Στην είσοδο της Μ.Τεσσαρακοστής,δεν ζητείται απλώς εγκράτεια τροφών,αλλά μετατόπιση καρδιάς.

  Η Κυριακή της Τυρινής στέκει στο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής σαν λεπτή, αλλά αποφασιστική γραμμή ανάμεσα σε δύο τρόπους υπάρξεως: τον εξωτερικό και τον εσωτερικό, τον επιφανειακό και τον ουσιώδη. 

 Το ευαγγελικό ανάγνωσμα (Ματθ. 6,14-21) δεν προτείνει απλώς ηθικές οδηγίες· αποκαλύπτει μια ολόκληρη οντολογία σχέσεων, έναν τρόπο υπάρξεως που θεμελιώνεται στη συγχώρηση, την αφάνεια και την εσωτερική μετατόπιση της καρδιάς.

 Η συγχώρηση των άλλων καθίσταται προϋπόθεση της θείας συγχώρησης. Δεν πρόκειται για μια νομική ανταπόδοση, αλλά για πνευματικό νόμο. Ο άνθρωπος που αρνείται να συγχωρήσει κλείνεται σε έναν εσωτερικό χώρο ασφυξίας. Η μνησικακία γίνεται ένας ιδιότυπος εγκλεισμός στο παρελθόν, μια διαρκής ανακύκλωση τραύματος που δεν επιτρέπει στην ύπαρξη να κινηθεί προς το μέλλον.

Η συγχώρηση, αντίθετα, δεν είναι απλή λήθη. Είναι μεταμόρφωση της μνήμης. Δεν αναιρεί το γεγονός της αδικίας, αλλά το απογυμνώνει από τη δύναμη να καθορίζει την ταυτότητα. Έτσι, η συγχώρηση δεν απελευθερώνει μόνο τον άλλον· πρωτίστως απελευθερώνει εκείνον που συγχωρεί. Του χαρίζει την ικανότητα να ζει όχι ως φορέας πληγής, αλλά ως φορέας ελπίδας.

 Σε βαθύτερο επίπεδο, η συγχώρηση αποτελεί μίμηση του τρόπου της θείας αγάπης: μια αγάπη που δεν λογίζεται το κακό, που δεν μετρά, αλλά δωρίζει. Όποιος δεν συγχωρεί, αρνείται να μετέχει σε αυτή τη δωρεά. Και όποιος δεν μετέχει, δεν μπορεί να δεχθεί. Η καρδιά που κλείνεται, δεν μπορεί να γεμίσει.

Σμύρνη, τό "συγχώριο" τῆς Τυρινῆς

«...Κατὰ τὴν ἑσπέραν τῆς Τυροφάγου, αἱ οἰκογένειαι τῆς Σμύρνης συνεκεντροῦντο εἰς τὸ πατρικὸν οἴκημα. Ἡ τράπεζα ἐστρώνετο λευκὴ καὶ καθαρά, φέρουσα μακαρόνια μετὰ βουτύρου καὶ τυροῦ τριμμένου, πίττας γαλακτεράς, αὐγὰ καὶ ρυζόγαλον πασπαλισμένον κανέλαν.
Μετὰ τὸ δεῖπνον, ὁ πρεσβύτερος ἵστατο ὄρθιος καὶ ἐλέγετο τὸ "συγχώριο": ἕκαστος ἠσπάζετο τὸν ἕτερον λέγων· "Συγχώρησόν με".

 Καὶ ἀπεκρίνετο ὁ ἄλλος· "Ὁ Θεὸς συγχωρεῖ".

 Οὕτως ἐθεωρεῖτο ὅτι ἡ οἰκογένεια εἰσήρχετο καθαρθεῖσα εἰς τὴν νηστείαν.»

Κέντρο Μικρασιατικῶν Σπουδῶν,λαογραφικὴ σύνθεση βάσει καταγραφῶν

πηγή

"Πόθος πρός Θεόν ολικώς τεταμένος"

 ...Τόσο τό κίνητρο, όσο καί ή ίδια ή νηστεία ώς πρακτική ένέργεια καί έκφραση τού ανθρώπου στή σχέση του μέ τό Θεό πρέπει νά είναι "πόθος πρός Θεόν ολικώς τεταμένος". 

 Τότε παρά τόν κόπο καί τή δυσκολία πού συνεπάγεται ή εφαρμογή της, λόγω τής "παλαιότητος" καί τής "χοϊκότητος" τού "έν ημίν" παλαιού Αδάμ, θά είναι ή νηστεία "φαιδρά" καί "εύχαρις" εργασία, καθότι σύμφωνη μέ τό ευαγγελικό "αλείψαί σου τήν κεφαλήν καί τό πρόσωπόν σου νίψαι" (Ματθ.στ΄17), νηστεία δηλαδή μέ βάθος εσωτερικό, χωρίς ίχνος κανένα εξωτερικού καταναγκασμού, ή σκοτεινών κινήτρων, όπως ή ανθρωπαρέσκεια. 

 Άν θέλουμε νά ζούμε σωστά μέσα στό πνεύμα τής ορθόδοξης πνευματικότητας, χρωστούμε νά αναθεωρούμε από καιρό σέ καιρό καί αυτή τή σημαντική πρακτική έκφραση τής πνευματικότητας, τή νηστεία, ώστε νά τήν απαλλάσσουμε από στοιχεία ξένα γι΄αυτήν, πού τή νοθεύουν. Νηστεύοντας άς έχουμε όλο τόν πόθο στραμμένο στόν Κύριο τής αγάπης μας. 

Άς αποτελεί δηλαδή ή νηστεία μας τή σωματική έκφραση τού θείου πόθου, αφού καί τό σώμα μας καλείται από τώρα νά μετάσχει στό υπερφυές πανηγύρι τής θέωσης τής φύσης μας.

(Από τό βιβλίο τού π. Ευσεβίου Βίττη, "ΕΠΙΨΑΥΣΕΙΣ ΑΚΡΩ ΔΑΚΤΥΛΩ")

Σπύρος Βασιλείου.''Χαρταετοί''.1957

 Σπύρος Βασιλείου.''Χαρταετοί''. 1957

πηγή

Ο Εσπερινός της συγχώρεσης στην έρημο Του Αγίου Όρους.

Το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής, πριν την Καθαρά Δευτέρα, γίνεται ο Εσπερινός της Συγχωρήσεως. Στην έρημο, όπου οι αποστάσεις είναι μεγάλες, οι ασκητές βγαίνουν στα μονοπάτια ή στα μπαλκόνια των σπηλιών τους.
​Αν δεν μπορούν να συναντηθούν, κάνουν μια εδαφιαία μετάνοια (γονατίζουν μέχρι το χώμα) κοιτάζοντας προς τη μεριά του γείτονά τους.

​Είναι μια συγκλονιστική στιγμή, άνθρωποι που μπορεί να έχουν να μιλήσουν μήνες, ζητούν συγγνώμη από τον αέρα, από τη θάλασσα και από τους αδελφούς τους, ώστε να ξεκινήσουν τη νηστεία με «καθαρή καρδιά».

Λένε πως αν δεν συγχωρέσεις τον βράχο που σε δυσκολεύει, δεν μπορείς να βρεις τον Θεό που σε περιμένει.

ΠΗΓΗ

«Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν»(Κυριακή Τυρινής)

  Μνημονεύουμε και πάλι αυτήν την Κυριακή, στα πρόθυρα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την έξωση του Πρωτοπλάστου Αδάμ και της Προμήτορος Εύας από τον Παράδεισο της τρυφής και της απολαύσεως, καθώς μας παραδίδουν τα ιερά κείμενα της Εκκλησίας μας.

 «Θυμόμαστε τον χαμένο Παράδεισο του Θεού, την τιμή που μας έκανε ο Πλαστουργός να μας δημιουργήσει κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του, δίνοντάς μας μία βαθειά καρδιά που μπορεί να φέρει μέσα της τη ζωντανή και παράδοξη αίσθηση του αληθινού Θεού. Η κοινωνία μαζί Του είναι η ευδαιμονία μας και ο Παράδεισός μας»1.

Έτσι, από σήμερα αρχίζουμε το ταξίδι της επιστροφής. Πραγματοποιούμε την αναζήτηση αυτού του χαμένου θησαυρού και εκπληρώνουμε τον αιώνιο προορισμό μας, που δεν είναι άλλος από την κατάκτηση αυτής της αιώνιας πατρίδος. Γι’ αυτό και μαζί με τον ιερό υμνογράφο επαναλαμβάνουμε : «Παράδεισε πανάρετε, πανάγιε, πανόλβιε, ο δι’ Αδάμ πεφυτευμένος και δια την Εύαν κεκλεισμένος, ικέτευσον Θεόν δια τον παραπεσόντα. Ελεήμον, ελέησόν με τον παραπεσόντα»2. Ομολογούμε με τον τρόπο αυτό ότι η αμαρτία που προηγήθηκε μας στέρησε τη χαρά του Παραδείσου του Θεού κι έτσι βρισκόμαστε εξόριστοι και αναζητητές του κάλλους του Θεού.

Επιτρέψτε μου λοιπόν, σήμερα να μεταφέρω στη σκέψη σας, μα πολύ περισσότερο στην καρδιά σας, τον αποκαλυπτικό λόγο του Αποστόλου Παύλου από το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα : «Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν»3.

Και πρώτον, τι εννοεί εδώ ο φτερωτός Απόστολος με τις λέξεις «νύχτα» και «ημέρα»;

«ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ, Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ»[Βιβλίο]

Το βιβλίο της Βιολέττας Α. Μπούσιου είναι μια ιστορική προσέγγιση του βίου της Αγίας Θεοδώρας, Βασίλισσας της Άρτας, και συνδέεται στενά με το Δεσποτάτο της Ηπείρου και την ηγεμονία του Μιχαήλ Β΄ Δούκα Κομνηνού, συζύγου της Αγίας Θεοδώρας. 

Όπως σημειώνει η ίδια η συγγραφέας στο εισαγωγικό της σημείωμα, αφορμή για την ενασχόλησή της με τον βίο της Αγίας Θεοδώρας υπήρξε μια εκδρομή στην Ιερά Μονή Κάτω Παναγιάς Άρτας, η οποία ολοκληρώθηκε με το προσκύνημα των λειψάνων της Αγίας Θεοδώρας στον ομώνυμο ναό της.

Η Βιολέττα Α. Μπούσιου γεννήθηκε στη Χρυσαυγή Βοΐου Κοζάνης και είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής και της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως δικηγόρος και καθηγήτρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην Κοζάνη. Άρθρα της δημοσιεύονται στον ηλεκτρονικό τύπο. Έχει εκδώσει τέσσερα ακόμη βιβλία.

Το βιβλίο της Βιολέττας Α. Μπούσιου «ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ, Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ» παρουσιάζουν την Κυριακή 1 Μαρτίου και ώρα 11.30 π.μ. στο Πνευματικό Κέντρο Ιεράς Μητροπόλεως Άρτας (Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Κωστή Παλαμά 13) η Ιερά Μητρόπολις Άρτας, τα Γενικά Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ), τμήμα Άρτας, και οι εκδόσεις Θερμαϊκός.

πηγή

Όσιος Πετρώνιος Σκήτης Τιμίου Προδρόμου

Στην φωτογραφία ο Όσιος Πετρώνιος(Τανάσε) βγάζει τον σταυρό που του έδωσε ο Μητροπολίτης Αρντεάλ κ.κ. Λαυρέντιος εκ μέρους του τότε πατριάρχη Θεοκτίστου, μετά την χειροθεσία του σε αρχιμανδρίτη*,λέγοντας ότι...«είναι πολύ βαρύς,δε μου πάει...

Ένας μεγάλος και ταπεινός ηγούμενος που συγκαταλέγεται πια στην χορεία των Αγίων.Ήταν πολύ ταπεινός και σκληρός με τον εαυτό του.

Ο π. Πετρώνιος γεννήθηκε το 1914 στην κοινότητα Φαρκάσα του νομού Νεάμτς της Ρουμανίας. Ο πόθος του από νέος ακόμα να γίνει μοναχός οδήγησε τα βήματά του στη Μονή Νεαμτς όπου και έγινε μοναχός. Έπειτα πήγε στην Μονή Αντίμ του Βουκουρεστίου ενώ σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου, παρακολουθώντας και μαθήματα Μαθηματικών και Φιλοσοφίας.
Το 1978 πήγε στο Άγιον Όρος. Ο π. Πετρώνιος πήγε εκεί με τη δεύτερη γενιά μοναχών, σταλμένοι από το Πατριαρχείο Ρουμανίας με σκοπό την πνευματική αναγέννηση της σκήτης του Τιμίου Προδρόμου.
Το 1984 εξελέγη Δικαίος της Σκήτης, θέση από την οποία παραιτήθηκε λόγω γήρατος στις αρχές του 2011.
Για πολλά χρόνια διακόνησε σαν βιβλιοθηκάριος της Σκήτης.
Δύο φορές του προτάθηκε η θέση του Πατριάρχη Ρουμανίας και αρνήθηκε και τις δύο.
Αποδήμησε εις Κύριον πριν από 15 χρόνια, στις 22 Φεβρουαρίου του 2011
Η αγιοκατάταξή του έγινε τον Φεβρουάριο του 2025.

*Υ.Γ.Το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη στην Ρουμανική Εκκλησία δίνεται πιο σπάνια και με απόφαση της Ιεράς Συνόδου

πηγή/proskynitis.blogspot

Ο πρώην δικαίος της Σκήτης Τιμίου Προδρόμου-Αγ.Όρους π.Πετρώνιος.Τι έχουν πει για αυτόν

Ἡ Ἁγία Λιουμπόβ (Ἀγάπη) τοῦ Ριαζάν, ἡ διά Χριστόν Σαλή(+8/21 Φεβρουαρίου 1921)

  Η Ἁγία Λιουμπὸβ Σημένοβα Σουσάνοβα γεννήθηκε τὴν 28η Αὐγούστου 1852 στὴν πόλι Ριαζὰν τῆς Ρωσίας. Οἱ γονεῖς της, Συμεὼν καὶ Μαρία Σουχάνωφ, ἀπέκτησαν καὶ ἄλλα τρία παιδιά, τὸν Βασίλειο, τὸν Γρηγόριο καὶ τὴν Ὄλγα. Ἡ Λιουμπὸβ ἦταν ἐκ μικρᾶς ἡλικίας παράλυτη στὸ πόδι. Σὲ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν ἰατρεύθη, ὅταν τῆς ἐμφανίσθηκε ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Θαυματουργός, ὁ ὁποῖος τῆς συνέστησε νὰ ἀκολουθήση τὴν ἀσκητικὴ πολιτεία τῆς Σαλότητος χάριν τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

  Παρέμεινε τρία ἔτη ἔγκλειστη στὸ σπίτι της, ὅπου ζοῦσε μὲ τὴν μητέρα καὶ τὴν ἀδελφή της. Ὅταν ἔφθασε ὁ κατάλληλος χρόνος, ἐξῆλθε γιὰ νὰ ἀναλάβη τὸν ἀσυνήθιστο ἀγῶνα της καὶ ἔζησε ὅλη τὴν ζωή της στοὺς δρόμους τοῦ Ριαζάν, πλησιάζουσα μὲ ἱλαρότητα τοὺς περαστικούς, στοὺς ὁποίους ἀπεκάλυπτε τὸ μέλλον τους.

 Ἡ μακαρία Λιουμπὸβ ἐπισκεπτόταν πολλὲς Ἐκκλησίες στὸ Ριαζάν, ἀλλὰ ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως τὴν γυναικεία Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν, ὅπου ἔζησε γιὰ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα φιλοξενούμενη ἀπὸ κάποιες Μοναχὲς καὶ ἀπὸ τὴν Ἡγουμένη Αἰκατερίνη.

   Ἡ προσφορά της στὸν Θεὸ καὶ στοὺς συνανθρώπους της ἦταν ἡ προσευχὴ γιὰ τὸν πλησίον καὶ ἕνας καλὸς λόγος. Μερικὲς φορὲς εἰσερχόταν στὰ καταστήματα καὶ ἔπαιρνε κάτι ἀπὸ τὰ προτιθέμενα ἀγαθά. Ποτὲ δὲν διεμαρτυρόταν ὁ καταστηματάρχης, διότι ἐγνώριζε ἐκ πείρας, ὅτι ἐκείνη τὴν ἡμέρα θὰ ἔκανε «χρυσὲς δουλειές». Ὅσα ἔπαιρνε τὰ διεμοίραζε στοὺς πτωχοὺς τῆς πόλεως. Ἡ Λιουμπὸβ ἐρχόταν χωρὶς πρόσκληση σὲ ὁποιοδήποτε σπίτι, εὕρισκε ἕνα ψαλίδι καὶ ἕνα χαρτί, ἔκοβε ἕνα σκιαγράφημα, τὸ ὁποῖο χάριζε στὸν οἰκοδεσπότη.

Ο παπα-Τύχων δεν είναι ένας «παλιός ασκητής». Είναι μια ρωγμή μέσα στον σημερινό άνθρωπο.

Δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για έναν άγιο σήμερα χωρίς να νιώθει ότι στέκεται απέναντι σε έναν κόσμο που έχει μάθει να καταναλώνει ακόμη και την ιερότητα.

Να λοιπόν το πρώτο ερώτημα: τι σημαίνει ένας άνθρωπος του 19ου αιώνα, ένας Ρώσος προσκυνητής, ένας ασκητής που περπάτησε διακόσιες μονές με τα πόδια, για μια εποχή που δεν αντέχει να περπατήσει ούτε μέχρι την ίδια της την ψυχή;

Ο Τιμόθεος, ο μετέπειτα παπα-Τύχων, δεν γεννήθηκε άγιος. Γεννήθηκε ανήσυχος. Και αυτή η ανησυχία είναι ίσως το πιο σύγχρονο στοιχείο του. Ένα παιδί με ζωηρή φύση, που οι γονείς του δίσταζαν να ευλογήσουν για το μοναστήρι. Όχι επειδή δεν πίστευε, αλλά επειδή φλεγόταν. Κι όμως, αυτό το φλεγόμενο παιδί επέλεξε την πιο σκληρή μορφή σιωπής: την οδοιπορία. Από τα δεκαεπτά του ως τα είκοσί του πέρασε από διακόσιες μονές. Δεν ζητούσε φιλοξενία. Δεν ήθελε να χρωστά. Δεν ήθελε να βαραίνει κανέναν. Ήθελε να κουβαλά μόνος του τον εαυτό του.
Ένας άνθρωπος που φεύγει από παντού για να βρει ησυχία, και πουθενά δεν τη βρίσκει.

Ούτε στη Ρωσία.Ούτε στο Σινά.Ούτε στους Αγίους Τόπους.

Πέρα από τον Ιορδάνη ασκήτεψε, κι όμως έλεγε ότι δεν έβρισκε ειρήνη. Γιατί; Επειδή, όπως μαρτυρείται, τον κυνηγούσε «το ανήσυχο κοσμικό πνεύμα της εποχής». Δηλαδή αυτό ακριβώς που μας κυνηγά και σήμερα. Θόρυβος χωρίς ήχο. Κίνηση χωρίς προορισμό. Ζωή χωρίς εσωτερικό κέντρο.

Και τότε ανεβαίνει στο Άγιον Όρος.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΟΥΡΑΝΟΥ(Κυριακή Τυρινής)

  Η παλινόστηση ήταν πάντα το μεγάλο ποθούμενο για όσους βρίσκονταν μακριά από την πατρική τους εστία. Το νόστιμον ήμαρ, η μέρα του νόστου, της επιστροφής στην πατρίδα, ήταν μια μέρα ευτυχισμένη. Μέχρι να συντελεσθεί ο πολυπόθητος γυρισμός στο σπίτι των παιδικών ονείρων, ο χρόνος γέμιζε νοσταλγία, πόνο, λύπη και στεναγμό. Η επιστροφή στην Ιθάκη ήταν στόχος ζωής για τον Οδυσσέα.Εκκρεμεί όμως για όλους μας και μια πνευματική παλινόστηση. 

 Γι’ αυτό και την τελευταία Κυριακή προ της Σαρακοστής θυμούμαστε τον αδαμιαίο θρήνο, τα δάκρυα και την ασίγαστη νοσταλγία των Πρωτοπλάστων για τον απολεσθέντα Παράδεισο. «Εκάθισεν Αδάμ απέναντι του Παραδείσου και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο» (Κυριακή της Τυρινής).

Πόσο πικρός ήταν ο θρήνος αυτός; Πόσο δυνατή η επιθυμία επιστροφής στον Παράδεισο;

 Μια εικόνα μας δίνει η αιχμαλωσία και εξορία των Εβραίων,600 σχεδόν χρόνια π. Χ., στη Βαβυλώνα. Η Ιερουσαλήμ έχει πέσει στα χέρια του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά των Βαβυλωνίων. Τα τείχη της κατεδαφίστηκαν, ο περίφημος ναός του Σολομώντα λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε, τα χρυσά και αργυρά του σκεύη και όλα τα πολύτιμα υλικά του λαφυραγωγήθηκαν. Οι κάτοικοι εσφάγησαν και μεγάλο μέρος του πληθυσμού οδηγήθηκε στην πικρή βαβυλώνια αιχμαλωσία.

Ο πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ...(ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ)

«Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ» (Ματθ. 6,17-18)

«᾿Εσύ, ἀντίθετα, ὅταν νηστεύεις, περιποιήσου τὰ μαλλιά σου καὶ νίψε τὸ πρόσωπό σου, γιὰ νὰ μὴ φανεῖ στοὺς ἀνθρώπους ἡ νηστεία σου, ἀλλὰ στὸν Πατέρα σου, ποὺ βλέπει τὶς κρυφὲς πράξεις· καὶ ὁ Πατέρας σου, ποὺ βλέπει τὶς κρυφὲς πράξεις, θὰ σοῦ τὸ ἀνταποδώσει φανερά». 

  Η νηστεία είναι μια ευλογημένη συνήθεια στην παράδοση της Εκκλησίας. Είναι εντολή του Θεού από την Παλαιά Διαθήκη. Νηστεία έπρεπε να κάνει ο πρώτος άνθρωπος στον Παράδεισο. Δεν θέλησε. Νηστεία έκαναν οι Εβραίοι στην έρημο πριν λάβουν στο Σινά τις Δέκα Εντολές. Νηστεία γινόταν και γίνεται σε εορτές, σε εβδομαδιαία βάση (δύο φορές, όπως έλεγε ο Φαρισαίος στη γνωστή παραβολή). Νηστεία έκανε ο Χριστός επί 40 ημέρες μετά τη Βάπτισή Του. Νηστεία έχει ορίσει η Εκκλησία την Τετάρτη και την Παρασκευή, καθώς και σε περιόδους προετοιμασίας μας για μεγάλες γιορτές, όπως το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, η Κοίμηση της Θεοτόκου, η εορτή των Αγίων Αποστόλων. 

  Η νηστεία είναι μία απόφαση στέρησης από ό,τι μας ευχαριστεί, αλλά και περίοδος πένθιμη, με την έννοια της επίγνωσης των αμαρτιών μας, δηλαδή της αποτυχίας μας να είμαστε κοντά στον Θεό, εξαιτίας λαθών μας, που ξεκινούν από την παράβαση των εντολών του Θεού. Πένθος διότι δεν αγαπούμε όσο μπορούμε, ούτε συνειδητοποιούμε την έλλειψη. Γι’ αυτό και η νηστεία είναι μία περίοδος στην οποία τα πολλά γίνονται λίγα, για να γίνουν τα λίγα πολλά στη χαρά της γιορτής, της σχέσης με τον Θεό, της πνευματικής μας ανάστασης.

Ξέρετε ἡ ἐποχή μας θυμίζει τήν ἐποχή τῶν ψυχιατρείων τῆς κομμουνιστικῆς Ρωσίας....

 Ξέρετε ἡ ἐποχή μας θυμίζει τήν ἐποχή τῶν ψυχιατρείων τῆς κομμουνιστικῆς Ρωσίας, πού πήγαιναν τούς ἀνθρώπους τάχα γιά θεραπεία καί γιά ἀναμόρφωση καί τούς ἔδιναν ψυχοφάρμακα, τούς ἀρρώσταιναν δηλαδή, τούς σκότωναν οὐσιαστικά τήν ψυχή μέ τά χημικά πού τούς ἔβαζαν!

Καί ἐκεῖ θυμᾶμαι ἕνα περιστατικό μέ μία εὐλαβέστατη γυναίκα, ἡ ὁποία ἔλεγε συνεχῶς τήν νοερά προσευχή. Ἐνῶ τῆς ἔδιναν κάθε μέρα τήν "ἀγωγή" της, δέν εἶχε καμιά ἐπίδραση ἐπάνω της. Τά χάπια πού τῆς ἔδιναν, τά ψυχοφάρμακα, γιά νά τῆς ἀλλοιώσουν τήν προσωπικότητα, ἦταν σάν νεράκι, δέν ἐπιδροῦσαν καθόλου ἐπάνω της. Καί αὐτό ἤτανε τό ἀποτέλεσμα τῆς σχέσης της μέ τόν Χριστό, τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς πού ἔκανε στήν καρδιά της.

Καί στά ἔσχατα χρόνια αὐτό θά εἶναι πού θά μᾶς σώσει ὅλους τούς Χριστιανούς.

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΠΑΤΕΡΑ-Γερόντισσας Ξένης τῆς τυφλῆς

Γερόντισσα Ξένη η τυφλή (+1923) 

(Πρώτη ἡγουμένης τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Τριάδος Αἰγίνης καὶ πρώτης μαθήτριας τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου).

Θεέ μου, μὴ παρίδῃς με (=μὴ μὲ παραβλέπεις)
ταχὺ ἐπάκουσόν μου,
καὶ τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα (=τὰ μάτια) Θεέ μου, φώτισόν μου.
Πεπλανημένον πρόβατον, εἶμαι καὶ ζήτησόν με,
Χριστέ μου ὡς φιλάνθρωπος, καὶ ἀνακάλεσόν με.

Νὰ μοῦ χαρίσῃς δάκρυα,ὡς τὸν Δαβὶδ νὰ κλαίω,
καὶ ὡς τὸν Πέτρον νὰ θρηνῶ, ὡς τὸν ληστὴν νὰ λέγω.
Τὸ μνήσθητί μου, Κύριε, μὲ πόνον νὰ φωνάζω,
αὶ ὡς ὁ ἄσωτος υἱός, Τὸ: Ἥμαρτον να κράζω.

Μὲ ἀρετὰς καὶ χάριτας, στόλισον τὴν ψυχήν μου,
Διὰ νὰ γίνω νύμφη σου, Παμπόθητε Σωτήρ μου.
Παράσχου μοι (δός μου) τὴν χάριν σου,
Καὶ τὴν βοήθειάν σου, νὰ εὐλογῶ διὰ παντός
τὸ μέγα ὄνομά σου.

πηγή/αντιγραφή

Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ δέν δικαιολογεῖται σήμερα στόν κόσμο.

«Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ δὲν δικαιολογεῖται σήμερα στὸν κόσμο.Λείπει ἡ καλή διάθεση, τὸ φιλότιμο.Ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται μὲ καλή διάθεση γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν Χριστό, θὰ Τὸν γνωρίσει· θὰ πάρει στροφή.
Καὶ ἂν δὲν βρεθεῖ οὔτε ἕνας θεολόγος, οὔτε ἕνας καλόγερος, καὶ δὲν ἀκούσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἂν ἔχει καλή διάθεση, θὰ πάρει στροφή·ἢ ἀπὸ ἕνα φίδι, ἢ ἀπὸ ἕνα θηρίο, ἢ ἀπὸ μιὰ ἀστραπή, ἀπὸ ἕναν κατακλυσμό, ἢ ἀπὸ κάποιο ἄλλο γεγονός.Θὰ τὸν οἰκονομήσει ὁ Θεός".

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

Portrait of Holy Tsar-Martyr Nicholas II

Portrait of Holy Tsar-Martyr Nicholas II by the contemporary Russian artist: Elena Borisova

πηγή

Ένα κήρυγμα τριακόσιες μετάνοιες!

Ο κ. Θωμάς Κ. σήμερα ιερομόναχος στο Άγιον Όρος με ομάδα κληρικών και λαϊκών, επισκέφθηκε τον παπα-Τύχωνα τον Αύγουστο του έτους 1967. Τότε ήταν λαϊκός και ως θεολόγος καθηγητής, κήρυττε στον κόσμο. 

Γι' αυτό τον ρώτησε εάν πρέπει να κάνει κηρύγματα. 

Ο Γέροντας τον ρωτά: 

"Πόσο χρόνο έχει;", εννοώντας την ηλικία του.

 Ο κ. Θωμάς του απαντά: "Τριάντα τέσσερα".

 Και ο παπα-Τύχων λέγει με τον χαριτωμένο τρόπο του: 

"Πρέπει παιντί μου, κάτε μέρα κάνει τριακόσια μετάνοια".

 Ο άλλος λαϊκός κ. Β.Τ. μόλις άκουσε τον μεγάλο γι αυτόν αριθμό μετανοιών γέλασε από απέναντί του. Και ο Γέροντας με γλυκό μειδίαμα του λέγει: 

"Εσύ κάτε βράδυ πεντακόσια μετάνοια και μόνο ντύο ώρα ύπνο"!

 Στον κ. Θωμά είπε ακόμη:
- Διαβάσει παιντί μου, πρώτα βιβλίο Μ. Βασίλειο, Γρηγόριο, Κρυσόστομο, ντύο ώρα μελέτη - ντύο ώρα προσευχή κάτε μέρα και μετά ο,τι έχει καρντία ντώσει άνθρωπο ψύχα.

Τί θα πει ''φέρτο;''

Ελαχιστα ειναι τα παιδια που τα εχουν ολα χωρις να κουραστηκαν, χωρις να μοχθησαν, χωρις να προσπαθησαν.
Ειναι οι κακομαθημενοι μετεπειτα ενηλικες που νομιζουν οτι ο κοσμος τους ανηκει.
Χιλιαδες ειμαστε οι ενηλικες που ο,τι εχουμε, ο,τι καναμε, ο,τι καταφεραμε (μικρο ή μεγαλο δεν εχει καμια σημασια) το πετυχαμε μονοι μας, με αιμα πολλες φορες.
Υπαρχουν κι εκεινοι που προσπαθησαν, παλεψαν, πολεμησαν αλλα δεν καταφεραν αυτα που αξιζαν γιατι καποιοι αλλοι τους εβαζαν τρικλοποδιες, τους πετουσαν λασπη, τους ρουφιανευαν.
Γιατι δεν ηταν ικανοι να τους νικησουν αλλιως.

Τί θα πει ''φερτο;''.
Ποσοι μεγαλωσαμε με αρρωστο πατερα και βγηκαμε εκει εξω στη ζουγκλα που λεγεται κοινωνια νωρις και ακαλυπτοι;
Ποσοι αφου καταφεραμε να σταθουμε στα ποδια μας, ηρθε η αρρωστια σε εμας τους ιδιους να μας διαλυσει τα ονειρα προωρα αλλα δεν της καναμε την χαρη και ξεπερασαμε ακομα και τον εαυτο μας γιατι γεννηθηκαμε πολεμιστες;

Τί θα πει ''φερτο;''.
Ποιος ζει μια ροδινη και βελουδινη ζωη;
Ποιος δεν ανησυχουσε για το μελλον του οταν ηταν παιδι;
Ποιος δεν ανησυχει για τα παιδια του οταν εγινε γονιος;

Μια γενιά χωρίς αύριο – και ένα σύστημα που τη θέλει έτσι...

Γεώργιος Αποστολάκης

Η έρευνα για τους νέους δεν είναι απλώς κοινωνικό ρεπορτάζ. Είναι πολιτικό κατηγορητήριο.
Ναι, η ευθύνη βαραίνει την παρούσα κυβέρνηση. Αλλά το πρόβλημα δεν άρχισε χθες. Και δεν είναι μόνο κυβερνητικό. Είναι συστημικό.
Η σημερινή νεότητα δεν «προσποιείται πως ζει» επειδή είναι αδύναμη. Προσποιείται γιατί το μοντέλο ζωής που της παραδόθηκε είναι εσωτερικά άδειο.

Η κυβέρνηση και η κυνική κανονικοποίηση της ανασφάλειας
Η σημερινή εξουσία διακηρύσσει «σταθερότητα». Ποια σταθερότητα; Να τι «δίνει» στους νέους: Εργασία χωρίς διάρκεια. Στέγη χωρίς ιδιοκτησία. Μισθούς χωρίς αγοραστική δύναμη. Οικογένεια χωρίς οικονομική βάση.
Η πολιτεία δεν εξασφάλισε στους νέους προοπτική. Τους εξοικείωσε με την ιδέα ότι η επισφάλεια είναι φυσική κατάσταση. Αντί για κοινωνικό συμβόλαιο, έχουμε κοινωνικό survival.
Και όταν μια κυβέρνηση αποδέχεται ότι ο 30χρονος θα ζει σαν φοιτητής και ο 35χρονος θα φοβάται να κάνει παιδί, τότε δεν διαχειρίζεται κρίση. Αναπαράγει κρίση.
Αλλά το πρόβλημα είναι βαθύτερο από μια κυβέρνηση

Ας είμαστε ειλικρινείς: Η κρίση της νεότητας είναι προϊόν ενός ολόκληρου πολιτισμού.
Ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν παράγει κοινότητες. Παράγει καταναλωτές. Δεν παράγει οικογένειες. Παράγει μονάδες αγοράς. Δεν παράγει συλλογικό σκοπό. Παράγει προσωπικά project.

"Η ζωή μας, παιδί μου, δεν είναι καρναβάλι και επιπολαιότητα. Είναι ζωή την οποία αναμένει ο ουρανός!"

Οι τοίχοι συνήθως γράφουν και...αλήθειες!
Ως έφηβος στη Πάτρα, πρόλαβα και γνώρισα τον μακαριστό πλέον γέροντα π.Ευσέβιο Γιαννακάκη. Ηταν αρχιμανδρίτης και ο γέροντας της Ιεράς Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Βερίνο, που υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.
Εναν λόγο του θυμάμαι, που έλεγε συχνά:
"Η ζωή μας, παιδί μου, δεν είναι καρναβάλι και επιπολαιότητα.
Είναι ζωή την οποία αναμένει ο ουρανός!"

Γέροντας Ιγνάτιος Ιεράς Μονής των Ποιμένων

πηγή

Ο Γερο Ευλόγιος (ο υποτακτικός του Χατζη -Γεώργη)

Πάνω απο τις Καρυές, προς το Βατοπέδι είναι το κελλί του Αγίου Γεωργίου "Φανερωμένου". Εκεί ασκήτευαν έξι "Χατζη - Γεωργιάτες" με Γέροντα τον μεγαλύτερο παράδελφο τους, Γερο - Ευλόγιο. Αργότερα δε, είχαν προστεθεί άλλοι δύο αδελφοί στη Συνοδία τους, ο πατήρ Παχώμιος και ο πατήρ Γεώργιος και έγιναν εγγόνια του Χατζη - Γεώργη.

Χαίρεται κανείς, όταν βλέπει αυτή την αγία Πατερική συνέχεια και θεία μετάδοση της Καλογερικής, από τους Οσίους Παππούδες στον Όσιο Πατέρα Χατζη - Γεώργη και από τον πατέρα στα παιδιά και στα εγγόνια! 

 Αξίζει, φυσικά, να γράψει πολλά γι' αυτούς όπως και για τον Γερο-Ευλόγιο. Επειδή όμως έγραψε και ένας πατέρας από τη Σιμωνόπετρα, πατριώτης του, γι' αυτό εγώ θα περιοριστώ μόνο σ'ενα περιστατικό από το τέλος της ζωής του, πως πάλευε με τους δαίμονες μέχρι τα βαθιά του γεράματα ο αθλητής του Χριστού Γερο-Ευλόγιος!

 Όταν είχε γεράσει πια ο Γέροντας, αφού είχε περάσει τα εκατό του χρόνια, καθόταν σε ένα καναπέ και έλεγε συνέχεια την ευχή. 

«Φιλοθέη θα λέγεσαι από εδώ και πέρα. Φίλη του Θεού. Το σκοτάδι θα το πολεμήσεις με Φως.»

Εγώ, η ελάχιστη Αθηναία, μια ασήμαντη κόρη του Άγγελου και της Συρίγας, δεν γεννήθηκα απλώς με σάρκα. Γεννήθηκα από προσευχή. Από πόνο. Από μάτια δακρυσμένα στα πόδια της Παναγίας. Η μητέρα μου δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, και η προσευχή της έγινε πληγή. Και όταν κοιμήθηκε στον ναό της Θεοτόκου, όταν το δάκρυ έγινε πιο βαρύ απ’ το αίμα, ήρθε Φως. Και μπήκε στη μήτρα της. Εγώ είμαι αυτό το Φως. Εγώ είμαι η Υπόσχεση.

Γεννήθηκα από τον στεναγμό της μάνας μου και στα παιδικά μου χρόνια, η καρδιά μου ησύχαζε μόνο όταν κρατούσα στα χέρια μου τον Σταυρό. Το όνομά μου ήταν Ρηγούλα, μικρή Παρασκευή. Κι αναπτυσσόμουν σαν λουλούδι σε σκλαβωμένο χωράφι — σε μια πόλη όπου ο Σταυρός ήταν κρυφός και η Ελπίδα προσευχόταν σιγανά. Μου έδωσαν γράμματα και εκκλησία. Κι εγώ τους έδωσα σιωπή. Δεν μιλούσα πολύ — μιλούσα όταν προσευχόμουν. Όταν έβλεπα οράματα το βράδυ, όταν το φως της Παναγίας ερχόταν και με τύλιγε, κι έλεγα μέσα μου:

«Κύριε, πώς να Σε αγαπώ σε γη που Σε διώχνει;
Παναγία, πότε θα με πάρεις στη Χαρά Σου;»

Μα με πάντρεψαν στα 14 μου. Αντί για λαμπάδα κρατούσα ψυχή. Αντί για νυφικό, σιωπή. Ο άντρας μου, άρχοντας και σκληρός, δεν με γνώρισε ποτέ ως πρόσωπο. Μόνο ως υποχρέωση. Έμαθα από νωρίς τι σημαίνει πόνος στον κόσμο. Μα όταν κοιμήθηκαν ο άντρας μου και οι γονείς μου, η ψυχή μου ανέπνευσε πρώτη φορά ελεύθερη. Και τότε το Φως της Παναγίας μου ξαναμίλησε:
«Φιλοθέη θα λέγεσαι από εδώ και πέρα. Φίλη του Θεού. Το σκοτάδι θα το πολεμήσεις με Φως.»

Το κρέας που έγινε...μπάμιες...

 πηγή

Ένας προϊστάμενος της μονής Ιβήρων θέλησε, άγνωστο απο ποια πρόθεση κινούμενος να περιπλέξει τον παπα Τύχωνα σε κρεωφαγία, ο οποίος, όπως και οι περισσότεροι Αγιορείτες, δεν έτρωγε ποτέ κρέας.
Στα ιδιόρυθμα μοναστήρια και σε μερικά κελλιά υπήρχαν πατέρες που δεν ήταν τόσο αυστηροί στο θέμα της κρεωφαγίας.

Ο προϊστάμενος αυτός, συνεννοήθηκε με κάποιον άλλον αδελφό της ίδιας Μονής και κάλεσαν στο διαμέρισμα τους τον παπα Τύχωνα σε τράπεζα, ο οποίος ως πνευματικός της Μονής πήγαινε συχνά, κατόπιν προσκλήσεως και εξομολογούσε.
Στην τράπεζα παρέθεσαν σκοπίμως κρέας (κοτόπουλο ή κάτι άλλο).
Ο παπα Τύχων έφαγε κανονικά μαζί τους, χωρίς να ασχοληθεί καθόλου με το είδος του φαγητού του. Όταν τελείωσε, ο προϊστάμενος λέγει στον παπα - Τύχωνα με τρόπο πειρακτικό και ειρωνικό:
"Βρε υποκριτή, κάνεις και τον πνευματικό και πως είσαι ασκητής και εγκρατής; Τί είναι αυτά με σένα; Λες και πως δεν τρως κρέας;"
Ο παπα Τύχων με πολλή σοβαρότητα και σεβασμο λέγει:
"Εγκώ; Έχει να τρώει κρέας από πενήντα χρόνια".
"Τώρα τί έφαγες;" λέγει ο προϊστάμενος.
"Μπάμιες", απάντησε ο παπα Τύχων.

ΠΟΡΕΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ! Η «Ταξιαρχία των αόπλων»

Ioannis Bougas

Η Τραγική Πορεία 1.300 + Βιαίως Στρατολογημένων Αόπλων αγοριών και κοριτσιών της Ρούμελης προς τον Γράμμο, μεσω Θεσσαλίας και Πιερίας, τον Φεβρουαριο –Μάρτιο 1948. Στις φωτογραφίες δείγμα παιδιών και μαρτυρία δολοφονιών παιδιών.

Απόσπασμα από το έργο μου «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-49», Σελ 569-574:

«Τον Φεβρουάριο–Μάρτιο του 1948, στις πεδιάδες και τα βουνά της Θεσσαλίας και στα βουνά της Πιερίας εξελίχθηκε η μεγάλη περιπέτεια μιας κουστοδίας αόπλων νέων, από 14 έως 19–20 ετών βιαίως στρατολογημένων, της ονομασθείσης «Ταξιαρχίας των αόπλων», εκ των οποίων τουλάχιστον 300 ήσαν κορίτσια. Τα περισσότερα προέρχονταν από περιοχές της Στερεάς, και. ξεκίνησαν στις 18 Φεβρουαρίου 1948 από τα έμπεδα του «ΔΣΕ» στη Βράχα–Κλειστό Ευρυτανίας με προορισμό τον Γράμμο και την Ειδική Μονάδα Εφεδρείας 670. Μαζί με παιδιά που προστέθηκαν καθ’ οδόν, στη Δυτική και την Ανατολική Θεσσαλία, το μέγεθος της φάλαγγας έφθασε τα 1.300 περίπου παιδιά.

Επικεφαλής ήταν ο «Γούσιας», τον οποίον είχε καλέσει κοντά του ο Ζαχαριάδης. Τα παιδιά συνοδεύονταν από ένοπλο τμήμα 250 περίπου ανταρτών για την προστασία τους, αλλά και ως φρουροί τους για να μην λιποτακτήσουν.

Τα παιδιά ξεκίνησαν τη μεγάλη πορεία τους οργανωμένα σε στρατιωτικά τμήματα, Ομάδες, Διμοιρίες και Λόχους, παρότι άοπλα. Λόγω του χειμώνα αλλά και της ύπαρξης φυλακίων του ΕΣ, δεν επελέγη η συνήθης απ’ ευθείας διαδρομή μέσω της οροσειράς της Πίνδου, αλλά μια πολύ μακρύτερη μέσω Θεσσαλίας και Πιερίας. Η πορεία τους ήταν απρόσκοπτη όσο εκινούντο σε ορεινές, ανταρτοκρατούμενες περιοχές της Στερεάς και της Δυτικής Θεσσαλίας, μέχρι που έφθασαν στα χωριά των Φαρσάλων. Από εκεί, οι οδηγοί τους έθεσαν στόχο να περάσουν τη θεσσαλική πεδιάδα προς το Πήλιο, πριν κατευθυνθούν βόρεια μέσω ορεινού δρομολογίου. Φυσικά, η κίνησή τους έγινε πλέον αντιληπτή και ο ΕΣ και η Χωροφυλακή κίνησαν πολλές δυνάμεις να ανακόψουν την πορεία τους, ενώ συχνά άρχισαν να βάλλονται και από την Αεροπορία.

Με μεγάλη δυσκολία διέσχισαν τη λίμνη Κάρλα, η οποία παρότι είχε αρχίσει να αποξηραίνεται, είχε ακόμη νερά που σε κάποια σημεία έφθαναν στο ύψος ενός μέτρου. Πολλών παιδιών τα πόδια πρήστηκαν από τα παγωμένα νερά και τις λάσπες, άλλων έφυγαν τα παπούτσια και περπατούσαν με τεράστια δυσκολία. Περνώντας την Κάρλα, κατευθύνθηκαν στον Κίσσαβο, όπου βρήκαν προσωρινή προστασία από τις εκεί Μονάδες του «ΔΣΕ».

Οι νεκροί του γνωστού ιού από το 2020 -21,δεν έλιωσαν...!!!

Τι είδηση κι αυτή και για τους συγγενείς να ξαναζήσουν τα ίδια με την απώλεια αγαπημένων προσώπων τους! Ποιος θα κάνει αυτή την φρικιαστική δουλειά στην ουσία; Και πώς τότε δεν βρέθηκε ενας επιστήμονας απο αυτούς που έπαιρναν εκατομμύρια και μας ζάλιζαν καθημερινά να κάνουμε τα εμβόλια να τους πει πως ήταν αδύνατο να διαλυθούν τα σώματα στις νάυλον σακούλες; Πώς να λιώσουν αφού δεν έπαιρναν αέρα από τις πλαστικές σακούλες που τους έντυσαν οι γελοίοι;;;Κάποιοι βέβαια τα έλεγαν από τότε, αλλά ξέχασα, τους βαφτίσαμε ψεκασμενους και ξεμπερδεψαμε.

Έτσι νομίσαμε βεβαίως βεβαίως...

Στη σημερινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας αποφασίζεται η δωρεάν εκταφή σε 150 περίπου τάφους στα δημοτικά κοιμητήρια. Θα γίνει διπλή ενέργεια στη σορό και στην κάσα, σε συμπολίτες που πέθαναν από κορονοϊό. Όπως εξηγήθηκε χθες στη συνεδρίαση της δημοτικής επιτροπής που το θέμα έλαβε πρώτη έγκριση, οι συγκεκριμένοι σοροί τόσο καιρό μετά μένουν αδιάλυτοι!

Η εισήγηση που έχουν στη διάθεση τους οι δημοτικοί σύμβουλοι αναφέρει: «Κατά την διάρκεια της εκταφής των περιστατικών με αιτία θανάτου τον ιό COVID-19 μετά την παρέλευση πέντε ετών, διαπιστώθηκε πως τα περιστατικά αυτά βρέθηκαν εντελώς αδιάλυτα διότι σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία για την μη διάδοση του ιού ήταν τοποθετημένα μέσα σε πλαστικούς σάκους.

Τα περιστατικά αυτά που αφορούν τα κοιμητήρια του Δήμου Καβάλας ανέρχονται σε περίπου εκατόν πενήντα και σύμφωνα με την τρέχουσα κατάσταση τους απαιτείται η εκταφή, η αφαίρεση των πλαστικών καλυμμάτων και ο ενταφιασμός τους ξανά για να παραμείνουν τουλάχιστον ένα χρόνο ενταφιασμένα ώστε να επιτευχθεί η αποσύνθεση τους».

https://www.proininews.gr/ena-makavrio-thema-sti.../...

ΟΥΤΕ ΩΣ ΝΕΚΡΟΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ
Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός

Και το αφήγημα είχε ξεκινήσει.
"Λόγω Covid" μας είπαν οι πουλημένοι.
Και με δύο λέξεις διέγραψαν το πιο ιερό ανθρώπινο δικαίωμα, το τελευταίο αντίο στον άνθρωπο μας.
Άνθρωποι πέθαναν μόνοι, κλείστηκαν βιαστικά σε σακούλες και σφραγίστηκαν σε φέρετρα.

Ο καθένας που θέλει να γίνει ηγέτης στην Ελλάδα πρέπει να καταλάβει....

«Ο καθένας που θέλει να γίνει ηγέτης στην Ελλάδα πρέπει να καταλάβει, ότι αν δεν είναι συσσωματωμένος με όλο το Έθνος, αν δεν κλείνει μέσα του όλους τους πόθους του Έθνους, ότι αν δεν είναι το πνεύμα του βγαλμένο από τα σπλάχνα του Έθνους και δεν έχει αισθανθεί τις ανάγκες και τον πόνο και όλη τη λαχτάρα του Έθνους, οσοδήποτε κι αν γίνει μεγάλος επιστήμων, μπορεί να γίνει επιστημονική κορυφή, αλλά δεν μπορεί να γίνει ποτέ πνευματικός ηγέτης του Έθνους».
~Ιωάννης Μεταξάς~

https://www.antibaro.gr/article/39687

Ο Ιωάννης Μεταξάς και ΠΑΙΔΕΙΑ, απευθυνόμενος προς τους εκπαιδευτικούς λειτουργούς σε λόγο του στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης είπε τα εξής:

«…Κύριοι έργον σας είναι η διάπλασις του χαρακτήρος των παιδιών και η ανάπτυξις της θεληματικότητας τους. Θέλω προ παντός να μας δώσετε παιδιά δημιουργικά, τα οποία να μάθουν όχι να απολαμβάνουν την ζωή αργά και αδρανή, αλλά να αγωνίζονται και να δημιουργούν. Διότι αυτή είναι η ζωή. Ζωή είναι η δράσις όπωσδήποτε να ευρισκεται ο άνθρωπος , είτε εις την υπηρεσία της επιστήμης, είτε εις την τέχνην, είτε του κράτους, είτε της βιομηχανίας, είτε του εμπορίου, είτε της γεωργίας, είτε της απλής χειρωνακτικής εργασίας.

Η άσκηση στην ουσία είναι μια κίνηση κατάδυσης στον βαθύτερο εαυτό σου

Πολλοί αδερφοί μας μπορεί να εξομολογούνται χρόνια, να εκκλησιάζονται, να κάνουν μεγάλες νηστείες και να μελετούν εκκλησιαστικά βιβλία αλλά ενδέχεται πνευματικά να έχουν γίνει χειρότεροι.

 Γιατί άραγε; 

Πολύ απλά δεν αλλάζει μαγικά ο άνθρωπος. 

Η Θεία Χάρις εργάζεται με τον άνθρωπο. Να μην πηγαίνουμε στα Ιερά Μυστήρια παθητικά ή τυπικά, αλλά με ερωτικό πόθο και δίψα για θεραπεία. Από τον καναπέ, κανείς αθλητής δεν πήρε χρυσό μετάλλιο.

Το να βυθιστείς μέσα σου είναι απλό μεν αλλά δύσκολο, διότι δεν ξέρεις τι θα βρεις και θα φτάσεις σε σημείο να συγκρουστείς με τον ίδιο τον εαυτό. Να γκρεμίσεις κάποια πράγματα και να ανοικοδομήσεις κάποια άλλα. Θέλει κότσια, να δεις τι υπάρχει μέσα σου, να το αναγνωρίσεις και να ζητήσεις θεραπεία παραδίδοντας τον εαυτό σου στο Θεό. Μόνο ο ταπεινός μπορεί να κάνει τέτοια βουτιά. Ο υπερήφανος πάντα θα ουρλιάζει πνιγμένος σε μια κουταλιά νερό και μάλιστα κατηγορώντας το Θεό για την κατάστασή του.

Εγκύκλιος Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ' για την υπερνίκηση των ψυχολογικών προβλημάτων

 Συχνά στήν ἐποχή μας παρουσιάζεται ἕνα θλιβερό φαινόμενο καί αὐτό εἶναι τά ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα. Συνάνθρωποί μας ὑποφέρουν ἀπό ἄγχος, ἀγωνία, πλήξη, ἀνία, κατάθλιψη, ἀπογοήτευση καί ἀπελπισία. Ἡ ταραχή κυριαρχεῖ, ἡ νευρικότητα ἁπλώνεται σ' ὅλες τίς πράξεις, ἡ ἐσωτερική πικρία δημιουργεῖ δυσφορία καί κόπωση, τό ψυχικό κενό πολλές φορές αὐξάνεται. Ἔτσι, μία ταραγμένη συνείδηση ἐπικρατεῖ καί ἀποδιώκει τήν γαλήνη καί τήν ἠρεμία. Ἐμφανίζονται ἡ γκρίνια, ἡ ἀπιστία, τά πικρόχολα λόγια, οἱ ἰδιοτροπίες, οἱ καχυποψίες, οἱ ἐντάσεις στήν οἰκογένεια, στήν ἐργασία, στήν κοινωνία.

 Ἐνώπιόν μας, λοιπόν, παρουσιάζονται νοσηρές ἐκδηλώσεις, ψυχονευρωτικές διαταραχές, τραυματισμένες ψυχές. Τά πολλαπλά ψυχολογικά προβλήματα, πράγματι, συνθέτουν μία νόσο στήν τεχνοκρατούμενη ἐποχή μας... Ποτέ ἄλλοτε εἰδικοί ἐπιστήμονες, ἰατροί, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, ἐκπαιδευτικοί καί κοινωνιολόγοι δέν ἔχουν ὁμιλήσει καί γράψει τόσον πολύ καί τόσον πολλά γιά τό πρόβλημα αὐτό, ὅσον σήμερα. Ὄπισθεν μάλιστα ἀπό τήν θορυβώδη καί ὑλόφρονα ζωή τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου διακρίνουν ἔντονα τήν θλίψη, τόν παραπικρασμό, τόν ψυχικό πόνο, τήν μελαγχολία.

Πότε να γίνεται η ευχή;

Ας ανοίγουμε και ας κλείνουμε την ημέρα με την ευχή. Συνιστούν οι Πατέρες να προσφέρουμε την «πρωτόνοια» στον Θεό (Κλίμαξ 26 Α’ 76). Δηλαδή η πρώτη σκέψη που θα κάνουμε μόλις ξυπνήσουμε, να μελετάει τον Θεό. Και αντίστοιχα ν’ αποκοιμόμαστε με την ευχή. Έτσι με την πρωινή ευχή θα ξεκινά και θα αγιάζεται η μέρα, με τη βραδινή η νύχτα.

 Οι μοναχοί, που κύριο μέλημά τους είναι η ευχή, σηκώνονται τις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Τότε πριν την πρωινή (κοινή) ακολουθία στον ναό, κάνουν τον «κανόνα» τους, με άλλα λόγια προσεύχονται στο κελλί τους με το κομποσχοίνι.
 Εκείνες λοιπόν τις ώρες οι αδελφοί λένε την ευχή για τον εαυτό τους, για το μοναστήρι τους, για την Εκκλησία, για το Έθνος, για τους αλλόπιστους, ακόμη και για τους ειδωλολάτρες, για τους άθεους, για τον κόσμο – για όλη τη Δημιουργία.

 Ε λοιπόν! Πόσο ωραίο, πόσο ωφέλιμο θα ήταν να ξυπνούσε ο πιστός όχι βέβαια τα μεσάνυχτα, αλλά τουλάχιστον νωρίτερα από τους άλλους στο σπίτι. Και μέσα στην ησυχία, πριν ίσως ξημερώσει, να λέει την ευχή για τον εαυτό του και τους δικούς του που κοιμούνται, και που πιθανόν δεν γνωρίζουν να προσεύχονται. Να προσεύχεται αυτός και για λογαριασμό τους! 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον το παιδί μου».

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια

''ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ''

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
Ἁμαρτία καί ψυχοπαθολογικές καταστάσεις Ε1 

Β΄ έκδοση ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια
Ἡ ὑπερακρίβεια στο βάθος κρύβει μεγάλο ἐγωισμό, μεγάλη ὑπερηφάνεια κρύβει μεγάλο αἴσθημα ἐνοχῆς.
Καὶ μὲ τὸ νὰ κατατρίβεται κανείς με μηδαμινά καὶ ἀνύπαρκτα πράγματα, εἶναι σαν να λέει: «Τι ἀνώτερος ἄνθρωπος εἶμαι ἐγώ! Τι μεγάλος ἅγιος ποὺ εἶμαι!»
Μπορεί κανείς να θεραπευθεί, να γλιτώσει ἀπὸ τὴν ὑπερακρίβεια, ἄν καλλιεργήσει την ταπείνωση καί γενικότερα ἄν καλλιεργήσει πνευματικά την ψυχή του.
Χρειάζεται ὅμως νὰ ἐμπιστευθεῖ κανείς στον Χριστό.
Ὄχι να νομίζει ὅτι θά σωθεῖ μέ τό να ζυγίζει τα πράγματα καὶ νὰ κάνει λογαριασμούς, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἐλπίδα στο ἔλεος, στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

«Τί μεγάλος ἅγιος πού εἶμαι!»
Σήμερα μπαίνουμε σε ἕνα ἄλλο κεφάλαιο, στή θρησκευτική ὑπερακρίβεια. Εἶναι καί αὐτό μιά πραγματική ἀσθένεια, πού μαστίζει ἀρκετούς χριστιανούς, ἀρκετούς ἀπό τούς ἀνθρώπους πού θρησκεύουν. Σὲ ἀρκετούς ἀνθρώπους, για διάφορους λόγους, κυρίως ἐπειδή εἶναι ψυχολογικά ἄρρωστοι, ὁ νοῦς τους γεμίζει ἀπό ποικίλους φόβους καί ἀμφιβολίες. Συναντά κανείς τέτοιους ἀνθρώπους μέ τέτοιες ἀμφιβολίες καί φόβους, οἱ ὁποῖοι φόβοι τοὺς ὁδηγοῦν σε μια ὑπερακρίβεια, πού εἶναι ἐκδήλωση ἀσθένειας. Καί μάλιστα ἡ ἀσθένεια αὐτή εἶναι κυρίως ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς. Ἐμφανίζεται καί σε ἄλλους ἀνθρώπους πού δέν πολυθρησκεύουν, ἀλλά κυρίως σ' αὐτούς πού θρησκεύουν.