορεύονται οἱ ἄνθρωποι σὲ τοῦτον τὸν κόσμο δὲv βρίσκουνε σὲ κανένα τὴν εἰρήνη, ὡς ποὺ vα σιμώσουμε στὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ.Μὰ ἀλλοίμονο οἱ πιὸ πολλοὶ ἄvθρωποι εἶναι «οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» ὅπως λέγει ὁ Παῦλος.Ὅποιος δὲν ἔχει τὴν πίστη μέσα στὴν καρδιά του, τί ἐλπίδα μπορεῖ νἄχει;Ὅπου ν᾿ ἀκουμπήσει ὅλα εἶναι σάπια.
Γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ ὑμνογράφος ποὺ εἴπαμε, λέγει στὴν Παναγία: 
«Ἀπορήσας ἐκ πάντων, ὀδυνηρῶς κράζω σοι· πρόφθασον, θερμὴ προστασία, καὶ τὴν βοήθειαν δός μοι τῷ δούλῳ σου τῷ ταπεινῷ καὶ ἀθλίω».

«Ὅλα, λέγει τὰ δοκίμασα, μὰ κανένα πράγμα δὲ μπόρεσε vα μὲ ξαλαφρώσει. Γιὰ τοῦτο φωνάζω Ἐσένα μὲ θρῆνο πικρόν, καὶ λέγω:
Πρόφταξε καὶ δόσε τὴ βοήθειά σου σὲ μένα τὸν ταπεινὸ κι᾿ ἄθλιο δοῦλο σου».
Φώτης Κόντογλου
(Ἀπό τὸ περιοδικὸ «Ἑλληνικὴ Δημιουργία», τ. 37, 1949).

«Ο,τι θέλει ο Θεός να το θέλης και συ. Και ό.τι εσύ θέλεις να το θέλη και ο Θεός»!

Το ηλιοτρόπιο είναι ένα φυτό, πού πολύ µοιάζει µε τον ήλιο στο σχήµα και στην µορφή. Από την ανατολή του έως την δύση τον παρακολουθεί στο ταξίδι του, στρέφοντας προς αυτόν τα χρυσοκίτρινα πέταλά του.

Το βράδυ µαζεύεται στον εαυτό του και το πρωί χαρούµενο τον χαιρετά. Δεν θέλει να ανήκει σε κανένα άλλον, παρά µόνο στον ήλιο! Γι’ αυτό τον παρακολουθεί πιστά όχι µόνον όταν είναι ορατός και λαµπερός, αλλά και όταν τα µαύρα σύννεφα τον κρύβουν και δεν φαίνεται! Σαν να διαθέτη µιά µυστική διαίσθησι, ξέρει κατά που τραβά ο βασιλιάς αυτός του ουρανού…

Ο Ρώσος άγιος Επίσκοπος Ιωάννης Μαξίµοβιτς του Τομπόλσκ σε ένα βιβλίο του, επισηµαίνει ότι το ηλιοτρόπιο µπορεί να αποτελέση ένα υπόδειγµα για τον άνθρωπο. Όπως το χαριτωµένο αυτό φυτό ακολουθεί πιστά την τροχιά του ήλιου, έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να ακολουθή το θέληµα του Θεού, σε όλη την διάρκεια της ζωής του, χωρίς παρέκκλιση. 
«Χριστιανέ -γράφει- πρόσεξέ το αυτό το φυτό. Ακόµη και στις συννεφιασµενες ηµέρες παρακολουθεί τον ήλιο.
Έτσι και συ όταν τα σκοτεινά σύννεφα των θλίψεων αποκρύψουν προς στιγµήν το θείο Πρόσωπό Του, να είσαι ταυτισµένος µε το άγιο θέληµά Του». Και καταλήγει όµορφα :
«Ο,τι θέλει ο Θεός να το θέλης και συ. Και ό.τι εσύ θέλεις να το θέλη και ο Θεός»!
Πεδιάδες και λόφοι στρωμένοι με τάπητες από κίτρινα ηλιοτρόπια
Μπαρανια (Baranja)*, ανατολική Κροατία

Τόσον τίς «ἐν γνώσει» ὅσο καί τίς «ἐν ἀγνοίᾳ» ἁμαρτίες μας τίς ρίχνουμε στό πέλαγος τοῦ ἐλέους τοῦ Χριστοῦ.

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ
Ἔργα Τόμος 11, σελ. 290, Ἐπιστολές (ἀπάνθισμα), Ἐπιστολὴ 43η

  Προσέξτε! Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐξομολόγηση, ἀνάμεσα στους ἄλλους καλοὺς λογισμούς σας εἴχατε καὶ τὸν ἑξῆς: Νὰ πεῖτε τὰ πάντα μὲ κάθε λεπτομέρεια, ἔτσι ὥστε νὰ ἐξοφλήσετε ὅ,τι χρωστούσατε στὸν Χριστὸ καὶ νὰ μὴν εἶστε πιὰ ὀφειλέτης Του! 

Ὡστόσο, μετὰ τὴν Ἐξομολόγηση δὲν ἤσασταν ἱκανοποιημένος. “Δὲν τὰ εἶπες ὅλα”, παραπονεθήκατε στὸν ἑαυτό σας. 

Πρέπει νὰ ξέρετε, ὅμως, τοῦτο: Μολονότι στὴν Ἐξομολόγηση ὑποτίθεται ὅτι λέμε ὅλες τὶς ἁμαρτίες μας, στὴν πραγματικότητα δὲν λέμε παρὰ μόνο ἐκεῖνες ποὺ γνωρίζουμε· ἀσύγκριτα περισσότερες εἶναι ἐκεῖνες ποὺ δὲν γνωρίζουμε καὶ, ἑπομένως, δὲν τὶς λέμε.

Γι' αὐτὸ τόσον τὶς «ἐν γνώσει» ὅσο καὶ τὶς «ἐν ἀγνοίᾳ» ἁμαρτίες μας τὶς ρίχνουμε στὸ πέλαγος τοῦ ἐλέους τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, μετὰ τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως αἰσθανόμαστε χαρὰ καὶ ἠρεμία ὄχι χάρη στὰ ἔργα μας, ἀλλὰ χάρη στὸ ἔλεος τοῦ Χριστοῦ, στὸν Ὁποῖο παραμένουμε ἰσόβια ὀφειλέτες ἑνὸς ἀνεξόφλητου χρέους.

Μνήμη τῶν Ἁγίων δέκα Μαρτύρων, τῶν διά τήν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν ἐν τῇ Χαλκῇ Πύλῃ, ἀθλησάντων


9 Αυγούστου.Μνήμη τῶν Ἁγίων δέκα Μαρτύρων, τῶν διὰ τὴν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐν τῇ Χαλκῇ Πύλῃ, ἀθλησάντων, Ἰουλιανοῦ, Μαρκιανοῦ, Ἰωάννου, Ἰακώβου, Ἀλεξίου, Δημητρίου, Φωτίου, Πέτρου, Λεοντίου, καὶ Μαρίας τῆς Πατρικίας.
Εἰς τοὺς ἐννέα Μάρτυρας
Ἐχθρὸν Θεοῦ κτείναντες ἄνδρες ἐννέα,
Φίλοι γίνονται τῷ Θεῷ διὰ ξίφους.

Εἰς τὴν Μαρίαν

Ἐμοῦ τραχήλου Σῶτερ αἷμα προσδέχου,
Μαρία φησὶν ὡς τὸ Μαρίας μῦρον.

 Οὗτοι οἱ Ἅγιοι ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ θηριωνύμου Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου ἐν ἔτει ψις΄ [716], ὁ ὁποῖος ἐπειδὴ ἀπεστρέφετο τὰς ἁγίας εἰκόνας, διὰ τοῦτο ἔκαιεν αὐτὰς εἰς τὴν φωτίαν. 

 Ὅθεν καὶ ὁ τότε Πατριάρχης Ἅγιος Γερμανός, πολλὰς θλίψεις καὶ κακοπαθείας ἐδοκίμασεν ἀπὸ τὸν ἀλιτήριον Λέοντα, διατὶ ἤλεγχεν αὐτὸν ὡς ἀσεβῆ καὶ παράνομον.

  Ἐπειδὴ δὲ ὁ θηριώνυμος ἐπεχείρησε νὰ κρημνίσῃ καὶ τὴν σεβασμίαν εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν προσκυνουμένην ἐπάνω εἰς τὴν Χαλκὴν Πόρταν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ αἱ σκάλαι ἤδη ἐκατασκευάζοντο, καὶ ξύλα μακρὰ ἐβάλλοντο, καὶ ἐκεῖνοι ὁποῦ ἔμελλον νὰ τὴν κρημνίσουν, ἀνέβηκαν ἐπάνω, καὶ ἄρχισαν νὰ ἐνεργοῦν τὸν κρημνισμὸν τῆς ἁγίας εἰκόνος, τότε οἱ γενναῖοι οὗτοι τοῦ Χριστοῦ ἀθληταὶ ἐπρόφθασαν, καὶ πιάσαντες τὴν μίαν σκάλαν, ἐτράβιξαν αὐτὴν πρὸς τὸν ἑαυτόν τους, καὶ οὕτω κατεκρήμνισαν κάτω τὸν σπαθάριον, ὁποῦ ἐκρήμνιζε τὴν σεβασμίαν εἰκόνα, καὶ ἐθανάτωσαν αὐτόν, τὸν δὲ ἀσεβῆ βασιλέα ἐκαταρῶντο καὶ ἀνεθεμάτιζον. Ταῦτα μαθὼν ὁ βασιλεὺς ἄναψεν ἀπὸ τὸν θυμόν, ὅθεν ἐπρόσταξε νὰ ἀποκεφαλίσουν ὅλους τοὺς ἐκεῖσε παρευρεθέντας, τῶν ὁποίων τὸν ἀριθμὸν μόνος ἠξεύρει ὁ Κύριος, ἐπειδὴ καὶ ἦτον πλῆθος πολύ. 

 Τούτους δὲ μοναχοὺς τοὺς ἐννέα ἐπρόσταξε νὰ δείρουν μὲ ῥαβδία, καὶ ἔπειτα νὰ τοὺς ῥίψουν εἰς τὴν φυλακήν. Ἐπρόσταξε δέ, ὅτι κάθε ἡμέραν νὰ δίδουν εἰς αὐτοὺς πεντακοσίας ῥαβδίας, καὶ ἔτζι ὑπέμειναν ἀνδρείως οἱ μακάριοι δερνόμενοι εἰς ὀκτὼ μῆνας. 

Κυριακή 9 Αυγούστου 2026

Και όμως ένα ρήμα έπρεπε να ξέρει κάθε άνθρωπος να κλείνει...

Ο Άγιος Καλλίνικος Επίσκοπος Εδέσσης είχε πάντοτε μνήμη θανάτου.

"Ενθυμούμαι κάποια Καθαρά Δευτέρα που από την Έδεσσα κατεβαίναμε στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος, μου έλεγε: "Πάτερ Δ. σκέπτομαι πόση προσπάθεια κάνουμε για να μάθουμε γραμματική, ορθογραφία, συντακτικό, κλήση ρημάτων κλπ. και όμως ένα ρήμα έπρεπε να ξέρει κάθε άνθρωπος να κλείνει. Φεύγω, φεύγεις, φεύγει, φεύγομεν, φεύγετε, φεύγουσιν. Εννοούσε τον θάνατο.

Να λοιπόν πως εξηγείται η προσοχή στην ζωή του. Η αγάπη του προς την Εκκλησία και η ευθύνη που αισθανόταν για την σωτηρία των ψυχών των Χριστιανών της Μητροπόλεώς του, ήταν που τον απασχολούσαν κυριολεκτικά. Ήταν στο έπακρο ανεξίκακος. Συγχωρούσε τους πάντες.

Ορισμένες φορές τον βρίσκαμε στενοχωρημένο από άλλους Ιερείς και μας έλεγε: Πώς παιδάκι μου να βάλω επιτίμιο, δεν μου το επιτρέπουν τα άσπρα μου γένια".

"Κόσμημα της Εκκλησίας" Μητροπ. Ναυπάκτου Ιεροθέου, εκδόσεις Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας)

Άγιος Νέος ιερομάρτυρας Νικόλαος(+1918)Δολοφονήθηκε βάναυσα από τον Κόκκινο Στρατό μπροστά στην Αγία Τράπεζα


Ο Άγιος Νέος ιερομάρτυρας Νικόλαος Ουντίντσεφ 1862-1918 γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1862, στην οικογένεια του Πατέρα Αλέξανδρου Ουντίνσεβε. Εργάστηκε ως δάσκαλος και στη συνέχεια χειροτονήθηκε. Υπηρέτησε στα χωριά της Επισκοπής Αικατερινούπολης ασχολούμενος ενεργά με την εκπαίδευση και το ιεραποστολικό έργο μεταξύ των Παλαιών Πιστών.

Το 1918, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, οι αγρότες του χωριού Κοπτέλοφσκογιε αρνήθηκαν την στρατολόγηση στον Κόκκινο Στρατό. Κατηγορούμενος για υποκίνηση, ο πατήρ Νικόλαος δολοφονήθηκε βάναυσα από στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού ακριβώς στην Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας της Αναλήψεως
 στις 25 Ιουλίου/7 Αυγούστου 1918. 

Αγιοκατατάχθηκε ως νεομάρτυρας το 2002.

Απόσπασμα από τη διαθήκη του Αγίου Καλλινίκου


«… Όταν με καλέσει ο Κύριος, επιθυμώ να ταφώ εις την Έδεσσαν, όπισθεν του Ιερού Ναού του Κοιμητηρίου… φέρετρον να χρησιμοποιηθεί απλούν και ταπεινόν, απλούς και απέριττος να είναι ο τάφος μου… ουδείς στέφανος να κατατεθεί… επικήδειοι να μην εκφωνηθούν… ακίκητον περιουσίαν δεν έχω… χρήματα δεν έχω…η βιβλιοθήκη μου να μείνει εις την Ιεράν Μητρόπολιν… εκφράζω την βαθυτάτην ευγνωμοσύνην μου προς τους συνεργάτες μου και τους κατά σάρκα και πνεύμα αδελφούς μου δια παν ό,τι προσέφερον εις την ταπεινότητά μου.
  Ιδιαιτέρως ευχαριστώ τον αδελφόν μου Κωνσταντίνον με τον τίμιον ιδρώτα του οποίου εσπούδασα… 
 Τέλος εκφράζω εκ των μυχίων της καρδίας μου την άπειρον ευγωμοσύνην μου προς τον Τριαδικό Θεόν ημών, διότι είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός εκ γονέων Ορθοδόξων Χριστιανών… και ανέθεσεν εις την ελαχιστότητά μου την διαποίμανσιν λαού εκλεκτού και ευσεβούς…»

Σάββατο 8 Αυγούστου 2026

ΘΑ ΛΑΛΗΣΕΙ ο Ουρανός.Και όταν ΛΑΛΕΙ ο Ουρανός, ΤΡΕΜΕΙ η γη.


 ΘΑ ΛΑΛΗΣΕΙ ο Ουρανός. Και όταν ΛΑΛΕΙ ο Ουρανός, ΤΡΕΜΕΙ η γη.

Άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης (1919 - 8 Αυγούστου 1984)

«Σε αυτόν που έσωσε τον σκύλο θα του συγχωρεθούν πολλές αμαρτίες».


Κάθε άνθρωπος που γεννιέται στον κόσμο είναι ο πλησίον σου. Ούτε ένα ποτήρι νερό δεν πάει χαμένο αν το προσφέρεις στον πλησίον σου. Κάποτε στην έρημο πέθαινε ένας σκύλος από τη δίψα. Πέρασε από το δρόμο αυτόν ένας μοναχός και του έδωσε το νερό που είχε για τον εαυτό του και έτσι τον έσωσε.
Εκείνη τη στιγμή άνοιξε ο ουρανός και ακούστηκε φωνή:
«Σε αυτόν που έσωσε τον σκύλο θα του συγχωρεθούν πολλές αμαρτίες».
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πόσο σημαντικότερο είναι αν σώσουμε έναν άνθρωπο.

Από το βιβλίο ο «Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και ομολογητής».

Ο Χριστός, όσο ζούσε επί γης, νήστευε και προσευχόταν. Η Παναγία το ίδιο. Εμείς;(Κυριακή Ι΄ Ματθαίου)

   Ένας πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό, λέγοντάς του ότι σεληνιάζεται. Ο Χριστός έδειξε ότι το παιδί διακατεχόταν από δαιμόνιο.    Δεν το επηρέαζε σε τίποτε η σελήνη ή τα άστρα, όπως νόμιζαν και νομίζουν πολλές φορές οι άνθρωποι. Και φυσικά ο Χριστός θεράπευσε το παιδί, επιτιμώντας και βγάζοντας το δαιμόνιο. Στους μαθητές του, που απέτυχαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα, καταλόγισε έλλειψη πίστης, προσευχής και νηστείας (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου).

Το δυναμικό αυτό τρίπτυχο (πίστη, προσευχή, νηστεία), είναι κάτι που δεν ηχεί ευχάριστα στα αυτιά μας σήμερα.Απαιτεί προϋποθέσεις που δεν είμαστε διατεθειμένοι να παράσχουμε.

Κατ’ αρχήν ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με την πίστη.
Θέλει βεβαιότητες ατράνταχτες, σιγουριά ψηλαφητή για το καθετί.
Αγκιστρώνεται πιο πολύ στη λογική του, δέχεται συνήθως μόνο ό,τι αυτή μπορεί να επεξηγήσει.
Πραγματικότητες πέραν της λογικής, όπως ο Θεός, γίνονται αποδεκτές με αγνωστικισμό, μια και δεν υπάρχουν γι’ αυτές λογικές, δηλαδή αναντίρρητες, αποδείξεις.
Δεν επιστρατεύεται η πίστη πουθενά.
Εφαρμόζεται ο κανόνας, «για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί».
Η λογική αποθεώνεται, η πίστη περιφρονείται.

Η προσευχή προϋποθέτει μετατόπιση του κέντρου από τον άνθρωπο στον Θεό.
Έρχεται μετά την πίστη, αλλά θέλει επιπλέον και κόπο.
Δεν είναι μόνο να ψελλίσουμε κάποια λόγια στον Θεό.

Κυριακή Ι’ Ματθαίου-ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΙΠΤΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΔΩΡ

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. Καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι» (Ματθ. 17, 25-26)

«Κύριε, σπλαχνίσου τὸν γιό μου, γιατὶ εἶναι ἐπιληπτικὸς καὶ ὑποφέρει· πολλές φορές μάλιστα πέφτει στὴ φωτιά καὶ στὸ νερό. Τὸν ἔφερα στοὺς μαθητές σου, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν».

 Αμέσως μετά την Μεταμόρφωση, ο Κύριος και οι τρεις μαθητές, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, επιστρέφουν στον κόσμο, για να συμπορευτούν προς τις τελευταίες ημέρες του Χριστού, προς τον Γολγοθά, τον Σταυρό, την Ταφή και την Ανάσταση. Ένα περιστατικό όμως τους περιμένει. Ένας πατέρας φέρνει στον Χριστό τον επιληπτικό γιο του, για να τον θεραπεύσει. Τον έχει πάει στους υπόλοιπους μαθητές, οι οποίοι, καίτοι επικαλούνται το όνομα του Χριστού, εντούτοις δεν μπορούν να τον γιατρέψουν.

 Είναι ένα μήνυμα αυτό και προς τους ανθρώπους που ελπίζουν στον Θεό, μολονότι δεν είναι η πίστη τους δυνατή, συχνά και προς εμάς του χριστιανούς, οι οποίοι θεωρούμε ότι επειδή πιστεύουμε, μπορούμε να κάνουμε θαύματα, να υπερβούμε τους φυσικούς νόμους επικαλούμενοι το όνομα του Χριστού. Το θέλημα του Θεού επιτρέπει τα θαύματα, όπως και η πίστη σ’ Εκείνον και όχι οι δικές μας επιθυμίες, που κάποτε καθιστούν την πίστη μαγεία. «Πίστεψε και όλα σου τα προβλήματα θα λυθούν», αναφωνούμε και διαψευδόμαστε, προσπαθώντας στη συνέχεια να δικαιολογήσουμε τον Θεό ή τους εαυτούς μας. «Πίστεψε και θα έχεις δύναμη να διαχειριστείς τις δυσκολίες και τους σταυρούς της ζωής», θα ήταν το ορθότερο και το αυθεντικότερο. Και φαίνεται πως οι μαθητές δεν είχαν πίστη στον Θεό, αλλά ήθελαν να αξιοποιήσουν τη σχέση μαζί Του, για να δείξουν ότι είναι δυνατοί.

 Είναι χαρακτηριστικό της ασθένειας της επιληψίας η απώλεια του ελέγχου του νου. Ο νέος έπεφτε άλλοτε στη φωτιά και άλλοτε στον νερό. Η ασθένεια γενικότερα έχει μία καταστροφική διάσταση, βιολογικά, αλλά και ψυχικά. Στην περίπτωση του σεληνιαζόμενου νέου, ο οποίος ζούσε σε μια εποχή όπου δεν υπήρχαν τα φάρμακα του σήμερα, η αυτοκαταστροφικότητα έπαιρνε δαιμονική διάσταση και φαίνεται πως δεν ήταν μόνο θέμα ασθένειας, αλλά και κατοχής του ανθρώπου από το πνεύμα του πονηρού. Διότι η επιληψία φέρνει απώλεια της συνείδησης, αλλά η ορμή με την οποία ο νέος αθέλητά του έκανε κακό στον εαυτό του δεν εξηγείται εύκολα από ιατρικής πλευράς.

Ο Χριστός με την εορτή της Μεταμορφώσεως μας τονίζει ότι έχουμε έτσι κι αλλιώς δύο όψεις.


Η γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος προσδιορίζει τον σκοπό-λόγο και την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής. Όπως φωνάζει ο Ντοστογιέφσκι, του ανθρώπου δεν του φτάνει να ζει θέλει και να ξέρει γιατί ζει. Έτσι κάθε άνθρωπος πέραν από τον καθημερινό διάκοσμο του βίου θέλει να ξέρει αν όλα αυτά έχουν νόημα και σκοπό. Αν αξίζουν. Αν χρειάζονται.

Η ανάγκη για αλήθεια (και όχι για ειλικρίνεια, δεν αναπληρώνει η πραγματική παρουσίαση του θέματος, τον λόγο ύπαρξης του θέματος) είναι αναπόδραστη. Είναι ο λόγος, που δε μου φτάνει μονάχα το ψωμί, που δεν χορταίνω με λίγα, που συνειδητοποιώ ότι η ύπαρξή μου είναι υπόθεση απείρως μεγαλύτερη από ένα καλοκουρδισμένο θηλαστικό, που καταλαβαίνω ότι το σώμα είναι στην πραγματικότητα ένα είδος εργαλείου της θέλησης η οποία το χρησιμοποιεί προς άντληση ψυχαγωγίας και ικανοποίησης.

Λίγες μέρες προ της θυσίας του Χριστού, μετά από μια τριετία με πλείστα όσα σκαμπανεβάσματα της αποστολικής παρέας, ο Χριστός, που δεν τον αγγίζει η πλήξη και η απογοήτευση από αυτούς και αυτά που έπλασε “παραλαμβάνει” τους τρεις μαθητές Πέτρο, Ιάκωβο, και Ιωάννη, για να τους δείξει, σε κείνους και σε μας, το… πως ο άνθρωπος αλλάζει! Τον ήξεραν, Τον έβλεπαν, Τον ζούσαν. Οι εκδηλώσεις και οι ενέργειες του χαρακτήρα Του τους ήταν πολλές φορές αφορμή έκπληξης και απορίας. Ρωτούσαν και αυτοί… πόθεν ἡ σοφία αὕτη και τώρα ξαφνικά ενώ προσεύχονται συμβαίνει μια… σοκ θεραπεία! Τον βλέπουν πλημμυρισμένο φως. Το πρόσωπό Του. Το σώμα Του. Τα ρούχα Του. ΟΛΟΣ ΦΩΣ. Τον είχαν ακούσει να τους λέει: Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου… Τότε πίστευαν ότι εννοούσε το φώς του μυαλού, τη δυνατότητα να καθοδηγεί. Εδώ τώρα βλέπουν-ζουν ότι σημαίνει υπαρξιακή πραγματικότητα. Αυτό που όντως είναι, και το “κρύβει” ώστε να κατανοηθεί σωστά από τους… θεατές! Πράγμα που φανερώθηκε στην ερώτηση για κατασκευή σκηνών. Γεγονός που επεξηγείται στο Ευαγγέλιο με την έκφραση… «Μή εἰδώς ὅ ἐλάλει» (ο Πέτρος).

Επειδή ατυχώς και μεις δεν ξέρουμε… έχουμε «εθνικό μας ύμνο» το «έτσι είμαι εγώ, δεν αλλάζω». Οι συνθήκες της καθημερινότητας, όπως λέει και ο Αββάς Μακάριος «ο κόσμος είναι ένας τόπος όπου σε ωθούν να λες και να κάνεις ανοησίες», μας σπρώχνουν σε κάτι τέτοιο.

Ο Χριστός λοιπόν σήμερα μας τονίζει ότι έχουμε έτσι κι αλλιώς δύο όψεις. Μια εξωτερική, θεατή από μας και όλους και μια εσωτερική, θεατή σπανίως από κάποιους, και ατυχώς, συνήθως αόρατη και από εμάς τους ίδιους. Ταυτιζόμαστε μ΄ αυτήν την θεωρούμε παγιωμένη και ότι είναι αδύνατον να αλλάξει. Έρχεται κάτι τέτοιο ως διευκολιντική υπεκφυγή αρνητικής απάντησης στο ερώτημα ο άνθρωπος αλλάζει. Θεωρούμε ότι αυτή μας η τοποθέτηση είναι δεδομένη σαν άλλες γραμμές τρένου πάνω στις οποίες βρέθηκα χωρίς να τις διαλέξω. Φυσικά… για μένα φταίει κάποιος άλλος… οι γονείς… η κληρονομικότητα… το περιβάλλον… η μόρφωση! Με μια τέτοια νοοτροπία όμως και στάση ο άνθρωπος μένει ανήλικος ανεύθυνος και αυταπατόμενος.

Δεν θέλουμε να αλλάξουμε, βολεμένοι στον “τάφο” της συνήθειας, ακόμα κι αν μια τέτοια ταφή σημαίνει «δυσοσμία και πτωμαΐνη».

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026

Η Γέφυρα του Μέγα Κωνσταντίνου στο Δούναβη αποκαλύφθηκε

Όταν ο Δούναβης υποχώρησε, η Ιστορία αναδύθηκε..
Έτσι συνέβη και φέτος στον Δούναβη, στα σύνορα της σημερινής Βουλγαρίας με τη Ρουμανία. Η παρατεταμένη ξηρασία και η πρωτοφανής πτώση της στάθμης του ποταμού αποκάλυψαν τμήματα από τα θεμέλια μιας γέφυρας που για σχεδόν δεκαεπτά αιώνες κοιμόταν κάτω από τα νερά: της περίφημης Γέφυρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Πρόκειται για ένα από τα πιο τολμηρά τεχνικά έργα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το 328 μ.Χ., με εντολή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄, κατασκευάστηκε μια γέφυρα μήκους μεγαλύτερου των δύο χιλιομέτρων, που ένωνε την Ουλπία Οίσκο (Ulpia Oescus), στη σημερινή βόρεια Βουλγαρία, με τη Σουκιδάβα (Sucidava), στη σημερινή Ρουμανία. Εκείνη την εποχή, δεν ήταν απλώς μια διάβαση πάνω από τον μεγαλύτερο ποταμό της Ευρώπης· ήταν μια δήλωση ισχύος. Η Ρώμη έδειχνε ότι μπορούσε να υποτάξει ακόμη και τον ίδιο τον Δούναβη, το φυσικό σύνορο που επί αιώνες χώριζε τον ρωμαϊκό κόσμο από τις βαρβαρικές φυλές του βορρά.

Η γέφυρα χρησιμοποιήθηκε μόνο για λίγες δεκαετίες, πιθανότατα μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα, όταν εγκαταλείφθηκε ή καταστράφηκε μέσα στις αναταράξεις της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σιγά σιγά ο ποταμός την κατάπιε. Τα νερά σκέπασαν τους πεσσούς της, η λάσπη τους προστάτευσε και οι αιώνες έσβησαν σχεδόν κάθε ίχνος της από το τοπίο.

Το καλοκαίρι του 2026, καθώς οι ακραίοι καύσωνες και η ξηρασία έριξαν τη στάθμη του ποταμού σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, οι πέτρινες βάσεις της γέφυρας άρχισαν ξανά να προβάλλουν μέσα από το νερό. Για τους αρχαιολόγους ήταν μια ανεκτίμητη ευκαιρία. Με τη βοήθεια drones κατέγραψαν και χαρτογράφησαν τα ορατά θεμέλια, γνωρίζοντας πως όταν ο ποταμός ξαναφουσκώσει, η γέφυρα θα επιστρέψει και πάλι στη σιωπή της.

Ο Χριστός μας αφήνει να γευθούμε για λίγο το Φως, ώστε να μπορέσουμε να κατεβούμε ξανά μέσα στο σκοτάδι χωρίς να απελπιστούμε.


«Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι».Είναι ωραία εδώ, λέει ο Πέτρος.Ας μείνουμε. Ας στήσουμε σκηνές.Ας κρατήσουμε τη στιγμή για πάντα.
Ποιος θα ήθελε να φύγει από έναν τόπο όπου δεν υπάρχει φόβος, αγωνία και πόνος;
Ποιος δεν θα ήθελε μια πίστη που να του προσφέρει μόνο γαλήνη, ασφάλεια και παρηγοριά;

Όμως ο Χριστός δεν τους αφήνει να μείνουν στο βουνό, στο όρος Θαβώρ όπου έχει μεταμορφωθεί και έχει φανερώσει την θεία φύση και δόξα Του.
Τους κατεβάζει πάλι κάτω. Εκεί όπου τους περιμένει ο πόνος του ανθρώπου. Η αρρώστια, η απόγνωση, η αποτυχία, ο φόβος και ο θάνατος.
Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος της πνευματικής ζωής δεν είναι μόνο η αμαρτία αλλά η φυγή.
Να χρησιμοποιήσεις τον Θεό για να μην αντικρίσεις τη ζωή. Να κάνεις την προσευχή καταφύγιο από τον άνθρωπο. Να θέλεις το Φως, αλλά όχι τις πληγές που περιμένουν να φωτιστούν.

Ο Χριστός δεν μας ανεβάζει στο Θαβώρ για να εγκατασταθούμε εκεί μόνιμα. Μας αφήνει να γευθούμε για λίγο το Φως, ώστε να μπορέσουμε να κατεβούμε ξανά μέσα στο σκοτάδι χωρίς να απελπιστούμε.
Η αληθινή πνευματικότητα δεν είναι απλά να αισθάνεσαι όμορφα κοντά στον Θεό. Είναι να επιστρέφεις πάντα στον πονεμένο άνθρωπο.Να σκύβεις πάνω στα βάσανα του.Να μπαίνεις στη νύχτα του.Να στέκεσαι δίπλα του, όταν όλοι οι άλλοι έχουν φύγει.
Γιατί το Φως του Θεού δεν μας δόθηκε για να ξεχάσουμε τον κόσμο αλλά να τον μεταμορφώσουμε.
-π. Λίβυος-

Σήμερα, στο Ιερό Αγίασμα της Παναγίας των Βλαχερνών, τιμάται η 1.400ή επέτειος από την ιστορική ανάμνηση της ψαλμωδήσεως του Ακαθίστου Ύμνου

Σήμερα, στο Ιερό Αγίασμα της Παναγίας των Βλαχερνών, τιμάται η 1.400ή επέτειος από την ιστορική ανάμνηση της ψαλμωδήσεως του Ακαθίστου Ύμνου, με Πατριαρχική Χοροστασία.


Η επέτειος συνδέεται με τα γεγονότα της 7ης Αυγούστου 626, όταν, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Κωνσταντινούπολη απέδωσε τη σωτηρία της στην προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου. Οι Βλαχέρνες, το σπουδαιότερο θεομητορικό προσκύνημα της Βασιλεύουσας, κατέχουν από τότε ξεχωριστή θέση στην ιστορία της Πόλης και στη μνήμη της Ρωμιοσύνης.


Δεκατέσσερις αιώνες αργότερα, η επέτειος αυτή εξακολουθεί να υπενθυμίζει τη στενή σχέση της Κωνσταντινούπολης με την Παναγία των Βλαχερνών και μια παράδοση που παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα.

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026

«Άφρισαν» οι θεομπαίχτες με το εκκλησάκι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που γλίτωσε απ’ τη φωτιά!


Πόσο σατανική διαστροφή μπορεί να έχουν μερικοί άνθρωποι, όταν ενώ καίγεται ολόκληρη η Ελλάδα, σε εκείνους φταίει ένα μικρό ερημικό εκκλησάκι που δεν κάηκε!

Αφρούς βγάζουν στο διαδίκτυο με το εκπληκτικό φαινόμενο των εκκλησιών στην πατρίδα μας, που παραμένουν ανέπαφες από το καταστροφικό πέρασμα πυρκαγιών. Κόντρα σε κάθε λογική φυσικών νόμων, τέτοια θαυμαστά περιστατικά συμβαίνουν κυριολεκτικά κάθε καλοκαίρι. Μια φωτεινή ακτίνα θεϊκής παραμυθίας μέσα στο μαύρο καμίνι της ανθρώπινης ερείπωσης.

Το πιο πρόσφατο γεγονός που έκανε τους θεομάχους να αναπτύξουν υπέρταση, ήταν το εκπληκτικό συμβάν στο ερημικό εκκλησάκι του Αρχάγγελου Μιχαήλ στην περιοχή Βαθυχώρι της Δυτικής Αττικής. Ο εθελοντής πολίτης που τράβηξε το σχετικό βίντεο (το οποίο μετρά εκατομμύρια views στο TikTok), περιγράφει συγκλονισμένος την άφθαρτη κατάσταση του μικρού ναού, παρότι τα πάντα γύρω του είχαν γίνει στάχτη.

Βλέπουμε στο βίντεο ότι ο άνθρωπος αρχίζει να εξετάζει τους εξωτερικούς τοίχους του παρεκκλησιού που με ανεξήγητο τρόπο, παραμένουν κατάλευκοι σαν να μην τους κάπνισε τίποτα. Στη μια πλευρά της εκκλησίας υπάρχουν κάμποσα δέντρα που ακουμπούν πάνω στην πλακόχτιστη σκεπή, κι όμως ενώ οι κορμοί τους έχουν γίνει κάρβουνο, τα κλαδιά που είναι σε επαφή με τη στέγη παραμένουν καταπράσινα και άκαυτα! Ακριβώς δίπλα στην είσοδο του παρεκκλησιού υπάρχει ένα τυλιγμένο χαλί, το οποίο επίσης έμεινε ανέπαφο!

Η έκπληξη του έγινε ακόμα πιο μεγάλη όταν ο άνθρωπος μπήκε μέσα στον ναό. Κανένα σημάδι καπνού, καμία ζημιά, σαν να μην πέρασε ποτέ το πύρινο κύμα πάνω από το εκκλησάκι. Τα καντηλάκια κρέμονται ακόμη γαλήνια και παρηγορητικά. Και το πιο εκπληκτικό, η στέγη από την εσωτερική της πλευρά είναι φτιαγμένη από καλάμια και ακατέργαστα ξύλινα δοκάρια. Ξερά και εντελώς ασυντήρητα. Δηλαδή υλικά που θα έπρεπε να έχουν αρπάξει αμέσως φωτιά όταν οι φλόγες έγλειφαν την παμπάλαια σκεπή, η οποία προφανώς δεν διαθέτει καμία αντιπυρική μόνωση. Κι όμως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ έστεκε εκεί, αλώβητος και επιβλητικός σαν στρατηλάτης που αντιστάθηκε σε όλα τα τάγματα του πυρός.

Αυτό το απίθανο συμβάν ήταν αρκετό για να φρενιάσουν οι «Γαδαρηνοί» του διαδικτύου. «Τι Θεός είναι αυτός που αφήνει ανθρώπους να πεθαίνουν, περιουσίες να χάνονται, δάση να αφανίζονται, μόνο και μόνο για να σώσει… ντουβάρια; Να τον χαίρεστε! Πιστεύετε για θαύμα κάθε τυχαίο σώσιμο εκκλησίας, λες και δεν έχουν καεί τόσες εκκλησίες και μοναστήρια!».
Τελικά πιστεύετε ή δεν πιστεύετε;

Καταρχάς για να ξεκινήσουμε από κάποια κοινή βάση, οι αφηνιασμένοι πρέπει να καταλήξουν αν υπάρχει Θεός ή δεν υπάρχει. Αν θεωρούν ότι δεν υπάρχει, με ποιο σκεπτικό κατακρίνουν τη συμπεριφορά του (έτσι στρεβλά όπως την αντιλαμβάνονται εκείνοι); Δηλαδή με φαντάζεστε εμένα να αρχίσω να διορθώνω τον (ανύπαρκτο κατά τη γνώμη μου) Δία ότι δεν ενήργησε σωστά με τον κεραυνό που έριξε στην τάδε περιοχή; Γελοία πράγματα! Αν από την άλλη θεωρούν ότι υπάρχει (ή μπορεί να υπάρχει) Θεός, ας παραδεχτούν ότι απλά δεν τους αρέσει, δεν τον θέλουν, τον μισούν βρε αδερφέ!

Με έναν εντελώς παιδιάστικο και ισοπεδωτικό τρόπο σκέψης, βάζουν στη ζυγαριά δύο ασύνδετα γεγονότα (πχ. το σώσιμο της εκκλησίας και την τραγική πτώση του ελικοπτέρου) και σου λένε «μα πως είναι δυνατόν ο Θεός να ενήργησε στο ένα και να ήταν απών στο άλλο»; Που ξέρεις βρε καψερέ που ενήργησε ο Θεός και πότε; Μήπως σου στέλνει αναφορά; Αν ενεργεί σωτήρια χιλιάδες φορές μέσα στη μέρα, εσύ πώς ακριβώς θα το πληροφορηθείς; Εγώ παραδέχομαι ότι είμαι ανάξιος να το δω - εσύ πώς λες ότι τα γνωρίζεις όλα; Καημένε, εσύ δεν μπορείς να παραδεχτείς ούτε την παρουσία του Θεού και ξαφνικά έγινες ειδικός στην απουσία Του;
Εξηγείστε μας πώς θέλετε τον Θεό

Καταρχάς ποιος σας είπε ότι ο Θεός ενεργεί μόνο όταν σώζει ζωές; Αν ίσχυε αυτό, δεν θα μετρούσαμε εκατομμύρια μαρτύρων που τιμούμε ως μεγάλους αγίους της Εκκλησίας μας. Ούτε θα είχαμε τους σύγχρονους αγίους σαν τον Παΐσιο, τον Πορφύριο και τον Ιάκωβο να αντιμετωπίζουν καρκίνους και ένα σωρό αρρώστιες.

Φωνές βροντές και αστραπές Εμφανίσεις τής Ουράνιας Εκκλησίας στην Αποκάλυψη


Αφήνοντας την Αγία Γραφή να ερμηνεύσει τον εαυτό της
1. Η φωνή τού Θεού
2. Η ενότητα Θεού-Χριστού-Εκκλησίας
3. Φωνή λαού: Οργή Θεού
4. Πίνακας εδαφίων

Ο Θεός δεν έχει ανθρώπινη φωνή. Δεν χρειάζεται καν ανθρώπινη φωνή για να εκφρασθεί. Παρ' όλα αυτά, στην Αγία Γραφή συχνά διαβάζουμε για κάποιες περιπτώσεις, που ο Θεός ακούστηκε από τους ανθρώπους. Ας δούμε μερικές τέτοιες περιπτώσεις, καθώς και κάποια συμπεράσματα που εξάγονται από αυτές.

1. Η φωνή τού Θεού
Όταν ο Θεός έδωσε στον Ισραήλ τις δέκα εντολές, τους μίλησε από το όρος Σινά: "Και πας ο λαός έβλεπε τας βροντάς και τας αστραπάς, και την φωνήν τής σάλπιγγος, και το όρος καπνίζον". (Έξοδος 20/κ΄ 18). Τόσο τρομερό ήταν το φαινόμενο αυτό, που οι Ισραηλίτες παρακάλεσαν το Μωυσή να τους μεταφέρει αυτός τα λόγια τού Θεού, "για να μη πεθάνουν". Τότε ο Μωυσής τους εξήγησε πως "αυτό γινόταν για να φοβηθούν το Θεό και να μην αμαρτάνουν, και πως δεν επρόκειτο να πάθουν κακό". (εδ. 19,20).

Η φοβερή φωνή τού Θεού, ήταν γνωστή και στον Ελιού, το φίλο τού Ιώβ, όπως φαίνεται από την περιγραφή του στο Ιώβ 37/λζ΄ 2 - 5: "Ακούσατε προσεκτικώς την τρομεράν φωνήν αυτού, και τον ήχον τον εξερχόμενον εκ τού στόματος αυτού... Κατόπιν αυτού βοά φωνή. Βροντά με την φωνήν τής μεγαλωσύνης αυτού".

Κατά τον ίδιο τρόπο, περιγράφει τη φωνή τού Θεού ο Δαβίδ: "Η φωνή τού Κυρίου επί τών υδάτων. Ο Θεός τής δόξης βροντά. Ο Κύριος είναι επί υδάτων πολλών. Η φωνή τού Κυρίου είναι δυνατή. ... συντρίβει κέδρους... σείει την έρημον..." (Ψαλμοί 29/κθ΄ 3 - 10).

Έτσι, ως βροντή ακούστηκε η φωνή τού Θεού όταν απάντησε στον Ιησού Χριστό: " Ήλθε λοιπόν φωνή εκ τού ουρανού: "Και εδόξασα, και πάλιν θέλω δοξάσει". Ο όχλος λοιπόν ο παρεστώς και ακούσας, έλεγεν ότι έγεινε βροντή". (Ιωάννης 12/ιβ΄ 28,29).

2. Η ενότητα Θεού-Χριστού-Εκκλησίας
Όλα αυτά, ήταν γνωστά στους Ισραηλίτες. Γι' αυτό ο Θεός περιέκλεισε μέσα στις προφητείες του ορισμένα στοιχεία, χρήσιμα για την κατανόησή τους, που είχαν σχέση με τον τρόπο που έκανε να ακούγεται η φωνή του. Έτσι, εκτός από τον Ελιού και τον Δαβίδ που είδαμε προηγουμένως, έδωσε στους προφήτες: Δανιήλ, Ιεζεκιήλ και Ιωάννη το Θεολόγο, κάποιες οράσεις, με τις οποίες θα ασχοληθούμε στη συνέχεια τής μελέτης μας.

Ο Ιεζεκιήλ στο 1/α΄ 24, περιγράφει τον ήχο τών φτερών τών χερουβείμ ως εξής: "και ήκουον την φωνήν τών πτερύγων αυτών εν τω πορεύεσθαι αυτά ως φωνήν ύδατος πολλού..." Εδώ, η φωνή υδάτων πολλών, ακούγεται από τα φτερά τών χερουβείμ.

Γιατί άραγε, εφ' όσον αυτός ο ήχος είναι χαρακτηριστικός τής φωνής τού Θεού;

Αυτό θυμίζει χωρία τής Αγίας Γραφής, όπου αναφέρεται ο Θεός ως "καθήμενος επί τών χερουβείμ", "επί πτερύγων ανέμων". (Ησαϊας 37/λζ΄ 16. Ψαλμός 18/ιη΄ 10).

Ο Δανιήλ, στο 10/ι΄ 5,6, περιγράφει την όραση που είχε, στην οποία είδε τον Ιησού Χριστό: "...το σώμα αυτού ως βηρύλλιον, και το πρόσωπον αυτού ως θέα αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού ως όψις χαλκού στίλβοντος, και η φωνή τών λόγων αυτού ως φωνή όχλου".

Με τον ίδιο τρόπο περιγράφει και ο απόστολος Ιωάννης στην Αποκάλυψη 1/α΄ 10 - 15 τον Ιησού Χριστό: "...ήκουσα οπίσω μου φωνήν μεγάλην ως σάλπιγγος λεγούσης... γράψον ... και επιστρέψας είδον... εν τω μέσω τών λυχνιών όμοιον υιόν ανθρώπου ... η δε κεφαλή αυτού και αι τρίχες λευκαί ως έριον λευκόν ως χιών και οι οφθαλμοί αυτού ως φλοξ πυρός και οι πόδες αυτού όμοιοι χαλκολιβάνω ως εν καμίνω πεπυρωμένης και η φωνή αυτού ως φωνή υδάτων πολλών"

ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΑΜΟΝ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΕΚΤΗ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1824 !


Ἡ Ναυμαχία τῆς Σάμου ἦταν πολεμικὴ ἐμπλοκὴ τῆς ἐπανάστασης τοῦ 21. Μετὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Ψαρῶν ὁ ἐχθρικὸς στόλος εἶχε ἀποσυρθεῖ στὴν Μυτιλήνη καὶ διέμεινε ἐκεῖ γιὰ περίπου ἕνα μήνα. Ὁ φόβος τῶν Ἑλλήνων ἦταν μεγάλος, ὅτι μετὰ ἀπὸ αὐτὸ θὰ κινδύνευε καὶ ἡ Σάμος. Ακολούθως ὁ Ἑλληνικὸς στόλος παίρνοντας δάνειο περὶ τὶς 90 χιλιάδες δίστηλα ἑτοιμάστηκε, ἡ μὲν πρώτη μοίρα ὑπὸ τὸν Σαχτούρη εἴκοσι ἑπτὰ Ὑδραίικα καὶ ὀκτὼ Πετζωτικὰ πλοῖα, ἡ δὲ δεύτερη μοίρα ὑπὸ τὸν Μιαούλη. 
 Ἡ πρώτη μοίρα ξημερώθηκε στὶς 30 Ἰουλίου στὴν Ἰκαρία καὶ εἶδε σαράντα μικρὰ πλοῖα, ἀναμεταξύ τους καὶ εἴκοσι σακολέβες μὲ Τουρκικὴ σημαία, πλέοντας πρὸς τὴν Σάμο καὶ φέροντας δύο χιλιάδες στρατιῶτες πρὸς ἀπόβαση. Ἡ Ἑλληνικὴ μοίρα κατεδίωξε τὰ καράβια αὐτά, καὶ τὰ ἀνάγκασε νὰ φύγουν μακρυὰ ἢ νὰ πέσουν στὴν ξηρά. Φτάνοντας στὴν Μυκάλη εἶδαν πλῆθος στρατευμάτων ἕτοιμα πρὸς ἀποβίβαση σὲ δύο βρίκια καὶ πλῆθος μικρῶν πλοίων. Τὰ βρίκια κόψανε τὶς ἄγκυρες καὶ ἔφυγαν.
Ὁ Ὀθωμανικὸς στόλος βρίσκονταν ἐλλιμενισμένος πίσω ἀπὸ τὸ ἐρημονήσι Μαρίνα. Ἐκεῖ ὁ Ἑλληνικὸς στόλος τοὺς ἀνακάλυψε, καὶ ἀφοῦ ἔριξε μιὰ κανονιὰ ἄραξε καὶ ἔκανε τὴν μεταβίβαση τοῦ στρατοῦ ἀδύνατη. 
 Τέσσερις ὧρες μετὰ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου δεκαοκτῶ πλοῖα τῆς πρώτης τάξης κατέπλευσαν κατὰ τῶν Ἑλληνικῶν. Ὁ Σαχτούρης ἔδωσε διαταγὴ νὰ ναυμαχήσουν, χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα. Τὸ ἀπόγευμα ὅρμησαν κατὰ τῶν ἐχθρῶν δύο πυρπολικὰ τοῦ Ρομπότση καὶ τοῦ Τζάπελα. Οἱ Τοῦρκοι φοβήθηκαν καὶ ἀπομακρύνθηκαν. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ τὴν ἑπόμενη μέρα. 


 Στὶς 4 Αὐγούστου κατέπλευσε ὁ Ὀθωμανικὸς στόλος κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ. 
17 πλοῖα μὲ τὸν ἀντιναύαρχο καὶ τὸν Κανάρη μὲ τὸ πυρπολικὸ τοῦ ὅρμησαν πάνω στὸν ἐχθρὸ καὶ ναυμάχησαν ἐπὶ πέντε ὧρες, μέχρι ποὺ ἀνάγκασαν τὸν ἐχθρὸ νὰ ἀπομακρυνθεῖ. Ὁ Ὀθωμανικὸς στόλος μάταια ἀποπειράθηκε νὰ κινηθεῖ καὶ τὶς ἑπόμενες μέρες. Ἡ ἀγκυροβολιὰ τῶν Ἑλλήνων συνεχίστηκε γιὰ πέντε ἑβδομάδες χωρὶς ἀποτέλεσμα, καὶ μετὰ ἀποχώρησαν.

Πηγὲς : Λάμπρος Κουτσονίκας (1839-1926), ἐπιμ. (1863). Γενικὴ ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως, Τόμος Α΄.
Γεώργιος Κρέμος (1839-1926), ἐπιμ. (1879). Χρονολόγια τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας : πρὸς χρῆσιν πάντος φιλομαθοῦς, ἰδία δὲ τῶν ἐν τοῖς γυμνασίοις μαθητῶν. Ἐν Ἀθήναις: Τυπογραφεῖον Δημητρίου Ἰασεμίδου


«Χριστός Σάμον έσωσε» τη έκτη Αυγούστου 1824

Η επιτυχημένη απόκρουση της δεύτερης επίθεσης κατά της Σάμου, τον Αύγουστο του 1824 είχε τόσο μεγάλη επίδραση στην σαμιακή κοινωνία ώστε μετέβαλε την επίσημη σφραγίδα των Γενικών Συνελεύσεων.

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026

Βρισκόταν στο Αργοστόλι ο π. Γεράσιμος όταν είδε την ψυχή ενός παιδιού στην Αγγλία να ανεβαίνει στον Ουρανό.

Η μαρτυρία της μητέρας του παιδιού την οποία μεταφράσαμε και μοιραζόμαστε μαζί σας.
Βρισκόμαστε στην περίοδο των Παρακλήσεων της Παναγίας μας προσδοκώντας και την μεγάλη εορτή του Αγίου Γερασίμου και αυτή την περίοδο επιλέγουμε να μιλούμε για θαύματα του Αγίου μας, τα οποία πάντοτε σχετίζονται και με τον π. Γεράσιμο Φωκά, γιατί μέσω αυτού έγιναν σε εμάς γνωστά.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλούμε για το ακόλουθο θαυμαστό γεγονός, του οποίου και είμαστε μάρτυρες αυτόπτες και αυτήκοοι, καθώς συνέβη στο αυτοκίνητό μας, όσον αφορά τον τόπο, έξω από την εκκλησία της Ρακατζούλας. Το παραθέτουμε από το βιβλίο «Εγώ τώρα ζω. Δεν υπάρχει θάνατος».
Εἶδε μιά ψυχή στήν Ἀγγλία νά ἀνεβαίνει στόν Οὐρανό

Περασμένα μεσάνυχτα, ἔξω ἀπό τό σπίτι του, μετά ἀπό ἀγρυπνία στην Ιερά Μονή του Κορωνατου για την Απόδοση του Γενεσιου της Θεοτόκου.Ὁ π. Γεράσιμος δέν ἄνοιξε τήν πόρτα τοῦ αὐτοκινήτου νά βγεῖ, ἔμεινε ἀμίλητος κι ἀκίνητος, ἐκστατικός:
«Ἀνεβαίνει στόν οὐρανό ὁ Τζόσουα, ὁ ἄγγελός μου, η ψυχούλα ενός παιδιού στην Αγγλία» ψέλλισε και συνέχισε ἐκεῖ ἀμίλητος γιά ἄλλα περίπου 10 λεπτά. Επειτα ἄνοιξε τήν πόρτα καί βγῆκε λέγοντας: «Στό καλό, παιδάκια μου. Τά λέμε». Τόν χαιρετήσαμε κι ἐμεῖς χωρίς νά τολμήσουμε νά ρωτήσουμε τί τοῦ εἶχε συμβεῖ καί τί ἐννοοῦσε.

Μετά ἀπό 40 ἡμέρες, στόν Ἅγιο Γεράσιμο εἴχαμε πάλι αγρυπνία καί ἀνάμεσά μας ἦταν καί ἕνα ζευγάρι ἀπό τήν Ἀγγλία, πού σέ κάποια στιγμή στάθηκαν κοντά στή λάρνακα τοῦ Ἁγίου, δίπλα σέ ἕνα τραπεζάκι ὅπου ὑπῆρχε ἕνας δίσκος μέ κόλλυβα.

Ὁ π. Γεράσιμος βγαίνει στήν Ὡραία Πύλη καί μᾶς λέει:
«Ἀπόψε ἔχουμε τό 40ήμερο μνημόσυνο τοῦ Τζόσουα, ἑνός παιδιού ἀπό τήν Ἀγγλία καί ἐδῶ εἶναι μαζί μας οἱ γονεῖς του,ὁ Ρίτσαρντ καί ἡ Νικόλ. Εἶχα βρεθεῖ στό Ἔσσεξ, στό Μοναστήρι τοῦ Γέροντα Σωφρονίου Σαχάρωφ καί ἐκεῖ μοῦ εἶπαν:
‘Πήγαινε νά δεῖς μίαν οἰκογένεια Ἄγγλων πού εἶναι Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι’. Πηγαίνω, μπαίνω στό σπίτι τους καί τί βλέπω;
Μιά μεγάλη εἰκόνα τοῦ Ἁγίου μας. ‘Αφέντη μου, πῶς βρέθηκες ἐσύ ἐδῶ’; Πέφτω στά γόνατα καί τόν προσκυνῶ καί μαθαίνω ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί εἶχαν ἔρθει παλαιότερα στήν Κεφαλονιά καί ἀνέπτυξαν τέτοια σχέση μέ τόν Ἅγιο Γεράσιμο πού
βαπτίστηκαν Ὀρθόδοξοι. Ἕνα ἀπό τά παιδιά τους ἦταν ὁ Τζοσουα, ἀνάπηρο ἀπό ἐπιπλοκή κατά την εγκυμοσύνη , πού τελικά ἔφυγε γιά τόν Παράδεισο. Γιά τήν ψυχή τοῦ Τζόσουα κάνουμε αὐτό το μνημόσυνο».

Μέ τήν οἰκογένεια τῶν Ἄγγλων πλέον γνωριστήκαμε καί γίναμε φίλοι. Ἐρχόντουσαν τό καλοκαίρι στήν Κεφαλονιά καί ἦταν κι αὐτοί στίς παρακλήσεις τοῦ Δεκαπενταύγουστου πού ἔκανε ὁ π. Γεράσιμος σέ μοναστήρια καί ἐκκλησιές. 

Ὁ Ρίτσαρντ μᾶς εἶπε ὅτι ὅταν ἔφυγε ἡ ψυχούλα τοῦ Τζόσουα, μέσα στό σπίτι τους ἁπλώθηκε μιά πρωτόγνωρη οὐράνια εὐωδία καί τό παράδοξο ἦταν ὅτι οἱ ἴδιοι, ἀντί νά νιώθουν νά σπαράζει ἡ καρδιά τους, αἰσθάνονταν μιά γαλήνη ἀνερμήνευτη. Ρωτήσαμε τί ὥρα ἔγινε καί ταίριαζε μέ ὅ,τι εἴδαμε νά συμβαίνει μέ τόν π. Γεράσιμο ἐκεῖνo τό βράδυ στό αὐτοκίνητο, ὅταν τόν ἀκούσαμε νά λέει:
 «Ἀνεβαίνει στόν οὐρανό ὁ Τζόσουα, ὁ ἄγγελός μου»…, ὅταν ἀπό ἕνα σπίτι στήν Ἀγγλία στό Ἔσσεξ μια ψυχούλα ἑνός παιδιοῦ ἀνέβαινε στόν Οὐρανό κι αὐτός ἐδῶ
στήν Ἑλλάδα, στήν Κεφαλονιά, στό Ἀργοστόλι, μπροστά στήν εκκλησουλα τῆς Παναγίας τῆς Ρακαντζῆ, μέσα σέ ἕνα αὐτοκίνητο, τήν ἔβλεπε …
……………..
Και τώρα αγαπητοί μας φίλοι έχουμε την μαρτυρία της μητέρας του Τζόσουα. Θα δείτε πώς πράγματι αυτό το παιδί ήταν ένας άγγελος όπως ο π. Γεράσιμος το αποκάλεσε και βασικά οδήγησε την οικογένειά του στην Ορθοδοξία. Θα δείτε πώς ο Άγιος Γεράσιμος τους έδωσε Θεία Χάρη και πώς αισθάνονται και την παρουσία του π. Γεράσιμου στο σπίτι τους. Δόξα τω Μεγάλω Θεώ! Αλήθεια πώς μας αδελφώνει!

Πώς μιλάει κανείς σήμερα για το Φως;


 Πώς μπορεί η Εκκλησία να πανηγυρίζει το γεγονός της Μεταμορφώσεως, τη στιγμή που ο πλανήτης βιώνει μια πρωτόγνωρη εμπειρία συλλογικής εξάντλησης και οντολογικού αποπροσανατολισμού;

 Όταν η γη φλέγεται από πυρκαγιές που μετατρέπουν ολόκληρα οικοσυστήματα σε στάχτη, όταν η κλιματική κρίση παύει πλέον να συνιστά επιστημονική πρόβλεψη και γίνεται καθημερινό βίωμα, όταν ο πόλεμος επανέρχεται ως σχεδόν μόνιμη γεωπολιτική συνθήκη, όταν η βία εισβάλλει με ολοένα αυξανόμενη αγριότητα στον ιδιωτικό βίο, και η δημόσια σφαίρα πλημμυρίζει από εικόνες που πριν από λίγες δεκαετίες θα θεωρούνταν αδιανόητες;

 Σώματα διαμελίζονται και εγκαταλείπονται σαν αντικείμενα. Νεκροί αποκρύπτονται προκειμένου να συνεχίσουν να παράγουν οικονομικό όφελος. Παιδιά ενηλικιώνονται μέσα στην εμπειρία μιας διαρκούς οντολογικής ανασφάλειας. Ολόκληρες κοινωνίες εξοικειώνονται με τον θάνατο πριν προλάβουν να τον πενθήσουν επαρκώς.

Το τραγικότερο, ωστόσο, δεν είναι η ποσοτική αύξηση της βίας. Είναι η προοδευτική εξοικείωση του ανθρώπου με αυτήν. Η φρίκη παύει να προκαλεί κλονισμό γιατί μετατρέπεται σε αντικείμενο καταναλωτικής πρόσληψης, σε θέαμα προς στιγμιαία κατανάλωση.
Αυτή ακριβώς η εξοικείωση με το ανείπωτο- η, θα λέγαμε, ρουτινοποίηση του τρόμου- συνιστά ίσως το ανησυχητικότερο γνώρισμα του ύστερου νεωτερικού πολιτισμού.

Η κρίση ως οντολογικό, όχι απλώς φαινομενολογικό γεγονός

Θα ήταν, ωστόσο, επιφανειακή προσέγγιση αν αντιλαμβανόμασταν τα παραπάνω ως άθροισμα αυτοτελών και παρατακτικά συνυπαρχουσών κρίσεων. Δεν βιώνουμε απλώς οικολογική, οικονομική, κοινωνική ή πολιτική αποσταθεροποίηση κατά παράταξη.

Πορτρέτο με μολύβι του ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ


Πορτρέτο με μολύβι του ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ δια χειρός
Vasily Egorovich Raev (Васи́лий Его́рович Ра́ев. 1808–1871