Η ημέρα που έβρεξε στάχτη στη Βασιλεύουσα

ΟΤΑΝ Ο ΒΕΖΟΥΒΙΟΣ ΣΚΕΠΑΣΕ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ!

 Η ημέρα που έβρεξε στάχτη στη Βασιλεύουσα, από ένα ηφαίστειο 1.200 χιλιόμετρα μακριά!

Κωνσταντινούπολη, 6 Νοεμβρίου 472 μ.Χ. Σαν σήμερα πριν 1.554 χρόνια
Ένα παράξενο σύννεφο απλώνεται πάνω από τη Βασιλεύουσα. Ο ουρανός σκοτεινιάζει. Το φως του ήλιου χάνεται πίσω από μια αλλόκοτη καταχνιά. Οι κάτοικοι κοιτάζουν ανήσυχοι προς τα πάνω. Κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει. Και τότε αρχίζει να πέφτει από τον ουρανό μια λεπτή, σκοτεινή σκόνη.

Στάχτη !
Δεν υπάρχει πυρκαγιά στην πόλη. Κανένα σύννεφο καπνού δεν ανεβαίνει από τα σπίτια της. Κι όμως, η στάχτη συνεχίζει να πέφτει. Από πού έρχεται; Τι έχει συμβεί; Η απάντηση βρίσκεται στην Ιταλία, περισσότερα από χίλια χιλιόμετρα μακριά.

Ο Βεζούβιος έχει ξυπνήσει!

Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις αιώνες από τη φοβερή έκρηξη του 79 μ.Χ. που έθαψε την Πομπηία. Τώρα, το 472, ο Βεζούβιος εκρήγνυται ξανά με τρομακτική δύναμη. Τεράστιες ποσότητες ηφαιστειακής τέφρας εκτοξεύονται στην ατμόσφαιρα, ενώ οι άνεμοι παρασύρουν τη λεπτή σκόνη προς την ανατολή.

Η έκρηξη, γνωστή σήμερα ως «έκρηξη της Pollena», είναι μία από τις σημαντικότερες του ηφαιστείου. Και η στάχτη της, σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες, φτάνει μέχρι την πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας !

Ο Μαρκελλίνος Κόμης, χρονικογράφος του 6ου αιώνα, περιγράφει το γεγονός με εντυπωσιακές εικόνες. Ο Βεζούβιος, γράφει, ξέρασε τα πυρακτωμένα σωθικά του, ενώ το σκοτάδι σκέπασε το φως της ημέρας. Η λεπτή ηφαιστειακή σκόνη απλώθηκε σε τεράστιες αποστάσεις. Αλλά το σημαντικότερο βρίσκεται στο τέλος της μαρτυρίας του.

Οι Κωνσταντινουπολίτες καθιέρωσαν ετήσια ανάμνηση της βροχής από στάχτη, στις 6 Νοεμβρίου !

Το γεγονός είχε προκαλέσει τέτοια εντύπωση, ώστε πέρασε στη συλλογική μνήμη της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας.

Ο Παρθενώνας μας συγκινεί περισσότερο από το σφυροδρέπανο

Συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννηση του ανθρώπου που έθεσε τον Παρθενώνα πάνω από το σφυροδρέπανο. Ο Κυριάκος Μάτσης δεν υπήρξε ποτέ βολικός για τις δημόσιες σχέσεις των σημερινών πολιτικών καρεκλοκένταυρων. Ήδη από το 1944, σε ηλικία μόλις 18 ετών, αντιπαρατέθηκε μαχητικά με το ΑΚΕΛ, ενώ υπερασπιζόταν έμπρακτα τα δικαιώματα των εργατών και των αγροτών, χωρίς να υποτάσσει την κοινωνική δικαιοσύνη σε κομματικές γραμμές. Στην αρθρογραφία του έγραφε χαρακτηριστικά.

«Ο Ακελικός χαμαιλέων πρέπει να καταλάβει πως ο Παρθενώνας μας συγκινεί περισσότερο από το σφυροδρέπανο. Αυτοί που με τις σλαυικές και ουτοπικές ιδέες δηλητηρίασαν αρκετούς γνήσιους Έλληνες Κυπρίους εργάτες, μπροστά στην πραγματική φιλεργατική δράση καταρρέουν οι κούφιες διδασκαλίες τους».

Το 1955, η ηγεσία του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ καταδίκασε την ένοπλη μορφή του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, χαρακτηρίζοντας τη δυναμική δράση τυχοδιωκτική, ενώ οι αγωνιστές θυσίαζαν τη ζωή τους για την αποτίναξη του βρετανικού αποικιακού ζυγού και την Ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα. Ο Μάτσης είχε ήδη καταδείξει την αντίφαση εκείνων που διεκδικούσαν την αποκλειστική εκπροσώπηση των εργατών. Για τον Μάτση, η κοινωνική δικαιοσύνη και η εθνική ελευθερία δεν ήταν αντίπαλες έννοιες.

Όταν οι Βρετανοί τον συνέλαβαν τον Ιανουάριο του 1956 και τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια, ούτε λύγισε ούτε αρνήθηκε τις πεποιθήσεις του.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας έκαναν λιγότερο ικανούς να αντέχουμε την κριτική.

Ένα βιβλίο που με προβλημάτισε ουσιαστικά είναι το Reclaiming Conversation της Sherry Turkle, καθηγήτριας στο MIT. 

Η έρευνά της έδειξε με ποιους τρόπους τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας έκαναν λιγότερο ικανούς να αντέχουμε την κριτική. Η κατασκευή μιας διαδικτυακής ταυτότητας έκανε τους ανθρώπους πιο πεινασμένους για επιβεβαίωση και ταυτόχρονα πιο εύθραυστους απέναντι στη διαφωνία. 

Σκεφτείτε τι συμβαίνει μόλις ανεβάσουμε κάτι στο διαδίκτυο. Αρχίζουμε να ελέγχουμε αν το σχολίασε κανείς και πόσα likes μάζεψε. Όταν ξέρουμε ότι αυτό που είπαμε ή αναρτήσαμε αρέσει στους άλλους (ή, ακόμη καλύτερα, ότι το λατρεύουν), νιώθουμε ότι μας αναγνωρίζουν. Όταν όμως έρθει η κριτική, ακόμη και ήπια, νιώθουμε ότι μας επιτίθενται ή ότι μας παρεξηγούν.

 (Sherry Turkle, Reclaiming Conversation: The Power of Talk in a Digital Age, Penguin, 2015)

.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Χριστός Παντοκράτωρ, 14ος αιώνας. Μία από τις σημαντικότερες εικόνες της Ι.Μ.Παντοκράτορος

Χριστός Παντοκράτωρ, 14ος αιώνας.
Μία από τις σημαντικότερες εικόνες της ιστορίας της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος και, μαζί με την Παναγία Γερόντισσα, ένας από τους μεγάλους πνευματικούς και καλλιτεχνικούς θησαυρούς της Μονής.
Η κτητορική αυτή εικόνα ανήκει στα πρώτα χρόνια της ιστορίας της Μονής και αποτελεί έργο εξαιρετικά υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητος. Ολόκληρη η σύνθεση είναι πλημμυρισμένη από φως· το πρόσωπο, η μορφή και τα χρώματα του Χριστού μοιάζουν να ακτινοβολούν.

Κατά τα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής περιόδου, η εικόνα απομακρύνθηκε από τη Μονή και κατά τον 19ο αιώνα μεταφέρθηκε στη Ρωσία. Σήμερα φυλάσσεται στο Κρατικό Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρουπόλεως.
Για την αδελφότητα παραμένει ένας από τους μεγάλους θησαυρούς της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος και αναπόσπαστο μέρος της πνευματικής και ιστορικής της κληρονομιάς.
Εάν ο Θεός θελήσει, ευχόμαστε να έλθει η ημέρα κατά την οποία η ιερά εικόνα θα επιστρέψει στη Μονή του Παντοκράτορος, ώστε να μπορούν και πάλι χιλιάδες πιστοί να την προσκυνούν.

πηγή

Αρκούσε να έχει κάποιος τη γιορτή του, να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του και να περιμένει

  Υπήρχαν κάποτε γιορτές που δεν χρειάζονταν προσκλήσεις, ούτε ιδιαίτερη οργάνωση, ούτε μεγάλες προετοιμασίες για να μείνουν αξέχαστες. Αρκούσε να έχει κάποιος τη γιορτή του, να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του και να περιμένει. Ο κόσμος θα ερχόταν από μόνος του, γιατί τότε οι άνθρωποι δεν περίμεναν μια επίσημη πρόσκληση για να συναντηθούν. Έβρισκαν αφορμές για να είναι μαζί και κάθε τέτοια αφορμή ήταν μια μικρή χαρά μέσα στην καθημερινότητά τους.

Ήταν χρόνια που τα χρήματα δεν περίσσευαν στα περισσότερα σπίτια, όμως υπήρχε μια αφθονία που δεν μπορούσε να μετρηθεί με το πορτοφόλι. Υπήρχε η διάθεση να μοιραστείς, να φιλοξενήσεις, να προσφέρεις ό,τι είχες, ακόμη κι αν ήταν λίγο. Οι νοικοκυρές ξεκινούσαν από νωρίς τις ετοιμασίες. Έπρεπε να καθαριστεί το σπίτι, να στρωθούν τα τραπέζια, να γυαλιστούν τα ποτήρια και να τακτοποιηθεί κάθε γωνιά. Η γιορτή ενός ανθρώπου ήταν υπόθεση ολόκληρης της οικογένειας και όλοι συμμετείχαν με τον τρόπο τους.

  Στα παλιότερα σπίτια, η κουζίνα ήταν το κέντρο της ζωής. Εκεί μαζεύονταν οι συγγενείς, εκεί κάθονταν οι φίλοι, εκεί στριμώχνονταν οι καρέκλες για να χωρέσουν όλοι. Αργότερα, όταν τα σπίτια άρχισαν να αποκτούν μεγαλύτερους χώρους, δημιουργήθηκαν τα περίφημα καλά δωμάτια, οι σάλες που προορίζονταν για τις ιδιαίτερες περιστάσεις. Ήταν δωμάτια προσεγμένα, με τα καλά έπιπλα, τις βιτρίνες, τα κεντημένα σεμεδάκια και τα διακοσμητικά που δεν τα άγγιζε κανείς. Τον περισσότερο καιρό παρέμεναν κλειστά, σαν να φύλαγαν μέσα τους μια άλλη ζωή. Τα παιδιά τα κοιτούσαν με περιέργεια, αλλά ήξεραν πως δεν ήταν χώρος για τα καθημερινά τους παιχνίδια. Άνοιγαν μόνο όταν υπήρχε κάποιος σημαντικός λόγος και τότε το σπίτι άλλαζε όψη.

Ένα θαύμα στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής(της Επιβατινής) στο Καλεμεγκντάν

Ένα θαύμα στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής(της Επιβατινής) στο Καλεμεγκντάν, στο Βελιγράδι(φώτο).

Το 1943, ένας άνδρας, προσπαθώντας να ξεφύγει από αξιωματικούς της Γκεστάπο, βρήκε καταφύγιο στο μικρό παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, στο Καλεμεγκντάν.

Οι Γερμανοί όρμησαν μέσα στο εκκλησάκι, ενώ ο άνδρας στεκόταν ακουμπισμένος στον τοίχο, εντελώς εκτεθειμένος.

Εκείνη τη στιγμή, μια άγνωστη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα εμφανίστηκε μπροστά του· άπλωσε τα χέρια της και τον μανδύα της, κρύβοντάς τον από τα βλέμματα. Οι Γερμανοί δεν είδαν ούτε την ίδια ούτε τον άνδρα, κι έτσι συνέχισαν την έρευνά τους αλλού, μέσα στο φρούριο του Καλεμεγκντάν.

Ἡ τῆς Ἀθυμίας νύξ...

Ἡ τῆς Ἀθυμίας νύξ... 

✥Ποιητικὴ σύνθεσις ἐκ τῶν περὶ ἀθυμίας παραινέσεων

τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου πρὸς τὴν Ἁγίαν Ὀλυμπιάδα

Θαλασσινός Ιωάννης

«Να ζητάμε, αλλά να δεχόμαστε την απάντησή Του»

«Να ζητάμε, αλλά να δεχόμαστε την απάντησή Του» 

- Παρέα της Τρίτης, 20 Οκτωβρίου 2026 

Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά, στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου

Αυτό με τα άρρωστα παιδάκια της νοσηρής ΜΚΟ μας γονάτισε.

Αυτό με τα άρρωστα παιδάκια της νοσηρής ΜΚΟ μας γονάτισε. Όλα τα *σκάνδαλα" μας χαστουκίζουν σαν ηλίθιους που για μια ακόμα φορά δεν βλέπουμε τι μπορεί να γίνεται κάτω απ' τη μύτη μας, αλλά αυτό με τα άρρωστα μικρούλια μας μαχαίρωσε καρδιά και σπλάχνα.

Μα τι όντα μπορεί να συλλαμβάνουν τέτοια σχέδια; Να τα εκτελούν με επιτυχία; Τι ψυχές αντέχουν να ληστεύουν τραγωδίες, να χρησιμοποιούν πεθαμένα μωρά;
Δεν μιλάμε για διαστροφή ή αναλγησία, πρόκειται για κάτι που ξεπερνά το λεξιλόγιο της εμπειρίας και της αντοχής μας. Κι αναρωτιέσαι πάλι το γνωστό: γεννιούνται ή γίνονται τέτοιοι απατεώνες; Θα σπεύσει πάλι κάποιος να μας μιλήσει για παιδικά τους τραύματα;

Όσο μεγαλώνω κι όσο μελετώ ψυχολογία τόσο λιγότερα καταλαβαίνω για τον άνθρωπο! Τόσο περιμένω το αδιανόητο να μας χτυπήσει την πόρτα, έτσι, στα ξαφνικά! Άβυσσος κι εμείς τριγύρω, οι παντογνώστες...

Η θετική έστω εκπλήξη της ιστορίας είναι πως βλέπουμε πόσοι και πόσοι φιλάνθρωποι είχαν σπεύσει και είχαν καταβάλει μεγάλα ποσά. Πόσοι συγκινούνται και κάνουν ό,τι μπορούν να βοηθήσουν ειδικά όταν πρόκειται για αθώα παιδάκια και για κατάβασανισμένους γονείς. Δόξα τω Θεώ υπάρχουν και καλοί, πολύ καλοί άνθρωποι! Από κάπου ας βαστιέται ο κόσμος...

ΠΗΓΗ

Ἕν µόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νά ἀναμένωμεν εκ της «Μεγάλης Συνόδου»

 Για τους ορθοδόξους όμως, αυτά τα ερωτήματα έχουν ήδη απαντηθεί από την προφητική γραφίδα του μεγάλου δογματολόγου Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ο οποίος σε σχετικό του Υπόμνημα το 1977 για την σχεδιαζόμενη (από τότε και πολύ παλαιότερα) σύγκληση της «Μεγάλης Συνόδου», που τελικά έλαβε χώρα στην Κρήτη το 2016, κατέληγε:

«Ἕν µόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νὰ ἀναμένωμεν ἐξ αὐτῆς: σχίσματα, ἢ καὶ αἱρέσεις, καὶ ὁπωσδήποτε ἀπώλειαν πολλῶν, δυσαριθμήτων ψυχῶν. Θεωρουμένη δὲ ἐκ τῆς ἱστορικῆς ἀποστολικο-πατερικῆς πείρας τῆς Ἔκκλησίας, ἡ τοιαύτη Σύνοδος, ἀντὶ θεραπείας τῶν ἤδη ὑφισταμένων δεινῶν, θὰ ἀνοίξῃ καὶ νέας πληγὰς καὶ τραύματα ἐπὶ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, δημιουργοῦσα εἰς αὐτὴν νέα προβλήματα καὶ νέας ταλαιπωρίας».

(Ἀρχ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Περί τήν μελετωμένην “Μεγάλην Σύνοδον” της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Ἀθῆναι 1977).

Φανέλες με... ιστορία...

Ο Μέγας Αλέξανδρος Φλώρινας παρούσιασε μια ιδιαίτερη φανέλα, εμπνευσμένη από τον χαρακτήρα και την ταυτότητα της Φλώρινας!
Δεν είναι απλώς μια ποδοσφαιρική φανέλα.
Είναι η Φλώρινα!
Η μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι επιβλητικές χιονισμένες κορυφές και οι αποχρώσεις του μπλε συνθέτουν ένα σχέδιο εμπνευσμένο από την ταυτότητα και τον χαρακτήρα της Φλώρινας.
Ο Μέγας Αλέξανδρος Φλώρινας, αγωνίζεται την σεζόν 2026-2027 στην Γ' Εθνική (στον 3ο όμιλο).
Φανέλες με ιστορία... κάτι που πρέπει να ακολουθήσουν όλες οι ομάδες!

πηγή

Γιατί οι άδικοι προοδεύουν;

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

 Μέχρι πότε προοδεύουν; Και τί συμβαίνει στο τέλος σ΄ αυτούς και στους απογόνους τους; Αναρωτήθηκες ποτέ; Να μη σκοντάφτουν οι σκέψεις σου όταν βλέπεις ότι κάποιος καυχιέται με τη δύναμη και ξεχνά το Δωρητή της δύναμης.

Θυμήσου πως ο υπερήφανος και καυχόμενος Γολιάθ σκοτώθηκε από τη σφεντόνα ενός αγοριού, του Δαβίδ. Να μη συγχύζεται η καρδιά σου όταν βλέπεις πως κάποιος πλουτίζει με άδικο τρόπο.
Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Θυμήσου τους πλούσιους πολίτες στα Σόδομα, πως σε μία στιγμή ρίχτηκε πάνω τους φωτιά και έγιναν στάχτη μ’ όλο τους τον πλούτο. Εσύ είσαι χριστιανός, και ο χριστιανός παρατηρεί τα γεγονότα στην άλλη γραμμή, στην ολότητα, και όχι επί μέρους.

Την πρόοδο του αδίκου ο χριστιανός δεν εκτιμά σαν κάποιο τετελεσμένο γεγονός αλλά περιμένει να δει τι ακολουθεί. Αυτός ξέρει πως ο άδικος δεν προοδεύει ούτε με τη δική του δύναμη ούτε με το δικό του μυαλό αλλά μόνο επειδή ο Θεός του επιτρέπει να προοδεύει, μπας και κάποια στιγμή θυμηθεί το Θεό.
Αφού είναι ανείπωτα ελεήμων ο Θεός μας, και επιτρέπει στους αδίκους εκείνο που αυτοί επιθυμούν, μπας και κάποια στιγμή σκεφθούν, ότι αυτό είναι από το Θεό και ντραπούν για την αδικία τους και διορθωθούν.
Στο Θεό είναι αγαπητοί οι μετανοούντες, είναι πολύ αγαπητοί σ’ Αυτόν όσοι μετανοούν ταπεινά για τις άδικες πράξεις τους.
Ο Δημιουργός δεν θέλει πάντα να τιμωρήσει αμέσως μόλις κάποιος ξεκινήσει σε λάθος δρόμο. Εκείνος περιμένει τον πλανημένο να γυρίσει μόνος του στον σωστό δρόμο. Εκείνος βλέπει και σιωπά.

Ευχή εν καιρώ ακηδίας

 Ευχή εν καιρώ ακηδίας

(κατά την διδασκαλία του Οσίου Ιωάννη του Σιναΐτου

Θαλασσινός Ιωάννης

Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΜΝΗΜΗ.. Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΏΜΑ ΜΑΣ..

-Αρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου+

«Ἡ ποιμαντική προσέγγιση του σύγχρονου ἀνθρώπου ἀπό τόν Όσιο Πορφύριο».

Θέλω νὰ ξεκινήσω ἀπὸ ἕνα μικρὸ κείμενο ποὺ ὑπάρχει γραμμένο ὡς λεγόμενα τοῦ Γέροντος Πορφυρίου ποὺ ἀναφέρεται στὴν σύλληψη τοῦ νέου ἀνθρώπου
καὶ ἐπειδὴ τότε εἶχαν ἀρχίσει συζητήσεις γύρω ἀπὸ τὴν ὑποβοηθούμενη ἀναπαραγωγή, μὲ τὴν φράση «παιδὶ τοῦ σωλήνα»,λέει ὁ Γέροντας τὸ ἑξῆς:

«Ὁ ὀργανισμὸς μᾶς ἔχει μνήμη,τὰ κύτταρά μας,οἱ ἱστοί μας, ὅλα.Ἡ ψυχὴ εἶναι παντοῦ, σὲ ὅλο τὸ σῶμα.Ἂν κόψεις ἕνα κομματάκι δάχτυλο ρωτώ καὶ τὸ πετάξεις, πετᾶς καὶ λίγη ψυχή;Ὄχι βέβαια, ἀλλὰ καὶ στὴν ἄκρη τοῦ δαχτύλου σου ἔχεις ψυχή.

Ἦλθαν γυναικολόγοι καὶ μοῦ εἶπαν πὼς θὰ ἀρχίσουν πειράματα καὶ αὐτοὶ γιὰ τὸ παιδὶ τοῦ σωλήνα.
Τοὺς εἶπα νὰ μὴν τὸ κάνουν αὐτό, εἶναι πολὺ κακό.
Ἡ γονιμοποίηση εἶναι μυστήριο,ὅλα τὰ μέλη τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου λαμβάνουν μέρος στὴ συνουσία.
Ἔχει σημασία αὐτό, τί παιδὶ θὰ βγεῖ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ ψυχικὴ διάθεση τῶν δύο, ἀπὸ τὴν ἀγάπη τους.
Αὐτὰ ἐπιδροῦν στὰ νευρικὰ κύτταρα, στὴ κατάσταση τῶν ὀργάνων, στὸ σπέρμα, στὸ ὠάριο, στὴ σύλληψη.
Ἐγὼ τοὺς τὸ εἶπα.Ἔχω πληροφορία ὅτι θὰ γίνει μεγάλο κακὸ μὲ τὸ παιδὶ τοῦ σωλήνα.
Καὶ τώρα, νά, ἄρχισαν νὰ γράφουν καὶ οἱ ἐφημερίδες».
Βλέπετε στὴ σελίδα 284 αὐτοῦ του βιβλίου «Μαθητεύοντας στὸ Γέροντα Πορφύριο».

Ὅσα λοιπὸν λέγονται ἐδῶ, δὲν ξέρω ἂν ὁ Γέροντας εἶχε διαβάσει Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμὰ– εἶναι πάρα πολὺ πιθανὸ –ἀλλὰ εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἴδια νοοτροπία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

Όμως ύστερα κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο δικός μου σταυρός...

Όταν ήμουν μικρός, κοιμόμουν στη βεράντα, κι ένα πρωί, μόλις κοίταξα τον πεντακάθαρο ουρανό, είδα ένα μεγάλο σταυρό να τον χαράζει. Παραξενεύτηκα πολύ. Όμως ύστερα κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο δικός μου σταυρός, τον οποίο έπρεπε να κουβαλάω μέχρι το Γολγοθά, στο όνομα της αγάπης προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός

(✞ 2 Nοεμβρίου 1995)

πηγή

Η Αγία Οσιομάρτυς ΕΥΛΟΓΙΑ του Σαμουρκασέστι(Samurcășești)+1949

 Η Αγία Οσιομάρτυς Ευλογία γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1908 στο Νυμφαίο(Νέβεσκα)Φλώρινας και στην βάπτιση πήρε το όνομα Αικατερίνη.Οι γονείς της,Βαγγελίτσα και Παναγιώτης ήταν μέλη της βλάχικης κοινότητας της περιοχής

 Από τα πρώτα χρόνια της ζωής της πέρασε διάφορες δοκιμασίες.Έμεινε ορφανή από μητέρα σε μικρή ηλικία.Ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε και υπέφερε πολλά από την μητριά της.Κάποια μέρα,ενώ μάζευαν σανό,η μητριά της την έσπρωξε από μία θημωνιά.Το παιδί υπέστη κάταγμα της σπονδυλικής στήλης και έμεινε στο κρεβάτι για εννέα χρόνια.Όντας σε αυτήν κατάσταση την έστειλαν στο Βουκουρέστι,στην οικογένεια του θείου της ,από την μεριά της μητέρας της,τον Ιωάννη Κίτσιου και την σύζυγό του Επιφανία,στο σπίτι των οποίων πέρασε τα δύσκολα χρόνια του πόνου και της ασθένειας.

Το 1927,η νεαρή Αικατερίνη επαθε περιτονίτιδα και οι συγγενείς της την εγκατέλειψαν νόμιζοντας ότι δεν θα γλυτώσει τον θάνατο.Τότε ήταν που της εμφανίστηκε η Παναγία μαζί με την προστάτιδα αγία της,την Αγία Αικατερίνη.Βρέθηκαν κοντά στο κρεβάτι του πόνου σαν γιατροί και την θεράπευσαν.
Η Αγία Αικατερίνη έλεγε με πολλή ταπείνωση στην Θεοτόκο:«Κόψε εδώ,ράψε εκεί,δέσε εκεί...»
Η Παναγία Παρθένος απευθύνθηκε με γλυκύτητα στην ασθενή,η οποία μέχρι τότε είχε την κοιλιά της φουσκωμένη και τα γόνατα μαζεμένα:«Ιδού,κόρη μου,τώρα θα γίνεις καλά»Και δείχνοντας της ότι η αιτία της ασθένειάς της είχε απομακρυνθεί της είπε;«Αυτή ήταν όλη η ασθένεια και όλη η κακία»,και αμέσως η Αικατερίνη έγινε καλά,γεμάτη ευγνωμοσύνη προς την Παναγία και την Αγία Αικατερίνη.

Κάποιο Σάββατο,ξημερώνοντας Κυριακή,ενώ προσεύχονταν,κάποια στιγμή που μισοκοιμήθηκε της εμφανίστηκε ο Χριστός πάνω σε ένα σύννεφο και της είπε τρείς φορές:«Αλοίμονο,αλοίμονο,μεγάλος πόλεμος θα έλθει εξαιτίας της απιστίας των ανθρώπων και δεν έχω ποιον να στείλω στον κόσμο να αναγγείλει στον κόσμο αυτήν την καταστροφή.»Εκείνη ,ακούγοντας και την τρίτη προτροπή,απάντησε:«Εγώ,Κύριε Ιησού,θα το αναγγείλω!»

Το μυστήριο των διαπροσωπικών σχέσεων θα παραμείνει για μένα άλυτο ως το τέλος των ημερών μου...

Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ-" Γράμματα στη Ρωσία "

[...] Ναι, και εγώ επίσης το πήρα απόφαση ότι το μυστήριο των διαπροσωπικών σχέσεων θα παραμείνει για μένα άλυτο ως το τέλος των ημερών μου, τέλος που ήδη πλησιάζει. Έχει ενισχυθεί μέσα μου η συνείδηση ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι στον ένα ή τον άλλο βαθμό είμαστε τυφλοί. ... 

 Ως συνέπεια της χαρακτηριστικής σε όλους μας τυφλώσεως όλοι ανεξαιρέτως δεν κατανοούμε πότε πληγώνουμε τους άλλους, πότε καταστρέφουμε τη ζωή τους, πότε κρίνουμε γι’ αυτούς σύμφωνα με την αντίδραση εκείνη που αποδείχθηκε συνέπεια ίσως κάποιας δικής μας ενέργειας. 

 Γνωρίζουμε ότι στη βάση της προσωπικής μας συνείδησης βρίσκεται η επιθυμία του αγαθού, η αναζήτηση της τελειότητος, και κινούμενοι από τη βεβαιότητα για το δίκαιο της αναζητήσεώς μας τείνουμε αθεράπευτα να δικαιώνουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας. Και αυτό αποτελεί κοινή αρρώστια όλων μας. Από αυτό προέρχονται οι άλυτες συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο. Άλυτες, γιατί ο καθένας δικαιώνει τον εαυτό του απορρίπτοντας τη δικαιοσύνη του άλλου που στέκεται απέναντί του...»

Πόσες φορές τον άγιο Δαυΐδ τον έχουμε δει ζωντανό!

Θα πήτε, «πως τον βλέπετε, πάτερ;».

Σαν ένας μοναχός, χτυπά το σήμαντρο μόνος του, χτυπά την καμπάνα και μπαίνουμε και ‘ρχόμαστε στην Εκκλησία και βλέπουμε έναν γέροντα, έναν καλόγερο, σαν τον π. Σεραφείμ, -δεν ξέρω αν τον ξέρετε, είναι τώρα με την αγία Κάρα σ’ ένα χωριό-.
Τον βλέπομε να μπαίνη στο Ιερό και γίνεται άφαντος.
Πόσες φορές μίλησα μαζί του!
Συχνά βλέπω τον άγιο Δαυΐδ οφθαλμοφανώς σαν καλόγερο μέσα στην Εκκλησία.
Παρακαλώ τον Άγιο:
«Όπως με φροντίζεις εδώ στο επίγειο Μοναστήρι σου, Άγιέ μου, να με φροντίζης και στο ουράνιο».

Από το βιβλίο «Ο μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης» του Στυλ. Παπαδόπουλου.

Ο μισῶν τόν ἀδελφόν αὐτού φονεύς ἐστιν».

 Ποία ὠφέλεια ὑπάρχει νὰ εἶναι κάποιος καθαρὸς ἀπὸ τὴν ἀρσενοκοιτία (ὁμοφυλοφιλία), ἀλλὰ νὰ λειώνει ἀπὸ τὸν φθόνον καὶ τὸ μῖσος καὶ τὴν ζῆλον ἐναντίον τοῦ πλησίον του; Διότι τὸ μῖσος πρὸς τὸν ἀδελφὸν ποιεῖ τὸν ἔχοντα αὐτὸ φονέα· «διότι ὁ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ», λέγει ὁ Ἀπόστολος, «φονεύς ἐστιν»¹.

 Ἄλλως τε, ὁ ἀρσενοκοίτης καὶ ὁ φονεὺς τιμωροῦνται κατὰ τοὺς ἱεροὺς κανόνας μιᾷ καὶ τῇ αὐτῇ τιμωρίᾳ², καὶ ἂν μείνουν ἀμετανόητοι, γίνονται ὑπόδικοι τῆς αἰωνίου κρίσεως.

Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος

Λόγος εἰκοστὸς ἕβδομος, σελ. 271, ἐκδ. «Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας».Ἐκδ. οἶκος «Αστήρ», Ἀθῆναι 1970, σ. 593
1. A' 'Iω. 3, 15.
2. Μ. Βασιλείου, Κανὼν ζ'. Πηδάλιον.

πηγή

Εκεί είναι το μεγάλο Μυστήριο και Μυστικό του Χριστιανισμού…

 

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

...Κάποτε πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήγαν κοντά στον Αβραάμ. Πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν. Στον Άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του το Λάζαρο......

Τοιχογραφία Μονή Ντετσάνι-14ος αιώνας

Θυμάσαι την παραβολή του Φτωχού Λάζαρου και του Πλουσίου; Ο Λάζαρος πήγε στους κόλπους του Αβραάμ, κι ο Πλούσιος στην Κόλαση και τυραννιόταν.
Και λέει στον Αβραάμ: «Πάτερ, στείλε τον Λάζαρο να πάει στους αδελφούς μου να τους πει πόσο τυραννιέμαι και να μην κάνουν τις αδικίες που κάνουν».
Εδώ βλέπουμε κάτι: ότι αυτός ο άνθρωπος ο κακός και ανηλεής με τους φτωχούς αγαπούσε τους αδελφούς του. Με άλλα λόγια βλέπουμε ότι αν αγαπάς μόνο τους φίλους σου, ποιος ο μισθός σου;… και οι αμαρτωλοί, το αυτό ποιούσι.
Εδώ είναι η διαφορά του Χριστιανού. Πρέπει να αγαπά και τους μη δικούς του. Τον κάθε άνθρωπο να τον έχει αδελφό του. Εκεί είναι το μεγάλο Μυστήριο και Μυστικό του Χριστιανισμού…

Οσία Γαβριηλία

Η εμφάνιση της Παναγίας στον Διμοιρίτη Νικόλαο Γκάτζαρο στις 2 Μαρτίου 1941

Η εμφάνιση της Παναγίας στον Διμοιρίτη της Γ' Διμοιρίας (2ου Λόχου, Ι Τάγματος, 40ου Συντάγματος Ευζώνων) Νικόλαο Γκάτζαρο στις 2 Μαρτίου 1941, είναι ΟΛΗ η ιστορία του πολέμου, γιατί έγινε, ποιά τα αίτια και η έκβασή του. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.

 Η αναφορά του Νικόλαου Γκάτζαρου προς τον Διοικητή του τα λέει όλα:

Αριθ. Δ.Υ.
Εν Τ.Τ. 712 τη 3η Μαρτίου 1941
Ο Ανθυπασπιστής Γκάτζαρος Νικόλαος
Προς
Το 1/40 Τάγμα Ευζώνων Ενταύθα
«Περί εμφανίσεως της Παναγίας και των δοθεισών μοι υπ' Αυτής εντολών».
«Λαμβάνω την τιμήν να αναφέρω υμίν, ότι χθες Κυρια­κήν, 2 Μαρτίου έ.έ. και περί ώραν 8ην μ.μ. μετέβην εις τι παρακείμενον του καταυλισμού 2ου Λόχου Τάγματος Υμών μικρόν ύψωμα απέχον περί τα 300μέτρα, χάριν περιπά­του, αισθανθείς την ανάγκην κινήσεως. Μία μυστηριώδης δύναμις ωσάν να με ώθη προς τα εκεί. Ο αήρ έχει ήδη παύ­σει να φυσά και ο ουρανός ήτο αστερόης. Κατά την επι­στροφήν μου εις την σκηνήν, δεν έχω αριθμήση 10 βήμα­τα, ότε αιφνιδίως ενεφανίσθη εμπρός μου και μου ανέκοψε τον δρόμον μία γυνή μαυροφόρα έχουσα σεμνήν, την εμφάνισίν της. Το πρόσωπόν της διεκρίνετο χαρακτηριστικώς εις το βραδυνό ημίφως. Εις το θέαμα τούτο καταληφθείς εξ απροόπτου, κατ' αρχάς εξεπλάγην, κατόπιν όμως αυτοστιγ­μεί συνήλθον εκ του τρόμου, επειδή εγνώριζον, ότι πολλάκις η Παναγία ενεφανίσθη είτε ως όραμα, είτε καθ' ύπνον κατά τας πολεμικάς επιχειρήσεις του Στράτου μας.

Η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια

Έχουμε μάθει να ζυγίζουμε τη ζωή με τα μεγάλα γεγονότα, τις επιτυχίες και τις καταστάσεις εκείνες που προκαλούν θόρυβο.

Τρέχουμε ασταμάτητα να προλάβουμε τη ζωή, προσπερνώντας τα αληθινά όμορφα, που στην ουσία προσφέρουν την «νοστιμιά» σε μια «ανάλατη» πραγματικότητα.
Κι όσο θα εκλείπουν οι αληθινοί άνθρωποι με τις όμορφες απλές στιγμές, τόσο θα χάνεται το «αλας της γης».

Και απλή στιγμή μπορεί να είναι ακόμη κι ένας ψίθυρος που ξέρει και δημιουργεί εσωτερικό σεισμό.

Όπως ο ήχος που κάνει η βροχή στο τζάμι, η πρώτη γουλιά ενός ζεστού τσαγιού, η μικρή και σύντομη προσευχή που χαϊδεύει την ψυχή, ο αέρας που σηκώνει την σκόνη από τον δρόμο, το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού που γεννά ελπίδα …

Η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια. Αρκείται στην ικανότητα να μαντεύεις αυτά που θέλει να σου πει ο Θεός πίσω από όλα εκείνα που οι πολλοί παραθεωρούν , προσπερνούν ή ακόμη και περιφρονούν .

Όταν κοιτάς τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής μπορείς και ανακαλύπτεις όχι απλά πράγματα, αλλά μικρά ή μεγάλα θαύματα.

π.Γ.Πετρ.

HALLOWEEN ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΨΥΧΗ

Με ποια εικόνα του θανάτου μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;

Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει το Halloween, η συζήτηση συνήθως περιορίζεται στο αν πρόκειται για μια αθώα γιορτή μεταμφίεσης ή αν πίσω της υπάρχουν σκοτεινές θρησκευτικές καταβολές. Θα ήθελα όμως αυτή τη φορά να αφήσω για λίγο αυτή τη συζήτηση στην άκρη και να προσεγγίσω το θέμα από μια διαφορετική πλευρά: από την πλευρά της ψυχολογίας του παιδιού.

Το ερώτημα που με απασχολεί δεν είναι αν ένα παιδί που θα φορέσει μία στολή μάγισσας ή σκελετού θα πάθει κάποιο ψυχολογικό τραύμα. Μια τέτοια θέση θα ήταν υπερβολική και επιστημονικά αδικαιολόγητη. Ούτε κάθε παιδί που παίζει με κάτι τρομακτικό επηρεάζεται αρνητικά. Τα παιδιά χρησιμοποιούν συχνά το παιχνίδι και τη φαντασία ακόμη και για να επεξεργαστούν πράγματα που τα φοβίζουν.

Το βαθύτερο ερώτημα είναι άλλο:
Με ποιες εικόνες επιλέγουμε να γεμίζουμε τον εσωτερικό κόσμο των παιδιών μας;

Η παιδική ηλικία είναι η περίοδος κατά την οποία σχηματίζονται παραστάσεις, συναισθηματικοί συσχετισμοί και τρόποι με τους οποίους το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Το παιδί δεν μαθαίνει μόνο από αυτά που του λέμε. Μαθαίνει από αυτά που βλέπει, από αυτά που μιμείται, από τα παιχνίδια του, από τις ιστορίες που ακούει και από τα σύμβολα που το περιβάλλουν.

Και εδώ αρχίζει ο προβληματισμός μου.
Γιατί θεωρούμε απαραίτητο να παρουσιάζουμε στα παιδιά ως διασκέδαση εικόνες πτωμάτων, σκελετών, αίματος, ακρωτηριασμένων σωμάτων, φαντασμάτων, δαιμονικών μορφών, τάφων και τρόμου;

Δεν ισχυρίζομαι ότι ένα πλαστικό κρανίο θα καταστρέψει την ψυχή ενός παιδιού. Ρωτώ κάτι πολύ απλούστερο:
Γιατί να είναι αυτό το πρότυπο που επιλέγουμε;
Γιατί να κάνουμε τον θάνατο θέαμα;
Γιατί να μετατρέπουμε τον τρόμο σε παιχνίδι, όταν μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά εικόνες ζωής, ομορφιάς, δημιουργίας, αγάπης, αγιότητας και ελπίδας;

Κάποιος μπορεί να απαντήσει: «Μα τα παιδιά ξέρουν ότι είναι ψεύτικα».
Βεβαίως.

Όμως το γεγονός ότι κάτι αποτελεί παιχνίδι δεν σημαίνει ότι στερείται συμβολικού περιεχομένου. Ολόκληρος ο κόσμος του παιδιού είναι γεμάτος σύμβολα. Το παιδί παίζει τον γιατρό, τη μητέρα, τον πατέρα, τον αστυνομικό, τον ήρωα. Μέσα από το παιχνίδι δοκιμάζει ρόλους, γνωρίζει συναισθήματα και οικοδομεί παραστάσεις για τον κόσμο.
Γι' αυτό δεν χρειάζεται πανικός. Χρειάζεται διάκριση.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη βαθύτερο.
Ως Χριστιανοί δεν διδάσκουμε στα παιδιά μας να αρνούνται τον θάνατο. Η Εκκλησία δεν κρύβει τον θάνατο. Μιλά γι' αυτόν. Προσεύχεται για τους κεκοιμημένους. Τα παιδιά βλέπουν τον Σταυρό. Ακούν για τον Γολγοθά. Τη Μεγάλη Παρασκευή βλέπουν τον Επιτάφιο.

Υπάρχει όμως μία τεράστια διαφορά:

Σοί, Κύριε !

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Πρίν ἀπό τό τέλος κάθε δέησης, καί ὅταν ὁ ἱερεύς προτρέπει τόν λαό λέγοντας «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», ὁ λαός ἀπαντάει: «Σοί, Κύριε». «Σέ σένα Κύριε».

Αὐτές οἱ λέξεις εἶναι πολύ γνωστές. Καί εὔκολα τίς θυμόμαστε.Καί κάθε Χριστιανός μπορεῖ νά τίς χρησιμοποιεῖ σέ κάθε περίσταση τῆς ζωῆς του.

Ὅταν ἔχεις ὑγεία, καί πηγαίνουν καλά οἱ δουλειές σου, πές μέ ὅλη σου τήν καρδιά: «Σοί, Κύριε». «Σέ Σένα», Κύριε, ὀφείλουμε τήν εὐχαριστία.

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι σέ τιμοῦν καί λένε καλά λόγια γιά σένα, πές ἀπό μέσα σου:«Αὐτά δέν ἀξίζουν νά ἀποδοθοῦν σέ μένα, ἀλλά Σοί, Κύριε». «Σέ Σένα», Κύριε, ὀφείλουμε τήν εὐχαριστία.

Καί ὅταν ὑποπέσεις στόν φθόνο τῶν ἀνθρώπων καί στήν προδοσία τῶν φίλων σου, νά μή παρεκκλίνει ἡ καρδιά σου καί τούς κρατήσεις κακία· ἀλλά πές: Ὅλα αὐτά τά ἀναθέτω στήν κρίση Σου καί στήν δικαιοσύνη Σου. «Σέ Σένα», Κύριε.

Ο Ιερέας που αποκεφάλισαν οι Γερμανοί, επειδή δεν τον τρυπούσαν οι σφαίρες!

π. Συμεών Δρετουλάκης.Γεννήθηκε στον Οψιγιά Αμαρίου το 1902.
Μετά την επιστροφή του από το μέτωπο, χειροτονήθηκε διάκονος στην Μονή Ασωμάτων και κατόπιν ιερομόναχος. Λίγα χρόνια αργότερα τοποθετήθηκε από την Επισκοπή Λάμπης και Σφακίων εφημέριος στο χωριό Βρύσες (Αμαρίου), τοποθέτηση που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τοχριστεπώνυμο πλήρωμα. Στις Βρύσες τον βρήκε η Γερμανική Κατοχή.

Ολοζώντανος μεταφέρεται από στόμα σε στόμα ο θρύλος για τον μαρτυρικό θάνατο του Συμεών.
"Οι Γερμανοί έκαιγαν και σκότωναν. Ανάμεσα στα χωριά, ήταν και οι Βρύσες Αμαρίου, που εφημέριος ήταν ο πατήρ Συμεών. Συνέλαβαν αρκετά παλικάρια, μέχρι που έφτασαν στο σπίτι του παπά. Τον πήραν βίαια και τον έκλεισαν στο σχολείο μαζί με τους άλλους.

Μια ώρα πριν την εκτέλεση ο πατήρ Συμεών ζήτησε την άδεια από τους Γερμανούς να πάει στο Ναό του χωριού.

Η Μονή Μπιγκορσκι ή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή

Φωτογραφία: Stojan Stojanovski

Η Μονή Μπιγκορσκι ή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (Jovan Krstitel ή Svestena Bigorska Obitel) βρίσκεται στα Σκόπια στο δρόμο μεταξύ Γκοστιβαρ (Gostivar) και Δίβρης (Debar). Σε άμεση γειτνίαση βρίσκονται τα χωριά Rostushe, Bituse, Velebrdo και Trebiste, κατά μήκος του ποταμού Radika, στα δυτικά των Σκοπίων. 

Σύμφωνα με το μνημείο Bigorski, το μοναστήρι ιδρύθηκε από τον μοναχό Ιωάννη το 1020, κατά τη βασιλεία του Αυτοκράτορα Βασιλείου Β' (Βουλγαροκτόνου), που πρώτος θέσπισε την Αυτοκέφαλη Αρχιεπίσκοπη Αχρίδος, και τον 16ο αιώνα το μοναστήρι καταστράφηκε από τις οθωμανικές αρχές και από όλο το συγκρότημα έμεινε μόνο ένα εκκλησάκι.

Τον 16ο αιώνα, την εποχή του Σουλτάνου Σελίμ Β', οι Οθωμανοί έκαψαν τη Μονή Μπιγκόρσκι και η θαυματουργή εικόνα του Ιωάννη εξαφανίστηκε μυστηριωδώς και στη συνέχεια επέστρεψε ακόμα πιο μυστηριωδώς άθικτη. Στα βιβλία της μονής γράφεται ότι η εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου δεν προστατεύτηκε για 35 χρόνια και ότι το 1885 η εικόνα επικαλύφθηκε με ασημένια πανοπλία. Στην εικόνα ο Ιωάννης ο Πρόδρομος απεικονίζεται ως Άγιος με τρία χέρια. Πιστεύεται ότι το τρίτο χέρι έδωσε ευλογίες και ότι η εικόνα βοηθά τους γονείς που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά.

Ένα κρυμμένο ιστορικό κειμήλιο του 1852 στον Αυλώνα Αττικής

Πίσω από το πέπλο της αιθάλης και τα σημάδια του χρόνου, ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Αυλώνος κρύβει στο λιθόκτιστο τέμπλο του μια εξαιρετικά σπάνια και πολύτιμη αγιογραφία.

Πρόκειται για τον σπάνιο εικονογραφικό τύπο του έφιππου Αγίου Δημητρίου, ο οποίος φέρει χρονολογία του 1852. Το ασημένιο φωτοστέφανο του Αγίου κοσμείται με ανάγλυφες μπλε χάντρες, χαρακτηριστικό δείγμα της λαϊκής εκκλησιαστικής διακοσμητικής του 19ου αιώνα.

Το Θαύμα της Διάσωσης
Η εικόνα αποτυπώνει ένα συγκλονιστικό θαύμα από τα βυζαντινά κείμενα: κατά τη διάρκεια των μεσαιωνικών επιδρομών, ένας ευλαβής μοναχός αιχμαλωτίστηκε από τους βαρβάρους. Ακούγοντας τις απελπισμένες προσευχές του, ο Μεγαλομάρτυρας Δημήτριος εμφανίστηκε ως λαμπρός έφιππος στρατιώτης, τον ανέβασε στο άλογό του και τον μετέφερε θαυματουργικά σώο πίσω στη Θεσσαλονίκη, ελευθερώνοντάς τον από τα δεσμά του.

Η καθιέρωση της λιτανείας του Πρωτοκύριακου στην Κέρκυρα

  Στις 29 Οκτωβρίου 1673 οι Σύνδικοι ζητούν με έγγραφο τους προς την Βενετσιάνικη κυβέρνηση να καθιερωθεί η λιτανεία του σκηνώματος του αγίου Σπυρίδωνος της πρώτης Κυριακής κάθε Νοεμβρίου (Πρωτοκύριακο) εις ανάμνησιν της θαυματουργής επέμβασης του αγίου ενάντια στην πανώλη που μάστιζε το νησί το 1673. 

Η πρόταση έγινε ευμενώς αποδεκτή. Οι Σύνδικοι αυτοί της Μεγαλοπρεπούς Κοινότητος των Κορυφών ήταν οι: Πέτρος Μπασάν, Μπενέτος Διμάνης,Στάμος Λουπινάς και Γεώργιος Τριβόλης. 

Στο κείμενο της πρότασης αναφερόταν η εμφανής επέμβαση της θείας Δυνάμεως ,μέσω του Ιερού Σπυρίδωνος,στη κατάπαυση του λοιμού,ο οποίος είχε εμφανιστεί σε διάφορα μέρη του νησιού,της πόλης και των προαστείων Γαρίτσας και Μαντουκιού και πρότειναν ευσεβάστως ,εκφράζοντας τη γενική επιθυμία, να αποδοθεί η ευχαριστία πρός τη Θεία Μεγαλειότητα και να καθιερωθεί επίσημη λιτανεία του Ιερού Λειψάνου την προσεχή Κυριακή, η οποία συνέπιπτε με την 2 Νοεμβρίου. Πρότειναν ακόμη να κληθούν να συμμετάσχουν όλες οι Συντεχνίες (Scole) με επικεφαλής τα λάβαρα τους, ενώ τα μέλη τους θα κρατούσαν αναμμένα κεριά, καθώς επίσης και όλοι οι Κληρικοί.

Πηγή: Βιβλίο π..Αθ.Τσίτσα "ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΟ ΚΑΙ ΤΟ ΙΕΡΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ"

1673-Ο Άγιος Σπυρίδωνας σώζει την Κέρκυρα από την πανώλη(Πρωτοκύριακο)

Το χώμα δεν έχει VIP

ΑΝΤΙ ΕΥΧΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΕΤΕΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΖΟΥΜΕ ΠΙΑ

Η ανασκαφή έφερε στο φως έναν απολύτως επιτυχημένο άνθρωπο.
Είχε όλα όσα απαιτούσε η εποχή του: χείλη, σιλικόνη, επώνυμη τσάντα και κινητό.
Οι αρχαιολόγοι αναζητούν ακόμη κάποιο ίχνος προσωπικότητας.
Το σώμα αποσυντέθηκε. Η επένδυση στην εικόνα άντεξε.
Τόσα χρήματα, τόση αγωνία, τόση συντήρηση — για να βγει περιποιημένος ο σκελετός.
Η τσάντα διατήρησε την υπογραφή της. Ο άνθρωπος έχασε τη δική του.
Το κινητό σώπασε επιτέλους. Δεν είχε μείνει κανείς να εντυπωσιαστεί.
Ούτε φίλτρο να διορθώσει το χώμα. Ούτε ακόλουθος να εμποδίσει τη λήθη.
Μια ολόκληρη ζωή να φτιάχνεις προφίλ και να μην προλαβαίνεις να αποκτήσεις πρόσωπο.
Να μετράς την αξία σου σε βλέμματα, αγορές και επιδοκιμασίες.
Να τρέμεις κάθε ρυτίδα, αλλά να ανέχεσαι αδιαμαρτύρητα κάθε κενό σου.
Και να αποκαλείς «φροντίδα του εαυτού» την ισόβια υποταγή στη βιτρίνα.
Ιδού, λοιπόν, το μεγάλο επίτευγμα του πολιτισμού μας:
καταφέραμε να κάνουμε τα αξεσουάρ ανθεκτικότερα από το περιεχόμενο της ζωής.
Ο θάνατος δεν εντυπωσιάστηκε από το λογότυπο.
Το χώμα δεν έχει VIP

Γεωργιος Αποστολακης

Ο Αρχιμανδρίτης μάρτυρας της Γερμανικής θηριωδίας Δωρόθεος Τσαγκαράκης.

25 Οκτωβρίου 1943, σε ηλικία πενήντα τριών ετών, εκτελέστηκε στις φυλακές της Αγυιάς ο Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος Τσαγκαράκης, με την κατηγορία ότι διεξήγαγε εράνους για την ενίσχυση της Εθνικής μας Αντίστασης!

Μια κατάπτυστη ενέργεια των βαρβάρων κατακτητών στο νησί μας, ήταν η εκτέλεση του Αρχιμανδρίτη Δωρόθεου, αλλά και άλλων κληρικών και ιερωμένων που προσπάθησαν να βοηθήσουν το ποίμνιο τους ή να συνδράμουν στην απελευθέρωση του τόπου τους.

Ο Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος κατά κόσμον Δημήτριος Τσαγκαράκης γεννήθηκε στο Ψυχρό του Οροπεδίου Λασιθίου το 1890. Ήταν γιος του Ιωάννη και της Μαρίας Τσαγκαράκη και είχε άλλα έξι αδέλφια: τον Πέτρο, τον Χρήστο, τον Νικόλαο, την Ευπραξία, τον Γεώργιο και τον Μανώλη.

Τα πρώτα γράμματα τα διδάχτηκε στη γενέτειρά του, το Ψυχρό, και στη συνέχεια φοίτησε στο Σχολαρχείο Τζερμιάδου του Οροπεδίου Λασιθίου. Μετά την αποφοίτησή του, το 1908 σε ηλικία δεκαοκτώ ετών έγινε μοναχός και διάκονος στην Ιερά Μονή Βιδιανής. Από το 1918 έως το 1922 υπηρέτησε ως διάκονος του τότε Μητροπολίτου Κρήτης Τίτου Ζωγραφίδη και στη συνέχεια επέστρεψε στη Μονή Βιδιανής, όπου χειροτονήθηκε ιερομόναχος, ενώ στις 7-3-1922 διορίστηκε Ηγούμενος αυτής.

Το 1923 ήρθε σε ρήξη με τον Επίσκοπο Πέτρας Διονύσιο Μαραγκουδάκη που του επέβαλε ποινή αργίας επειδή προσπάθησε να αξιοποιήσει την περιουσία της Μονής όπου διακόνευε. Ο Αρχιμανδρίτης προσέφυγε στην Ιερά Σύνοδο Κρήτης και αργότερα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο απ’ όπου δικαιώθηκε και η ποινή του ακυρώθηκε.

Το 1930 ο Δωρόθεος ανέλαβε και πάλι την ηγουμενεία της μονής. Λίγους μήνες όμως μετά με νόμο, η Μονή έκλεισε και ο Αρχιμανδρίτης αναγκάστηκε να αποχωρίσει.

Ανέλαβε καθήκοντα ιερέως στις Βασιλειές της επαρχίας Τεμένους του νομού Ηρακλείου, κρατώντας όμως τυπικά και την Ηγουμενεία της Μονής Βιδιανής.
Στις Βασιλειές ο Δωρόθεος πέρα από τα εφημεριακά του καθήκοντα ανέπτυξε και πολύπλευρο κοινωνικό έργο. Επειδή το Δημοτικό Σχολείο των Βασιλειών είχε καταστραφεί από πυρκαϊά το 1927, από κοινού η κοινότητα και το ενοριακό συμβούλιο απεφάσισαν να διαθέσουν ολόκληρο το ποσό των ταμείων τους για την ανέγερση του νέου σχολείου. Επειδή τα χρήματα δεν επαρκούσαν ο Δωρόθεος για να συγκεντρώσει χρήματα παρουσίασε τα θεατρικά έργα «Σμαράγδα» του Διαλυνομιχάλη και «Τα κλεψίμια αυγά» που είχε συγγράψει ο ίδιος με ηθοποιούς τα παιδιά του χωριού.

Είχε επίσης εκτός από κοινωνικό, και πολύ ανεπτυγμένο το πατριωτικό συναίσθημα. Κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου εμψύχωνε με φλογερές επιστολές τους στρατιώτες μας στο μέτωπο και όταν οι Γερμανοί επιχείρησαν να καταλάβουν την Κρήτη έλαβε μέρος στις μάχες και στη συνέχεια βοήθησε στη φυγάδευση Ελλήνων και ξένων πολεμιστών από το νησί. Οργανώθηκε το 1941 στην Εθνική Αντίσταση και ανέλαβε υπεύθυνος των ομάδων Μπαντουβά στα χωριά Βασιλειές, Φορτέτσα και Άγιο Βλάσση με αντικείμενο τη διαφώτιση του πληθυσμού, την οργάνωση δικτύου κατασκοπίας και τη συγκέντρωση τροφίμων για τους αντάρτες.