Η ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

Ένας μοναχός από τη Μονή Δίβρης επισκέφθηκε κάποτε τον Άγιο Γερβάσιο των Πατρών, θέλοντας να ζητήσει τη συμβουλή του για ένα σοβαρό ζήτημα που τον απασχολούσε.

Έφθασε μεσημέρι στο κελί του Αγίου. Η διακόνισσά του, η Αθηνά, δεν του επέτρεψε να τον ενοχλήσει εκείνη την ώρα. Ο μοναχός στενοχωρήθηκε και της εξήγησε ότι είχε μεγάλη ανάγκη και ότι του ήταν αδύνατο να επαναλάβει το μακρινό αυτό ταξίδι.
Τότε ακούστηκε από μέσα η φωνή του Αγίου:
«Αθηνά, άφησε τον πατέρα να περάσει.»
Μόλις ο μοναχός μπήκε στο κελί, ο Άγιος τού είπε:
«Πάρε το τάδε βιβλίο από τη βιβλιοθήκη, άνοιξέ το στη συγκεκριμένη σελίδα και διάβασε. Αυτό πρέπει να κάνεις.»
Ο μοναχός υπάκουσε και διαπίστωσε με έκπληξη ότι στο κείμενο αυτό βρισκόταν ακριβώς η απάντηση στο πρόβλημα που τον απασχολούσε.

Ο Άγιος Γερβάσιος, φωτισμένος από τη χάρη του Θεού, γνώριζε την ανάγκη του ανθρώπου πριν ακόμη του την εκφράσει.

πηγή

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ!

«Ο άγιος Νεκτάριος όταν βρέθηκε ιεροκήρυκας στην Εύβοια, γνώρισε εκεί, στον άη Γιάννη, και τον πατέρα του Γέροντος Πορφυρίου. Τον Λεωνίδα Μπαϊρακτάρη. Μπαϊρακτάρης σημαίνει σημαιοφόρος… Και τον συμβούλευσε ο άγιος. Τι ωραία του είπε! Προκειμένου να συλλάβει ένα παιδί το ζευγάρι, θέλει και προετοιμασία. Ο άγιος, άλλωστε, είχε προτείνει κι είχε φτιάξει Σχολές Γονέων. Πο ’χουν και τώρα πολλοί παπάδες, πολλές Μητροπόλεις για υποψηφίους συζύγους. Ανδρόγυνα. Παντρεύεσαι. Γιατί παντρεύεσαι; Όλα αυτά. Πρέπει να ξέρεις πολλά πράγματα. Έτσι. Και με την υπόδειξη του αγίου Νεκταρίου γεννήθηκε ο Γέροντας Πορφύριος. Ο οποίος είναι κοντά στα ίχνη του αγίου Νεκταρίου. Και ο Γέροντας Πορφύριος αγαπούσε απόλυτα, απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο. Απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο!» (Γέρων Ανανίας Κουστένης, Λόγοι για τον άγιο Νεκτάριο, τόμος Δ΄).

 Τόσα πολλά και σπουδαία πράγματα σε ένα μικρό μόνο απόσπασμα λόγου του μεγάλου μακαριστού Γέροντα Ανανία Κουστένη. Ο οποίος αγαπούσε καθ’ υπερβολήν και τους δύο μεγίστους αγίους της σύγχρονης εποχής, τον άγιο Νεκτάριο, επίσκοπο Πενταπόλεως τον θαυματουργό, στο εκκλησάκι του οποίου στην Αθήνα λειτουργούσε και κήρυττε επί δεκαετίες μέχρι το τέλος του (Μάϊος 2021), και τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, του οποίου για πολλά χρόνια υπήρξε πνευματικό τέκνο – ήταν ο σωτήρας του κατά την ομολογία του παππούλη. Και ποια η «εικόνα» που είχε και για τους δύο; Ότι είναι ισοστάσιοι πνευματικά! «Ο Γέροντας Πορφύριος είναι κοντά στα ίχνη του αγίου Νεκταρίου». Δηλαδή, όπως κι αλλού έχει εξηγήσει ο π. Ανανίας, και οι δύο, χαρισματούχοι και θαυματουργοί, είχαν καταστήσει τις καρδιές τους κάτοπτρα καθαρά που αντανακλούσαν τις λαμπηδόνες του αγίου Πνεύματος, που σημαίνει ότι στο πρόσωπό τους έβλεπε κανείς τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αυτό δεν μας λέει αδιάκοπα η Εκκλησία μας, όταν πρόκειται για τους αγίους της; Ότι οι άγιοι αποτελούν μία συνέχεια του Ιησού Χριστού, είναι Εκείνος «εν ετέρα μορφή». Ο Χριστός είναι «ο εν αγίοις αναπαυόμενος», γι’ αυτό και ό,τι θαυμαστό επιτελούν αυτοί ανήκει στον Ίδιο!

 Οπότε ο άγιος Πορφύριος αγαπούσε βεβαίως όλους τους αγίους, κατεξοχήν δε την Υπεραγία Θεοτόκο, τη Μητέρα του Κυρίου του, αλλά ένιωθε μία ξεχωριστή οικειότητα και συμπάθεια προς τον άγιο Νεκτάριο, σε βαθμό, κατά τον Γέροντα Ανανία, απολυτότητας! 

«Ο Γέροντας Πορφύριος αγαπούσε απόλυτα, απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο!» 

Κι όχι τυχαία!

Οἱ ἁμαρτίες τίς ὁποῖες δέν θυμᾶμαι στήν ἐξομολόγηση μποροῦν νά διακινδυνεύσουν τήν σωτηρία μου;

​Ἅγιος Διονύσιος ὁ ἐν Κολιτσοῦ

​Τὶς ἁμαρτίες ποὺ θυμᾶσαι νὰ τὶς ἐξομολογεῖσαι στὸν πνευματικό, καὶ γιὰ τὸ ὑπόλοιπο ποὺ δὲν θυμᾶσαι νὰ πεῖς:
​«Κύριε, ἐγὼ γνωρίζω ὅτι εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀλλὰ δὲν θυμᾶμαι πιὰ ὅλες τὶς ἁμαρτίες καὶ τὰ σφάλματά μου. Εὐλόγησον καὶ συγχώρησόν με, πάτερ!» 

Τότε ὁ πνευματικός, μὲ φόβο Θεοῦ, θὰ συγχωρεῖ καὶ ἐκεῖνες ποὺ ξέχασες καὶ δὲν ἐξομολογήθηκες. Ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ παραμένει ἀκατάληπτη γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ. Τόσο μᾶς χρειάζεται, νὰ ταπεινωθοῦμε καὶ νὰ ποῦμε: «Κύριε, ἥμαρτον, ἀλλὰ Σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρέσεις» καὶ ὁ Θεὸς ἐκείνη τὴν στιγμὴ μᾶς συγχωρεῖ.

Ἀλλά, ἐὰν ποῦμε:
​«Μὰ τί ἔκανα γιὰ νὰ πάω νὰ ἐξομολογηθῶ;» βλέπεις, ἐκεῖ ἔγκειται ὁ μεγάλος κίνδυνος. Ὅμως, ἐὰν βρεθοῦμε ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ μας καὶ ποῦμε: «Κύριε, ξέρω ὅτι ἁμάρτησα καὶ πάντα ἁμαρτάνω, διὰ τοῦτο δέομαι, συγχώρησόν με!» καὶ μᾶς διαβάσει ὁ πνευματικὸς τὴν συγχωρητικὴ εὐχή, ἐκείνη τὴν στιγμὴ σὲ συγχωρεῖ καὶ ὁ Θεός.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Βίος - Διδαχές - μαρτυρίες Ἀπαντήσης σε ἐπιστολές, σελ. 323- Ἐκδ. Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου.

πηγή

Επιθετικός «ἀγαπισμός»

 Ἔχουμε ἕνα ἐπιθετικὸ «ἀγαπισμό», γιατί εἶναι ἰδέα ποὺ κατοχυρώνει πάθη, δὲν εἶναι βίωμα ποὺ ἀποκρυπτογραφεῖ ἐσωτερικὴ ἀναγέννηση...

Ἄλλο ἀγάπη ἔστω, σὰν ἔμπνευση ἀσκητικῆς προσπάθειας νὰ προσλάβω ἀπαθῶς τὸν συνάνθρωπο σὰν ἀδελφό, σὰν εἰκόνα Θεοῦ... καί ἄλλο ἀγαπολογία ποὺ δείχνει ἀνασφάλεια καὶ ψυχικὴ ἀνισορροπία.

Καὶ ἐπιβάλλει μὲ ἕνα σπασμωδικὸ τρόπο τὸν περὶ ἀγάπης νόμο, ἀκριβῶς γιὰ νὰ κατοχυρώσει ἰδεολογικὰ ,τὸ ἀσταύρωτο τῆς νοσηρῆς ἀνθρώπινης παθολογίας..."

Όσιος Γεροντας Αναστάσιος Κουδουμιανός

πηγή

Η Υπατία ως «Εργαλείο»: Μια Προτεσταντική Κατασκευή εναντίον στον Ρωμαιοκαθολικισμό

Για σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια, η Ορθόδοξη Ανατολή δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να μετατρέψει την Υπατία σε «λάβαρο» ή «αγκάθι». Για την ιστορική συνείδηση του Βυζαντίου και της μετέπειτα Ορθοδοξίας, η δολοφονία της ήταν ένα τραγικό, απομονωμένο περιστατικό ενός όχλου που παρεκτράπη – ένα γεγονός που καταδικάστηκε ήδη από την εποχή του από τον εκκλησιαστικό ιστορικό Σωκράτη τον Σχολαστικό ως ξένο προς το χριστιανικό ήθος.

Ωστόσο, στον 19ο αιώνα, η φιγούρα της Αλεξανδρινής φιλοσόφου «εισήχθη» στην Ελλάδα όχι ως ιστορική μελέτη, αλλά ως προπαγανδιστικό πυρομαχικό.

Η Προτεσταντική Εργαλειοποίηση
Το 1853, ο Άγγλος κληρικός Charles Kingsley γράφει την «Υπατία». Ο στόχος του δεν ήταν να τιμήσει την αρχαία φιλοσοφία, αλλά να χτυπήσει τον Ρωμαιοκαθολικισμό. Παρουσιάζοντας τον Άγιο Κύριλλο ως έναν σκοτεινό ιεροεξεταστή –μια εικόνα που παρέπεμπε ευθέως στον Παπισμό που οι Προτεστάντες μισούσαν– κατασκεύασε έναν μύθο: τον μύθο της «φωτισμένης παρθένας» απέναντι στον «αιμοδιψή κλήρο».

Το Παράδοξο της Ελληνικής Υποδοχής
Το θλιβερό είναι ότι στην Ελλάδα, πολλοί δέχθηκαν αυτή την αφήγηση αμάσητη. Ξέχασαν ότι για αιώνες η Ορθοδοξία συμβίωσε με τη μνήμη της χωρίς υστερίες. Ξαφνικά, μέσα από μεταφράσεις προτεσταντικών κειμένων, η Υπατία μετατράπηκε σε σύμβολο μιας δήθεν αιώνιας σύγκρουσης Ελληνισμού και Χριστιανισμού.Οι δικοί μας διανοούμενοι, στην προσπάθειά τους να φανούν «ευρωπαϊστές», δανείστηκαν τα γυαλιά των Προτεσταντών. Υιοθέτησαν μια πολεμική που δεν ήταν δική μας, για να εξυπηρετήσουν ξένα δογματικά συμφέροντα.

«Μετά των αγίων ανάπαυσον»

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Ο φόβος του θανάτου προέρχεται από τη βιασύνη, τη φασαρία, την τύρβη και όχι από την ευτυχία. Όταν κάποιος γυροφέρνει πολυάσχολος και ξαφνικά θυμηθεί τον θάνατο, ο θάνατος τότε του φαίνεται εντελώς παράλογος, απαίσιος.

Όταν όμως φτάσεις στην ησυχία, στην ευτυχία, στοχάζεσαι τον θάνατο και τον αποδέχεσαι με αρκετά διαφορετικό τρόπο.

Επειδή ο ίδιος ο θάνατος βρίσκεται σ’ ένα ανώτερο, «σημαντικό» επίπεδο, φαίνεται τρομακτικός μόνον όταν συνδέεται με τη συνηθισμένη, κατώτερη, αχρείαστη πολυπραγμοσύνη.

Στην ευτυχία, στη γνήσια ευτυχία, αισθανόμαστε την παρουσία της αιωνιότητας στην καρδιά μας, έτσι ώστε η ευτυχία να ανοίγεται στον θάνατο. Και τα δύο μοιάζουν μεταξύ τους, και τα δύο αγγίζουν την αιωνιότητα. Στην πολυπραγμοσύνη δεν υπάρχει αιωνιότητα και γι’ αυτό η τύρβη απορρίπτει τον θάνατο.

«Μετά των αγίων ανάπαυσον» σημαίνει εν τω θανάτω, όπως τον αντιλαμβάνεται ο ευτυχισμένος άνθρωπος.

πηγή

Την ώρα που χτυπούσε την θύρα του ασκητή, ακούει: "Άγιον Όρος,...Άγιον Όρος...¨

 Κάποτε θέλησε να επισκεφθεί και πάλι τους Αγίους Τόπους. Είχε έλθει ένα ρωσικό πλοίο που πήγαινε στα Ιεροσόλυμα. Δεν είχε χρήματα και παρακάλεσε τον καπετάνιο να τον πάρει δωρεάν. Ο καπετάνιος πολύ τον ευλαβήθηκε και όχι μόνο τον πήρε, αλλά του έδωσε και χρήματα, για να προσευχηθεί γι αυτόν και να προσφέρει και στα ιερά προσκυνήματα.

Όταν έφτασε εκεί άρχισε να επισκέπτεται σαν ταπεινός προσκυνητής τους ναούς και τα μοναστήρια. Σε πολλά μέρη ήθελαν να τον κρατήσουν κοντά τους. Δεν ήξερε όμως αν αυτό ήταν θέλημα Θεού. Όταν έμαθε πως σε κάποιο ασκητήριο ήταν ένας ενάρετος μοναχός, πήγε να τον συμβουλευτεί. Στη σκέψη του, δύο πράγματα υπήρχαν να μείνει στα Ιεροσόλυμα ή να επιστρέψει στο Άγιο Όρος. Την ώρα που χτυπούσε την θύρα του ασκητή, ακούει: 

"Άγιον Όρος,...Άγιον Όρος...¨

Ακόμη δεν τον είχε δει.

Η Σαμαρείτιδα φεύγοντας άφησε τη στάμνα της.Δεν ήταν απλώς ένα δοχείο.Ήταν ολόκληρη η παλιά της ζωή.

Στην Κυριακή της Σαμαρειτιδος

Στο έκτο φώς της ημέρας,εκεί όπου ο ήλιος δεν χαρίζεται και οι σκιές μικραίνουν σαν ντροπές που δεν βρίσκουν τόπο να κρυφτούν,καθόταν ο Θεός κουρασμένος.
Όχι επάνω σε θρόνο.Όχι μέσα σε θυμιάματα και χρυσούς ύμνους.
Αλλά στο χείλος ενός πηγαδιού,με τη σκόνη των δρόμων επάνω Του και τη δίψα των ανθρώπων μέσα Του.

Κι ήρθε η γυναίκα.Με τη στάμνα της.Μεσημέρι.Η ώρα που οι ένοχοι αγαπούν,
γιατί οι άλλοι κοιμούνται πίσω από τις πόρτες τους και δεν περισσεύουν μάτια να τους θυμίσουν ποιοί υπήρξαν.

Πόσες φορές είχε σκύψει στο ίδιο νερό;Πόσες φορές είχε πιστέψει πως ένα ακόμη χέρι,ένα ακόμη σώμα,ένα ακόμη βλέμμα που την προφέρει με ανάγκη,
θα μπορούσε να σβήσει εκείνη την παλιά έρημο που κατοικεί μυστικά κάτω από το στέρνο του ανθρώπου;

Μα η δίψα είναι αρχαία.Παλαιότερη από τις αμαρτίες μας.Παλαιότερη κι από το όνομά μας ακόμη.Γεννιέται μαζί με την πρώτη ανάσα και περιφέρεται μέσα στους αιώνες ζητώντας ένα νερό που δεν λιγοστεύει.
Και τότε Εκείνος είπε:«Δός μοι πιεῖν».
Σαν να ζητούσε ο ουρανός λίγη υγρασία από το χώμα.
Σαν να γύρευε η αιωνιότητα να πιεί απ’ το ραγισμένο αγγείο της ανθρώπινης καρδιάς.
Δεν την ανέκρινε.Δεν της άνοιξε κατάστιχα ενοχής.Δεν έφερε μαζί Του τις πέτρες των δικαίων.
Μόνο κάθισε απέναντι της όπως κάθεται η θάλασσα απέναντι σ’ ένα διψασμένο παιδί:απέραντη,ήσυχη,και βαθιά πληγωμένη από αγάπη.

Κι εκείνη άρχισε σιγά σιγά να ακούει πως υπάρχει νερό που δεν τελειώνει.
Νερό που δεν κατοικεί στα πηγάδια αλλά μέσα στο πρόσωπο.
Νερό που δεν δροσίζει μονάχα τον λαιμό μα και τα σκοτεινά δωμάτια της ψυχής
εκεί όπου χρόνια στοιβάζονται οι ανεκπλήρωτες κραυγές του ανθρώπου.
Τότε ο κόσμος άλλαξε φορά.
Γιατί πρώτη φορά κάποιος της μίλησε χωρίς να θέλει να την χρησιμοποιήσει.
Πρώτη φορά η αλήθεια δεν ήρθε σαν μαχαίρι αλλά σαν φώς που μπαίνει από παράθυρο ερειπωμένου σπιτιού και δεν προσβάλλει τη σκόνη· μόνο την κάνει να λάμπει.

Γκετοποίηση με "ανθρωπιστική" συσκευασία

Γράφει ο Γεωργιος Αποστολακης

Όχι, κ. Αυτιά:Τα παιδιά με αναπηρία δεν είναι για αποικίες απομόνωσης.
Γκέτο με χαμόγελο: Η πιο σκοτεινή πλευρά της δήλωσης Αυτιά.
Ο ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς δεν έκανε απλώς μια ατυχή δήλωση.
Κατέθεσε μια πρόταση που αποκαλύπτει έναν βαθιά προβληματικό τρόπο σκέψης για τον άνθρωπο με αναπηρία.
Και όταν τέτοιες αντιλήψεις εκφέρονται δημόσια από πολιτικό πρόσωπο, δεν αρκεί μια «διόρθωση».
Απαιτείται πολιτική και ηθική καταδίκη.
Τι ακριβώς πρότεινε;
Πρότεινε τη δημιουργία «ευρωπαϊκών χωριών για παιδιά ΑμεΑ», όπου, όπως είπε, «ο γονέας δεν παραδίδει το παιδί στην πύλη του χωριού, αλλά θα μπορεί να ζει μαζί του ως εργαζόμενος, εθελοντής ή και φροντιστής».
Δηλαδή τι μας λέει;
Ότι τα ανάπηρα παιδιά δεν πρέπει να ζουν μέσα στην κοινωνία, αλλά σε ειδικούς χώρους.
Σε ξεχωριστές κοινότητες.Σε «χωριά».Μακριά από τον υπόλοιπο κοινωνικό ιστό.
Αυτό δεν είναι συμπερίληψη.Είναι διαχωρισμός.Είναι γκετοποίηση με «ανθρωπιστική» συσκευασία.

Από πότε η αρπαγή των λειψάνων του Αγίου Νικολάου στα Μύρα της Λυκίας από τους παπικούς το 1087 και η μεταφορά τους στο Μπάρι θεωρείται ως ''ανακομιδή των λειψάνων του Αγ.Νικολάου''.

Ένα αίνιγμα στην ιστορία της Ορθόδοξης εκκλησίας.Από πότε η αρπαγή των λειψάνων του Αγίου Νικολάου στα Μύρα της Λυκίας από τους παπικούς το 1087 και η μεταφορά τους στο Μπάρι θεωρείται ως ''ανακομιδή των λειψάνων του Αγ.Νικολάου''.

Το ότι επρόκειτο για ληστρική επίθεση και κοινή κλοπή το παραδέχονται οι ίδιοι οι παπικοί.Διαβάζουμε εδώ τα εξής:

Πρώτα απ'όλα στο «Δελτίο του αγ. Νικολάου», που εκδίδεται από το παράρτημα των Δομινικανών του Μπάρι στην Ελλάδα, γράφει τα εξής:  

 «Στις 9 Μαϊου 1087, τρία εμπορικά καράβια από το Ιταλικό Μπάρι έμπαιναν ξανά στο λιμάνι τους, ύστερα από ένα ταξείδι στην Αντιόχεια της Κοίλης Συρίας. Ένα από αυτά έφερνε κάποιο «παράξενο φορτίο» που προκάλεσε την συγκίνηση της πόλης που το υποδέχθηκε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό και είχε τον λόγο της. Το είχε παραλάβει από τα Μύρα της Μικρασιατικής Λυκίας, όπου προσέγγισε μαζί με τα άλλα δύο κατά την επιστροφή τους στο Μπάρι. Το φορτίο αυτό δεν ήταν άλλο από τα ιερά Λείψανα του αγίου Επισκόπου Μύρων Νικολάου του Θαυματουργού. Τα είχαν αρπάξει οι ναύτες τους από τον τάφο του, σ’ ένα ληστρικό τους εγχείρημα κατά της Βασιλικής του Αγίου, όπου αναπαύονταν επί αιώνες» (φ. 5, Μαϊου 1989).

Ακόμη, οι Βενεδικτίνοι Μοναχοί του Αββαείου του αγ. Αυγουστίνου στο Ράμσγκεϊτ της Βρεττανίας, βασιζόμενοι στις εγκυρότερες αγιολογικές πηγές, δέχονται ότι τα Λείψανα «εκλάπησαν από Ιταλούς ναυτικούς» (“The Book of the Saints”, 1948, σελ. 441).

Σπάνιο βίντεο από τη δίκη που έστειλε στην αγχόνη τους Καραολή και Δημητρίου [10 Μαΐου 1956]

 

Και τι μπορείς να κάνεις εσύ;

π.Εφραίμ Παναούση

Τι νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις εσύ;.Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.
Δεν μπορεί να μην το χεις ακούσει ακούς.Πας να κάνεις κάτι και αναλαμβάνουν άλλοι να σου κόψουν τα φτερά πριν ακόμα πετάξεις.

Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει.

Και εσύ που το πήρες στην αρχή ζεστά,μετά παίρνεις να κρυώνεις.Δεν είναι καιροί για παραμύθια.

Αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει.

Και κουράζεσαι πριν αρχίσεις.Και δεν αρχίζεις γιατί βλέπεις πως όλοι που αρχίσανε βρήκανε τον μπελά τους.Που να τρέχεις τώρα,Κάτσε εδώ κι λούφαξε.
Όμως ...Φαντάσου τους επόμενους από σένα.Τι θα τους αφήσεις.
Φαντάσου οι προηγούμενοι πατέρες μας να σκέφτονταν όπως εμείς.
Φαντάσου να μην μας είχαν αφήσει ελεύθερο το αλωνάκι μας .

Φαντάσου να μην παρέδιδαν στα χέρια μας την σημαία μας .

Αν ο καθένας κρατηθεί στην ασφάλειά του ,τότε ο κόσμος σίγουρα δεν θα αλλάξει.Αν κάνει κάτι αλλάζει ο ίδιος.Αυτό φτάνει

πηγή

''Αν δεν έρθω στην δική σου θέση πως περιμένεις να καταλάβω τι βλέπεις, τι πιστεύεις, τι νιώθεις… !''

Προσωπική εμπειρία

Ένα μάθημα που έμεινε χαραγμένο στην μνήμη αλλά και στην καρδιά μου…
Κάποια στιγμή, δεν θα αναφέρω πού κάπότε, σε μια πολύ προσωπική συνάντηση με τον μακαριστό και πολυαγαπημένο αρχιερέα, τον μακαριστό Παύλο, η συζήτηση έφτασε σε ένα σημείο που για μένα προσωπικά τότε ήταν αδιέξοδο…

Τότε, με μεγάλα αποθέματα πατρικής αγάπης, έσκυψε πάνω μου με εκείνο το βλέμμα που ήταν λες και ήταν δικό του το πρόβλημα, μου έπιασε το χέρι και αφού δάκρυσε, αναστέναξε, και έκανε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου όσο ζω!
Με σταύρωσε στην καρδιά και αφού πήρε ένα κομμάτι χαρτί και ένα στιλό μου ζήτησε να σχηματίσω πάνω στο χαρτί τον αριθμό 9.

Η συνέχεια…;
Με ρωτάει: 'Τι βλέπεις χρυσό μου παιδί;'
'Το 9.' του απαντώ γεμάτος απορία.

Ζω ήδη μέσα στο ράσο έξήντα έπτά χρόνια, και κάθε φορά ή Λειτουργία είναι γιά μένα κάτι νέο, μοναδικό!

ΟΣΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ είναι αίσθηση του νικηφόρου Πάσχα. Ή μεταβολή τού άρτον σε Σώμα Χριστού. Κάθε Λειτουργία είναι κάτι νέο. Το ιδιαίτερο βάθος της θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου.

Δοξάζω τον Θεό, πού μου έδωσε την ευκαιρία να σάς βλέπω ακόμη και να συνομιλώ μαζί σας. Ρώτησα σήμερα τον πατέρα Ν. γιά ποιό πράγμα θά μπορούσα να μιλήσω, και αύτός χωρίς καμία καθυστέρηση απάντησε: 

«Γιά τη Θεία Λειτουργία!». 

Έτσι λοιπόν, κάνω υπακοή στον άνθρωπο πού θέλησε να ζήσει τη Λειτουργία.
Μου είναι δύσκολο να μιλήσω γιά τη Θεία Λειτουργία. Ό Θεός μου έδινε να τη ζω ποικιλοτρόπως σε διαφορετικές περιόδους. Στήν αρχή όμως της μοναχικής μου ζωής υπήρξε μια θαυμαστή περίοδος, πού διήρκεσε άρκετά χρόνια. Κάθε φορά μετά τη Θεία Λειτουργία υπήρχε ή αίσθηση του νικηφόρου και φωτοφόρου Πάσχα. Είναι ακόμη πιο παράδοξο το ότι, ζώντας τη Λειτουργία με τη συγκλονιστική και ταυτόχρονα τρυφερή αρπαγή όλου του πνεύματος μας στή σφαίρα της ίδιας της Λειτουργίας, ό ίδιος ζούσα μόνο τήν άπόγνωσή μου. Δεν μπορούσα καθόλου να φανταστώ τον εαυτό μου άξιο της σωτηρίας. 

Οταν λοιπόν διάβαζα τις προσευχές «Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ ότι Σύ ει άληθώς ό Χριστός, ό Υιός του Θεού τού Ζώντος, ό έλθών εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ών πρώτος είμι έγώ...», με καταλάμβανε μυστική φρίκη μπροστά στο μεγαλείο του μυστηρίου της Λειτουργίας!

Μάς χρειάζεται πολλή άσκηση, προκειμένου να διανθίζουμε τό αυθεντικό, ύπαρκτικό περιεχόμενό της. Και τά λόγια «ότι Σύ ει αληθώς ό Υιός του Θεού του Ζώντος, ό έλθών εις τον κόσμον άμαρτωλούς σώσαι» θά ηχούν εντελώς διαφορετικά στις ψυχές μας, γιατί ζώντας καθημερινά με αυτά, και μόνο με αυτά, γινόμαστε κατά παράδοξο τρόπο ικανοί να βλέπουμε το απίστευτο θαύμα τού Θεού σε όσα πραγματοποίησε ό Χριστός. Πώς Εκείνος, ό όποιος δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ όμοίωσίν Του, θέλει να ζήσει με τον άνθρωπο;

Ἕνα διαφορετικό νερό

... Ὁ Χριστός λέει στή γυναῖκα ἀπό τή Σαμάρεια, καί μέσω αὐτῆς σέ ὅλα τά ἔθνη, ὅτι ἐκεῖνος ἐπιθυμεῖ νά τήν εὐεργετήσει μέ μιά δωρεά πού ὅμοιά της δέν ἔχει δεχθεῖ, μέ νερό πού ὅμοιό του δέν ἔχει βρέξει ποτέ τά χείλη της. 

 Παρακολουθοῦμε λοιπόν σέ τοῦτες τίς εὐαγγελικές ἀράδες τό ἐνδιαφέρον καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τήν κένωσή του, τήν κατάδυσή του στό βάθος τῆς ἀνθρώπινης αὐτῆς ψυχῆς, χωρίς ὅρους καί χωρίς ὅρια. Χρειάζεται νά κατανοήσουμε ὡς παιδαγωγούμενοι ὅτι στά δικά του θεϊκά μάτια δέν ἔχουν καμία ἀξία καί καμία σημασία οὔτε τά δικά του ἀνδρικά Ἰουδαϊκά ἐνδύματα, οὔτε τά γυναικεῖα Σαμαρειτικά τῆς συνομιλήτριάς του. 

Ὁ Χριστός τήν καλεῖ νά φωνάξει τόν ἄντρα της καί τῆς ἀποκαλύπτει μέ τήν παντογνωσία του ὅτι ἡ ζωή της μέχρι ἐκείνη τή στιγμή ἦταν ζωή νοσηρά κοινωνική. Δέν τήν ἀπαξιώνει, δέν τήν ὑποβιβάζει, δέν τή διαπομπεύει στούς ἀνθρώπους καί συμπολίτες της, ἀλλά τῆς ἀντιπροτείνει μιά καινούργια κοινωνία, αὐτή τῆς ἀληθινῆς προσκυνήσεως τοῦ Θεοῦ, τῆς «ἐν πνεύματι» δηλαδή «καί ἀληθείᾳ» προσκυνήσεώς του.

Πόσο λάθος να πιάνεις το τέλος καί να αφήνεις την αρχή!

Πόσο λάθος;Έρχονται καί πηγαίνουν οι άνθρωποι σε Γέροντες,Ιερείς και ρωτούν:
Πές μας Γέροντα γιατί επέτρεψε ο Θεός την Πανδημία;
Πές μας πάτερ τί θα έρθει στα επόμενα χρόνια;
Πές μας τί νομίζεις για εκείνον τον Γέροντα που ακούγεται ότι έχει χάρισμα;
Πές μας Γέροντα για το Ουκρανικό,τον Οικουμενισμό και την Παγκοσμιοποίηση τί βλέπεις;
Πές μας Γέροντα άν ξέρεις να πάμε σε κάποιον φωτισμένο για εξομολόγηση ή να του ζητήσουμε να μας γλιτώσει από μία αρρώστια.
Πές μας Γέροντα κάποιον που κάνει θαύματα διότι τα παιδιά μας έχουν άσχημη συμπεριφορά.

Ούτε ένας δεν ρωτάει Γέροντα μίλησε μας για το ποιός είναι ο Θεός,τί σημασία έχει για εμάς,
πώς με ωφελεί ο εκκλησιασμός,

Δεν είναι τα πολλά λόγια που αλλάζουν τον άνθρωπο, αλλά η σταθερότητα, η πίστη και η καρδιακή προσήλωση

''Καθεκάστην εσπέραν ευλογήσω Σε''. 

Κάθε μέρα, την ίδια ώρα, επί χρόνια, επί χίλια χρόνια, επί δυο χιλιάδες χρόνια, τα ίδια λόγια, όπως ο ήλιος κάθε μέρα, και δεν λες να μην βγει μια μέρα, και κάθε μέρα είναι καινούργιος και θερμαίνει και φωτίζει και χαροποιεί, καθώς έλεγε ένας Γέροντας, παλιός αγιορείτης.

Δόξα στον δοξασμένο, ευλογία στον ευλογημένο, τιμή στον πολυτιμημένο, αγάπη στην πηγή της αγάπης, χαρά από τον Δοτήρα, ειρήνη από τον ουράνιο ειρηνοδότη, ευδοκία, αγαλλίαση, χάρη, αμεριμνία, μακαριότητα, λήθη και παραμυθία, καθημερινά.

Η ψυχή, όταν μάθει να στέκεται έτσι ενώπιον του Θεού, δεν κουράζεται από την επανάληψη, διότι η χάρη δεν είναι ποτέ η ίδια. Όπως ο ήλιος δεν ανατέλλει μηχανικά αλλά κάθε φορά φέρει νέο φως, έτσι και η προσευχή, όσο κι αν φαίνεται ίδια, γεννά νέο έλεος μέσα στην καρδιά. Εκείνος που επιμένει σε αυτό το ταπεινό έργο, γεύεται σιγά σιγά την ειρήνη που δεν δίνει ο κόσμος.

Με αυτή την υπέροχη «αριθμητική» πως να μην ευωδιάσουν τα χρυσαφένια οστά του

Άγιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης (Μνήμη 9 ΜΑΪΟΥ)

Γέροντος Μωυσή Αγιορείτου.

 Ο Σιμωνοπετρίτης ηγούμενος Ιερώνυμος συνήθιζε να κοιμάται στο σκαμνί ή στην καρέκλα και για λίγο.

«Στον μοναχό είναι αρκετό και τ’ ότι βρίσκεται κάτω από σκεπή» έλεγε. «Περισσότερο πετρέλαιο είχε κάψει στη λάμπα του για τις αναγνώσεις και μελέτες του, παρά νερό είχε πιει σε όλη του τη ζωή», έλεγαν.

Όταν αδελφοί του τον κα­τηγόρησαν για καταχραστή, ενώ γνώριζε καλά τους καταχραστές, η ανεξικακία του δεν του επέτρεψε να τους μαρτυρήσει και απλά στους ανακρίνοντες είπε: «Μήπως ο άγιος Σίμων γνωρίζει… Μήπως εκείνος χρειάσθηκε τα χρήματα και τα πήρε …». 

Υπέμεινε αδιαμαρτύρητα εξορία. Έκανε βουρδουνάρης στη μονή Κουτλουμουσίου. Έμεινε για λίγο σε μία καρβουναποθήκη στα Καυσοκαλύβια. Διήλθε από το μετόχι του Αγίου Χαραλάμπους στη Θεσσαλονίκη και κατέληξε στο μετόχι της Αναλήψεως των Αθηνών. Δεν έπαυσε ποτέ να προσεύχεται θερμά για τους κατηγόρους και τους συκοφάντες του.

Στο τέλος των συνεχών αγώνων του η αγάπη του στον Θεό αποδείχθηκε με ουράνια χαρίσματα: διάκριση, διόραση, προόραση. Αξιώθηκε να λειτουργεί με αγγέλους. Να μην πατά στη γη όταν λειτουργούσε. Τα πνευματικά του τέκνα μιλούν με ιερή συγκίνηση για θαύματα της πύρι­νης προσευχής του. Ο θάνατος τον βρήκε προσευχόμενο κι ευχαριστούντα τον Θεό για το μεγάλο δώρο των πυκνών ασθενειών του.

Για όσους αγαπούν τους αριθμούς, δίνουμε μερικούς: 17 ετών έρχε­ται από το Ρεΐζ-Δερέ της Μ. Ασίας στην ουρανογείτονα Σιμωνόπετρα. 

Έγώ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε(Κυριακή Σαμαρείτιδος)

«Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ραββί, φάγε. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. Ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον» (Ιωάν. 4, 31-34)

‘’Στο μεταξύ τον παρακαλούσαν οι μαθητές λέγοντας: «Ραβί, φάε». Εκείνος τους είπε: «Εγώ έχω να φάω τροφή που εσείς δεν ξέρετε» Έλεγαν λοιπόν οι μαθητές μεταξύ τους: «Μήπως κάποιος του έφερε να φάει;» Τους λέει ο Ιησούς: «Δική μου τροφή είναι να κάνω το θέλημα εκείνου που με έστειλε και να τελειώσω το έργο του’’.

  Σε μία από τις πιο ξεχωριστές διηγήσεις των Ευαγγελίων ο Χριστός συζητά με μία γυναίκα Σαμαρείτιδα. Τολμά να μιλήσει σε ένα πρόσωπο που οι άνθρωποι δεν το είχαν σε υπόληψη, διότι δεν ακολουθούσε τους ηθικούς κανόνες της εποχής που θεωρούσαν ότι η γυναίκα πρέπει να ανήκει στον άντρα και όχι οι άντρες να ανήκουν σ’ αυτήν. Η θέση της γυναίκας, εξάλλου, δεν ήταν να συζητά με άντρες μόνη της, ούτε να θέτει ερωτήματα θεολογικά, αλλά να ασχολείται με το σπίτι και την οικογένεια. Η γυναίκα αυτή ανήκε μάλιστα στους εχθρούς των Ιουδαίων, τους Σαμαρείτες. Δεν επιτρεπόταν Ιουδαίοι να συζητούν, να έχουν σχέση με Σαμαρείτες. Ο Χριστός όμως συζητά με μια γυναίκα που είναι δυναμική προσωπικότητα, αναζητεί την αλήθεια σχετικά με τον Θεό και περιμένει τον Μεσσία. Μια γυναίκα η οποία έχει αφομοιώσει όλα τα σημαντικά θρησκευτικά και θεολογικά ερωτήματα του λαού της και βρίσκει την ευκαιρία να τα εκφράσει, δείχνοντας ότι στην αναζήτηση της αλήθειας και του νοήματος της ζωής δεν παίζει ρόλο το φύλο, αλλά η καρδιά.

 Όταν οι μαθητές του Χριστού έρχονται από την πόλη των Σαμαρειτών, όπου έχουν πάει για να προμηθευθούν τρόφιμα (στις συναλλαγές δεν ισχύουν οι φυλετικές, εθνικές και θρησκευτικές διαφορές…), Τον παρακαλούν να φάει. Ο Χριστός αρνείται, λέγοντάς τους ότι «εγώ έχω να φάω τροφή που εσείς δεν ξέρετε». Έχει ήδη χορτάσει ο Χριστός μέσα από τη συζήτηση με την Σαμαρείτιδα.

«Σαν φλεγόμενο κερί...» Εις μνήμην τού Μεγαλόσχημου Αρχιμανδρίτη Ιωάννη (Μάσλοβ)

Η ζωή του στον κόσμο
 Ο Βάνια γεννήθηκε στην οικογένεια τών Σεργκέι Φεντότοβιτς και Όλγας Σαβέλιεβνα Μάσλοβ στις 6 Ιανουαρίου 1932 - την παραμονή των Χριστουγέννων. Ζούσαν στο χωριό Potapovka, στην περιοχή Sumy. 

 Οι γονείς του Ιβάν ήταν αγρότες και εργάζονταν σε συλλογικό αγρόκτημα, διακρίνονταν δε για τη βαθιά ευσέβειά τους. Εκτός από το Βάνια, η οικογένεια Maslov είχε ακόμη οκτώ παιδιά, αλλά τέσσερα από αυτά πέθαναν πολύ νέα. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις τής μεγαλύτερης αδελφής του, ο Ιβάν ήταν πολύ διαφορετικός από τα άλλα παιδιά ως παιδί: ήταν ταπεινός και υπάκουος, δεν πλήγωνε κανέναν και γι΄αυτόν τον λόγο κι οι γονείς του δεν θύμωναν ποτέ μαζί του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην οικογένεια Maslov υπήρχε ήδη ένας μοναχός, από την Μονή τού Γκλίνσκ (ΣτΜ: σταυροπηγιακό ανδρικό Μοναστήρι τής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τού Πατριαρχείου Μόσχας στα σύνορα Ουκρανίας-Ρωσίας. Ιδρύθηκε στον 16αι. Από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα τής Ορθοδοξίας τού 19ου και 20ού αιώνα), ο αδελφός τού παππού τού Ιβάν. Όταν έκλεισε η Μονή, επέστρεψε στο χωριό του και προέβλεψε: «Πιστέψτε με, θα πεθάνω και μεταξύ των συγγενών μας θα υπάρξει ακόμα ένας μοναχός». Αυτή η πρόβλεψη στη συνέχεια επαληθεύτηκε, στο πρόσωπο τού Ιβάν.

Το 1941, τον πατέρα τού αγοριού τον στείλαν στο μέτωπο. Ο Ιβάν παρέμεινε στην οικογένεια ως πρωτότοκος. Αν και οι δύο αδελφές ήταν μεγαλύτερες από αυτόν στην ηλικία, τα παιδιά έδειχναν σεβασμό στον αδερφό τους, τον είχαν σαν πατέρα και τον αποκαλούσαν «γέρο». Από μικρή ηλικία, το αγόρι έπρεπε να εργαστεί σκληρά, αλλά αγάπησε την δουλειά. Ο Ιβάν ήξερε να μαγειρεύει, να ράβει και να πλέκει, να κάνει οποιαδήποτε γεωργική εργασία, κι ασχολείτο και με την μελισσοκομία.

Όταν η πείνα ήρθε μετά τον πόλεμο, είχε την ιδέα να φτιάχνει κορνίζες για φωτογραφίες, που εκείνη την εποχή αποδείχτηκε πολύ δημοφιλής. Ο κόσμος ήταν έτοιμος να πληρώσει όσα-όσα για τις κορνίζες, και έτσι η οικογένεια Maslov κατάφερε να τα βγάλει πέρα οικονομικά. Τότε ο Ιβάν έμαθε να φτιάχνει στέγες σκεπασμένες με άχυρο,μία πολυζήτητη δεξιότητα στο χωριό καθώς θεωρούνταν η πιο δύσκολη από όλες τις εργασίες. Επιπλέον, το έκανε τόσο γρήγορα και καλά που οι χωρικοί άρχισαν αμέσως να παραγγέλνουν στέγες μόνο από αυτόν.
Στη συνέχεια, και στην ηλικία των δώδεκα, ο Ιβάν πήγε να εργαστεί σε μια συλλογική φάρμα. Έπρεπε να πάει στο σχολείο σε ένα γειτονικό χωριό, έξι χιλιόμετρα από την Ποτάποβκα. Χάρη στο ταλέντο του, έκανε πολύ καλές σπουδές.

Το 1951, ο Ιβάν μπήκε στο στρατό. Δεν ντρέπονταν να δείξει την πίστη του και προσευχόταν ανοιχτά ενώ συγχρόνως απολάμβανε τον σεβασμό των συντρόφων του. Ο Ιβάν επίσης υπηρετούσε ευσυνείδητα στο στρατό, και διατηρούσε καλές σχέσεις με τούς προϊσταμένους του. Ακολούθως, είχε την επιθυμία να γίνει στρατιώτης, αλλά ο Κύριος τον προόριζε για μια άλλη υπηρεσία. Κατά τη διάρκεια τής στρατιωτικής θητείας, ο Ιβάν κρυολόγησε πάρα πολύ άσχημα, και η συνέπεια ήταν ένας βαρύς σταυρός, που τον κουβάλησε αγόγγυστα όλη του την ζωή - μια ανίατη καρδιακή νόσο.

Το χασμουρητό στην προσευχή δεν είναι μόνο κούραση. Αυτή είναι μια απάντηση στο άγγιγμα της Χάρης.

Χασμουριέμαι κατά τη διάρκεια της προσευχής...Όταν όμως επαναλαμβάνεται ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ η προσευχή γίνεται αγώνας - όχι με τις σκέψεις, αλλά με το σώμα, με τα χασμουρητά, με την υπνηλία  και αρχίζεις να αναρωτιέσαι: τι είναι πραγματικά;
Πλησίασα τον ιερέα και εξομολογήθηκα:
-Πατέρα, χασμουριέμαι όλη την ώρα κατά την προσευχή. Στο σπίτι, στο ναό, ακόμα και όταν διαβάζω το "Πάτερ ημών"...
Και ξέρετε τι απάντησε;
"Δεν είναι απλά ένα χασμουρητό. Αυτή είναι μια πνευματική αντίδραση. Αυτή είναι η αντίσταση. Είναι μια μάχη. "

Ο ιερέας εξήγησε:
Όταν ένας άνθρωπος αρχίζει να προσεύχεται, το Πνεύμα του Θεού αγγίζει την ψυχή του.Κι αν κάτι ξένο ζει σε έναν άνθρωπο - προσβολή, εκνευρισμός, αποθάρρυνση, φθόνος, ακάθαρτο πνεύμα - τότε ξεκινά η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.Το χασμουρητό δεν είναι μόνο κούραση. Αυτή είναι μια απάντηση στο άγγιγμα της Χάρης.Όπως το ακατέργαστο ξύλο  καπνίζει όταν πιάνει φωτιά, έτσι και μια ψυχή που δεν εξαγνίζεται από μετάνοια δεν μπορεί να αντέξει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.
Γι' αυτό αρχίζουμε να νυστάζουμε, να είμαστε αφηρημένοι, εκνευρισμένοι,να χασμουριόμαστε Δεν είσαι εσύ ο αδύναμος.. Αυτός είναι ο αγώνας για την ψυχή σου

-Τι να κάνω;
- ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ!

Η νηστεία ανεβάζει την προσευχή στον ουρανό

Οι άγιοι του Θεού άνθρωποι για τη νηστεία εκφράζονται ως εξής:

α) «Ας αγαπήσουμε τη νηστεία, διότι είναι μητέρα της σωφροσύνης και πηγή κάθε φιλοσοφίας» (Χρυσόστομος).

β) «Η νηστεία γεννά Προφήτες, ενισχύει τους δυνατούς· η νηστεία δίνει σοφία στους νομοθέτες· είναι αγαθό φυλακτήριο της ψυχής, ασφαλής σύνοικος για το σώμα, όπλο για τους αρίστους, γυμναστήριο για τους αθλητές· αυτό αποκρούει τους πειρασμούς, αυτό ενισχύει στους αγώνες της ευσέβειας· είναι σύνοικος της νήψεως, δημιουργός της σωφροσύνης· στους πολέμους ανδραγαθεί, στην ειρήνη γαληνεύει» (Μ. Βασίλειος).

γ) «Το λάδι παχύνει τον αθλητή, ενώ η νηστεία δυναμώνει τον ασκητή της ευσέβειας· ώστε, όσο αφαιρείς από τη σάρκα, τόσο θα κάνεις την ψυχή να λάμπει από την πνευματική ευεξία… επιπλέον όλο τον χρόνο η νηστεία είναι ωφέλιμη σ’ αυτούς που την διαλέγουν· διότι ούτε οι δαίμονες τολμούν να πειράξουν αυτόν που νηστεύει, αλλά και οι φύλακες της ζωής μας άγγελοι παραμένουν με μεγαλύτερη προθυμία στους καθαρμένους με τη νηστεία» (ο ίδιος).

Απλός οδηγός για μια σωστή και ουσιαστική εξομολόγηση.(π.Ανανίας Κουστένης)

π.Ανανίας Κουστένης+

Αγαπητοί μου, ετοίμασα για την ενορία μου και τα πνευματικά μου παιδιά έναν απλό οδηγό για μια σωστή και ουσιαστική εξομολόγηση.Τον παραθέτω δημόσια ως πνευματική βοήθεια.
Πρώτα απ’ όλα τον καταθέτω για εμάς τους ίδιους, τους ποιμένες και ιδιαίτερα τους πνευματικούς.
Γιατί η εξομολόγηση δεν είναι ποτέ υπόθεση μόνο των «άλλων».Είναι διαρκής στάση ζωής.

Η ευχή μου είναι να μη σταθούμε φαρισαϊκά απέναντι σε αυτό το κείμενο, αλλά με τελωνιακή μετάνοια, με αλήθεια, ταπείνωση και καρδιά ανοιχτή στη Χάρη.
Η εξομολόγηση δεν είναι κατάλογος αμαρτιών,ούτε ψυχολογική εκτόνωση.
Είναι συνάντηση με τον Χριστό, εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να δικαιολογείται και αρχίζει να θεραπεύεται.

Αν αυτός ο οδηγός βοηθήσει έστω και έναν άνθρωπο να σταθεί πιο αληθινά μπροστά στον Θεό, τότε άξιζε να γραφτεί.
Καλή δύναμη στον αγώνα του Τριωδίου και καλή μετάνοια σε όλους μας.

ΟΔΗΓΟΣ ΑΥΤΟΕΞΕΤΑΣΗΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
1. Η σχέση μου με τον Θεό
-Παρέλειψα την προσευχή ή προσευχόμουν μηχανικά
-Έζησα σαν να μη με βλέπει ο Θεός
-Αμφέβαλα για την αγάπη ή την Πρόνοια του Θεού
-Παρέλειψα τη Θεία Λειτουργία χωρίς σοβαρό λόγο
-Κοινώνησα χωρίς μετάνοια ή χωρίς ευλάβεια
-Πλησίασα τον Θεό μόνο όταν είχα ανάγκη
-Γόγγυσα, παραπονέθηκα ή έπεσα σε απελπισία

2. Πίστη και συνείδηση
-Κατέκρινα τους άλλους
-Υπερηφανεύθηκα για την «ορθή πίστη» μου
-Περιφρόνησα ή χλεύασα άλλους
-Προκάλεσα διχασμό με λόγια ή συμπεριφορά
-Ανύψωσα τον εαυτό μου πνευματικά και υποτίμησα τους άλλους

Ὁ Άγιος Ὁσιομάρτυς Παντολέων Σύναθλος τού Αγίου Νικολάου τού ἐν Βουνένοις

 Ὁ Ἅγιος Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Παντολέων ἦν εἷς ἐκ τῶν δώδεκα συνάθλων τοῦ Δουκὸς τῆς Λαρίσης Νικολάου, τοῦ εἶτα ἀσκήσαντος καὶ ἀθλήσαντος ἐν τοῖς Βουνένοις ἐν ἔτει 902. 

Ἤθλησεν ἐν Τυρνάβῳ, ἐν ᾧ κατέφυγε κατὰ προτροπὴν τοῦ ἀρχηγέτου αὐτοῦ Νικολάου, μετὰ Χριστοφόρου, Ἁρμοδίου, Ἀκινδύνου, Αἰμιλιανοῦ, Γρηγορίου, Δημητρίου, Εὐωδίου, Θεοδώρου, Ἰωάννου, Μιχαὴλ καὶ Παγκρατίου κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς Θετταλίας ἐπιδρομὴν τῶν στυγνῶν Ἀράβων, ὡς Ἄγγελος Κυρίου αὐτοῖς προεῖπε.

 Τὰ ἱερὰ αὐτοῦ λείψανα μετ’ ἐκεῖνα τῶν αὐτοῦ συνάθλων μετήνεγκεν ἐκ Τυρνάβου εἰς Λάρισαν ὁ λαοφιλὴς Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Φίλιππος.

Έτσι κάποιος γίνεται “χριστοφόρος”.

Κουβαλάμε το βάρος της σάρκας, ναι,σκοντάφτουμε σε λάθη παλιά και κάνουμε νέα,είμαστε, πλασμένοι από πηλό και δάκρυα.
Όμως, κάθε αυγή που ραγίζει το σκοτάδι τρέφει την ελπίδα και δίνει χώρο στο φως να αναστηθεί και πάλι.
«Σήμερα», ψιθύρισε στην ψυχή σου καθώς ξυπνάς,«σήμερα θα γίνω η ανάπαυση κάποιου».
Μια ευκαιρία να δώσεις ένα χέρι βοηθείας,μια λέξη γλυκιά, παρηγοριά και βάλσαμο,να ειρηνέψεις το βλέμμα που φοβάται,να φιλήσεις τον πόνο μιας καρδιάς,να γίνεις εσύ η απόδειξη πως το καλό δεν χάθηκε από τη γη.

Ας μην είμαστε το εμπόδιο στην πρόοδο του αδελφού,ας μην γινόμαστε το αγκάθι στον δρόμο του.
Αλλά η χαρά που ανθίζει εκεί που δεν την περιμένει κανείς, η συγχώρεση που δίνεται πριν καν ζητηθεί.
Έτσι κάποιος γίνεται “χριστοφόρος”.
Δεν είναι τα μεγάλα κομποσχοίνια και οι βαρυσήμαντες δηλώσεις.

Μπορεί κανείς να είναι πιστός, αλλά αν κάπου μέσα του δεν δουλέψει, δεν γίνεται κάτι.

π.Νικολαος Λουδοβίκος

Μπορεί κανείς να είναι πιστός, αλλά αν κάπου μέσα του δεν δουλέψει, δεν γίνεται κάτι.
Ο πιστός δεν είναι κάποιος που φαίνεται και τόσο εξωτερικά.Αν φαίνεται μάλιστα πολύ, είναι επικίνδυνο.Σημαίνει ότι ο ναρκισσισμός του έχει σκαρφαλώσει ψηλά και θέλει να το δείξει.Αγιοι που γνώρισα στη ζωή μου δεν φαινόντουσαν.

 
 Και ένας αγιος αν έχει χάρη θέλει να την κρύψει. αν έχει παρηγοριά εκ Θεού, θεογνωσία και Χάρη, δεν θέλει να φαίνονται αυτά εξωτερικά. Προχωρώντας με τον τρόπο αυτόν,ο άνθρωπος έχει και μία εσώτερη επιβεβαίωση ότι πάει καλά.Αν χαθεί ο δρόμος της μετανοίας, αρχίζει να απολαμβάνει τον εαυτό του, αλλά παραδόξως όπως η ψυχολογία γνωρίζει καλά, η ηδονή αυτή έχει λυπη μέσα της.

«ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ»

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-5-2002]

[...]Είναι γνωστόν, ότι ο ευαγγελιστής Ιωάννης, κατ’ αρχαίας παραδόσεις, είχε εξοριστεί στην νήσο Πάτμον· κατά την διάρκεια διωγμού υπό του Δομετιανού. Κι όπως ο ίδιος ο ευαγγελιστής αναφέρει –έχομε εσωτερική μαρτυρίαν- εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως, εις το πρώτο κεφάλαιον, που λέγει: «διά τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Γι'αυτό εξορίσθη εις την νήσον Πάτμον. Η εξορία εννοείται υπό την λέξη «θλίψει», δοτική. 

Να τι γράφει: «Ἐγὼ Ἰωάννης, ὁ ἀδελφὸς ὑμῶν καὶ συγκοινωνὸς ἐν τῇ θλίψει, ἐγενόμην ἐν τῇ νήσῳ τῇ καλουμένῃ Πάτμῳ διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ». 

 Έτσι ο άγιος Ειρηναίος μάς βεβαιώνει ότι η Αποκάλυψις, το βιβλίο, δηλαδή, της Αποκαλύψεως, «οὐ πρὸ πολλοῦ χρόνου ἑωράθη, ἀλλὰ σχεδὸν ἐπὶ τῆς ἡμετέρας γενεᾶς, πρὸς τῷ τέλει τῆς Δομετιανοῦ ἀρχῆς». 

Αλλά και ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς γράφει: «Ἐπειδὴ δὲ τοῦ τυράννου –εννοείται του Δομετιανού- τελειώσαντος ἀπὸ τῆς Πάτμου τῆς νήσου μετῆλθεν ἐπὶ τὴν Ἒφεσον». Δηλαδή, όταν πέθανε ο Δομετιανός, επέστρεψε ο Ιωάννης εις την Έφεσον.

 Και ο άγιος Ανδρέας ο Καισαρείας μάς γράφει: «Πάτμον οἰκεῖν τὴν νῆσον καταδικασθείς». Ότι κατεδικάσθη να κατοικήσει εις την νήσον Πάτμον. Και ο Ευσέβιος Καισαρείας μάς πληροφορεί ότι συνέβη αυτή η εξορία το 14ον έτος της βασιλείας του Δομετιανού, δηλαδή γύρω στο 94 με 95 .

Η ημέρα που εδέχθη την αποκάλυψη του Χριστού, μας σημειώνει ο ίδιος ο ευαγγελιστής εις το πρώτο κεφάλαιο, ήταν Κυριακή. 

 Κατά την παράδοση, συνέβη σε ένα σπήλαιον, που είναι μέχρι σήμερα γνωστό.Αλλά και η συγγραφή έγινε εις την Πάτμον. Κάτω από την νωπή εντύπωση των βιωμάτων που ο ευαγγελιστής έζησε. Συχνότατα, καθ΄όλον το μήκος της Αποκαλύψεως, και μάλιστα και τούτο σημειώνω, συχνά να καταφεύγομε εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως ως ανάγνωσμα, ως ευαγγελικό ανάγνωσμα, μάλιστα θα λέγαμε πολύ συχνά, και ιδιαιτέρως όταν αισθανόμεθα κάποιαν θλίψιν, γενικοτέρας σημασίας, να ανοίγομε στο βιβλίο της Αποκαλύψεως και να διαβάζουμε. Και θα βρίσκομε πάντοτε πολλήν πολλήν την παρηγορίαν.

Γράφει λοιπόν, συχνότατα όπως σας είπα, καθ’ όλον το μήκος της Αποκαλύψεως, την λέξη «εἶδον», δηλαδή «είδα». Είδα με τα μάτια μου, είδα. Σε κάθε νέα οραματική εικόνα αναφέρεται ο ευαγγελιστής σ’ αυτό το «εἶδον». Πολύ συχνά· που δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκδιπλούμενες θείες εμπειρίες. Ο ίδιος αναφέρει:

«Ἐγενόμην ἐν πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ, καὶ ἤκουσα φωνὴν ὀπίσω μου μεγάλην ὡς σάλπιγγος λεγούσης· ὃ βλέπεις γράψον –ό,τι βλέπεις, σημείωσέ το-. Καὶ ἐκεῖ ἐπέστρεψα βλέπειν τὴν φωνὴν ἥτις ἐλάλει μετ᾿ ἐμοῦ· καὶ ἐπιστρέψας εἶδον –πάλι «εἶδον»- ἑπτὰ λυχνίας χρυσᾶς, καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἑπτὰ λυχνιῶν ὅμοιον υἱῷ ἀνθρώπου · ἡ δὲ κεφαλὴ αὐτοῦ καὶ αἱ τρίχες λευκαὶ ὡς ἔριον λευκόν, ὡς χιών, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φλὸξ πυρός, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὅμοιοι χαλκολιβάνῳ -ένα μίγμα χρυσού και αργύρου-, ὡς ἐν καμίνῳ πεπυρωμένοι -σαν να είχανε θερμανθεί στο καμίνι- , καὶ ἡ φωνὴ αὐτοῦ ὡς φωνὴ ὑδάτων πολλῶν, καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ῥομφαία δίστομος ὀξεῖα ἐκπορευομένη, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος φαίνει ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ».

Φοβερή οπτασία, αγαπητοί μου. Φοβερή οπτασία, πραγματικά· που θυμίζει λίγο την εικόνα της Μεταμορφώσεως, στην οποία είχε βρεθεί και ο Ιωάννης, προ του Πάθους του Χριστού, αλλά αυτή ήτο ασυγκρίτως περισσότερο τρομακτική. Η μορφή του Χριστού εδώ είναι «ὡς ὁ ἥλιος φαίνει ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ».

Ἀπόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπημένε, ἐ π ι τ ά χ υ ν ο ν, ῥῦσαι λαόν ἀ ν α π ο λ ό γ η τ ο ν

 Ἀπόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπημένε, ἐ π ι τ ά χ υ ν ο ν, ῥῦσαι λαὸν ἀ ν α π ο λ ό γ η τ ο ν· δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος, ὃν ἱκέτευε, Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος. "

Απολυτίκιο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου

Σύναξις της αγίας κόνεως της εκπορευομένης εκ του τάφου του Ιωάννου του Θεολόγου(8 Μαΐου)

Οὐ βρῶσιν, ἀλλὰ ῥῶσιν ἀνθρώποις νέμει

Τὸ τοῦ τάφου σου μάννα, μύστα Κυρίου.

Ὀγδοάτῃ τελέουσι ῥοδισμὸν βροντογόνοιο.

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής του Κυρίου, «ὁ ἐπιπεσῶν ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ», είναι εκείνος που έγραψε το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, αλλά και τις τρεις Καθολικές Επιστολές, που φέρουν το όνομά του.

Η μνήμη του Αποστόλου Ιωάννου εορτάζεται στις 26 Σεπτεμβρίου. Η σημερινή εορτή συνδέεται με την ανάδυση θαυματουργικής κόνεως (σκόνης) από τον τάφο του Ευαγγελιστού, μέσω της θαυματουργικής επενέργειας του Αγίου Πνεύματος, που οι ντόπιοι την αποκαλούσαν «επίγειο μάνα».

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, αφού, ύστερα από θείο φωτισμό, προέβλεψε ότι επρόκειτο να μεταστεί από την παρούσα ζωή στην αιώνια και ατελεύτητη, παρέλαβε τους μαθητές του και βγήκε έξω από την Έφεσο. Εκεί σε ένα σημείο υπέδειξε να ανοιγεί τάφος. Μόλις έγινε αυτό, μπήκε μέσα ζωντανός και κοιμήθηκε με ειρήνη. Ο τάφος αυτός εφεξής έγινε πηγή ιαμάτων.

Εικόνα...αλιευμένη στον βυθό του Αιγαίου

Αντίγραφο εικόνος αλιευμένης τον περασμένο αιώνα (μετά την μικρασιατική καταστροφή) από σφουγγαρά της Καλύμνου . 

Όπως μου ανέφεραν υπάρχουν εκατοντάδες εικόνες που βρέθηκαν από σφουγγαράδες στον βυθό του Αιγαίου μετά την καταστροφή!

Maria Sideri