.jfif)
Πεινάει,ὅπως ὁ ἄσωτος,καί θά πεινάει αἰώνια,ὅποιος δέν τρέφεται μέ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026
Εὐφρανθῆναι δέ καί χαρῆναι ἔδει...
Και ψάχνοντας την αλληγορία, ο Θεός-Πατέρας ζητά από μας να χαιρόμαστε και να συμμετέχουμε στις χαρές των συνανθρώπων αδελφών μας, νιώθοντας απέραντη αγάπη, όπως κι εμείς θα θέλαμε να χαίρονται στην δική μας πνευματική επιτυχία και σωτηρια επιστροφή στην μάντρα της Εκκλησίας, έστω κι αν προηγουμένως αδικήσαμε πολλούς και αμαρτησαμε ζώντας "ασωτως".
Επί πλέον ας μην καταλογίζουμε σχολαστικά και ας μην συγκρίνουμε σκληρά τα βάρη ή τις ελαφροτητες των αδελφών μας, περιμένοντας με αγάπη το καλύτερο γι αυτούς!
Το μαρτύριο του αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη.Τοιχογραφία
Το μαρτύριο του αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη (σήμερα η μνήμη του). Τοιχογραφία, καθολικό μονής αγίου Παντελεήμονα, Αγιά
[...]Κάποια ημέρα, ενώπιον του λαού, ο Λικίνιος προέτρεψε τον Θεόδωρο να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Θεόδωρος αρνήθηκε και ζήτησε να του δοθούν τα χρυσά και αργυρά αγαλματίδια των θεών, για να προσφέρει αυτά θυσία στον οίκο του ιδιωτικά και μετά να προσφέρει δημόσια τις θυσίες.
[...]Κάποια ημέρα, ενώπιον του λαού, ο Λικίνιος προέτρεψε τον Θεόδωρο να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Θεόδωρος αρνήθηκε και ζήτησε να του δοθούν τα χρυσά και αργυρά αγαλματίδια των θεών, για να προσφέρει αυτά θυσία στον οίκο του ιδιωτικά και μετά να προσφέρει δημόσια τις θυσίες.
Πράγματι, ο Θεόδωρος έλαβε τα αγαλματίδια τα οποία κομμάτιασε και μοίρασε τα χρυσά και αργυρά αυτών στους πτωχούς.
Ο εκατόνταρχος Μαξέντιος είδε την κεφαλή της θεάς Αφροδίτης στα χέρια ενός πτωχού και κατέδωσε το γεγονός στον Λικίνιο, ο οποίος θεώρησε τον Θεόδωρο ως εμπαίκτη και καταφρονητή των ειδώλων.
Για τον λόγο αυτό τον συνέλαβαν και αμέσως άρχισαν να τον υποβάλλουν σε πολυειδείς τιμωρίες. Τον κτυπούσαν, έκαιγαν και έγδερναν το σώμα του Μάρτυρος. Στην συνέχεια οι δήμιοι τον σταύρωσαν και διαπέρασαν τα πόδια, τα χέρια και τα κρυφά μέλη του διά περόνης, τόξευσαν το πρόσωπό του με τέτοιο τρόπο ώστε να εκχυθούν τα μάτια του και τον άφησαν επάνω στον σταυρό. Ο Λικίνιος, φοβούμενος την οργή του όχλου, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι ο φόβος παρεχώρησε την θέση του στη χαρά και η λύπη και ο κόπος στην ανάπαυση.
ΟΙ ΑΘΩΟΙ( ; ) Μερικές παρατηρήσεις με αφορμή το 1ο επεισόδιο της νέας σειρά του καναλιού του ΜΕΓΚΑ, «Οι αθώοι».
Η σειρά βασίζεται σε ένα λογοτεχνικό έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, με τίτλο «Κατάδικος». Στην έκδοση του 1934 και στη σελίδα 28 ο συγγραφέας αναφέρεται στο βιασμό της μητέρας του κεντρικού ήρωα, ο οποίος τοποθετείται «σ’ ένα βουνό της Χειμάρας», ενώ στη σελίδα 70 την αποκαλεί «Αρετή, την Αρβανίτισσα». Στο κείμενο του Θεοτόκη δεν υπάρχει πουθενά κάποια αναφορά στην μητρική γλώσσα της «Αρετής».
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ
1. Η σεναριογράφος τοποθετεί τον βιασμό της μητέρας του ήρωα σε ένα ποτάμι. Όμως στη Χιμάρα δεν υπάρχει κάποιο ποτάμι. Το μόνο «Ποτάμι» είναι τοπωνύμιο (χωρίς «ποτάμι») και μάλιστα παραλιακό.
2. Το τραγούδι που τραγουδάει η Αρετή με τις φίλες στα αλβανικά έχει τίτλο: «Vajzë e valëve». Στην πραγματικότητα πρόκειται για το χιμαριώτικο τραγούδι «Κόρη του γιαλού», που έχει ως συνθέτη τον Νέτσο (Νέστωρα) Μούκο ο οποίος το έγραψε γύρω στα 1930 και πιέστηκε να το μεταφράσει στα αλβανικά. Οι Χιμαραίοι το τραγουδούν και σήμερα, αλλά μόνον στην γλώσσα τους, τα ελληνικά.
3. Η Αρετή φαίνεται να απευθύνεται και στη μητέρα της στα αλβανικά, ενώ η τελευταία της μιλά στα ελληνικά. Δηλωτικό πιθανόν κάποιας διγλωσσίας; Να πληροφορήσουμε τους ιθύνοντες της σειράς πως, οι Χιμαραίες αναγκάστηκαν να μάθουν κάποια αλβανικά σε μαθήματα που υποχρεώθηκαν να παρακολουθήσουν, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή κάμποσες δεκαετίες από το χρονικό σημείο όπου τοποθετείται το έργο.
Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026
«Ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ’ αὐτοῦ»
«Ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ’ αὐτοῦ», (Ψαλμ. 17, 9) δηλαδὴ οἱ ἅγιοι ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐπειδὴ ὁ Θεός μας εἶναι φωτιὰ ποὺ κατακαίει, ὅσοι βλέπουν τὸν Θεὸ μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς τους, σωστὰ ὀνομάζονται κάρβουνα ἀναμμένα, ἀφοῦ ἀνάβουν ἀπὸ τὴν ἕνωσή τους μὲ αὐτὸν καὶ λάμπουν σὰν φωτεινὰ ἀστέρια στὸν κόσμο.Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης
Οι άγιοι δεν γεννήθηκαν άγιοι. Πέρασαν μέσα από πτώσεις, αγώνες, δάκρυα και αδιάκοπη προσευχή. Δεν δικαιολόγησαν τα πάθη τους με προφάσεις. Δεν έκρυψαν τις αδυναμίες τους πίσω από ανάγκες, υποχρεώσεις ή ανθρώπινες λογικές. Στάθηκαν ενώπιον του Θεού γυμνοί από επιχειρήματα και είπαν «ἥμαρτον». Εκεί, μέσα στη συντριβή, άναψε η θεία φωτιά. Εκεί γεννήθηκε το φως.
Ζωή Καρέλλη – Ο λόγος του ασώτου
I
Να δοκιμάσω την τροφήν των ζώων του πατέρα μου.
Αγαπητή γη, πατρικό χωράφι,
είν’ εύκολο να γονατίσει ο κουρασμένος.
Ευφροσύνη απ’ τη γνωστή όψη των πραγμάτων.
Πρόθυμη μετάνοια, θρεμμένη από αμαρτίες
αστήριχτες. Σαν έφευγα ήξερα πως θα γυρίσω,
γι’ αυτό επέστρεψα. Ν’ ακουμπήσω
τα κουρασμένα ανίκανα μέλη στην πρόθυμη γη.
Όνειρα χόρτασης, επιθυμίες που δεν χόρτασαν,
ποιος θα τις πληρώσει ποτέ; Πόσο βαστά
ευγνωμοσύνης η θαλπωρή και πώς θα βρεθούμε
ύστερα με τον πατέρα αντιμέτωποι;
Πατέρας του εαυτού μου εγώ
προσηνής και σκληρός νομοθέτης.
Κύριε, ελέησόν μου την συστολή του πόνου, να εισέλθω ολόκληρος στους κόλπους σου.
II
Το σπίτι του πατέρα μου
μέσα μου βρίσκεται.
Όπως τ’ απομεινάρια της τροφής των ζώων,
η πάσα ευωχία κι η έκφραση της χαράς,
η δική του μέσα μου κι η δική μου.
Ύμνος διπλόηχος,
ωσαννά σε υπέροχη κίνηση,
συνενούμενον νέφος υπερέχον,
τολύπη θυμιάματος συνεννόησης
Είμαι το δοχείον και το χέρι και ο οίνος της ζωής.
Είμαι το πνεύμα, η ύλη και η άυλη εξόδευση.
Είμαι ύπαρξη, καταστροφή και η γέννηση.
Είμαι ο ναός που περιέχει τον ψάλλοντα και ακούοντα.
Περιέχω το αποτέλεσμα της αμαρτίας
τη συγχώρεση. Διαστέλλομαι
όπως το άπειρο φως εν ονόματί μου.
Είμαι ο νόμος, ο νομοθέτης κι ο νομοταγής,
η τιμωρία κι ο τιμωρούμενος,
είμαι εικόνα του θείου που εικονίζω
στην προσπάθεια της ζωής.
Ιερέας Παπαγιαννόπουλος Αναστάσιος υπό κομμουνιστών σφαγιασθείς...
ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΜΟΝΟΣΠΙΤΑ-ΒΕΡΟΙΑΣ 1947).
Ο ιερέας Παπαγιαννόπουλος Αναστάσιος γεννήθηκε στην Ανατολική Ρωμυλία το 1908, και με την ανταλλαγή των πληθυσμών την δεκαετία του 1910 η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στην περιοχή των Μονόσπιτων της Βέροιας του Ν.Ημαθίας. Από μικρό παιδί άντεξε τις κακουχίες και τους διωγμούς που υπέστη αυτός και η οικογένειά του από τους Βουλγάρους, και με την μόνιμη εγκατάσταση του στην Ελλάδα αφοσιώθηκε στα γράμματα και στην εκκλησία.
Ήταν άνθρωπος εγκάρδιος και δοτικός και πολύ αγαπητός από την τοπική κοινωνία. Έτσι σύντομα χειροτονήθηκε ιεράς και τοποθετήθηκε ως Εφημέριος στα Μονόσπιτα της Βέροιας.
Κατά την περίοδο της Κατοχής βοήθησε πολλούς ενορίτες του, όπως βοήθησε και πολλούς αντάρτες, αλλά αρνήθηκε ο ίδιος να ενταχθεί στον ΕΑΜ\ΕΛΑΣ καθώς δεν ασπαζόταν την ιδεολογία τους και τις ενέργειές τους. Αν και στοχοποιήθηκε από το ΚΚΕ δεν τον πείραξαν καθώς ως ιερέας τους βοήθησε πολλές φορές με τρόφιμα και ρουχισμό κατά την διάρκεια της κατοχής.
....ελευθερία δεν είναι απλώς να φεύγεις....
Ο μικρότερος γιος, όμως, μέσα στη φρεσκάδα της νιότης, ένιωθε μια ανυπόμονη φλόγα να καίει μέσα του. Το βλέμμα του έπεφτε συχνά πάνω στη ζωή που ξεπερνούσε τα όρια του σπιτιού, στα όνειρα και τις επιθυμίες που δεν είχαν ακόμη μορφή. Μια μέρα, ενώ ο ήλιος ακουμπούσε απαλά την αυλή, πλησίασε τον πατέρα του και είπε:
«Πατέρα, δός μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας.»
Η φωνή του ήταν ήρεμη, αλλά η απαίτηση κρυβόταν στα λόγια του. Δεν ήταν παιδική παράκληση. Ήταν ο λόγος ενός ανθρώπου που ένιωθε πως η ζωή του ήταν δική του, πως η ελευθερία του άξιζε να εξαγοραστεί. Ο πατέρας τον κοίταξε με μάτια βαθειάς σιωπής, και χωρίς διαμαρτυρία, μοίρασε την περιουσία.
Ο μικρότερος υιός έφυγε. Φεύγοντας, η καρδιά του πάγωσε λίγο στην αρχή από την αγωνία του νέου κόσμου. Κι όμως, πίστευε πως η περιπέτεια θα τον έκανε ισχυρό και ανεξάρτητο. Τα χρήματα και οι πλούτοι τον έκαναν να νομίζει πως απέκτησε τα πάντα. Μα μέσα του, η αίσθηση της απουσίας ήταν ανεπαίσθητη στην αρχή, σαν ένας ψίθυρος που δεν ακούγεται, αλλά που μεγαλώνει αργά.
«ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΓΑΠΗ!
‘‘Αα, κυρ–Κ.! Πολλά, παίρνεις για το αγώγι! Δεν πρέπει να έρχομαι μαζί σου!’’. Έγινε ο Εσπερινός, είπε πολλά στους χωρικούς. Όταν φεύγαμε, ζήτησε από τον Διάκο την Καινή Διαθήκη. Δεν είχε. Έτυχε να έχω εγώ μία μικρή.
‘‘Δώσ’ την στον Διάκο!’’, μου λέει.
Την έδωσα. Του είπε να την ανοίξει τυχαία και να διαβάσει. Πράγματι, την άνοιξε τυχαία ο Διάκος κι άρχισε να διαβάζει. Ήταν ένα χωρίο που μιλούσε περί αγάπης. Ο Διάκος διάβαζε, κι ο Σεβασμιώτατος τον ρωτούσε τί εννοεί η κάθε λέξη. Καθώς προχωρούσε το κείμενο, ο Σεβασμιώτατος το ανέλυε περισσότερο.
ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Κυριακή του Ασώτου)
Μια ζωή ὀπως την ήθελε έζησε ο άσωτος υιός της πασίγνωστης παραβολής του Χριστού. Με πλήρη αδιαφορία για το θέλημα του πατέρα του ή των άλλων ανθρώπων, πήρε όσα θεωρούσε ότι δικαιωματικά τού ανήκαν και πήγε να κάνει τη ζωή του. Ύψιστο κανόνα του είχε να ζει όπως ακριβώς του αρέσει. Να κάνει ό,τι θέλει. Ο κόσμος όλος ήταν για να υπηρετεί τις δικές του ορέξεις, τις δικές του επιθυμίες, τα δικά του θελήματα και μόνο (Κυριακή του Ασώτου).Λίγο-πολύ δηλαδή έκανε ό,τι κάνουμε όλοι μας. Και ό,τι ακριβώς μαθαίνουμε και τα παιδιά μας να κάνουν. Από τη στιγμή που γεννιούνται, όλη μας η φροντίδα είναι να μην τους λείψει απολύτως τίποτε. Με το ανόητο επιχείρημα να απολαύσουν όλα όσα εμείς, οι προηγούμενες γενιές, στερηθήκαμε. Και τα παιδιά μαθαίνουν πολύ καλά το μάθημά τους (εδώ είναι άριστοι μαθητές), ότι μπορούν να έχουν τα πάντα, ότι δικαιούνται τα πάντα, ότι μοναδικός κανόνας για τη ζωή τους είναι το να κάνουν ό,τι θέλουν. Η αποθέωση του θελήματος. Και είναι τόσο ολέθριο αυτό;
Βήματα προς την αληθινή μετάνοια (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ).
Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, είναι η Κυριακή του ασώτου, επειδή ακριβώς η Εκκλησία μας αναγινώσκει την ημέρα αυτή την γνωστή σε όλους μας παραβολή του ασώτου.
Κορυφαίοι ερμηνευτές της Εκκλησίας μας παρατηρούν ότι πουθενά, σε καμιά άλλη παραβολή δεν παρουσιάζεται με τόση ένταση η κατάντια της αμαρτίας. Αλλά και σε καμιά άλλη δεν αποκαλύπτεται τόσο παραστατικά το μεγαλείο της άπειρης αγάπης του Θεού, ο Οποίος συγχωρεί τον αμαρτωλό, όσο πολλές και μεγάλες και αν είναι οι αμαρτίες του, αρκεί να μετανοήσει ειλικρινά και να επιστρέψει στον ουράνιο πατέρα.
Στη διήγηση της παραβολής περιγράφονται με τον πιο γλαφυρό και παραστατικό τρόπο όλα τα γνωρίσματα της αληθινής μετανοίας. Ας τα δούμε με πολλή συντομία. Ο νεώτερος υιός, αφού έφυγε από το σπίτι και δαπάνησε όλη την πατρικη περιουσία, γλεντώντας και διασκεδάζοντας, έφθασε σε ένα τραγικό κατάντημα. Πεινάει, βόσκει γουρούνια, νοιώθει ότι χάνεται, προσπαθεί να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα που τρώγανε τα γουρούνια, βρωμάει ολόκληρος, μοιάζει με ένα ζωντανό νεκρό. Αυτό είναι το τίμημα της αμαρτίας. Εκεί μας καταντάει η ζωή της ασωτίας. Ο άσωτος νόμισε ότι φεύγοντας από το σπίτι του πατέρα, θα απελευθερωθεί, θα γλεντήσει τη ζωή του, θα βρεί το νόημα της ζωής. Τελικά όμως έγινε δούλος, ένα ερείπιο σωματικό και ψυχικό, έχασε τον εαυτό του, νεκρώθηκε.
Η Τραγωδία της Χίου ως Σύμπτωμα μιας Κυνικής Γεωπολιτικής Ατζέντας
.jfif)
Αυτό που βιώνουμε δεν είναι μια αυθόρμητη μετακίνηση πληθυσμών, ούτε μια νόμιμη (και θεμιτή) πολιτική μετανάστευσης. Είναι μια οργανωμένη διαδικασία που προωθείται από συγκεκριμένες ελίτ. Ο απώτερος στόχος; Η μετατροπή των εθνικών κρατών από «Χώρες» —δηλαδή οντότητες με ιστορία, πολιτισμό, εθνική ταυτότητα και συλλογική συνείδηση— σε «Χώρους». Σε ουδέτερες ζώνες, δηλαδή, όπου πληθυσμοί μετακινούνται και αναμειγνύονται χωρίς συνεκτικό ιστό, με σκοπό την πλήρη απαλοιφή της εθνικής μνήμης και την αλλοίωση των χαρακτηριστικών που συγκροτούν τις κοινωνίες μας.
Σε αυτή την τεράστια σκακιέρα, τα πρώτα και τραγικότερα θύματα είναι οι ίδιοι οι λαθρομετανάστες. Αντί να αντιμετωπίζονται ως ανθρώπινες υποστάσεις, εργαλειοποιούνται κυνικά ως «πολιορκητικοί κριοί» για την επίτευξη της αποδόμησης των συνόρων και των ταυτοτήτων. Το σύστημα δεν διστάζει πουθενά. Γυναίκες, μωρά και μικρά παιδιά στοιβάζονται σε σαπιοκάραβα και σπρώχνονται στο θάνατο, γιατί για τους σχεδιαστές αυτής της πολιτικής, η ανθρώπινη απώλεια είναι απλώς μια «παράπλευρη απώλεια» ή, ακόμα χειρότερα, ένα μέσο συναισθηματικού εκβιασμού της κοινής γνώμης.
Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026
«Λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλήν γωνίας»
Γιώργου Κυπριανού
Τό θέμα τῶν ἄρτιων καί περιττῶν ἀριθμῶν προέκυψε τυχαῖα σέ μία καθημερινή συζήτηση. Ὡστόσο, προσωπικά μοῦ προκάλεσε ἕνα συλλογισμό, χριστοκεντρικό. Ὁ Χριστός ὄντως ὑπῆρξε ἕνα περιττός ἄνθρωπος. Ὁ ἴδιος τό δηλώνει, ὅταν ἀναφέρεται σέ ἕνα προφητικό στίχο ἀπό τούς Ψαλμούς,
Ολες αυτές οι αποκαλύψεις γίνονται μελετημένα από το σύστημα ώστε να βγει όλη η δυσωδία κai να απελπιστεί η οικουμένη....
Μέσω τής δημοσίευσης λοιπόν αυτών, αποκαλύπτεται…
- Ότι ο Επστάϊν ήταν πράκτορας τής Μοσάντ και είχε παγιδεύσει Πρίγκιπες , πολιτικούς, καλλιτέχνες, άνθρωποι του Χόλυγουντ, μεγαλοεπιχειρηματίες, πασίγνωστοι ποδοσφαιριστές, τόν Πάπα, τόν Δαλάϊ Λάμα καί τόσους άλλους, όλους μέ κοινό παρονομαστή τήν εξουσία, τή δόξα καί τό άφθονο χρήμα… Όλοι τους απόλυτα εκβιαζόμενοι καί χειραγωγούμενοι από τή Μοσάντ…- Ότι στά πάρτυ πού διοργάνωνε, γινόντουσαν σύν τοίς άλλοις, σεξουαλικά όργια, βασανισμοί, κακοποιήσεις μικρών παιδιών, σατανιστικές τελετές, τελετουργικές δολοφονίες, καννιβαλισμοί, μέχρι και βρώση μωρών…- Ότι πίσω από τη χρεωκοπία τής Ελλάδος καί τών Μνημονίων, κρυβόταν τό σώσιμο τών μεγάλων Γερμανικών καί Γαλλικών τραπεζών…
Λόγοι πνευματικοί του Γέροντος Γαβριήλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου
Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες.
Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου,
Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, Ἅγιον Ὄρος.
Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 21.1//3.2.2026 Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ.
Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέει: «Ἔχε τὸ στόμα σου γλυκό, τὴ γλῶσσα σου γλυκιά, γιὰ νὰ ἔχεις φίλους ὅλους τοὺς ἀνθρώπους».
Πολλὰ διαζύγια μὲ τὴ γλῶσσα, πολλὲς φιλίες χαλοῦνε μὲ τὴ γλῶσσα. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα.
Πρὶν μιλήσουμε ὅλοι μας νὰ μὴν ξεχνοῦμε τρία πράγματα.-Πρῶτον, πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὴν καλοσύνη παρὰ μὲ τὴ βία, τὴ διπλωματία καὶ ἄλλα μέσα. Ἡ καλοσύνη εἶναι τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγουν ὅλες οἱ σκουριασμένες κλειδαριές.-Δεύτερον, πρὶν μιλήσουμε...να μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἑλληνικὸς λόγος:
«Πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὸ χαμόγελο παρὰ μὲ τὸ σπαθί». Τὸ σπαθὶ κόπτει τὰ πάντα, δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ χαμόγελο εἶναι μιὰ μικρὴ καμπύλη, διορθώνει ὅμως χίλια δυὸ στραβὰ πράγματα.-Τρίτον, πρὶν μιλήσουμε, νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει μιὰ ἀραβικὴ παροιμία: «Ὁ γλυκομίλητος μπορεῖ νὰ θηλάσει καὶ λέαινα». Ἔχει μεγάλη δύναμη ὁ καλὸς ὁ λόγος.
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς ἔζησε στὴν Ἀθήνα. Περνοῦσε πολλὲς φορὲς μπροστὰ ἀπὸ ἕνα κατάστημα, ὅπου ἦταν τσαγκάρης καὶ ἦταν κομμουνιστὴς καὶ αὐτοὶ εἶχαν σκοπὸ νὰ ἐπικρατήσουν τὸ 1946-48 στὴν Ἀθήνα, νὰ σφάξουν ὅλους τοὺς Ἕλληνες.
Πέρναγε ὁ Ἅγιος :
...δεῦρο δείξω σοι τό κρῖμα τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπί ὑδάτων πολλῶν...
Με αυτήν διεφθάρησαν και εξεφαυλίσθησαν οι βασιλείς της γης και εμέθυσαν οι κάτοικοι της γης από τον οίνον της πορνείας της” (από την μεθυστικήν ζάλην και παραφοράν της ηθικής εξαθλιώσεώς της)».
ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:
Καὶ ἦλθεν εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τὰς ἑπτὰ φιάλας, καὶ ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ λέγων· δεῦρο δείξω σοι τὸ κρῖμα τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν, μεθ᾿ ἧς ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας αὐτῆς.
Αποκάλυψη 17, 1-2
Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026
Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ
α. Γόνος τῆς Καππαδοκίας Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ γεννήθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1820 -1830. Πατρίδα του ἦταν τὸ Κερμὶρ τῆς Καππαδοκίας, πλησίον τῆς Καισαρείας καὶ ὠνομαζόταν ᾿Ιωσὴφ Κιοσεΐρκογλου. ῾Υψηλός, λεπτός, ὠχρός, πολὺ ὡραῖος καὶ ἀγγελικὸς στὴν μορφή, συνήθιζε, ὅταν ἐθύμιαζε νὰ φοράη ἕνα μακρὺ ἔνδυμα σὰν ρᾶσο καὶ ἕνα μικρὸ γιλέκο. ῾Ο ἱερὸς ᾿Ιωσὴφ ἦταν πραγματευτὴς καὶ προσκυνητής, ἄνθρωπος πολὺ τῆς προσευχῆς καὶ παντοῦ ἔσπερνε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ταξίδια του, ἐκοιμήθη ξαφνικὰ σὲ ἡλικία τριάντα περίπου ἐτῶν καί, μετὰ τὴν ταφή του, οἱ Τοῦρκοι ἔβαλαν φύλακα, γιὰ νὰ μὴν κλέψουν οἱ Χριστιανοὶ τὸ Λείψανό του, ἐπειδὴ παρουσιάσθηκε φῶς ἐπάνω ἀπὸ τὸν τάφο του πολλὲς φορές.
Οἱ συγγενεῖς τοῦ εὐλογημένου ᾿Ιωσὴφ πληροφορήθησαν ὅτι πρόκειται περὶ ῾Αγίου. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, μετὰ ἀπὸ καιρό, ἀπεφάσισαν νὰ πάρουν τὰ τίμια Λείψανα τοῦ ἁγιασμένου πραγματευτοῦ, προκειμένου νὰ τιμοῦν αὐτὰ καὶ νὰ τὰ ἔχουν ὡς εὐλογία. ῾Η ἀνακομιδὴ καὶ ἡ μεταφορὰ πραγματοποιήθηκε μὲ τρόπο θαυμαστὸ μία νύκτα: ἐνῶ ὁ φύλακας κοιμόταν, ἔσκαψαν προσεκτικὰ καὶ τότε τὰ ἱερὰ ὁστᾶ μὲ ἕναν ἐλαφρὺ θόρυβο ἑνώθησαν ὅλα μαζί, ὥστε πολὺ εὔκολα, μὲ δύο φτυαριές, τὰ μάζευσαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν. ῾Η χάρις τοῦ ῾Αγίου βοήθησε, ὥστε τελικά, ἂν καὶ κατεδιώχθησαν ἀπὸ τὸν φύλακα, ὁ ὁποῖος ἐν τῷ μεταξὺ τοὺς ἀντελήφθη, οἱ συγγενεῖς διέφυγαν ἀβλαβεῖς μαζὶ μὲ τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρό.
᾿Ενῶ ἐπέστρεφαν στὴν Καισάρεια, οἱ συγγενεῖς πεινασμένοι καὶ ταλαιπωρημένοι ἐκοιμήθησαν κάπου στὸν δρόμο, λέγοντας: «῍Αν εἶσαι ῞Αγιος, δεῖξέ μας σημεῖο!...». Ξαφνικά, οἱ συγγενεῖς, ποὺ ἦσαν πέντε, ξύπνησαν ἀπὸ ἕνα ράπισμα στὸ πρόσωπο!... Καὶ ἐκεῖ μπροστά τους ἦσαν πέντε φρέσκα καρβέλια ψωμί!... Τὰ τίμια Λείψανα διεμοιράσθησαν μεταξύ τους οἱ οἰκεῖοι τοῦ ῾Οσίου ᾿Ιωσὴφ καὶ τιμοῦσαν αὐτά, δοξάζοντας τὸν Θεὸ γιὰ τὴν μεγάλη αὐτὴ εὐλογία.
β. ᾿Εμφανίσεις καὶ θαύματα
ΜΙΑ συγγενὴς τοῦ ῾Αγίου, ἡ ὁποία εἶχε στὸ σπίτι της τὸν πολύτιμο αὐτὸν θησαυρό, ἔγινε πολλὲς φορὲς μάρτυς θαυμασίων γεγονότων. ῞Οταν ἐπέστρεφε στὸ σπιτικό της μετὰ ἀπὸ κάποια ἐξωτερικὴ ἐργασία, ἐνῶ προσπαθοῦσε νὰ ἀνοίξη τὴν πόρτα, γιὰ νὰ εἰσέλθη, καὶ παραδόξως δὲν τὰ κατάφερνε, ἄκουγε ἀπὸ μέσα ἦχο θυμιατοῦ, ὅπως στὴν Θεία Λειτουργία!... Τελικά, ὅταν ἔμπαινε, τὸ δωμάτιο, ὅπου ἐφυλάσσοντο τὰ ἱερὰ Λείψανα, ἦταν πλῆρες θείας εὐωδίας!... ῾Ο ῞Αγιος ἐμφανιζόταν ὀφθαλμοφανῶς τόσο στὴν συγγενῆ αὐτήν, ὅσο καὶ σὲ ἄλλους εὐσεβεῖς ἐπισκέπτες. Κάποτε, ἡ συγγενής, μόλις εἰσῆλθε στὴν οἰκία της, εὑρέθη ἐνώπιον ἑνὸς νέου, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε:
«Μὴ φοβᾶσαι!... Εἶμαι ὁ ῞Αγιος τοῦ σπιτιοῦ σου!... ῎Εχω ἔλθει, γιὰ νὰ σοῦ πῶ ὅτι ἡ τάδε γειτόνισσα μοῦ ἔταξε ἕνα δοχεῖο λάδι καὶ δὲν τὸ ἔφερε...».
Καὶ εὐθὺς ὁ νέος ἔγινε ἄφαντος...
῾Η συγγενὴς ἐνημέρωσε τὴν γειτόνισσα, ἡ ὁποία συγκλονισμένη ὡμολόγησε ὅτι πράγματι εἶχε κάνει αὐτὸ τὸ τάμα. ᾿Εκτὸς ἀπὸ τὶς ἐμφανίσεις του, ὁ ῞Αγιος ἰάτρευε καὶ τὶς ἀσθένειες πολλῶν εὐσεβῶν, οἱ ὁποῖοι προσήρχοντο στὸ σπίτι καὶ ἠσπάζοντο μὲ πίστι τὰ τίμια Λείψανά του. Μετὰ τὸν θάνατο τῆς συγγενοῦς αὐτῆς, τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρὸ κληρονόμησε ἡ θυγατέρα της, τῆς ὁποίας ἡ συννυφάδα κάποτε ἀφαίρεσε ἕνα δάκτυλο τοῦ ῾Αγίου. ᾿Αμέσως, ἐμφανίσθηκαν σπυριὰ στὰ χέρια της... Οἱ γιατροὶ δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτε, γιὰ νὰ τὴν βοηθήσουν... Τότε, ἡ ἱερόσυλη ἀσθενὴς εἶδε στὸν ὕπνο της τὸν ῞Αγιο, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε νὰ ἐπιστρέψη τὸ δάκτυλο... Μόλις τὸ ἐπέστρεψε, ἔγινε τελείως καλά... Εἶναι ἐπίσης ἀξιοσημείωτο, ὅτι σὲ μία μεγάλη ἐπιδημία, ἡ ὁποία ἔπληξε τὴν Καππαδοκία, πολλοὶ θεραπεύθηκαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ Τοῦρκοι, χρησιμοποιώντας νερὸ σταυρωμένο μὲ τὰ ἱερὰ Λείψανα τοῦ ῾Αγίου.
῾Η συγγενὴς ἐνημέρωσε τὴν γειτόνισσα, ἡ ὁποία συγκλονισμένη ὡμολόγησε ὅτι πράγματι εἶχε κάνει αὐτὸ τὸ τάμα. ᾿Εκτὸς ἀπὸ τὶς ἐμφανίσεις του, ὁ ῞Αγιος ἰάτρευε καὶ τὶς ἀσθένειες πολλῶν εὐσεβῶν, οἱ ὁποῖοι προσήρχοντο στὸ σπίτι καὶ ἠσπάζοντο μὲ πίστι τὰ τίμια Λείψανά του. Μετὰ τὸν θάνατο τῆς συγγενοῦς αὐτῆς, τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρὸ κληρονόμησε ἡ θυγατέρα της, τῆς ὁποίας ἡ συννυφάδα κάποτε ἀφαίρεσε ἕνα δάκτυλο τοῦ ῾Αγίου. ᾿Αμέσως, ἐμφανίσθηκαν σπυριὰ στὰ χέρια της... Οἱ γιατροὶ δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτε, γιὰ νὰ τὴν βοηθήσουν... Τότε, ἡ ἱερόσυλη ἀσθενὴς εἶδε στὸν ὕπνο της τὸν ῞Αγιο, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε νὰ ἐπιστρέψη τὸ δάκτυλο... Μόλις τὸ ἐπέστρεψε, ἔγινε τελείως καλά... Εἶναι ἐπίσης ἀξιοσημείωτο, ὅτι σὲ μία μεγάλη ἐπιδημία, ἡ ὁποία ἔπληξε τὴν Καππαδοκία, πολλοὶ θεραπεύθηκαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ Τοῦρκοι, χρησιμοποιώντας νερὸ σταυρωμένο μὲ τὰ ἱερὰ Λείψανα τοῦ ῾Αγίου.
Άντον Τσέχωφ: «Είμαι Έλληνας»
.jfif)
«Στη Ρωσία δεν υπάρχει τίποτα, ενώ στην Ελλάδα υπάρχουν τα πάντα!» Αυτή η ατάκα ενός Έλληνα εμπόρου στο βοντβίλ «Γάμος» (1889) του Άντον Παβλόβιτς Τσέχοφ έγινε ίσως ο κύριος ελληνικός αφορισμός στη ρωσική γλώσσα.
Ο Τσέχωφ δεν βρέθηκε ποτέ στην Ελλάδα, αλλά συνδέθηκε με αυτή από τη γέννησή του, καθώς οι νονοί του ήταν Έλληνες: ο έμπορος Ντμίτρι Κιρίλοβιτς Σοφιανόπουλος και η σύζυγός του Ελιζαβέτα Εφίμοβνα.
Η ιστορία λέει ότι η Μεγάλη Αικατερίνη επέτρεψε σε όλους τους Έλληνες να μεταναστεύσουν στο Ταγκανρόγκ, για την ενίσχυση της οικονομίας αυτής της πόλης-λιμάνι που ίδρυσε ο Έλληνας Ιωάννης Βαρβάκης από ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι. Αυτό έγινε μετά τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο (1769). Έτσι, το Ταγκανρόγκ απέκτησε το σημαντικότερο εμπορικό λιμάνι στην Αζοφική θάλασσα για εμπόριο ξυλείας.
Μέχρι την επανάσταση του 1917, το 60% του πληθυσμού ήταν Έλληνες. Κατ' αρχάς, η πόλη έγινε σχεδόν ελληνική, μέχρι που ο Δούκας Ποτέμκιν ήθελε να μετονομάσει το Ταγκανρόγκ σε Σπάρτη. Η οικογένεια Τσέχοφ ζούσε ανάμεσα στους Έλληνες και οι γονείς του ονειρεύονταν ότι ο Άντον Πάβλοβιτς θα σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι Έλληνες ήταν οι πιο επιτυχημένοι επιχειρηματίες και έμποροι. Ο Έλληνας συμμαθητής του συγγραφέα, Πάβελ Φεντόροβιτς Ιορντάνοφ, έγινε κάποια στιγμή δήμαρχος του Ταγκανρόγκ.
Το μαρτύριο των Ορθοδόξων στην άρνηση τους να δουλέψουν Κυριακή του Πάσχα.
Οι φύλακες, θέλοντας να τους ταπεινώσουν, τους διέταξαν να βγουν για εργασία στο δάσος, μέσα σε μια παγωμένη λάσπη που έφτανε μέχρι τα γόνατα. Οι πιστοί αρνήθηκαν. Δεν φώναξαν, δεν επιτέθηκαν, δεν έκαναν επανάσταση. Απλώς στάθηκαν ακίνητοι. Όταν τους έσυραν με τη βία στον τόπο εργασίας, εκείνοι άφησαν τα εργαλεία κάτω.
Οι φύλακες τους ανάγκασαν να σταθούν όρθιοι μέσα στο χιόνι και τον παγετό για ώρες, χωρίς φαγητό, απαγορεύοντάς τους να κουνηθούν.
Ενώ τα σώματά τους έτρεμαν από το ψύχος, άρχισαν να ψάλλουν χαμηλόφωνα παρακλήσεις. Ο ήχος των ύμνων μέσα στην απόλυτη παγωνιά της Σιβηρίας ακουγόταν σαν κάτι απόκοσμο.
Είναι μια εποχή που οι μάσκες πέφτουν με την ίδια ευκολία που φοριούνται.
Το Τριώδιο είναι η προπαρασκευαστική περίοδος πριν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Είναι η εποχή που τρώμε περισσότερο απ' όσο συνήθως, πηγαίνουμε σε πάρτι μασκέ ή και όχι και τόσο μασκέ όπου και πίνουμε περισσότερο απ' όσο συνήθως. Ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει τη Κυριακή της Τυρινής. Μετά έρχεται η Καθαρά Δευτέρα, η έναρξη της Σαρακοστής, η οποία είναι και η μέρα κατά την οποία και πάλι τρώμε και πίνουμε περισσότερο απ' όσο συνήθως αλλά νηστίσιμα. Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής -πιο επίσημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής- νηστεύουμε στα χαρτιά οι περισσότεροι (ή δε νηστεύουμε ούτε καν στα χαρτιά) και τρώμε κανονικά, όπως συνήθως.
Στα πιο εκκλησιαστικά το Τριώδιο είναι η εποχή που προβάλλονται αξίες άγνωστες και στους κληρικούς και τους λαϊκούς, όπως ταπείνωση, μετάνοια, αλληλεγγύη, αγάπη και άλλα παρόμοια. Ούτε εμείς που τα λέμε από άμβωνος τα κάνουμε(οι περισσότεροι έχουμε και μια κάποια αλλεργία στα παραπάνω) ούτε και ο κόσμος που τα ακούει ενδιαφέρεται γι' αυτά. Μάλλον ενδιαφέρεται ο κόσμος στο βαθμό που δεν αγγίζουν το ατομικό ή οικογενειακό του συμφέρον. Δηλαδή καθόλου.
Στα πιο εκκλησιαστικά το Τριώδιο είναι η εποχή που προβάλλονται αξίες άγνωστες και στους κληρικούς και τους λαϊκούς, όπως ταπείνωση, μετάνοια, αλληλεγγύη, αγάπη και άλλα παρόμοια. Ούτε εμείς που τα λέμε από άμβωνος τα κάνουμε(οι περισσότεροι έχουμε και μια κάποια αλλεργία στα παραπάνω) ούτε και ο κόσμος που τα ακούει ενδιαφέρεται γι' αυτά. Μάλλον ενδιαφέρεται ο κόσμος στο βαθμό που δεν αγγίζουν το ατομικό ή οικογενειακό του συμφέρον. Δηλαδή καθόλου.
Κάπως έτσι φτάσαμε σε έναν φασισμό της γνώμης...
Περιδιαβαίνω τα σχόλια κάτω από την είδηση ότι ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ διατύπωσε δημόσια μια θεολογική άποψη για τη σχέση πίστης και επιστήμης και ο προβληματισμός δεν αφορά τόσο τη διαφωνία όσο το κλίμα που τη συνοδεύει. Οι χαρακτηρισμοί περί «Μεσαίωνα», «σκοταδισμού» και «επικίνδυνων απόψεων» εμφανίζονται με τέτοια ευκολία, ώστε γίνεται φανερό ότι δεν στοχεύουν στον αντίλογο, αλλά στην απαξίωση.
Το ερώτημα αυτό φωτίζεται αν θυμηθούμε κάτι πρόσφατο. Η ίδια, ουσιαστικά, θεολογική αντίληψη εκφράστηκε και στο τηλεοπτικό σήριαλ για τον Άγιο Παΐσιο. Εκεί δεν ακούστηκαν κραυγές περί «πολιτικής του Μεσαίωνα», ούτε οργανώθηκε χλευασμός. Οι αντιδράσεις ήταν ελάχιστες. Και προσοχή, δεν άλλαξε το περιεχόμενο της άποψης. Εκείνο που έκανε τη διαφορά ήταν ότι παρουσιάστηκε μέσα σε ένα πλαίσιο ευρείας λαϊκής αποδοχής. Όταν μια αντίληψη έχει ήδη κοινωνική απήχηση, ο ελιτισμός συνήθως σιωπά. Οχι γιατί έμαθε να σέβεται, αλλά γιατί τρέμει να τα βάλει με την πλειοψηφία από φόβο μη του κοστίσει.
Αντίθετα, όταν η ίδια άποψη εκφράζεται στον δημόσιο πολιτικό λόγο, χωρίς την ασφάλεια ενός δημοφιλούς πολιτισμικού περιβάλλοντος και χωρίς εγγυήσεις συναίνεσης, τότε ενεργοποιείται ο μηχανισμός της απαξίωσης. Το θράσος των ελιτίστικων σχολίων αντλείται βεβαιότητα ότι αυτή τη φορά θα βρουν ακροατήριο, κοινό πρόθυμο να χειροκροτήσει την περιφρόνηση της «λαϊκής αντίληψης».
Και τότε ανακύπτει ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα.
Εάν ενοχλεί πράγματι η θεολογική θέση ή το γεγονός ότι εκφράστηκε δημόσια, απλά και χωρίς να ζητηθεί η έγκριση μιας αυτάρεσκης πνευματικής ελίτ;
Το ερώτημα αυτό φωτίζεται αν θυμηθούμε κάτι πρόσφατο. Η ίδια, ουσιαστικά, θεολογική αντίληψη εκφράστηκε και στο τηλεοπτικό σήριαλ για τον Άγιο Παΐσιο. Εκεί δεν ακούστηκαν κραυγές περί «πολιτικής του Μεσαίωνα», ούτε οργανώθηκε χλευασμός. Οι αντιδράσεις ήταν ελάχιστες. Και προσοχή, δεν άλλαξε το περιεχόμενο της άποψης. Εκείνο που έκανε τη διαφορά ήταν ότι παρουσιάστηκε μέσα σε ένα πλαίσιο ευρείας λαϊκής αποδοχής. Όταν μια αντίληψη έχει ήδη κοινωνική απήχηση, ο ελιτισμός συνήθως σιωπά. Οχι γιατί έμαθε να σέβεται, αλλά γιατί τρέμει να τα βάλει με την πλειοψηφία από φόβο μη του κοστίσει.
Αντίθετα, όταν η ίδια άποψη εκφράζεται στον δημόσιο πολιτικό λόγο, χωρίς την ασφάλεια ενός δημοφιλούς πολιτισμικού περιβάλλοντος και χωρίς εγγυήσεις συναίνεσης, τότε ενεργοποιείται ο μηχανισμός της απαξίωσης. Το θράσος των ελιτίστικων σχολίων αντλείται βεβαιότητα ότι αυτή τη φορά θα βρουν ακροατήριο, κοινό πρόθυμο να χειροκροτήσει την περιφρόνηση της «λαϊκής αντίληψης».
«Διαβάστε μου λίγο Ευαγγέλιο, να φτιαχτώ»!
π.Ανανίας Κουστένης
«Παιδιά», όποιος είν’ εκεί, «διαβάστε μου λίγο Ευαγγέλιο, να φτιαχτώ».
Μιλάω Εξαρχειακά, έτσι, αλλά είναι η γλώσσα μας.
Μιλάω Εξαρχειακά, έτσι, αλλά είναι η γλώσσα μας.
«Διαβάστε μου λίγο Ευαγγέλιο, να φτιαχτώ»!
Και διαβάζω δέκα σειρές, ένα κεφαλαιάκι, και μετά είν’ αλλοιώς.Αλλάζει όλο το κλίμα.Το ’χετε δει.Το ξέρετε...
Λοιπόν. Και φτιάχνεται κανείς. Φτιάχνεται.
Και διαβάζω δέκα σειρές, ένα κεφαλαιάκι, και μετά είν’ αλλοιώς.Αλλάζει όλο το κλίμα.Το ’χετε δει.Το ξέρετε...
Λοιπόν. Και φτιάχνεται κανείς. Φτιάχνεται.
Και λέει ο άλλος: «Διαβάζω το Ευαγγέλιο…».
Το Ευαγγέλιο δεν το διαβάζουμε.Μας διαβάζει!Μας ακτινογραφεί.Είδες τι ακτινογραφία μας τραβάει!
Πολλές φορές διαβάζοντάς το, βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα.
Πού υπολειπόμεθα, πού έχομε πλην, πού έχομε συν, και ό,τι άλλο υπάρχει.
Έτσι. Το Ευαγγέλιο!
Το Ευαγγέλιο δεν το διαβάζουμε.Μας διαβάζει!Μας ακτινογραφεί.Είδες τι ακτινογραφία μας τραβάει!
Πολλές φορές διαβάζοντάς το, βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα.
Πού υπολειπόμεθα, πού έχομε πλην, πού έχομε συν, και ό,τι άλλο υπάρχει.
Έτσι. Το Ευαγγέλιο!
Τ. Σ. Έλιοτ, ❝ Ένα τραγούδι για τον Συμεών ❞
Για τον Τ.Σ. Έλιοτ, τον ποιητή που εξέφρασε όσο κανείς το υπαρξιακό άλγος της εποχής ανάμεσα στους δύο μεγάλους πολέμους, ο Συμεών δεν είναι ο «ηλικιώτης» που απωθεί τον θάνατό του μέχρι να δει το ποθούμενο, αλλά ο κουρασμένος («κεκμηκώς» αναφέρεται στους ύμνους) από την πολυποίκιλη ματαίωση και οδύνη που είχε η ζωή του «και οι ζωές εκείνων που έρχονται πίσω του», που προσδοκά να βρει την ειρήνη -κι αφού τη βρει να αναχωρήσει...
Είναι ο προστάτης όσων τρέφονται με την απαντοχή.....
ΚΥΡΙΕ, οι Ρωμαϊκοί υάκινθοι ανθίζουνε σε βάζα και
Ο χειμωνιάτικος ήλιος σέρνεται πλάι στους χιονισμένους λόφους ΄
Η αλύγιστη ώρα στάθηκε.
Η ζωή μου είναι ανάλαφρη, περιμένοντας τον άνεμο του θανάτου,
Σε φτερό πάνω στη ράχη της παλάμης μου.
Σκόνη στο φως του ήλιου και μνήμη στις γωνιές
Περιμένουν τον άνεμο που ριγεί φυσώντας κατά τη νεκρή χώρα.
Χάρισέ μου την ειρήνη Σου,
Περπάτησα χρόνια πολλά μέσα στην πολιτεία αυτή,
Στάθηκα πιστός κι ακέραιος, φρόντισα για το φτωχό,
Έδωσα και πήρα τιμή και άνεση.
Αποδιωγμένοι δε φύγανε ποτές από την πόρτα μου.
Ποιος θα θυμηθεί το σπίτι μου, όπου θα ζούνε τα παιδιά των παιδιών μου
Όταν η ώρα της λύπης έρθει;
Είναι ο προστάτης όσων τρέφονται με την απαντοχή.....
ΚΥΡΙΕ, οι Ρωμαϊκοί υάκινθοι ανθίζουνε σε βάζα καιΟ χειμωνιάτικος ήλιος σέρνεται πλάι στους χιονισμένους λόφους ΄
Η αλύγιστη ώρα στάθηκε.
Η ζωή μου είναι ανάλαφρη, περιμένοντας τον άνεμο του θανάτου,
Σε φτερό πάνω στη ράχη της παλάμης μου.
Σκόνη στο φως του ήλιου και μνήμη στις γωνιές
Περιμένουν τον άνεμο που ριγεί φυσώντας κατά τη νεκρή χώρα.
Χάρισέ μου την ειρήνη Σου,
Περπάτησα χρόνια πολλά μέσα στην πολιτεία αυτή,
Στάθηκα πιστός κι ακέραιος, φρόντισα για το φτωχό,
Έδωσα και πήρα τιμή και άνεση.
Αποδιωγμένοι δε φύγανε ποτές από την πόρτα μου.
Ποιος θα θυμηθεί το σπίτι μου, όπου θα ζούνε τα παιδιά των παιδιών μου
Όταν η ώρα της λύπης έρθει;
Ένας από τους πλέον διακεκριμένους θεολόγους και μακαρίους γέροντες των ημερών μας.
Επίσης ίδρυσε μία από τις καλύτερες Κοινοβιακές Μονές εν Ελλάδι. Το συγγραφικό του έργο είναι όντως μνημειώδες. Τα κείμενά του αποπνέουν Ορθόδοξο Πατερικό άρωμα και τον αναδεικνύουν ως ένα γνήσιο συνεχιστή της Ιεράς Παράδοσης.
Αξίζει να τα μελετήσουμε με πνεύμα μαθητείας αιτούμενοι τις όσιες ευχές του.
Συγκίνηση… Η καθηγουμένη Ισιδώρα κρατά την εικόνα του κατά σάρκα πατρός της Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη
Το συλλείτουργο τελέσθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυδωνίας κ. Αθηναγόρα, εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λαγκαδά κ. Πλάτων, εκπρόσωπο της Εκκλησίας της Ελλάδος και τον οικείο Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομο.
Συγκίνηση τη στιγμή όταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, δωρίζει την ιερά εικόνα του Αγίου Δημητρίου του Γκαγκαστάθη, στην κατά σάρκα κόρη του Αγίου, καθηγούμενη της Ιεράς Μονής Ζάρκου Τρικάλων, Ισιδώρα.
Η καθηγουμένη με σεβασμό και συγκίνηση, κρατά στα χέρια της την ιερά εικόνα του πατρός της.
Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026
Διασκορπισμός και σκοτασμός του νου
Ἀπόκρισις-Τὰ πάθη;
-Τί γεννοῦν τὰ πάθη;
Τὶς ἁμαρτίες.
-Τί γεννοῦν αἱ ἁμαρτίες;
-Τὸν θάνατον τῆς ψυχῆς.
Τὶς ἁμαρτίες.
-Τί γεννοῦν αἱ ἁμαρτίες;
-Τὸν θάνατον τῆς ψυχῆς.
-Ποτε σκοτίζεται ὁ Νοῦς;
-Ὅταν δὲν ἔχει πνευματικὴ ἐργασία καὶ προσευχή.
-Διατί σκοτίζεται ὁ Νοῦς;
-Διότι στερεῖται τὴν θείαν βοήθειαν καὶ δαιμονίζεται.
-Πόθεν προέρχεται ἡ ἀρχὴ τοῦ σκοτασμοῦ τοῦ νοός;
-Απὸ τὴν ὀκνηρίαν.
- Διατί;
-Διότι ἐπέρχεται ταραχή, ἐκ τῆς ψυχικῆς ὁμιλίας εἰς τὸν Νουν.
-Πόθεν προέρχεται ἡ νοερὰ ἐργασία τοῦ Νοός;
-Ἐκτελεῖται διὰ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Θεία Ἀνάβασις ~ Τοῦ Ἁγίου καὶ Θεοπνεύστου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου Τόμος Α΄ σελ. 180 ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστήριον τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Κατουνάκια 1998.
«Πάτερ, αφού θα πεθάνουμε, γιατί γεννιόμαστε;»
Με κοίταξε στα μάτια με μια βαθιά απορία και μου έκανε μια ερώτηση που με ξάφνιασε:
Πάτερ, αφού στο τέλος θα πεθάνουμε, όπως ο παππούς μου γιατί έπρεπε να γεννηθούμε; Γιατί να ξεκινάει κάτι που ξέρουμε ότι θα τελειώσει;
Έσκυψα κοντά του και προσπάθησα να του εξηγήσω με απλά λόγια πως η ζωή μας μοιάζει με έναν σπόρο. Όταν ο σπόρος πέφτει στο χώμα, νομίζεις ότι χάθηκε ή ότι καταστράφηκε. Όμως, αυτό που εμείς βλέπουμε σαν τέλος του σπόρου, είναι στην πραγματικότητα η αρχή για να φυτρώσει ένα μεγάλο δέντρο. Δεν γεννηθήκαμε, λοιπόν, για να χαθούμε, αλλά για να εξελιχθούμε σε κάτι πολύ πιο όμορφο.
Του είπα επίσης πως η ζωή εδώ στη γη είναι σαν το σχολείο.
Έσκυψα κοντά του και προσπάθησα να του εξηγήσω με απλά λόγια πως η ζωή μας μοιάζει με έναν σπόρο. Όταν ο σπόρος πέφτει στο χώμα, νομίζεις ότι χάθηκε ή ότι καταστράφηκε. Όμως, αυτό που εμείς βλέπουμε σαν τέλος του σπόρου, είναι στην πραγματικότητα η αρχή για να φυτρώσει ένα μεγάλο δέντρο. Δεν γεννηθήκαμε, λοιπόν, για να χαθούμε, αλλά για να εξελιχθούμε σε κάτι πολύ πιο όμορφο.
Του είπα επίσης πως η ζωή εδώ στη γη είναι σαν το σχολείο.
Ο Τσάρος Αλέξανδρος Α' και η Κέρκυρα (1801-1825)
Ο Τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος Α' διαδέχθηκε τον πατέρα του, Παύλο Α', στις 3 Μαρτίου 1801. Η ανάρρησή του στον ρωσικό θρόνο προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού στον λαό της Κέρκυρας. Μετά τη μακραίωνη Βενετική κυριαρχία (1386-1797) και τη βραχύβια γαλλική κατοχή (1797-1799), είχε ήδη ιδρυθεί από τις 21 Μαρτίου 1800 η Επτάνησος Πολιτεία.
Ανάλογες εκδηλώσεις έλαβαν χώρα και στις 11 Μαΐου 1801 στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, όπου εκφωνήθηκε πανηγυρικός λόγος από τον άμβωνα. Οι εορτασμοί κορυφώθηκαν στις 16 Ιουνίου, όταν οι κάτοικοι των προαστίων (Γαρίτσα, Μαντούκι, Ποταμός) και πολλών χωριών συγκεντρώθηκαν στον ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων στη Γαρίτσα. Μετά την ιεροτελεσία, στήθηκε στη Γαρίτσα ένα μεγάλο συμπόσιο κάτω από τις ελιές για 300 άτομα, με τη συμμετοχή 60 Ρώσων στρατιωτών. Το προάστιο είχε φωταγωγηθεί και διακοσμηθεί με πίνακες, ενώ οι εορτασμοί κράτησαν έως αργά τη νύχτα (τέσσερις ώρες μετά τη δύση του ηλίου). Περίπου έξι χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν στο πανηγύρι, χορεύοντας και αναφωνώντας «Εβίβα» για τον Αλέξανδρο.
Πρόκειται για το πρώτο ελεύθερο ελληνικό κράτος —υπό ρωσική προστασία και φόρου υποτελές στον Σουλτάνο— το οποίο διέθετε Σύνταγμα, σημαία, Γερουσία, στρατό και δικό του νόμισμα, με Γραμματέα της Επικράτειας τον Ιωάννη Καποδίστρια.
Επάνω από τη δυτική πύλη του Ιερού Προσκυνήματος του Αγίου Σπυρίδωνα, η οποία οδηγεί στην οικία των κτητόρων και στον γυναικωνίτη, βρίσκεται ο θυρεός του Αυτοκρατορικού Οίκου της Ρωσσίας.
Σύμφωνα με επιστολή που δημοσιεύτηκε στο Δελτίο της Αναγνωστικής Εταιρίας Κέρκυρας (1998, τχ. 3), η πλειονότητα των Κερκυραίων επιθυμούσε την οριστική υπαγωγή του νησιού υπό το σκήπτρο του νέου Τσάρου. Προς τιμήν του διοργανώθηκαν πολυάριθμες τελετές και δοξολογίες.
Στις 9 Ιουνίου 1801, στον Μητροπολιτικό Ναό της Υ.Θ. Σπηλαιώτισσας, εκφωνήθηκε εγκωμιαστικός λόγος που αργότερα εκτυπώθηκε, ενώ ακολούθησε φωταγώγηση της κεντρικής οδού Καρντελάκουες (οδός των Υδάτων) και επίσημο δείπνο μεταξύ Κερκυραίων και Ρώσων αξιωματικών.
Στην τελική κρίση θα τους πει: «Οὐκ οἶδα ὑμᾶς».
«Ο Φαρισαίος σταθείς προς εαυτόν ταύτα προσηύχετο· Ο Θεός, ευχαριστώ σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και ως ούτος ο τελώνης· νηστεύω δις του Σαββάτου, αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι». Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά, για να προκαλεί εντύπωση, κι έλεγε τα εξής λόγια στην προσευχή του: Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ γιατί δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους που είναι άρπαγες, άδικοι, μοιχοί ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. Εγώ τηρώ κατά γράμμα το νόμο, νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα και δίνω ελεημοσύνη το ένα δέκατο απ’ όλα όσα κερδίζω.
Ο Φαρισαίος στάθηκε μπροστά ακριβώς από το ιερό. Ήταν συνήθεια των Φαρισαίων να κάθονται στην πρώτη θέση. Το ότι ο Φαρισαίος καθόταν στην πρώτη θέση, φαίνεται κι από το γεγονός πως ο τελώνης έστεκε «μακρόθεν». Η υπερηφάνεια του Φαρισαίου κι η σιγουριά του πως ήταν δίκαιος, δηλαδή πνευματικά υγιής, ήταν τέτοια, ώστε δεν απαίτησε την πρώτη θέση μόνο από τους ανθρώπους, για να τον βλέπουν όλοι, αλλά κι από το Θεό. Την απαιτούσε όχι μόνο όταν συμμετείχε σε γεύματα και σε συναθροίσεις, μα ακόμα και στο ναό, την ώρα της προσευχής. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να δείξει πόσο άρρωστος ήταν πνευματικά ο Φαρισαίος, πόσο η αρρώστια της αδικίας και της αλαζονείας τον είχαν διαφθείρει.
Γιατί λέει προς εαυτόν ταύτα προσηύχετο; Γιατί δεν προσευχόταν δυνατά; Επειδή ο Θεός ακούει πιο προσεχτικά αυτά που η καρδιά λέει, όχι όσα προφέρουν τα χείλη. Αυτά που σκέφτεται κι αυτά που αισθάνεται ο άνθρωπος την ώρα που προσεύχεται έχουν περισσότερη σημασία για το Θεό από τα λόγια που προφέρει η γλώσσα. Η γλώσσα μπορεί να εξαπατήσει, η καρδιά όμως όχι. Αυτή φανερώνει καθαρά πώς είναι ο άνθρωπος μέσα του, αν είναι μαύρος ή άσπρος, αν είναι ειλικρινής ή υποκριτής.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)