Ὁ Ὅσιος Ἐπίσκοπος Κορδούης (Κόρδοβας) καί ἡ σχέση του με τόν Ἅγιο Μέγα Κωνσταντῖνο.

 Ὑπάρχουν κάποιες μορφὲς μέσα στὴν ἱστορία ποὺ στέκονται σχεδὸν σιωπηλές. Δὲν κυριαρχοῦν στὰ βιβλία, δὲν ἀναφέρονται συχνὰ στὶς δημόσιες συζητήσεις, καὶ ὅμως, χωρὶς αὐτές, ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου θὰ εἶχε πάρει ἄλλον δρόμο. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἦταν ὁ ὃσιος Ὅσιος Ἐπίσκοπος Κορδούης (Κόρδοβας) τῆς Ἰσπανίας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ βρέθηκε δίπλα στὸν Μέγα Κωνσταντῖνο σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πιο κρίσιμες περιόδους τῆς παγκοσμίου ἱστορίας: στὴν μετάβαση ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο στὴν Χριστιανικὴ Ρωμανία.

Ἐὰν θέλουμε νὰ κατανοήσουμε βαθύτερα τὸ πρόσωπο τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, θὰ πρέπει νὰ σταθοῦμε μὲ προσοχὴ καὶ στὸ πρόσωπο αὐτοῦ τοῦ ἁγίου γέροντος. Διότι ὁ ὃσιος Ὅσιος δὲν ὑπῆρξε ἁπλῶς ἕνας «σύμβουλος» τοῦ Κωνσταντίνου. Ὑπῆρξε μία, πιθανῶς ἡ σημαντικότερη, ἀπὸ τὶς πνευματικὲς μορφὲς ποὺ ὁδήγησαν τὸν Κωνσταντῖνο στὴν σταδιακὴ ἐσωτερικὴ του πορεία πρὸς τὸν Χριστό.

Πολλές φορές ταυτίζομε σχεδὸν μηχανικὰ τὴν πίστη μὲ τὴν πράξη τοῦ βαπτίσματος: «βαπτίστηκε ἄρα τότε πίστεψε». Στὴν Ὀρθόδοξη παράδοσή μας ὅμως δὲν βλέπομε ἔτσι τὸ μυστήριο τῆς μετάνοιας καὶ τῆς θεογνωσίας. Ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου μπορεῖ νὰ πορεύεται πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ χρόνια πρὶν τὸ τελικὸ βῆμα. Καὶ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος φαίνεται ὅτι ἀκριβῶς αὐτὸ ἔζησε.

Ἓνα σημεῖο ποὺ χρειάζεται προσοχὴ εἶναι τὸ ἐξῆς: πολλοὶ συχνὰ παρουσιάζουν τὸν Κωνσταντῖνο ὡς ἕναν ψυχρὸ πολιτικὸ ρεαλιστή, ποὺ ἁπλῶς «χρησιμοποίησε» τὸν Χριστιανισμὸ γιὰ λόγους ἐξουσίας. Ἡ ἀνάγνωση αὐτὴ εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπιφανειακή. Διότι καταρχὰς ἀδυνατεῖ νὰ ἐξηγήσει κάτι πολὺ βασικό: πῶς εἶναι δυνατόν (ἐὰν δὲν ὑπάρχει μιὰ συγκλονιστικὴ ἐσωτερικὴ μεταστροφή) ἕνας παντοδύναμος Ρωμαῖος αὐτοκράτορας, γαλουχημένος μέσα στὴν λατρεία τοῦ Sol Invictus καὶ στὸ παραδοσιακὸ αὐτοκρατορικὸ σύστημα, νὰ στραφεῖ τόσο βαθιὰ καὶ τόσο ὑπαρξιακὰ πρὸς μία νέα μέχρι τότε διωκομένη θρησκεία;

..αφού Αναλήφθηκε...μαρτυρεί σε όλους ότι αυτός είναι ο Θεός που εξουσιάζει τα πάντα...

 πηγή

Η Γερόντισσα Γαλακτία ήταν ένας ήλιος…

Λέγομαι Μαρία και κατοικώ στο Ηράκλειο με το σύζυγό μου Βασίλη. Τη γερόντισσα τη γνώρισα την άνοιξη του 2020 ένα χρόνο ακριβώς πριν απο την οσιακή κοίμησή της. Χάριτι Θεού την είδαμε 3-4 φορές. Παρόλο που είμαι ανηψιά του “αγαπημένου γιου” της γερόντισσας Αντώνη Μωραιτάκη, δεν την είχα γνωρίσει μέχρι τότε. Τη ζωή μου τη διαχωρίζω σε ζωή προ Γαλακτίας και ζωή μετά Γαλακτίας. Δηλαδή ζωή προ Χριστού και ζωή μετα Χριστόν!

Με το σύζυγό μου ήμασταν εντελώς κοσμικοί. Πιστεύαμε και εμεις με αυτή τη σύγχρονη μετριότητα που αγγίζει τα όρια του Προτεσταντισμού. Στην εκκλησία πηγαίναμε μόνο το Πάσχα για να κοινωνήσουμε και χωρίς εξομολόγηση. Είμαστε αρκετά χρόνια παντρεμένοι και προσπαθούμε να κάνουμε παιδί, οπότε αποφασίσαμε να πάμε στη γερόντισσα να μας ευλογήσει.

Μια μέρα πριν είχα πολύ άγχος και φοβόμουν για το τι θα δει..τι θα μας πει..θα δει τις αμαρτίες μου σκεφτόμουν και ντρεπόμουν πολύ. Λογισμοί που λίγο πολύ όλοι έχουν όταν πρόκειται να συναντήσουν έναν άγιο άνθρωπο.

Ξεκινήσαμε λοιπόν για το σπιτάκι της γερόντισσας και όταν φτάσαμε ο Βασίλης με άφησε απ’έξω και εκείνος πήγε να παρκάρει, οπότε μπήκα πρώτα μόνη μου. Μόλις μπήκα την αντίκρυσα ξαπλωμένη στο κρεβατάκι της. Με καλωσόρισε σαν να με γνώριζε και να με περίμενε.

 “Καλώς το! Πως είσαι σήμερα; Χθες δεν ήσουνα καλά..” μου είπε. 

“Μα χθες δεν ήμουν εδώ γιαγιά.” της απάντησα. 

“Όχι, εδώ ήσουνα!!” είπε. 

Ο πατήρ Αντώνιος που ήταν παρών, με ρώτησε αν την σκεφτόμουν την προηγούμενη μέρα και όταν του είπα ότι τη σκεφτόμουν όλη μέρα και είχα άγχος για τη συνάντησή μας, μου εξήγησε ότι εκείνη το αισθάνθηκε.

 Έπειτα με ρώτησε ” Ο Βασίλης που είναι;” 

ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΞΕΧΝΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ,ΣΤΟ ΛΗΘΑΡΓΟ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ!

Και έρχεται η κόρη μου από το σχολείο και την ρωτώ
- Σας είπανε παιδί μου για τον ξεριζωμό του Ποντιακού ελληνισμού που έχει καθιερωθεί η σημερινή μέρα μνήμης τους
- Τίποτα δεν μας είπαν

- Έχετε παιδί μου κάποια εορτή αύριο; Κατάθεση στεφάνων για αύριο που είναι η μάχη της Κρήτης ;

- Όχι μαμά τίποτα δεν μας έιπαν!
Γιατί μωρέ δεν γιορτάζουν στα σχολεία; γιατί μωρέ δεν μιλάτε στα παιδιά ; Απογοητεύση ..Αμέσως μετά την μνημη του αφανισμού του Ποντιακου Ελληνισμού έχουμε την Μάχη της Κρήτης μας..

Εγώ είμαι πλασμένη από κουζουλο λεύτερο χώμα της Κρήτης και γάργαρο κρυγιο νερό ..Είμαι Κρητικιά μέχρι τα μπροκαλια των στιβανιών μου...

Μάχης της Κρήτης σήμερα ξημερώνει ..

Η επιγραφή στον τάφο της ταπεινής Γερόντισσας Γαλακτίας

" Στην Πάμφωτη Βασιλεία σου δέξαι την ελεεινή

που δεν έκανα τίποτα στη ζωή μου

για να Σ΄ευχαριστήσω

αλλά δεν μπορώ και μακρυά σου να ζήσω

γιατί Σε αγάπησα,γιατί Σε αγαπώ...''

Μοναχή Γαλακτία

πηγή

Aλλοπρόσαλλοι δικαιωματιστές...!

"Ταλαίπωρος άνθρωπος! Ενῷ έχει πάρει από τον Θεόν την ανυπολόγιστον τιμήν της λογικής του φύσεως, δεν εσυνετίσθη, αλλά έταξε τον εαυτόν του εις την θέσιν των ανοήτων κτηνών, έγινε όμοιος με αυτά κατά τον τρόπον της ζωής και τα ένστικτα"
(Ψαλμ. 48,21)

πηγή

Υ.Γ. Δεν τους κόβει ντιπ τους Πορτογάλους.
Στην Ελλάδα θα δηλώναμε κοπάδια θηριανών και θα παίρναμε και επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ

Το Ύστατο «Χριστός Ανέστη»

​Το φως που άναψε τη νύχτα της Αγάπης,
σήμερα γέρνει μα δεν σβήνει.

Σαράντα μέρες περπατήσαμε μαζί Του,
στον δρόμο της χαράς,
εκεί που ο θάνατος νικήθηκε για πάντα.

​Σήμερα οι καμπάνες ηχούν με μια γλυκιά χαρμολύπη.
Είναι η Απόδοση, το ύστατο χαίρε
μιας Άνοιξης που ντύθηκε τα λευκά της Αναστάσεως.

Ψάλλουμε ξανά το «Χριστός Ανέστη»,
όχι σαν αποχαιρετισμό,
μα σαν υπόσχεση.

​Τα πασχαλινά κεριά λιώνουν αφήνοντας το μύρο τους,
οι πόρτες του Ιερού ετοιμάζονται να κλείσουν,
όμως η Ανάσταση δεν φυλακίζεται σε μέρες και ημερολόγια.

Παίρνει τον θρόνο της μες στην καρδιά.

​Ας κρατήσουμε την ελπίδα ζωντανή,
τώρα που το φως της Λαμπρής
γίνεται το καθημερινό μας μονοπάτι.

Χριστός Ανέστη, ψυχή μου,
και εις έτη πολλά, λουσμένα στο φως!

πηγή

"Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ" ~Νόμπελ Πάνω στις Στάχτες της Σμύρνης

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ στη δεξίωση στην Άγκυρα, που ακολούθησε την υπογραφή του ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας στις 30 Οκτωβρίου 1930.
Δώδεκα μόλις χρόνια...Ούτε μια γενιά. Ούτε καν μια ανάσα ιστορίας.
Δώδεκα χρόνια μετά τη μεγαλύτερη εθνική καταστροφή που γνώρισε το Ελληνικό Έθνος στα τρεις χιλιάδες χρόνια της αδιάκοπης πορείας του. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον αφανισμό των ελληνικών κοινοτήτων της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης,μετά τις σφαγές, τις πορείες θανάτου, τους βιασμούς, τις φωτιές, τον ξεριζωμό.

Τότε που η Σμύρνη ακόμη κάπνιζε στη συλλογική μνήμη.Τότε που οι πρόσφυγες ζούσαν σε παραπήγματα, σε αποθήκες και στρατώνες.
Τότε που χιλιάδες οικογένειες πενθούσαν χωρίς τάφους, χωρίς απαντήσεις, χωρίς δικαίωση.

Τότε που το αίμα δεν είχε καν στεγνώσει και οι πληγές ήταν ακόμη ανοιχτές όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά.Και μέσα σε αυτό το ιστορικό τοπίο πόνου, απώλειας και εθνικού τραύματος, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο ηγέτης που σημάδεψε όσο λίγοι τη νεότερη Ελλάδα, προχώρησε σε μια πράξη που μέχρι σήμερα προκαλεί σοκ, οργή και βαθύ διχασμό την πρόταση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Για πολλούς, αυτή η κίνηση δεν υπήρξε απλώς μια ψυχρή διπλωματική πρωτοβουλία. Υπήρξε ύβρις.
Ύβρις απέναντι στη μνήμη των σφαγιασθέντων.
Ύβρις απέναντι στους ξεριζωμένους που ακόμη δεν είχαν καν εγγραφεί στα μητρώα της νέας τους πατρίδας.Ύβρις απέναντι στους γονείς που αναζητούσαν τα παιδιά τους και στα παιδιά που μεγάλωναν χωρίς πατρίδα, χωρίς παρελθόν, χωρίς δικαίωση.

Βεβαίως, μπορεί κανείς να κατανοήσει τη λογική της διπλωματίας, την ανάγκη σταθερότητας, την αγωνία ενός κράτους εξαντλημένου από πολέμους. Μπορεί να δεχθεί ότι ο Βενιζέλος έβλεπε πιο μακριά από τον θυμό της στιγμής και επιδίωκε μια ειρήνη αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας.Όμως η ιστορία δεν είναι μόνο γεωπολιτική. Είναι και μνήμη. Είναι και ηθική.
Και εδώ γεννάται το αμείλικτο ερώτημα..
Υπήρχαν άραγε άλλοι δρόμοι συνεννόησης, άλλες κινήσεις καλής θέλησης, χωρίς να προσβληθεί τόσο ωμά η αξιοπρέπεια των νεκρών και ο πόνος των ζωντανών;Γιατί άλλο η αναγκαστική ειρήνη,άλλο η τιμή και άλλο η πολιτική σύνεση και άλλο η ιστορική δικαίωση.

Η επιστολή (γραμμένη στα γαλλικά) βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη, στο αρχείο Ελευθέριου Βενιζέλου.

Αυτό το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Και ίσως γι’ αυτό η επιστολή αυτή, σχεδόν έναν αιώνα μετά, εξακολουθεί να πονά.Για του λόγου το ασφαλές ακολουθεί το ακριβές περιεχόμενο της.

Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1934

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ο Άγιος Γερβάσιος των Πατρών υπηρέτησε ως εθελοντής στρατιωτικός ιερέας στο 12ο Ευζωνικό Τάγμα. Με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου, βρισκόταν διαρκώς κοντά στους στρατιώτες, λειτουργώντας, εξομολογώντας και ενισχύοντας το ηθικό τους μέσα στις δύσκολες ώρες του πολέμου.

Ένα βράδυ, ανακοινώθηκε στους άνδρες του τάγματος ότι το επόμενο πρωί θα έδιναν μία ιδιαίτερα δύσκολη μάχη, της οποίας η έκβαση παρέμενε αβέβαιη. Η αγωνία σκέπασε το στρατόπεδο. Μέσα στον φόβο, την αβεβαιότητα και την πίεση της επικείμενης σύγκρουσης, ο Άγιος Γερβάσιος αποφάσισε να τελέσει εκτάκτως τη Θεία Λειτουργία στο ύπαιθρο, μέσα στη νύχτα, ώστε οι στρατιώτες να λάβουν δύναμη και παρηγοριά από τον Θεό.

Οι συνθήκες ήταν δύσκολες. Μέσα στο σκοτάδι και στη σιωπή της νύχτας, ο Άγιος υπέδειξε στους στρατιώτες να γυρίσουν ανάποδα ένα κοφίνι που χρησιμοποιούσαν για τη μεταφορά πυρομαχικών, ώστε να χρησιμεύσει ως πρόχειρη Αγία Τράπεζα.

"Η Σπασμένη Πυξίδα της Οικογένειας και η Λήθη του Προσώπου"

  Ζούμε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος μιλά ακατάπαυστα για την επιτυχία, αλλά ελάχιστα για τη σωτηρία του· για την επίδοση, αλλά όχι για τον προσανατολισμό· για την εικόνα, αλλά όχι για την αλήθεια. 

 Οι κοινωνίες μας γέμισαν από συμβουλές στιγμιαίας παρηγοριάς, από εύκολες φράσεις που μοιάζουν με αναισθητικό επάνω σε βαθιές υπαρξιακές πληγές. Ο σύγχρονος άνθρωπος έμαθε να χαϊδεύει το σύμπτωμα και να αγνοεί τη ρίζα της ασθένειας. Έτσι, όταν ένα παιδί λυγίζει από το άγχος, όταν ένας νέος καταρρέει μπροστά στην αποτυχία, όταν η ψυχή ασφυκτιά μέσα στην αγωνία της απόρριψης, η κοινωνία σπεύδει να ψιθυρίσει: «Μην φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά». Μα η τραγωδία δεν γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή· απλώς τότε αποκαλύφθηκε.

 Το πρόβλημα αρχίζει πολύ νωρίτερα. Αρχίζει από την αλλοίωση του νοήματος της οικογένειας. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος έπαψε να βλέπει τον άλλον ως πρόσωπο και άρχισε να τον αντιμετωπίζει ως προέκταση του εαυτού του. Η οικογένεια, αντί να γίνει τόπος ελευθερίας, μετατράπηκε συχνά σε χώρο προβολής ανεκπλήρωτων επιθυμιών. Οι γονείς δεν γεννούν πάντοτε παιδιά· πολλές φορές γεννούν προσδοκίες, φιλοδοξίες, κοινωνικές επιβεβαιώσεις. Και τότε το παιδί δεν μεγαλώνει ως ύπαρξη ανεπανάληπτη και ιερή, αλλά ως καθρέφτης της ματαιοδοξίας των μεγάλων.

 Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή τραγωδία, το παιδί μαθαίνει από νωρίς ότι η αξία του εξαρτάται από το βλέμμα των άλλων. Δεν αρκεί να υπάρχει· πρέπει να αποδεικνύει διαρκώς ότι αξίζει να αγαπηθεί. Οι βαθμοί, οι σπουδές, τα επαγγέλματα, ακόμη και οι προσωπικές του επιλογές, μετατρέπονται σε νομίσματα κοινωνικής αποδοχής. Έτσι γεννιέται μια από τις πιο σκοτεινές μορφές βίας: η ψυχολογική κατοχή της ψυχής του παιδιού από τις προσδοκίες των γονέων του.

Ἐάν ὁ ἄνθρωπος ζήσει μέ νηστεία καί πεῖνα, οἱ ἐχθροί πού εἶναι στήν ψυχή του χάνουν τή δύναμη τους...

 «Ἐὰν ἕνας βασιλιὰς θελήσει νὰ καταλάβει μία ἐχθρικὴ πόλη, πρῶτα δεσμεύει τὸ νερὸ καὶ τὴν τροφή. Καὶ ἔτσι οἱ ἐχθροὶ κινδυνεύοντας νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα ὑποτάσσονται σ᾿ αὐτόν. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ σαρκικὰ πάθη. Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος ζήσει μὲ νηστεία καὶ πεῖνα, οἱ ἐχθροὶ ποὺ εἶναι στὴν ψυχή του χάνουν τὴ δύναμη τους».

Aββᾶς Ἰωάννης ὁ Κολοβός

Μοναχός Δημήτριος Γρηγοριάτης και η ιδιαίτερη σχέση του με τους Αγίους.

ΜΟΝΑΧΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ. (+1930-1976)

[...]Ιδιαίτερο πνευματικό δεσμό εἶχε ἀναπτύξει καί μέ τήν Ἁγία Ἀναστασία τήν Ρωμαία, τῆς ὁποίας ὅλα σχεδόν τ᾿ Ἅγια Λείψανα εἶναι στό Μοναστήρι μας. Εἶχε πάντα δίπλα του τήν χάρτινη εἰκονίτσα της καί ἐπειδή κι αὐτή μόλις 18 ἐτῶν μαρτύρησε σάν Μοναχή γιά τήν πίστι στόν Χριστό, τήν θεωροῦσε κραταιά του προστασία καί πάντα τήν ἐπεκαλεῖτο ὀνομάζοντάς την: "Ἀδελφούλα καί Νυμφούλα".

Στό πατρικό του σπίτι, ἔμαθε ὅτι ἀρρώστησε ὁ ἀνεψιός του. Ἕνα πρωϊνό ἐζήτησε καί ἔγινε θεία Λειτουργία στήν Ἁγία Ἀναστασία γιά τήν ὑγεία τοῦ ἀνεψιοῦ του. Ἐκεῖνο τό βράδυ ὁ π. Δημήτριος ξενύχτισε στό κομποσχοίνι γιά τήν θεραπεία τοῦ ἀνεψιοῦ του. Καί ἡ Ἁγία Ἀναστασία τό ἴδιο βράδυ δέν ἄντεξε στίς πιέσεις τοῦ π. Δημητρίου. Ἐπῆγε στόν ὕπνο τοῦ ἀνεψιοῦ του καί τοῦ εἶπε: "Εἶμαι ἡ Ἁγία Ἀναστασία ἀπό τό Μοναστήρι τοῦ θείου σου. Αὐτός μ᾿ ἔστειλε νά σέ κάνω καλά". Εὐλόγησε τόν μικρόν καί τό πρωΐ σηκώθηκε τελείως ὑγιής.

Μία ἄλλη φορά προσευχόταν τήν νύκτα μέ τό χονδρό του κομποσχοίνι. Ξαφνικά ἐμφανίσθηκε μπροστά του ἡ ἀγαπημένη του Ἀδελφούλα, μικρή στήν ἡλικία καί ντυμένη στά λευκά. Ὁ π. Δημήτριος, φοβούμενος μήπως εἶναι πειρασμός, τήν ἐρώτησε:
-Εἶσαι πειρασμός; Ἄν εἶσαι πειρασμός, φῦγε...

Άγιος Μύρωνας: Οι εμφανίσεις στη Θεία Λειτουργία και η ευωδία που συγκλονίζει πιστούς

Δώδεκα χρόνια μετά την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Μύρωνα, οι μαρτυρίες πιστών και οι αφηγήσεις του ιερέα της ενορίας σκιαγραφούν έναν ζωντανό κύκλο θαυμάτων, εμπειριών και πνευματικών βιωμάτων στον τόπο προσκυνήματος του Αγίου στην Κρήτη

 Δώδεκα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Μύρωνα, Επισκόπου Κρήτης. Ενός Κρητικού Αγίου με πολλά θαύματα και συγκλονιστικές μαρτυρίες πιστών για το πρόσωπό του. Το neakriti.gr, με αφορμή την επέτειο αυτή, επεδίωξε μία συνάντηση με τον πατέρα Νικόλαο Κριτσωτάκη, τον ιερέα της ενορίας του πανέμορφου χωριού. Πριν από οκτώ χρόνια, ο ίδιος ιερέας μάς είχε αποκαλύψει συγκλονιστικά γεγονότα που αφορούσαν την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου, πώς ο ίδιος είχε παρουσιαστεί σε διαφορετικούς ανθρώπους και τι ζητούσε:
«Πριν την ανακομιδή των λειψάνων του, ο Άγιος είχε πει ότι “θα βγω από τον τάφο μου και θα είμαι σωματικά πιο κοντά σας, τότε θα γίνουν περισσότερα θαύματα”»Πολλοί άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα σπεύδουν στο θαυματουργό μέρος, προσευχόμενοι με πίστη, ενώ πολλές είναι και οι μαρτυρίες τους για κάτι συγκλονιστικό που βίωσαν.

Ο Άγιος και το θαυματουργό Αγίασμα
Πολλοί είναι οι πιστοί που βγάζουν αγίασμα, άλλοι πάλι προσπαθούν και δεν τα καταφέρνουν και άλλοι δεν τολμούν αν πλησιάσουν γιατί φοβούνται ότι δεν θα τα καταφέρουν να βγάλουν.

 Μάλιστα, όπως μας διηγήθηκε ο πατέρας Νικόλαος, «ήρθε ένα ζευγάρι πρόσφατα από την μαρτυρική Κύπρο και πιο συγκεκριμένα από την Λεμεσό που δεν γνώριζαν τον άγιο. Τους τον σύστησε κάποιος. Κατέβηκαν στην σκήτη του Αγίου, εκεί που αναβλύζει το αγίασμα, η σύζυγος έπιασε την κουτάλα και αφού τράβηξε, έτσι όπως την πλησίαζε προς το σώμα της, έβλεπε μέσα στην κουτάλα με το αγίασμα τη μορφή του Αγίου».
Συμπληρώνει παράλληλα τα εξής: «Βγήκαν πάνω στην Εκκλησία συγκλονισμένοι και οι δύο. Εκείνη δε πάρα πολύ. Δεν γνώριζε για τον Άγιο, της μιλήσαμε για εκείνον. Αυτό είναι ένα σημείο, ο Άγιος τους έδειξε την εύνοιά του, τους έδειξε ένα σημείο», όπως το ερμηνεύει ο πατέρας Νικόλαος, είναι σαν να τους είπε: «Είμαι κοντά σου, θέλω να σε γνωρίσω και να με γνωρίσεις».

Ωστόσο όπως τονίζει δεν είναι μόνο αυτό, «όσοι άνθρωποι έρχονται και πλησιάζουν τον τάφο και τα λείψανα του Αγίου, μου αναφέρουν ένα βίωμα ξεχωριστό ο καθένας. Και βέβαια η Εκκλησία μας είναι βίωμα, ο Θεός μετέχει και κοινωνείται, βιώνεται από τον άνθρωπο και κατ’ επέκταση και οι Άγιοι του. Αυτό το βλέπουμε από πιστούς που πλησιάζουν τα λείψανα και τον τάφο του Αγίου, είναι σα να συμβαίνει κάτι μέσα τους, κάτι βλέπουν, σα να γίνεται ένας… σεισμός. Αυτό συμβαίνει τακτικά, σε πολλούς ανθρώπους».

Οι εμφανίσεις στην Θεία Λειτουργία και η ευωδία των λειψάνων
Την ίδια ώρα ο πατέρας Νικόλαος, με βαθιά συγκίνηση συμπληρώνει ότι «ο άγιος ευωδιάζει πάρα πολύ. Μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις», όπως μας είπε, «η ευωδία είναι πολύ έντονη, την οποία εκείνος την εκδηλώνει ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. Έχουν υπάρξει πάρα πολλά γεγονότα και εν ώρα Θείας Λειτουργίας», όπως αναφέρουν κάποιοι μας λέει ο ιερέας «τον έχουν δει πιστοί να περνά από μπροστά τους σαν σύννεφο με τα ιερατικά του άμφια, άλλοι πάλι τον έχουν δει μέσα στην Αγία Τράπεζα την ώρα της Θείας Λειτουργίας να Λειτουργεί ο ίδιος».

Η μεταστροφή του μάρτυρα του Ιεχωβά
Παράλληλα συμπληρώνει: «Είναι ζωντανός, όπως και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Αυτό που αισθάνονται πολλοί είναι ότι ο Άγιος, με την πατρική του αγάπη, τους αγκαλιάζει, νιώθουν ένα φτερούγισμα», μάλιστα σε ερώτησή μας, αν έχουν υπάρξει και μεταστροφές μέσω του Αγίου, εκείνος μας απαντά τα εξής επίσης συγκλονιστικά: «Ναι βέβαια έχουν υπάρξει, το περασμένο Φθινόπωρο, βαφτίσαμε έναν πρώην μάρτυρα του Ιεχωβά, ο οποίος ήρθε εδώ, συγκλονίστηκε με τον Άγιο. Βέβαια ήθελε να φύγει από την οργάνωση και ζήτησε να βαφτιστεί, του κάναμε κατήχηση, τον βαφτίσαμε εδώ και αισθάνθηκε και αυτός την Χάρη του Βαπτίσματος, αλλά και την αγάπη του Αγίου».

Όπως τονίζει ο πατέρας Νικόλαος, «ο Άγιος είναι μια μεγάλη αγκαλιά που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο και όλους τους ανθρώπους, αυτό διαπιστώνω. Αυτή είναι μια ταπεινή και απλή διαπίστωση, από εμένα τον ανάξιο, χωρίς μεγάλα λόγια. Οι άνθρωποι που έρχονται εδώ βρίσκουν αυτό που ψάχνουν! Και τι ψάχνει σήμερα ο άνθρωπος; Κάποιον να τον ακούσει και μία αγκαλιά ζεστή αγάπης και θαλπωρής και να του πει ότι “είμαι εδώ για σένα”».

Αυτό που παρατηρεί ο πατέρας Νικόλαος είναι ότι οι άνθρωποι που φτάνουν στο… σπίτι του Αγίου για να προσκυνήσουν πάνε διαφορετικοί και φεύγουν… αλλιώτικοι. «Αυτό είναι το μεγαλύτερο φάρμακο. Ο Κύριός μας όταν θεράπευε τους ανθρώπους πρώτα τους συγχωρούσε και μετά τους έλεγε μην αμαρτάνεις ξανά. Είμαστε ψυχοσωματικές οντότητες και το ένα επηρεάζει το άλλο. Όταν αρρωσταίνει το σώμα, αρρωσταίνει και η ψυχή. Και όλη η Εκκλησία βλέπει τον άνθρωπο καθ’ ολοκληρία και ψυχή και σώμα. Και πολλές φορές η αιτία των σωματικών ασθενειών είναι οι αμαρτίες μας. Γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι όταν πλησιάσουν έναν Άγιο, όπως τον Άγιο Μύρωνα και επίσης, όταν πλησιάσουν το πετραχήλι ενός πνευματικού αισθάνονται μία ανακούφιση, θεραπεύονται -με τη βοήθεια και των γιατρών πολλές φορές- θεραπεύονται και αναπαύονται».

Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου.

Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού.
Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα.
Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς.
Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου.
Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε.
Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα.
Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.

   Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.
   Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.
   Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.

«Οὐχ ἱκανῶ τοῦ ἐρωτᾶν, πότε νύξ, πότε ἡμέρα...»

❝ οὐχ ἱκανῶ τοῦ ἐρωτᾶν, πότε νύξ, πότε ἡμέρα ❞
(δύσκολες λέξεις & φράσεις της υμνογραφίας)

Στο ιδιόμελο της υμνολογίας του εκ γενετής τυφλού υπάρχει μια από τις πιο συγκινητικές αποτυπώσεις του δράματος της τυφλότητας που έχουν γραφτεί ποτέ...
« Δεν αντέχω άλλο να ρωτάω
είναι νύχτα τώρα ή μέρα;; »

Το παραθέτουμε ολόκληρο με απόδοση στη Νέα Ελληνική:
❝ Ὁ Τυφλὸς γεννηθείς ἐν τῷ ἰδίῳ λογισμῷ ἔλεγεν·
Ἆρα ἐγώ, δι' ἁμαρτίας γονέων ἐγεννήθην ἀόμματος;
Ἆρα ἐγώ, δι' ἀπιστίαν ἐθνῶν ἐγεννήθην εἰς ένδειξιν;
οὐχ ἱκανῶ τοῦ ἐρωτᾶν, πότε νύξ, πότε ἡμέρα,
οὐκ εὐτονοῦσί μου οἱ πόδες τὰ τῶν λίθων προσκρούσματα·
οὐ γὰρ εἶδον τὸν ἥλιον λάμποντα,
οὐδὲ ἐν εἰκόνι τὸν ἐμὲ πλαστουργήσαντα·
ἀλλὰ δέομαί σου, Χριστὲ ὁ Θεός.
Ἐπίβλεψον ἐπ ἐμέ, καὶ ἐλέησόν με.❞
🙣
Ο εκ γενετής Τυφλός σκεφτόταν μόνος του κι έλεγε::
«Άραγε εγώ για αμαρτίες γονέων γεννήθηκα αόμματος;
Άραγε εγώ για την απιστία των εθνών γεννήθηκα, για να πιστέψουν;
Δεν αντέχω άλλο να ρωτώ: «Είναι νύχτα τώρα ή μέρα»;,
Ούτε τα πόδια μου αντέχουν να σκοντάφτουν πάνω στις πέτρες.
Διότι δεν είδα ποτέ τον ήλιο να λάμπει,
ούτε την εικόνα του Πλάστη που με δημιούργησε.
Αλλά Σε ικετεύω, Χριστέ ο Θεός:
Ρίξε πάνω μου το βλέμμα Σου, και ελέησέ με.

Κέντρο Λεξικολογίας

Μια κοινωνία χωρίς δυνατότητα κατοικίας γίνεται κοινωνία χωρίς ρίζες.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

Υπήρχε κάποτε μια εποχή στην Ελλάδα που το σπίτι ήταν σύμβολο ασφάλειας. Ο πατέρας έχτιζε ένα μικρό διαμέρισμα «για τα παιδιά». Η μάνα έκανε οικονομίες για να υπάρχει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι της οικογένειας. Το σπίτι δεν ήταν επένδυση. Ήταν ρίζα. Ήταν μνήμη. Ήταν συνέχεια ζωής.
Σήμερα όμως, κάτι βαθιά άρρωστο συμβαίνει.

Ο νέος άνθρωπος εργάζεται ολόκληρο μήνα και στο τέλος ανακαλύπτει ότι ο μισός —ή και ολόκληρος— μισθός του δεν φτάνει ούτε για το ενοίκιο ενός μικρού διαμερίσματος. Ζευγάρια τριάντα και τριανταπέντε ετών ζουν ακόμη με τους γονείς τους όχι από «βολή», αλλά από αδυναμία επιβίωσης. Άλλοι συγκατοικούν σαν φοιτητές ενώ εργάζονται κανονικά. Άλλοι εγκαταλείπουν την Ελλάδα. Κι άλλοι απλώς παραιτούνται από τη σκέψη οικογένειας και παιδιών.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχει δημογραφικό πρόβλημα.
Πώς να κάνει παιδί ένας άνθρωπος που δεν ξέρει αν θα μπορεί να πληρώσει το νοίκι σε έξι μήνες; Πώς να σχεδιάσει μέλλον όταν ζει με τη βαλίτσα της ανασφάλειας στο χέρι; Πώς να αποκτήσει ελπίδα όταν αισθάνεται ξένος μέσα στην ίδια του την πατρίδα;

Η κατοικία μετατράπηκε από κοινωνικό αγαθό σε χρηματιστηριακό προϊόν.

Η αρρώστια κουράζει το σώμα, αλλά οι λογισμοί κουράζουν πιο πολύ την ψυχή.

… Μη νομίσεις πως έχω να σου πω κάτι μεγάλο. Ένας φτωχός μοναχός είμαι. Μα όταν ένας άνθρωπος περνά τόσο βαριά δοκιμασία, καμιά φορά δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Χρειάζεται μόνο να αισθανθεί πως κάποιος τον θυμάται ενώπιον του Θεού και παρακαλεί την Παναγία να τον σκεπάζει.

Τώρα, παιδί μου, να μη βασανίζεις τον νου σου με πολλούς λογισμούς. Η αρρώστια κουράζει το σώμα, αλλά οι λογισμοί κουράζουν πιο πολύ την ψυχή. Έρχονται σαν τη μύγα στην πληγή και δεν την αφήνουν να ησυχάσει. Να τους αφήνεις να περνούν και να λες σιγά: «Χριστέ μου, κράτησέ με». Αυτό, όταν βγαίνει από πόνο, είναι μεγάλη προσευχή.

Ο κόσμος σε αγάπησε πολύ. Έδωσες χαρά, φως, γλυκύτητα σε ανθρώπους που ίσως δεν γνώρισες ποτέ. Αυτό ο Θεός το βλέπει αλλιώς απ’ ό,τι το βλέπουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι θυμούνται τα φώτα, τα χειροκροτήματα, την ομορφιά, την λάμψη. Ο Θεός όμως βλέπει τον κόπο της καρδιάς, την κούραση που κρύφτηκε πίσω από το χαμόγελο, την ψυχή που έδωσε χαρά ενώ και η ίδια πολλές φορές θα είχε ανάγκη από παρηγοριά.

Τα Καντήλια της Σουμελάς

Το καράβι «Κωνσταντινούπολις» – Σεπτέμβρης 1922
Την έλεγαν Γιαγιά-Ευγενία. 70 χρονών. Από το χωριό Λιβερά της Τραπεζούντας. Χήρα. Τα παιδιά της σφαγμένα το ’21. Της έμεινε μόνο ο εγγονός. Ο μικρός ο Βασίλης. 5 χρονών.
Όταν ήρθε η διαταγή «Φεύγετε», οι Τούρκοι έκαψαν το χωριό. Η Ευγενία πρόλαβε να πάρει τρία πράγματα:
Το παιδί. Το μαντήλι του άντρα της και την εικόνα.Η εικόνα της Παναγίας Σουμελάς.Όχι η πρωτότυπη - εκείνη έμεινε στο μοναστήρι, στον Μελά. Αυτή ήταν αντίγραφο. Ξύλο παλιό, ζωγραφισμένη στο χέρι από καλόγερο το 1800. Την είχε από τη μάνα της. Την είχε από τη γιαγιά της.300 χρόνια στην οικογένεια.

Στο λιμάνι της Τραπεζούντας γινόταν το αδιαχώρητο. Χιλιάδες ψυχές. Τούρκοι χωροφύλακες έψαχναν τους πρόσφυγες.
«Χρυσάφια! Λίρες! Όπλα!» φώναζαν. Και τα έπαιρναν.
Εικόνες; Τις έσπαγαν. Τις έκαιγαν. «Ειδωλολατρία», έλεγαν.
Η Ευγενία κατάλαβε. Αν τη δουν, τη χάνει.
Τύλιξε την εικόνα στο μαύρο μαντήλι της. Μετά την έδεσε με σπάγκο, σφιχτά, στο στήθος της. Από πάνω φόρεσε το χοντρό το ζιπούνι της. Από πάνω τη μαύρη φούστα. Από πάνω το μαντήλι στο κεφάλι.
Έμοιαζε με μια γριά 100 κιλά. Καμπουριαστή.
«Τι έχεις εκεί, γριά;» φώναξε ο χωροφύλακας στο καράβι.
«Καμπούρα, αφέντη», είπε η Ευγενία. «Από τα χρόνια.»
Την έσπρωξε. «Πέρασε, βρωμόγρια!»Πέρασε.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΦΛΟΥ-...και ο τυφλός υπακούει χωρίς ακόμη να βλέπει...

Αύριο η Εκκλησία μάς φέρνει ενώπιον ενός ανθρώπου που δεν έχασε ποτέ το φως, γιατί δεν το γνώρισε ποτέ. Κι αυτή είναι ίσως η πιο φοβερή μορφή σκοταδιού. Ο εκ γενετής τυφλός του κατά Ιωάννην δεν νοσταλγεί πρόσωπα, ουρανούς, χρώματα, θάλασσες, ήλιο μεσημεριού επάνω σε ξερολιθιές και ασβέστη.
Δεν έχει μέσα του μνήμη φωτός. Ζει μέσα σε μία νύχτα χωρίς εικόνες.
Κι όμως, η Εκκλησία τοποθετεί αυτή την περικοπή μέσα στην αναστάσιμη περίοδο, σαν να θέλει να μας πει ότι η Ανάσταση δεν είναι μονάχα νίκη κατά του θανάτου, αλλά η επάνοδος του φωτός εκεί όπου ο άνθρωπος είχε πλέον συνηθίσει να κατοικεί μέσα στο σκοτάδι.

Και ο άνθρωπος περίμενε.Οι μαθητές αντικρίζουν τον τυφλό και αμέσως αναζητούν ένοχο. «Τίς ἥμαρτεν;».
Ποιος φταίει;Εκείνος ή οι γονείς του;

Έτσι λειτουργεί πάντοτε ο άνθρωπος όταν φοβάται το μυστήριο της υπάρξεως: μετατρέπει τον πόνο σε εξίσωση, την πληγή σε ηθική κατηγορία, το τραύμα σε λογιστικό βιβλίο ενοχών.
Ο Χριστός, όμως, συντρίβει αυτή τη μικρή μεταφυσική της τιμωρίας: «οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ».
Υπάρχουν νύχτες που δεν εξηγούνται.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζητούν ερμηνεία αλλά φως.

Η βοήθεια του Θεού σε κάποιον,που επιθυμούσε να συγχωρήσει τον υβριστή του.

Ήταν κάποιος μοναχός στη Μονή του Γκλίνσκ, τον οποίο έβριζε πολύ ένας από τούς συνασκητές του.

Πράος και υπομονετικός καθώς ήταν ό πρώτος, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ό υβριστής του φερόταν έτσι υπό την ενέργεια του εχθρού της σωτηρίας μας και άρχισε να προσεύχεται γι’ αυτόν.

  Στην προσευχή του ζητούσε από τον Κύριο δύναμη για να μην θυμώνει με τον υβριστή του και για να τον συγχωρήσει. Για πολύ καιρό προσευχόταν, αλλά ιδιαιτέρως προσευχήθηκε κατά τη νύχτα πριν την ονομαστική του εορτή γνωρίζοντας ότι και ό υβριστής του γιόρταζε την ίδια ημέρα.

Όταν επέστρεψε στο κελί του μετά τη Λειτουργία, ήρθε ό αδελφός πού τον έβριζε, του έδωσε φρέσκο, ζεστό λευκό ψωμί, του έβαλε μετάνοια και του είπε: 

-Είδα, πάτερ, πώς προσεύχεσαι για μένα και με μνημονεύεις. Συγχώρησόν με».

 Δεν πρόλαβε ό μοναχός να συνέλθει από την απροσδόκητη επίσκεψη και ό άλλος βγήκε έξω. Ό μοναχός όρμησε στην πόρτα... Κανένας! Αποφάσισε τότε να πάει να πιει τσάι μ’ αυτόν, πού του έφερε το φρέσκο ψωμί. Δοκίμασε πρώτα το ψωμί, πού ήταν ασυνήθιστα νόστιμο. Δεν είχε φάει ποτέ άλλη φορά κάτι τέτοιο. Αποφάσισε ότι πρέπει να πάει στον συνονόματό του, πού εόρταζε, και να τον ευχαριστήσει για το κέρασμα. Πήγε. Ό συνονόματος του μοναχός τον κοίταξε επιφυλακτικά, σαν να μην είχαν ειδωθεί εκείνη την ημέρα. Άρχισε ό άλλος να τον ευχαριστεί.

Εκείνος έδειξε φανερή απορία και τον έπεισε ότι δεν είχε πάει σ’ αυτόν, μα ούτε και σκέφτηκε κάτι τέτοιο. Και το... ψωμί; Το ψωμί τούς βεβαίωσε και τον ένα και τον άλλο ότι ό ίδιος ό Κύριος τούς κάλεσε να ειρηνεύσουν. Ό υβριστής εύκολα ζήτησε συγχώρηση και ό ύβρισθείς με χαρά τον συγχώρησε. Μετά από αυτό το γεγονός έγιναν φίλοι.

Από το βιβλίο:[Άσκηση και Αγιότητα των Στάρετς του Γκλίνσκ»[Εκδόσεις ''ΑΘΩΣ'']

".... Η όραση των υπερηφάνων είναι τυφλότητα,ενώ η τυφλότητα των ταπεινών είναι ικανότητα για θέαση της αλήθειας.

".... Η όραση των υπερηφάνων είναι τυφλότητα,ενώ η τυφλότητα των ταπεινών είναι ικανότητα για θέαση της αλήθειας. 

Αυτό είναι το νόημα των λόγων του Κυρίου: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί». 

Οι ταπεινοί δέ­χονταν τον Κύριο και φωτίζονταν από το θείο φως Του. Οι υπερήφανοι, ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, Τον απέρριπταν και βυθίζονταν ακόμα περισσότερο στο σκοτάδι με την άρνηση και τη βλασφημία του Θεού... "

(Κυριακή του Τυφλού.Από ομιλία του αγίου Ιγνατίου Μπρατσιανίνωφ)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ-Μωσαϊκό, 1150-1175

Φλωρεντία: Museo Nazionale del Bargello

ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ-Μωσαϊκό, 1150-1175

Το βλέμμα του τυφλού και η τυφλότητα των βλεπόντων

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής

Τό ηχητικό απόσπασμα από την ομιλία - σε mp3 - εδώ

  Η εκτεταμένη περικοπή από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο της θεραπείας του Τυφλού θαρρείς και θέλει να προκαλέσει με την έκτασή της για το πώς μπορείς να δεις το φως και για το πώς μπορείς να χάσεις το φως.

 Και να σημειώσω τρία σημεία μέσα από την περικοπή, τα οποία τα υπομνηματίζουν και [στα οποία] στέκονται πολύ οι ερμηνευτές Πατέρες, για να καταλάβουμε το γιατί της τόσο μεγάλης εκτάσεως και τι σημασία έχει αυτή η περικοπή για τη δική μας ζωή.

 ✔Το πρώτο σημείο είναι, στην αρχή της περικοπής, όπως ακούστηκε, η αναζήτηση των ενόχων από εκείνους που βρίσκονται γύρω από τον Χριστό. 

«Τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ;».

 Και ο Χριστός με τον δικό Του τρόπο και με τον δικό Του λόγο καταργεί την διαδικασία αναζητήσεως ενόχων. «Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τά ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ». Αντί να ψάχνεις ενόχους για το ποιος φταίει, για το ένα ή για το άλλο πράγμα, και τότε χάνεις το φως και δεν μπορείς να το δεις και σκοτίζεται ο νου σου και ταράζεσαι πάρα πολύ, και η καρδιά σου ταράζεται και ξέρεις ότι κάποιος φταίει και δεν μπορείς να το βρεις ποιος είναι αυτός που φταίει, και η καρδιά σου ταράζεται περισσότερο, αντί να το κάνεις αυτό, το πρώτο στοιχείο είναι να δώσεις δόξα τω Θεώ και να ξέρεις πως, ας φαίνονται τα πράγματα πως είναι άσχημα γύρω, και αυτή η ευκαιρία είναι μια ευκαιρία δική σου και μοναδική ευκαιρία αγιασμού.

"Η έννοια της αυτοκτονίας και η πρόνοια της Εκκλησίας"

 Υπάρχουν λέξεις που ο άνθρωπος προφέρει χαμηλόφωνα, σαν να φοβάται μήπως τις ακούσει η ίδια η ύπαρξη.Η «αυτοκτονία» είναι μία από αυτές.

Δεν είναι απλώς μια πράξη· είναι το τελευταίο σύνορο της ανθρώπινης απόγνωσης. Είναι η στιγμή όπου ο άνθρωπος παύει να βλέπει τον εαυτό του ως πρόσωπο με μέλλον και αρχίζει να αισθάνεται βάρος μέσα στον κόσμο. Πίσω από κάθε σκέψη αυτοκαταστροφής δεν υπάρχει πάντοτε επιθυμία θανάτου· συχνότερα υπάρχει μια αβάσταχτη κραυγή για παύση του πόνου. Ο άνθρωπος δεν επιθυμεί πάντοτε να πεθάνει· επιθυμεί να σταματήσει να αιμορραγεί εσωτερικά.

 Η εποχή μας, αν και τεχνολογικά πανίσχυρη, παραμένει πνευματικά εύθραυστη. Οι άνθρωποι επικοινωνούν περισσότερο από ποτέ, αλλά αγγίζονται λιγότερο. Ζουν ανάμεσα σε πλήθη και πεθαίνουν από μοναξιά. Η κοινωνία έμαθε να μετρά την αξία με την επιτυχία, την εικόνα, την αποδοτικότητα. Έτσι, όποιος λυγίζει αισθάνεται αποτυχημένος όχι μόνο κοινωνικά αλλά και υπαρξιακά. Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή κόπωση γεννιέται πολλές φορές η σκέψη της αυτοκτονίας: ως η ψευδαίσθηση μιας τελικής ελευθερίας απέναντι σε έναν κόσμο που μοιάζει αδιάφορος.
Όμως η αυτοκτονία δεν είναι νίκη του ανθρώπου πάνω στον πόνο· είναι η στιγμή όπου ο πόνος κατακτά ολόκληρο τον ορίζοντα της ψυχής. Είναι η τραγική επικράτηση της νύχτας πάνω στην ελπίδα. Και εδώ ακριβώς αρχίζει η βαθύτερη ευθύνη της Εκκλησίας.

Η δολοφονία του ιερέα Νικολάου Καράπα από τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΕΥΒΟΙΑ 1944).
 Στην αριστερή φωτογραφία διακρίνεται ο π.Νικόλαος Καράπας ο οποίος γεννήθηκε στο Μετόχι Διρφύων Εύβοιας το 1886. Ο εν λόγω ιερέας υπηρετούσε ως εφημέριος και δάσκαλος στο χωριό Αττάλη Χαλκίδος, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, όταν στις 24 Μαΐου 1944 τον συνέλαβαν οι κομμουνιστές μαζί με την πρεσβυτέρα του την Σωτηρία και τα πέντε παιδιά τους, τον Σωκράτη, την Αικατερίνη, την Ζαφειρία, τον Φώτη και τη Ζωή. 

 Τους οδήγησαν όλους μαζί στην Στενή Δίρφυος, όπου ήταν το αρχηγείο των συμμοριτών. Εκεί τους φυλάκισαν και τους βασάνισαν χωριστά καθώς είχαν θεωρηθεί από τον ΕΑΜ\ΕΛΑΣ ως αντιδραστικοί, καθώς κανένα από τα παιδιά δεν εντάχθηκε είτε στην ΕΠΟΝ, είτε στον ΕΛΑΣ, και επιπλέον διότι ο πατέρας ιερέας είχε αρνηθεί αρκετές φορές να τους ενισχύσει οικονομικά και υλικά μέσω της εκκλησίας, αλλά και να παροτρύνει τους πιστούς να στηρίξουν τους άθεους κομμουνιστές, όπως τους αποκαλούσε.

 Έτσι την 1η Ιουνίου 1944 άντρες της ‘’ΟΠΛΑ’’ (κομμουνιστική παραστρατιωτική εγκληματική οργάνωση) πήραν τον π.Νικόλαο, και με την ψευδή κατηγορία που του προσάψαν της «προδοσίας του αγώνος», τον μετέφεραν εν αγνοία της υπόλοιπης οικογένειας σε κοντινό δάσος στην θέση Αγία Θέκλα (Λάμαρη) και τον σκότωσαν με ρόπαλα και αγροτικά εργαλεία. 

 Μετά από μια βδομάδα την 08-06-1944 μετέφεραν στην περιοχή Κούτουρλα κοντά στο χωριό τους τον μεγάλο γιο του ιερέα, τον 18χρονο Σωκράτη (διακρίνεται στην δεξιά φωτογραφία), και τον κατακρεούργησαν με μαχαίρια και λόγχες. 

ΤΟ ΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΔΟΧΕΙΟ

Μιὰ γριὰ κινέζα κουβαλοῦσε νερὸ μὲ δύο μεγάλα δοχεῖα, κρεμασμένα ἀπὸ τοὺς ὤμους της. Τὸ ἕνα δοχεῖο ἦταν ἄψογο καὶ μετέφερε πάντα ὅλη τὴν ποσότητα νεροῦ ποὺ ἔπαιρνε. 

Τὸ ἄλλο εἶχε μιὰ ρωγμὴ καὶ στὸ τέλος τῆς μακριᾶς διαδρομῆς ἀπὸ τὸ ρυάκι στὸ σπίτι ἔφθανε μισο-άδειο.
Ἔτσι, γιὰ δύο ὁλόκληρα χρόνια ἡ γριὰ κουβαλοῦσε καθημερινὰ μόνο ἑνάμισι δοχεῖο νερὸ στὸ σπίτι της. Φυσικὰ τὸ τέλειο δοχεῖο ἔνοιωθε ὑπερήφανο ποὺ ἐκπλήρωνε ἀπόλυτα καὶ τέλεια τὸ σκοπό, γιὰ τὸν ὁποῖο εἶχε κατασκευαστεῖ. Τὸ ραγισμένο δοχεῖο ἦταν δυστυχισμένο ποὺ μόλις καὶ μετὰ βίας μετέφερε τὰ μισὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε καὶ ἔνοιωθε ντροπὴ γιὰ τὴν ἀτέλειά του.

Ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια, τὸ ραγισμένο δοχεῖο δὲν ἄντεχε πιὰ τὴν κατάσταση αὐτὴ καὶ ἀποφάσισε νὰ μιλήσει στὴν γριά. 

«Ντρέπομαι τόσο γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ θέλω νὰ σοῦ ζητήσω συγγνώμη!...».

 «Μὰ γιατί; », ρώτησε ἡ γριά. «Γιὰ ποιό λόγο νιώθεις ντροπή;!...». 

«Ἔ, νά!... Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο τὸ μισὸ νερὸ λόγῳ τῆς ρωγμῆς μου καὶ ἐξαιτίας μου κοπιάζεις ἄδικα καὶ ἐσύ!...».

ΓΕΡΩΝ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ(Μερτύρης)ΠΑΝΤΟΧΑΡΙΤΗΣ

(21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1929 / 14 ΜΑΙΟΥ 2016)

Ο μακαριστός Γέροντας γεννήθηκε στην Ερμιόνη από τον Δημήτριο και την Σταματίνα Μερτύρη. Οι γονείς του ήταν απλοί, θεοσεβείς, με αγάπη στο Χριστό. Μαζί με την ευλαβή γιαγιά Θεοφανία έβαλαν από πολύ νωρίς τα στερεά θεμέλια θεοσέβειας στην ψυχή του μικρού Ελευθερίου. Οι οικονομικές δυσκολίες της εποχής δεν στάθηκαν εμπόδιο στην αγάπη του για ακαδημαϊκές γνώσεις και μόρφωση κατά Θεόν.Ο μακαριστός Γέροντας γεννήθηκε στην Ερμιόνη από τον Δημήτριο και την Σταματίνα Μερτύρη. Οι γονείς του ήταν απλοί, θεοσεβείς, με αγάπη στο Χριστό. Μαζί με την ευλαβή γιαγιά Θεοφανία έβαλαν από πολύ νωρίς τα στερεά θεμέλια θεοσέβειας στην ψυχή του μικρού Ελευθερίου. Οι οικονομικές δυσκολίες της εποχής δεν στάθηκαν εμπόδιο στην αγάπη του για ακαδημαϊκές γνώσεις και μόρφωση κατά Θεόν.

Από πολύ μικρός αγάπησε τον Χριστό και την Εκκλησιά. Οι γονυπετείς προσευχές με τη μητέρα και τη γιαγιά δημιουργήσαν την ιερή ατμόσφαιρα αναζήτησης υψηλής πνευματικής ζωής. Σε ηλικία 8 ετών γνωρίσθηκε με τον διάκονο π. Παντελεήμονα Μπαρδάκο, τον μετέπειτα μητροπολίτη Σάμου και Ικαρίας. Ήταν ο πρώτος του χειραγωγός εις Χριστόν. Όπως ο ίδιος διηγείτο, δεν θυμόταν ποτέ να έπαιζε με τα άλλα παιδιά. Ακόμα και βαδίζων είχε μάθει να λέει την μονολογιστη ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με» γεγονός που του προξενούσε μεγάλη χαρά.

Σε ηλικία περίπου 13 ετών άρχισε να διαβάζει συνειδητά διάφορα θρησκευτικά βιβλία. Διαβάζοντας τον βίο του Αγίου Αντωνίου, στάθηκε στο λόγο Ευαγγελίου: «Όστις θέλει οπίσω μου έλθειν απαρνησάτω εαυτόν, άρατω τον Σταυρόν αυτού και ακολουθείτω Μοι». Ήταν η πρώτη σπίθα, η κλήση στην μοναχική ζωή που από τότε έκαιγε και φούντωνε συνεχώς. Από μικρός είχε μάθει να φροντίζει μόνος του τον εαυτό του. Κάθε εβδομάδα ξεκινούσε από την Ερμιόνη με ένα σάκο τρόφιμα, (όσα το φτωχικό πατρικό του μπορούσε να εξασφαλίσει) και με τα πόδια πήγαινε στο Κρανίδι, όπου θα έμενε όλη την εβδομάδα μόνος του, παρακολουθώντας τα μαθήματα του οκτατάξιου Γυμνασίου Κρανιδίου. Μαγείρευε, έπλενε, καθάριζε, διάβαζε και προσευχόταν.

Η Αγία Τριάδα της Πέπελης και ο ηγούμενός της που μαρτύρησε στο καθεστώς

 Η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας Πέπελης. φαίνεται πως έχει την αρχική του ίδρυση σε άγνωστο έτος, ωστόσο η τοπική παράδοση αναφέρει πως οι κάτοικοι της Πέπελης στην Άνω Δρόπολη, βρήκαν την θαυματουργή εικόνα της Αγίας Τριάδας στο σημερινό σημείο όπου αργότερα κτίστηκε ο ναός του Μοναστηριού.

Αν και προσπάθησαν να την μεταφέρουν σε άλλη εκκλησία του χωριού, η εικόνα επέστρεφε ξανά στον τόπο πουν την είχανε βρει αρχικά. Έτσι οι κάτοικοι του χωριού μαζί με άλλους πιστούς από την ευρύτερη περιοχή, κατάφεραν και έκτισαν το εν λόγω ιερό προσκύνημα.

Με την πάροδο των χρόνων η Μονή μετατράπηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα ιερά προσκυνήματα της Ηπείρου και επί τουρκοκρατίας οι αγώνες των μοναχών του, αλλά και οι εκτάσεις γης που παραχώρησαν οι πιστοί, ενδυνάμωσαν και άλλο τον θρησκευτικό, αλλά και τον διοικητικό της χαρακτήρα, μιας και το Μοναστήρι συντηρούσε το Ελληνικό Σχολείο, τους απόρους, αλλά και τους ασθενείς.

Αξίζει να αναφέρουμε ακόμη πως κατά την διάρκεια τον περιοδειών του ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, πέρασε από την μονή, λειτούργησε και κήρυξε στους κατοίκους προφητεύοντας πολλά από τα μελλούμενα στη Δρόπολη. Μετά την εκτέλεση του Αγίου Κοσμά από τον Κουρτ Πασά του Βερατίου, οι πιστοί συνέδραμαν και αγιογράφησαν στον εξωτερικό τοίχο του ναού της Μονής, τον Άγιο Κοσμά να κηρύττει στους Πεπελιώτες. Η εν λόγω τοιχογραφία διασώζονταν μέχρι το 1967,

Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς

Μια γιατρός είχε πει κάποτε ότι δίνει τον «Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς» στους φοιτητές της όχι ως μάθημα ιατρικής, αλλά ως μάθημα για το τι σημαίνει να μετατρέπεσαι σιγά σιγά σε «περιστατικό». Να περνάς από άνθρωπος σε φάκελο. Μου είχε φανεί υπερβολικό, μέχρι που διάβασα τη νουβέλα του Τολστόι σε μια αίθουσα αναμονής νοσοκομείου, ανάμεσα σε ανθρώπους που κοιτούσαν το πάτωμα περιμένοντας να ακουστεί το όνομά τους.

Ο Τολστόι γράφει τη νουβέλα ύστερα από τη δική του υπαρξιακή κρίση, και από την πρώτη κιόλας σελίδα κάνει κάτι σχεδόν βίαιο: δεν ξεκινά από τη ζωή, αλλά από τον θάνατο. Ο Ιβάν Ιλίτς είναι ήδη νεκρός.
Οι συνάδελφοί του στέκονται δίπλα στο φέρετρο και σκέφτονται ποιος θα πάρει τώρα τη θέση του, ποιος θα προαχθεί, ποια κοινωνική υποχρέωση τούς χάλασε το απόγευμα. Ο θάνατός του δεν τους συγκλονίζει· απλώς διαταράσσει προσωρινά τη ρουτίνα τους.
Και μετά ο Τολστόι γυρίζει πίσω.

Ο Ιβάν δεν είναι ένας διεφθαρμένος άνθρωπος ούτε ένας κακός χαρακτήρας. Αυτό είναι που κάνει τη νουβέλα τόσο ανησυχητική. Είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που έζησε «όπως έπρεπε».
Έγινε δικαστής, παντρεύτηκε σωστά, κινήθηκε με προσοχή μέσα στην κοινωνία, διακόσμησε το σπίτι του με γούστο, έπαιζε χαρτιά τα βράδια, φρόντιζε να μη δυσαρεστεί κανέναν ισχυρότερο από εκείνον. Ολόκληρη η ζωή του βασίζεται στην ευπρέπεια και στην εικόνα. Όλα είναι τακτοποιημένα, καθαρά, κοινωνικά αποδεκτά — και ταυτόχρονα νεκρά από μέσα.

Ο Τολστόι δεν τον καταδικάζει με κραυγές. Τον αφήνει να αποκαλυφθεί μόνος του μέσα από τις λεπτομέρειες: την αγωνία του για τις κουρτίνες του σαλονιού, την έμμονη ανάγκη να φαίνεται επιτυχημένος, την αμηχανία του μπροστά σε οτιδήποτε χαλά τη βολική επιφάνεια της ζωής του. Ο Ιβάν δεν αναρωτιέται ποτέ τι θέλει πραγματικά. Απλώς ακολουθεί το μονοπάτι που του έδειξαν.
Και τότε, σχεδόν γελοία, αρχίζει το τέλος.

Ένα μικρό ατύχημα. Γλιστρά ενώ τακτοποιεί τις κουρτίνες του σπιτιού του και χτυπά στο πλευρό. Ένας πόνος που δεν φεύγει. Εξετάσεις, γιατροί, αόριστες διαγνώσεις, ψυχρές λέξεις. Οι γιατροί μιλούν γι’ αυτόν σαν να μην βρίσκεται στο δωμάτιο. Αναλύουν συμπτώματα, πιθανότητες, λειτουργίες οργάνων, αλλά κανείς δεν τολμά να πει καθαρά αυτό που ο ίδιος αρχίζει να καταλαβαίνει: πεθαίνει.
Και τότε η προσεκτικά χτισμένη ζωή του αρχίζει να καταρρέει.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

Στις 17 Φεβρουαρίου 1929, ο Άγιος Γερβάσιος των Πατρών μετέβη στον χώρο του Προφήτη Ηλία μαζί με τα παιδιά των Κατηχητικών Σχολείων, τα οποία αγαπούσε ως αληθινός πατέρας. Αφού ανέγνωσε ειδική ευχή, φύτεψε ο ίδιος ένα πεύκο, με τη συμμετοχή των παιδιών.

Τριάντα ένα χρόνια αργότερα, το 1960, όταν το πεύκο κόπηκε, αποκαλύφθηκε ένα συγκλονιστικό θαύμα. Σε κάθε εγκάρσια τομή του κορμού εμφανιζόταν καθαρά και αχειροποίητα ο Τίμιος Σταυρός.

Στα τέσσερα άκρα του διακρίνονταν οι ιερές παραστάσεις της Γεννήσεως, της Βαπτίσεως, της Σταυρώσεως και της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Ο μακαριστός Μητροπολίτης Ύδρας κυρός Ιερόθεος έγραψε ότι πρόκειται για τον μοναδικό γνωστό αχειροποίητο Σταυρό στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

πηγή