H Λειτουργία της Μετανοίας

Οσίου Πετρωνίου Ἱερομονάχου, Δικαίου τῆς Ἱερᾶς Σκήτης Τιμίου Προδρόμου

Ἡ σωματική μετάνοια, τό σκύψιμο τῆς κεφαλῆς μέχρι τό ἔδαφος, εἶναι τό ὁρατό σημεῖο τῆς μετανοίας: μέ τό σκύψιμο ἐξομολογούμεθα τήν πτῶση μας στήν ἁμαρτία, τήν κατάσταση τῆς παρακμῆς στήν ὁποίαν εὑρισκόμεθα. 

Μέ τό ἀνασήκωμα δείχνουμε τήν θέλησή μας νά ὑψωθοῦμε, νά λυτρωθοῦμε ἀπό τήν ἁμαρτία, νά ἀναγεννηθοῦμε ψυχικά. 

 Ἀλλά ἡ λέξις μετάνοια (μετά-νοια) σημαίνει καί ἀναγέννηση τοῦ νοῦ, ἀλλαγή, πρᾶξις μετασχηματισμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου στόν νέον ἄνθρωπο, πνευματικοποίησις πού συντελεῖται μέ τήν μετάνοια.

Νά, συνεπῶς, τί θαυμαστό πρᾶγμα δείχνει αὐτή ἡ πρακτική τῆς προσευχῆς τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ συνοδευομένη ἀπό μετάνοιες: ὅ,τι λέγουμε μέ τό στόμα στήν προσευχή, τό κάνουμε ταυτόχρονα καί μέ τό σῶμα, μέ ὅλη μας τήν ὕπαρξη δηλαδή. Ἀναγνωρίζουμε τήν ἁμαρτωλότητά μας καί πέφτουμε ταπεινά στό ἔδαφος, ἀλλά ἀνασηκωνόμαστε ἀμέσως, δείχνοντας τήν ἐπιθυμία μας γιά γρήγορη διόρθωση.
Εἶναι σάν νά λέγουμε στόν Χριστό: «Κύριε, ξέχασε, πῶς ἔχω πέσει καί πόσο ἀχρεῖος εἶμαι δοῦλος τῶν παθῶν καί ἀποξενωμένος ἀπό Σένα καί ὅλο μου τό σῶμα! Ἀλλά, δέν θέλω νά μείνω ἔτσι. Εἶμαι δικός Σου. Σῶσον με καί κάνε με κατοικία τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος!»

Τί θά ποῦν, ὅταν θά δεχθοῦν τόν ἀντίχριστο πού ἔλεγε τόν ἑαυτό του Θεό καί δέν ἀνέφερε καθόλου τόν Πατέρα..;

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Ἅπαντα τὰ Ἔργα σειρὰ ΕΠΕ τ. 33 σσ. 573-575 Ἀπ' τὴν Ὁμιλία του «Πρὸς τοὺς σκανδαλισθέντας»

Γιὰ τὸν ἀντίχριστο ὁ Παῦλος λέγει καὶ ἄλλη αἰτία. Ποία λοιπὸν εἶναι αὐτή; Τὸ νὰ ἀποκλεισθεῖ καὶ ἀπὸ ἐδῶ κάθε δικαιολογία γιὰ τοὺς Ἰουδαίους. Γιατί ποιά συγγνώμη θὰ εἶχαν αὐτοὶ ποὺ δὲ δέχθηκαν τὸ Χριστὸ καὶ ἐπρόκειτο νὰ πιστέψουν σ' ἐκεῖνον; Γι' αὐτὸ λέγει, «γιὰ νὰ κατακριθοῦν ὅλοι ὅσοι δὲν πίστεψαν στὴν ἀλήθεια», δηλαδή, στὸ Χριστό, «ἀλλ' ἔδειξαν εὐχαρίστηση στὴν ἀδικία, δηλαδή, στὸν ἀντίχριστο. .

Ἐπειδὴ δηλαδὴ ἔλεγαν, γι' αὐτὸ δὲν πιστεύουμε σ' αὐτόν, ἐπειδὴ ἔλεγε τὸν ἑαυτό του Θεό - γι' αὐτὸ ἀκριβῶς», λέγει, «σὲ λιθοβολοῦμε, γιατὶ ἐσύ, ἂν καὶ εἶσαι ἄνθρωπος, κάνεις τὸν ἑαυτό σου Θεό» -, παρ' ὅλο βέβαια ποὺ τὸν ἄκουαν ν' ἀποδίδει τὰ περισσότερα στὸν Πατέρα καὶ νὰ λέγει ὅτι ἦρθε μὲ τὴ δική του γνώμη καὶ νὰ τὸ ἀποδεικνύει αὐτὸ μὲ πολλά, τί θὰ ποῦν, ὅταν θὰ δεχθοῦν τὸν ἀντίχριστο ποὺ ἔλεγε τὸν ἑαυτό του Θεὸ καὶ δὲν ἀνέφερε καθόλου τὸν Πατέρα, ἀλλὰ ποὺ ἔκανε τὸ ἀντίθετο; 

Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς κατηγορώντας τους, προφήτευε καὶ ἔλεγε τὰ ἑξῆς· «ἐγὼ ἦρθα στὸ ὄνομα τοῦ Πατέρα μου καὶ δὲ μὲ δέχεστε· ἂν ὅμως ἔρθει ἄλλος στὸ ὄνομα τὸ δικό του, ἐκεῖνον θὰ τὸν δεχθεῖτε».

ΠΗΓΗ

Η συγχώρεση είναι η μισή διαδρομή.

Η συγχώρεση είναι η μισή διαδρομή. Κι εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε. Το να ζητήσουμε συγγνώμη είναι η άλλη μισή. Την οποία πρέπει και πάλι να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε, αναλόγως των περιστάσεων.

Όμως, όποιο μισό κι αν πρέπει εμείς να κάνουμε, το υπόλοιπο μισό της διαδρομής ανήκει στον άλλον. Αν κι αυτοί δεν περπατήσουν τη δική τους απόσταση, τότε ο δρόμος θα μείνει μισοτελειωμένος.

Το να συγχωρούμε χωρίς να μας ζητήσουν συγγνώμη σημαίνει πως είμαστε ανά πάσα στιγμή να ολοκληρώσουμε τον δρόμο μόλις φτάσει και ο άλλος στο σημείο εκείνο. Αλλά πώς να συγχωρήσεις κάποιον που δε ζητά συγγνώμη; Και τι γίνεται όταν ζητάμε συγγνώμη(ίσως κι αν ακόμη δε φταίμε) και ο άλλος δεν συγχωρεί, δεν κάνει τη δική του διαδρομή;

Τότε ο άλλος γίνεται όπως ο εθνικός και ο τελώνης. Δεν συναντιόμαστε ούτε στην αδελφική αγάπη ούτε όμως και στο μίσος. Ο καθένας χαράσσει πια δική του πορεία προς διαφορετική πια κατεύθυνση. Και αυτό δεν είναι πάντα κακό. Πολλές φορές είναι και η καλύτερη λύση.

πηγή

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ-ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΥΡΙΩΤΙΣΣΑ,ΚΑΣΤΟΡΙΑ

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ-ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΥΡΙΩΤΙΣΣΑ,ΚΑΣΤΟΡΙΑ

The Crucifixion of the Lord - Byzantine

fresco.Monastery of Panagia Mavriotissa near Kastoria,Greece.

Αρχιμ. π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ένας σύγχρονος Πατέρας τής Εκκλησίας

Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

Συμμετέχω μέ χαρά στήν ἀφιέρωση τοῦ περιοδικοῦ «Ἐκ βαθέων» στόν μακαριστό Ἀρχιμ. π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, τόν στοργικό πατέρα καί θά μποροῦσα νά πῶ, τόν ἡσυχαστή τῆς Ὀμόνοιας Ἀθηνῶν, διότι ἔζησε στό κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἐξομολογώντας καί καθοδηγώντας χιλιάδες πονεμένους ἀνθρώπους καί ἐπισκεπτόμενος, σχεδόν κάθε βράδυ, ἀρρώστους σέ ὅλα τά Νοσοκομεῖα Ἀθηνῶν, ὄντας ἡ «μέριμνα πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν», ὡς ἕνας ἡσυχαστής φιλοκαλικός Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας. Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ χῶρος τοῦ περιοδικοῦ εἶναι περιορισμένος, ἀλλά χαίρομαι γιατί τά ὅσα θά γράψω μέ συντομία θά συμπληρωθοῦν ἀπό πνευματικά παιδιά τοῦ μακαριστοῦ π. Ἐπιφανίου πού κοσμοῦν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Θά τονισθοῦν μερικά στοιχεῖα ἀπό τήν προσωπικότητά του, ὅπως τά διεπίστωσα προσωπικά.

1. Ἀγαπητός φίλος τοῦ ἁγίου Καλλινίκου
 Ἄκουσα γιά τόν π. Ἐπιφάνιο πρώτη φορά μετά τήν ἀποφοίτησή μου ἀπό τήν Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης καί τήν μετάβασή μου στήν Ἔδεσσα, τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1969, πλησίον τοῦ ἁγίου Καλλινίκου. Ἀπό τίς πρῶτες ἡμέρες κατάλαβα τόν ἰσχυρό σύνδεσμο τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης καί φιλίας πού εἶχαν μεταξύ τους. Μιλοῦσαν καθημερινά στό τηλέφωνο καί ὄχι μιά φορά, εἶχαν συχνή ἀλληλογραφία σέ ἑορτές καί γιά ἐκκλησιαστικά θέματα, τόν συναντοῦσε στήν οἰκία του στήν Ἀθήνα, ὁδός Μακεδονίας 24, καί μιλοῦσε συχνά γιά τόν φίλο του. Ἦταν γι’ αὐτόν ὁ πιό πολύτιμος ἐν Χριστῷ ἀδελφός, ἀλλά καί ἐν Χριστῷ φίλος. Τόν ἀνέφερε συχνά στίς συζητήσεις μας, ὁμιλοῦσε γι’ αὐτόν εὐφήμως στίς ἱερατικές συνάξεις, μετέφερε τίς ἀπόψεις του ὡς πατερικές, ἐκμυστηρευόταν σέ αὐτόν ὅλα τά προβλήματά του, χωρίς νά τόν ἔχη πνευματικό πατέρα, ἐνώπιόν του ὑπαγόρευσε τήν διαθήκη του πρίν τήν ἀναχώρησή του γιά τό Νοσοκομεῖο, ὅπου θά ὑποβαλλόταν σέ ἐπέμβαση, σέ αὐτόν ἔδειξε τήν πληθωρική ἀγάπη καί τόν σεβασμό του.

 Ἡ φιλία τους ξεκίνησε ἀπό τότε πού ἦταν καί οἱ δύο λαϊκοί θεολόγοι. Ὁ ἅγιος Καλλίνικος ἦταν λαϊκός Γραμματεύς τοῦ Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Ἱεροθέου, καί ὁ π. Ἐπιφάνιος ὡς Ἐτεοκλῆς (λαϊκό του ὄνομα) εἶχε ἀποφοιτήσει ἀπό τήν Θεολογική Σχολή Ἀθηνῶν. Ὕστερα ἀπό μιά γραπτή διένεξη τοῦ Ἐτεοκλῆ μέ τόν Μητροπολίτη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Ἱερόθεο ὁ τότε Δημήτριος Ποῦλος συνετέλεσε στήν συνάντησή τους, μέ ἀποτέλεσμα ὁ Μητροπολίτης Ἱερόθεος νά τόν ἐκτιμήση καί νά τόν χειροτονήση Διάκονο. Ἔτσι, ὁ μέν ἅγιος Καλλίνικος ἐκτιμοῦσε τά πληθωρικά χαρίσματα τοῦ π. Ἐπιφανίου, ὁ δέ π. Ἐπιφάνιος ἐκτιμοῦσε τήν ἀσκητική ζωή τοῦ ἁγίου Καλλινίκου, ἀλλά καί τήν διοικητική του εὐφυΐα.

 Ὁ ἅγιος Καλλίνικος ὅταν ἤθελε νά ἐκτιμήση κάποιον πού ξεχώριζε ἔλεγε:

 «Αὐτός εἶναι ἕνας στόν Λόχο» ἤ «ἕνας στήν Μεραρχία ἤ ἕνας στό Σῶμα». Ὅταν τοῦ εἶπα μιά φορά ὁ π. Ἐπιφάνιος εἶναι ἕνας «στό στράτευμα», ἐκεῖνος ἀμέσως ἀπάντησε: «Μή βλασφημῆς, παιδί μου, αὐτός εἶναι ἕνας στό ΝΑΤΟ», δηλαδή δέν ὑπάρχει ἄλλος ὅμοιός του στά χαρίσματα σέ ὅλη τήν Εὐρώπη.

2. Ὁ πλοῦτος χαρισμάτων του
 Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἦταν γεμάτος ἀπό διανοητικά, ψυχικά καί πνευματικά χαρίσματα καί ὅπου καί ἄν εὑρισκόταν, κυριαρχοῦσε ὡς πρός τίς γνώσεις, τήν εὐφυΐα, τήν διαλεκτική ἱκανότητα, τόν συγκροτημένο λόγο, τήν μνήμη, ὡς κινητή βιβλιοθήκη, τήν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη, τήν ἀπαράμιλλη φιλοξενία του, τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς του καί τῆς ζωῆς του, τήν εὐθυκρισία του, τήν κενωτική διακονία του, τίς ποικίλες γνώσεις του, τό ἑτοιμόλογο τῶν ἀπαντήσεών του κ.ἄ. Ὁ μακαριστός μοναχός π. Θεόκλητος Διονυσιάτης μοῦ ἔλεγε ὅτι οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶχαν τρία βασικά γνωρίσματα, δηλαδή χωρητικότητα τῆς διανοίας, παιδεία καί ἁγιότητα. Πολλοί ἔχουν τό ἕνα ἤ τά δύο ἀπό αὐτά, ἀλλά σπάνιοι διαθέτουν καί τά τρία. Αὐτό τό βλέπουμε στούς μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τόν Μέγα Βασίλειο, τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, τόν ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο καί ἄλλους μεταγενέστερους.

Ἄν κρίνω τόν π. Ἐπιφάνιο βάσει αὐτῶν τῶν γνωρισμάτων, τότε εἶμαι βέβαιος ὅτι εἶχε καί τά τρία αὐτά γνωρίσματα, πού σημαίναι ὅτι ἦταν ἕνας σύγχρονος μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φαίνεται καί στά γραπτά κείμενά του.

Η Παναγία τῆς Λύσης ή Λυσιώτισσα

Η Παναγία τῆς Λύσης ἢ Λυσιώτισσα στὸ χωριὸ Λύση τῆς Ἀμμοχώστου στὴν Κύπρο

 Ἡ Παναγία αὐτὴ εἶναι ὁ ναὸς τοῦ ὁμωνύμου χωριοῦ τῆς Ἀμμοχώστου. Ἡ Λύση ὅπως καὶ ὁλόκληρη ἡ ἐπαρχία κατέχεται ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀπὸ τὸν Αὔγουστο τοῦ 1974.
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Λύση εἶναι κτισμένη στὸν πλατὺ κάμπο τῆς Μεσαορίας, τῆς πιὸ ξακουστῆς πεδιάδας τῆς Κύπρου. Ὡς ἐκ τούτου οἱ κάτοικοι ἀσχολοῦνταν μὲ τὴν κτηνοτροφία. Οἱ βοσκοὶ τοῦ χωριοῦ ὅταν ἀρρωστοῦσε κάποιο ζῶο τους, ἔκοβαν λίγες τοῦφες ἀπ’ τὸ τρίχωμα του καὶ τὶς ἀπέθεταν μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς στάθηκε ἀφορμὴ νὰ ὀνομαστεῖ ἡ Παναγία τῆς Λύσης «Βοσκοπούλα» ἢ «Βόσκαινα» στὴν κυπριακὴ διάλεκτο. 

Σκλαβωμένος ὁ ναὸς γιὰ εἴκοσι ἕξι καὶ πλέον χρόνια ἀλλὰ οἱ ξεριζωμένοι Λυσιῶτες δὲν ξεχνοῦν. Ἀπρίλιο τοῦ 2000, μὲ πρωτοβουλία ἀνδρογύνου ἀπὸ τὴ Λύση ἱδρύθηκε κοινωφελὲς ἵδρυμα μὲ τὴν ὀνομασία «Παναγία τῆς Λύσης». 

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ... ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΚΕ!

Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, τους άνοιξε η όρεξη για την Ευρώπη. Όχι μόνο για τις κτήσεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη. Τα επόμενα 50 χρόνια κατέκτησαν όλα τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Για να μπουκάρουν στην Κεντρική, εμπόδιο ήταν η Βιέννη. Οι Τούρκοι την ονόμαζαν «Πύλη της Δυτικής Ευρώπης», διότι από στρατιωτικής άποψης, η πεδινή Ευρώπη πίσω από τη Βιέννη ήταν ευάλωτη. Την πολιόρκησαν για πρώτη φορά το 1529. Αποκρούσθηκαν. Το 1683 ξαναγύρισαν με 168.000 στρατιώτες και 300 κανόνια. Οι υπερασπιστές της πόλης ήταν λιγότεροι από 20.000. Στις 14 Ιουλίου έστησαν τα κανόνια και έστειλαν μήνυμα στους κατοίκους να αλλαξοπιστήσουν. Οι Βιεννέζοι αρνήθηκαν και απάντησαν ότι θα πολεμήσουν μέχρι τέλους. Οι Τούρκοι έριχναν με τα κανόνια και ταυτόχρονα έσκαβαν λαγούμια κάτω από τα θεμέλια των τειχών για να τα ανατινάξουν με πυρίτιδα. Είχαν μαζί τους 5.000 λαγουμιτζήδες. Οι πολιορκημένοι απέκρουσαν συνολικά πενήντα εφόδους. Όμως οι ζημιές που είχαν προκληθεί στα τείχη ήταν μεγάλες. Η πτώση της Βιέννης φαινόταν ότι ήταν θέμα χρόνου. Τότε, στις 12 Σεπτεμβρίου 1683 εμφανίσθηκε ο Πολωνός βασιλιάς Γιαν Σομπιέσκι με το ιππικό του, επικεφαλής ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων με πρωτοβουλία του Πάπα Ιννοκέντιου ΙΑ. Επιτέθηκε στους πολιορκητές και τους διέλυσε. Αυτή η μάχη ήταν η πιο σημαντική στην ιστορία της Ευρώπης.

 Αν έπεφτε η Βιέννη οι Οθωμανοί θα ξεχύνονταν στην Κεντρική Ευρώπη και ποιος ξέρει πώς και πού θα σταματούσαν.

Αυτή είναι η παλιά ιστορία. Δείτε τώρα τη νέα. Κάποια στιγμή, ο Δήμος της Βιέννης σκέφτηκε να ανεγείρει μνημείο τιμώντας τον άνθρωπο που την έσωσε από τους Τούρκους. Άργησε κάποιους αιώνες, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Το μνημείο επρόκειτο να στηθεί στην κορυφή του λόφου Kahlenberg, από τον οποίο ο Σομπιέσκι όρμησε με τους Ουσάρους του. Το 2013 ήταν έτοιμος ο χώρος και η πλατφόρμα για το μνημείο. Το 2018 ολοκληρώθηκε και το μνημείο με τον Σομπιέσκι έφιππο, ύψους 8 μέτρων και βάρους 3 τόνων, από τον Πολωνό γλύπτη Czesław Dźwigaj.

Αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει τοποθετηθεί στη θέση του. Γιατί; Επειδή αντιδρούν οι σοσιαλιστές και οι αριστεροί, καθώς το θεωρούν «ισλαμοφοβικό»!

Όλα όσο γίνονται γύρω σου τα οικονομεί έτσι ο Θεός, ώστε καθένα με τον τρόπο του να συντελέσει για τη σωτηρία της ψυχής σου

  Εάν αρχίζεις να έχεις μια κάποια καλή σχέση με τον Κύριο, εάν ο Κύριος αρχίζει πλέον να σε υπολογίζει, με την έννοια ότι σε βρίσκει σοβαρό κι ότι θέλεις πραγματικά να σωθείς ό,τι κι αν σου στοιχίσει, διαπιστώνεις στην καθημερινή πραγματικότητα το εξής:

  Την ώρα ακριβώς που υπάρχει κίνδυνος να επαρθείς, χωρίς να το καταλάβεις, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε φρενάρει. 

  Την ώρα που από το άλλο μέρος, ως άνθρωπος αδύναμος, χωρίς να το καταλάβεις, πας να ξεφύγεις, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε φρενάρει, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε προλαβαίνει, κάτι επιτρέπει ο Θεός και ακόμη πιο πολύ ταπεινώνεσαι, ακόμη πιο πολύ συνειδητοποιείς την αμαρτία και όλα τα καταστροφικά στοιχεία που έχεις μέσα σου, και τα οποία επέτρεψε ο Θεός να έχεις, για να δουλεύουν με την έννοια αυτή: να σε βοηθούν να είσαι ταπεινός, να μετανοείς, να εμπιστεύεσαι στον Θεό, να μην παίρνεις θάρρος και θέλεις να απομακρυνθείς και θέλεις να ξεμακρύνεις και χαθείς.

ΑΛΜΠΟΥΜ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΜΕ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ 1946-1949.

ΠΡΟΣΟΧΗ – ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ.ΑΛΜΠΟΥΜ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΜΕ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ 1946-1949.

Λόγω των ημερών παραθέτω το παρακάτω άλμπουμ που ανήκει στην προσωπική μου συλλογή (όπως και άλλο φωτογραφικό υλικό) από τα αρχεία του ΓΕΣ, το οποίο άλμπουμ ‘’γλύτωσε’’ από την καύση στις υψικαμίνους της ‘’Χαλυβουργικής’’ και την καταστροφή επί ΠΑΣΟΚ, και το οποίο άλμπουμ αποτελείται από 150 σελίδες, και περιέχει τουλάχιστον 250 ΠΡΩΤΟΤΥΠΕΣ και ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ φωτογραφίες από την δράση του Ελληνικού Στρατού κατά την περίοδο 1946-1949, ο οποίος Ελληνικός Στρατός ενεργούσε κάτω από τις εντολές της τότε Ευνομούμενης Πολιτείας καταδιώκοντας τους συμμορίτες του ΄΄ΔΣΕ΄΄ σε όλη την Ελληνική επικράτεια.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιέχει φωτογραφίες από τις καταστροφές και τα εγκλήματα που διέπραξαν οι κομμουνιστές σε όλη την Ελλάδα κατά την περίοδο 1946-1949, και στις φωτογραφίες που κοινοποιώ διακρίνεται το εν λόγω άλμπουμ, και παραθέτω ενδεικτικά και τρεις εσωτερικές σελίδες του άλμπουμ με το ανάλογο φωτογραφικό υλικό.

Ευελπιστώ η Ελληνική Πολιτεία να επιδείξει ανάλογο ενδιαφέρον και ευαισθησία και για αυτό το άλμπουμ φωτογραφιών, διότι και εδώ καταγράφονται εγκλήματα κατά Ελλήνων (στρατιωτικών και πολιτών), και καταστροφές κατά ιδιωτικών και δημοσίων περιουσιών που διαπράχτηκαν από τους ξενοκίνητους κομμουνιστές.

Ιστορικός Συλλέκτης Βέροιας - Historical Collector of Veria

Όπου ο θησαυρός μας εκεί και η καρδιά μας

Θυμάμαι, όταν είχα πάει κάποτε στο Άγιον Όρος, μέσα σε έναν πυκνά δενδροφυτευμένο τόπο, βλέπω από μακριά κάποιον ασκητή, ο οποίος προχωρούσε ψάλλοντας. Ενώ έψαλλε, από ώρα σε ώρα έκανε μία βαθειά μετάνοια, προσκυνούσε, σηκωνόταν και πάλι προχωρούσε. Μου έκανε εντύπωση. Ποιον άραγε προσκυνούσε; Τρέχω μέσα από τα δένδρα, τον φθάνω, τον σταματώ. - Γέροντα, ποιόν προσκυνάς στον δρόμο;
- Μα, παιδί μου, δεν τον βλέπεις;
- Ποιόν;
- Τον Χριστόν. Τουλάχιστον, αν δεν τον βλεπης, δεν τον νοιώθεις ότι είναι μπροστά σου; μου απήντησε εκείνος.

Αγαπητοί μου, οι άνθρωποι έλεγαν παλαιότερα το όνομα του Χριστού ή το άκουγαν και βούρκωναν τα ματιά τους, άρπαζαν φωτιές τα στήθη τους, έπεφταν στα γόνατά τους.

«Πιστεύουμε στόν Θεό καί πιστεύουμε τόν Θεό». Αὐτή ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι ἡ ἰδιοπροσωπία μας!(Κερκύρας Νεκτάριος)

Ολόκληρη η προσλαλιά του Σεβασμιωτάτου Κερκύρας, Παξών, Διαποντίων Νήσων κ.κ. Νεκταρίου, την Κυριακή της Ορθοδοξίας 2026, στην Μητρόπολη των Αθηνών.

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Ἱερώνυμε,
Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Άξιότιμη κυρία Ὑπουργέ Παιδείας, Θρησκευμάτων καὶ Ἀθλητισμοῦ,
Ἐκπρόσωποι τῶν πολιτικῶν, στρατιωτικῶν καί ἄλλων ἀρχῶν τῆς πατρίδος μας,
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί συμπρεσβύτεροι, Χριστοῦ διακονία,
Λαέ τοῦ Θεοῦ περιούσιε καὶ εὐλογημένε,

«Πιστεύουμε στόν Θεό καί πιστεύουμε τόν Θεό. Ἄλλο τό ἕνα καί ἄλλο τό ἄλλο. Πραγματικά πιστεύω τὸν Θεό σημαίνει ὅτι θεωρῶ βέβαιες καὶ ἀληθινές τίς ἐπαγγελίες πού μᾶς ἔδωσε. Πιστεύω στόν Θεό ὅμως σημαίνει ὅτι φρονῶ περί Αὐτοῦ ὀρθῶς. Πρέπει δέ νά τά ἔχουμε καί τά δύο, νά εἴμαστε ἀληθινοί καί στά δύο καί νὰ συμπεριφερόμαστε ἔτσι, ὥστε καί νά μᾶς πιστεύουν ἐκεῖνοι πού βλέπουν ὀρθῶς καὶ πιστοί νά εἴμαστε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πρός τόν Ὁποῖο ἀπευθύνεται ἡ πίστη καὶ ἔτσι ὡς πιστοί νά δικαιωνόμαστε ἀπό Αὐτόν».

Ὁ λόγος αὐτός τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ἐμπερικλείει τό νόημα τῆς σημερινῆς, μεγάλης γιά τήν πίστη μας ἡμέρας, τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Θυμόμαστε τήν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε τό 843 μ.Χ., δίδοντας ὁριστικό τέρμα σέ μία μεγάλη περίοδο συγκρούσεων πολιτικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ περιεχομένου στὴν κοινωνία τοῦ Βυζαντίου. Ἡ Ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι τότε ἡ Ἐκκλησία δέν ἦταν ἐλεύθερη νὰ ἀκολουθήσει τήν ὀρθή πίστη, ἀλλά ἦταν ἀναγκασμένη, καὶ διά τῆς βίας, νὰ ἀκολουθεῖ ἐπισήμως τή γραμμή μιᾶς Πολιτείας ἐπηρεασμένης ἀπό τήν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Μὲ ἐπικεφαλῆς ὅμως ἅγιες μορφές, μοναχούς πού γνώριζαν τί πίστευαν, ἀλλά καὶ τὸν λαό, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε ἔπαψε νὰ τιμᾶ τίς ἱερές εἰκόνες, ἡ Ἐκκλησία ἄντεξε καἰ παρέμεινε πιστή στίς παραδόσεις καί στίς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἀνάγκασε ἔτσι τήν Πολιτεία νά δεχθεῖ τήν πίστη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ κι ἄς μήν τῆς ἦταν ἀρεστή. 

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ!... Ο Άρης Σερβετάλης ετοιμάζεται να επιστρέψει στη μικρή οθόνη

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ!...

Ο Άρης Σερβετάλης ετοιμάζεται να επιστρέψει στη μικρή οθόνη μέσα από τη συχνότητα του Mega Channel, σχεδόν 25 χρόνια μετά την τελευταία του τηλεοπτική παρουσία...Θα πρωταγωνιστήσει σε νέα θρησκευτική σειρά, ενσαρκώνοντας τον Άγιο Ιωσήφ, τον Ησυχαστή, μία από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου ορθόδοξου μοναχισμού.

Ο ρόλος του Αγίου λέγεται πως θα αποδοθεί σε δύο ηλικιακές φάσεις, τον νεαρό Ιωσήφ θα υποδυθεί ο Τάσος Λέκκας, ενώ ο Σερβετάλης θα τον ερμηνεύσει σε ώριμη ηλικία. Στο καστ φημολογείται ότι έχουν ήδη «κλειδώσει» και οι Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και Νίκος Γκέλιας.

Η σειρά, που θα αποτελείται από 12 επεισόδια, προγραμματίζεται να ξεκινήσει γυρίσματα μετά το Πάσχα, με στόχο να προβληθεί την επόμενη τηλεοπτική σεζόν. Το σενάριο υπογράφει ο Γιώργος Τσιάκκας και τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Στάμος Τσάμης. Την παραγωγή στηρίζουν η Μονή Βατοπαιδίου και το Ινστιτούτο Άγιος Μάξιμος ο Γραικός, όπως είχε συμβεί και στην κινηματογραφική μεταφορά της ζωής του Νεκτάριος Αιγίνης.

Ο Αγιος Γέροντας Εφραιμ ο Κατουνακιώτης είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στον Αγιο Νεκτάριο

πηγή

Ο Αγιος Γέροντας Εφραιμ ο Κατουνακιώτης είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στον Αγιο Νεκτάριο. Συχνά τον έβαζε στην Θεία Λειτουργία, ανάβοντας κεράκια στην εικόνα του.
Πήγαινε και προσκυνούσε το ευωδιάζον λείψανό του στην συνοδία του π. Γεράσιμου του Υμνογράφου στην Μικρή Αγία Άννα και όταν είχε μεγάλη ανάγκη, παρακαλούσε τους Πατέρες και του τό ’φερναν στα Κατουνάκια για ευλογία.
Όταν τον ρωτούσαν γιατί είναι τόσο μεγάλος άγιος, ο άγιος Νεκτάριος,απαντούσε :
"Διότι ακόμη και σήμερα συκοφαντείται".

Κάποτε, παρατήρησε ότι το σιτάρι που είχε αποθηκευμένο, επρόκειτο να καταστραφεί εξαιτίας της πολλής ψείρας που έπιασε.
Τότε, ήταν μόνος του με άρρωστο τον Γέροντά του, τον παπα–Νικηφόρο, και ήταν πολύ δύσκολο να το αντικαταστήσει.
Προσευχήθηκε στον Αγιο Νεκτάριο, σταύρωσε ένα βαμβάκι πάνω στο λείψανό του, το έβαλε μέσα στο σιτάρι και αμερίμνησε. Μετά από καιρό, όταν χρειάστηκε σιτάρι για να ζυμώσει ψωμί, το σιτάρι ήταν πεντακάθαρο.Ο Αγιος Νεκτάριος, είχε κάνει το θαύμα του!

ΠΑΝΑΓΙΑ Παλαιολογίνα – Ιερά Μονή Γρηγορίου

 Το όνομα της Παλαιολογίνας ήταν Οδηγήτρια Παντάνασσα. 

Αργότερα σε αντιδιαστολή από άλλες ομώνυμες, επονομάστηκε Παλαιολογίνα, από το όνομα της δωρήτριας της, της “ευσεβέστατης Κυρά Μαρίας Ασανίνας Παλαιολογίνας, κυράς της Μολδαβλαχίας”, όπως είναι χαραγμένο σε μικρή χρυσή επιγραφή επικολλημένη επάνω στο αργυρό επένδυμα της εικόνας.

  Εδώ η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται από ένα γλυκό και συνάμα πένθιμο ύφος, ενώ κρατά τον Χριστό τριετή. 

 Η παράδοση αποδίδει πολλά θαύματα στην εν λόγω εικόνα, καθώς αναφέρουν παλαιότεροι πατέρες της μονής. Το σπουδαιότερο είναι το γεγονός ότι κατά την πυρκαγιά του 1762, τότε που ολόκληρο το Καθολικό της μονής έγινε παρανάλωμα του πυρός χωρίς να διασωθεί τίποτε, μόνο η εικόνα αυτή έμεινε αβλαβής μέσα στη φωτιά και βρέθηκε επάνω στη στάχτη στον τόπο που είναι τοποθετημένη σήμερα, δηλαδή στον πρώτο από αριστερά κίονα του κυρίως ναού, στραμμένη προς Νότο.

Η κάρα του Αγ.Ραφαήλ του Μπρούκλιν

 

Άγιος Ραφαήλ,επίσκοπος Μπρούκλιν-Η.Π.Α (+27 Φεβρουαρίου 1915)

«Βασιλεύς Βασιλέων Βασιλεύων Βασιλευόντων»

Το γνωστό σύμβολο με τον σταυρό και τα τέσσερα “Β” αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα εμβλήματα της ύστερης Ρωμανίας-Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1261–1453).

 Το σύμβολο καθιερώθηκε ως αυτοκρατορικό έμβλημα μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261 από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο.
 Αρχικά δεν ήταν κρατική σημαία με τη σύγχρονη έννοια, αλλά δυναστικό και αυτοκρατορικό σύμβολο.

 Τα τέσσερα στοιχεία που μοιάζουν με “Β” πιθανόν δεν ήταν γράμματα, αλλά σχηματοποιημένα πυρέκβολα.

 Η φράση: «Βασιλεύς Βασιλέων Βασιλεύων Βασιλευόντων» φαίνεται να είναι μεταγενέστερη ερμηνεία του συμβόλου.

Κεραμεικό θραύσμα με βυζαντινό ιππέα που βρέθηκε στην περιοχή του Ιπποδρόμου στην Κωνσταντινούπολη. 13ος αιώνας.

πηγή

Για τον διωγμό του καθεστώτος Ζελενσκι κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας

 Για τον διωγμό του καθεστώτος Ζελενσκι κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας και του Μητροπολίτη Κίεβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριου.

 Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:Υπάρχει ένας άλλος λόγος για τον οποίο οι εκκλησίες καταστρέφονται στην Ουκρανία - κοινωνικός και πολιτικός. Οι εχθροί γνωρίζουν ότι οι Ορθόδοξοι άνθρωποι, οικογένειες, κοινότητες ενώνονται γύρω από τον ναό. Και λένε: εδώ κατέστρεψα τον ναό, σκότωσα τον ιερέα, τρόμαξα τον επίσκοπο και οι άνθρωποι απλά θα φύγουν. Όταν δεν θα έχουν ναό, δεν θα υπάρχει ευκαιρία να τελέσουν τη Θεία Λειτουργία, θα μετακινηθούν σε άλλα, πιο ασφαλή μέρη. Αυτό είναι το σχέδιό τους. Δεν θέλουν την παρουσία της Ορθοδοξίας σε όλη τη Δυτική Ουκρανία, δεν θέλουν να ζήσουν εκεί ορθόδοξοι. Θέλουν να μείνουν μόνο οι Ουνίτες. Και θα δείτε ότι θα υπάρχει μια δομή που δεν εχετε ξαναδεί.

πηγή

«Κατά τη Σαρακοστή, να μιλάτε τρεις φορές λιγότερο, να προσεύχεστε τρεις φορές πιο θερμά,γιατί ο διάβολος εργάζεται τρεις φορές περισσότερο»

Χρήστος Μποκόρος. Φλόγες. 2010

«Κατά τη Σαρακοστή, να μιλάτε τρεις φορές λιγότερο, να προσεύχεστε τρεις φορές πιο θερμά,γιατί ο διάβολος εργάζεται τρεις φορές περισσότερο»

(Αββάς Ιωσήφ)

πηγή

Το κόλλυβο δεν είναι απλώς έθιμο· είναι θεολογία σε μορφή σπόρου...

Φώτο

Υπάρχουν πράγματα ταπεινά που κρατούν μέσα τους μια μυστική βασιλεία. Ένας κόκκος σιταριού, σιωπηλός και μικρός, γίνεται στο ορθόδοξο κόλλυβο σύνορο και γέφυρα· γίνεται μεθόριο, εκεί όπου ο χρόνος ακουμπά την αιωνιότητα και η μνήμη ανθίζει σαν άνθος που δεν μαραίνεται. Το κόλλυβο δεν είναι απλώς έθιμο· είναι θεολογία σε μορφή σπόρου, φιλοσοφία σε γεύση γλυκιά, ποίηση σπαρμένη με ζάχαρη άχνη πάνω στο μυστήριο του θανάτου.

Η Εκκλησία, από τους αποστολικούς χρόνους, μνημονεύει τους κεκοιμημένους με προσευχή και ελπίδα. Στην πράξη του κολλύβου συνοψίζεται ο λόγος του Κυρίου: «ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει». Ο κόκκος που βράζει και μαλακώνει, που σπάζει την αυτάρκεια του για να γίνει κοινό φαγητό, είναι εικόνα της ταπείνωσης· είναι εικόνα του ίδιου του Χριστού που κατέρχεται στον Άδη για να τον φωτίσει εκ των έσω. Έτσι, κάθε πιάτο κολλύβου γίνεται μικρό κήρυγμα αναστάσεως· μικρή πασχαλινή σπίθα μέσα στο πένθος.

Το κόλλυβο είναι ομολογία ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η διάβαση. Η Εκκλησία δεν μνημονεύει για να κρατήσει τους νεκρούς δεμένους στη γη, αλλά για να τους συνοδεύσει με την προσευχή στο φώς. Η μνήμη δεν είναι ψυχολογική ανακύκλωση του παρελθόντος· είναι λειτουργική πράξη, κοινωνία αγίων, άρρηκτη συνομιλία μεταξύ Εκκλησίας στρατευομένης και θριαμβευούσης. Όταν ο ιερεύς μνημονεύει ονόματα στην Αγία Πρόθεση, δεν προφέρει ήχους· ανοίγει παράθυρα. Το κόλλυβο, ευλογημένο και θυμιατισμένο, γίνεται ορατό σημείο αυτής της αόρατης ανταλλαγής.

Ένα παλιό κελί...

Ένα παλιό κελί,πνιγμένο στον κισσό,που κάποτε ήταν ζωντανό. Άναβε καντήλι. Ακουγόταν ψαλμωδία. Περνούσε άνθρωπος από το κατώφλι του και η πέτρα αποκτούσε παλμό. Τώρα στέκει σιωπηλό, πολεμημένο από τον χρόνο, σχεδόν χαμένο μέσα στη βλάστηση.
Και όμως, δεν μοιάζει νεκρό. Μοιάζει να περιμένει.
Περιμένει να κατοικηθεί ξανά. Να ακουστεί προσευχή. Να πάρει ζωή από παρουσία ανθρώπου που θα σταθεί μέσα του και θα πει ένα “Κύριε ελέησον” αληθινό.
Τα κελιά δεν πεθαίνουν. Κοιμούνται.
Και ίσως κάπως έτσι είναι και η ψυχή μας. Όταν αφήνεται, γεμίζει αγριόχορτα. Όταν κατοικηθεί από προσευχή, γίνεται πάλι αρχοντικά στημένη.
Το ζήτημα δεν είναι αν γέρασε το σπίτι. Το ζήτημα είναι αν θα βρεθεί κάποιος να το ανάψει.

Athos Zone

Ο Σταυρός με τον οποίον ο Εθνομάρτυς Επισκόπος Ρωγών Ιωσήφ ευλογούσε τους αγωνιστές του Μεσολογγίου.

πηγή

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και ιστορική συγκίνηση αναμένεται να εορταστεί φέτος η Κυριακή της Ορθοδοξίας στην Τσαριτσάνη, καθώς οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις συμπίπτουν με τη συμπλήρωση 200 ετών από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου.

Η Ιερά Μητρόπολη Ελασσώνος τιμά τη μνήμη δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων, του Διδασκάλου του Γένους Κωνσταντίνου Οικονόμου του εξ Οικονόμων και του Επισκόπου Ρωγών και Κοζύλης Ιωσήφ, ο οποίος πρωτοστάτησε στα γεγονότα του 1826.

Περί αγίων εικόνων. Από τον πς΄ κανόνα της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου.

ΤΟΜΟΣ ΣΤ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ΄
Περί αγίων εικόνων.
Από τον πς΄ κανόνα της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου.

 Ο πς΄ (86ος) κανόνας της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου ορίζει: Το να ζωγραφίζουμε τους τύπους (τις προτυπώσεις) με χρώματα, ενώ τα πρωτότυπα έχουν ήδη έρθει, θα ήταν άκομψο και περιττό. Γι' αυτό, ορίζει να μη ζωγραφίζεται ο αμνός (το αρνί) ως τύπος, με το αίμα του οποίου ο μέγας Μωυσής παλαιότερα, αλείφοντας τις παραστάδες των θυρών, εμπόδιζε την είσοδο στον εξολοθρευτή δαίμονα.

 Ούτε ο Βαπτιστής να ζωγραφίζεται να δείχνει με το δάχτυλο τον αμνό και να φωνάζει στους λαούς: «Ιδού ο αμνός του Θεού». 

 Αντίθετα, οι γραφές των τύπων πρέπει να παραμερίζονται και να αναστηλώνεται σε εικόνες ο ανθρώπινος χαρακτήρας του Θεού Λόγου. Βλέποντας και προσκυνώντας αυτή την εικόνα, συλλογιζόμαστε, όσο είναι δυνατόν, το απόρρητο μυστήριο της συγκατάβασής Του, την ακατανόητη ταπείνωσή Του, τη ζωή Του μέσα στη σάρκα, τα πάθη Του, τον θάνατο που έγινε πρόξενος ζωής, και όλα όσα μας έσωσαν. Διότι, αν και οι τύποι είναι σεπτοί, πρέπει να τιμάται περισσότερο η αλήθεια, η οποία μας χάρισε και αυτά (τους τύπους). Από αυτό φαίνεται ότι δεν είναι πρέπον να απελευθερώνουμε περιστέρια στις εκκλησίες αντί του Αγίου Πνεύματος, ή να ανάβουμε κερί αντί του αστέρα, ή να τοποθετούμε ομοίωμα βρέφους και κούνιας αντί της άρρητης Γέννησης.

Φωτίου Πατριάρχου και Θεοδώρου του Στουδίτου.

 Η λέξη «εικών» προέρχεται από το «εοικέναι» (μοιάζω). Άλλο πράγμα είναι η φυσική εικόνα και άλλο η μιμητική. Η φυσική εικόνα δεν έχει φυσική διαφορά από την αιτία της, αλλά υποστατική, όπως ο υιός ως προς τον πατέρα. Διότι η φύση τους είναι μία, αλλά οι υποστάσεις δύο.

57 ψυχές ζητούν δικαίωση

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος δεν κυλά· ραγίζει. Και μέσα από τη ρωγμή του αναδύεται η φωνή της ανθρώπινης οδύνης, όχι ως κραυγή εκδίκησης, αλλά ως μνήμη που απαιτεί νόημα. Πενήντα επτά χαμένες ψυχές· ένας αριθμός που αρνείται να παραμείνει αριθμός, που επιμένει να μετασχηματίζεται σε πρόσωπα, σε ονόματα, σε βλέμματα που δεν πρόλαβαν να γεράσουν.

Η απώλεια, όταν είναι συλλογική, γίνεται μυστήριο. Δεν είναι απλώς η απουσία ενός σώματος, αλλά το ρήγμα στην ίδια την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο άνθρωπος ζει επειδή πιστεύει ότι ο δρόμος θα τον οδηγήσει στον προορισμό του, ότι η νύχτα θα παραδώσει τη θέση της στην αυγή, ότι το αύριο δεν θα είναι προδοσία του σήμερα. Όταν αυτή η πίστη τραυματίζεται, η ψυχή στέκεται γυμνή μπροστά στο ερώτημα του Ιώβ: «Γιατί;»

Φως και σκοτάδι(Με αφορμή ένα κορεό)

 Κάποιοι ενοχλήθηκαν πολύ, ειρωνεύτηκαν και έβριζαν τους Σέρβους οπαδούς, του Ερυθρού Αστέρα, που δημιούργησαν ένα θαυμάσιο κορεό με τον Άγιο Συμεών τον Μυροβλήτη, τον υπέρμαχο της Ορθοδοξίας και της παράδοσης. Το κορεό τους συνοδευόταν και από ένα πανό που έγραφε: «Αφήστε την Πίστη μας να σας οδηγήσει στη νίκη».

 Πριν καιρό κάποιοι περιχαρείς, επευφημούσαν και θαύμαζαν τους Γερμανούς οπαδούς της Καϊζερσλάουτερν όταν σήκωσαν ένα τεράστιο πανό με τον διάβολο να αναδύεται μέσα από μια πεντάλφα, μαζί με ένα ακόμα πανό που έγραφε: «Άκουσέ μας, Εωσφόρε, και ανέβα από την άβυσσο, πάρε τις ψυχές μας. Οδήγησέ μας στο φως, βασιλεύεις στον κόσμο, αναδύεσαι από τις φλόγες και εμφανίζεσαι».

Ο αντιχριστιανικός συρφετός με τους κομπλεξικούς και διεφθαρμένους οπαδούς του, μόλυνε άλλη μια φορά τα Ευρωπαϊκά γήπεδα με την σαπίλα και την μπόχα του βούρκου τους!

πηγή

«Κοιτώντας ψηλά, δεν φοβόμαστε»Κυριακή της Ορθοδοξίας

«ΟΥΡΑΝΕ, ΠΟΝΕ ΜΑΚΡΙΝΕ»

«Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰωάν. 1, 52).
«Σᾶς βεβαιώνω ὅτι σύντομα θὰ δεῖτε νὰ ἔχει ἀνοίξει ὁ οὐρανός, καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν πάνω στὸν Υἱὸ τοῦ ᾿Ανθρώπου».

 Είμαστε πλασμένοι να κοιτάμε προς τον ουρανό. Σε έναν κόσμο διασπασμένο, όπου τα συμφέροντα συγκρούονται, όπου οι πόλεμοι μοιάζουν συνεχείς και αναπόφευκτοι, όπου ο θάνατος είναι προαιώνιος και έσχατος εχθρός, μας έχει δοθεί ως δώρο η ελευθερία, διά της οποίας καλούμαστε είτε να κοιτάξουμε ψηλά είτε να θεοποιήσουμε τον εαυτό μας. Να διαλέξουμε την επιβίωση με κριτήριο το εγώ και την παντοδυναμία του ή τη σχέση με τον Θεό που δἰνει άλλο νόημα στη ζωή, αγάπης και ελευθερίας, αλήθειας και ανάστασης. 

Κοιτώντας ψηλά, δεν φοβόμαστε. Γνωρίζουμε ότι θα χάσουμε συχνά, ακόμη και την ίδια μας τη ζωή στο τέλος. Πιστεύουμε όμως. Εμπιστευόμαστε Εκείνον που έγινε άνθρωπος και κατέβηκε από τον ουρανό, αφήνοντάς τον για πάντα ανοιχτό. Δεν είμαστε μόνοι μας. Μπορεί να παλεύουμε να διορθώσουμε τον κόσμο, αλλά, στην πραγματικότητα, γνωρίζουμε ότι αυτός ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται και εν τω πονηρώ θα παραμείνει. Γνωρίζουμε όμως ότι ο Χριστός είναι μαζί μας. Δεν θα μας αφήσει, όσο κι αν ο θόρυβος της ζωής Τον κρύβει.

Η πίστη των Αποστόλων(ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

  Η αναστήλωση των εικόνων δίνει την ευκαιρία στην Εκκλησία να τονίσει την πιστότητά της στην αποστολική παράδοση, δηλαδή στην μία και μοναδική πίστη που παραδόθηκε μια για πάντα από τον Θεό στους Χριστιανούς. «Τη άπαξ παραδοθείση πίστει τοις αγίοις». Στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, μια συνοπτική έκθεση της Ορθόδοξης πίστης, διακηρύσσεται με εντόνως εμφαντικό τρόπο: «Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξε» (Κυριακή της Ορθοδοξίας).

Γιατί η πίστη των Αποστόλων είναι η βάση της Εκκλησίας;
 Στην Αποκάλυψη παρουσιάζεται η Άνω Ιερουσαλήμ να περικλείεται από «τείχος μέγα και υψηλόν… και το τείχος της πόλεως έχον θεμελίους δώδεκα, και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του αρνίου» (Αποκ. 21, 12-14). Οι Απόστολοι είναι τα θεμέλια της Εκκλησίας. Αλλά και αυτοί εδράζονται πάνω σε ένα άλλο ατράνταχτο θεμέλιο, στον ακρογωνιαίο λίθο που λέγεται Χριστός. Είναι ο λίθος που περιφρονήθηκε από τους οικοδομούντες, αλλά παρά την απόρριψή του «εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας». Αποδοκιμάστηκε από τους ανθρώπους, αλλά αυτός έγινε το μεγάλο αγκωνάρι, που δένει στερεά τους τοίχους της οικοδομής του Θεού, συνενώνει δηλαδή όλα τα έθνη σε μία Εκκλησία (Ματθ. 21, 42. Α΄ Πέτρ. 2, 4).

ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ.15ος αιώνας

Μητροπολη Τρίκκης και Σταγών..15ος αιώνας

Αισθάνθηκε τήν παρουσία κάποιου στό Ἱερό καί ταυτόχρονα μιά γλυκύτατη εὐωδία νά τόν πλημμυρίζει.(Όσιος Βησσαρίωνας)

 Κάποτε ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Φθιώτιδος κυρὸς Δ α μ α σ κ η ν ὸ ς εἶχε καλέσει τὸν μακαριστὸ -ἐπίσης ἀπὸ χθὲς τὰ ξημερώματα- πατέρα Σ τ έ φ α ν ο Ἀναγνωστόπουλο γιὰ νὰ ὁμιλήσει σὲ ἱερατικὴ σύναξη τῆς Μητροπόλεως, στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναό, στὴ Λαμία. 

 Ἐπειδὴ κατέφθασε νωρίς, μέχρι νὰ συναχθοῦν οἱ ἱερεῖς, ὁ πατὴρ Στέφανος μπῆκε στὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ κάθισε σὲ μιὰ πολυθρόνα. Χαμήλωσε τὸ κεφάλι πρὸς τὸ στῆθος καὶ ἄρχισε νὰ λέει τὴν εὐχή, ὥσπου αἰσθάνεται τὴν παρουσία κάποιου στὸ Ἱερὸ καί, ταυτόχρονα μιὰ γλυκύτατη εὐωδία νὰ τὸν πλημμυρίζει.Σήκωσε τὸ κεφάλι καὶ κοίταξε : μόλις ὁ ὅσιος Β η σ σ α ρ ί ω ν εἶχε μπεῖ κατευθυνόμενος πρὸς τὸν Ἐσταυρωμένο γιὰ νὰ προσκυνήσει ! Ρώτησαν ὁ ἕνας τὸ ὄνομα τοῦ ἄλλου καὶ κεῖ γνωρίστηκαν ! Τὸ γεγονὸς μοῦ διηγήθηκε ὁ ἴδιος προσωπικῶς σὲ συζήτησή μας, ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 90.

 Τὴν ἴδια ἐποχή ἐπίσης, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ὁσίου Βησσαρίωνος σὲ κάποιο σπίτι τῆς περιοχῆς, τότε ποὺ ἔτρεχε μὲ τὴν εἰκόνα καὶ μάζευε φιλανθρωπίες. Τὸ κείμενο ποὺ μοῦ διάβαζε ἦταν γραπτό, ἀπὸ τὴν θυγατέρα τοῦ ζεύγους ποὺ φιλοξένησαν τὸν Ὅσιο. 

 Μεσούσης τῆς νυκτός, γέροι ἄνθρωποι ἦταν, ὁ παππούς σηκώθηκε νὰ πάει στὸ ἀναγκαῖον.

1400 χρόνια από εκείνη τη νύχτα του 626, όταν μέσα στον φόβο της πολιορκίας ένας λαός στάθηκε και ευχαρίστησε

 Μέσα στη διαδρομή της Σαρακοστής, καθώς οι εβδομάδες προχωρούν και ο χρόνος αποκτά έναν διαφορετικό ρυθμό, φτάνουμε κάθε χρόνο σε εκείνη τη στιγμή όπου η Εκκλησία στέκεται όρθια και ψάλλει τον Ακάθιστο Ύμνο. Και φέτος, αυτή η στιγμή φωτίζεται αλλιώς, καθώς συμπληρώνονται 1400 χρόνια από εκείνη τη νύχτα του 626, όταν μέσα στον φόβο της πολιορκίας, μέσα σε μια ακραία ιστορική απειλή, ένας λαός στάθηκε και ευχαρίστησε. Όχι αφού σώθηκε, αλλά μέσα στην αγωνία του.

Αυτή η μνήμη δεν είναι επετειακή.Είναι μια ζωντανή ρωγμή μέσα στον χρόνο. Γιατί η στάση του σώματος, το «ορθοστάδην», δεν είναι μόνο ένα τυπικό στοιχείο. Είναι μια θεολογία ολόκληρη: να στέκεσαι, να αντέχεις, να μην καταρρέεις, να αφήνεις την καρδιά να μιλήσει ακόμη και όταν όλα γύρω μοιάζουν αβέβαια.
Και κάπως έτσι καταλαβαίνει κανείς ότι η Σαρακοστή δεν είναι μια περίοδος που αρχίζει και τελειώνει ημερολογιακά.
Είναι μια αργή μετατόπιση της ύπαρξης.Ένας άλλος τρόπος να περνά ο χρόνος μέσα σου.
Μπαίνει κανείς σε αυτήν όχι με θόρυβο, αλλά σχεδόν ανεπαίσθητα, όπως μπαίνει σε έναν πιο εσωτερικό χώρο. Και εκεί αρχίζει να φαίνεται πόσο κουρασμένος είναι ο άνθρωπος σήμερα.
Από τη βιασύνη, από την ανάγκη να προλάβει, από την αίσθηση ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει την αξία του.
Η Σαρακοστή τότε δεν γίνεται βάρος.Γίνεται ανάσα.Ένα άνοιγμα μέσα στον πυκνό ρυθμό της ζωής.

Η άσκηση, με αυτό το βλέμμα, δεν είναι μια στέρηση που επιβάλλεται στον άνθρωπο. Είναι μια πράξη ελευθερίας. Ένα μικρό σπάσιμο της συνήθειας που μας κρατά κλεισμένους στο ίδιο. Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος δεν πεινά τόσο από τροφή, όσο από νόημα. Δεν διψά τόσο από έλλειψη, όσο από υπερβολή. Έχει τα πάντα και όμως κάτι μέσα του μένει άδειο.

Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι, και μετά μου λες αν μπορείς ή όχι.

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι, και μετά μου λες αν μπορείς ή όχι.
Ακούμπησε το εργόχειρό του δίπλα, σηκώθηκε, τίναξε τα ξυλαράκια απ’ την ποδιά του, και ψηλός, λευκογένειος, ιεροπρεπής πλησίασε τον νιπτήρα λέγοντας:
«Είναι πρωί και σηκώθηκες από τον ύπνο.. »

Άνοιξε ο Γέροντας το νερό και άρχισε με απλές κινήσεις να πλένει τα χέρια και το πρόσωπό του επαναλαμβάνοντας γλυκά και παρακλητικά:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Πλησίασε την πετσέτα και σκουπίστηκε συνεχίζοντας και την ευχή.
Μετά στράφηκε με το φωτεινό του πρόσωπο στον νέο και ρώτησε επιτακτικά: 

«Αυτό μπορείς να το κάνεις;»
-Ε!, μπορώ, Γέροντα, ομολόγησε αφοπλισμένος εκείνος.
-Πρόσεχε, όμως, συνέχισε ο Γέροντας. Θα το κάνεις κάθε μέρα. Όχι μια ναι, μια όχι.
Διότι, όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρο: "Μεγάλη δύναμις η μικρά πολιτεία η αεί διαμένουσα" (Έχει μεγάλη δύναμη η μικρή προσπάθεια, που γίνεται όμως πάντοτε).