«Θεέ μου, σε μισώ» — Όταν ο πόνος ζητά να δικάσει τον Θεό

Γεώργιος Αποστολάκης

«Θεέ μου, σε μισώ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μου το κάνεις αυτό».
Δεν είναι εύκολο (και ίσως δεν είναι καν δίκαιο) να κρίνει κανείς αυτά τα λόγια, όταν βγαίνουν από το στόμα ενός ανθρώπου, που μέσα σε μία στιγμή έχασε δύο αδέλφια του και μαζί ανθρώπους που αποτελούσαν τη μισή του οικογένεια. Ο 31χρονος Κλάιντ Χότζα, όπως περιγράφει το δημοσίευμα, έφθασε στην Αθήνα για να βρεθεί μπροστά σε μια πραγματικότητα που ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται να χωρέσει. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και μια γυναίκα πέντε μηνών έγκυος.

Μπροστά σε τέτοιο πόνο ο χριστιανός δεν σηκώνει το δάχτυλο για να επιπλήξει. Σιωπά πρώτα. Συμπάσχει. Και ύστερα, αν χρειαστεί να μιλήσει, προσπαθεί να ξεκαθαρίσει μια μεγάλη παρανόηση: Δεν «το έκανε» ο Θεός.Δεν κατέρριψε ο Θεός το κτίριο

Η έκρηξη της Πλάκας ερευνάται ακόμη. Το επικρατέστερο μέχρι στιγμής σενάριο αφορά διαρροή φυσικού αερίου, ενώ εξετάζονται επίσης η εγκατάσταση του κτιρίου, πιθανές μετατροπές και οι συνθήκες που οδήγησαν στην ολοκληρωτική κατάρρευσή του. Δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η έρευνα ώστε να αποδοθούν συγκεκριμένες ευθύνες.
Όμως, αυτό ακριβώς είναι το πρώτο κρίσιμο σημείο: η φυσική αιτία ενός δυστυχήματος πρέπει να αναζητείται στον κόσμο των φυσικών αιτίων και, όπου υπάρχει, στην ανθρώπινη πράξη ή παράλειψη.
Ο Θεός δεν ανοίγει μια βαλβίδα αερίου. Δεν παραλείπει έναν τεχνικό έλεγχο. Δεν κατασκευάζει πλημμελώς ένα κτίριο. Δεν παραβιάζει κανόνες ασφαλείας.
Και εδώ το Ευαγγέλιο είναι εκπληκτικά επίκαιρο.

Κάποτε έπεσε ο πύργος του Σιλωάμ και σκότωσε δεκαοκτώ ανθρώπους. Ο Χριστός ρώτησε: «Εκείνοι οι δεκαοκτώ, ἐφ’ οὓς ἔπεσεν ὁ πύργος… δοκεῖτε ὅτι οὗτοι ὀφειλέται ἐγένοντο παρὰ πάντας ἀνθρώπους; Οὐχί, λέγω ὑμῖν» (Λουκ. 13, 4-5). Δηλαδή: νομίζετε ότι αυτοί που σκοτώθηκαν από την κατάρρευση ήταν περισσότερο ένοχοι από τους άλλους; Όχι, απαντά ο Χριστός.
Δεν είπε ότι ο Θεός έριξε τον πύργο για να τους τιμωρήσει.

Η ομοιότητα με μια σημερινή κατάρρευση κτιρίου είναι εντυπωσιακή.
Ο Θεός δεν είναι τιμωρός που περιμένει να εκδικηθεί

Δύο κάρες αγίων από τους συλημένους θησαυρούς της Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου

Η κάρα της Αγίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει,όπως εκτίθεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας.

 Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (Национален Исторически Музей) της Βουλγαρίας (Σόφια) φυλάσσονται δύο υπέροχες "ομιλούσες" λειψανοθήκες με τις κάρες της Αγίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει και του Αγίου Διονυσίου Α΄, του επονομαζόμενου Σοφού, ο οποίος διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1467-1471 και 1488-1490. Οι κάρες προέρχονται από τους συλημένους από τους βούλγαρους κομιτατζήδες κειμηλιακούς θησαυρούς της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου.

Η Ιερά Μονή Εικοσιφοινίσσης καταστράφηκε από τους Βούλγαρους το 1917. Πριν την καταστροφή της στο σκευοφυλάκειο της Μονής ήταν αποθησαυρισμένα πολλά και σημαντικά κειμήλια, ενώ ιδιαίτερα αξιόλογη ήταν η βιβλιοθήκη της, η οποία αριθμούσε 1300 τόμους βιβλίων, από τα οποία τα 400 ήταν χειρόγραφες μεμβράνες. 

Τη Μεγάλη Δευτέρα 27 Μαρτίου 1917, ο Βούλγαρος κομιτατζής Πανίτσας, άρπαξε τα περισσότερα κειμήλια και τα μετέφερε στη Βουλγαρία, όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Σόφιας. 

Τον Ιούνιο του ιδίου έτους Βούλγαροι στρατιώτες ανάγκασαν τους μοναχούς να εγκαταλείψουν το Μοναστήρι. 

Το 1923 ο Διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Γεώργιος Σωτηρίου μετέβη στη Σόφια, για να ζητήσει την επιστροφή των κλαπέντων αντικειμένων (907 ιερά λατρευτικά αντικείμενα, 430 χειρόγραφους κώδικες, 467 αρχέτυπα, κ.ά.), αλλά επεστράφησαν μόνον 7.

Η κάρα του Αγίου Διονυσίου Α΄, όπως εκτίθεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας

.1. Η κάρα του Αγίου Διονυσίου Α΄, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Ο Διονύσιος Α΄, ο επονομαζόμενος Σοφός, διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1467-1471 και 1488-1490.

«…πῶς τοῖς ὀθονίοις καί τῷ σουδαρίῳ, τήν Ἀνάστασιν ἐτεκμήραντο…»

Αύριο Κυριακή, πρώτα ο Θεός, και το Ζ’ Εωθινό Δοξαστικό ψάλλεται στο Δόξα των Αίνων.
Περιέχει μια φράση η οποία μου προκαλεί πάντα την ίδια συγκίνηση.
Όσες φορές και να το έχω ψάλλει, σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο τα μάτια πάντα λίγο βαραίνουν.
Εδώ.. σε αυτό…
«…πῶς τοῖς ὀθονίοις καί τῷ σουδαρίῳ, τήν Ἀνάστασιν ἐτεκμήραντο…»
Πόσο συγκλονιστικό…!!!
Τα σάβανα και το σουδάριο αποτελούν τεκμήριο και εγγύηση της Αναστάσεως του Χριστού!Ναι.. αυτά τα άψυχα υφάσματα!

Η λεπτομέρεια αυτή είναι το πιο κομβικό και συγκλονιστικό σημείο του ύμνου (και του Ευαγγελίου του Ιωάννου), καθώς εξηγεί τον λόγο που οι Μαθητές πίστεψαν στην Ανάσταση πριν ακόμα δουν τον ανεστημένο Χριστό.

Αν κάποιος είχε κλέψει το σώμα (όπως φοβόταν η Μαρία η Μαγδαληνή), θα το έπαιρνε βιαστικά μαζί με τα σάβανα, ή θα τα πετούσε άτακτα στο πάτωμα. Αυτό όμως που αντίκρισαν ο Πέτρος και ο Ιωάννης μπαίνοντας στο μνημείο ήταν τελείως διαφορετικό και απέκλειε την τυμβωρυχία:

Κυριακή Β’ Λουκά-Ιλαρόν γάρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός»

«Ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός» (Β’ Κορ. 9,7)
«Καθένας ας δώσει καθώς έχει προτιμήσει στην καρδιά του, όχι από λύπη ή από ανάγκη. Γιατί τον ιλαρό δότη αγαπά ο Θεός».

   Συχνά βρισκόμαστε μπροστά σε καταστάσεις, στις οποίες οι άλλοι δείχνουν ότι χρειάζονται τη βοήθειά μας. Στους οικείους μας η προσφορά μοιάζει αυτονόητη. Μας ενώνουν δεσμοί αγάπης. Στους ξένους όμως πάντα υπάρχει ένας λογισμός. Να δώσω, να βοηθήσω ή όχι; Ιδίως στους καιρούς μας, οπότε έχει πλεονάσει και η οκνηρία, μαζί με την κατ’ επάγγελμα ζητιανιά, ο προβληματισμός αυξάνει. Τα κίνητρα των ανθρώπων που δείχνουν ότι έχουν ανάγκη συχνά είναι αμφίβολης αξίας. Και η ανάγκη δεν είναι πάντοτε χρηματική. Μπορεί να είναι να τους ακούσεις, γιατί δείχνουν ότι δεν μπορούνε μόνοι τους ή είναι σε αδιέξοδο. Είναι να τους βοηθήσεις με μια συμβουλή ή μια στήριξη, γιατί είναι εγκαταλελειμμένοι. Να αναλάβεις γι’ αυτούς μια εργασία που δεν έχουν διάθεση να την κάνουν. Να τους υπερασπιστεί, για να μη λερώσουν τα χέρια τους. Οι γονείς να συμμαζέψουν το δωμάτιο του παιδιού τους, να του εκπληρώσουν κάθε επιθυμία που τη βαφτίζει ανάγκη και λειτουργεί χειριστικά έναντί τους, να μην το αφήσουν να κουραστεί, «διότι είναι παιδί». Αυτές οι καταστάσεις και στιγμές μάς καλούν να δούμε τι έχουμε να δώσουμε μέσα από την καρδιά μας.

Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, θέτει μία προϋπόθεση για να ξεκινήσουν οι ανθρώπινες σχέσεις: την προαίρεση της ανθρώπινης καρδιάς. 

Ποιο επιλέγει ο άνθρωπος να είναι το κίνητρό του στη συνάντηση και στη συνύπαρξη. Είναι η λύπη, είναι η ανάγκη, είναι η χαρά;

''Σκάσε εσύ..''.Η ευλογία της παιδικότητας

Στον πατέρα Πατάπιο ισχύει απολύτως το Ευαγγελικό χωρίο που λεει ῞᾽Εάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Ουρανῶν».

Τον πρωτογνωρισα πριν 35 περίπου χρόνια ὂταν "οδηγώντας από Θεσσαλονίκη προς Αλεξανδρούπολη σταματησαμε μαζί με την οἰκογενεια μου για Ἐκκλησιασμό στον Περιστερώνα . Παρουσίαζε τον διαδοχο του στην ενορία και έλεγε στον κόσμο διάφορα κολακευτικά γιαυτόν .Κάποια στιγμή , ο νέος ἱερέας προβαλε το προσωπο του ἀπό την Ωραία Πύλη και εἶπε Ὕπερβολές πάτερ!!
῞Ἡ ἀπάντηση τοῦ π. Παταπίου ἦταν κεραυνοβόλα «Σκασμός εσύ!»

Ὀλοι μας , περιλαμβανομένου φυσικά και του νεοφερμένου ἱερέα ,ξεσπάσαμε σε ἓνα αξέχαστο ἱλαρότατο γέλιο αγάπης και χαρᾶς. Το «σκασμός εσύ», που ήταν η απάντηση του π..Παταπίου ,στην αμφισβήτηση των επαίνων από τον νεοφερμένον τους ενθουσίασε όλους και ένα μειδίαμα χαράς επλανατο στην Εκκλησία μέχρι το μοίρασμα του αντίδωρου

Πέρασαν χρόνια και ξανασυναντήθηκα μαζί του ῞ὃλως τυχαίως ῞ στην ἀκολουθια τοῦ Ευχελαίου , στο σπίτι ενός φίλου. Με θυμηθηκε και εκεἶνος και από τοτε ἒχουμε γίνει πολύ καλοί φίλοι ..

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ-Αν ο άνθρωπος δεν ενισχυθεί από την αγία χάρη Του, πάντοτε θα πελαγοδρομεί στην αντίφαση μεταξύ ίσως καλών λόγων και δαιμονικού τρόπου ζωής.

«Εἶπεν ὁ Κύριος˙ Καθώς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καί ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως… Πλήν ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν»
(Λουκ. 6, 31.35)

 ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΜΙΛΙΑΣ του Κυρίου Ιησού (Ματθ. 5-7) αποτελεί το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής Β΄ Λουκά, η οποία κατά τον ευαγγελιστή Λουκά έγινε επί τόπου πεδινού. Μάλλον πρόκειται, όπως σημειώνουν πολλοί από τους ερμηνευτές της Καινής Διαθήκης, περί δύο ομιλιών που έκανε ο Κύριος, δηλαδή την ίδια ομιλία που έκανε αρχικά σε πιο εκτεταμένη μορφή πάνω σε βουνό, την ίδια πιο περιληπτικά έκανε για δεύτερη φορά επί τόπου πεδινού, και αυτήν κατέγραψε ο Λουκάς. Η πρώτη φράση του αναγνώσματος μάλιστα «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» χαρακτηρίστηκε ως «ο χρυσός κανόνας της χριστιανικής ηθικής», που σημαίνει ότι με αυτόν ρυθμίζονται έτσι οι ανθρώπινες σχέσεις, ώστε να μπορεί να φανερώνεται ο Θεός στη ζωή τους.

 1. ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΤΑΡΧΑΣ βεβαίως να θυμίσουμε ότι ο κανόνας αυτός στην αρνητική του διατύπωση ήταν κάτι που πρότεινε η Παλαιά Διαθήκη, απαντώμενος για πρώτη φορά στο βιβλίο του Τωβίτ με τη φράση «ο συ μισείς, μηδενί ποιήσης», αυτό που εσύ μισείς, μην το κάνεις σε κανέναν άλλον. Εννοιολογικά και μορφολογικά συναντάμε τον αρνητικό κανόνα αυτό και έξω από την ιουδαιοχριστιανική αποκάλυψη, σε διαφόρους φιλοσόφους και σε άλλες θρησκείες, όπως για παράδειγμα στον Κλεόβουλο τον Ρόδιο ή και τον Κομφούκιο. Πρόκειται λοιπόν για έναν κανόνα που ρυθμίζει θετικά τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων και που βασίζεται στα καλά στοιχεία που υπάρχουν παγκόσμια και πανθρησκειακά στην ανθρώπινη ύπαρξη. Μην ξεχνάμε ότι η πτώση στην αμαρτία δεν επέφερε την καταστροφή του ανθρώπου, αλλά τη ζόφωση της εικόνας του Θεού μέσα του, όπως βεβαίως ο Λόγος του Θεού, άσαρκος μέχρι την ενανθρώπησή Του, φώτιζε τον άνθρωπο (π.χ. με τον σπερματικό λόγο που είπαν ορισμένοι Πατέρες), με σκοπό τη διαπαιδαγώγησή του προς μελλοντική αποδοχή Εκείνου.

 2. Ο Κύριος δεν αρνείται τον κανόνα αυτό. Αντιθέτως. Τον αποδέχεται και τον επεκτείνει, ανάγοντάς τον όμως σε επίπεδο χαρισματικό, δηλαδή αντανάκλασης στον άνθρωπο του τρόπου υπάρξεως του ίδιου του Θεού. Θέλουμε να πούμε ότι σε πρώτη φάση ο Κύριος διατυπώνει τον ρυθμιστικό αυτόν κανόνα της μεταξύ των ανθρώπων συμπεριφοράς κατά τρόπο θετικό: «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Και θέλει προσοχή. Ο Κύριος δεν λέει «ό,τι σας κάνουν οι άλλοι, αυτό να κάνετε κι εσείς σ’ αυτούς», διότι τούτο ίσχυε ως ο πυρήνας της ιουδαϊκής ηθικής, με το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Μπορεί για την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης να ήταν κανόνας υπέρβασης της άκρατης εκδίκησης, περιορίζοντάς την στην ίση ανταπόδοση, για την εποχή που έφερε όμως ο Ίδιος λειτουργούσε ως αμαρτία.

Ανάμεσα σε δύο «καθώς» χωρά ολόκληρη η απόσταση από την ανθρώπινη ευπρέπεια μέχρι τη θέωση(Kυριακή Β' Λουκά)

 Ανάμεσα σε δύο «καθώς» χωρά ολόκληρη η απόσταση από την ανθρώπινη ευπρέπεια μέχρι τη θέωση: «καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν» στην αρχή, «καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί» στο τέλος της ευαγγελικής περικοπής της Κυριάκης.

Μέσα σε έξι στίχους αλλάζει το μέτρο με το οποίο καλείται ο άνθρωπος να μετρήσει την ύπαρξή του. Αφετηρία είναι αυτό που εύλογα απαιτώ από τον άλλον, πέρας ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός σχετίζεται ακόμη με τον αχάριστο και τον πονηρό.
Αν αυτό ληφθεί στα σοβαρά, η χριστιανική ζωή παύει να είναι βελτιωμένη εκδοχή της ανθρώπινης ηθικής και γίνεται το αδιανόητο εγχείρημα να χωρέσει μέσα στην πεπερασμένη ανθρώπινη ελευθερία ο τρόπος του Θεού.

 Το πρώτο «καθώς» θεμελιώνει μια στοιχειώδη δικαιοσύνη που ο Χριστός ούτε περιφρονεί ούτε καταργεί. Αναγνώρισε στον άλλον ό,τι απαιτείς για τον εαυτό σου, μην επιφυλάσσεις στην ξένη ζωή μέτρο αυστηρότερο από εκείνο που επιθυμείς για τη δική σου. Αμέσως όμως η περικοπή προχωρεί σε έδαφος πολύ λιγότερο ασφαλές.

 «Καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοί» αγαπούν, ευεργετούν, δανείζουν, δημιουργούν δεσμούς αφοσίωσης και μπορούν να διαθέτουν αξιοθαύμαστη ανθρώπινη γενναιοδωρία.
Ο Χριστός δεν μονοπωλεί την αγάπη για τους πιστούς Του.
Το ερώτημά Του είναι πολύ οξύτερο:
τι απομένει από την αγάπη όταν ο άλλος παύσει να της επιστρέφει τον λόγο για τον οποίο τον αγαπήσαμε;
Τρεις φορές ακούγεται τότε το «ποία ὑμῖν χάρις ἐστί;», σαν τριπλή αφαίρεση των μηχανισμών με τους οποίους εξασφαλίζουμε ότι τίποτε δεν θα δοθεί πραγματικά δωρεάν. Αγαπώ εκείνον που με αγαπά, ευεργετώ εκείνον που αναγνωρίζει την ευεργεσία, δανείζω εκεί όπου η επιστροφή αφήνει άθικτη την ισορροπία του κόσμου.
Η χάρις δεν καταδικάζει αυτή την αμοιβαιότητα, αλλά εισάγει μέσα της κάτι που δεν λογαριάζεται, δεν συμψηφίζεται και δεν επιστρέφεται υποχρεωτικά.
Γι’ αυτό και η χάρις είναι τόσο δύσκολη. Αφαιρεί από την αγαθότητά μου ακόμη και την τελευταία ιδιοκτησία της, το δικαίωμα να απαιτώ από εκείνον που αγάπησα να αποδείξει ότι άξιζε την αγάπη μου.

Μόνο το ‘‘ζων ύδωρ’’ δύναται να μας ξεδιψάσει πνευματικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ προσφέρων ύδωρ πηγή

[...]Ποιο είναι το ‘‘ζων ύδωρ’’; Μα, η ζωοποιός Χάρις του Θεού, αυτή δια της οποίας, όπως γράφει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, η ξηρή και άγονη από αρετές ανθρωπότητα ‘‘περιανθίζεται πολυτρόποις ἀγαθῶν ἰδέαις.’’ 

 Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος είναι εκείνη που εργάζεται συνεχώς κι οδηγεί την ψυχή του ανθρώπου προς το αγαθό. Της δίνει την ώθηση προς τα άνω. 

Ήδη ο προφήτης Ησαΐας, όταν λέγει: «Ἀντλήσατε ὕδωρ μετ’ εὐφροσύνης ἐκ τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου»(Ησ. 12,3),εννοεί την Θεία Χάρη. Είναι η Χάρις του Θεού που φανερώθηκε στον κόσμο με τον ερχομό επί της γης του Θεανθρώπου και συνεχίζει έως τα έσχατα να επιδαψιλεύει όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. 

 Η Χάρις του Θεού είναι εκείνη που μας αναγεννά, μας καλλιεργεί εν Χριστώ και μας προετοιμάζει για την αιωνιότητα. Είναι εκείνη που κάθε αμαρτάνοντα τον οδηγεί στο λιμάνι της σωτηρίας. Τρανταχτό παράδειγμα η γυναίκα-Σαμαρείτιδα, η οποία όχι μόνο έγινε κοινωνός της Θείας Χάριτος, αλλά ακολούθησε τον δρόμο του Χριστού, λαμβάνοντας το όνομα Φωτεινή και χύνοντας το ίδιο της το αίμα υπέρ του Πρωτομάρτυρος Κυρίου (26 Φεβρουαρίου).

Στην Παναγία~Γερόντισσα Γαλακτία

Στην Παναγία

 
Ώ πλατυτέρα ουρανών, της γης η ανωτέρα, βασίλισσα των ουρανών, μετά Θεόν Δευτέρα και του γλυκύτατου Ιησού η πάναγνος μητέρα, ρίξε μια στοργική ματιά στον κόσμο όπου ζούμε, να δεις γλυκιά Παρθένα μου, όλοι το τί τραβούμε.
Επροτιμήσαν την φθορά τα πλάσματα του γιου σου και φεύγουν απ’ την λύτρωση τ’ άχραντου τοκετού σου.
Εγέμισαν οι φυλακές και τα νοσοκομεία, η πείνα και η στέρηση και η παρανομία.
Αυτά κυριαρχούν στην γη και η σαρκολατρία, και εταυτιστήκαν οι πολλοί με την ακολασία.
Από τον δρόμο του Χριστού οι πιο πολλοί έχουν φύγει, και απαρνηθήκαν τ’ άπλετο το φως που μας φωτίζει.
Σ’ όλη την γη απλώθηκε πυκνό βαθύ σκοτάδι και μεσ’ σ’ αυτήν την σκοτεινιά κάθε ψυχή στενάζει.
Παρακαλώ σε, Δέσποινα, μη μας εγκαταταλείψεις και στην ουράνια χαρά να μας δρομολογήσεις.
04/11/2013

Από το βιβλίο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

΄΄Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα

Εκδόσεις Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας)

πηγή

... ευλόγησε την κοιλιάν και ανέφερε τα ονόματα Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος...

Ο πατέρας μου Μηνάς Κεφαλάς ήταν γιος του Ανδρέα και της Μαριάννας το γένος Κατσαΐτη και εγεννήθη στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Ο Παπά-Μπασιάς ήταν στενός φίλος της οικογένειας την οποία επισκεπτόταν συχνά.

Η νοννά μας -μάμμη μας- είχε αποκτήσει δύο θυγατέρες και η επιθυμία της ήταν να αποκτήσει και αγόρια. Όταν σε κάποια επίσκεψη ο Παπά-Μπασιάς πληροφορήθηκε ότι περίμενε παιδί της ευλόγησε την κοιλιάν και ανέφερε τα ονόματα Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος.

Η Μ. Κεφαλά απέκτησε αγόρι το οποίο το βάπτισε Γεράσιμο. Μετά όμως από λίγο το παιδί της πέθανε. Ο Παπά-Μπασιάς την επισκέφτηκε και πάλιν, την είδε περίλυπο και της είπε ότι είχε παρακούσει στα λόγια του.

Την παρηγόρησε όμως και τις είπε ότι θα γεννήσει και πάλιν αγόρι και της ευλόγησε την κοιλιάν επαναλαμβάνων τα ονόματα: Μηνάς, Βίκτωρ, Βικέντιος.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ

  Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τον Χριστιανισμό. Μερικοί όμως τον έχουν καταλάβει. Κατάλαβαν ότι το πιό σημαντικό πράγμα είναι να αναγκάζουμε τον εαυτό μας και να εκτελούμε τις Εντολές του Χριστού, να ΜΕΤΑΝΟΟΥΜΕ για τα ελαττώματά μας και τις παραβάσεις των Εντολών, να ΜΕΤΑΝΟΟΥΜΕ παντοτινά, να θεωρούμε τον εαυτό μας ακατάλληλο για την Βασιλεία του Θεού, να ικετεύουμε τον Κύριο να μας δώσει την Χάρη Του όπως στον Τελώνη. 

 Αυτή είναι η εντολή μου, εντολή ανθρώπου που σε λίγο θα πεθάνει. Να ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, να θεωρείτε τον εαυτό σας σαν τον Τελώνη, αμαρτωλό, να ικετεύετε τον Κύριο για να σας δώσει την Χάρη και να σπλαγχνίζεσθε ο ένας τον άλλον.

Στάρετς Νίκων Βορομπιώφ(1894 - 7 Σεπτεμβρίου 1963

πηγή

Η αποτυχία της μαγείας έγινε η αφορμή για τη μεταστροφή και τον αγιασμό του.

Η ιστορία του Αγλαΐδα, της Ιουστίνης και του Κυπριανού φέρνει στο φως μια διαχρονική αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο παρόμοιες αλλά εντελώς διαφορετικές εμπειρίες: τον εγωκεντρικό ανθρώπινο έρωτα και τον θείο έρωτα.

Ο Αγλαΐδας, ένας ειδωλολάτρης άρχοντας, ερωτεύτηκε τρελά την πανέμορφη Ιουστίνη. Η νεαρή γυναίκα αρνήθηκε πεισματικά να ενδώσει στις επιθυμίες του, κι εκείνος, τυφλωμένος από το πάθος, κατέφυγε στον ονομαστό μάγο Κυπριανό, ζητώντας του να κάμψει τη θέλησή της.

Ο Κυπριανός δέχτηκε και επιστράτευσε δαίμονες για να την πλανέψουν. Όμως όλες οι σκοτεινές επικλήσεις και τα τεχνάσματα συντρίφθηκαν πάνω στην αταλάντευτη πίστη της Ιουστίνης, η οποία αμυνόταν μόνο με την προσευχή, τη νηστεία και το σημείο του Σταυρού.

Βλέποντας την απόλυτη αποτυχία της τέχνης του, ο Κυπριανός συγκλονίστηκε. Συνειδητοποίησε την αδυναμία του κακού απέναντι στην παντοδυναμία του Θεού, απαρνήθηκε τη μαγεία, έκαψε δημόσια τα μαγικά του βιβλία, μετανόησε και βαπτίστηκε Χριστιανός.

Έφυγε ένας από τους αφανείς αγίους γέροντες της Αγίας Γης των Ιεροσολύμων

Πριν μερικές ώρες μάθαμε για την αναχώρηση για την Άνω Ιερουσαλήμ του πατρός Ιουστίνου .
Θλίψη και γιά τον αείμνηστο Γέροντά μας που έδωσε τη ψυχή του ολόκληρη στην υπηρεσία του Θεού .
Αναμνήσεις πολλές από την αβραμιαία φιλοξενία του και την αγάπη που έδινε στους προσκυνητές και στους πονεμένους Άραβες που κάθε μέρα του ζητούσαν κάτι να φάνε .

Ερχόταν στην Αθήνα και χτυπούσε πόρτες για να μαζέψει πετραδάκι - πετραδάκι , δραχμή - δραχμή από τους πιστούς ανθρώπους για να φτιάξει το σπίτι της Αγίας Φωτεινής όταν δεν υπήρχε ούτε τούβλο .
Γεμάτο το σώμα του από τις μαχαιριές ,αλλά του έδιναν δύναμη οι Άγιοι που τους έβλεπε τις νύχτες να του έλεγαν,είμαστε δίπλα σου και σε προστατεύουμε,μή φοβάσαι !

Κουβαλούσε τσουβάλια με αλεύρι τόνους απο τη Κύπρο και τάιζε τους Μουσουλμάνους της περιοχής με τον πόλεμο, το έμαθε ο Αραφάτ και του έδωσε την άδεια για να χτίσει τον μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής .
Ένας από τους αφανείς αγίους γέροντες της Αγίας Γης των Ιεροσολύμων που θα αποτελούν ένα θεμελιώδες κομμάτι της Ορθόδοξης ασκητικής παράδοσης, που εκτείνεται από την εποχή των πρώτων αναχωρητών της ερήμου της Ιουδαίας μέχρι και τους σύγχρονους πνευματικούς ακρίτες της.

Ο γερο Παΐσιος και ο μοναχός πού εἶχε παρασυρθῆ ἀπό τό πάθος τοῦ ποτου

Ο γέρο Παϊσιος εναν ταλαιπωρημένο μοναχό ποὺ εἶχε παρασυρθῆ ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ ποτου, τὸν καλοῦσε νὰ τοῦ κόψη ξύλα καὶ τοῦ φερόταν μὲ πολλὴ ἀγάπη, ἐπειδὴ ἦταν ἀδικημένος, δὲν εἶχε βοηθηθῆ. 

Κάποτε ἕνας δημοσιογράφος πῆρε ἀπὸ αὐτὸν τὸν μοναχὸ συνέντευξη.
- Ἔχει ἁγίους ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὄρος; τὸν ρώτησε. 

Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἅγιος, ἀπάντησε ἐκεῖνος, ἀλλὰ γνωρίζω ἕναν ἅγιο, τὸν Γερο-Παΐσιο.

Γιατί εἶναι ἅγιος; Ἔκανε κανένα θαῦμα; ρώτησε ὁ δημοσιογράφος.
– Θαῦμα δὲν εἶδα, ἀπάντησε ὁ μοναχός, οὔτε ξέρω ἂν κάνη νηστείες, ἀγρυπνίες, προσευχές. Ἀλλὰ ξέρω κάτι. Ἐγώ, ὅπως βλέπετε, πίνω, μεθάω, καὶ οἱ Πατέρες δὲν μὲ θέλουν. Ὅμως ὁ Γερο-Παΐσιος μὲ καλεῖ κάθε χρόνο να τοῦ κόψω τὰ ξύλα. Κι ἐνῶ ὑπάρχουν ἄλλοι, καλοὶ καὶ ἐνάρετοι, ποὺ ἔχουν καὶ μηχανή, αὐτὸς καλεῖ ἐμένα, ἐπειδὴ δὲν ἔχω ἄλλον τρόπο να βγάλω το ψωμί μου. Πάω ἐκεῖ καὶ μοῦ λέει: "Πόσα θέλεις;".

Ο Άγιος Τσάρος Νικόλαος στην Λαύρα της Αγίας Τριάδος(Σεργκέεβ Πόσαντ)1896

Emperor Nicholas II at the Holy Trinity Lavra of St. Sergius. Sergiev Posad, situated about 70 km (43 mi) to the northeast from Moscow,1896

πηγή

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί ανοίγουν οι θρόνοι και μας καταπίνουν.

παπα-Κώστας

  Οι τραγουδιστές είναι ιεραπόστολοι και οι εφοπλιστές και λοιποί επιχειρηματίες είναι αγαθοποιοί. 

Οι υπουργοί κι οι βουλευτές άγγελοι επί της γης. 

Υψηλόβαθμοι κληρικοί ντύνονται με ταπετσαρίες για καναπέδες και φοράνε πιο φανταχτερά κοσμήματα κι από παλιές ντίβες του Χόλιγουντ αλλά ενοχλούνται από το ντύσιμο των νέων. 

Το γαϊδουράκι του Χριστού ήταν η Μερσεντές της εποχής και το ένδυμα του Ιωάννη του Προδρόμου, καμηλό. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας ήταν υπερβολικοί που ήθελαν να ζήσουν την ιδανική Εκκλησία. Ουτοπιστές σαν να λέμε (έχουν ειπωθεί αυτά από κληρικούς).

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί ανοίγουν οι θρόνοι και μας καταπίνουν. Η γη ολόκληρη θα ανοίξει όπως το πάμε αδέρφια!

«Η αγιότητα δεν γεννιέται μέσα μας από τη διανοητική αναζήτηση...

Γράφει ο ντε Κωσάντ (Jean-Pierre de Caussade,1675-1751, Γάλλος Ιησουίτης, από το κλασικό έργο του «Abandonment to Divine Providence», σ. 25):

 «Η αγιότητα δεν γεννιέται μέσα μας από τη διανοητική αναζήτηση, αλλά από το θέλημα του Θεού και τη δική μας αποδοχή του. Αν διψάμε, χρειαζόμαστε να πιούμε νερό, όχι να μελετήσουμε βιβλία που εξηγούν τι είναι η δίψα».

 Χρειάζεται άραγε να γνωρίζουμε τη χημεία του νερού για να ξεδιψάσουμε; Όμως δεν μπορούμε να ξεδιψάσουμε αν δεν πιούμε, και δεν μπορούμε να πιούμε αν δεν εμπιστευτούμε. 

 Η πίστη, σε κάθε τομέα της ζωής, προηγείται της κατανόησης.
Το νόημα είναι απλό. Κανείς δεν περιμένει να σπουδάσει χημεία για να πιει νερό όταν διψάει. Η ανάγκη τον οδηγεί κατευθείαν στην πράξη. 

Το ίδιο ισχύει και στην πνευματική ζωή. Η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν χρειάζεται πρώτα πλήρη κατανόηση των τρόπων Του. Έρχεται πρώτα η πίστη, και μέσα από αυτήν ανοίγεται σταδιακά και η κατανόηση. Όποιος περιμένει να καταλάβει πρώτα και μετά να εμπιστευτεί, κινδυνεύει να μείνει για πάντα διψασμένος, με το ποτήρι μπροστά του.

πηγή

Αν ο άνθρωπος ήξερε πόσο τον αγαπά ο Θεός, θα έκλαιγε από χαρά κάθε μέρα.

ΟΣΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΙΤΣΟΥ

 Αν ο άνθρωπος ήξερε πόσο τον αγαπά ο Θεός, θα έκλαιγε από χαρά κάθε μέρα. Αλλά επειδή δεν το ξέρει, δεν κλαίει... Ο Θεός μας καλεί σε Αυτόν κάθε στιγμή. Και αν στραφούμε λίγο με την καρδιά μας προς Αυτόν, έρχεται με όλη Του την αγάπη και μας γεμίζει με τη χάρη Του.

  Η πνευματική ζωή δεν είναι βάρος, αλλά βαθιά χαρά. Μόνο η αμαρτία καταπιέζει τον άνθρωπο, τον κάνει ανήσυχο και φορτωμένο. Όποιος φεύγει από την αμαρτία και ανοίγει την καρδιά του στον Χριστό, νιώθει αληθινή ελευθερία και ουράνια γαλήνη.

"Μοῦ λένε… Παππούλη μου, διαβάζουμε, ἀλλά εἶναι ἀρχαῖα καί δέν τά καταλαβαίνουμε

"Μοῦ λένε…

 Παππούλη μου, διαβάζουμε, ἀλλὰ εἶναι ἀρχαῖα καὶ δὲν τὰ καταλαβαίνουμε… τοὺς λέω… δὲν πειράζει τὰ καταλαβαίνει ὁ διάβολος μὲ τοὺς δαίμονες τοῦ καὶ παίρνουν δρόμο καὶ τρέχουν…
Ακούσατε Μαρία Τὴν εἶπε τὴν Παναγία μας…δὲν τολμᾶ κἂν νὰ Τὴν ἀποκαλέσει μὲ τὸ Ὄνομα Της, Παναγία ἢ Θεοτόκο… καίγεται ὅταν Τὴν ἀκούει νὰ Τὴν ἐπικαλούμεθα καὶ νὰ Τὴν χαιρετίζουμε μὲ τοὺς Χαιρετισμούς Της…
Γιὰ αὐτό σας λέω ὅτι εἶναι ἐπιθυμία καὶ ἐντολὴ τῆς Δέσποινας μᾶς νὰ διαβάζουμε κάθε μέρα τοὺς Χαιρετισμούς."

Παπα-Φώτης ο Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου

Όλα μπορεί να τα κάνει κανείς, άμα θέλει.

Όλα μπορεί να τα κάνει κανείς, άμα θέλει.
Κι άμα είναι λίγο ερωτευμένος με τα ουράνια, κάνει.
Κι άμα είναι ερωτευμένος, και χίλιες δουλείες να ‘χει, φροντίζει και τον ερωτά του.
Έ, όταν είμαστε ερωτευμένοι με τα Θεία, να μην κάνομε κάτι; Αφού είμαστε γι’ αυτό φτιαγμένοι.Είμαστε για τον Κύριο φτιαγμένοι.Και χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε να ζήσουμε. 

Το ‘πε και ο ίδιος.«Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδεν».
Τι να κάνουμε, ρε παιδιά. Η αγάπη είναι «κραταιά ως ο θάνατος», τι θέλετε να κάνουμε, λέει το ''Άσμα Ασμάτων''.

Φθινοπωρινό Συναξάρι τόμος Α΄, του π. Ανανία Κουστένη.

πηγή

Όσο θα περνάει ο καιρός, όλο και πιο δύσκολα θα γίνονται τα πράγματα.

"Όσο θα περνάει ο καιρός, όλο και πιο δύσκολα θα γίνονται τα πράγματα. Ο Χριστός ήξερε πως θα ήταν, μας προειδοποιεί εκ των προτέρων, ώστε να γνωρίζουμε και να προετοιμαζόμαστε έτσι ώστε να μην ακολουθούμε την πλειοψηφία που πηγαίνει στην άβυσσο."

+Πατριάρχης Παύλος της Σερβίας

πηγή

Ο βράχος του Αγ.Ιλαρίωνα

Στην Επισκοπή της επαρχίας Πάφου, στην Κύπρο, δεσπόζει ένας εντυπωσιακός βράχος, γνωστός ως τα «Μετέωρα της Κύπρου». Πάνω στον επιβλητικό αυτό μονόλιθο, ύψους περίπου 70 μέτρων, στέκεται ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιλαρίωνα, σε ένα μοναδικό τοπίο όπου η φύση και η πίστη συναντιούνται αρμονικά.Η Επισκοπή είναι ένα γραφικό χωριό με πλούσια φυσική ομορφιά και ξεχωριστή πολιτιστική ταυτότητα, που μαγεύει κάθε επισκέπτη με τους βράχους, το πράσινο και την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του. Ο Άγιος Ιλαρίωνας ο Μέγας τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 21 Οκτωβρίου,

Ο Άγιος Ιλαρίωνας έφθασε στην Πάφο αφού πρώτα σε ηλικία 63 ετών κατέβηκε στην Αίγυπτο για να επισκεφθεί την Ιερά Μονή του Μεγάλου Αντωνίου και στη συνέχεια πήγε στη Σικελία όπου θεράπευσε από δαιμονική προσβολή αξιωματικό της αυτοκρατορικής φρουράς. Από εκεί αναχώρησε για την Κύπρο

Ο Καυσοκαλυβίτης Γέροντας Συμεών ο τυφλός

Στὸν Γέροντα Ἡσαΐα ἀπὸ τὴν Ῥαιδεστό, ποὺ ζοῦσε στὴν Καλύβη τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, στὰ Καυσοκαλύβια, ἀπὸ τὸ 1840, προσῆλθε τὸ 1933 ὁ Γεώργιος Κανέτσος, καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὴν Ῥαιδεστό, προκειμένου νὰ γίνει μοναχός. Ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Θεσσαλίας, ὅπου ζοῦσε καὶ ἐξασκοῦσε τὸ λειτούργημα τοῦ χωροφύλακα, σὲ ἡλικία 30 ἐτῶν, ἀποφάσισε νὰ ἀφήσει τὰ ἐγκόσμια καὶ νὰ ἔλθει στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὅταν ἦλθε στὸν γερο-Ἡσαΐα, ὁ Γέροντας τὸν ῥώτησε ἂν καπνίζει. Ἐκεῖνος ἀπάντησε καταφατικὰ καὶ τότε ὁ Γέροντας τοῦ λέει: «Δὲν μπορεῖς νὰ γίνεις μοναχός». 

Ἀμέσως τότε αὐτὸς πετὰ τα τσιγάρα καὶ βάζει μετάνοια στὸν Γέροντα. Ἔμεινε κοντὰ στὸν γερο-Ἡσαΐα 14 χρόνια. Ὡς μοναχός, ἀσκοῦσε μὲ ἀκρίβεια τὴν ὑπακοὴ καὶ τὴν ἡσυχαστικὴ ζωή.
Ἕναν χρόνο πρὶν τὸν θάνατο τοῦ γερο-Ἡσαΐα, προσῆλθε καὶ ὁ Βασίλειος Καυκὴς ἀπὸ τὴν Λήμνο· ὁ γερο-Συμεών, ἀμέσως τοῦ φόρεσε ἕνα παλαιὸ ζωστικό, λέγοντας: «Δὲν θέλω κοσμικοὺς μέσα στὸ σπίτι».

Ὁ Βασίλειος ὑπηρέτησε στὰ ὀχυρὰ τοῦ Μεταξᾶ στὸ Ῥούπελ. Ἐκεῖ, ὅπως εἶναι γνωστό, ἀντιστάθηκαν στοὺς Γερμανοὺς καὶ ἀπέτρεψαν τὴν εἴσοδό τους στὰ ὀχυρά. Μέσα ἀπὸ τὴν ἀπελπισία τῆς μάχης παρακαλοῦσε τὴν Παναγία νὰ τὸν γλυτώσει ἀπὸ τὸν αἰφνίδιο θάνατο τοῦ πολέμου μὲ τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ γίνει μοναχὸς στὸ περιβόλι Της. Ἦρθε, λοιπόν, τὸ 1945 στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἐκάρη μοναχὸς τὸ 1947 ἀπὸ τὸν π. Συμεών, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωσε τὸ ὄνομα τοῦ Γέροντος Ἡσαΐα. Μὲ αὐτὸν συνδέθηκε μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του.

Ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε μοναχὸς ὁ π. Συμεών, ποτὲ δὲν ἔπλυνε τὸ πρόσωπό του καὶ τὸ στόμα του μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του. Ἐργαζόταν χειρωνακτικὲς ἐργασίες στοὺς κήπους τῶν πατέρων μὲ ταπείνωση καὶ περιποιόταν τὸ κτηματάκι του στὰ χωράφια τῆς περιοχῆς τοῦ Ἁγίου Νήφωνος.

Ἐργόχειρο δὲν ἔμαθε γιὰ νὰ μὴν ἔχει περισπασμὸ ἀπὸ τὴν πνευματικὴ ἐργασία. Ὅταν πήγαινε στὰ χωράφια πάντοτε κρατοῦσε τὸ λιωμένο κομποσχοίνι του στὰ χέρια γιὰ νὰ ἀγωνίζεται στὴν προσευχή. Εἶχε στὴν τσέπη του κουκιὰ γιὰ νὰ μετράει τὰ κομποσχοίνια μεταφέροντας αὐτὰ ἕνα-ἕνα στὴν ἄλλη τσέπη. 

Εἶχε μεγάλη φιλία μὲ τὸν μεγάλο ἀσκητὴ Γαβριὴλ τὸν Καρουλιώτη, ὁ ὁποῖος, κάποια περίοδο εἶχε σκανδαλισθῆ καὶ ἤθελε νὰ πάει μὲ τοὺς ζηλωτές. Ὁ γερο-Συμεών, ὡς φωτισμένος νοῦς, τὸν βοήθησε νὰ ξεπεράσει τὴν δυσκολία αὐτή. Ἀρκετὲς φορές, ὅπως μᾶς διηγιόταν ὁ ἴδιος, ἔκαναν ἀγρυπνίες μὲ τὴν εὐχὴ καὶ μὲ πνευματικὴ συζήτηση. Περνοῦσαν ἔτσι τὴν νύχτα χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν καθόλου, ἀποῤῥοφημένοι ἀπὸ τὶς δύο ἀγαπημένες τους αὐτὲς ἐνασχολήσεις.

Διακονοῦσε πάντοτε στὸ Κυριακὸ μὲ προθυμία ὡς ἐκκλησιαστικός. Ἐπιθυμοῦσε νὰ μεταλαμβάνει συχνὰ τῶν θείων Μυστηρίων καὶ προσερχόταν μὲ πολὺ πόθο. Πάντοτε, ὅταν τὸν μεταλαμβάναμε, τὰ δάκρυα πλημμύριζαν τὸ ἀσκητικό του πρόσωπο, χάρισμα πού, ὅπως φαίνεεται, εἶχε λάβει μὲ τὴν βοήθεια τοῦ προστάτου Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου.

Ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης

  Ο Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα έλεγε πως κανένας Άγιος δεν πέρασε από τη ζωή χωρίς θλίψεις και δοκιμασίες.

 Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης· να πονάς και να μη νομίζεις πως ο Θεός σε ξέχασε. 

 Γιατί ο Σταυρός δεν είναι η απουσία Του. Είναι η σιωπηλή παρουσία Του μέσα στη δοκιμασία. 

 Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε δρόμο χωρίς αγκάθια. Μας έδειξε πρώτος τον δρόμο του Σταυρού. 

Κι όταν η ζωή βαραίνει στους ώμους μας, ας μη ρωτάμε μόνο «γιατί;». 

Ας ψιθυρίζουμε μέσα από τα δάκρυά μας: 

«Κύριε, αφού Εσύ περπάτησες πρώτος αυτόν τον δρόμο, κράτησέ με κι εμένα να μη λυγίσω.»

 Γιατί κάποτε θα καταλάβουμε πως πίσω από κάθε σταύρωμα που αντέξαμε με πίστη, κρυβόταν μια Ανάσταση που ακόμη δεν είχαμε δει.

Τα εκατοντάδες κλεμμένα από τους Βούλγαρους κειμήλια...

Τοιχογραφία της Παναγίας Εικοσιφοίνισσας, όπως ήταν πριν την καταστροφή της από τους Βούλγαρους, βρίσκεται στο περίστωο του Καθολικού της μονής.

******************

Υπογραφή μνημονίου Κατανόησης μεταξύ των Υπουργών Πολιτισμού Ελλάδας και Βουλγαρίας, Λίνας Μενδώνη και Evtim Miloshev 

Σοβαρά τώρα; θα τους παραδώσουμε τα οστά του Τσάρου τους του Σαμουήλ που βρέθηκαν σε ελληνικό έδαφος για να μας επιστρέψουν 48 μόλις κειμήλια από τα εκατοντάδες που έκλεψαν από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, τη Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας, την Παλιά Μητρόπολη Σερρών, τη Μονή της Παναγίας Καλαμούς, τη Μονή της Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας και το Ιμαρέτ της Καβάλας από όπου μετέφεραν στη Βουλγαρία ολόκληρη τη βιβλιοθήκη αραβικών χειρογράφων του, και αυτό θεωρείται επιτυχία; Κειμήλια που έπρεπε να είχαν επιστραφεί στην Ελλάδα ήδη από τη δεκαετία του 1920.
Καμιά κουβέντα για τα εκατοντάδες χειρόγραφα της Εικοσιφοίνισσας, τα πολυτιμότερα όλων.
Και σήμερα είναι ημέρα μνήμης της Εξέγερσης και της Σφαγής της Δράμας.

Στέφανος Πασβάντης

"Πατέρας Γρηγόριος.Ο τελευταίος ερημίτης της μονής Στροφάδων"

Από το 1976 ως το 2014 έζησε μαζί με το Θεό στις Στροφάδες νήσους καταμεσής του Ιονίου πελάγους υπηρετώντας τη Μονή που χτίστηκε τον 13ο αι. Εβλεπε μόνο τον ορίζοντα....

Η ζωή του όλη, ένα μυθιστόρημα ο πατέρας Γρηγόρης, ο τελευταίος ΄Ελληνας ιερέας μοναχός - ασκητής που έζησε 38 ολόκληρα χρόνια της ζωής του στην ιερά μονή των Στροφάδων ουσιαστικά ολομόναχος. Ο λόγος για το ιστορικό καστρομονάστηρο που ιδρύθηκε το πρώτο μισό του 13ου αιώνα από τον Θόδωρο Α' Λάσκαρη στο μεγαλύτερο από τα δυο μικρά νησιά των Στροφάδων που βρίσκονται καταμεσής του Ιονίου πελάγους σε απόσταση 27 νμ νότια από το ακρωτήρι Γερακας της Ζακύνθου. Μοναδικός τρόπος για να επισκεφτεί κανείς τα νησιά είναι με ιδιωτικό σκάφος.

Γεννήθηκε στον Αγαλά, ένα ορεινό χωριό της Ζακύνθου. Χειροτονήθηκε ιερέας
και για πρώτη φορά επισκέφθηκε τις Στροφάδες νήσους και την ιερά μονή που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου παραμένοντας εκεί έξι μήνες. Το 1976 αποφάσισε να μείνει εκεί και να υπηρετήσει στο μοναστήρι - οχυρό όπου μόνασε κι ετάφη ο Αγιος Διονύσιος, πολιούχος της Ζακύνθου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κτιριακό συγκρότημα έχει μορφή καστρόπυργου, είναι δηλαδή ένα οχυρό μοναστήρι. Το καθολικό της μονής, δηλαδή ο κεντρικός ναός, βρίσκεται μέσα στον πύργο της μονής, πράγμα μοναδικό τουλάχιστον σε ορθόδοξο μοναστήρι.

Η ασέβεια προς τους νεκρούς στα σκοτεινά χρόνια του κορωνοϊού.

«Η ασέβεια προς τους νεκρούς δείχνει μια ψυχή που δεν έχει βρει ακόμα τη δική της ανθρωπιά.»   ~Βίκτωρ Ουγκώ~

Ξεθάβουν τους νεκρούς, οι οποίοι μέσα στις ειδικές πλαστικές σακούλες μπορεί ακόμη και χρόνια μετά να μην έχουν αποσυντεθεί, και αναγκάζουν τους συγγενείς τους να βιώνουν μια κατάσταση άκρως ψυχοφθόρα, αντικρίζοντας μια εικόνα που κανένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να αναγκάζεται να αντικρίσει για τον αγαπημένο του νεκρό.Σεβασμός μηδέν. Ούτε στους νεκρούς ούτε στις οικογένειές τους και τότε αναπόφευκτα γυρίζω πίσω στα σκοτεινά χρόνια του κορωνοϊού.

Στα χρόνια που, στο όνομα της προστασίας της ζωής, μπήκε σε εφαρμογή μια πρωτοφανής λογική φόβου, περιορισμών και πρωτοκόλλων. Άνθρωποι πέθαναν μόνοι, οικογένειες στερήθηκαν την τελευταία αγκαλιά, το τελευταίο φιλί, την προσευχή δίπλα στον άνθρωπό τους, ακόμη και τον αποχαιρετισμό όπως τον γνώριζαν και τον είχαν ζήσει γενιές ολόκληρες.

Σήμερα βλέπουμε μία από τις τραγικές συνέπειες εκείνης της ανερμάτιστης διαχείρισης.
Στα κοιμητήρια Ευόσμου έχουν ήδη ανοίξει περίπου 800 τάφοι και, σύμφωνα με τον νέο πρόεδρο του Συνδέσμου Δήμων Δυτικής Θεσσαλονίκης, σε καμία περίπτωση δεν είχε ολοκληρωθεί η αποσύνθεση. Οι προγραμματισμένες μερικές εκταφές αναστέλλονται και αναζητείται διαφορετική λύση.

Κάπου εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα που δεν γίνεται να προσπεράσουμε.
Πόσο επιστημονικά τεκμηριωμένα ήταν όλα όσα επιβλήθηκαν τότε;

Ό Εκκλησιασμός από μόνος του δεν σώζει

Πηγαίνω στον Ιερό Ναό ώστε να προβληματιστώ, να γυμνάσω τους πνευματικούς μυς, να συναντήσω τον Χριστό και τους αδερφούς μου, είτε είναι εχθροί είτε φίλοι
ή πηγαίνω απλά διότι δεν έχω κάτι άλλο να κάνω την Κυριακή το πρωί και το έχω συνδυάσει με το καφεδάκι που θα πιω μετά με την παρέα μου; Το χειρότερο το έχω ακούσει από γυναίκα μεγάλης ηλικίας, ότι η Εκκλησία είναι το γυναικείο καφενείο και ένας τρόπος να περνάει διαφορετικά το πρωί της Κυριακής. Με τέτοιο φρόνημα όχι μόνο δεν ωφελούμαστε αλλά σκανδαλίζουμε και πληγώνουμε το Σώμα της Εκκλησίας.

Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι έχουμε τον καμβά, τα χρώματα αλλά και τον βοηθό από πάνω μας (Τον Χριστό) για να σχεδιάζουμε και να ζήσουμε τον Παράδεισό μας.
Ένα Παράδεισο που δεν τελειώνει με τον θάνατο αλλά συνεχίζεται…….
Όλα ξεκινάνε από εδώ αλλά δεν τελειώνουν στην παρούσα ζωή, συνεχίζονται στην αιωνιότητα.
Ο τρόπος που ενεργούμε δείχνει τι πραγματικά θέλουμε. Θα γίνει τελικά αυτό που θέλουμε. Θέλεις σωτηρία; Θα έχεις σωτηρία. Θέλεις απώλεια ; Θα έχεις απώλεια. Αυτό που θέλεις θα γίνει.

Είναι τρομερό! Στη ζωή μας θα γίνει αυτό που θέλουμε ! Σαν να φωνάζει ο καμβάς στον ζωγράφο ότι θα σχηματιστεί ότι εικόνα επιθυμεί να ζωγραφίσει ! Φοβερό! Τα λάθη θα συμβούν αλλά δεν στεναχωριόμαστε διότι διορθώνονται και συγχωρούνται (Μυστήριο Ιεράς Εξομολογήσεως).

Ό Εκκλησιασμός από μόνος του δεν σώζει. Ο Εκκλησιασμός είναι η αρχή της σχέσης, ο διάλογος, το ξεκίνημα που καταλήγει κάπου. Σε εκείνο το τραπέζι που ο Θεός μας δίνει τον εαυτό Του, αλλά δυστυχώς Τον περιφρονούμε.

Δυστυχώς εκκλησιαζόμαστε ως άτομα, και όχι ως πρόσωπα σε κοινωνία. Θα πάω στον Ναό, θα εκκλησιαστώ και θα φύγω χωρίς ένα χαμόγελο, μια καλημέρα…Μπορεί κιόλας να κάνω πως δεν βλέπω κάποιους μέσα στον Ναό διότι δεν θέλω να τους μιλήσω!

Η Θεία Κοινωνία έχει μετατραπεί σε εισιτήριο σωτηρίας μόνο για τους ετοιμοθάνατους. Να φωνάξουμε τον Παπά να κοινωνήσει τον άρρωστο στο παρά πέντε για να κερδίσει ο άνθρωπος την καλύτερη θέση στο Παράδεισο. Γι’ αυτό αν ρωτήσεις έναν άνθρωπο τι του έρχεται στο μυαλό όταν βλέπει έναν Παπά, θα σου πεις δύο λέξεις: «Θάνατος και Κηδεία». Πολλοί όταν βλέπουν Παπά φτύνουν τον κόρφο τους ή το πιο τραγικό πιάνουν τα γεννητικά τους όργανα. Ο Παπάς δίνει Ζωή και Ανάσταση με τη Θεία κοινωνία. Κατεβάζει τον Χριστό , τον ίδιο προσωπικά. Φοράει λευκά ακόμα και στην κηδεία , διότι ο θάνατος απλά δεν υπάρχει.

Η λάθος θέαση των πραγμάτων μας εκτροχιάζει. Ο εγωϊσμός, μας έχει θαμπώσει τα μάτια της καρδιάς. Ο ασυνείδητος εκκλησιασμός καταλήγει να γίνεται όπως η κοινωνία του Ιούδα.
Πάμε στην Εκκλησία, ακούμε τα τροπάρια σαν στρατιωτάκια ακούνητα , αμίλητα, αγέλαστα και θεωρούμε ότι κάποιος Θεός που είναι εκεί ψηλά είναι υποχρεωμένος να με σώσει διότι έφαγα κάποιες ώρες από τη ζωή μου όρθιος σε ένα στασίδι.

Νέα έκδοση-Αγίου Ιερωνύμου-Διάλογος κατά Λουκιφεριανών

  "Το παρόν διαλογικό έργο ανήκει στον κλάδο της αντιρρητικής θεολογίας και αναιρεί τις θέσεις των Λουκιφεριανών. Οι εν λόγω Σχισματικοί του Δ΄ αιώνος πήραν το όνομά τους από τον επίσκοπο Καλάρεως (το σημερινό Cagliari της Σαρδηνίας) Λουκίφερ (Luciferus Calaritanus). 

 Ο Λουκίφερ και οι οπαδοί του ήταν ακραιφνείς Ορθόδοξοι, αλλά αποσχίστηκαν από την εκκλησιαστική κοινωνία με τους υπόλοιπους, εξαιτίας του ζήλου χωρίς επίγνωση από τον οποίο διακατέχονταν, αφού αφενός μεν κρατούσαν αδιάλλακτη στάση απέναντι στους πρώην αρειανούς κληρικούς, ακόμη κι αν αυτοί είχαν αποκηρύξει την αίρεση και είχαν γίνει αποδεκτοί από την υπόλοιπη Εκκλησία, αφετέρου δε απέρριπταν την επιείκεια θεωρώντας «προδότες» τους Ορθόδοξους που δέχτηκαν μετανοημένους αρειανούς επισκόπους. 

 Αιτία της αποκοπής τους ήταν η Σύνοδος που συνεκλήθη στην Αλεξάνδρεια το 362, υπό την προεδρία του Μεγάλου Αθανασίου, στην οποία αποφασίστηκε να γίνονται δεκτοί στους κόλπους της Εκκλησίας και στις θέσεις τους όλοι οι πρώην Αρειανοί επίσκοποι, με μόνη προϋπόθεση να ομολογήσουν το Σύμβολο της Νίκαιας και να αναθεματίσουν την αίρεσή τους".

(Από τον πρόλογο του βιβλίου)/πηγή

Πληροφορίες - παραγγελίες: krufosxoleio@yahoo.gr

ΑΓΙΟΣ ΓΟΒΔΕΛΑΑΣ Ο ΠΟΛΥΑΘΛΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΟΒΔΕΛΑΑΣ Ο ΠΟΛΥΑΘΛΟΣ(+29 Σεπτεμβρίου)

Μία ζωή αφιερωμένη στον Χριστό,μία παράδοση που ενώνει την Περσία,την Κρήτη και την Κέρκυρα

π. Γεώργιος Μπογδάνος