ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2021

«Καί ουδενί ουδέν είπον εφοβούντο γάρ»

 


 «Και εξελθούσαι έφυγον από του μνημείου· είχε δε αυτάς τρόμος και έκστασις, και ουδενί ουδέν είπον εκφοβούντο γαρ» (Μάρκ. ιστ’ 8). Οι Μυροφόρες τα είχαν χάσει. Πού βρίσκονταν, στον ουρανό ή στη γη; Με ποιόν μιλούσαν; Τί άκουσαν; Τέτοια πράγματα ούτε στον ύπνο τους δεν τα βλέπουν οι άνθρωποι. Μα αυτό που βλέπουν και ακούν τώρα δεν είναι όνειρο, είναι αληθινό. Απ’ όλα όσα έγιναν, προκύπτει πως ζούσαν μια πραγματικότητα.

 Τί ευλογημένος είναι ο φόβος κι ο τρόμος που νιώθει ο άνθρωπος όταν βλέπει ανοιγμένους τους ουρανούς, όταν ακούει μια χαρούμενη φωνή από την αληθινή, αθάνατη και ποθεινή πατρίδα του! Δεν είναι μικρό πράγμα να δεις έναν αθάνατο άγγελο του Θεού, ούτε ν’ ακούσεις μια φωνή που βγαίνει από αθάνατα χείλη. Πιό εύκολα αντέχεις να δεις το πρόσωπο και ν’ ακούσεις τον ορυμαγδό ολόκληρου του φθαρτού σύμπαντος, παρά να δεις το πρόσωπο και ν’ ακούσεις τη φωνή κάποιου αθάνατου όντος που δημιουργήθηκε πριν από το σύμπαν, που το κάλλος του είναι ασύγκριτα ανώτερο από την ανοιξιάτικη αυγή. Όταν ο προφήτης Δανιήλ, ο άνθρωπος του Θεού, άκουσε τη φωνή του αγγέλου, μονολόγησε: «Ουχ υπελείφθη εν εμοί ισχύς, και η δόξα μου μετεστράφη εις διαφθοράν, και ουχ εκράτησα ισχύος… ήμην κατανενυγμένος, και το πρόσωπόν μου επί την γην» (Δανιήλ, ι’ 8,9).

Πώς λοιπόν να μην τις πιάσει φόβος και τρόμος τις αδύναμες γυναίκες; Πώς να μη φύγουν γρήγορα από το μνημείο; Πώς θα μπορούσαν ν’ ανοίξουν το στόμα τους και να μιλήσουν; Με τί λόγια να πουν αυτά που είδαν; Κύριε, η δόξα Σου είναι ανέκφραστη! Εμείς οι θνητοί άνθρωποι ευκολότερα μπορούμε να την εκφράσουμε με τη σιωπή και τα δάκρυά μας παρά με λόγια.

«Και ουδενί ουδέν είπον εφοβούντο γαρ». Δεν είπαν τίποτα στο δρόμο, σε κανέναν. Δε μίλησαν σε κανέναν από τους εχθρούς του Χριστού, σ’ εκείνους που έχυσαν το αίμα Του, ούτε σ’ ολόκληρη την Ιερουσαλήμ που συμφώνησε μαζί τους. Μίλησαν όμως στους αποστόλους, ούτε τόλμησαν μα ούτε και μπορούσαν να μην τους πουν τα νέα, αφού έτσι τις πρόσταξε ο αθάνατος άγγελος. Πώς μπορούσαν να μην εκτελέσουν την εντολή του Θεού; Είναι σαφές λοιπόν, πως οι γυναίκες μίλησαν σ’ εκείνους που έπρεπε (βλ. Λουκ. κδ’ 10)· και πως δεν είπαν τίποτα σ’ αυτούς που δεν έπρεπε, τους οποίους φοβούνταν.

Έτσι τέλειωσε η επίσκεψη που έκαναν οι Μυροφόρες γυναίκες στο μνημείο του Χριστού το πρωί της Ανάστασης. Τα φτωχά τους μύρα, που σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν για να συντηρήσουν από τη φθορά Εκείνον που τηρεί τους ουρανούς από τον αφανισμό, να μυρώσουν Αυτόν που χαρίζει στους ουρανούς το άρωμά Του, έμειναν στα χέρια τους.
Αγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Γιατί αρέσει στους ανθρώπους να «καρφώνουν»;


Του Henry Stone

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που αναφέρει ο Aleksandr Solzhenitsyn στο βιβλίο του "The Gulag Archipelago" (Αρχιπέλαγος Γκουλαγκ) είναι το πόσο εύκολα (επί κομμουνισμού) ο Ρωσικός λαός επιτίθετο ο ένας στον άλλο, καταδίδοντας γείτονες και φίλους στις "αρχές" για αδικήματα που δεν υπήρχαν θύματα και στα οποία κανείς δεν είχε βλαφτεί.

Δεν κέρδιζαν τίποτα οικονομικά από την πράξη τους αυτή ωστόσο το έκαναν έτσι κι αλλιώς. Το μόνο κοινό τους κίνητρο ήταν ένα: η κακόβουλη επιθυμία να δουν τους γείτονές τους να συλλαμβάνονται και να τιμωρούνται.

Ο Σολζενίτσιν γράφει για έναν υδραυλικό τον οποίο είχε «καρφώσει» στις αρχές ο διπλανός γείτονάς του, επειδή δεν άκουσε στο ραδιόφωνό του μια ανάγνωση επιστολών στον Στάλιν και ένας συντηρητής σόμπας «καρφώθηκε» από τους γείτονές του επειδή έγραψε το όνομά του σε μια πεταμένη εφημερίδα. "Οι συλλήψεις σε δρόμους και πολυκατοικίες είχαν εξαπλωθεί σαν επιδημία".

Στους ανθρώπους που συλλαμβάνονταν δεν τους επιβάλλονταν κάποιο απλό πρόστιμο ή κάποια απλή τιμωρία. Ο υδραυλικός καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκισης και ο συντηρητής δέκα χρόνια. Άλλοι δεν ήταν τόσο τυχεροί. Φυλακίστηκαν για δεκαετίες, υπέστησαν ανείπωτα βασανιστήρια και τελικά δολοφονήθηκαν.

Χωρίς τους γείτονες και τους «φίλους» τους να τους «καρφώσουν», πολλοί από

Κυριακή, 16 Μαΐου 2021

Μία σπάνια φωτογραφία του Αγίου Γαβριήλ Ουργκεμπάτζε, του δια Χριστόν Σαλού.

Μία σπάνια φωτογραφία του Αγίου Γαβριήλ Ουργκεμπάτζε, του δια Χριστόν Σαλού.

πηγή

Καλεσμένοι όλοι μας εδώ και αιώνες , σ αυτές τις χαρμόσυνες Κυριακές του Πεντηκοσταρίου



Δεν υπάρχει Κυριακή που να μην είναι πανηγύρι.Οι ψυχές την λαχταράνε την ημέρα του Κυρίου.Καμιά κοινή , καμιά συνηθισμένη.
Όλες βαλμένες ελέω Θεού σαν ολάνθιστα περιβόλια στης ζωής του καθενός μας την ζωγραφιά.
Ω τι χρώματα Θεέ μου ! Ω τι μυρωδιές ! Ω τι γλυκειά χαρά που σου απλώνει τα ματωμένα απ τα καρφιά χέρια της να την πιάσεις σφιχτά και κείνη να σε πετάξει ως τα άνω υπέροχα .
Ω τι ευφροσύνη ανείπωτη , απερίγραπτη και με μυριάδες λέξεις ακόμα , που καρτερά στην αγκαλιά της να κουρνιάσεις και να αναπαυτείς γαληνεμένος …
  Μέσα στα ευωδιαστά μπουκέτα της Χρισταγάπητης βιωτής, είναι και κάποια που σαν να κάνουν τον αέρα να μοσχοβολά αδιάκοπα , την ασυννέφιαστη Άνοιξη και τις καρδιές να χτυπούν πιο δυνατά σαν τις πρώτες ορθρινές καλοκαιρινές καμπάνες , που τα μισάνοιχτα παραθύρια φέρνουν μες στην ησυχία και την μακαρία πτωχεία των χαμηλών σπιτιών, με τις απ το Πάσχα ασβεστωμένες αυλές.
Είναι οι Κυριακές μετά το πρώτο Χριστός Ανέστη , μετά το Θριαμβευτικό άνοιγμα του Παραδείσου , μετά την παντοτινή συντριβή του Θανάτου .

 Μια–μια έρχονται να σε προσκαλέσουν σε μια χαρμόσυνη ατελεύτητη γιορτή .
Μεγαλύνουν οι ψυχές τον εξαναστάντα τριήμερον εκ τάφου . Φωτίζει ο ζωοδότης Χριστός τις ψυχές, με την φλόγα την άσβεστη της αγάπης , αυτήν που λιώνει στο σπινθήρισμά της την έχθρα και το μίσος της αμαρτίας .
Καλεσμένοι όλοι μας εδώ και αιώνες , σ αυτές τις χαρμόσυνες Κυριακές του Πεντηκοσταρίου .
Στις Εκκλησιές δεν παύουν να διαβάζονται λόγια άφταστης ωραιότητας γραμμένα για αυτές , να ακούγονται ύμνοι που δε θα σιγάσουν ποτέ την δοξαστική φωνή που ανεβαίνει από τα μέσα κάθε δακρυσμένου σκυφτού ταπεινού , που προσμένει τον Ουράνιο λειμώνα με Αγία Υπομονή .
Θα δακρύσουμε και εμείς κάθε φορά που θα αισθανθούμε πόσες τέτοιες πέρασαν από μπροστά μας ως σήμερα χωρίς όμως και εμείς να τις σφιχταγκαλιάσουμε .
Μα θα νιώσουμε και ευλογημένοι που ο Θεός μας χαρίζει ακόμα αναπνοή , για να τις αγαπήσουμε αυτές τις ξεχωριστές Κυριακές στις παρυφές του Θέρους .
Να αισθανθούμε κάποτε μακάριοι σαν τον Δίδυμο Μαθητή ψηλαφώντας την σκορπισμένη από τον άνεμο των παθών πίστη μας .
Να λυτρωθούμε με την ενθουσιώδη χαρά των Μυροφόρων αυτή που τους κυρίευσε όταν κατάλαβαν μπρος στ αδειανό μνημείο ότι τέλεψε παντοτινά του θρήνου ο καιρός...
Να γίνει της μοναξιά μας το παράπονο, ακλόνητη πεποίθηση Χριστού παρουσίας , που να μην ξαναξεστομίσουμε εκείνο το:άνθρωπον ουκ έχω μα με όλη την δύναμη του είναι μας , να φωνάξουμε: Κύριε έχω Εσένα Βοηθό και Ελπίδα και Καταφυγή και σκέπη ….
Σε Εκείνον που πάντα περιμένει να ξεδιψάσει την άνυδρη ψυχή μας , να μας δώσει δωρεάν το ύδωρ της ζωής …
Και να ανακατευτεί αυτό με δάκρυα ευγνωμοσύνης για τις ατέλειωτες ευεργεσίες Του,σαν τα ευλογημένα δάκρυα που κυλήσαν απ τα μάτια του πρώην Τυφλού, όταν αντίκρισε Φως και χρώμα Θεϊκό για πρώτη του φορά.
Ιχνηλατώντας το χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο θυμόμαστε μα κυρίως αισθανόμαστε κατάβαθα αυτό που λέει ο ένας από τους τρείς Θεολόγους , ο Άγιος Γρηγόριος …
Χριστός δε εγερθείς εκ νεκρών , όλην την ζωήν των ανθρώπων εορτήν απειργάσατο !
Χριστός Ανέστη !
Είμαστε όλοι ...ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΑ προσκαλεσμένοι …
Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από την εκπομπή του Εν τω φωτί Σου οψόμεθα Φως με τίτλο : "Ιχνηλατώντας το χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο"
ΥΓ: Στο κείμενο αυτό που έρχεται από το 2013 υπάρχει μια μόνο...σημερινή προσθήκη . Μια λέξη γραμμένη με κεφαλαία ...

Tα ἁγιασμένα χέρια, αὐτά πού ἀρωμάτισαν το ‘’γλυκύ ἔαρ’’ το πανάμωμο σῶμα τοῦ Σωτήρα μας

Χ.Μ. Μπούσιας

Ἡ πίστη μας ὁλόκληρη στηρίζεται στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας. Τὸ λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, ὁ πνευματοκίνητος Παῦλος, στοὺς Κορινθίους: ‘’Εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν’’ (Α΄ Κορίνθ. ιε΄ 14). Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας πλημμυρίζει τὰ σωθικά μας μὲ ἰδιαίτερη χαρά, μὲ τὴν μοναδικὴ χαρὰ ποὺ παραμένει αἰώνια καὶ κινεῖ τὰ χείλη μας σὲ ψαλμωδία τοῦ ὕμνου τῆς νίκης κατὰ τοῦ θανάτου, τοῦ μοναδικοῦ ‘’Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος’’.
 Τὸ χαροποιὸ ἄγγελμα τῆς Ἁναστάσεως τοῦ Κυρίου πρῶτες ἄκουσαν ἀπὸ τὸν λαμπροφόρο νεανία, τὸν καθήμενο ἐπὶ τὸν λίθον Ἄγγελον οἱ Μυροφόρες γυναῖκες: ‘’Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ᾧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν Αὐτόν’’ (Μαρκ. ιστ΄ 6). 
Πρῶτες αὐτές, ‘’αἱ περὶ Μαριάμ’’, ὅπως ἀναφέρει τὸ β΄ἑωθινό, τὸ μετέδωσαν στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ ἀπὸ αὐτοὺς τὸ πληροφορήθηκε ἡ σύμπασα κτίση. Γυναίκα, ἡ Εὔα, ἔφερε τὴν κατάρα στὸ ἀνθρώπινο γένος, γυναίκα, δευτέρα Εὔα, ἡ Παναγία μας, ἐξαφάνισε τὴν ἀρχαία κατάρα μὲ τὴν γέννηση τοῦ Λυτρωτῆ μας καὶ γυναῖκες, οἱ Μυροφόρες, ἀνήγγειλαν πρῶτες στοὺς μαθητὲς τὴν κατάργηση τοῦ θανάτου καὶ τὴν αἰώνια ζωὴ μὲ τὴ θριαμβευτικὴ τοῦ Χριστοῦ μας Ἀνάσταση.
Οἱ Μυροφόρες, Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καὶ Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ, οἱ ἀδελφὲς τοῦ Λαζάρου, Μάρθα καὶ Μαρία, ἡ Σωσάννα, ἡ Ἰωάννα τοῦ Χουζᾶ καὶ ἡ Σαλώμη ‘’διαγενομένου τοῦ Σαββάτου ἠγόρασαν ἀρώματα, ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν· καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου· κὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος, ἦν γὰρ μέγας σφόδρα’’ (Μαρκ. ιστ΄ 1-4).
*Πρώτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Παναγία μας, τὴν ὁποία ὁ Λουκᾶς ὀνομάζει ‘’Μαρία τοὺ Ἰακώβου’’ (Λουκ. κδ΄ 10), ὁ Ματθαῖος ‘’ἄλλη Μαρία’’ (Ματθ. κη΄ 1) καὶ ὁ Μάρκος ‘’Μαρία Ἰωσῆ’’ (Μαρκ. ιε΄ 47).
*Δεύτερη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἀπὸ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς εἶχε ἐκβάλει ἑπτὰ δαιμόνια.
*Τρίτη εἶναι ἡ Σαλώμη, ἡ θυγατέρα τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ μνήστορος.
*Τέταρτη εἶναι ἡ Ἰωάννα, ἡ γυναίκα τοῦ Χουζᾶ, ποὺ ἦταν ἐπίτροπος καὶ οἰκονόμος τῆς οἰκίαςτοῦ Βασιλιᾶ Ἡρώδη.
*Πέμπτη καὶ ἕκτη εἶναι οἱ δυὸ ἀδελφὲς τοῦ φίλου τοῦ Χριστοῦ Λαζάρου, ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία.
*Ἕβδομη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία τοῦ Κλωπᾶ, ἢ κατ’ ἄλλους τοῦ Κλεόπα,καὶ
*ὄγδοη ἡ Σωσάννα.
Βεβαίως ὑπῆρξαν καὶ ἄλλες Μυροφόροι τῶν ὁποίων οἱ Εὐαγγελιστὲς δὲν μᾶς διασώζουν τὰ ὀνόματα. Ὁ Λουκᾶς συμπληρώνει ‘’καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς’’ (Λουκ. κδ΄ 10).
Ἀπὸ τοὺς ἄνδρες κηδευτὲς τοῦ Χριστοῦ μας δύο ὀνόματα παραμένουν στοὺς αἰῶνες ἀνεξίτηλα. Τοῦ Νικοδήμου καὶ τοῦ Ἰωσήφ.
*Ὁ Νικόδημος ὑπῆρξε Φαρισαῖος νομομαθής, ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἔγινε μαθητὴς τοῦ Κυρίου τὰ πρῶτα χρόνια τοῦ κηρύγματός του, ὅταν Τὸν ἐπισκέφθηκε νύκτα καὶ συζήτησε μαζί Του γιὰ τὴν ἀπόλαυση τῶν ἀγαθῶν τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Τὴ συνομιλία τους μᾶς τὴν διασώζει ὁ Μαθητὴς τῆς ἀγάπης (Ἰωάν. γ΄ 1-21).
*Ὁ Ἰωσὴφ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία, ἦταν πολὺ πλούσιος καὶ εἶχε τὸ ἀξίωμα τοῦ Βουλευτῆ. ‘’Ὢν μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ, κεκρυμμένος διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἠρώτησε τὸν Πιλᾶτον, ἵνα ἄρῃ τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ’’ (Ἰωάν. ιθ΄ 38). Ὅταν ἔλαβε τὴ συγκατάθεση τοῦ Πιλάτου ἦλθε μαζί του καὶ ὁ Νικόδημος ‘’φέρων μίγμα σμύρνης καὶ ἀλόης ὡς λίτρας ἑκατόν’’ (Ἰωάν. ιθ΄ 39). Μαζὶ ‘’ἔλαβον τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἔδησαν αὐτὸ ἐν ὀθονίοις μετὰ τῶν ἀρωμάτων, καθὼς ἔθος ἐστὶ τοῖς Ἰουδαίοις ἐνταφιάζειν. Ἦν δὲν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ἐσταυρώθη κῆπος καὶ ἐν τῷ κήπῳ μνημεῖον καινόν, ἐν ᾧ οὐδέπω οὐδεὶς ἐτέθη· ἐκεῖ οὖν διὰ τὴν παρασκευὴν τῶν Ἰουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τὸ μνημεῖον, ἔθηκαν τὸν Ἰησοῦν’’ (Ἰωάν. ιθ΄ 40-42). Κατὰ τὸν Εὐαγγελιστῆ Ματθαῖο ὁ τάφος ἐκεῖνος ἦταν τοῦ Ἰωσήφ: ‘’Λαβὼν τὸ σῶμα ὁ Ἰωσὴφ ἐνετύλιξεν αὐτὸ σινδόνι καθαρᾷ καὶ ἔθηκεν αὐτὸν ἐν τῷ καινῷ αὐτοῦ μνημείῳ, ὃ ἐλατόμησεν ἐν τῇπέτρᾳ’’ (Ματθ. κζ΄ 59-60).
 Οἱ Ἅγιες Μυροφόροι καὶ οἱ Ἅγιοι Κηδευτὲς τοῦ Χριστοῦ μας τιμῶνται καὶ ἑορτάζονται μαζί, γιατὶ ὅλων τὰ εὐλογημένα μάτια, αὐτὰ ποὺ βουρκωμένα ἀπὸ τὸν

Οι αγιογραφίες της Θεοτόκου και των Αγίων Μυροφόρων γυναικών εντός του κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου

   






Οι αγιογραφίες της Θεοτόκου και των Αγίων Μυροφόρων γυναικών Μαρίας του Κλωπά, Μαρίας της Μαγδαληνής, Μάρθας, Σαλώμης, Σωσάνας και Ιωάννας. Βρίσκονται εντός του κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου στο Παρεκκλήσι του Αγγέλου. 
   Ανακαλύφθηκαν και συντηρήθηκαν κατά τις εργασίες συντήρησης, αποκατάστασης του Παναγίου Τάφου από επιστημονική ομάδα του Μετσόβιου Πολυτεχνείου υπό τη διεύθυνση της Τόνιας Μοροπούλου το 2017.

Σάββατο, 15 Μαΐου 2021

«Αναστημένε Κύριε, εκείνες που θρηνούσαν τον νεκρό Κύριο, έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, άγιοι στην ουράνια βασιλεία Σου!».


Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Πήγαινε και πες τους Πατέρες να μην κουράζονται. Ο Κύριος με αγίασε και είμαι Άγιος, Θαυματουργός και Μυροβλύτης..!


 Όταν αναγνωρίστηκε Άγιος, ο Άγιος Νεκτάριος το 1961 σε μια Μονή του Αγίου Όρους, δημιουργήθηκαν 2 παρατάξεις Μοναχών. Οι μεν παραδέχονταν την Αγιότητά του, οι δε, την αμφισβητούσαν. Ο Ηγούμενος της Μονής, βλέποντας την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο Μοναστήρι, κάλεσε μια μέρα τους Μοναχούς και τους είπε:
- Δεν θα γίνει το θέμα της Αγιοσύνης του Νεκταρίου, αιτία να χάσουμε τις ψυχές μας, αντιμαχώντας μεταξύ μας. Κηρύττω τριήμερη Νηστεία και με την προσευχή μας, να ζητήσουμε από το Θεό να μας αποκαλύψει, αν ο Γέροντας Νεκτάριος είναι Άγιος ή όχι.
Πράγματι αυτό και έκαναν. Την τρίτη ημέρα και ενώ ετοιμαζόταν ο Ηγούμενος να κατέβει στην Εκκλησία, χτυπάει διακριτικά η πόρτα του Κελιού του και μπαίνει μέσα ο Άγιος Νεκτάριος! Όταν μπήκε μέσα, ο Ηγούμενος αμέσως τον αναγνώρισε και έπεσε να τον προσκυνήσει. Του λέει τότε ο Άγιος Νεκτάριος:
- Αδερφέ Αθανάσιε (έτσι έλεγαν τον Ηγούμενο), πήγαινε και πες τους Πατέρες να μην κουράζονται. Ο Κύριος με αγίασε και είμαι Άγιος, Θαυματουργός και Μυροβλύτης. Γνώρισε δε, ότι ο Κύριος δεν με αγίασε για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο επειδή συγχωρούσα!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ-Η Ανάσταση είναι η οδός της ελπίδας



«Αἱ Μυροφόραι γυναῖκες τόν τάφον σου καταλαβοῦσαι καί τάς σφραγῖδας τοῦ μνήματος ἰδοῦσαι, μή εὑροῦσαι δέ τό ἄχραντον Σῶμά σου, ὀδυρόμεναι μετά σπουδῆς ἦλθον λέγουσαι: τίς ἔκλεψεν ἡμῶν τήν ἐλπίδα; τίς εἴληφε νεκρόν, γυμνόν ἐσμυρνισμένον, τῆς μητρός μόνον παραμύθιον; ὦ! πῶς ὁ νεκρούς ζωώσας, τεθανάτωται; ὁ τόν Ἄδην σκυλεύσας, πῶς τέθαπται; ἀλλ’ ἀνάστηθι Σωτήρ αὐτεξουσίως, καθώς εἶπας τριήμερος, σώζων τάς ψυχάς ἡμῶν» (Δοξαστικό των Στιχηρών του Εσπερινού της Κυριακής των Μυροφόρων»)

«Οι Μυροφόρες γυναίκες, αφού εισήλθαν στον τάφο σου και είδαν τις σφραγίδες με τις οποίες το μνήμα ήταν σφραγισμένο, δεν βρήκαν όμως το άχραντο Σώμα Σου, με οδυρμούς και βιασύνη ήλθαν να μας πούνε: Ποιος έκλεψε την ελπίδα μας; Ποιος πήρε από τον τάφο τον νεκρό, τον γυμνό, τον αλειμμένο με σμύρνα, την μόνη παρηγοριά της μητέρας Του; Πώς στ’ αλήθεια θανατώθηκε αυτός που δίνει ζωή στους νεκρούς Πώς θάφτηκε αυτός που σκύλευσε την δύναμη του Άδη; Αναστήσου όμως, Σωτήρ μας, όπως είπες, τριήμερος, σώζοντας τις ψυχές μας».

 «Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ήταν μέλος του Συνεδρίου των ιερέων και πρεσβυτέρων του λαού Ισραήλ, παράλληλα όμως και μαθητής κρυφός του Ιησού. Αφού έλαβε την άδεια από τον Πιλάτο, αποκαθήλωσε το σώμα του Κυρίου από τον Σταυρό και το ενταφίασε με την βοήθεια του Νικοδήμου, του άλλου κρυφού μαθητή του Κυρίου, σε μνημείο καινούργιο, που είχε παραγγείλει να λαξεύσουν σε έναν βράχο, όχι μακριά από εκεί. Λέγεται πως μετέπειτα συνελήφθη από τους Εβραίους και φυλακίστηκε και ότι ο Κύριος του εμφανίστηκε για να τον οδηγήσει στην πίστη της Αναστάσεως. Όταν ελευθερώθηκε, κήρυξε στον κόσμο το Ευαγγέλιο, φθάνοντας μέχρι την Δύση. Αποβιβαζόμενος στην Μασσαλία τη Γαλλίας, με τον Λάζαρο, την Μάρθα και την Μαρία, συνέχισε την αποστολή του στην Γαλατία και έφθασε και μέχρι την Αγγλία, όπου και εκοιμήθη εν Κυρίω. Η μνήμη του εορτάζεται στις 31 Ιουλίου. Η μνήμη της Μάρθας και της Μαρίας εορτάζεται στις 4 Ιουνίου. Η αγία Μαρία η Μαγδαληνή κήρυξε και αυτή τον Χριστό, αρχικά στην Ρώμη, στον αυτοκράτορα Τιβέριο, ο οποίος τιμώρησε τους πρωτεργάτες της καταδίκης του Χριστού, τους Άννα, Καϊάφα και Πιλάτο, ενώ η Μαρία του έδειξε κρατώντας ένα αυγό το οποίο έγινε κόκκινο θαυματουργικά, το γεγονός της Ανάστασης του Χριστού. Στην συνέχεια, μετέβη στην Γαλλία, οδηγώντας πολλούς στον Χριστό και επέστρεψε στη Έφεσο της Μικρά Ασίας, όπου και εκοιμήθη εν Κυρίω. Η μνήμη της εορτάζεται στις 22 Ιουλίου. Οι άλλες Μυροφόρες ήταν: η Σαλώμη, κόρη του Ιωσήφ του Μνήστορος από τον πρώτο γάμο και μητέρα των αποστόλων Ιωάννη και Ιακώβου, σύζυγος του Ζεβεδαίου, η Μαρία, σύζυγος του Κλεόπα ή Κλωπά, ενός εκ των εβδομήκοντα μαθητών, η Ιωάννα, γυναίκα του Χουζά, ο οποίος ήταν επίτροπος και οικονόμος της οικίας του βασιλιά Ηρώδη, και η Σωσάννα. Τέλος, η Μαρία η του Ιακώβου, η οποία σύμφωνα με τον συναξαριστή είναι η Παναγία, αλλιώς ‘η άλλη Μαρία’. Η μνήμη όλων εορτάζεται την τρίτη Κυριακή από του Πάσχα» (‘Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ)

  Το Πάσχα είναι η γιορτή της ελπίδας! Και ελπίδα σημαίνει όχι την προσδοκία για εκπλήρωση κάθε επιθυμίας μας, αλλά την προσδοκία ότι η ζωή μας δεν θα τελειώσει, δεν θα οδηγηθεί στο «μη είναι», στην ανυπαρξία! Θέλουμε η ύπαρξή μας να συνεχίσει να υπάρχει πέρα από τον χρόνο και εν αγάπη. Δεν είναι μόνο ο χρόνος που δεν θέλουμε να τελειώσει. Είναι και η κοινωνία με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Δεν αρκεί η ζωή αν είσαι μόνος σου, καθώς η μοναξιά είναι μικρή κόλαση. Και η αιωνιότητα έχει νόημα στο φως της αγάπης.
Την τρίτη Κυριακή από το Πάσχα γιορτάζουμε την μνήμη των Μυροφόρων γυναικών, που μαζί με τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία και τον Νικόδημο, τον κρυφό μαθητή, συμμετείχαν στο τελευταίο επί γης ταξίδι του Χριστού, στην αποκαθήλωση από τον σταυρό και την ταφή. Μοιράστηκαν με την Παναγία την λύπη του αποχωρισμού. Έκλαψαν ως άνθρωποι για τον θάνατο που δεν άφησε ανέγγιχτο ούτε τον Θεάνθρωπο, την ελπίδα τους. Και βιάστηκαν, μόλις τέλειωσε το Πάσχα των Εβραίων, να πορευτούν προς τον τάφο, κρατώντας ό,τι η αγάπη τους μπορούσε να προσφέρει, τα αρώματα, σε μία πορεία που για τον κόσμο δεν είχε νόημα, όπως δεν έχει νόημα και η ελπίδα στον Χριστό που οι πιστοί τρέφουμε σήμερα, κατά τη γνώμη όσων έχουν παραδοθεί στον μεταθανάτιο μηδενισμό.

  Η ελπίδα όμως κάνει τον άνθρωπο να πορεύεται διαφορετικά από τους κανόνες, τον ορθολογισμό, το παιχνίδι των πιθανοτήτων. Η ελπίδα κάνει την καρδιά να πεταρίζει στην προσευχή. Κάνει την ύπαρξη, χωρίς θόρυβο, μυστικά να αφήνεται στο έλεος του Θεού και στην δωρεά του ανέφικτου. Κάνει τον άνθρωπο να αφήνεται στο θαύμα. Κι αν ακόμη το θαύμα δεν είναι η ικανοποίηση της επιθυμίας, η ελπίδα μας κάνει να βλέπουμε το άλλο, το αιώνιο θαύμα: την αγάπη του Θεού, όπως αυτή αποτυπώνεται στο πρόσωπο του Αναστάντος Θεανθρώπου.

Οι Μυροφόρες μας μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα "μικρό", "μάταιο" και "χαμένο" στη ζωή όταν γίνεται για το Χριστό



 Ο κόσμος ζητά τα "μεγάλα" και τα "σπουδαία" που καταξιώνουν και αναδεικνύουν τον άνθρωπο στα μάτια της κοινωνίας και των πολλών.
Οι Μυροφόρες μας μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα "μικρό", "μάταιο" και "χαμένο" στη ζωή όταν γίνεται για το Χριστό, αλλά αυτό είναι ουσιαστικά το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο στη ζωή του ανθρώπου.
Ο "χαμένος" χρόνος και κόπος για τη Θ. Ευχαριστία, για την προσευχή, για τη νηστεία, για να διακονήσω το Χριστό στο πρόσωπο του/της συζύγου, των παιδιών, των αρρώστων, των αναγκεμένων...
Η "σπατάλη" του μύρου, των λουλουδιών, του θυμιάματος, εκείνων των "περιττών" για τους ανθρώπους του ορθολογισμού που δεν έμαθαν να δίνουν και να δίνονται στην αγάπη και το Θείο Έρωτα...
 Όλα αυτά και κάθε τι που γίνεται από πίστη και με πίστη στο Θεό σκορπίζουν από την καδιά του ανθρώπου τη νύχτα και το σκοτάδι των παθών, αποκυλούν κάθε δυσθεώρητο φόβο και ανασφάλεια και καταξιώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη ώστε να
γίνει μέτοχος της παρουσίας του Χριστού και της Αναστάσεως Του.
π. Γ.Θ.

Η ευημερία και η ευμάρεια στη χώρα μας παράγει παράσιτα και όχι μαχητές της ζωής

Ρώτησαν τον ιδρυτή του Ντουμπάι, Σεΐχη Ρασίντ, πώς βλέπει το μέλλον της χώρας του και εκείνος απάντησε:
«Ο παππούς μου ίππευε καμήλα, ο πατέρας μου το ίδιο, εγώ οδηγώ Μερσεντές, ο γιος μου Land Rover, ο εγγονός μου πάλι Land Rover θα οδηγεί, αλλά ο δισέγγονος μου μάλλον πάλι καμήλα θα ιππεύει...»
Γιατί το λέτε αυτό;
«Υπάρχουν κάποιες αέναες αρχές που διέπουν τα πάντα στη ζωή. Και για να γίνω συγκεκριμένος, οι δύσκολες εποχές πλάθουν δυνατούς άνδρες, οι δυνατοί άνδρες δημιουργούν καλές εποχές, οι καλές εποχές παράγουν ανίσχυρους άνδρες και οι ανίσχυροι άνδρες δημιουργούν σκληρές εποχές. 
Πολλοί δεν θα καταλάβουν, αλλά η ευημερία και η ευμάρεια στη χώρα μας παράγει παράσιτα και όχι μαχητές της ζωής …

Αίτια & ερμηνείες του Ευρωπαϊκού ανθελληνισμού: Μέσα από αξιοσέβαστες ευρωπαϊκές πηγές

                         
Ομιλία, στον Πολιτιστικό Σύλλογο Παλαίχθων, του κοινωνιολόγου, ιστορικού ερευνητή, Γεωργίου Σκλαβούνου, με θέμα: "Αίτια & ερμηνείες του Ευρωπαϊκού ανθελληνισμού: Μέσα από αξιοσέβαστες ευρωπαϊκές πηγές". 10 Μαΐου 2021 http://www.palaixthon.gr/​

Άγιος Νικόλαος και Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος(16ος αιώνας)

Άγιος Νικόλαος και Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος
16ος αιώνας
159Χ 123,4 cm
Ρωσικό Κρατικό Μουσείο,Μόσχα



Παρασκευή, 14 Μαΐου 2021

Ο Χριστός χθες και σήμερα ο Αυτός, αλλά εμείς εκλείσαμεν τα μάτια μας και βλέπομεν σκοτεινά.

«Ο Χριστός χθες και σήμερα ο Αυτός, αλλά εμείς εκλείσαμεν τα μάτια μας και βλέπομεν σκοτεινά. Αφού προχωρούμε έτσι, άλλοι λασπώνονται και άλλοι σκοτώνονται».
Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής ( ♰ 16 Απριλίου 1970)

Τρία είναι τα μεγάλα όπλα του διαβόλου κατα των χριστιανών




Τρία είναι τα μεγάλα όπλα του διαβόλου κατα των χριστιανών.
Η Άγνοια, δηλαδή η κατάσταση εκείνη όπου ο χριστιανός αγνοεί τον λόγο και των εντολών του Θεού.
Η Λήθη, δηλαδή ενώ ο άνθρωπος έμαθε και άκουσε τον Ευαγγελικό Λόγο, τον ξέχασε και τον τοποθέτησε στο περιθώριο της ζωής του.
Η Αμέλεια, δηλαδή η κατάστηση εκείνη όπου ο ανθρωπος ενώ έμαθε και θυμάται τον Λόγο του Θεού δεν τον κάνει πράξη στην ζωή του, διότι δεν υπάρχει αποφασιστικότητα και θέληση. Την θεωρία την γνωρίζει αλλά δεν την κάνει πράξη.
Ας μην επιτρέψουμε αδελφοί μου τον εαυτό μας να πέσει σε κάποια τέτοια ολέθρια, για την ψυχή μας, κατάσταση.
 Ας μελετούμε τον Λόγο του Θεού, όχι όμως για να πάρουμε κάποιες θεωρητικές γνώσεις, αλλά για να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημα και τις εντολές του Θεού.
«Αν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου», είπε ο Χριστός. Ας δούμε λοιπόν την ζωή μας κι ας πάρουμε τις ανάλογες αποφάσεις ώστε να δείξουμε όχι με λόγια αλλά με έργα την αγάπη μας στον Σωτήρα μας Χριστό.