ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

«Hλία μεγαλώνυμε…»


  «O προφήτης Hλίας είναι πολύ τιμημένος από εμάς τους Έλληνες. Όπου να πας θα δεις ρημοκλήσια του απάνω στις κορφές των βουνών, από τα μικρά ως τα μεγάλα. O άγιος Nικόλας φυλάγει τη θάλασσα κι' ο προφήτης Hλίας τα βουνά.  Mέσα στα ρημοκλήσια του είναι ζωγραφισμένος από κείνους τους παληούς μαστόρους σαν τσομπάνος με τη φλοκάτα, με μαλλιά και γένια ανακατεμένα και στριφτά σαν αγριόπρινος, γερακομύτης σαν αητός, με μάτια φλογερά. Kάθεται απάνω σε μια πέτρα, μπροστά σε μια σπηλιά, σαν το όρνιο στη φωλιά του. Έχει ακουμπισμένο το κεφάλι του στην απαλάμη του, και κοιτάζει κατά πίσω, σαν να ακούγει τη φωνή του Θεού που του μιλά μέσα σε κείνα τα άσπλαχνα κράκουρα. Aπό πάνω του πετά ο κόρακας μ' ένα κομμάτι κρέας, και χυμίζει κατά κάτω να του το δώσει.
 Όπως είναι ζωγραφισμένος μέσα στο ρημοκλήσι του, θαρρείς πως βρίσκεσαι αληθινά μέσα στη σπηλιά του, και ακούς τον αγέρα που βουΐζει στα χορτάρια και τα όρνια που κράζουνε κόβοντας γύρους από πάνω από το βουνό. Kανένα παμπάλαιο θυμιατήρι είναι κρεμασμένο δίπλα του απάνω στον καπνισμένον τοίχο, κανένα κερί σβηστό στέκεται μπηγμένο στον άμμο σ' ένα μανουάλι βουνίσιο σαν τον άγιο που είναι ο νοικοκύρης εκείνου του ρημοκλησιού.

Kάθε χρόνο, στις 20 Iουλίου, έρχουνται αποβραδύς οι χριστιανοί από το χωριό με τον παπά, και τον προσκυνάνε τον προφήτη Hλία, ανάβουνε τα καντήλια, θυμιάζουνε, και ψέλνει κανένας γέρος και λέγει τα στιχηρά της μνήμης του, και κείνος ακούγει με το άγριο κεφάλι του ακουμπισμένο στο χέρι του, κι' ο κόρακας βαστά το ίσιο με τη βραχνή φωνή του: "Xαίροις επίγειε Άγγελε και ουράνιε άνθρωπε, Hλία μεγαλώνυμε. Xαίροις Hλία ζηλωτά, των παθών αυτοκράτωρ. Ω του θαύματος! O πήλινος άνθρωπος, ουρανούς του βρέχειν υετόν ουκ έδωκεν, και ουρανούς ανατρέχει εν πυρίνω άρματι". Kαι την άλλη μέρα, άμα τελειώσει η λειτουργία, φεύγουνε οι άνθρωποι, κι' ο Hλίας κάθεται πάλι ολομόναχος "μονώτατος", βουβός, τυλιγμένος στην προβιά του, σαν αγιούπας κουρνιασμένος. Xιλιάδες χρόνια κάθεται έτσι, άλλες πολλές θα κάθεται, "έως του ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή"...».
Φώτης Κόντογλου, «Ο πύρινος άγιος Ηλίας ο Θεσβίτης».

Τι εννοούσε ο Άγιος Πορφύριος όταν έλεγε πως «Μέσα μας κουβαλάμε τους αιώνες»


Σαν μεγαλώνουμε με θαυμαστή αγωνία ανακαλύπτουμε ότι φόβοι, ενοχές, άγχος και μια βαθιά ντροπή για τον εαυτό μας, δεν μας ανήκουν απόλυτα.
Πως τα αποκτήσαμε άραγε;
Από που έρχονται και τι ζητάνε από εμάς;

Έμεινα εκστατικός όταν διάβασα στον Άγιο Πορφύριο ότι μέσα μας κουβαλάμε τους αιώνες. «Είναι ένα μυστήριο ο άνθρωπος. Φέρομε μέσα μας κληρονομιά αιώνων….».Κι είναι αλήθεια, ότι μέσα μας κουβαλάμε ένοχα μυστικά αιώνων, γενεών, εκείνα που δεν είπαν, εκείνα που δεν μαθεύτηκαν, αυτά που δεν εξομολογήθηκαν. Σαν σκιές τα ένοχα αυτά μυστικά, στοιχειώνουν την ζωή μας και κληρονομούνται στις υπάρξεις μας.
Όταν μεγαλώνεις με ένα πατέρα αγχώδη ή φοβικό, μια μητέρα εμμονική ή ψυχωτική, δίχως να το ξέρεις και να το θες, ταυτίζεσαι μαζί τους. Νιώθεις ένοχα, ντρέπεσαι για το τραύμα τους. Αισθάνεσαι ότι φταις εσύ. Ότι κάτι πρέπει να κάνεις για να τους λυτρώσεις. Ότι είναι δική σου η ευθύνη της θεραπείας τους.

Και τότε πέφτεις στο φαύλο κύκλο της ψυχικής επανάληψης.
Γιατί στην προσπάθεια σου, ασυνείδητα ή μη, να τους λυτρώσεις θα ταυτιστείς

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του μόνο στους πράους και ταπεινούς


 Ο άνθρωπος είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Μένουμε έκθαμβοι ενίοτε ενώπιον του μυστηρίου αυτού και αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να λειτουργεί το σώμα μας χωρίς να το θέλουμε. Δεν υπάρχει ίδρυμα ή οργανισμός σ’ ολόκληρο τον πλανήτη που να μπορεί να λειτουργήσει όσο τέλεια λειτουργεί το ανθρώπινο σώμα.
 Ο Θεός είναι ένα μυστήριο για κάθε πλάσμα.
Ο Θεός είναι μέσα μας, κι αυτός είναι και ο λόγος που κι εμείς είμαστε μυστήριο για μας τους ίδιους.
Ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του μόνο στους πράους και ταπεινούς. Είναι πανταχού Παρών, κι ωστόσο ο Ίδιος παραμένει ένα μυστήριο. Ίσως μπορούμε να μάθουμε κάποια πράγματα, ή να συλλέξουμε κάποια γνώση για Εκείνον από τη φύση, αλλά ως επί το πλείστον περικυκλωνόμαστε από μυστήριο.
Ο πράος και ταπεινός άνθρωπος θα προκόψει στη γνώση.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου-Τοιχογραφία ,12ος αιώνας

Virgin Annunciate, 12th century wall painting, Church of Panagia Theotokos, Trikomo (Iskele), Cyprus

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου-Τοιχογραφία ,12ος αιώνας,Τρίκωμο Κύπρος 


Η ΒΑΣΙΛΩ ΣΤΑΪΚΟΥ με τα κορίτσια της, στο ΒΑΡΑΘΡΟ ΦΕΝΕΟΥ (17-18 Ἰουλίου 1944)


7.000 τα θύματα των κομμουνιστών στο βάραθρο του Φενεού
H Βασίλω Λουσογιώργη-Στάικου, το μωρό και τα κορίτσια της. Ένα από τα στυγερότερα εγκλήματα της παγκόσμιας Ιστορίας, μόλις λίγες δεκαετίες πριν, στο έδαφος της Ελλάδας.
Η φρίκη που κρύβει μέσα του αυτό το ον που ονομάζεται «άνθρωπος» αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο όπου συντρίβονται όλες οι «ανθρωπιστικές-προοδευτικές» ιδεοληψίες. Φρίκη και τρόμος που ξεσπούν επάνω στη Δημιουργία, από αυτούς που μίσησαν τον Δημιουργό. Δεν έχουν υπάρξει χειρότεροι εγκληματίες από τους άθεους προσήλυτους του Μαρξισμού και μεταξύ αυτών, χείριστοι όλων, οι ντόπιοι. Και δίπλα τους, εξίσου ένοχοι αυτοί που αποσιώπησαν αυτά τα εγκλήματα και έθεσαν τους επιγόνους των δολοφόνων ως τιμητές και βιαστές των ψυχών μας.

Κ. Σαραντόπουλος Βαλτέτσι 1944
Στο στρατόπεδο της Γκούρας 19 Βαλτετσιώτες: Η φρίκη και η κόλαση του Φενεού


 Η πλέον άτυχη ομάδα ήταν εκείνη των 19 ομήρων, που τους έστειλαν στην ορεινή Κορινθία, περιοχή ευθύνης του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Μετά από επίπονες πορείες η ομάδα αυτή κατέληξε στην Γκούρα και κλείστηκε στο στρατόπεδο Φενεού, που είχε εγκατασταθεί στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Το Μοναστήρι είχε μετατραπεί από το 1943 σε στρατόπεδο με την ονομασία (Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Νεμέας) και αποτελούσε τον τελικό σταθμό εκείνων που είχαν χαρακτηρισθεί από τους Τοπικούς Υπευθύνους του ΕΑΜ ως αντιδραστικοί και ανεπιθύμητοι, που στην εαμική γλώσσα και λογική σήμαινε οτι έπρεπε να βγουν από τη μέση. Όσοι συνεπώς κατέληγαν στο στρατόπεδο αυτό ήταν μελλοθάνατοι.

Υπολογίζεται από τα στοιχεία που βρέθηκαν στο Μοναστήρι οτι εκεί φυλακίστηκαν 3167 κρατούμενοι από διάφορα μέρη της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδος, από τους οποίους ελάχιστοι διέφυγαν το θάνατο (όχι περισσότεροι των 10). Ο συνήθης αριθμός των κρατουμένων παρέμενε σταθερός, γύρω στα 400 άτομα, καθόσον στη θέση αυτών που εκτελούνταν έφερναν άλλους. Οι μοναχοί πολύ συμπαραστάθηκαν στους εγκλείστους προσπαθώντας ν’ απαλύνουν τον πόνο τους και να μετριάσουν τα βάσανα τους.
Ένα από τα καθημερινά μαρτύρια των φυλακισμένων ήταν και η πείνα. Οι αγαθοί καλόγεροι για να βοηθήσουν τους δυστυχισμένους αυτούς ανθρώπους σοφίζονταν διάφορα τεχνάσματα. Ένα από αυτά ήταν να γεμίζουν πολλές φορές την ημέρα τα καντήλια της εκκλησίας με λάδι για να το πίνουν οι κρατούμενοι ως τροφή. Τη συμπαράσταση τους αυτή την πλήρωσαν με τη ζωή τους. Μεταξύ των

Το προσκύνημα του Βουλγαροκτόνου

Ποίημα του Γ. Δροσίνη
Αποτέλεσμα εικόνας για βουλγαροκτονος
Τέλη του 10ου και αρχές του 11ου αιώνα. Ο αυτοκράτωρ Βασίλειος Β΄, μετά τον νικηφόρο πόλεμο εναντίον του Σαμουήλ, επισκέπτεται την νότια Ελλάδα για να στηρίξει τους πολίτες της αυτοκρατορίας που μόλις έχουν αρχίσει να επουλώνουν τις πληγές της φοβερής εκείνης Βουλγαρικής επιδρομής. 
Ένας βασικός σταθμός της επίσκεψής του ήταν η Αθήνα. Προστάτιδα της πόλεως είναι η Παναγία η Αθηνιώτισσα, στον αρχαίο Παρθενώνα, όπου ο αυτοκράτορας, σαν ταπεινός προσκυνητής, πηγαίνει να Της προσφέρει τα ευχαριστήρια δώρα του.
Το γεγονός ενέπνευσε τον Γ. Δροσίνη να γράψει το παρακάτω ποίημα

ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΥ

Στῶν Προπυλαίων τά μάρμαρα πατώντας ἀντρειωμένα,
Βαριά, ἀπ’ τή σαραντάχρονη καβάλα σκουριασμένα ,
τοῦ Βασιλιᾶ προσκυνητῆ βροντοῦν τά φτερνιστήρια.

Στήν Παναγιά ᾽ΑΘηνιώτισσα φέρνει τά νικητήρια
τὸ περιστέρι τὸ χρυσό, ποὺ τὰ φτερὰ ζυγίζει
καὶ ἀνασαλεύει κρεμαστό, χωρὶς νὰ φτερουγίζη
καὶ τὸ χρυσό, μονόφωτο, θαυματουργὸ καντήλι,
πού'χει τὸ λάδι του ἄσωστο κι ἄκαγο τὸ φιτίλι.

Πέρασαν χρόνια καὶ καιροὶ κι ἐγινε σκλάβα ἡ Πίστη
τό περιστέρι πέταξε καὶ τὸ καντήλι ἐσβήστη
τῆς ἐκκλησίας τὸ χάλασμα χορταριασμένο μένει
κι ἡ Παναγιὰ -Ἀθηνιώτισσα γιὰ πάντ’ ἀποδιωγμιένη !

Πέρασαν χρόνια καὶ καιροὶ καὶ κάποια νύχτα πάλι
φάντασμα στήθηκ’ ἡ ἐκκλησιὰ μὲ τὰ παλιά της κάλλη.
Μόσχου καπνὸς εὐώδιασεν ἀπ’ τὰ λιβανιστήρια˙
στὰ μάρμαρα ἀντιλάλησαν βαριὰ τὰ φτερνιστήρια˙
μεσουρανῶντας κύλησε διπλόφωτο ἕν’ ἀστἑρι
καὶ τὸ καντήλι ἀνάφτηκε κι ἦρθε τὸ περιστέρι.


«Πύρινη Ρομφαία»
Γεώργιος Δροσίνης

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, απαντώντας στο ερώτημα, γιατί ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ δυσφημίστηκε

Αποτέλεσμα εικόνας για Иоанн Шанхайский и Сан Францисский Николай II Алекса́ндрович,
 Επειδή ήταν ο Τσάρος, Τσάρος Χάριτι Θεού.

 Ήταν ο φορέας και η ενσάρκωση της Ορθόδοξης πεποίθησης ότι ο Τσάρος είναι ο δούλος του Θεού, ο Κεχρισμένος παρά Θεού, και ότι πρέπει να αποδώσει λόγο προς Αυτόν για τον Λαό που του ενεπιστεύθη σύμφωνα με την Θεία Πρόνοια για όλες τις πράξεις και ενέργειές του, όχι μόνο τις προσωπικές του αλλά ως Τσάρος ήταν ο φορέας της συνείδησης ότι η ανώτατη Εξουσία έπρεπε να είναι υποτεταγμένη στον Θεό, έπρεπε να λαμβάνει αγιασμό και δύναμη από Αυτόν για να ακολουθεί τις Θείες Εντολές.

 Ήταν η ζωντανή ενσάρκωση της πίστης στην Θεία Πρόνοια, η Οποία ενεργεί στα πεπρωμένα των Εθνών και των Λαών και καθοδηγεί τους Φιλόθεους Ηγεμόνες σε έργα αγαθά και χρηστά! Ως εκ τούτου, ήταν ανυπόφορος για τους εχθρούς της πίστης και γι’ αυτούς που αγωνίζονται να θέτουν την ανθρώπινη λογική και τις ανθρώπινες ικανότητες, πάνω από όλα.
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, απαντώντας στο ερώτημα, γιατί ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ δυσφημίστηκε και τελικά μαρτύρησε.

Η ανάληψη ευθύνης η λεβεντιά του Χριστιανού

  π.Αντωνίου Χρήστου
Αποτέλεσμα εικόνας για crestin responsabil pentru lumea
 Για άλλη μια φορά γίναμε στο ίδιο έργο θεατές, σε μια χώρα που ασχολείται με τις αιτίες, τις συνέπειες και τις αφορμές, όταν πλέον είναι πολύ αργά. Ομιλώ για την αυτοκτονία του 15χρονου στην Αργυρούπολη, μια κατάληξη τραγική, που όμως είναι γροθιά στο στομάχι της κοινωνίας και του πολιτισμού μας και μας ελέγχει όλους μας. 
  Ιερείς, γονείς, καθηγητές, υπεύθυνοι σε κάθε σχετική δομή και πόστο αυτού του τόπου, οπωσδήποτε δείχνει μια συντριβή και μετάνοια να θρηνείς όταν συνειδητοποιείς τι έχει συμβεί, αλλά πιο αξία θα είχε, αν θα φρόντιζες να μην είχαν έρθει τα πράγματα σε αυτό το τραγικό σημείο. Θα είχε πιο αξία δηλαδή, όταν φροντίζαμε να προστατεύουμε τα θύματα και να απομονώνουμε και σωφρονίζουμε παρεκκλίνουσες επιθετικές συμπεριφορές συστηματικής άσκησης εκφοβισμού, απ' όπου κι αν προέρχονται.

Με αφορμή αυτό το περιστατικό, που προστίθεται στη μεγάλη λίστα, εκατοντάδων ίσως και χιλιάδων, τα τελευταία χρόνια (είτε είχαν τραγική κατάληξη αυτοκτονίας, είτε σημάδεμα για πάντα, στην ψυχική σύνθεση τόσων προσωπικοτήτων) θα ασχοληθούμε με αυτό που η Εκκλησία ονομάζει ανάληψη ευθύνης (όχι η πολιτική) και έχει να κάνει με μια ολόκληρη διαδικασία πνευματικής φύσεως.
  Για τον συνειδητό Χριστιανό, ότι συμβαίνει στον κόσμο, είτε καλό είτε κακό, έχει τη συνείδηση και την πεποίθηση, ότι έχει άμεση ανάληψη προσωπικής ευθύνης ο ίδιος. Επειδή η Εκκλησία απευθύνεται και αφορά όλους τους ανθρώπους (άσχετα αν οι ίδιοι δεν το έχουν ενεργοποιήσει και προσωπικά την ιδιότητά τους να γίνουν ή να παραμείνουν ορθόδοξοι Χριστιανοί) και είναι ένα

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Τις αμφιταλαντευόμενες ψυχές πρέπει με στοργή να τις παρηγορούμε(Ευεργετινός)

  Î‘ποτέλεσμα εικόνας για ευεργετινός
Η μακαρία Συγκλητική έλεγε πρέπει να επαινούμε τις ψυχές που εύκολα εξαντλούνται στον αγώνα του καλού, όπως και τις ψυχές εκείνες που εύκολα απογοητεύονται και πέφτουν σε απόγνωση.
 Σ' αυτές τις ψυχές, και το παραμικρό καλό αν παρουσιάσουν, πρέπει να το μεγαλοποιούμε και να το θαυμάζουμε. Έτσι θα τις δώσουμε θάρρος. 
Αντίθετα, τα μεγάλα και σοβαρά σφάλματά τους να τα χαρακτηρίζουμε, ενώπιον τους, ως ελάχιστα και ανάξια λόγου.
 Διότι ο διάβολος, που όλα τα διαστρέφει, καταφεύγει στην εξής πανουργία: Στους σπουδαίους και ασκητικούς άνδρες προσπαθεί να αποκρύψει τα αμαρτήματά τους και να τους κάνει να τα λησμονούν, για να τους εμπνεύσει την υπερηφάνεια. 

Αντίθετα, σε εκείνους που ακόμα δεν έχουν στερεωθεί στην πνευματική ζωή, εμφανίζει συνεχώς τα αμαρτήματά τους ενώπιον τους, και μάλιστα τα εξογκώνει, για να τους οδηγήσει στην απόγνωση.
 Τις αμφιταλαντευόμενες λοιπόν ψυχές πρέπει με στοργή να τις παρηγορούμε και να τις υπενθυμίζουμε την ανεξάντλητη συμπάθεια και καλοσύνη του Θεού. Να τις τονίζουμε ότι ο Κύριος μας είναι εύσπλαχνος και μακρόθυμος και ότι ανακαλεί τις δίκαιες αποφάσεις Του εναντίον των κακών ανθρώπων, εφόσον βεβαίως αυτοί μετανοήσουν....
 Ας παραδειγματισθούμε από το έργο των αρίστων κηπουρών, οι οποίοι όταν δουν ένα φυτό μικρόσωμο και ασθενικό, το ποτίζουν και το φροντίζουν πολύ, για να στερεωθεί. Αντίθετα, όταν δουν σε ένα φυτό μια πρόωρη ανάπτυξη των κλάδων, αμέσως κλαδεύουν τα άχρηστα κλαδιά, για να μην ξεραθεί γρήγορα.
Και οι γιατροί, σε άλλους αρρώστους δίνουν πλούσια διατροφή και τους προτρέπουν να κάνουν περίπατο, ενώ σε άλλους επιβάλλουν αυστηρή δίαιτα και τους υποχρεώνουν να παραμείνουν ακίνητοι.


Σελίδες από τον Ευεργετινό(τομ.Α)
Εν τω βίω της Αγίας Συγκλητικής

Οι παλιές καλές συνήθειες των πατεράδων μας στις πανηγύρεις

Φωτογραφία του χρήστη Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία.

 Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ὅλα, καὶ ἡ πίστη καὶ ὁ βίος τῶν πιστῶν, εἶναι δεμένα μὲ τὴ Λατρεία. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ χῶρος στὸν ὁποῖο πανηγυρίζουμε εἶναι τὸ προαύλιο τῶν ναῶν. 

Ἂς θυμηθοῦμε, ἂν ὁ ζῆλος μας γιὰ ἀναβίωση παλιῶν ἐθίμων καὶ ἠθῶν δὲν εἶναι ἐπιλεκτικός, ἂς θυμηθοῦμε τὶς παλιὲς καλὲς συνήθειες τῶν πατεράδων καὶ τῶν παππούδων μας. Ξεκινοῦσαν, ἄλλοτε ἀποβραδίς, γιὰ νὰ προλάβουν τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τὴν ἀγρυπνία (ὅπου γινότανε ἀγρυπνία), κι ἄλλοτε βαθιὰ χαράματα, κι ὁδοιποροῦσαν ἐπὶ ὧρες, μὲ τὸ πρόσφορο, τὸ λάδι, τὸ κερί, ὅλα γνήσια καὶ ἁγνά, γιὰ νὰ προλάβουν τὸν Ὄρθρο καὶ τὴ θεία Λειτουργία, στὴν ὁποία, προετοιμασμένοι καταλλήλως, προσέρχονταν μετὰ φόβου Θεοῦ καὶ μεταλάβαιναν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Συνήθειες, βιώματα, ἐμπειρίες ποὺ μᾶς τὰ διηγεῖται καὶ τὰ περιγράφει μὲ τὸν δικό του μοναδικὸ τρόπο ὁ Παπαδιαμάντης.
Πρωτοπρεσβυτέρου Λάμπρου Τσιάρα
Οι γιορτές και τα πανηγύρια του καλοκαιριού, Τεῦχος 305, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2018

Το μέρος του χρόνου που δανείζουμε στον Χριστό δεν πηγαίνει χαμένο...

Προϋποθέσεις για να έχουν αποτέλεσμα οι προσευχές μας (Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης)


Επειδή μονάχα η κατάνυξη και τα δάκρυα δεν είναι αρκετά για να πείσουν τον Θεό να μας δώσει αυτά που του ζητούμε στις προσευχές μας, πρέπει να προσθέσουμε και κάποια άλλα στοιχεία που χρειάζονται ακόμη, για να έχουν θετικό αποτέλεσμα οι προσευχές μας. Ιδού μερικές από αυτές τις προϋποθέσεις στη συνέχεια, έξι τον αριθμό.

α) Όποιος θέλει να πάρει θετική απάντηση στο πρώτο του αίτημα, που είναι η συγχώρηση των αμαρτημάτων του, πρέπει κι αυτός ο ίδιος, όταν προσεύχεται, να συγχωρεί τ’ αμαρτήματα που διέπραξαν εις βάρος του οι άλλοι, καθώς μας δίδαξε ο Κύριος: «όταν στέκεστε σε προσευχή, ν’ αφήνετε ό,τι διαφορές έχετε με κάποιον, συγχωρώντας τον, κ’ έτσι να συγχωρήσει και ο Πατέρας μας ο ουράνιος και τα δικά σας παραπτώματα» (Μαρκ. ια’ 25).

β) Όποιος ζητάει να λάβει κάτι από τον Θεό, πρέπει να το ζητάει χωρίς διψυχία και δισταγμό, αλλά με στερεή και αδίσταχτη πίστη, όπως μας λέει πρώτα ο ίδιος ο Κύριος μας: «όλα όσα ζητάτε στην προσευχή σας με πίστη, θα τα λάβετε» (Ματθ. κα’ 22) και, κατόπιν, ο αδελφόθεος Ιάκωβος: «κι αν κάποιος από σας υστερεί σε σοφία, ας τη ζητήσει από τον Θεό, που τη χαρίζει με απλότητα σε όλους, χωρίς να περιφρονεί κανέναν αλλά που να τη ζητάει με πίστη, δίχως αμφιβολία, διότι όποιος έχει αμφιβολίες ομοιάζει με το κύμα της θάλασσας, που ο άνεμος το παρασέρνει και το πηγαίνει πότε εδώ και πότε εκεί· να μην ελπίζει ποτέ πως θα πάρει κάτι από τον Κύριο ένας τέτοιος άνθρωπος δίγνωμος και άστατος σ’ όλους τους τρόπους της ζωής του» (Ιακ. α΄ 5-7).

γ) Όποιος ζητάει, πρέπει να μην παρακαλεί για ζητήματα που δεν τον συμφέρουν πνευματικά, δηλαδή για κοσμικά πράγματα που προξενούν τις ηδονές του, αλλά να ικετεύει για ζητήματα κατά Θεόν, δηλαδή που συμφέρουν κ’ ενδιαφέρουν τη σωτηρία της ψυχής του. Ακούστε και τον ονειδισμό εκ μέρους του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, που λέει: «ζητάτε κάτι και δεν το λαμβάνετε, διότι το ζητάτε με κακό σκοπό, δηλαδή το ζητάτε για να το κατασπαταλήσετε για τις ηδονές σας» (Ιακ. δ’ 3)

δ) Όποιος θέλει να λάβει όσα συμφέροντα για την ψυχή του ζητάει από το Θεό, πρέπει κι αυτός να εργάζεται και να κάνει όλα όσα δύναται και μπορεί, σύμφωνα και με την κοινή παροιμία, που λέει «συν Αθηνά και χείρα κίνει»· πρέπει δηλαδή να μην αμελεί και να μην παραδίνει θεληματικά τον εαυτό του πρώτα στα πάθη, και τις επιθυμίες, κ’ έπειτα ζητάει τη θεία βοήθεια, διότι δεν θα τη λάβει ποτέ, σύμφωνα και με τον λόγο του Μεγάλου Βασιλείου:
« Πρέπει, λοιπόν, πρώτα να προσφέρει κάνεις όλα όσα μπορεί μόνος του, και υστέρα να παρακαλεί τον Θεό να έρθει βοηθός και σύμμαχος του- διότι, όταν κάποιος παραδώσει τον εαυτό του με νωθρότητα στις επιθυμίες και παραδοθεί έτσι μόνος του στους εχθρούς, αυτόν ο Θεός δεν τον βοηθάει ούτε εισακούει τις δεήσεις του, διότι πρόλαβε ο ίδιος και με την αμαρτία του αποξενώθηκε από τον Θεό· γιατί, βέβαια, όποιος επιθυμεί να έχει τη βοήθεια του Θεού, δεν προδίδει το

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Ἅγιος Ἀθηνογένης ἐπίσκοπος Πηδαχθόης και το Φως Ιλαρόν

Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТИТЕЛЬ АФИНОГЕН ПИДАХФОЙСКИЙ, СЕВАСТИЙСКИЙ, ЕПИСКОП,
Ἅγιος Ἀθηνογένης ἐπίσκοπος Πηδαχθόης καί οἱ Δέκα Μαθητές του (16 Ιουλίου)Τοιχογραφία Μονής Ντετσάνι(1350)

Πατρίδα του ἦταν ἡ Σεβάστεια τῆς Καππαδοκίας. Ἡ μόρφωσή του, ἡ θερμὴ πίστη του, καθὼς καὶ ἡ γενναία φιλανθρωπική του δράση, τὸν ἀνέδειξαν ἐπίσκοπο Πηδαχθόης. Σὰν ἐπίσκοπος, ἦταν φωτεινὸ πνευματικὸ λυχνάρι γιὰ τὸ ποίμνιό του. Μάλιστα τόσο πολὺ ἤθελε νὰ συνεχιστεῖ τὸ ἔργο τοῦ Εὐαγγελίου, ὥστε μὲ ἰδιαίτερη φροντίδα κατάρτισε ἰκανότατους βοηθούς του.
Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТИТЕЛЬ АФИНОГЕН ПИДАХФОЙСКИЙ, СЕВАСТИЙСКИЙ, ЕПИСКОП,
Ἄλλα ὅταν ἔγινε ὁ διωγμὸς ἐπὶ Διοκλητιανού, ὁ Ἀθηνογένης μὲ δέκα μαθητὲς του συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Φηλίμαρχο, καὶ ἀφοῦ ὅλοι ὁμολόγησαν τόν Χριστό ἀποκεφαλίσθηκαν.
Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТИТЕЛЬ АФИНОГЕН ПИДАХФОЙСКИЙ, СЕВАСТИЙСКИЙ, ЕПИСКОП,
Ἀξίζει δὲ νὰ ἀναφέρουμε, ὅτι στόν Ἀθηνογένη ὀφείλουμε τὸ γνωστὸ κατανυκτικὸ ἑσπερινὸ ὕμνο, «Φῶς ἱλαρόν ἁγίας δόξης, ἀθανάτου Πατρός, οὐρανίου, ἁγίου, μάκαρος, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλθόντες ἐπί τήν ἡλίου δύσιν, ἰδόντες φῶς ἑσπερινόν, ὑμνοῦμεν Πατέρα Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Θεόν. Ἄξιον σὲ ἐν πάσι καιροὶς ὑμνεῖσθαι φωναὶς αἰσίαις, Υἱὲ Θεοῦ, ζωὴν ὁ διδοὺς διὸ ὁ κόσμος σὲ δοξάζει».
 Ποὺ σημαίνει: Ἰησοῦ Χριστέ, σὺ ποὺ εἶσαι τὸ χαρούμενο φῶς τοῦ Ἀθανάτου, Οὐρανίου, Ἁγίου καὶ μακαρίου Πατρός, ἀφοῦ φθάσαμε στὴ δύση τοῦ ἥλιου καὶ εἴδαμε τὸ ἑσπερινὸ φῶς, ὑμνοῦμε τὸν Πατέρα, τὸν Υἱόν καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδὴ τὸν Τριαδικὸ Θεό. Εἶναι ἄξιο νὰ σὲ ὑμνοῦμε σὲ κάθε ὥρα μὲ μελωδικὲς φωνές, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐσὺ ποὺ δίνεις ζωή. Γι' αὐτὸ ὁ κόσμος σὲ δοξάζει.

Μία συγκλονιστική συνέντευξη του π.Σοφρωνίου που πάσχει από ανίατη ασθένεια!

Φωτογραφία της Kiki Tsakiri.

Η ΓΑΡ ΔΥΝΑΜΙΣ ΜΟΥ ΕΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΕΛΕΙΟΥΤΑΙ: 

Ο κλινήρης μοναχός Σωφρόνιος, ο οποίος πάσχει από την τερματική Νόσο Κινητικού Νευρώνος, παραχώρησε πρόσφατα μια συγκλονιστική συνέντευξη στο Crete TV, με την βοήθεια βλεμματικού συστήματος πληκτρολόγησης.
.
ΕΡ: Λένε ότι ο πόνος ολοκληρώνει την ύπαρξη. Εσείς το βιώνετε αυτό και πώς;
.
ΑΠ: Ο πόνος είναι ένα μεγάλο σχολείο και διδάσκει την αυτογνωσία η οποία οδηγεί στην αδελφογνωσία και εν τέλει στη θεογνωσία. Ο πόνος σε ταπεινώνει και με την ταπείνωση, η καρδιά μας μαλακώνει και ανοίγει στο Θεό και στον συνάνθρωπο μας. Επικοινωνώ με ανθρώπους σε όλο το κόσμο που υποφέρουν από σωματικές ή ψυχικές ασθένειες. Με την βοήθεια του Θεού, με την εμπειρία μου στο κρεβάτι του πόνου, τους καταλαβαίνω, έστω και λίγο για να τους πω ένα παρήγορο λόγο, ένα λόγο του Χριστού μας. Σήμερα, υπάρχει τόση μοναξιά στον κόσμο και ταραχή και φόβος. Εμείς οι Χριστιανοί που έχουμε το δώρο Θεού να γνωρίζουμε τον Χριστό πρέπει να μοιραζόμαστε με τον συνάνθρωπο μας την χαρά, την γαλήνη και την αγάπη που είναι ο Χριστός. Δεν είναι αυτός ο στόχος της ύπαρξής μας, να σωθούμε όλοι;
.
ΕΡ: Τι θα λέγατε σε κάποιον που θέλει να κάνει ευθανασία;
.
ΕΡ: Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού προς όλους μας. Το καταλαβαίνω αυτό καλύτερα από ποτέ τώρα που είμαι στο κρεβάτι. Κανείς μας δεν ήρθε στη ζωή με τη θέλησή του. Οπότε πώς μπορείς να δώσεις ένα τέλος στη ζωή σου, αφού στην ουσία δεν σου ανήκει ; Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το πρόβλημα της εποχής μας, καλλιεργεί στο σύγχρονο άνθρωπο ένα εγωκεντρικό τρόπο ζωής, αποκομμένο από το κοινωνικό σύνολο, από την οικογένεια, τη γειτονιά, την πατρίδα κ.λπ. με αποτέλεσμα να θεωρούμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι, αυτοκινούμενοι σε αυτό τον κόσμο. Νομίζω είναι λάθος θεώρηση της ζωής που οδηγεί τον άνθρωπο της εποχής μας από την «αυτοθέωση» στην αυτοκτονία. Καταλαβαίνω ότι δε θέλει ο ασθενής να γίνει βάρος στους άλλους ή δε θέλει τους αγαπημένους του να τον βλέπουν να υποφέρει. Είναι πολύ ταπεινωτικό – το ξέρω πολύ καλά. Αλλά ο ταπεινός έχει την Βασιλεία του Θεού, όχι ο εγωιστής.
.
ΕΡ: Πιστεύετε ότι εάν δεν είχατε πίστη θα είχατε την ίδια στάση απέναντι στον πόνο;
.

ΑΠ: Χωρίς τον Χριστό θα ήμουν χάλια. Υπάρχει ένας άλλος πόνος που είναι οδυνηρότερος του πόνου για τον οποίο μιλούμε. Και αυτός είναι ο πόνος που νιώθει η ψυχή, όταν της λείπει η παρουσία του Θεού, που ζωογονεί τα πάντα και δίδει νόημα και σε αυτόν τον ανθρώπινο πόνο. Η απουσία του Θεού από τη ζωή του ανθρώπου σήμερα, είναι ο οδυνηρότερος και πιο αβάσταχτος πόνος.
.
ΕΡ: Στο κρεβάτι του πόνου έρχονται στιγμές που σας κάνει να αμφισβητήσετε το Θεό και την πίστη σας;
.
ΑΠ: Το αντίθετο, με ενώνει με το Θεό και νιώθω την Αγάπη και την παρουσία Του πιο έντονη. Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έρχονται και οι στιγμές της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο Χριστιανός χρειάζεται πίστη, ανδρεία, και τόλμη. Ο Θεός δεν σας εγκαταλείπει ποτέ.
.
ΕΡ: Πώς μπορεί να γίνει ο πόνος ευλογία; Τί μπορεί να σημαίνει "ζωή" όταν είσαι καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου;
.
ΑΠ: Ο πόνος και οι δυσκολίες μερικές φορές είναι ανυπόφοροι για τον άνθρωπο. Αυτές τις στιγμές νιώθω την παρουσία και την παρηγοριά του Θεού πιο έντονα. Νομίζω και σε αυτά τα δύο ερωτήματα η απάντηση μπορεί να δοθεί από Εκείνον που κι εγώ τη λαμβάνω στις δύσκολες στιγμές μου, όταν ενατενίζω τον παθόντα και εσταυρωμένο Χριστό. Αυτός πρώτος μετέτρεψε τον δικό Του πόνο σε ευλογία. Και η δική Του ζωή πάνω στο Σταυρό δοξάστηκε και παρέμεινε στην ιστορία ως ο Βασιλεύς της Δόξης. Είναι το πρότυπο και συγχρόνως η ανάπαυση κάθε πονεμένου.
.
ΕΡ: Ποιές είναι οι δυσκολίες της ασθενείας σας;
.
ΑΠ: Έχω ALS/MND - η ασθένεια του Stephen Hawking. Δεν έχει θεραπεία. Είμαι παράλυτος, μόνο κουνώ τα βλέφαρα και τα χείλη μου. Δεν καταπίνω, σιτίζομαι από ένα γαστροσωλήνα. Δεν αναπνέω μόνος μου, παρά μόνο με την υποστήριξη ενός αναπνευστήρα. Μπορώ να σας πω λεπτομέρειες, αλλά αρκεί να πω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα χωρίς την βοήθεια κάποιου να με φροντίζει. Ως λαϊκός

«Φώτης Κόντογλους, Κυδωνιεύς»

Φωτογραφία του χρήστη Original Fotis Kontoglou- Αρχείο Φώτη Κόντογλου.
Μας συγκίνησε το γεγονός ότι φίλοι του Φώτη Κόντογλου θυμήθηκαν την επέτειο του θανάτου του, στις 13 Ιουλίου 1965. Τι θυμάμαι εγώ, ο συνονόματος εγγονός του από τότε;
Ήταν 13 Ιουλίου του 1965. Ήμουν 13 ετών. Είχα να δω τη μάνα μου, τη Δεσπούλα, μέρες. Η γιαγιά Μαρία, βαριά στο ένα νοσοκομείο, ο παππούς Φώτης, βαριά κι αυτός στο άλλο. Που να προλάβει … Είχα βγει για να ψωνίσω στο τέρμα Πατησίων και γύριζα κατάκοπος, μπαφιασμένος, καταϊδρωμένος από τον ανήφορο, μεσημεριάτικα μέσα στο λιοπύρι. Στρίβοντας στην οδό Βιζυηνού σταμάτησα ξαφνιασμένος.

Νέκρα. Ψυχή στο δρόμο. Τα παραθυρόφυλλα κλειστά, τα σπίτια βουβά. Κακοφορέθηκα. Άνοιξα την πόρτα με το κλειδί. Στην κουζίνα καθόταν ο κύριος Θύμιος ο Βαρθολομαίος, φίλος αγαπημένος του σπιτιού. Με κοίταξε, τον κοίταξα, δεν είπαμε λέξη. Κατάλαβα. Κι ένιωσα τα σωθικά μου να αδειάζουν.

«’Έχεις ένα τσιγάρο» του είπα. Το θυμάμαι σαν τώρα …

Μου έτεινε ένα πακέτο Άσσο Παπαστράτο. Το πήρα, κατέβηκα κάτω, ήθελα να μείνω μόνος, χώθηκα κάτω από τη σκάλα στη σκιά και κάπνισα μονοκόπανα καμιά δεκαριά. Συνήλθα κάπως. Ηρέμησα. Έτσι αποχαιρέτησα τον παππού.

Το απόγευμα, πρόβαλαν μαυροφορεμένες από τα σπίτια τους οι γειτόνισσες και μία μία περνούσαν την πόρτα του σπιτιού αμίλητες. Η κυρία Ασημίνα, η κυρία Πόπη, η κυρία Μορφούλα, η Κική Λεύκοβιτς, πρόσφυγας από τη Λευκορωσία. Κάθιζαν στο μικρό ανατολίτικο σαλονάκι, εκεί που κάθονταν λόγιοι, συγγραφείς, ποιητές, ζωγράφοι στις καθημερινές συγκεντρώσεις στο σπίτι του Κόντογλου. Αυτές οι απλές γυναίκες τον μοιρολόγησαν με τη σιωπή τους.

Στην κηδεία, την άλλη μέρα, εμάς τα παιδιά δεν μας πήραν – δεν ξέρω γιατί - κι έτσι δεν άκουσα τους επίσημους λόγους που εκφωνήθηκαν … «Η Πατρίς, τιμώσα τον άνδρα …». Την άλλη μέρα όμως πήγα μόνος μου στο Πρώτο Νεκροταφείο να δω τον τάφο. Δυσκολεύτηκα, αλλά τον βρήκα. Ήταν στη γωνία, Υμηττού και Ηλιουπόλεως. Ένα τετράγωνο κομμάτι γής, χωρισμένο με βότσαλα για να φαίνεται πως εκεί είναι θαμμένος κάποιος. Στον τοίχο ακουμπισμένος ένα ξύλινος σταυρός κι απάνω έλεγε :
«Φώτης Κόντογλους, Κυδωνιεύς»
Φωτογραφία του χρήστη Original Fotis Kontoglou- Αρχείο Φώτη Κόντογλου.

Στην αρχή πήγα να θυμώσω, μ’ εκείνους που έδωσαν στον παππού έναν τέτοιο «τάφο», μα ύστερα έβαλα τα γέλια, επειδή – άθελά τους – του είχαν κάνει την πιο