Πόσοι τρόποι σωτηρίας ὑπάρχουν καί συγχωρήσεις ἁμαρτιῶν ἀπό τόν Θεό, ἐξομολογούμενες σ' αὐτόν;

Πόσοι τρόποι σωτηρίας ὑπάρχουν καὶ συγχωρήσεις ἁμαρτιῶν ἀπὸ τὸν Θεό, ἐξομολογούμενες σ' αὐτόν;

Τρεῖς τρόποι ὑπάρχουν.

 Ὁ πρῶτος τὸ νὰμὴ ἁμαρτήσει ποτὲ πιά.

 Ὁ δεύτερος νὰ μετανοήσει επάξια. 

Ὑπάρχει καὶ τρίτος τρόπος σωτηρίας γι' αὐτοὺς ποὺ ἁμάρτησαν, με δοκιμασίες καὶ θλίψεις καὶ ὑπομονή, σύμφωνα μέ αὐτό πού ἔχει εἰπωθεῖ· «Με φίμωτρο σιδερένιο καὶ χαλινάρι σφίξε τα σαγόνια αὐτῶν πού δέν σὲ πλησιάζουν» (Ψαλμ. 31,9). πρᾶγμα ποὺ ἔπαθε ὁ Ναβουχοδονόσορ (Δαν. 4,1).

 Γιατί ὑπάρχουν περιπτώσεις κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ Θεὸς αὐτὸν ποὺ ἁμαρτάνει καὶ δὲν μετανοεῖ, τὸν βάζει σε δοκιμασία, καὶ μὲ τὶς δοκιμασίες ἔρχεται σὲ ταπείνωση, καὶ μὲ τὴν ταπείνωση σώζεται χωρὶς ἄσκηση, ὅπως ὁ τελώνης καὶ ὁ ληστής.

Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης

( Ἅπαντα τά Ἔργα "σειρά ΕΠΕ"Ἐρωταποκρίσεις Τόμος 13Γ',σελ. 151-153).

πηγή

Το σύστημα δεν χρειάζεται να σε θεωρήσει ένοχο.Αρκεί να σε θεωρήσει κίνδυνο

Ρε πότε ακριβώς παραχωρήσαμε στο κράτος όχι μόνο το δικαίωμα να γνωρίζει τι χρωστάμε, αλλά και τη φιλοδοξία να υπολογίζει τι άνθρωποι θα αποδειχθούμε οικονομικά στο μέλλον;Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Το νέο κρατικό credit score δεν περιορίζεται στην καταγραφή μιας οφειλής. Οικονομικά και περιουσιακά στοιχεία, οφειλές, ρυθμίσεις, πληρωμές και προηγούμενη συμπεριφορά μπορούν να τροφοδοτούν ένα σύστημα το οποίο, με στατιστικές μεθόδους και αλγορίθμους μηχανικής μάθησης, επιχειρεί να εκτιμήσει ικανότητα και πρόθεση αποπληρωμής, ακόμη και πιθανότητα μελλοντικής αθέτησης.
Το παρελθόν δεν αρχειοθετείται απλώς.Χρησιμοποιείται για να προεξοφλήσει το μέλλον.
Αυτό είναι πολιτικά πολύ σοβαρότερο από ακόμη μία εφαρμογή του Δημοσίου.
Και πολύ πιο ενδιαφέρον από τις εύκολες κραυγές περί «Μεγάλου Αδελφού».
Ο Orwell φαντάστηκε μια εξουσία που παρακολουθούσε τον άνθρωπο για να γνωρίζει τι κάνει. Η σημερινή τεχνολογία προσφέρει στην εξουσία κάτι λεπτότερο: τη δυνατότητα να παράγει από όσα γνωρίζει μια εκτίμηση για εκείνο που ενδέχεται να κάνει.
Δεν χρειάζεται να σε θεωρήσει ένοχο.Αρκεί να σε θεωρήσει κίνδυνο.

Ο αλγόριθμος δεν έχει γνώμη, μας λένε. Βεβαίως.

Ἡ νεκρώσιμος Ἀκολουθία εἶναι ἀναγκαία;

 

ΔΥΟ ΜΠΟΤΣΑΡΑΙΟΙ – ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

Στον απόηχο της επετείου για την καταστροφή των Σουλιωτών στο Σέλτσο, επιστρέφω σε δύο πρόσωπα της οικογένειας των Μποτσαραίων, πατέρα και γιο, που συνδέθηκαν με διαφορετικό τρόπο με την περιοχή μας.

Ο Γεώργιος Μπότσαρης, μετά την αποχώρησή του από το Σούλι, εγκαταστάθηκε με τους ανθρώπους του στο Βουργαρέλι. Ο γιος του, Κίτσος Μπότσαρης, ήταν ένας από τους λίγους που κατόρθωσαν να διαφύγουν από την καταστροφή του Σέλτσου.
Και για τους δύο, όμως, ο θάνατός τους μάς οδηγεί σε ένα μικρό ιστορικό πρόβλημα.
Για τον Γεώργιο επαναλαμβάνεται σήμερα ότι πέθανε το 1799 στο Βουργαρέλι, δηλητηριασμένος με εντολή του Αλή Πασά. Οι παλιότερες πηγές που εξετάσαμε λένε κάτι διαφορετικό.

Για τον Κίτσο, πάλι, μεταγενέστερες αφηγήσεις τοποθετούν τον θάνατό του στα Γιάννενα. Παλαιότερες μαρτυρίες όμως μας οδηγούν στην Άρτα.
Βουργαρέλι ή Άρτα; Κώνειο ή δολοφονία;

Δύο μικρές έρευνες που ξεκίνησαν από το Σέλτσο και κατέληξαν σε ένα κοινό ερώτημα: πόσο βέβαιες είναι τελικά ορισμένες πληροφορίες που, περνώντας από βιβλίο σε βιβλίο, έφτασαν μέχρι τις μέρες μας ως δεδομένες;
 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ: ΤΟ ΒΟΥΡΓΑΡΕΛΙ, ΤΟ ΚΩΝΕΙΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ
https://doxesdespotatou.com/to-voyrgareli-to-koneio-kai.../
 ΚΙΤΣΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ
https://doxesdespotatou.com/tria-poylakia-kathoyntan.../

πηγή

Η θυσία της Ελένης Γκατζογιάννη αποτελεί φάρο μνήμης και υπενθύμιση της βαρβαρότητας που έζησε ο λαός μας.

Στις 28 Αυγούστου 1948, η Ελένη Γκατζογιάννη, μια Ελληνίδα μάνα πρότυπο από το χωριό Λια της Θεσπρωτίας, εκτελείται από τις δυνάμεις του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος»... Κομμουνιστές.

Εν τη απουσία του συζύγου της, που εργαζόταν στην Αμερική, η Ελένη σήκωσε μόνη της το βάρος της οικογένειας και την ανατροφή των τριών παιδιών της.
Όταν οι κομμουνιστές αντάρτες επιχείρησαν να στρατολογήσουν τα αγόρια του χωριού μέσω του παιδομαζώματος, η ίδια αντιστάθηκε. Προσπάθησε να φυγαδεύσει τον γιο της Νίκο μαζί με άλλους νέους εκτός της περιοχής, όμως το σχέδιο της αποκαλύφθηκε.

Συνελήφθη, βασανίστηκε φρικτά και τελικά εκτελέστηκε από τους κομμουνιστές, αφήνοντας πίσω της ένα παράδειγμα αυτοθυσίας και μητρικής αγάπης.
Η θυσία της Ελένης Γκατζογιάννη αποτελεί φάρο μνήμης και υπενθύμιση της βαρβαρότητας που έζησε ο λαός μας.

Η μορφή της εμπνέει τον αγώνα για Ελλάδα ελεύθερη, εθνικά υπερήφανη, απαλλαγμένη από τις ξένες και αντεθνικές ιδεολογίες που αιματοκύλισαν τον τόπο.
Ψάξτε και δείτε την ταινία ”Ελένη»
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ.ΑΘΑΝΑΤΗ.

πηγή

Ιερό γυναικείο Κοινόβιο της «Παναγίας Θεοσκεπάστου» Σοχού Λαγκαδά,

Η Μονή Παναγίας Θεοσκέπαστου βρίσκεται στην περιοχή του Σοχού της Θεσσαλονίκης ,δύο χιλιόμετρα ΒΔ της κωμόπολης του Σοχού, σε μια όμορφη πλαγιά του Βερτίσκου. Το εντυπωσιακό μοναστήρι φέρει την ονομασία “Παναγία η Θεοσκέπαστος” και είναι αφιερωμένο στη Γέννηση της Παναγίας και αποτελεί Μετόχιο της ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους.. Η λαμπρή πανήγυρις τελείται με επισημότητα κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου.

Κάθε χρόνο γίνεται η υποδοχή στο Ιερό γυναικείο Κοινόβιο της «Παναγίας Θεοσκεπάστου» Σοχού Λαγκαδά, της περιπύστου Ιεράς Εικόνος της Θεοτόκου της επικαλουμένης «Παναγίας Γοργοϋπηκόου», προστάτιδος και εφόρου της Αθωνικής ως άνω Iεράς Μονής, επ΄ευκαιρία του πανηγυρικού εορτασμού του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου

Η θαυματουργή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Γοργοεπηκόου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους.

Παλαιοχριστιανικό Κοιμητήριο της Αρχαίας Πόλεως Σάμου(4ος μ.Χ.αιώνας)

Το χρονολογούμενο από τον 4ο μ.Χ. αιώνα ανακαινισμένο Παλαιοχριστιανικό Κοιμητήριο της Αρχαίας Πόλεως Σάμου.

πηγή

Μια συγκλονιστική φωτογραφική μαρτυρία από την αποχώρηση του ελληνικού σταρτού από την Κρήνη-Τσεσμέ(1922)

Μια συγκλονιστική φωτογραφική μαρτυρία από το ύστατο κατώφλι της Μικρασιατικής Γης…

Υπάρχουν ιστορικές φωτογραφίες που δεν αποτυπώνουν απλώς ένα γεγονός! Αποτυπώνουν τη στιγμή κατά την οποία ένας ολόκληρος κόσμος παύει να υπάρχει όπως τον γνώριζαν οι άνθρωποί του…

Μπροστά μας απλώνεται μία από τις πλέον συγκλονιστικές εικόνες του μικρασιατικού δράματος, η οποία συνέβη σαν σήμερα, 2 Σεπτεμβρίου 1922!: Η αποχώρηση τμημάτων του Ελληνικού Στρατού από την Κρήνη -Τσεσμέ, στο οδυνηρό τέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας… Ένα πλοίο κατάφορτο από στρατιώτες στην προκυμαία, ένα ασφυκτικό ανθρώπινο πλήθος, άνδρες εξαντλημένοι, αποσκευές, στρατιωτικό υλικό, ένα άλογο μέσα στην ταραχή της αναχώρησης… 

Και απέναντι, επάνω στους γνώριμους λόφους της Ερυθραίας, απλώνεται η γη που σε λίγο θα απομακρυνθεί από τα μάτια τους, ίσως για πάντα...

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί

Ο πόλεμος των λογισμών

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί: της απιστίας, της βλασφημίας και της πορνείας.

Για να κοπάσει αυτός ο πόλεμος, πρέπει πρώτα να γνωρίζεις πότε αμαρτάνεις και πότε όχι:

Δεν αμαρτάνεις όταν ο νους, η βούληση, δε συγκατατίθεται στους λογισμούς, πολύ περισσότερο όταν τους αποστρέφεται ή τους περιφρονεί.
Αμαρτάνεις, κάποτε και θανάσιμα, όταν ο νους αυτοπροαίρετα συγκρατεί τους λογισμούς και η καρδιά ηδύνεται και ευχαριστείται μ’ αυτούς.

Όποιος πολεμείται από πονηρούς λογισμούς και δεν τους αποδέχεται, ταράσσεται όμως νομίζοντας ότι αμάρτησε, αυτός είναι μικρόψυχος, εμπαίζεται από το διάβολο και δε γνωρίζει να διακρίνει μεταξύ προσβολής και συγκαταθέσεως.
Μην παραξενεύεσαι που οι ίδιοι λογισμοί φέρνουν μαζί τους και θάνατο και ζωή, αιώνιο θάνατο ή αιώνια ζωή. Σ’ εκείνον που τους αποδέχεται προκαλούν θάνατο. Σ’ εκείνον που τους αποστρέφεται και τους πολεμά χαρίζουν ζωή, και αυξάνουν το μισθό του στον ουρανό.

Συμβαίνει κάποτε να έρχονται λογισμοί απιστίας ή βλασφημίας κατά του Θεού, της Υπεραγίας Θεοτόκου ή των αγίων.
Καμιά φορά, αντικρίζοντας τα άχραντα και θεία Μυστήρια ή τις άγιες εικόνες, πέφτουν επάνω σου σαν μαύρο σύννεφο βλάσφημες σκέψεις.
Περιφρόνησε αυτούς τους λογισμούς.Αδιαφόρησε.
Μην ανησυχείς και μη θλίβεσαι, γιατί έτσι χαροποιείς το διάβολο. Του αρκεί να σε βλέπει θλιμμένο και συγχυσμένο, αν δεν κατορθώσει κάτι χειρότερο.

Καλώς ήρθες "σκορ"του πολίτη!

Ο Ψηφιακός «Μεγάλος Αδελφός» του Κράτους είναι γεγονός και πλέον ο Νόμος της ΝΔ για το Δημόσιο Credit Score Μετατρέπει τον Πολίτη σε Όμηρο ενός Αλγόριθμου!
Η θέσπιση του κρατικού credit score για το δημόσιο (ν. 4972/2022 και η εξειδίκευσή του με την ΚΥΑ 117786 ΕΞ/2026) δεν αποτελεί απλώς ένα τεχνοκρατικό εργαλείο «εκσυγχρονισμού» ή «φορολογικής συμμόρφωσης».

  Αποτελεί μια απροκάλυπτη, επιθετική εισβολή στην ιδιωτική ζωή των πολιτών και μια επικίνδυνη διολίσθηση προς ένα καθεστώς ολοκληρωτικού ψηφιακού ελέγχου.
Με πρόσχημα τη φερεγγυότητα, το κράτος συγκεντρώνει, διασταυρώνει και επεξεργάζεται το σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς του κάθε ατόμου, αναθέτοντας σε έναν αδιαφανή αλγόριθμο την παραγωγή ενός «σκορ».
Το σκορ αυτό δεν υπολογίζει απλώς αριθμούς… υπολογίζει την ίδια την κοινωνική και οικονομική υπόσταση του πολίτη, ακυρώνοντας στην πράξη το θεμελιώδες τεκμήριο αθωότητας και το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση.

 Πώς άραγε αυτός ο αλγόριθμος, που επιβάλει η ΝΔ και ο Μητσοτάκης σήμερα στους Έλληνες, θα βαθμολογούσε τα κόμματα εξουσίας για το οικονομικό αποτύπωμα που έχουν αφήσει στην Ελλάδα;
Ποιο θα ήταν το credit score της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για το ένα και πλέον δισεκατομμύρια που χρωστάνε σε τράπεζες οι δύο τους;

 Ας αφήσω όμως τα ρητορικά ερωτήματα και ας επιχειρήσω με ένα απλό παράδειγμα να καταστήσω κατανοητή την επικινδυνότητα του νόμου για το σκορ του πολίτη, που θα αφορά για την αρχή την οικονομική του σχέση με το δημόσιο…

Αν διστάζουμε από το φόβο της απογοήτευσης θα αφήσουμε τη ζωή να περάσει άσκοπα τελικά

 Η πρώτη Σεπτεμβρίου είναι η αρχή της νέας χρονιάς για το Εκκλησιαστικό Έτος, ονομάζεται δε αρχή της Ινδίκτου. Μια τέτοια μέρα, νομίζω πως δε θα γράψω κάτι θεολογικό. Ή ίσως να γράψω και κάτι πολύ θεολογικό. Ποτέ δε ξέρεις τι είναι τελικά θεολογικό, τι κρύβει μέσα του κάτι από τον Θεό, και τι όχι. Πολλές φορές κείμενα για καθημερινά πράγματα είναι πολύ πιο θεολογικά από αντίστοιχα γεμάτα αγίους και θεολογικούς όρους.

Σκέφτομαι τη ζωή λοιπόν. Τη ζωή μας την καθημερινή. Ας μη γελιόμαστε. Είναι απαίσια. Όλη μέρα τρέχουμε εδώ κι εκεί για τις δουλειές μας, ένα σωρό υποχρεώσεις μας κυνηγάνε, από τους ανθρώπους που βλέπουμε ελάχιστους συμπαθούμε και πολλούς αντιπαθούμε. Πολλές φορές αυτοί που μας δημιουργούν πρόβλημα είναι οι πολύ στενοί συγγενείς μας. Παλιοί φίλοι μας προδίδουν. Ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι που μοιάζει με τη ρώσικη ρουλέτα, έτοιμος να μας πυροβολήσει.

Και όμως όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω είναι όμορφα.

Ή κρυφή Παναγία στην Κύμη Ευβοίας.

Τὸ μοναδικὸ σὲ φυσικὸ κάλλος καὶ ἄγρια ὀμορφιὰ ἐκκλησάκι τῆς Κρυφῆς Παναγιᾶς, βρίσκεται στὴν περιοχὴ τοῦ Τσίλαρου τῆς Κύμης καὶ ἀπὸ κάτω του ἁπλώνεται τὸ ἀπέραντο γαλάζιο τοῦ Αἰγαίου

Τὸ δυσπρόσιτο, ἀλλὰ κατανυκτικώτατο αὐτὸ Μετόχι τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος τῆς Κύμης ἔχει ὡς θησαυρὸ τὴν θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς «Κρυφῆς Παναγιᾶς».

Τὸ ἐκκλησάκι φωλιασμένο στὴν ἀγκαλιὰ ἑνὸς τεράστιου βράχου στέκει κρυμμένο καὶ ἀγέρωχο μέσα στὸν χρόνο χάρη στὶς προσπάθειες καὶ τὴν ἀγάπη τῶν μοναζουσῶν τῆς Μονῆς τῆς Μεταμορφώσεως, ἀλλὰ καὶ ὅλου τοῦ κόσμου πρὸς τὴν Παναγία μας.
 καὶ ἀπὸ κάτω του ἁπλώνεται τὸ ἀπέραντο γαλάζιο τοῦ Αἰγαίου

Καλή βυζαντινή χρονιά λοιπόν — και καλώς ήρθατε στο 7535!

Αν ζούσαμε στην Κωνσταντινούπολη πριν από χίλια χρόνια, σήμερα δεν θα ευχόμασταν «καλό μήνα» . Θα ευχόμασταν «καλή χρονιά!»
Για τους Βυζαντινούς το έτος δεν άρχιζε την 1η Ιανουαρίου, όπως για εμάς, αλλά την 1η Σεπτεμβρίου.
Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη πιο παράξενο για τα δικά μας μάτια.
Δεν ζούσαν καν στο ίδιο έτος με εμάς!
Αν βρισκόσασταν στην Κωνσταντινούπολη την ημέρα που έπεσαν τα τείχη και λέγατε σε έναν Βυζαντινό ότι ζει στο έτος 1453, πιθανότατα θα σας κοιτούσε με απορία. Για εκείνον δεν ήταν 1453. Ήταν το έτος 6961 από Κτίσεως Κόσμου.

Οι Βυζαντινοί δεν μετρούσαν τα χρόνια από τη Γέννηση του Χριστού, όπως κάνουμε σήμερα. Πίστευαν ότι η ιστορία της ανθρωπότητας άρχισε με τη Δημιουργία του κόσμου, την οποία τοποθετούσαν στην 1η Σεπτεμβρίου του 5509 π.Χ.
Από εκείνο το σημείο άρχιζε η μέτρηση του χρόνου.

Έτσι, όταν ο τελευταίος αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, έπεσε μαχόμενος στα τείχη της Βασιλεύουσας, η ημερομηνία δεν ήταν η 29η Μαΐου 1453. Ήταν η 29η Μαΐου 6961 από Κτίσεως Κόσμου. ‘H όπως θα το έγραφαν οι ίδιοι:
Μηνὶ Μαΐῳ κθ΄, ἰνδικτιῶνος α΄, ἔτους ϛϡξα΄ ἀπὸ κτίσεως κόσμου

Είπε ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας: « Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης είναι Πατήρ της Εκκλησίας»!

Είπε ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης της Ευβοίας: « Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης είναι Πατήρ της Εκκλησίας»!

Εμφανίστηκε ο π. Αυγουστίνος σε μία πρεσβυτέρα, πολύ ενάρετη και Αγία ψυχή, στην Αιτωλοακαρνανία, μητρόπολη που είχε διακονήσει, και της είπε: «Να με παρακαλάς, να μου ζητάς ό,τι θέλεις, ο Θεός μας μου έδωσε την Αγιότητα, με έκανε Άγιο»!

Ο άγιος επίσκοπος Αυγουστίνος, δώρο Θεού στην Εκκλησία, ο «Νέος Χρυσόστομος», κατά τον Άγιο Παΐσιο, στον δρόμο των Αγίων αποστόλων, στα ίχνη των Αγίων Πατέρων· η πρώτη δήλωσή του στο ποίμνιό του:
«Δὲν θὰ θυσιάσω τὶς ἀρχές μου χάριν τοῦ θρόνου, ἀλλὰ χίλιους θρόνους θὰ θυσιάσω γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀλήθεια»

πηγή

ΤΡΑΠ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ - ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ

 «Πρώτα βάζω το ρολόι και μετά βάζω γιαλί (pow pow)Η κάννη μου τινάζει πριν να κάνεις προσευχή.Η πουτ..α το συνήθισε και θέλει προσοχή.Άμα δω πως με προδίδει θα της κόψω το μαλλί»
~TRANNOS - COCO~

 Έκανα μια πρόχειρη αναζήτηση στους στίχους τραγουδιών της τραπ σκηνής και για να είμαι ειλικρινής, επέλεξα για ευνόητους λόγους να μην παραθέσω τα πιο ακραία παραδείγματα. Αυτό που παραθέτω στην αρχή είναι από τα πιο «light».Κι όμως, τέτοιο περιεχόμενο απευθύνεται άμεσα ή έμμεσα σε παιδιά που πολλές φορές είναι μόλις 12, 13, 14 ή 15 ετών

.Εδώ, λοιπόν, αρχίζει η δική μας ευθύνη.Γιατί στην πραγματικότητα δεν φταίνε οι συγκεκριμένοι κακι-τέχνες, αυτοί την δουλειά τους κάνουν αφού βλέπουν ότι υπάρχει ζήτηση και πουλάει.Ωστόσο οι πραγματικοί "ηθικοί αυτουργοί" είναι οι γονείς που αγοράζουν στα παιδιά τους το κινητό, πληρώνουν τις συνδρομές, τους εξασφαλίζουν απεριόριστη πρόσβαση και εκτός από αυτό το ακόμη χειρότερο είναι ότι πριμοδοτούν με χοντρό χαρτζιλίκι για να πάνε σε τέτοιου τύπου συναυλίες (ο θεός να τις κάνει ένας άφωνος με μικρόφωνο που βρίζει σε playback είναι στην ουσία) με τις ευλογίες τους και ύστερα πέφτουν από τα σύννεφα και απόρουν..
Γιατί τόσο bullying;
Γιατί τόσοι εθισμοί;
Γιατί τα ναρκωτικά;
Γιατί τόση βία;
Γιατί τέτοια απαξίωση στις σχέσεις;
Γιατί παιδιά που αντιμετωπίζουν τον άλλον σαν αντικείμενο και αλλάζουν συντρόφους σαν εσώρουχα;

Προφανώς, κανένα τραγούδι δεν δημιουργεί από μόνο του έναν βίαιο άνθρωπο ή έναν εξαρτημένο νέο.

Άγιος Εθνοϊερομάρτυρας Ιάκωβος ο εν Βουτζά της Σμύρνης,

 Τί να είχε άραγε στο μυαλό του; Τί να σκεφτόταν όταν έλεγε απανωτά όχι σε προτάσεις να φύγει να σωθεί η ζωή του. Πως φτάνει ένας άνθρωπος να πνίγει το αίσθημα της αυτοσυντήρησης; Ο τελευταίος εφημέριος του Βουτζά της Σμύρνης Ιάκωβος Αρχατζικάκης, εκείνον τον τραγικό Αύγουστο του 1922, βίωσε ένα από τα πιο φριχτά βασανιστήρια που θα μπορούσε να φανταστεί ανθρώπινος νους. 

Τον πεταλωσαν στα χέρια και στα πόδια, τον σέρνανε στους δρόμους του Βουτζά, τον χτύπαγαν και στο τέλος τον σταύρωσαν.. και σα να μην έφτανε αυτό του κάρφωσαν στο μέτωπο καρφιά σχηματίζοντας το σχήμα της ημισελήνου..

Δεν το περίμενε, είπε κάποιος.... αλλά τον είχαν προειδοποιήσει για αυτό που έπαθε.. Πολλές φορές λέμε οι ιερείς στους πιστούς τα λόγια που αποδίδονται στον Μέγα Βασίλειο, "τιμή Αγίου μίμησις Αγίου".. 

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ π ρ ο δ ό τ η ς "μας", στον 20ο αιώνα!

 Στις 7 το βράδυ της 26ης Αυγούστου/8ης Σεπτεμβρίου 1922, ο Ύπατος Αρμοστής της Σμύρνης, παιδιόθεν φίλος και 'λακές' του "Λευτεράκη" (""Βενιζέλου"") και αγγλόδουλος πράκτορας, Αριστείδης Στεργιάδης, επιβιβάστηκε στον λιμένα της Σμύρνης - άσε τους άλλους να σφαγούν! - στο αγγλικό θωρηκτό «Iron Duke», («Σιδερένιος Δούκας») που τον μετέφερε αρχικώς στην Κωνσταντινούπολη...

 Ήτοι ελάχιστες ώρες πρίν εισβάλλουν στήν μαρτυρική και ένδοξη αυτή ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΗ πόλη, τα άγρια & βάρβαρα στίφη απο Τσέτες που ήσαν έτοιμοι γιά ΣΦΑΓΕΣ και ΛΕΗΛΑΣΙΕΣ!Όλοι το ήξεραν, όλοι το περίμεναν.Όπως ΜΑΤΑΙΩΣ περίμεναν να επιβιβασθούν σε ελληνικά πλοία που ποτέ δεν έφθασαν στο λιμάνι..

 Μάλιστα τήν ώρα που τον παρέλαβε απο τήν ακτή η άκατος του αγγλικού πολεμικού πλοίου με συνοδεία, οι ΚΑΤΑΡΕΣ, τα φάσκελα και οι βρισιές των απελπισμένων Ελλήνων που αφελώς  περίμεναν ένα πλοίο γιά να σωθούν απο το τουρκικό γιαταγάνι στον λιμένα της Σμύρνης, δεν μπορούν να περιγραφούν!

Και γράψαμε 'αρχικώς', γιατί στήν συνέχεια το αγγλικό καταδρομικό αφού τον άφησε, μπήκε σε ρουμανικό πλοίο - το οποίο εμπόδισε πλήθος Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως να αναχωρήσει, πολιορκόντας το με βάρκες, αλλά επενέβησαν ΠΑΛΙ οι Άγγλοι! - και πήγε γιά ασφαλή (...) αποβίβαση στον ρουμανικό λιμένα της Κωνστάντζας.
Η αποστολή του είχε λήξη με επιτυχία!
Διέλυσε μιά για πάντα τον ακμάζοντα Ελληνισμό της Ιωνίας.

.Ο Θεός γνωρίζει καλύτερα από σένα.

Να μην λυπάσαι για όσα σου συμβαίνουν, διότι όλα γίνονται για το καλό σου, ακόμα και αυτά που σου φαίνονται άσχημα.Ο Θεός γνωρίζει καλύτερα από σένα.

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

ΣΜΥΡΝΗ 1921.Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΤΟΥ ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ.

Μια σπάνια φωτογραφική στιγμή από τη Σμύρνη των τελευταίων χρόνων πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή…

Στην εξέδρα του ιστορικού Σταδίου του Πανιωνίου, στην Πούντα της Σμύρνης, ανάμεσα σε επισήμους, στρατιωτικούς και ανθρώπους του Συλλόγου, διακρίνεται ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος Καλαφάτης.
Όχι ακόμη ο Εθνομάρτυρας που έμελλε να παραδώσει η Ιστορία στην αιωνιότητα.
Αλλά ο Ποιμενάρχης μιας ζωντανής ακόμη Σμύρνης…
Ο Χρυσόστομος υπήρξε θερμός υποστηρικτής της αθλητικής ζωής της πόλης και η συμβολή του στην απόκτηση του ιδιόκτητου Σταδίου του Πανιωνίου στην Πούντα, που εγκαινιάστηκε το 1912, υπήρξε καθοριστική.

Ακόμη πιο πολύτιμη, όμως, είναι η προσωπική μαρτυρία του ανιψιού του, Χρήστου Καλαφάτη, από το οικογενειακό αρχείο του οποίου προέρχεται η φωτογραφία. Θυμόταν τον θείο του να τον παίρνει μαζί του, όταν ήταν παιδί, στους ποδοσφαιρικούς αγώνες του Πανιωνίου και του Απόλλωνα της Σμύρνης και να δίνει, κατά την έναρξη του πρωταθλήματος, το εναρκτήριο λάκτισμα.
Κοιτάζοντας σήμερα αυτή τη φωτογραφία, περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, δύσκολα μένει κανείς μόνο στα πρόσωπα που αποτυπώθηκαν επάνω της.
Γιατί πίσω τους υπάρχει μια ολόκληρη πόλη.
Η Σμύρνη που πήγαινε ακόμη στο γήπεδο… Που χειροκροτούσε τους αθλητές της.. Που δημιουργούσε, ονειρευόταν και ζούσε, χωρίς ακόμη να γνωρίζει πόσο λίγο της απέμενε...

«Πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων»: μια λειτουργική φράση που λέει περισσότερα απ’ όσα φαίνεται

Μερικές ακόμη σκέψεις για το συλλείτουργο του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Μόσχα

Στο προηγούμενο άρθρο μας επιχειρήσαμε να δούμε το ταξίδι του Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκταρίου στη Ρωσία έξω από τον θόρυβο που προκάλεσε. Τα νεότερα στοιχεία, όμως, προσθέτουν μία ακόμη διάσταση, η οποία αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Και αυτή βρίσκεται σε λίγες μόνο λέξεις της Θείας Λειτουργίας: «πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων».

Ο ίδιος ο Μητροπολίτης Κερκύρας αποκάλυψε ότι κατά το συλλείτουργό τους ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος δεν προχώρησε σε ονομαστική μνημόνευση Προκαθημένου, αλλά περιορίστηκε στη λειτουργική αυτή διατύπωση. Ο κ. Νεκτάριος θεώρησε ότι αυτό έγινε για να μην περιέλθει ο ίδιος σε δύσκολη θέση.
Η λεπτομέρεια δεν είναι ασήμαντη.

Η μνημόνευση στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένας απλός λειτουργικός χαιρετισμός ούτε πράξη προσωπικής φιλοφρόνησης. Έχει εκκλησιολογικό περιεχόμενο. Εκφράζει την κανονική σχέση, την κοινωνία και την εκκλησιαστική τάξη. Γι' αυτό και οι Ιεροί Κανόνες αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στη μνημόνευση του οικείου Προκαθημένου. Χαρακτηριστικός είναι ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ο οποίος συνδέει τη μνημόνευση με την κανονική εκκλησιαστική κοινωνία και προειδοποιεί για την αυθαίρετη διακοπή της πριν από συνοδική κρίση.

Τι πραγματικά λέει η εκκλησιαστική παράδοση και ποια είναι η μεγάλη εξαίρεση του 15ου Κανόνα
Στη συζήτηση που άνοιξε μετά το ταξίδι του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Ρωσία και το συλλείτουργό του με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο, ένα από τα ζητήματα που προβλήθηκαν είναι και εκείνο της μνημονεύσεως. Ποιον μνημονεύει ένας Επίσκοπος; Τι σημαίνει αυτή η μνημόνευση; Και, κυρίως, μπορεί η μνημόνευση ή η διακοπή της να μεταβάλλεται ανάλογα με τις πολιτικές και γεωπολιτικές συνθήκες;
Η απάντηση απαιτεί κάποια εκκλησιολογική ακρίβεια.

Το να φοβίσεις τον άνθρωπο, είναι πολύ πιό αποτελεσματικό από το να τον εξαγοράσεις.

Το να φοβίσεις τον άνθρωπο, είναι πολύ πιό αποτελεσματικό από το να τον εξαγοράσεις. Κι εννοείται, φτηνότερο...

Βαρλάμ Σαλάμοφ

Ρώσος δημοσιογράφος και συγγραφέας.

ΠΗΓΗ

Δεν χρειάζεται να έχουν όλοι την ίδια αντοχή για να έχουν την ίδια αξία.

Χρειάζεται διάθεσις πραγματικής αλλαγής, για να γίνη η αποδέσμευσις από την ελευθερία, που νομίζουμε ότι έχουμε.
Το κάθε τι αρχίζει από τον άνθρωπο, γι’ αυτό και το πρόβλημα εν τέλει είναι: αγαπώ την αμαρτία μου ή όχι;
Κανένας δεν μπορεί να πη ότι αμαρτάνει, διότι δεν μπορεί να κάνη διαφορετικά.
Αναμφιβόλως, η δύναμις όλων δεν είναι ίδια· άλλος μπορεί λιγότερο, άλλος περισσότερο.
Άλλος μπορεί με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, άλλος με περισσότερη αγωνιστικότητα.Το βέβαιο είναι ότι αυτός που θέλει το κάνει τελικώς.
Διότι, είτε δύο τάλαντα έχεις είτε πέντε, εάν τα αυξήσης, θα τα δεχθή ο Θεός και θα σου στείλη το έλεός του.

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης .

Κάποιοι άνθρωποι αντέχουν πολλά. Άλλοι λιγότερα. Και ίσως δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε γιατί ο ένας προχωρά εκεί όπου ο άλλος σταματά.
Έχουμε μάθει να αποδίδουμε πολλά στη δύναμη της θέλησης. Σαν να εξαρτώνται όλα από το πόσο δυνατός είναι κάποιος. Η ζωή όμως είναι πιο σύνθετη.
Δεν ξεκινάμε όλοι από το ίδιο σημείο. Έχουμε διαφορετικό σώμα, διαφορετική βιολογία, διαφορετικό νευρολογικό και ορμονικό υπόβαθρο. Και μέσα στα χρόνια διαμορφώνουμε έναν διαφορετικό ψυχισμό. Άλλος μεγάλωσε με ασφάλεια, άλλος με φόβο. Άλλος έμαθε να εμπιστεύεται, άλλος να προστατεύεται. Άλλος γνώρισε απώλειες νωρίς και άλλος πολύ αργότερα.
Όλα αυτά διαμορφώνουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη δυσκολία.
Η ζωή δεν βιώνεται με τον ίδιο τρόπο από όλους. Εκεί που κάποιος λέει «θα το ξεπεράσω», κάποιος άλλος μπορεί να αισθάνεται ότι δεν έχει πια τίποτε άλλο να δώσει.

(Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου)- ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΓΕΩΡΓΟΙ

Στην πολυσήμαντη παραβολή του αμπελώνος ο Χριστός μίλησε για κακούς γεωργούς, που αντί να αποδώσουν τη σοδειά στον κύριό τους, κακοποίησαν και θανάτωσαν τους δούλους του και τον υιό του. Οικειοποιήθηκαν τον αμπελώνα για να τον εκμεταλλεύονται αυτοί όπως ήθελαν. Έτσι ο ιδιοκτήτης αφαίρεσε από αυτούς τον αμπελώνα για να τον δώσει σε άλλους γεωργούς, παραδίδοντας τους κακούς γεωργούς στον θάνατο (Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου)

  Η παραβολή ειπώθηκε για τους Εβραίους που απέρριψαν τον Χριστό και έγιναν ανάξιοι να κατέχουν τον αμπελώνα του Θεού. Ο Χριστός τους προειδοποίησε ξεκάθαρα. «Γι’ αυτό θα αφαιρεθεί από σας η Βασιλεία του Θεού και θα δοθεί σε έθνος που θα παράγει (έργα αγαθά, δηλαδή) τους καρπούς της Βασιλείας του Θεού». Οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν την παραβολή, κατάλαβαν «ότι περί αυτών λέγει» και δρομολόγησαν τη θανάτωσή του για να κληρονομήσουν αυτοί τον αμπελώνα. Παρ’ ελπίδα όμως η κληρονομιά χάθηκε οριστικά από τα χέρια τους.

  Το γεγονός είχε ήδη προβλεφθεί από τον προφήτη Ησαΐα. «Αμπελών εγενήθη τω ηγαπημένω εν κέρατι, εν τόπω πίονι». Σε καλό, όμορφο τόπο, στη γόνιμη ψηλή κορφή ενός λόφου, ο επουράνιος γεωργός, ο Κύριος, έφτιαξε τον αμπελώνα του. Τον ασφάλισε με φράχτη και τάφρο γύρω του, να μην τον πνίγουν οι πλημμύρες, φύτεψε τα καλά κλήματα Σωρήχ, έχτισε στο μέσον πύργο και πατητήρι και περίμενε να κάνει σταφύλια. Αλλά δυστυχώς ο αμπελώνας «εποίησεν ακάνθας».

Πολλά, εξαίρετα και μεγάλα είναι τα επίθετα και οι τίτλοι του Τιμίου Προδρόμου, με τα οποία τα Ευαγγέλια κι Αυτός ο Χριστός μας τον αποκαλούν.

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΤΟΜΗN ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ

ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥΑπόσπασμα)

Αγίου Ανδρέα, αρχιεπισκόπου Κρήτης του Ιεροσολυμίτου

Πολλά, εξαίρετα και μεγάλα είναι τα επίθετα και οι τίτλοι του Τιμίου Προδρόμου, με τα οποία τα Ευαγγέλια κι Αυτός ο Χριστός μας τον αποκαλούν.

Η πρώτη λοιπόν ονομασία αυτού είναι «Υιός». «Μη φοβάσαι Ζαχαρία· διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ θα σου γεννήσει υιόν, και πολλοί θα χαρούν με την γέννησίν του». (Λουκ. 1, 13)
«Τη δε Ελισάβετ επλήσθη ο χρόνος του τεκείν αυτήν, και εγέννησεν υιόν». (Λουκ. 1, 57)

Η επόμενη είναι «Βρέφος». «Και εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής· και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν· ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.και πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; ιδού γαρ ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτά μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου». (Λουκ. 1, 41-44)

Άλλη ονομασία είναι «Παιδίον». «Και συ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση» (Λουκ. 1, 76). «Το δε παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι, και ην εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ». (Λουκ. 1, 80)
Ονομάσθηκε ακόμη και «Μέγας». «Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου, και οίνον και σίκερα ου μη πίη και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού». (Λουκ. 1, 15)

Και «Ιωάννης». «Και εγένετο εν τη ογδόη ημέρα ήλθον περιτεμείν το παιδίον, και εκάλουν αυτό επί τω ονόματι του πατρός αυτού Ζαχαρίαν. και αποκριθείσα η μήτηρ αυτού είπεν· ουχί, αλλά κληθήσεται Ιωάννης. Και Ζαχαρίας ο πατήρ αυτού αιτήσας πινακίδιον έγραψεν· Ιωάννης έσται το όνομα αυτού». (Λουκ. 1, 59-63)

Και φυσικά «Προφήτης». «Τι εξήλθετε εις την έρημον θεάσασθαι; προφήτην; Ναι λέγω υμίν, και περισσότερον προφήτου. Πάντες γαρ οι προφήται και ο νόμος έως Ιωάννου προεφήτευσαν». (Ματθ. 11 - 7,13)

Κατά έναν τρόπο όμως και το ''φαΐ '' είναι μια από τις βασικες αιτίες της Αδικίας.

Αύριο είναι του Προδρόμου και αυστηρή νηστεία, για νά τιμήσουμε το μαρτυριο του Ασκητή. Του Αγγέλου της Ερήμου.Λέγεται ότι '' δεν σταυρωσαν τα αυγά και το τυρί τον Χριστό, αλλά η προδοσία και η αχαριστία '' και άρα συνεπώς δεν χρειάζεται η νηστεία από τις τροφές. Κατά έναν τρόπο όμως και το ''φαΐ '' είναι μια από τις βασικες αιτίες της Αδικίας. Όχι το φαΐ καθ' εαυτό, γιατί είναι καθαρό, αλλά αυτό που αντιπροσωπεύει . 

 Κοιτάξτε, αυτοί που σταύρωσαν τον Χριστό, το έκαναν γιατί ξεβολεύτηκαν , γιατί ό,τι δίδαξε ο Χριστός ήταν ενάντια στην καλοπέραση, στην θωπεια του εαυτού και ότι γενικά αφορά μια ήρεμη συμβατική ζωή, χωρίς μεγάλες αποφάσεις, θυσίες και έλεος για τα βάσανα του κόσμου.Ήταν συγκλονιστικό το Ευαγγέλιο και επικίνδυνο για την τάξη και την ηθική. Γι' αυτό θέλησαν να Τον βγάλουν από την μέση, γιατί ξεβολεύτηκαν.

 Δείτε τον Πρόδρομο! Ζούσε στην ύπαιθρο, ήταν ντυμένος με απλά φυσικά ενδύματα, τα οποία του πρόσφερε η φύση και ο κύκλος της ζωής . Τρίχες που έπεφταν από καμήλα. Έτρωγε αυτοφυή φυτική τροφή , δηλαδή χωρίς να χαράξει ορια σε κάποιο κομμάτι γη, να την αποκτήσει, να την καλλιεργήσει, να μεριμνήσει, να συλλέξει τους καρπούς της. Έτρωγε και από το μέλι που ξεχείλιζε, που περίσσευε από τα άγρια μελισσια .

Αυτό που η Δύση Ακόμα Δεν Καταλαβαίνει: Το Πραγματικό Πυρήνα του Κομμουνισμού: Το Συστημικό Ψέμα

Η πλειοψηφία των ανθρώπων στη Δύση πιστεύει ότι κατανοεί τον κομμουνισμό. Φαντάζονται ουρές για ψωμί, γκουλάγκ, αποτυχημένα πενταετή σχέδια και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Το αντιμετωπίζουν ως μια ξεπερασμένη οικονομική θεωρία – ένα πείραμα που απέδειξε ότι η κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας δεν λειτουργεί. Υπόθεση κλειστή, η ιστορία προχώρησε.
Αυτή η παρεξήγηση μπορεί να είναι η πιο επικίνδυνη διανοητική αποτυχία της εποχής μας.

Ο κομμουνισμός δεν υπήρξε ποτέ πρωτίστως ένα οικονομικό σύστημα. Η οικονομία ήταν η επιφάνεια. Κάτω από αυτήν κρυβόταν κάτι πολύ πιο ύπουλο: μια ολική, συστημική, θεσμοθετημένη δέσμευση στο ψέμα. Όχι περιστασιακή ανηθικότητα. Όχι προπαγάνδα ή στρίψιμο της αλήθειας με την καθημερινή έννοια. Κάτι βαθύτερο – ένας πολιτισμικός πόλεμος ενάντια στην ίδια την αλήθεια, που διεξαγόταν μέσα από κάθε θεσμό, κάθε αίθουσα διδασκαλίας, κάθε εφημερίδα, κάθε συνομιλία, μέχρι που η ίδια η πραγματικότητα να γίνει διαπραγματεύσιμη και το ψέμα να γίνει ο αέρας που αναπνέουν οι άνθρωποι.

Οι Λέξεις που Μας Λείπουν
Η πολωνική γλώσσα, πλάθοντας δεκαετίες ζωής κάτω από αυτό το σύστημα, παρήγαγε λέξεις για αυτό το φαινόμενο που τα αγγλικά απλά δεν μπορούν να ανταγωνιστούν:
Zakłamanie [zah-kwah-MAH-nyeh] – μια κατάσταση ολικής, διαπεραστικής, κοινωνικά ενσωματωμένης ψευδούς, μια συνθήκη στην οποία ολόκληρη η κοινωνία είναι κορεσμένη με ψέματα τόσο βαθιά ώστε η αλήθεια να γίνει σχεδόν απρόσιτη.
Obłuda [ob-woo-dah] – μια βαθιά, επιδεικτική υποκρισία, το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που διακηρύσσεται και αυτό που πράγματι εφαρμόζεται, η μάσκα που φοριέται τόσο καιρό που αρχίζει να μοιάζει με πρόσωπο.

Παπασταύρος Τσάμης-Ο ιερέας που έθαψε το κεφάλι του Παύλου Μελά στο Πισοδέρι

Όταν ο Μελάς ανέβηκε στη Μακεδονία μαζί με τα άλλα μέλη της Επιτροπής κι ενώ πάσχιζε να μην αποκαλυφθεί και τον ανακαλέσουν στην Αθήνα:
“Ήρθε στο Ανταρτικό να καλωσορίσει την Επιτροπή ο Παπασταύρος, ο περίφημος εφημέριος Πισοδερίου. Είχεν αλληλογραφία με τον Μελά. Τον γνώριζε και προσωπικά. Δεν χωρούσε με αυτόν απόκρυψη. Κρατούσε στον ώμο ένα κοντό τουφέκι.

Αντί να τους πλησιάσει, στάθηκε ολόρθος αντίκρυ τους και άρχισε να τραγουδάει μ’ όλη τη δύναμη των πνευμόνων του το “Μαύρ’ είν’ η νύχτα στα βουνά” και το “Ω λυγηρόν και κοφτερόν σπαθί μου”. Διασκεύασε το τελευταίο και αντικατέστησε το “εσείς τον Τούρκο σφάξατε, τον Βούλγαρο σπαράξατε”. 

Ενθουσιάζονται όλοι και τον βοηθούν “εν χορώ”, γράφει ο Μελάς. Και ο Παπούλας, παρά την αρρώστια του, είπε με την “βαθιά και γλυκιά φωνή του” ένα ωραίο κλέφτικο τραγούδι. Ο Παπασταύρος χάρισε του Μελά ένα κομβολόι και έναν “ευρωπαϊκό σουγιά”. “Ήταν μεθυσμένος από ενθουσιασμό”, γράφει ο Μελάς.

Ύστερα όμως από δυο χρόνια έπεσε με δυο άλλους Πισοδερίτες σε παγίδα κομιτατζήδων, που τους ξεγέλασαν μ’ ένα ψεύτικο γράμμα, πως ήταν καινούριο Ελληνικό Αντάρτικο Σώμα. Ο Παπασταύρος στον ενθουσιασμό του δεν κάθισε να ψιλοκοσκινίσει την πρόσκληση.”

Το παραπάνω εξαιρετικό κι αγαπημένο μας απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο του Μακεδονομάχου και συγγραφέα Γεωργίου Μόδη “Μακεδονικές ιστορίες-Κρυψάνες”.
Τον Παπασταύρο Τσάμη σκότωσαν στις 27 Αυγούστου 1906-ήταν μόνο 36 χρονών. Οι περισσότεροι τον ξέρουμε από το γεγονός πως είναι ο ιερέας που έθαψε το κεφάλι του Παύλου Μελά στο Πισοδέρι

ΠΗΓΗ

«Αυτοί οι λεβέντες δεν φοβούνται να πεθάνουν και θα φοβηθώ εγώ;»

Η «γιαγιά της ΕΛΔΥΚ» που έμεινε στο στρατόπεδο και σκοτώθηκε μαζί με 33 στρατιώτες...

Η Καλλιόπη Αβραάμ ήταν 78 ετών. Καταγόταν από την Λάρνακα της Λαπήθου και μετά την πρώτη εισβολή βρέθηκε να ζει κοντά στην περιοχή που έγινε η μάχη της ΕΛΔΥΚ. Όταν της ζητήθηκε να εγκαταλείψει την περιοχή απάντησε: «Που να αφήσω τούτα τα παιδιά; Αυτοί οι λεβέντες δεν φοβούνται να πεθάνουν και θα φοβηθώ εγώ, η παλιόγρια;»...

Η Καλλιόπη Αβραάμ βοήθησε τους στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ που ονόμαζε παιδιά και εγγόνια της με κάθε τρόπο. Κουβαλούσε νερό και φαγητό ενώ δεν τους εγκατέλειψε ακόμη κι όταν οι στρατιώτες αποφάσισαν να μεταφερθούν στη Σχολή Γρηγορίου. Ακόμη κι εκεί, τους αγκάλιαζε προσπαθώντας να τους προστατέψει από τα συντρίμμια που προκαλούσαν οι βόμβες γύρω τους.

Μία βόμβα βρήκε τη Σχολή Γρηγορίου. Η γιαγιά της ΕΛΔΥΚ, πέθανε μαζί με τους 33 στρατιώτες και τάφηκε μαζί τους στο στρατιωτικό κοιμητήριο Λακατάμιας.

πηγή

Κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν σέβονται ούτε τον εαυτό τους ούτε τον ρόλο τους

 

Κάποιοι νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί πήγαν να ορκιστούν με βερμούδα και πέδιλο και ο περιφερειακός διευθυντής τους έστειλε να αλλάξουν, πολύ ορθώς, για να ορκιστούν. Χαμός. Βγήκε και ένας συνδικαλιστής να διαμαρτυρηθεί, γιατί είχε ζέστη λέει και τι πράγματα είναι αυτά.

Δυστυχώς, πολυ δυστυχώς, αν και ευτυχώς από την άλλη δεν είναι πολλοί, κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν σέβονται ούτε τον εαυτό τους ούτε τον ρόλο τους. Εχω δει διάφορα στα σχολεία, τα οποία σχολιάζονται πολύ αρνητικά και από τα παιδιά. Μία ερχόταν στο σχολείο λες και είχε έρθει κατευθείαν από τα μπουζούκια, βάψιμο, τακούνι πλατφόρμα, τιγρέ μίνι φουστάνι. Έλεος. Άλλοι σκάνε σαν λέτσοι που μόλις γύρισαν απο το κάμπινγκ στη Γαύδο. Είναι πολύ λίγοι μεν, υπάρχουν δε. Και στα πανεπιστήμια. Μαντέψτε τι ψηφίζουν.

Η ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΑΦΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821 ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ Ε΄

Την Μεγάλην Δευτέραν του 1821, τρεις ώρας μετά το μεσονύκτιον, εν ω άπαντες οι εν τω Πατριαρχείω εκοιμώντο, ο Πατριάρχης κατήρχετο την κλίμακα, φέρων εις χείρας κλείδα και υπό των αγίων συνοδικών, των Μητροπολιτών Καισαρείας, Δέρκων, Εφέσου, Χαλκηδόνος, Νικομηδείας και Νικαίας ακολουθούμενος. Κατελθών εις την αυλήν του μεγάρου διηυθύνθη προς την θύραν του Πατριαρχικού ναού και ήνοιξεν αυτήν. Αφού δε πάντες εισήλθον, εκλείδωσεν αυτήν ένδοθεν. Θεία γαλήνη εκράτη εν τω ναώ.
Ουδέν άλλο φως έλαμπεν εν αυτώ ειμή το αμυδρόν ακοίμητον της κανδήλας της προ του Εσταυρωμένου και το της όπισθεν του αρτοφορείου της Αγίας Τραπέζης.
Η σιγή, το τρέμων φως των δύο κανδήλων, η μαρμαρυγή των αγίων εικόνων, αίτινες εφαίνοντο κινούμενοι υπό το ασθενές των κανδήλων φως, το σοβαρόν και ιεροπρεπές της Εκκλησίας, η παρουσία επτά ρασοφόρων, των επισημοτέρων ποιμένων της Ανατολικής Ποίμνης, παρίστων θέαμα εξαίσιον και απερίγραπτον.

- Άγιοι αδελφοί και συλλειτουργοί, είπε προς αυτούς ο Πατριάρχης, προχωρήσαντας μέχρι των αγίων θυρών του ιερού βήματος, ένθα συνετάχθησαν εις κύκλον, έχοντες αυτόν εν τω μέσω, ιδού συνήλθομεν, εν τω ναώ του Θεού. Ουδείς άλλος μας βλέπει ειμή ο ακοίμητος αυτού οφθαλμός και ουδέν άλλο ους μας ακούει ειμή το ους το κλίνοντος αυτό εις τας δεήσεις και των δικαίων και των αμαρτωλών. Προ μικρού απηυθύναμεν αφορισμόν ακούσιον κατά των επαναστατών αδελφών ημών χριστιανών, των υπέρ Πίστεως και Πατρίδος υπό την σημαίαν του Σταυρού μαχομένων.
Ο Σωτήρ ημων ενετείλατο ημίν το «εύχεσθαι και μη καταράσθε», ημείς δε κατηράσθημεν έργον άγιον, πράξιν θείου μαρτυρίου, θυμάτων ιερών υπέρ της πίστεως του Χριστού προσφερθέντων εις ολοκαύτωσιν.