Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία που δέχεται οι μουσουλμάνοι ποδοσφαιριστές να κάνουν νοήματα που φανερώνουν πίστη στο ισλάμ δεν μπορεί να ανεχθεί αντίστοιχες συμπεριφορές από χριστιανούς.

Η οργάνωση BIG (Ballers in God), είναι μια χριστιανική ευαγγελική κοινότητα ποδοσφαιριστών με σκοπό να επικοινωνήσει τον χριστιανισμό στο ποδόσφαιρο και να φέρει χριστιανούς στο άθλημα.

Για τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, είναι εξαιρετικά συντηρητικοί, βασισμένοι στις βιβλικες αρχές και τα ιερά κείμενα του χριστιανισμου, με αποτέλεσμα αυτό να σημαίνει πως αποστρέφονται την πανταχόθεν επιβαλλομενη "πρόοδο" της ομοφυλοφιλίας, των εκτρώσεων και των εκτός γάμου γέννησεων.

Ο Νμέτσα πιθανώς θα εκδιωχθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος για παραδειγματισμό. Αν ήταν μουσουλμάνος και πίστευε (όπως ορίζει το Κοράνι) τα ίδια ακριβώς, δεν θα αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία που πλέον σταματάει αγώνες κατα την διάρκεια του ραμαζανιου και δέχεται οι μουσουλμάνοι ποδοσφαιριστές να κάνουν νοήματα που φανερώνουν πίστη στο ισλάμ και στην μουσουλμανική αδελφότητα, δεν μπορεί να ανεχθεί αντίστοιχες συμπεριφορές από χριστιανούς.

Η δε οργάνωση (BIG) δεν έχει βλάψει κανέναν, αλλά κατηγορείται για αντιλήψεις. Διότι φτάσαμε πλέον στην χρονική στιγμή όπου βιαστές, μαστροποί και κανίβαλοι της "θρησκείας της αγάπης" συγχωρουνται, ενώ παράλληλα διώκονται όχι για πράξεις, αλλά για αντιλήψεις δηλαδή για εγκλήματα σκέψης, οι χριστιανοί.
Αν ο Νμετσα δεν ήταν "εξωτικής" καταγωγής και ήταν λευκός Γερμανός, θα είχε ήδη παλουκωθεί παραδειγματικά.

Ευστάθιος Δαφνομήλης

Ένα σχόλιο κάτω από τη μετάδοση(στο διαδίκτυο) δεν γίνεται αυτομάτως λειτουργικό δίπτυχο.

«Παρακολουθούσα μια Θεία Λειτουργία που μεταδιδόταν ζωντανά στο διαδίκτυο. Ο ιερέας λειτουργούσε, οι ψάλτες έψαλλαν και κάτω από την εικόνα περνούσαν αδιάκοπα ονόματα. «Υπέρ υγείας Μαρίας». «Υπέρ αναπαύσεως Γεωργίου». «Πάτερ, μνημόνευσε το παιδί μου». Άλλος έγραφε δέκα ονόματα, άλλος είκοσι. Και όσο προχωρούσε η ακολουθία, τόσο πλήθαιναν τα αιτήματα.

Στενοχωρήθηκα. Όχι με εκείνους που έγραφαν. Πολλοί είχαν πραγματικό πόνο. Μια μάνα παρακαλούσε για το άρρωστο παιδί της, ένας άνθρωπος για τον πατέρα που έχασε, κάποιος άλλος για τον αδελφό του που βρισκόταν στο νοσοκομείο. Ο Θεός γνώριζε την αγωνία τους πριν ακόμη εκείνοι την πληκτρολογήσουν. Στενοχωρήθηκα επειδή κανείς δεν τους είχε εξηγήσει πως το να γράφεις ένα όνομα κάτω από μια ψηφιακή μετάδοση δεν σημαίνει ότι το όνομα αυτό μνημονεύεται στην Προσκομιδή.

Παιδί μου, η Θεία Λειτουργία δεν είναι μια θρησκευτική εκπομπή στην οποία οι θεατές αποστέλλουν αιτήματα. Είναι η ευχαριστιακή σύναξη της Εκκλησίας, η αναφορά της κτίσεως στον Θεό διά του Χριστού, εν Αγίω Πνεύματι. «Τά σά ἐκ τῶν σῶν σοί προσφέρομεν κατά πάντα καί διά πάντα». Ο άνθρωπος εισέρχεται σε αυτή την προσφορά ως πρόσωπο, όχι ως ψηφιακή καταχώριση. Και η λειτουργική μνημόνευση δεν πραγματοποιείται επειδή ένα όνομα εμφανίσθηκε σε κάποια οθόνη.

«Ἒ,τί νομίζεις; Θά ἀφήσω τίς Τουρκάλες νά λούσουν αὐτήν πού βάπτισα;»(Από τον βίο του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου)

  Mιὰ ἀπὸ τὶς γυναῖκες τοῦ Μουσουλμάνου ποὺ ἔμενε στὰ Φάρασα, ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία της νὰ βαπτισθῆ στὴν μητέρα τῆς κ. Ἀγάθης ποὺ μοῦ ἔδωσει τὰ στοιχεῖα αὐτά. Ἐκείνη τὸ ἀνέφερε στὸν Πατέρα Ἀρσένιο καὶ ὁ Πατὴρ τῆς εἶπε νὰ τὴν φέρνη κρυφά στό σπίτι της νὰ τὴν κατηχήση, καὶ νὰ γίνη ἡ Νουνά της. 

Μετὰ ἀπὸ τὴν κατήχηση τὴν βάπτισε καὶ τὴν ὀνόμασε Ἐλευθερία. Εἶχε δὲ κοινωνήσει ἐν ὅλῳ τρεῖς-τέσσερις φορές μόνον, καὶ αὐτὲς κρυφά, καὶ ζοῦσε ὅπως οἱ κρυφοί Χριστιανοί.

Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ βαπτίσθηκε ἡ Ἐλευθερία, ἔκανε τὴν ἀδιάθετη καὶ ἔτσι δὲν μόλυνε τὸ Ἅγιο Βάπτισμα μὲ τὸν Τοῦρκο ἄνδρα της. Ἐπειδή δυσκολευόταν στὸ ἄπιστο περιβάλλον τοῦ σπιτιοῦ της, ὁ καλός Θεὸς γρήγορα τὴν ἐλευθέρωσε καὶ τὴν πῆρε κοντά Του. Ἀρρώστησε ξαφνικὰ καὶ ἔμεινε λίγες μέρες κατάκοιτη. Ζήτησε ἡ καημένη νὰ κοινωνήση, ἀλλὰ ἦταν δύσκολο γι’ αὐτὴν νὰ πάη στὸν Χατζεφεντῆ, ὅπως πιὸ δύσκολο ἦταν νὰ πάη ὁ Χατζεφεντῆς στὸ σπίτι της, γιὰ νὰ τὴν κοινωνήση σὰν κρυφή Χριστιανή. Δὲν τὴν ἄφησε ὅμως ἀκοινώνητη ὁ καλός Πατέρας. Πῆρε ἕνα πολύ μικρό μήλο, ἄνοιξε μιὰ τρυπούλα, ἔβαλε μέσα λίγο Ἅγιο Ἅρτο καὶ πάλι τὸ ἔκλεισε τὸ μῆλο. Εἶπε μετὰ στὴν Νουνά της νὰ πάη νὰ τὴν ἐπισκεφθῆ καὶ μὲ τρόπο νὰ τῆς τὸ δώση, γιὰ νὰ κοινωνήση. Ἡ Νουνά της τὸ πῆρε μὲ εὐλάβεια καὶ χαρὰ στὰ χέρια της καὶ μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια στὸ στήθος πῆγε καὶ τὴν ἐπισκέφθηκε.

Η βλάβη της κοινωνίας είναι ότι το σάπιο μέλος, εάν δεν του τεθούν΄όρια, θα ''σαπίσει''και τα υπόλοιπα μέλη.

 Στο αυτόφωρο ο καθηγητής που χαστούκισε μαθήτρια σε ΕΠΑΛ της Θεσσαλονίκης η οποία έβρισε χυδαία τον ίδιο και την μάνα του.

Σάλος δημιουργήθηκε στην Γαλλία όταν στις πρόσφατες ταραχές, μαθητής έχασε το ένα του χέρι στην προσπάθεια του να εκσφενδονίσει δακρυγόνο εναντίον των αστυνομικών και το δακρυγόνο έσκασε στο χέρι του. Έφταιξε η αστυνομία είπαν, όπως τώρα σ' εμάς, έφταιξε ο καθηγητής!

Όταν δικαιώνουμε παιδιά και εφήβους για το κακό που από άγνοια προκαλούν, ή επιχειρούν να προκαλέσουν, καταστρέφουμε σίγουρα το μέλλον τους και παράλληλα μολύνουμε την κοινωνία. Τα παιδιά είναι άνθρωποι και όπως μαθαίνουν να εξασκούν από μικρά τα μέλη του σώματος τους, έτσι πρέπει να μάθουν από μικρά, (μετά τα 5) να εξασκούν την συνείδηση και την ευθύνη για τις πράξεις τους.

Διαφορετικά θα αυξάνονται τα παράσιτα, που ρίχνουν πάντοτε τις ευθύνες στους άλλους και ΠΟΤΕ στις ίδιες τους τις πράξεις.

Επί δεκαετίες εφαρμόζεται μια κακοχωνεμένη αντίληψη της ψυχολογίας, ένα είδος παιδαγωγικής που κανακεύει και αρνείται τα όρια στα νέα παιδιά. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε πρόσφατα στο χάος της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και αλλού.
Δεν διαμορφώνεις έτσι ανθρώπους, αλλά κάτι χειρότερο από τα άγρια ζώα.
Ένας νέος άνθρωπος μπορεί να βρίζει τον πατέρα και την μητέρα του και συχνά μπορεί να έχει λόγους. Όταν όμως στέκεται με αυτό το θυμικό απέναντι στην κοινωνία, τότε αυτή η κοινωνία πρέπει πάση θυσία να κάνει ότι δεν έκαναν οι γονείς: Να υποδείξει ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι ανεκτές.
Ναι, με τιμωρία και όχι με κανάκεμα.

Δημήτρης ‘Στρατή’ Χατζηλάρκου.Η τραγικότερη φυσιογνωμία των αφανών ηρώων της πόλης της Κερύνειας

Δημήτρης ‘Στρατή’ Χατζηλάρκου (1927-1974)

  Ο Δημήτρης ‘Στρατή’ Χατζηλάρκου είναι ίσως η τραγικότερη φυσιογνωμία των αφανών ηρώων της πόλης της Κερύνειας. Λέγω ίσως, γιατί υπήρξαν πολλοί, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι που, εκείνες τις πρώτες μαύρες μέρες της τουρκικής εισβολής και κατοχής, βασανίστηκαν απάνθρωπα στα χέρια του κατακτητή. Άνθρωποι απλοί, φιλήσυχοι, οικογενειάρχες, βιοπαλαιστές. Βασανίστηκαν με την ανοχή του Διεθνές Ερυθρού Σταυρού, των Ηνωμένων Εθνών και της διεθνούς κοινότητας, που παρέμειναν απλά ‘παρατηρητές’ στην τραγωδία της Κύπρου.

  Στην συνέχεια, το δράμα που βίωσε ο Δημήτρης Χατζηλάρκου στα χέρια των τούρκων ξεχάστηκε από όλους, έστω και αν την 1η Νοέμβριου, 1974, ο θάνατος του υπήρξε πρωτοσέλιδο στον καθημερινό Τύπο. Ξεχάστηκε από όλους έκτος την οικογένεια του και τους συγκρατούμενους του, αυτούς που βίωσαν μαζί του το μαρτύριο της ομηρίας του στα χέρια των τούρκων στα Άδανα και Αντίγιαμα.

 Κάποιοι συγκρατούμενοι μοιραστήκαν από το διπλανό κελί τον υπόκωφο της ανάκρισης του. Άλλοι είδαν τον τούρκο αξιωματικό να σβήνει το τσιγάρο του στο γυμνό και ήδη βασανισμένο κορμί του, τιμωρία γιατί δεν ονόμασε τους δήθεν συνεργάτες του στα δήθεν εγκλήματα του κατά των τούρκων της Κύπρου. Άλλοι, τρία μερόνυχτα αργότερα, γιατί τόσο κράτησε το μαρτύριο του στα Άδανα, τον αντίκρισαν άφωνοι όταν επέστρεψε πίσω στο κελί. Το κορμί του ολόμαυρο και μελανιασμένο από τα βασανιστήρια.

 Ακολούθησε η μεταφορά των ομήρων από τα Άδανα στην Αντίγιαμα με λεωφορεία. Οι κληρωτοί στρατιώτες που τους συνόδευαν είχαν αυστηρές διαταγές να ξυλοκοπούν τους ομήρους βάναυσα και σε τακτά διαστήματα. Μαζί με τους όμηρους μεταφέρθηκε και το μήνυμα για ξεχωριστή μεταχείριση του Δημήτρη Χατζηλάρκου. Έτσι, στα μπουντρούμια της Αντίγιαμα, το μαρτύριο του συνεχίστηκε για τον επόμενο ενάμιση μήνα. Στους διαδρόμους και τα σκαλιά του τρόμου, καθόδων προς τα μαγειριά, στις αγγαρείες και κάθε Κυριακή όταν ήταν καθήκον ένας σαδιστής τούρκος αξιωματικός που διέταζε το συστηματικό ξυλοδαρμό των ομήρων στην αυλή των κελίων. Αλλά για τον Δημήτρη υπήρχε και ξεχωριστή μεταχείριση, ενδεικτική του τουρκικού πολιτισμού. Οι βασανιστές του τον ξεχώριζαν, τον καλούσαν παραπέρα και τον κλωτσούσαν σε ολόκληρο του το σώμα.

Πώς άντεξε όλο αυτό το μαρτύριο και την ομηρία του στα μπουντρούμια της Τουρκίας αυτός ο άνθρωπος; Πόσο σύντομα ξεχάστηκε από όλους εμάς;

Ένα μαύρο σύννεφο θολώνει το βλέμμα αυτών που μοιράστηκαν έστω και για λίγες στιγμές την ομηρία τους με τον Δημήτρη Χατζηλάρκου. Πασιφανές για όλους που βίωσαν την ομηρία μαζί του, το άδικο των βασανιστηρίων που καθημερινά περνούσε. Δεν ξεχνούν τον άνθρωπο αυτό και μαύρα φίδια τους ζώνουν γιατί, ίσως, αδύναμοι και εξευτελισμένοι όπως ήσαν τις ώρες εκείνες, σε μια φευγαλέα στιγμή, ίσως λέγω, ίσως … κάποιοι ανάμεσα τους σκέφτηκαν «καλύτερα αυτός παρά εμείς.» Άνθρωποι που βρέθηκαν από την μια στιγμή στην άλλη σε αφάνταστα αντίξοες συνθήκες. Μα αυτή η φευγαλέα τους σκέψη τους βασανίζει ακόμη και σήμερα, 38 ολόκληρα χρόνια μετά.

Ο Άγιος Νεκτάριος,όπως και ο Ιώβ,είναι δύο παραδείγματα υπέροχα,της υπομονής,της αυτογνωσίας και της επιμονής

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως θεωρείται ως ένα παράδειγμα λαμπρό, υπομονής. Ανέχτηκε όλες τις αδικίες και τις διώξεις εναντίον του με ιώβεια υπομονή.

Όμως, όπως και ο Ιώβ, δεν αποδέχτηκε την αδικία. Όπως ο βιβλικός ήρωας δεν αποδέχτηκε πως ήταν αμαρτωλός έτσι και ο Άγιος Νεκτάριος δεν αποδέχτηκε την αδικία που του είχε γίνει στην Αλεξάνδρεια και συνέχισε να υπογράφει ως Πενταπόλεως.

Για να έχουμε υπομονή, για να υπομένουμε τις αδικίες οφείλουμε να γνωρίζουνε τον εαυτό μας και να είμαστε σταθεροί και ανυποχώρητοι. Σε καμία περίπτωση η υπομονή δεν πρέπει να μετατρέπεται σε παθητικότητα.

Αγία Θεοκτίστη προστάτιδα της Ικαρίας

Μαζί με τον Άγιο.Νεκταριο σήμερα γιορτάζει και η Αγία Θεοκτίστη....

Η Οσία Θεοκτίστη η Λέσβια είναι η προστάτιδα Αγία της Ικαρίας, και τα λείψανα της βρέθηκαν και φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Λευκάδος στην Ικαρία.

Γεννήθηκε στη Μήθυμνα της Λέσβου, αιχμαλωτίστηκε από πειρατές σε νεαρή ηλικία και έζησε ως ασκητρία στην Πάρο, όπου και απεβίωσε τον 9ο αιώνα.
Η εύρεση των λειψάνων: Κατά θαυμαστό τρόπο, η κάρα καί τα οστά της βρέθηκαν στην Ικαρία και μεταφέρθηκαν στην Ιερά Μονή Οσίας Θεοκτίστης (ή Μονή Λευκάδος), η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό Πηγή και τον Κάμπο στη βόρεια Ικαρία.

Στην περιοχή βρίσκεται το γνωστό μοναστήρι και το εντυπωσιακό εκκλησάκι της Θεοσκέπαστης, χτισμένο κάτω από έναν τεράστιο, φυσικό βράχο.

Συκοφαντία...από τους πιο επώδυνους πειρασμούς!

Σήμερα η μνήμη του Αγίου μας Νεκταρίου,του Αγίου που συκοφαντήθηκε
όσο λίγοι άνθρωποι του Θεού...
Συκοφαντία...από τους πιο επώδυνους πειρασμούς!
Άντεξαν μονάχα εκείνοι που κρατήθηκαν από Τον κατεξοχήν αδικημένο Εσταυρωμένο μας Χριστό!
Η αλήθεια είναι ότι δυσκολευόμαστε σε τέτοιες καταστάσεις αδικίας γιατί έχουμε φτάσει σαν εποχή στο σημείο που η γνώμη των ανθρώπων μοιάζει να έχει μεγαλύτερη αξία από τη γνώμη του Θεού.

Ένας έπαινος μπορεί να μας κάνει να αισθανόμαστε σπουδαίοι και μια συκοφαντία να μας κάνει να αμφισβητήσουμε ολόκληρη την ύπαρξή μας.
Σαν να χρειάζεται η ανθρώπινη αποδοχή για να αποκτήσει αξία η ζωή μας.

Βέβαια δεν είναι όλες οι αδικίες-δοκιμασίες της ζωής μας ίδιες.

Η πτώση του πιο λαμπρού και όμορφου αγγέλου

 Σήμερα γιορτάζουμε τη σύναξη των Αρχαγγέλων και θυμόμαστε πως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν εκείνος που σταμάτησε τους υπόλοιπους Αγγέλους οι οποίοι ήταν έτοιμοι να ακολουθήσουν τον Εωσφόρο στην Πτώση του.

Και όπως καταλαβαίνετε, σήμερα είναι η ευκαιρία να μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα θέματα πολλών κληρικών και πιστών: Τον Εωσφόρο, τον Διάβολο.

Δεν είναι κακό βέβαια να έχουμε στον νου μας τον Διάβολο και τις παγίδες του αλλά θα πρέπει να μη καταλήξουμε να αποδίδουμε και να "χαρίζουμε" στον Διάβολο κάθε τι καινούριο που απλά το φοβόμαστε. Επίσης καλό θα είναι να αποφύγουμε να επιδιδόμαστε σε ένα κυνήγι του διαβόλου, γιατί ούτε τις γνώσεις έχουμε, ούτε την κατάλληλη πνευματική κατάσταση και είναι πολύ εύκολο να καταλήξουμε είτε εμμονικοί είτε παρανοϊκοί.

Στο θέμα μας τώρα, ο Εωσφόρος, Αυτός που φέρνει το φως δηλαδή ήταν ο πιο λαμπρός και όμορφος άγγελος. Όλες οι άλλες ουράνιες οντότητες τον θαύμαζαν γι' αυτό και στην πτώση του παραλίγο να παρασύρει όλα τα αγγελικά τάγματα.

Γιατί όμως έπεσε αυτός ο λαμπρός άγγελος; Επειδή δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον αυτοθαυμασμό του και την εγωπάθειά του. Θέλησε να στήσει ένα θρόνο ίδιο με του Θεού -αυτή είναι μια συμβολική περιγραφή- ήθελε, δηλαδή να λατρεύεται σαν τον Θεό. Τελικά κατέληξε με τους ακολούθους του σε έναν σκοτεινό κόσμο, να μη λατρεύεται από κανέναν και αυτό να φουντώνει τη μιζέρια, την κακία και το μίσος του για κάθε τι ζωντανό.

Και εδώ είναι το όλο νόημα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από τον εγωκεντρισμό και την υπερηφάνεια.

Από την Αδριανούπολη στα Ρίζια του Έβρου: Η Ιστορική και Θαυματουργή εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

Η θαυματουργή εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που φυλάσσεται σήμερα στο χωριό Ρίζια του Βορείου Έβρου, προέρχεται από τον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αδριανουπόλεως.

Ο ναός οικοδομήθηκε αρχικά το 1609 και βρισκόταν κοντά στην ιστορική Πύλη Κετσετζηλέρ. Ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα στοιχεία της ιστορίας του, είναι ότι αποτελούσε το θρησκευτικό επίκεντρο της συντεχνίας των Κασάπηδων (κρεοπωλών) της Αδριανούπολης.

Το 1825, η συντεχνία των Κασάπηδων χρηματοδότησε την αγιογράφηση μιας μεγάλης και επιβλητικής εικόνας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Την εποχή εκείνη, οι συντεχνίες αναλάμβαναν υπό την προστασία τους συγκεκριμένους ναούς, συμβάλλοντας οικονομικά στη λειτουργία, τη συντήρηση και τον εξοπλισμό τους.

Οδοιπορικό στην Πόλη Στους Ταξιάρχες του Μπαλατά

Σήμερα 8 Νοεμβρίου, γιορτάζουν οι Ταξιάρχες και ο Μπαλατάς έχει το δικό του πανηγύρι. Ξεκινώ από το Εμίνονου (Eminönü), επιβιβάζομαι στο τραμ Τ5 και κατεβαίνω στη στάση Balat.

Περνώ την κεντρική λεωφόρο και χάνομαι στα ενδότερα της γειτονιάς. Ανεβαίνω την Ayan Caddesi και σε λίγο βρίσκομαι μπροστά στον ιστορικό ναό των Ταξιαρχών.

Πρόκειται για έναν από τους παλιούς ρωμαίικους ναούς της περιοχής.

«Πατρίδας χρώματα ιερά, μπροστάρης των αγώνων».

Εντυπωσιακό σκηνικό στη Νότια κερκίδα του ΓΣΠ, με τους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ να παρουσιάζουν ένα τεράστιο πανό με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, ανήμερα της γιορτής του και της συμπλήρωσης 100 χρόνων ζωής του συλλόγου!

Το πανό έκανε την εμφάνισή του στο 8ο λεπτό του δεύτερου ημιχρόνου, ενώ από κάτω δέσποζαν οι στίχοι του γνωστού τραγουδιού των γαλαζοκιτρίνων: «Πατρίδας χρώματα ιερά, μπροστάρης των αγώνων».

πηγή

Τι να ζητήσω από τους αγγέλους;

Στην εποχή μας συναντούμε ομάδες, που πιστεύουν ότι βρίσκονται σε επικοινωνία με αγγέλους,

αλλά και ιστοσελίδες, που υποτίθεται ότι καλλιεργούν και καθοδηγούν μια τέτοια επικοινωνία, με την οποία οι άνθρωποι μπορούν να «γνωρίσουν» τον φύλακα άγγελό τους, να επικοινωνήσουν μαζί του, να συνδεθούν με διάφορα αγγελικά πνεύματα για προστασία, θεραπεία κ.τ.λ.

Οι ομάδες αυτές και οι αντίστοιχες ιστοσελίδες συχνά αποσυνδέουν εντελώς τους αγγέλους από το χριστιανισμό, καθώς επίσης και από τον ίδιο το Θεό, και προβάλλουν την άποψη ότι πρόκειται για όντα που μας συνδέουν «με το σύμπαν» ή «με το φως» κ.λ.π., επικαλούνται μάλιστα υποτιθέμενα ονόματα αγγέλων άγνωστα στην πνευματική παράδοση της Εκκλησίας, με αδιευκρίνιστη προέλευση.

Για το ζήτημα αυτό έχουν γραφεί σημαντικά και κατατοπιστικά άρθρα, όπως το Προσοχή: “Θεραπεία αγγέλων”!… της κυρίας Ελένης Ανδρουλάκη. Εδώ θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας μερικές σύντομες σκέψεις.

Α) Η τάση για έντονη ενασχόληση με τους αγγέλους προέρχεται από τον προτεσταντισμό. Οι προτεστάντες δεν αναγνωρίζουν τη Θεοτόκο και τους αγίους ως φύλακες των ανθρώπων και πρέσβεις προς το Θεό, επειδή κατά κανόνα θεωρούν ότι, μετά θάνατον, οι ψυχές βρίσκονται σε κατάσταση «ύπνου» μέχρι την ημέρα της κοινής ανάστασης. Συνεπώς, δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε με τους αγίους που έχουν φύγει από την παρούσα ζωή. Η ύπαρξη όμως των αγγέλων βεβαιώνεται από την Αγία Γραφή, άρα είναι αποδεκτή από τους προτεστάντες, που έχουν την εντύπωση ότι οι πεποιθήσεις τους θεμελιώνονται σ’ αυτήν.

Οι 8 Αρχάγγελοι του Θεού

Η Αγία Γραφή δίνει σαφή και ακράδαντη μαρτυρία ότι οι άγγελοι ακαταπαύστως επικοινωνούν με τούτο τον κόσμο. 

Η Ιερά Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μάς διδάσκει τα ονόματα των επτά αρχηγών των αγγελικών δυνάμεων: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Σαλαθιήλ, Ιεγουδιήλ και Βαραχιήλ (ενίοτε συμπληρώνεται και ένας όγδοος, ο Ιερεμιήλ).

Ποιοι είναι οι Αρχάγγελοι και ποια είναι τα ονόματα τους;
Αρχάγγελος «Μιχαήλ» στην Εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «ποιος είναι όμοιος με τον Θεό;» (τις ως ο Θεός ημών;). Ο άγιος Αρχάγγελος Μιχαήλ απεικονίστηκε ήδη από τους πρώτους χριστιανούς ως στρατηγός, ο οποίος κρατάει στο δεξί χέρι του δόρυ, με το οποίο επιτίθεται στον Εωσφόρο, τον Σατανά, και στο αριστερό του χέρι κρατά ένα πράσινο κλαδί φοίνικα. Στην κορυφή του δόρατος υπάρχει μια λινή κορδέλα με κόκκινο σταυρό. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θεωρείται ως ο φρουρός της Ορθοδόξου πίστεως, ο οποίος μάχεται κατά των αιρέσεων.

Αρχάγγελος «Γαβριήλ» σημαίνει «Άνθρωπος του Θεού», η «ισχύς του Θεού». Είναι ο αγγελιαφόρος των μυστηρίων του Θεού, ιδιαιτέρως δε της Ενσαρκώσεως του Θεού και όλων των σχετικών με αυτήν μυστηρίων. Απεικονίζεται συνήθως κρατώντας στο δεξί χέρι του φανάρι με φωτισμένη λαμπάδα και στο αριστερό του χέρι έναν καθρέφτη από πράσινο ίασπη. Ο καθρέφτης σηματοδοτεί τη σοφία του Θεού ως ένα κρυμμένο μυστήριο.

Όταν η Κωνσταντινούπολη πνίγηκε στο αίμα για τέσσερις λέξεις...

Ο ΥΜΝΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

4 Νοεμβρίου 512 μ.Χ. - Κωνσταντινούπολη. Σαν σήμερα πριν 1.514 χρόνια. Μέσα στην Αγία Σοφία αντηχεί ένας από τους ιερότερους ύμνους της χριστιανικής λατρείας. «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς».

Ξαφνικά, όμως, κάποιοι ψάλτες αρχίζουν να ψάλλουν μια διαφορετική εκδοχή. «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ὁ σταυρωθεὶς δι’ ἡμᾶς, ἐλέησον ἡμᾶς».

Τέσσερις λέξεις έχουν προστεθεί στον Τρισάγιο Ύμνο. Το εκκλησίασμα αντιδρά! Απέναντι στη νέα διατύπωση, οι πιστοί αρχίζουν να ψάλλουν την παραδοσιακή εκδοχή. Μέσα στον ίδιο ναό, δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ύμνου αντιπαρατίθενται!

Οι ψαλμωδίες μετατρέπονται σε οργισμένες κραυγές. Ξεσπούν συμπλοκές. Η θρησκευτική τελετή βυθίζεται στο χάος. Κανείς δεν φαντάζεται ότι η σύγκρουση αυτή θα φέρει, μέσα στις επόμενες ημέρες, τον ίδιο τον αυτοκράτορα στα πρόθυρα της ανατροπής του!

Αλλά γιατί τέσσερις λέξεις προκαλούν τέτοια θύελλα;
Στον αυτοκρατορικό θρόνο βρίσκεται ο Αναστάσιος Α΄, ένας ικανότατος, ηλικιωμένος ηγεμόνας, που έχει ενισχύσει τα οικονομικά της αυτοκρατορίας. Στα θρησκευτικά ζητήματα, όμως, η πολιτική του προκαλεί βαθύ διχασμό. Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας, το 451, έχει διακηρύξει ότι ο Χριστός αναγνωρίζεται σε δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, ενωμένες στο ίδιο πρόσωπο, καταδικάζοντας τον Μονοφυσιτισμό.

Μεγάλο μέρος της χριστιανικής Ανατολής όμως, απορρίπτει τη διατύπωση αυτή.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας υπό την ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ εφαρμόζει από το 2018 την επίσημη πολιτική της «Σινικοποίησης» των θρησκειών.

  Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας υπό την ηγεσία του Σι Τζιν Πίνγκ εφαρμόζει από το 2018 την επίσημη πολιτική της «Σινικοποίησης» των θρησκειών. Αυτό σημαίνει ότι η θρησκεία επιτρέπεται να υπάρχει μόνο αν ευθυγραμμίζεται πλήρως με την κομμουνιστική ιδεολογία, αν προωθεί τις σοσιαλιστικές αξίες και αν αναγνωρίζει το Κόμμα ως την ανώτατη αυθεντία, πάνω ακόμα και από τον Θεό.

Στην Κίνα, ο Χριστιανισμός είναι νομικά χωρισμένος στα δύο. Έτσι λειτουργούν νόμιμα οι κρατικά ελεγχόμενες Εκκλησίες, για τους Προτεστάντες το «Κίνημα των Τριών Αυτονομιών» και για τους Καθολικούς η «Πατριωτική Ένωση», οι οποίες ελέγχονται απόλυτα από το κράτος. Οι Ιερείς και οι Πάστορες διορίζονται ή εγκρίνονται από το Κόμμα, ενώ τα κηρύγματα λογοκρίνονται για να μην περιέχουν στοιχεία που θεωρούνται «ανατρεπτικά».

Ωστόσο υπάρχουν και οι παράνομες υπόγειες Εκκλησίες ή «Εκκλησίες των Σπιτιών», οι οποίες στελεχώνονται από εκατομμύρια Χριστιανούς (τόσο Καθολικούς όσο και Προτεστάντες) που αρνούνται να δεχτούν τον έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος στην πίστη τους. Αυτές οι εκκλησίες διώκονται.
Ο διωγμός στην Κίνα σήμερα είναι εξελιγμένος και χρησιμοποιεί και την υψηλή τεχνολογία.

Ακόμη και στις επίσημες εκκλησίες, το κράτος επιβάλλει την εγκατάσταση καμερών ασφαλείας με τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου. Σκοπός είναι να καταγράφεται ποιος εκκλησιάζεται. Αν κάποιος είναι δημόσιος υπάλληλος, δάσκαλος ή μέλος του Κόμματος και εντοπιστεί στην εκκλησία, αντιμετωπίζει άμεση απόλυση.

''Των Ασωμάτων ο χορός''

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Αν πάντοτε θυμόμαστε τις ουράνιες αγγελικές δυνάμεις,αν επικαλούμαστε στις προσευχές μας καθημερινά τον φύλακα Άγγελο λέγοντας: «Άγιε Άγγελε, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής»,αν σε κάθε Ιερά Ακολουθία παρακαλούμε το Θεό με το στόμα των Διακόνων του Ιερού Θυσιαστηρίου για την παρουσία των Αγγέλων στη ζωή μας: «Άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημών»,ιδιαιτέρως θυμόμαστε τους ουράνιους αυτούς αυλικούς κατά την ετήσια σύναξή τους στις 8 Νοεμβρίου.

Άγγελοι σημαίνει αγγελιοφόροι.
Είναι οι ουράνιες δυνάμεις που προΐστανται των λαών, των εθνών και των Εκκλησιών, που υπηρετούν τα σχέδια της Θείας Προνοίας και που μεταφέρουν τα μηνύματα της φιλανθρωπίας του Θεού στους ανθρώπους.
Είναι μία αόρατη ευεργετική ασφαλιστική πραγματικότητα.
Ένα μέγα πλήθος αμέτρητο στον αριθμό, ορατό μόνο σ’ εκείνους που έχουν ανοιγμένους τους οφθαλμούς της ψυχής τους δια της πίστεως.

Είναι ακόμη οι βασιλικές λεγεώνες, τα ιερά συντάγματα του ουρανού, που η αγαπητική πρόνοια του Θεού «επέστησε φύλακας» προπομπούς και συνοδοιπόρους στη ζωή μας.

Ελένη Παλαιολογίνα

Σαν σήμερα, στις 7 Νοεμβρίου 1473 η Ελένη Παλαιολογίνα  εκοιμήθη στην Αγία Μαύρα, αφού πρώτα είχε καρεί μοναχή παίρνοντας το όνομα «Υπομονή»

Η Ελένη Παλαιολογίνα και το μοναστἠρι της Παναγίας Οδηγήτριας στη Λευκάδα.

Δυο χιλιόμετρα νότια της πόλης της Λευκάδας στο χωριό Απόλπαινα, είναι το ερειπωμένο μοναστήρι της Παναγιάς της Οδηγήτριας που χρονολογείται στο πρώτο ή δεύτερο τέταρτο του 15ου αιώνα και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα βυζαντινά μνημεία στο νησί. Το καθολικό διατηρείται σε καλύτερη κατάσταση από τα λοιπά εξαρτήματα, ενώ σήμερα γίνονται εργασίες αποκαταστάσης με στόχο την επαναλειτουργία του με παράλληλη επιστροφή των αξιόλογων τοιχογραφιών του, που βρίσκονται στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών.

Η ιστορία του μοναστηριού συνδέεται με την περιπετειώδη ιστορία της βυζαντινής πριγκίπισσας Ελένης Παλαιολογίνας. Το 1446 αναχώρησε από την Πελοπόννησο η δεκαπενταετής πριγκίπισσα Ελένη, μεγαλύτερη κόρη του Δεσπότη του Μορέως, Θωμά Παλαιολόγου, για το Σμεντέρεβο (μεσαιωνική πρωτεύουσα της Σερβίας στις όχθες του Δούναβη) μέσω Ραγούσας, όπου παντρεύτηκε τον γιο του Γεωργίου Μπράνκοβιτς, Λάζαρο.

Ας κάνουμε με απλότητα ό,τι περνά από το χέρι μας και να παραθέτουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και τα πάντα στον Θεό.

Ο Άρχοντας της Ελευθερίας μας καλεί στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα να ζούμε χωρίς μέριμνες, χωρίς την ανάγκη να προστατεύουμε τον εαυτό μας και τους άλλους προβλέποντας και ελέγχοντας.

«μηδὲν αἴρετε εἰς τὴν ὁδόν, μήτε ῥάβδους μήτε πήραν μήτε ἄρτον μήτε ἀργύριον, μήτε ἀνὰ δύο χιτῶνας ἔχειν».[Κατά Λουκάν 9,3]

«Μην παίρνετε τίποτα μαζί σας για τον δρόμο: ούτε ραβδιά, ούτε σακίδιο, ούτε ψωμί, ούτε χρήματα, και μήτε να έχετε μαζί σας δεύτερη αλλαξιά ρούχων».

Είναι οι φόβοι, οι ανασφάλειες και οι ματαιώσεις των προσδοκιών που μας κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Η πρόσκληση είναι η αμεριμνησία, να κάνουμε δηλαδή με απλότητα ό,τι περνά από το χέρι μας και να παραθέτουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και τα πάντα στον Θεό.

Πόσο μεγάλη είναι η ανάπαυση της ψυχής όταν πάψουμε να θεωρούμε υπεύθυνο τον εαυτό μας για τη βαρύτητα της πραγματικότητας!

Νικήτας Καυκιός

Η τελική Κρίση και λεπτομέρεια με τον λευκό άδειο θρόνο

Η τελική Κρίση και λεπτομέρεια με τον λευκό άδειο θρόνο(Ετοιμασία).Ο Αδάμ και η Εύα γονατίζουν δίπλα στον άδειο θρόνο.

Μωσαϊκό στο Torcello ,κοντά στην Βενετία,στον ναό Santa Maria Assunta.

Καὶ εἶδον θρόνον μέγαν λευκὸν καὶ τὸν καθήμενον ἐπ᾿ αὐτῷ, οὗ ἀπὸ προσώπου ἔφυγεν ἡ γῆ καὶ ὁ οὐρανός, καὶ τόπος οὐχ εὑρέθη αὐτοῖς.

Αποκ. 20,11

Και είδα θρόνον μεγάλον, ολόλευκον, και εκείνον, που εκάθητο επάνω εις αυτόν, τον Χριστόν, και από το πρόσωπον του οποίου έφυγε και εχάθηκε η φθαρτή ουσία και το προσωρινόν σχήμα της γης και του ουρανού, και δεν ευρέθη τόπος και τρόπος δια την παλαιάν των υπόστασιν, (διότι ο Χριστός θα αναδημιουργούσε τώρα νέους ουρανούς και νέαν γην).

Η ημέρα που έβρεξε στάχτη στη Βασιλεύουσα

ΟΤΑΝ Ο ΒΕΖΟΥΒΙΟΣ ΣΚΕΠΑΣΕ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ!

 Η ημέρα που έβρεξε στάχτη στη Βασιλεύουσα, από ένα ηφαίστειο 1.200 χιλιόμετρα μακριά!

Κωνσταντινούπολη, 6 Νοεμβρίου 472 μ.Χ. Σαν σήμερα πριν 1.554 χρόνια
Ένα παράξενο σύννεφο απλώνεται πάνω από τη Βασιλεύουσα. Ο ουρανός σκοτεινιάζει. Το φως του ήλιου χάνεται πίσω από μια αλλόκοτη καταχνιά. Οι κάτοικοι κοιτάζουν ανήσυχοι προς τα πάνω. Κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει. Και τότε αρχίζει να πέφτει από τον ουρανό μια λεπτή, σκοτεινή σκόνη.

Στάχτη !
Δεν υπάρχει πυρκαγιά στην πόλη. Κανένα σύννεφο καπνού δεν ανεβαίνει από τα σπίτια της. Κι όμως, η στάχτη συνεχίζει να πέφτει. Από πού έρχεται; Τι έχει συμβεί; Η απάντηση βρίσκεται στην Ιταλία, περισσότερα από χίλια χιλιόμετρα μακριά.

Ο Βεζούβιος έχει ξυπνήσει!

Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις αιώνες από τη φοβερή έκρηξη του 79 μ.Χ. που έθαψε την Πομπηία. Τώρα, το 472, ο Βεζούβιος εκρήγνυται ξανά με τρομακτική δύναμη. Τεράστιες ποσότητες ηφαιστειακής τέφρας εκτοξεύονται στην ατμόσφαιρα, ενώ οι άνεμοι παρασύρουν τη λεπτή σκόνη προς την ανατολή.

Η έκρηξη, γνωστή σήμερα ως «έκρηξη της Pollena», είναι μία από τις σημαντικότερες του ηφαιστείου. Και η στάχτη της, σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες, φτάνει μέχρι την πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας !

Ο Μαρκελλίνος Κόμης, χρονικογράφος του 6ου αιώνα, περιγράφει το γεγονός με εντυπωσιακές εικόνες. Ο Βεζούβιος, γράφει, ξέρασε τα πυρακτωμένα σωθικά του, ενώ το σκοτάδι σκέπασε το φως της ημέρας. Η λεπτή ηφαιστειακή σκόνη απλώθηκε σε τεράστιες αποστάσεις. Αλλά το σημαντικότερο βρίσκεται στο τέλος της μαρτυρίας του.

Οι Κωνσταντινουπολίτες καθιέρωσαν ετήσια ανάμνηση της βροχής από στάχτη, στις 6 Νοεμβρίου !

Το γεγονός είχε προκαλέσει τέτοια εντύπωση, ώστε πέρασε στη συλλογική μνήμη της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας.

Ο Παρθενώνας μας συγκινεί περισσότερο από το σφυροδρέπανο

Συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννηση του ανθρώπου που έθεσε τον Παρθενώνα πάνω από το σφυροδρέπανο. Ο Κυριάκος Μάτσης δεν υπήρξε ποτέ βολικός για τις δημόσιες σχέσεις των σημερινών πολιτικών καρεκλοκένταυρων. Ήδη από το 1944, σε ηλικία μόλις 18 ετών, αντιπαρατέθηκε μαχητικά με το ΑΚΕΛ, ενώ υπερασπιζόταν έμπρακτα τα δικαιώματα των εργατών και των αγροτών, χωρίς να υποτάσσει την κοινωνική δικαιοσύνη σε κομματικές γραμμές. Στην αρθρογραφία του έγραφε χαρακτηριστικά.

«Ο Ακελικός χαμαιλέων πρέπει να καταλάβει πως ο Παρθενώνας μας συγκινεί περισσότερο από το σφυροδρέπανο. Αυτοί που με τις σλαυικές και ουτοπικές ιδέες δηλητηρίασαν αρκετούς γνήσιους Έλληνες Κυπρίους εργάτες, μπροστά στην πραγματική φιλεργατική δράση καταρρέουν οι κούφιες διδασκαλίες τους».

Το 1955, η ηγεσία του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ καταδίκασε την ένοπλη μορφή του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, χαρακτηρίζοντας τη δυναμική δράση τυχοδιωκτική, ενώ οι αγωνιστές θυσίαζαν τη ζωή τους για την αποτίναξη του βρετανικού αποικιακού ζυγού και την Ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα. Ο Μάτσης είχε ήδη καταδείξει την αντίφαση εκείνων που διεκδικούσαν την αποκλειστική εκπροσώπηση των εργατών. Για τον Μάτση, η κοινωνική δικαιοσύνη και η εθνική ελευθερία δεν ήταν αντίπαλες έννοιες.

Όταν οι Βρετανοί τον συνέλαβαν τον Ιανουάριο του 1956 και τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια, ούτε λύγισε ούτε αρνήθηκε τις πεποιθήσεις του.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας έκαναν λιγότερο ικανούς να αντέχουμε την κριτική.

Ένα βιβλίο που με προβλημάτισε ουσιαστικά είναι το Reclaiming Conversation της Sherry Turkle, καθηγήτριας στο MIT. 

Η έρευνά της έδειξε με ποιους τρόπους τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας έκαναν λιγότερο ικανούς να αντέχουμε την κριτική. Η κατασκευή μιας διαδικτυακής ταυτότητας έκανε τους ανθρώπους πιο πεινασμένους για επιβεβαίωση και ταυτόχρονα πιο εύθραυστους απέναντι στη διαφωνία. 

Σκεφτείτε τι συμβαίνει μόλις ανεβάσουμε κάτι στο διαδίκτυο. Αρχίζουμε να ελέγχουμε αν το σχολίασε κανείς και πόσα likes μάζεψε. Όταν ξέρουμε ότι αυτό που είπαμε ή αναρτήσαμε αρέσει στους άλλους (ή, ακόμη καλύτερα, ότι το λατρεύουν), νιώθουμε ότι μας αναγνωρίζουν. Όταν όμως έρθει η κριτική, ακόμη και ήπια, νιώθουμε ότι μας επιτίθενται ή ότι μας παρεξηγούν.

 (Sherry Turkle, Reclaiming Conversation: The Power of Talk in a Digital Age, Penguin, 2015)

.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Χριστός Παντοκράτωρ, 14ος αιώνας. Μία από τις σημαντικότερες εικόνες της Ι.Μ.Παντοκράτορος

Χριστός Παντοκράτωρ, 14ος αιώνας.
Μία από τις σημαντικότερες εικόνες της ιστορίας της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος και, μαζί με την Παναγία Γερόντισσα, ένας από τους μεγάλους πνευματικούς και καλλιτεχνικούς θησαυρούς της Μονής.
Η κτητορική αυτή εικόνα ανήκει στα πρώτα χρόνια της ιστορίας της Μονής και αποτελεί έργο εξαιρετικά υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητος. Ολόκληρη η σύνθεση είναι πλημμυρισμένη από φως· το πρόσωπο, η μορφή και τα χρώματα του Χριστού μοιάζουν να ακτινοβολούν.

Κατά τα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής περιόδου, η εικόνα απομακρύνθηκε από τη Μονή και κατά τον 19ο αιώνα μεταφέρθηκε στη Ρωσία. Σήμερα φυλάσσεται στο Κρατικό Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρουπόλεως.
Για την αδελφότητα παραμένει ένας από τους μεγάλους θησαυρούς της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος και αναπόσπαστο μέρος της πνευματικής και ιστορικής της κληρονομιάς.
Εάν ο Θεός θελήσει, ευχόμαστε να έλθει η ημέρα κατά την οποία η ιερά εικόνα θα επιστρέψει στη Μονή του Παντοκράτορος, ώστε να μπορούν και πάλι χιλιάδες πιστοί να την προσκυνούν.

πηγή

Αρκούσε να έχει κάποιος τη γιορτή του, να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του και να περιμένει

  Υπήρχαν κάποτε γιορτές που δεν χρειάζονταν προσκλήσεις, ούτε ιδιαίτερη οργάνωση, ούτε μεγάλες προετοιμασίες για να μείνουν αξέχαστες. Αρκούσε να έχει κάποιος τη γιορτή του, να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του και να περιμένει. Ο κόσμος θα ερχόταν από μόνος του, γιατί τότε οι άνθρωποι δεν περίμεναν μια επίσημη πρόσκληση για να συναντηθούν. Έβρισκαν αφορμές για να είναι μαζί και κάθε τέτοια αφορμή ήταν μια μικρή χαρά μέσα στην καθημερινότητά τους.

Ήταν χρόνια που τα χρήματα δεν περίσσευαν στα περισσότερα σπίτια, όμως υπήρχε μια αφθονία που δεν μπορούσε να μετρηθεί με το πορτοφόλι. Υπήρχε η διάθεση να μοιραστείς, να φιλοξενήσεις, να προσφέρεις ό,τι είχες, ακόμη κι αν ήταν λίγο. Οι νοικοκυρές ξεκινούσαν από νωρίς τις ετοιμασίες. Έπρεπε να καθαριστεί το σπίτι, να στρωθούν τα τραπέζια, να γυαλιστούν τα ποτήρια και να τακτοποιηθεί κάθε γωνιά. Η γιορτή ενός ανθρώπου ήταν υπόθεση ολόκληρης της οικογένειας και όλοι συμμετείχαν με τον τρόπο τους.

  Στα παλιότερα σπίτια, η κουζίνα ήταν το κέντρο της ζωής. Εκεί μαζεύονταν οι συγγενείς, εκεί κάθονταν οι φίλοι, εκεί στριμώχνονταν οι καρέκλες για να χωρέσουν όλοι. Αργότερα, όταν τα σπίτια άρχισαν να αποκτούν μεγαλύτερους χώρους, δημιουργήθηκαν τα περίφημα καλά δωμάτια, οι σάλες που προορίζονταν για τις ιδιαίτερες περιστάσεις. Ήταν δωμάτια προσεγμένα, με τα καλά έπιπλα, τις βιτρίνες, τα κεντημένα σεμεδάκια και τα διακοσμητικά που δεν τα άγγιζε κανείς. Τον περισσότερο καιρό παρέμεναν κλειστά, σαν να φύλαγαν μέσα τους μια άλλη ζωή. Τα παιδιά τα κοιτούσαν με περιέργεια, αλλά ήξεραν πως δεν ήταν χώρος για τα καθημερινά τους παιχνίδια. Άνοιγαν μόνο όταν υπήρχε κάποιος σημαντικός λόγος και τότε το σπίτι άλλαζε όψη.

Ένα θαύμα στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής(της Επιβατινής) στο Καλεμεγκντάν

Ένα θαύμα στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής(της Επιβατινής) στο Καλεμεγκντάν, στο Βελιγράδι(φώτο).

Το 1943, ένας άνδρας, προσπαθώντας να ξεφύγει από αξιωματικούς της Γκεστάπο, βρήκε καταφύγιο στο μικρό παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, στο Καλεμεγκντάν.

Οι Γερμανοί όρμησαν μέσα στο εκκλησάκι, ενώ ο άνδρας στεκόταν ακουμπισμένος στον τοίχο, εντελώς εκτεθειμένος.

Εκείνη τη στιγμή, μια άγνωστη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα εμφανίστηκε μπροστά του· άπλωσε τα χέρια της και τον μανδύα της, κρύβοντάς τον από τα βλέμματα. Οι Γερμανοί δεν είδαν ούτε την ίδια ούτε τον άνδρα, κι έτσι συνέχισαν την έρευνά τους αλλού, μέσα στο φρούριο του Καλεμεγκντάν.

Ἡ τῆς Ἀθυμίας νύξ...

Ἡ τῆς Ἀθυμίας νύξ... 

✥Ποιητικὴ σύνθεσις ἐκ τῶν περὶ ἀθυμίας παραινέσεων

τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου πρὸς τὴν Ἁγίαν Ὀλυμπιάδα

Θαλασσινός Ιωάννης

«Να ζητάμε, αλλά να δεχόμαστε την απάντησή Του»

«Να ζητάμε, αλλά να δεχόμαστε την απάντησή Του» 

- Παρέα της Τρίτης, 20 Οκτωβρίου 2026 

Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά, στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου

Αυτό με τα άρρωστα παιδάκια της νοσηρής ΜΚΟ μας γονάτισε.

Αυτό με τα άρρωστα παιδάκια της νοσηρής ΜΚΟ μας γονάτισε. Όλα τα *σκάνδαλα" μας χαστουκίζουν σαν ηλίθιους που για μια ακόμα φορά δεν βλέπουμε τι μπορεί να γίνεται κάτω απ' τη μύτη μας, αλλά αυτό με τα άρρωστα μικρούλια μας μαχαίρωσε καρδιά και σπλάχνα.

Μα τι όντα μπορεί να συλλαμβάνουν τέτοια σχέδια; Να τα εκτελούν με επιτυχία; Τι ψυχές αντέχουν να ληστεύουν τραγωδίες, να χρησιμοποιούν πεθαμένα μωρά;
Δεν μιλάμε για διαστροφή ή αναλγησία, πρόκειται για κάτι που ξεπερνά το λεξιλόγιο της εμπειρίας και της αντοχής μας. Κι αναρωτιέσαι πάλι το γνωστό: γεννιούνται ή γίνονται τέτοιοι απατεώνες; Θα σπεύσει πάλι κάποιος να μας μιλήσει για παιδικά τους τραύματα;

Όσο μεγαλώνω κι όσο μελετώ ψυχολογία τόσο λιγότερα καταλαβαίνω για τον άνθρωπο! Τόσο περιμένω το αδιανόητο να μας χτυπήσει την πόρτα, έτσι, στα ξαφνικά! Άβυσσος κι εμείς τριγύρω, οι παντογνώστες...

Η θετική έστω εκπλήξη της ιστορίας είναι πως βλέπουμε πόσοι και πόσοι φιλάνθρωποι είχαν σπεύσει και είχαν καταβάλει μεγάλα ποσά. Πόσοι συγκινούνται και κάνουν ό,τι μπορούν να βοηθήσουν ειδικά όταν πρόκειται για αθώα παιδάκια και για κατάβασανισμένους γονείς. Δόξα τω Θεώ υπάρχουν και καλοί, πολύ καλοί άνθρωποι! Από κάπου ας βαστιέται ο κόσμος...

ΠΗΓΗ

Ἕν µόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νά ἀναμένωμεν εκ της «Μεγάλης Συνόδου»

 Για τους ορθοδόξους όμως, αυτά τα ερωτήματα έχουν ήδη απαντηθεί από την προφητική γραφίδα του μεγάλου δογματολόγου Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ο οποίος σε σχετικό του Υπόμνημα το 1977 για την σχεδιαζόμενη (από τότε και πολύ παλαιότερα) σύγκληση της «Μεγάλης Συνόδου», που τελικά έλαβε χώρα στην Κρήτη το 2016, κατέληγε:

«Ἕν µόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νὰ ἀναμένωμεν ἐξ αὐτῆς: σχίσματα, ἢ καὶ αἱρέσεις, καὶ ὁπωσδήποτε ἀπώλειαν πολλῶν, δυσαριθμήτων ψυχῶν. Θεωρουμένη δὲ ἐκ τῆς ἱστορικῆς ἀποστολικο-πατερικῆς πείρας τῆς Ἔκκλησίας, ἡ τοιαύτη Σύνοδος, ἀντὶ θεραπείας τῶν ἤδη ὑφισταμένων δεινῶν, θὰ ἀνοίξῃ καὶ νέας πληγὰς καὶ τραύματα ἐπὶ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, δημιουργοῦσα εἰς αὐτὴν νέα προβλήματα καὶ νέας ταλαιπωρίας».

(Ἀρχ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Περί τήν μελετωμένην “Μεγάλην Σύνοδον” της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Ἀθῆναι 1977).