ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην καμμένη, από τους ναζί, εκκλησία Αγίου Νικολάου Ασπραγγέλων.

Ότι απέμεινε από τη καμένη εκκλησία του Αγίου Νικολάου στους Ασπραγγέλους Ζαγορίου στέκεται εκεί για να μας θυμίζει μια ακόμη θηριωδία που διέπραξαν οι γερμανοί Ναζί . Ήταν 15 Ιουλίου του 1943 όταν το μαρτυρικό αυτό χωριό του Ζαγορίου πυρπολήθηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ναζί, οι οποίοι σκότωσαν και ένα αντρόγυνο.


Με θρησκευτική κατάνυξη παρουσία πλήθους πιστών και με μηνύματα κατά του ναζισμού, αναφορά στο κατοχικό δάνειο και στις γερμανικές αποζημιώσεις από τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων κ.κ Μάξιμο στο κήρυγμα του, τελέστηκε το πρωί της Κυριακής 20 Αυγούστου 2017 η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην καμμένη, από τους ναζί, εκκλησία Αγίου Νικολάου Ασπραγγέλων.
Σχετική εικόνα
Την Λειτουργία παρακολούθησαν, ο καταγόμενος από τους Ασπραγγέλους βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Καραγιάννης, ο Περιφερειάρχης Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο Δήμαρχος Ζαγορίου Βασίλης Σπύρου, ο αντιπεριφερειάρχης Βασίλης Παπαχρήστου, η αντιδήμαρχος Αγγελική Ράπτη ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας Γαβριήλ Παπαναστασίου, εκπρόσωποι φορέων των Ασπραγγέλων και πολλοί κάτοικοι.Η εκκλησία καταστράφηκε  στις 15 Ιουλίου 1943 από τους γερμανούς,  μαζί με σχεδόν όλο το χωριό και το μοναστήρι των Ασπραγγέλων.
Η τελευταία φορά που είχε τελεστεί Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ήταν το 1938 (η φωτογραφία από την εκκλησία προν καταστραφεί) για την εορτή της Πεντηκοστής και ακολούθησε πέντε χρόνια μετά το κάψιμο της εκκλησίας.
Στην κατεστραμμένη εκκλησία έγιναν τα τελευταία χρόνια αρκετές παρεμβάσεις με πρωτοβουλία της Μητρόπολης και της Ενορίας και χρηματοδότηση της Περιφέρειας-ο κ. Μάξιμος εξήρε το ενδιαφέρον και την προσφορά του κ. Καχριμάνη, τους νυν και πρώην Δημάρχων-για να αναδειχθεί και προγραμματίζονται και άλλες σε συνεργασία της Μητρόπολης με την αυτοδιοίκηση και τους φορείς του χωριού.

Πρόκειται για μεταβυζαντινό μνημείο, κτισμένο το 1778 που ήταν από τις μεγαλύτερες εκκλησίες του Ζαγορίου, με βιτρό στοιχεία στο τέμπλο. Είχε γυναικωνίτη με καφασωτά και στο κέντρο του δαπέδου σκαλισμένο σε λίθινη πλάκα τον δικέφαλο αετό που καταστράφηκε πρόσφατα από τις καιρικές συνθήκες. Σήμερα σώζονται τμήματα των περιμετρικών τοίχων, το δάπεδο και κακή κατάσταση, οι βάσεις των κυλινδρικών κιόνων, η κόγχη του ιερού και η σκαλιστή είσοδος.

πηγές 1 και 2

Σύναξη των εν Λευκάδι Αγίων

Image may contain: 4 people, people standing
Κάθε πρώτη Κυριακή μετά την 15η Αυγούστου η τοπική Εκκλησία της Λευκάδας τιμά με έναν κοινό εορτασμό το σύνολο των Αγίων, τους οποίους ο «χριστώνυμος λαός της νήσου Λευκάδος» αναγνωρίζει διαχρονικά ως ευεργέτες του σε δύσκολες στιγμές και μεσίτες υπέρ του στον Θρόνο της Χάριτος.

Η Ιερή εικόνα, με την επωνυμία «Οι Άγιοι της νήσου Λευκάδος», έργο των αδελφών της Ιεράς Μονής Παναχράντου Μεγάρων, βρίσκεται σε ειδικό προσκυνητάρι, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Ευαγγελιστρίας. Πρόκειται για μία πρωτότυπη αγιογραφική σύνθεση και ταυτόχρονα για ένα εξαιρετικό εικαστικό έργο. Χωρίς να αφίσταται από τους κανόνες της Ορθόδοξης αγιογραφίας, αποτυπώνει τις μορφές των Αγίων μας με ζωντανά χρώματα και γλυκιές (όχι γλυκερές) όψεις. Τις συνδυάζει ακόμη με την αποτύπωση προσκυνηυματικών τόπων και ιστορικών στιγμών της αγιολογίας και της εκκλησιαστικής ιστορίας του νησιού μας. Το στιλβωτό χρυσό φόντο αισθητοποιεί την υπερουράνια λαμπρότητα, της οποίας μέτοχοι είναι οι Άγιοί μας.

Περιγράφοντας την εικόνα αυτή επιχειρούμε να προσεγγίσουμε συνοπτικά τις αγιασμένες μορφές που θα τιμώνται στο εξής από κοινού, όπως προαναφέραμε:

Στο κέντρο της εικόνας δεσπόζει η παράσταση της Παναγίας της Φανερωμένης (βλέπε περισσότερα εδώ), πολιούχου της νήσου Λευκάδος. Ως Βασίλισσα Ουρανού και γης η Θεοτόκος, κάθεται σε ψηλό θρόνο και κρατάει στα γόνατά Της, ως Θεομάνα, τον Ποιητή του κόσμου. Δεξιά και αριστερά, απονέμουν προσκυνήματα στον Κύριο και την Παναγία Μητέρα Του («σεβίζουν») δύο «Άγγελοι Κυρίου», όπως αναγράφεται στα φωτοστέφανά τους.

Λίγο πιο κάτω, στέκεται όρθια η πολιούχος της πόλης της Λευκάδας, Αγία μεγαλομάρτυς Μαύρα (βλέπε 3 Μαΐου) και, με τα χέρια υψωμένα ικετευτικά, παρακαλεί τον Κύριο για την πόλη που της εμπιστεύθηκε να προστατεύει.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο θρόνος της Θεομήτορος, ως προστάτιδος και εφόρου του νησιού, στην εικόνα εμφανίζεται να εδράζεται πάνω στα λευκαδίτικα βουνά, ενώ τα πόδια της Αγίας Μαύρας, πολιούχου της πόλεως ειδικότερα, στηρίζονται πάνω στην πόλη της Αμαξικής η Αγίας Μαύρας, της σημερινής πόλης της Λευκάδας δηλαδή.

Κυριακή ΙΑ'Ματθαίου-ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ

Ο ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ
π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Οι άνθρωποι του καιρού μας δίνουμε μεγάλη σημασία σε αυτό που ονομάζουμε «αυτοεκτίμηση». Αισθανόμαστε ότι η ζωή μας εξαρτάται από το πόσο αξίζει ο εαυτός μας. Έτσι, τόσο στις σχέσεις μας με τους άλλους, όσο και στο πώς βλέπουμε τον εαυτό μας έναντι του κόσμου, προσπαθούμε να αναδειχθούμε, να προβληθούμε, να αισθανθούμε ότι είμαστε αγαπητοί και αποδεκτοί. Αν οι άλλοι πιστεύουν σε μας και μας το δείχνουν, τότε κι εμείς είμαστε καλά. Συνδέουμε την αξία μας με τη γνώμη τους. Όταν εκείνοι δεν μας δείχνουν την προσοχή που θα θέλαμε ή όταν διαπιστώνουμε ότι η εξωτερική μας εμφάνιση δεν τους προσελκύει, αισθανόμαστε απογοήτευση. Η αυτοεκτίμησή μας χαμηλώνει και η ψυχολογία μας είναι αρνητική. Τότε κάνουμε ακόμη και αταίριαστα πράγματα, προκειμένου να υπερβούμε αυτό το έλλειμμα, προκαλούμε ή μελαγχολούμε για να μας δούνε και να μας συμπαθήσουν.

 Η αυτοεκτίμηση είναι εντολή του Θεού, όταν μας ζητά να αγαπάμε τον πλησίον όπως τον εαυτό μας. 
Αυτοεκτίμηση έχει αυτός που έχει αυτογνωσία. Που γνωρίζει τα όριά του. Που αγαπά και δίνει. Που έχει επίγνωση του ποιος είναι, αλλά και ποια είναι τα χαρίσματά του και την ίδια στιγμή που γνωρίζει ότι δεν μπορεί να ευχαριστήσει τους άλλους, ίσως και ποτέ. Αυτοεκτίμηση όμως, για την χριστιανική παράδοση, έχει ο καθένας που πιστεύει ότι η αξία του είναι τόσο μοναδική και ανυπολόγιστη, ώστε ο Θεός να γίνει άνθρωπος, να πεθάνει και να αναστηθεί γι’ αυτόν, χωρίς να υπολογίσει την ανταπόκρισή του. Αν ο Θεός ενηνθρώπησε, σταυρώθηκε, πέθανε, αναστήθηκε για μένα, χωρίς να περιμένει τίποτε από μένα, από τη στιγμή που η σχέση μας στηρίζεται στην απόλυτη ελευθερία, πώς είναι δυνατόν να μην αξίζω;

 Η σχέση μας με τον Θεό, αλλά και με τους άλλους αποκαλύπτει κυρίως αυτό που ονομάζουμε στην εκκλησιαστική γλώσσα «τάλαντα». Ο καθένας από εμάς είναι «μυρίων ταλάντων οφειλέτης» (Ματθ. 18, 24) έναντι του Θεού. Κάθε τι που έχουμε και όχι μόνο υλικό, αλλά και ως στοιχείο του χαρακτήρα μας, αποτελεί δωρεά του Θεού, ώστε να μπορούμε να σπουδάζουμε στη ζωή την αγάπη. Να εργαστούμε και να το πολλαπλασιάσουμε. Να το προσφέρουμε στον πλησίον και την ίδια στιγμή να δοξάσουμε ευχαριστιακά τον Θεό για το ότι μας το έδωσε. Και γι’ αυτό το τάλαντό μας είναι ένας επιπλέον λόγος αυτοεκτίμησης. Πάλι μας αγαπά ο Θεός τόσο, ώστε να μας δίνει την δυνατότητα να έχουμε στοιχεία με βάση τα οποία θα αγαπήσουμε και θα αγαπηθούμε.

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεσαι.

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεσαι.
 Άκου τη συμβουλή μου: Εάν κάποιος δεν σου συμπεριφέρεται καλά, εσύ να του συμπεριφέρεσαι με καλωσύνη. Όλη η υπόθεση θέλει ταπείνωση. 
Ας πούμε ένα παράδειγμα: Σου λέγει κάποιος πως η δουλειά σου δεν είναι καλή. Να του πης: “Ευχαριστώ, που με συμβουλεύεις. Βοήθησε με να γίνω καλύτερος. Λέγε μου τα λάθη μου, για να τα διορθώσω”.
 Να δέχεσαι απ’ όλους συμβουλές, από ταπείνωση όμως και όχι από δειλία. Έτσι θα διατηρής στην ψυχή σου την ουράνια χαρά και την ειρήνη.

Σου είπε ο αδελφός σου ότι είσαι ύπουλος! Πάρε το για αστείο, και μη σου κακοφανεί! Αλλά, κι άν ακόμη το εννοούσε, σε ερωτώ: Μήπως στην πραγματικότητα δεν είμαστε όλοι ύπουλοι; Ποιός μπορεί να ισχυρισθεί πως είναι

Η ευθανασία κατά τον Ευγένιο Βούλγαρη (π. Βασίλειος Καλλιακμάνης)

Με αφορμή την περίπτωση του Αλέξανδρου Βέλιου η δημόσια ΕΡΤ είχε πρόσφατα την δυνατότητα να παρουσιάσει την επίσπευση του προσωπικού θανάτου ως δικαιωματική επιλογή ενός «ελευθέρου ανθρώπου». «Γνήσιο τέκνο του διαφωτισμού» χαρακτήρισε τον Βέλιο ο σκηνοθέτης της ταινίας «Η τελευταία απόφαση». Ο Αλ. Βέλιος ήταν ένας ήπιος χαρακτήρας, ένας μορφωμένος άνθρωπος, γνώστης της δυτικής διανόησης. Όμως η δυτική διανόηση έχει χαράξει έναν οντολογικό δρόμο ξεχωριστό από την ανατολή, ήδη από τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες.
Η οικειοθελής επίσπευση του θανάτου χαρακτηρίζεται «ευθανασία» και η νομιμοποίηση της ιδέας της προωθείται καλλωπισμένη ως «αξιοπρέπεια στον θάνατο». Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που τα καίρια νοήματα της ζωής παραλλάσσονται, ή αλλοιώνονται (πρόσωπο ή άτομο; ελευθερία από το σώμα ή ελευθερία από το πνεύμα;…). Ο χριστιανικός δρόμος είναι οικειοθελής και όχι καταναγκαστικός. Ο πρώτος που σέβεται την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου είναι ο Θεός. Η δυτική κουλτούρα όμως στην οποία ανήκει και η Ελλάδα, σέβεται το δικαίωμα στην ελεύθερη (πλήρη και ισότιμη) ενημέρωση; Ας δούμε τι έλεγε γι’ αυτόν τον θάνατο ο ορθόδοξος διαφωτισμός και συγκεκριμένα ο Ευγένιος Βούλγαρις (1716-1806). Είναι η «ευθανασία» του Βούλγαρι ίδια με την ευθανασία (αυτοκτονία / ευκτονία) που πρόβαλε (και θα προβάλλει) η ΕΡΤ  ή μήπως η τελευταία χαρακτηρίζεται «δυσθανασία» από τον Ευγένιο Βούλγαρη;

Προσευχή προς την Θεομήτορα (Ποίημα Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου)

Στὴν Θύρα τοῦ Ἐλέους- Προσευχὴ πρὸς τὴν Θεομήτορα
Ποίημα Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου
Αποτέλεσμα εικόνας
Όσιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης-Τοιχογραφία από το παρεκκλήσι του Θεολογικού Σεμιναρίου της Μονής Νεάμτς(Ρουμανίας)που τιμάται στην μνήμη του.

Παναγία Μητέρα καὶ Παρθένε,
ἐλπὶς τῆς ψυχῆς μου
σὺ εἶσαι ἡ μεσίτριά μου
στὸν ἐλεήμονα Θεό.

Ἐὰν δὲν εἶχε στοὺς οὐρανοὺς ὁ κόσμος
συγγένεια ἀπὸ τὴν γῆ
τότε ἤθελε ἐρημωθῆ ἡ ζωή,
ὅπως ἀκριβῶς ἕνα μνῆμα.

Ἐὰν δὲν ἤσουν ἐσὺ ἡ ἄνοιξις
τοῦ νοητοῦ αἰῶνος
θὰ ἦταν πάντοτε χειμώνας
κι ὁ ἥλιος δὲν θὰ χαμογελοῦσε.

Ἐὰν δὲν ἀνέτειλες ἐσὺ τὴν χαραυγὴ
στὸν κοιμισμένο κόσμο,
τότε ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου
θὰ ἦταν παντοτεινή.

Καὶ σήμερα, Πανάχραντε,
ποὺ ὅλοι ἀκολουθοῦμε τὸ κακό,
ἐὰν Σὺ δὲν προσευχηθῆς θερμὰ
μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Υἱός Σου.

Στεῖλε σημεῖα μετανοίας
στὸν ταραγμένο λαὸ
καὶ δυνάμωσέ μας τὴν πίστι
στὴν πλανεμένη μας ψυχή.

Λῦσε, Πανάμωμε Μητέρα,
τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας
καὶ δώρισε ὑπομονὴ
στοὺς βασανισμένους Χριστιανούς!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄Ματθαίου-Τι περιμένουμε από τους άλλους;

Αποτέλεσμα εικόνας για αποστολος παυλος
Τι περιμένουμε, αγαπητοί μου αδελφοί, από τους άλλους ανθρώπους στη ζωή μας;
Ένα μεγάλο ερώτημα που πολλές φορές μας απασχολεί είναι το κατά πόσον μπορούμε να επενδύσουμε στους άλλους ανθρώπους, με τους οποίους συναναστρεφόμαστε, μοιραζόμαστε ή εξουσιάζουμε λόγω της ιδιότητάς μας (οι γονείς τα παιδιά, ο εργοδότης τον εργαζόμενο, ο διοικητής τους υπαλλήλους του). Το ερώτημα αυτό προϋποθέτει την αίσθηση της υπεροχής, την αίσθηση του οραματισμού, αλλά και την ανάγκη για βοήθεια και συσστράτευση που έχει εκείνος ο οποίος επενδύει στους άλλους ανθρώπους. Αλλά και στην καθημερινότητά μας μάς απασχολεί το κατά πόσον οι άλλοι μπορούν να είναι αξιόπιστοι, να έχουν τη διάθεση να μας συνδράμουν, να λειτουργούν ως στήριγμα και ως βοηθοί μας.
 Οι περισσότεροι από εμάς επενδύουμε πολλά στη βοήθεια των άλλων. Γι’ αυτό και εύκολα απογοητευόμαστε όταν διαπιστώνουμε είτε ότι δεν θέλουν είτε ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν σ’ αυτά που τους ζητάμε ή που περιμένουμε από εκείνους. Η απογοήτευση μάς κάνει να πέφτουμε στην κατάκριση έναντί τους. Μας κάνει να θεοποιούμε τον εαυτό μας ότι κανείς δεν είναι ικανός να συμμεριστεί τις σκέψεις και τους οραματισμούς μας. Μας κάνει να κλεινόμαστε στο «εγώ» μας και να λειτουργούμε καταθλιπτικά. Μας είναι δύσκολο να συγχωρήσουμε αυτούς που δεν είναι όπως τους θέλουμε, όπως επίσης και να αποδεχτούμε την ιδέα ότι χρειάζεται να λειτουργούμε στη ζωή μας συγκαταβατικά έναντι των άλλων, όπως ακριβώς ο Θεός που έγινε άνθρωπος, συγκαταβαίνοντας στην ανθρώπινη αδυναμία. Και βέβαια, να μην αποφεύγουμε τον προσωπικό κόπο στο να χτίσουμε τις σχέσεις που θα θέλαμε ή να εργαστούμε και να πετύχουμε στον κλάδο τον οποίο επιθυμούμε.

 Ο Απόστολος Παύλος, αναφερόμενος προς τους Κορινθίους, απαντά στο ερώτημα κατά πόσον ο ίδιος έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει την πνευματική εξουσία που έχει λάβει από το Θεό αφιερώνοντας τον εαυτό του αποκλειστικά στη διακονία του Ευαγγελίου και να δεχθεί την κάλυψη των υλικών αναγκών του από εκείνους, από τους πιστούς δηλαδή. 

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Δύο Ρεθεμνιώτες άγιοι: ο άγιος Ματθαίος από το Γερακάρι και ο άγιος Αθανάσιος από την Αξό

Επιμέλεια: Θοδωρής Ρηγινιώτης

Ο άγιος νεομάρτυς Ματθαίος ο εκ Γερακαρίου, ο εν Ρεθύμνω (18 Αυγούστου)
«Εγώ Χριστιανός εγεννήθηκα και Χριστιανός θ’ αποθάνω».
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος ματθαιος ρεθυμνου
Οι άγιοι Τέσσερις Μάρτυρες είναι αναμφίβολα το χριστιανικό καύχημα του ρεθεμνιώτικου λαού. Καύχημα όχι μόνο της πόλης του Ρεθύμνου, όπου μαρτύρησαν (θανατώθηκαν από τους Τούρκους το 1824) και της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, αλλά και της άλλης ρεθεμνιώτικης Μητρόπολης, της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων, απ’ όπου κατάγονταν και όπου είχαν ζήσει, καθώς και άλλων περιοχών του τόπου μας, με τις οποίες συνδέονταν.
Βέβαια, αγίους έχει κι άλλους το Ρέθυμνο, και η πόλη και τα χωριά μας. Γι’ αυτούς μπορείτε να διαβάσετε στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, στο Διαδίκτυο (imra.gr), στην ενότητα «Τοπική Αγιολογία».
Πάντως, από την εποχή της Τουρκοκρατίας – και μάλιστα από τα πρώτα χρόνια της, περίπου 125 χρόνια πριν τους Τέσσερις Μάρτυρες – έχουμε και έναν πέμπτο άγιο μάρτυρα, που ζούσε στην πόλη του Ρεθύμνου και όμως ως Ρεθεμνιώτες μάλλον δεν τον έχουμε τιμήσει όσο του αξίζει. Είναι ο άγιος Ματθαίος από το Γερακάρι Αμαρίου, που θανατώθηκε από τους Τούρκους, μετά από προδοσία της συζύγου του, σε ηλικία περίπου 27-30 ετών, το 1697 ή το 1700 (μόλις 50 χρόνια περίπου από την κατάληψη του Ρεθύμνου από τους Τούρκους, που έγινε το 1646), και γιορτάζει στις 18 Αυγούστου.
Η τοποθεσία της ταφής του στο Γερακάρι διασώθηκε στην τοπική παράδοση, με την ονομασία «του Μαθιού το μνήμα». Η δικαστική απόφαση της εκτέλεσής του από τους Τούρκους εντοπίζεται στο βιβλίο Έγγραφα Ιεροδικείου Ρεθύμνης, 17ος – 18ος αιώνας, που εκδόθηκε από τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ρεθύμνου το 1995 με επιμέλεια του τότε διευθυντή της κ. Γιάννη Ζ. Παπιομύτογλου.
Εκεί, στις σελίδες 117-118, γράφει:
«1 Μαρτίου 1112 (1700). Αναφορά Αϊσές θυγατρός του Αβδουλλάχ πρώτου των κρεοπωλών (κασάπμπαση) κατοίκου της πόλεως Ρεθύμνης της συνοικίας Γιαλί.
Η ταπεινή αναφορά μου είνε η εξής: “Προ ενός έτους, ενώπιον του υψηλού ιεροδικαστηρίου, ηξιώθη να δεχθή την θρησκεία του Ισλάμ ο εκ των κατοίκων του χωρίου Γερακάρι της επαρχίας Αμαρίου ο Μαθιός, υιός του παπά Γεώργη, με τον οποίον συνεζεύχθην. Από καιρού παρετήρουν μερικάς συνηθείας του αντικειμένας εις την θρησκείαν του Ισλάμ, αλλά δεν απέδωκα σημασίαν. Προ ολίγου όμως χρόνου τον είδα να κάνη τον σταυρόν του. Τον παρηκολούθησα ολίγες ημέρες και τον έβλεπα με τα μάτια μου, να κάνη το σημείον του Σταυρού κάθε πρωΐ και κάθε βράδυ.
Μια μέρα απεφάσισα να τον ερωτήσω. Και εις απάντησιν μου λέγει: «Εγώ εγεννήθηκα Χριστιανός και έχω συνηθίσει να κάνω τον σταυρό μου το πρωΐ και το βράδυ». Τον ερωτώ πάλιν: «Τώρα είσαι Χριστιανός ή Μουσουλμάνος;». Χωρίς να διστάση καθόλου μου απήντησεν: «Εγώ Χριστιανός εγεννήθηκα και Χριστιανός θ’ αποθάνω».
Του είπα ότι θα το φανερώσω εις τον πατέρα μου, αυτός δε άνοιξε την πόρτα, εβγήκε, την έκλεισε με θυμόν και έφυγε. Το φανερώνω ενώπιον του Ιεροδικείου και ζητώ να εφαρμοσθή ο θρησκευτικός νόμος”.
Ο Ιεροδίκης Χατζή Αλή Εφέντης ζητώ την προσαγωγήν του.
Τον προσήγαγεν ο κλητήρ του Ιεροδικείου. Ερωτηθείς ενώπιον του Ιερού Νόμου και των κατωτέρω υπογεγραμμένων μαρτύρων απήντησε χωρίς να διστάση: «Εγώ Χριστιανός εγεννήθηκα και Χριστιανός θ’ αποθάνω». Το είπε κατ’ επανάληψιν. Μετά την ομολογίαν του επώπιον του Ιεροδικείου και των μαρτύρων πρέπει ν’ αποκεφαλισθή, κατά τον Ιερόν Νόμον. Αλλά, συμφώνως προς την γνωμοδότησιν του μεγάλου Ιεροδιδασκάλου Ιμάμη Αζάμ, δέον να επαναληφθή προς αυτόν η ερώτησις αν μετανοή και αν δέχεται την θρησκείαν του Ισλάμ ή αν προτιμά ν’ αποθάνη.
Τον ερωτώ πάλιν. Και με βραχνήν και σιγανήν φωνήν απαντά: «Εγώ Χριστιανός εγεννήθηκα και Χριστιανός θ’ αποθάνω».
Ούτω απελογήθη. Επειδή μετά την ομολογίαν του ενώπιον του Ιερού Δικαστηρίου και ενώπιον των μαρτύρων επιβάλεται ν’ αποκεφαλισθή. Αποφασίζω: να κοπή (αποκεφαλισθή).
Οι Μάρτυρες: Μεχμέτ του Αλή, υποδηματοποιός. Χατζή Αλή του Σαπρή, κουρεύς. Χατή Χασάν Χαλήλ του Βελή. Ιμβραΐμ Σατήρ του Μεχμέτ.
Ο Ιεροδίκης: Χατζή Αλή Εφέντης.»
Στο βιβλίο υπάρχουν οι παραπομπές:
Εφημερίδα «Βήμα Ρεθύμνης», φύλλο 316, 25.12.1931.
Σπύρου Απ. Μαρνιέρου, «Ένας άγνωστος μάρτυς της πίστεως», Κρητολογικά Γράμματα 7/8 (1993), σσ. 3-6.
Επίσης στον άγιο αναφέρεται η εργασία του π. Μ. Λίτινα, «Ο Άγιος Νεομάρτυς Ματθαίος ο εκ Γερακαρίου», Αφιέρωμα στους Αγίους του τόπου μας, όπου παραπέμπει ο π. Παντελεήμων Σακελλαρίδης, στην πτυχιακή του εργασία «Άγιοι και Όσιοι της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου», Ρέθυμνο 2009, σσ. 37-38, όπου γίνεται αναφορά στον άγιο.
Το 2016 ο Σύλλογος Ενεργών Πολιτών Ρεθύμνου «Σύνπολις» τον ανακήρυξε προστάτη άγιό του και η μνήμη του εορτάστηκε πανηγυρικά στον ιερό ναό Κυρίας των Αγγέλων στην Παλαιά Πόλη του Ρεθύμνου. Το ίδιο συνέβη και φέτος (2017), παρουσία του μητροπολίτη Ρεθύμνης Ευγένιου, όπου για τον άγιο μίλησε ένας από τους σημαντικούς Ρεθεμνιώτες λόγιους της εποχής μας, ο κ. Μιχάλης Τρούλης. Παρόμοια η μνήμη του αναμένεται να τιμάται κάθε χρόνο στο Ρέθυμνο, όπου μαρτύρησε, όπως τιμάται και στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Γερακάρι.
Η περίπτωση του αγίου Ματθαίου, και όλων των μαρτύρων του τόπου μας, έχει κάτι να μας πει, επειδή πολλές φορές αρνούμαστε την πίστη των πατέρων μας χωρίς να μας απειλεί κανείς. Ας έχουμε υπόψιν ότι και σήμερα στη Συρία και σε άλλες χώρες της Ασίας και της Αφρικής χριστιανοί βασανίζονται και θανατώνονται για την πίστη τους.
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος αθανασιος πατελαρος
Ο άγιος Αθανάσιος Πατελάρος, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο εκ της Αξού (21 Αυγούστου)

Ο άγιος Αθανάσιος Πατελάρος καταγόταν από το χωριό Αξός Μυλοποτάμου Ρεθύμνης και, αφού αρχικά μόνασε στο Άγιο Όρος, εκλέχθηκε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης τα έτη 1631-34 και στη συνέχεια πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (Οικουμενικός Πατριάρχης) για μικρά χρονικά διαστήματα το 1634 και το 1652, κατά την ταραγμένη περίοδο της Τουρκοκρατίας.
Χάνοντας το αξίωμά του, επέστρεψε στο Άγιο Όρος και στη συνέχεια περιπλανήθηκε στα τουρκοκρατούμενα Βαλκάνια και κοιμήθηκε το 1654 στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος του Λούμπνι, στο Χάρκοβο της Ουκρανίας, όπου ενταφιάστηκε καθιστός, κατά το τυπικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ήταν εξαιρετικά μορφωμένος, ποιητής, υμνογράφος, συγγραφέας και μεταφραστής. Ο τάφος του ήταν πηγή αγιάσματος και ιαμάτων, ενώ το 1662 έγινε ανακομιδή των λειψάνων του (εκταφή του) και το σώμα του ανακαλύφθηκε άφθαρτο και ευωδιάζον. Η Ρωσική Εκκλησία (στην οποία υπάγεται η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας) αναγνώρισε την αγιότητά του το ίδιο έτος και ο λαός της Ουκρανίας τον τιμά ιδιαίτερα, χαρακτηρίζοντάς τον «ο Καθήμενος», λόγω της στάσης, στην οποία ακόμη και σήμερα φυλάσσεται το ιερό σκήνωμά του (το σώμα του).
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος αθανασιος πατελαρος
Η μνήμη του πανηγυρίζεται με τη λαμπρότητα που του ταιριάζει στο ναό του, στον τόπο καταγωγής του, την Αξό. Ο ναός αυτός εγκαινιάστηκε στις 21 Αυγούστου 2008 από τον κρητικής καταγωγής Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο, με ενέργειες του οποίου – ως επισκόπου, τότε, Κυρήνης και έξαρχου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Οδησσό της Ουκρανίας – είχε έρθει στην Αξό το πρώτο απότμημα του ιερού λειψάνου του το 1993.

Η Ιερά Μητρόπολη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου αφιέρωσε στον άγιο το Ημερολόγιο 2015, όπου περιλαμβάνονται πολλές εικόνες του, ιστορικές φωτογραφίες και αναλυτική βιογραφία του, γραμμένη από τον καθηγητή αγιολογίας στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Ηρακλείου Κρήτης κ. Εμμανουήλ Δουνδουλάκη.

"Κρατάει" για Εκείνον μόνον δύο ώρες


  Μια φορά κι έναν καιρό ένας άρχοντας καλός και αγαθός, ελεήμων και εύσπλαχνος, θέλησε να κάνει έναν μοναχικό περίπατο στο γειτονικό δάσος. 
 Στον δρόμο που πήγαινε, συνάντησε έναν ζητιάνο με αξιολύπητη εμφάνιση, ο οποίος του ζήτησε ελεημοσύνη. Τον ευσπλαχνίστηκε και, γενναιόδωρος καθώς ήταν, άδειασε τις τσέπες του στα χέρια του. Είχε πάνω του 168 λίρες. Του έδωσε τις 166 και κράτησε μόνο τις δύο! 

 Ο ζητιάνος έκθαμβος μπροστά σ’ αυτή τη γενναιοδωρία, τον χιλιοευχαρίστησε, πρόσεξε όμως και τις δύο λίρες που κράτησε ο άρχοντας. Μετά από αυτό, ο ελεήμων άνθρωπος συνέχισε τον δρόμο του προς το δάσος. Ο ζητιάνος, γεμάτος απληστία, χώθηκε στο δάσος και από άλλον δρόμο του βγήκε μπροστά κι εκεί στην ερημιά όρμησε στον ευεργέτη του και του πήρε τις δύο λίρες που είχε κρατήσει!
Αγανακτεί κανείς μπροστά σ’ αυτή την αχαριστία και απληστία. Κι όμως, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μπαίνουμε στην θέση αυτού του αχάριστου και άπληστου! 

Ο Πανάγαθος Θεός, μας χαρίζει 168 ώρες ζωής κάθε εβδομάδα για να τις αξιοποιήσουμε όπως θέλουμε, και "κρατάει" για Εκείνον μόνον δύο ώρες, τις ώρες που συμμετέχουμε στην Θεία Λατρεία της Κυριακής, στην Θεία Λειτουργία. Κι αυτό, πάλι για μας. Για να μας ξεκουράσει ψυχικά, να μας θρέψει με το Πανάγιο Σώμα και Αίμα Του, για να ανανεώσει τις δυνάμεις μας με το ουράνιο οξυγόνο της Χάριτος. Του τις αφαιρούμε ληστρικά κι αυτές με διάφορες προφάσεις. Έτσι όμως τελικά αδικούμε την ψυχή μας, που την αφήνουμε νηστική από την θεία Χάρη και εξαντλημένη...

Το λείψανο του Αγίου Μάρκου περνάει από τα Στροφάδια της Ζακύνθου

Image may contain: indoor
Το λείψανο του Αγίου Μάρκου, όταν μεταφερόταν στην Βενετία πέρασε από τα νησιά Στροφάδια της Ζακύνθου. 
Τότε, κατά την παράδοση, αυτά σχίστηκαν στα δύο, για να περάσει ανάμεσα. 
Το γεγονός αυτό εκμεταλλεύτηκαν πολλές φορές οι μοναχοί της Αυτοκρατορικής Μονής των Στροφάδων, όταν ήθελαν να ζητήσουν κάτι από την Γαληνοτάτη.

Στην φωτογραφία το πέρασμα του Αγίου Μάρκου από τα Στροφάδια, όπως το απαθανατίζει σε έργο του ο Paolo Veneziano!

Γιατί τιμάμε τόσο πολύ την Yπεραγία Θεοτόκο;

 Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

Μέ ρώτησε παλαιότερα κάποιος: «Γιατί τιμᾶμε τόσο πολύ τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο; Γιατί τήν τιμᾶμε ὄχι μόνο περισσότερο ἀπʹ ὅλους τούς ἁγίους, ἀλλά καί ἀπό τούς ἀγγέλους καί τούς ἀρχαγγέλους;». 
Τοῦ ἀπάντησα ὅτι οὔτε οἱ ἄγγελοι οὔτε οἱ ἀρχάγγελοι, οὔτε τά Χερουβείμ οὔτε τά Σεραφείμ εἶχαν τόσο στενή καί οὐσιαστική συμμετοχή στό ἔργο τῆς σωτηρίας μας, ὅσο ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ.''

Από το βιβλίο ''Απάνθισμα Επιστολών'' 

Η πιο παλιά καμπάνα στην Κέρκυρα


Η παλαιότερη, πιθανότατα, καμπάνα του νησιού εντοπίστηκε και παρουσιάζεται από τον Γεράσιμο Δημουλά μέσα από άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Καθημερινή Ενημέρωση" το Σαββατοκύριακο 22-23 Ιουλίου 2017.

Υ.Θ. Λαμποβίτισσα Μελικίων
   Τα Μελίκια[1] είναι από τα παλαιότερα καταγεγραμμένα σε αρχειακές πηγές[2], χωριά της Κέρκυρας έχοντας μια συνεχή παρουσία στην τοπική ιστορία από το έτος 1391. Εκεί βρίσκεται και ο ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου της Λαμποβίτισσας[3], ο οποίος προϋπάρχει του 1527 έτος κατά το οποίο αναφέρεται σε διαθήκη της Αντωνίας γυνής του Δημήτρη Βρανά από τα Μελίκια, με την οποία η διαθέτρια προσέφερε αγαθά στο ναό[4], δεν αποκλείεται όμως η ιστορία του ναού να φθάνει ή και να ξεπερνάει χρονικά την παλαιότερη γραπτή μαρτυρία ύπαρξης του χωριού. Στο εσωτερικό του ο ναός κοσμείται με ωραιότατο ξυλόγλυπτο, επιχρυσωμένο τέμπλο, άμβωνα με εξωτερική σκάλα, καταργημένη σήμερα και πολλά εκκλησιαστικά κειμήλια σημαντικής αξίας, ενώ στην ημικυκλική κόγχη του σώζονται παλιές τοιχογραφίες. Η διαχρονική σπουδαιότητα της εκκλησίας ως πρώτης του χωριού, είναι απόρροια της συναδελφικής της συγκρότησης και της παλαιότητάς της και επιβεβαιώνεται από το μεγάλο αριθμό ιερέων που κατά καιρούς την υπηρετούσαν[5].


Άγνωστο σύμβολο
  

Ωστόσο, αυτό που προξενεί μεγάλη εντύπωση βρίσκεται ψηλά, εκτός του ναού, στο πλακέ τρίλοβο κωδωνοστάσιο[6], εκεί που η προς βορρά καμπάνα με τις ωραιότατες καλλιτεχνίες, φέρει χρονολογία στα λατινικά «MCCCCLXXXVIII» (1488). Μια καμπάνα ηλικίας 529 ετών λοιπόν, όταν η μέση διάρκεια ζωής των σημερινών καμπανών, από τα σύγχρονα χυτήρια συνήθως δεν ξεπερνάει τα 50 χρόνια. Όσον αφορά την παλαιότητα της καμπάνας, η προσωπική μου άποψη, έχοντας δει πάνω από 350 καμπάνες

Ο Άγιος Πορφύριος συνομιλεί με τον Άγιο Γεράσιμο

Αποτέλεσμα εικόνας για αγίου Γερασίμου αγιος πορφυριος
Την ημέρα της εορτής του αγίου Γερασίμου ο Παππούλης ευρίσκετο κλινήρης, λόγω των πολλών ασθενειών του. 
Ξαφνικά παρουσιάζεται ενώπιόν του, ολόσωμος, ο Άγιος Γεράσιμος! Οπότε, ο πατήρ Πορφύριος, που προηγουμένως δεν ήταν σε θέση να γυρίσει από το άλλο πλευρό, εξαιτίας των ισχυρών πόνων και της τρομερής σωματικής του αδυναμίας, εκτινάσσεται επάνω με τέτοια ευλυγισία και δύναμη, που θα την ζήλευε και ο καλύτερος παγκόσμιος πρωταθλητής, και με ιδιαίτερο σεβασμό, άρχισε να υποκλίνεται, να σταυροκοπιέται, να προσκυνά και να συνομιλεί, τετ-α-τέτ, με τον αγαπημένο του Άγιο Γεράσιμο, για πολλή ώρα. 
Αποτέλεσμα εικόνας για αγίου Γερασίμου
Μια από τις γυναίκες, η οποία την ώρα εκείνη εκτελούσε την εθελοντική της «βάρδια», προς εξυπηρέτηση του Παππούλη, παρακολουθούσε άναυδη και σιωπηλή από απόσταση ολίγων μέτρων, όλα τα διαδραματισθέντα, χωρίς να μπορεί να δώσει καμμία εξήγηση! Γιατί έβλεπε τον Παππούλη να προβαίνει σε όλες τις προηγούμενες ενέργειες, αλλά δεν έβλεπε τον αποδέκτη των ενεργειών αυτών! Και έβλεπε και άκουγε τον Παππούλη, αλλά ούτε έβλεπε, ούτε άκουγε τον συνομιλητή του, που δεν ήταν άλλος από τον Άγιο Γεράσιμο, και κυριολεκτικά, είχε σαστίσει!

Όταν, ο πατήρ Πορφύριος, τελείωσε την... συνομιλία με τον θαυματουργό και προστάτη του άγιο Γεράσιμο, εφανέρωσε και διηγήθηκε τα πάντα στην έκπληκτη γυναίκα και της έδωσε εντολή να μην αποκαλύψει τίποτε απ’ όσα είδε και άκουσε, πριν αυτός κοιμηθεί τον ύπνον του Δικαίου!

Από το Βιβλίο ¨ Ανθολόγιον Θαυμάτων¨¨ Έκδοσις Ιερού γυναικείου Ησυχαστηρίου ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Πρώτος εορτασμός του Οσίου Δανιήλ στη Ζαγορά.



 Ιδιαίτερο γεγονός στην ιστορία της Τοπικής μας Εκκλησίας συνιστά ο πρώτος εορτασμός του Οσίου Δανιήλ του εκ Ζαγοράς, ενός ξεχασμένου τοπικού μας Αγίου.

 Συναξάρι Οσίου Δανιήλ
Ανάμεσα στις μορφές των Αγίων που κοσμούν το στέμμα της τοπικής μας Εκκλησίας λάμπει ως αστέρας πολύφωτος ένας άγνωστος και ξεχασμένος όσιος, ο Κολλυβάς Δανιήλ, που είχε καταγωγή από τη Ζαγορά του Πηλίου.

 Ο χαρακτηρισμός «Κολλυβάδες» εμφανίστηκε, αρκετά, ως χρεωστικό προσωνύμιο σε αγιορείτες μοναχούς που διαφωνούσαν για την τέλεση των μνημοσυνών την ημέρα της Κυριακής, που είναι αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας. Παράλληλα, όμως, υιοθέτησαν και την συχνή Θεία Κοινωνία, κάτι με το οποίο δεν συμφωνούσε μεγάλη μερίδα των μοναχών του Αγίου Όρους την εποχή εκείνη. Έτσι, μετά από πολλές πνευματικές μάχες, οι περισσότεροι από τους κολλυβάδες πατέρες εξορίστηκαν από το Άγιον Όρος και μετέβησαν στα νησιά του Αιγαίου πελάγους. Την ίδια τύχη είχε και ο Όσιος Δανιήλ, για τη ζωή του οποίου στοιχεία αντλούμε από τον βίο του μαθητή του Οσίου Αρσενίου του εν Πάρω. 

 Όταν ο νεαρός Αθανάσιος, όπως ήταν το κοσμικό όνομα του Αγίου Αρσενίου, έμεινε ορφανός από τους γονείς του σε ηλικία 18 ετών, το έτος 1809, τον έστειλαν, ίσως οι συγγενείς του, να σπουδάσει στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας. Την εποχή εκείνη σχολάρχης εκεί ήταν ο ιερομόναχος Γρηγόριος Σαράφης, ο οποίος κάλεσε ως πνευματικό των μαθητών τον πνευματοφόρο γέροντα Δανιήλ από τη Ζαγορά του Πηλίου, ο οποίος εθεωρείτο ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά αναστήματα της εποχής του.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ…

Σχετική εικόνα
Μόλις δεις την Παναγία στα μάτια,ξεκλειδώνεσαι.Ανοίγεσαι.
Βγάζεις την όποια μάσκα σου.Στέκεις αληθινός μπροστά της.Γυμνός.
Σαν το μωρό όταν τ’ αλλάζει η μάνα του.

Παραδομένος, αφημένος.Διαθέσιμος στο άγγιγμά της.Και γεμίζεις χαρά.
Και μυρίζεις αρώματα που κυλούν από πάνω της.
Και ζωντανεύουν τα σβησμένα μάτια σου.Και λες μόνο αλήθειες.
Και θες μόνο να κλαις.Ένα κλάμα τονωτικό, και όχι διάλυσης.
Και να ξεχύνεις τον καημό σου μπροστά της.Να της λες τη μοναξιά σου.
Την ανασφάλειά σου.Τους φόβους, τα όνειρά σου.
Τις ντροπές σου,τις πομπές σου,τα μύρια θέματά σου.

Διότι τη νιώθεις μάνα σου,και όχι πεθερά σου.
Διότι ξέρεις ότι έχει τη μεγάλη κατανόηση.
Διότι είναι πλατυτέρα Ουρανών η επιείκεια κι αγκαλιά της.
Παναγία.Χριστός.Μάνα και Γιος.
Ίδιο Αίμα,ίδιο Βλέμμα,ίδιο Πνεύμα,ίδιος Έρωτας…
****
Χρόνια πολλά σε όλους μας.
Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν.
Χρόνια πολλά, και σ' όσους μου γράφουν αυτές τις μέρες
ότι μεγάλωσαν με ψυχική ορφάνια, και δεν ένιωσαν μάνα και πατέρα,
ενώ ζούσαν κι οι δυο γονείς τους.

Η ΤΙΜΙΩΤΕΡΑ ΤΩΝ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, Φιλιπ. Β΄ 5-11

1. Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΤΗΣ
Τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἀναφέρεται στὸ μέγα μυστήριο τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Μᾶς ἐξηγεῖ ὅτι ὁ Κύριος ὡς ἄνθρωπος ἔδειξε ταπείνωση μεγάλη καὶ μοναδικὴ καὶ γι’ αὐτὸ ἔφθασε σ’ ἕνα μεγαλεῖο ἀνυπέρβλητο καὶ αἰώνιο. Γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: Ἂς ἔχουμε κι ἐμεῖς μέσα μας τὸ ἴδιο φρόνημα τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς αὐταπαρνήσεως ποὺ εἶχε κι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Διότι Αὐτὸς ἂν καὶ εἶχε τὴν ἴδια θεϊκὴ φύση μὲ τὸν Θεὸ Πατέρα του, δὲν θεώρησε τὴν ἰσότητά του αὐτὴ ἀποτέλεσμα ἁρπαγῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ κένωσε τὸν Ἑαυτό του κρύβοντας γιὰ κάποιο διάστημα τὴ δόξα καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς θεότητός του· πῆρε μορφὴ δούλου κι ἔγινε ἄνθρωπος ὅμοιος μὲ μᾶς. Κι ἐνῶ ἐξωτερικὰ φαινόταν μόνον ἄν θρωπος, ἦταν συγχρόνως καὶ ὁ τέλειος Θεός. Καὶ ταπείνωσε τὸν Ἑαυτό του δείχνοντας τέλεια ὑπακοὴ μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα θανάτου σταυρικοῦ, ποὺ εἶναι ὁ πλέον ὀδυνηρὸς καὶ ἀτιμωτικὸς θάνατος.
Αὐτὸν ὅμως ἀκριβῶς τὸν δρόμο τῆς ταπεινώσεως ἀκολούθησε ὁλοκληρωτικὰ στὴ ζωή της καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος. Ἡ ταπείνωσή της αὐτὴ ἀποκαλύφθηκε ἰδιαιτέρως κατὰ τὴ συγκλονιστικὴ ὥρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της. Ἄκουσε τότε ἀπὸ τὸν ἀρχάγγελο Γαβριὴλ ὅτι ἦταν ἡ Κεχαριτωμένη καὶ ἡ πιὸ εὐλογημένη ἀπὸ ὅλες τὶς γυναῖκες, καὶ ὅτι ὁ Κύριος ἐπέβλεψε σ’ αὐτήν. Αὐτὴ ὅμως ἀπάντησε ὅτι ἦταν μόνο μιὰ ταπεινὴ δούλη τοῦ Κυρίου. Κι ἐνῶ ἦταν ἡ ἁγιότερη γυναίκα ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ ἀξιώθηκε νὰ γίνει ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ Βασίλισσα ὅλων τῶν κτισμάτων, ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, αἰσθανόταν ἀνάξια τῆς τιμῆς ποὺ τῆς ἔκανε ὁ Θεός.

Εκεί στέκει η Παναγιά μας η ΜΕΓΑΛΟΜΑΤΑ...

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΤΑ

Προκειται για την τοιχογραφημμενη εικονα της Παναγιας Βρεφοκρατουσας που βρισκεται σε στοά -mina- των τειχών της πόλης κατω απο τα μουραγια στο Φαληρακι-Κέρκυρα.

Εκεί στέκει η Παναγιά μας η ΜΕΓΑΛΟΜΑΤΑ εκεί μόνη στην σιωπή στην ησυχία της και ακούει όποιον πάει και της παραπονεθεί της ανοίξει τη καρδιά του την παρακαλέσει την ευχαριστήσει Κανείς δεν γνωρίζει ποιός την ζωγράφισε στη πέτρα.Είναι όμως το καταφύγιο όλων.

Περισσότερα για το εκκλησάκι της Παναγίας της Μεγαλομάτας στο
https://proskynitis.blogspot.gr/2014/09/blog-post_96.html

Στιγμιότυπα από την παράκληση της Παναγίας στο προσκυνητάρι της Μεγαλομάτας το απόγευμα του Δεκαπενταύγουστου 2017

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Ας βγούμε απ' το κουτάκι μπας και δούμε Θεού πρόσωπο τι σημαίνει..

Image may contain: drawing
Είμαστε κάτι ανθρωπάκια μέσα σε κάτι κουτάκια. Μέσα σε φράχτες που ορίζονται απ' το άνοιγμα των χεριών μας. Μέσα 'κει υπάρχει ό, τι μας αφορά και μόνο: ο εαυτός μας, τα σπιτικά μας, τα παιδιά μας, τα νοικοκυριά μας, οι δουλιές μας, τα ευρώ μας κι ανάγκες που στα ευρώ τον καθένα μας δένουν. Μπαίνουμε σ' όλο αυτό, συχνά από επιλογή -κι ας μη το δεχόμαστ' εύκολα.
Μέσα λοιπόν στα κουτάκια έχει και κάτι καθρεφτάκια. Κι εκεί που είμαστε κλεισμένοι, παντού -κι εγώ πρώτος- βλέπουμε τον εαυτό μας μονάχα κι αυτόνε ψεύτικο: έχουμε μιαν ιδεατή εικόνα και μάλιστα όχι δική μας. Τα κουτάκια αλληλοεπιδρούνε στις οθόνες που διαλέξαμε στη ζωή μας: τύπου ανδρόιδ κινητό, τάμπλετ παραμάσχαλα, τι-βι ανοιχτές από παντού και το λαπ- τοπ ακόμα και στην παραλία.

Στα κουτάκια που ζουν τα δόλια ανθρωπάκια, μπορούν να δουν μονάχα τον εαυτό τους κι αυτόν στα καθρεφτάκια. Τα καθρεφτάκια αυτά όμως είναι και μαγικά! Μεταμορφώνονται, επίσης, σε οθόνες και προβάλλουν -κάθε τρεις και λίγο- διαλείμματα για διαφημίσεις.
Η ώρα εκείνη γίνεται η πλέον σημαντική για τ' ανθρωπάκια γιατί ακριβώς αναζητάνε τους κοινούς τους στόχους. Οι διαφημίσεις -καλογυρισμένες, στιλιζαρισμένες και θελκτικές- στο έργο αυτό πολύ βοηθάνε. Έτσι, τα ανθρωπάκια κάθε βράδυ που κοιμούνται μες τ' άβολα κουτάκια κάνουνε όνειρα κοινά και πολύ πολύ μα πάρα πολύ προσοδοφόρα.
Αυτά τα όνειρα όμως έχουν κι ένα τίμημα βαρύ σαν αναγκαίος νόμος και σα σεισμός απειλεί τα έρμα τ' ανθρωπάκια:
ποιο απ' το ανθρωπάκια προσπαθήσει απ' το κουτάκι να βγει, τότε δε θα μπορέσει ποτέ να ξανα-ονειρευτεί... Κι αν ονειρευτεί; Οι άλλοι στα κουτάκια θα τονε πούνε τρελό, θα νομίζουν πως μιλάει μεθυσμένος..!
Ο καλός Θεός όμως μας έκανε εκ φύσεως ονειροπόλους. Τι θα κάνουμε οι καημένοι;
Ας δούμε πρώτα τα κουτάκια μας, ας τα διαπιστώσουμε! Θέλει όμως κι ελπίδα, αυτόματα δε γίνεται, θέλει όντως ελπίδα κοινή ότι ο Θεός στ' αλήθεια ζει. Οτι δε πέθανε, ούτε ότι θάφτηκε κι Αυτός και μιλά μέσα από κάποιο κουτάκι.
Ο Θεός είν' Ωκεανός.
Θέλει κοινή ελπίδα, αλλιώς απ' το κουτάκι δε βγαίνεις. Σοφός της εκκλησιάς ο ποιητής : εξέρχεσθε -λέει- πιστοί εις την Ανάστασιν. Ας βγούμε απ' το κουτάκι μπας και δούμε Θεού πρόσωπο τι σημαίνει... Ο Θεός θα 'ρθει όταν απ' τον ουρανό επιβλέψει και δει την κοινή σ' Αυτόν ελπίδα των παιδιών Του. Χωρίς κουτάκια... μα και χωρίς μάσκες. Σιχαίνεται ο Θεός τα καρναβάλια.
Από την σελίδα στο Facebook του π.Ιάσονα

Στα Ψαρά μετά από 193 χρόνια η «Ψαριανή Παναγιά» του Δ. Θεοτοκόπουλου

Ζούμε στην εποχή των εικόνων, αλλά αυτή στην οποία θα αναφερθούμε σήμερα έχει ιστορική, πολιτιστική και συναισθηματική αξία για τους Ψαριανούς. Μετά από 193 χρόνια θα επιστρέψει για μερικές μέρες από τη Σύρο στα Ψαρά η εικόνα της Ψαριανής Παναγιάς, που πήραν μαζί τους στη φυγή οι Ψαριανοί που επέζησαν από την καταστροφή του 1824. Από τότε οι Ψαριανοί της Σύρου την λατρεύουν σαν στήριγμα και προστασία.
Μετά από επιθυμία παλιών Ψαριανών, ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Κ. Κανάρης» ξεκίνησε τη διαδικασία να επιστρέψει προσκυνηματικά για λίγες μέρες η εικόνα στον τόπο της.
«Αφουγκρασθήκαμε την επιθυμία των ηλικιωμένων συγχωριανών μας, που είχαν ακούσει για το εικόνισμα από τους γονείς και τους παππούδες τους», δηλώνει η πρόεδρος του Συλλόγου, Κική Κουτσοδόντη.
«Το αίτημα μας έγινε αποδεκτό από τους Μητροπολίτες Σύρου και Χίου, έχουμε υποβάλλει ημερομηνίες που μπορούμε να την υποδεχθούμε και να οργανώσουμε σχετικές εκδηλώσεις και περιμένουμε την επιλογή και απόφαση των Μητροπόλεων», δηλώνει με αίσθηση του έργου που αναλαμβάνει.

Ιστορία της εικόνας
«Η Κοίμηση της Παναγίας»,ανακαλύφθηκε το 1983 ότι είναι το πρώτο σωζόμενο έργο του El Greco με την υπογραφή «ΔΟΜΗΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ ο ΔΕΙΞΑΣ». Την έφερε στο φως ο αρχαιολόγος, ιστορικός Γιώργος Μαστορόπουλος, υπάλληλος της Γ' Εφορείας νήσων Β.Α. Αιγαίου.
Όπως σημειώνει στο εικονογραφημένο βιβλίο της Μαρίνας Πετρή «Η Παναγία του Θεοτοκόπουλου στη Σύρο» ο Αρχιμανδρίτης Αλέξανδρος Τσιουχάρης, τότε έγινε αντιληπτό ότι το εικόνισμα που μετέφεραν χρόνια πριν από τα Ψαρά χέρια άγια και θεοφοβούμενα ήταν μια εικόνα του Θεοτοκόπουλου πριν το 1567.

Η ιστορία της «Εκκλησίας των Ψαριανών»

Η ομώνυμη εκκλησία της Ερμούπολης, γνωστή ως «εκκλησία των Ψαριανών», από το όνομα της συνοικίας στην οποία ανήκει, χτίστηκε στα 1828-29 με χρήματα του Υδραίου Θεόδωρου Πλατανίτη. Όπως σημειώνει η συγγραφέας, «τα θεμέλια της έμοιαζαν να έχουν υγρασία, μα οι πιο παλιοί έλεγαν πως δεν είναι φυσική υγρασία, αλλά τα δάκρυα των Ψαριανών που είχαν χύσει πικραμένοι για τον ξεριζωμό τους και την τύχη της πατρίδας τους, τα χρόνια της Τουρκοκρατίας.» Ξεκληρισμένοι είχαν βρει μια αγκαλιά στο λιμάνι της Σύρου. Ο όμορφος αυτός ναός ανακαινίστηκε πολύ αργότερα, το 1847 και τα εγκαίνια έγιναν το 1850.

«Αποφάσισα να επιστρέψω τη κλεμμένη εικόνα. Τα μάτια της κλαίνε διαρκώς…».

Ι. Μ. Χρυσοπηγής – Ι. Μ. Καλυβιανής.
Μια ιστορία, που προσευχόμαστε να επαναληφθεί.
Αποτέλεσμα εικόνας για παναγια καλυβιανη
Του Ζαχαρία Καψαλάκη
 Όσο πλησιάζει η 15η του Αυγούστου, που όλος ο Ορθόδοξος Χριστιανικός κόσμος γιορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου, οι καρδιές όλων μας είναι στραμμένες στην Ιερά Μονή Καλυβιανής, όπου και φέτος, μετά από 140 και πλέον χρόνια θα τιμήσει την Παναγία με τη θαυματουργή Της εικόνα να απουσιάζει.

Σήμερα θα αναφερθώ σε μια ιστορία μάλλον πρόσφατη, που αφορά ένα άλλο μοναστήρι του νησιού μας, την Ιερά Μονή Χρυσοπηγής και μια άλλη εικόνα της Παναγίας. Μια ιστορία όμως, που όταν την πρωτοδιάβασα, μου ήρθε στο νου η δοκιμασία την οποία περνά σήμερα η Ιερά Μονή της Παναγίας της Καλυβιανής, μετά την κλοπή της θαυματουργής εικόνα της Παναγίας.

Η Ιερά Μονή της Παναγίας της Χρυσοπηγής στις Μουρνιές Χανίων, είναι μια πολύ παλιά και ιστορική Μονή της Κρήτης, όμως με το πέρασμα των χρόνων το μοναστήρι ερήμωσε, η περιουσία της στη δεκαετία του 1920 πέρασε στο «εφεδροταμείο» και χάθηκε, ενώ στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής μετατράπηκε σε διοικητήριο των Ναζί.
Το 1976 το μοναστήρι μετατράπηκε με απόφαση της Ιεράς Συνόδου σε γυναικείο και συνεχίζει την παρουσία του μέχρι τις ημέρες μας.

Το τέμπλο του Ναού της Μονής κοσμούσε πάντα η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όμως κάποιο πρωινό οι λίγες μοναχές που προσπάθησαν να δώσουν ζωή στο εγκαταλελειμμένο μοναστήρι, βρήκαν την εικόνα της Παναγίας να λείπει από τη θέση της. (Ο λόγος από δω και κάτω σε σχετικό έντυπο, από το οποίο διάβασα το γεγονός):
«Γέμισε η καρδιά τους θλίψη. Πώς έγινε τούτο το κακό; Να τη χάσουν μέσα από τα χέρια τους; Πιο βέβηλο χέρι τους άρπαξε τόσο άδικα την ελπίδα, την παρηγοριά, το στήριγμά τους, τη χαρά τους;

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

ΕΝ Η ΕΣΚΗΝΩΣΕ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΖΩΗΣ Η ΑΠΟΛΑΥΣΙΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για adormirea maicii domnului
 Οι άνθρωποι ποθούμε την ευτυχία που θα κρατήσει για πάντα. Την ταυτίζουμε με πρόσωπα, με καταστάσεις, με αγαθά. Την ταυτίζουμε με την ευχαρίστηση που προέρχεται όταν ικανοποιούμε το θέλημά μας. Όταν αισθανόμαστε ότι υπάρχει κάτι που μας καθιστά κέντρο του κόσμου, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν πραγματικά είμαστε. Αρκεί εμείς να αισθανόμαστε τη πληρότητα ότι δεν μας λείπει κάτι, έστω και πρόσκαιρα. Γι’ αυτό και αδυνατούμε να κατανοήσουμε γεγονότα όπως η φθορά, η ήττα, η αρρώστια, η δοκιμασία, ο θάνατος. Δεν μπορούμε να δώσουμε νόημα σε ό,τι μας ταλαιπωρεί, σε ό,τι μας στερεί τη δυνατότητα να είμαστε χαρούμενοι. Βιαζόμαστε λοιπόν να ζήσουμε. Κατά βάθος θέλουμε να ξεγελάσουμε τον χρόνο, ο οποίος λειτουργεί ως εχθρός. Κριτήριό μας είναι το νυν, το σήμερα, το τώρα. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε το αύριο, γιατί δεν είναι απτό. Φοβόμαστε ό,τι δεν είναι στα δικά μας χέρια. Φοβόμαστε την μεταβολή. Ό,τι όλοι όσοι έχουν προηγηθεί μας περιγράφουν ως αναπόφευκτο. Έτσι, δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι υπάρχει ένας δρόμος στον οποίο τα πάντα είναι γιορτή. Ακόμη και τα πιο δύσκολα. 

 Στην ακμή του θέρους η Εκκλησία μας γιορτάζει την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Την αποκαλεί «Πάσχα του καλοκαιριού». Γιορτάζει έναν θάνατο, μα τίποτα σ’ αυτή τη γιορτή δεν έχει πένθος. Ο θάνατος είναι πραγματικό γεγονός. Έχει όλες τις συνέπειες, τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, τον αποχωρισμό από τα οικεία πρόσωπα, το ανεπίστρεπτο, το ξόδι, την ταφή. Δε θα επανέλθει το πρόσωπο στη ζωή. Όλοι θα πρέπει να μάθουν να ζούνε χωρίς αυτό. Κι όμως, ενώ αυτά είναι τα δεδομένα, ο θάνατος αυτός έχει τον χαρακτήρα ενός θριάμβου και μάλιστα αιώνιου. Το πρόσωπο που έφυγε, ξεπέρασε τον χρόνο. Και όχι μόνο.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Ο τόπος όπου η Παναγιά τρεις μέρες πριν την Κοίμηση Της,πήρε το μήνυμα από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ

ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ -ΜΙΚΡΑ ΓΑΛΙΛΑΊΑ 
Image may contain: outdoor

Ο Ναός αυτός ονομάζεται "Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο",και είναι αφιερωμένος στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Εκεί πού στέκει ο Ναός αυτός ήταν ο χώρος προσευχής της Υπεραγίας Θεοτόκου στα χρόνια που έζησε μετά την Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου.

Image may contain: people sitting and indoor

Image may contain: outdoor




 Εδώ στο χώρο αυτό, τρεις μέρες πριν την Κοίμηση Της, η Θεοτόκος πήρε το μήνυμα από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, ότι σε τρεις ημέρες θα φύγει από τον κόσμο αυτό και θα πάει κοντά στον Υιό και Θεό Της.

Άγιος Συμεών ο Τραπεζούντιος(+14 Αυγούστου 1653)

Μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 14 Αυγούστου 1653
Αποτέλεσμα εικόνας για ο Άγιος Συμεών ο Τραπεζούντιος, ο χρυσοχόος
Κάποια ημέρα τρεις Χριστιανοί κατέβαιναν από το μπεζεστένι (κλειστή αγορά) για να πάνε στα σπίτια τους πέρα στον Γαλατά. Περνώντας μέσα από την Εβραίικη συνοικία συνάντησαν ένα πολύ μεγαλόσωμο Εβραίο. Ο ένας Χριστιανός, ο οποίος ήταν πολύ μικρόσωμος, κοίταξε τον Εβραίο που στεκόταν πάνω του σαν τέρας. Ο Εβραίος δυσαρεστήθηκε θεωρώντας ότι ο Χριστιανός τον κοιτούσε περιγελαστικά, τον έπιασε από τη ζώνη,τον έριξε στον ώμο του και άρχισε να περπατάει. Ο Χριστιανός, επειδή δεινοπαθούσε, έβγαλε το μαχαίρι του και χτύπησε τον Εβραίο στη ράχη. Ο Εβραίος αρχικά δεν κατάλαβε τίποτα, ήταν και λίγο μεθυσμένος, τον άφησε λοιπόν να φύγει. Σε λίγο όμως κατάλαβε την πληγή από τον πόνο και το αίμα. Τότε όσοι Εβραίοι έτυχαν εκεί έτρεξαν να πιάσουν τον Χριστιανό αλλά δεν τον βρήκαν. Περνούσαν τότε από εκεί κάποιοι Χριστιανοί, μεταξύ των οποίων και ο Συμεών, οι οποίοι στάθηκαν να ρωτήσουν την αιτία τόσης πολλής ταραχής.

Όταν άκουσαν το γεγονός,ο Συμεών, γνωρίζοντας το μίσος που είχαν οι Εβραίοι για τους Χριστιανούς,είπε : ε, και τι θα γίνει αν πεθάνει ένας Εβραίος;