ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Φωτογραφία του «Ασυρματιστή του Θεού»στον στρατό

Image may contain: 2 people, people standing and outdoor

Φωτογραφίες του Αγίου Παϊσίου (Αρσένιος Εζνεπίδης 1924-1994) όπου αριστερά διακρίνεται κατά την περίοδο 1945-1949 όταν υπηρετούσε στον Ελληνικό Στρατό στην 9η Μεραρχία ως διαβιβαστής κατά την περίοδο του συμμοριτοπολέμου, και του οποίου οι συνάδελφοι του και οι αξκοι του είχαν προσάψει το προσωνύμιο ‘’ασυρματιστής του Θεού’’ καθώς κατά την περίοδο των επιχειρήσεων όταν κινδύνεψε πολλές φορές η Μονάδα του από επιθέσεις των συμμοριτών, ο ίδιος ως ασυρματιστής κατάφερε την τελευταία στιγμή να καλέσει ενισχύσεις μέσω του ασυρμάτου και να σωθεί τόσο η Μονάδα του όσο και οι συνάδελφοί του, προσωνύμιο που το διατήρησε και κατά την Μοναστηριακή του ζωή αφού θεωρούσε πως είχε πάντα επαφή με τον Θεό, ενώ δεξιά διακρίνεται στα τελευταία χρόνια της ζωής του ως Μοναχός, αφού είχε ακολουθήσει την Μοναστηριακή ζωή το 1949 μετά την απόλυσή του από τον Στρατό.
facebook

Το «φοβερό» του πνευματικού έργου


Διαβάζοντας κανείς το κεφάλαιο «Περί του έργου του πνευματικού πατρός», από το βιβλίο του Αρχιμ. Σωφρονίου «Περί Προσευχής», διαπιστώνει την ουσία, το μεγαλείο και το κοπιαστικό της πνευματικής πατρότητας.
Αν και το κεφάλαιο αναφέρεται, ουσιαστικά, στους πνευματικούς πατέρες, η ανάλυση του θέματος προεκτείνεται και στους ανθρώπους που απευθύνονται σ’ αυτούς ζητώντας «λόγο Θεού».


«Το έργο του πνευματικού είναι φοβερόν», κατά τον όσιο Γέροντα, διότι τα όποια «λάθη» θα στερήσουν τους ανθρώπους από τη γνώση της χάριτος, όπως και, αν γίνεται το έργο κατά την Ορθόδοξη παράδοση και διδασκαλία, θα οδηγήσει απλανώς στη γνώση της «οδού του Κυρίου».
Βέβαια, ο πνευματικός από μόνος του δεν μπορεί να βοηθήσει, αν ο άνθρωπος που προσέρχεται σ’ αυτόν δεν ζητά με πόθο να γνωρίσει το θέλημα του Θεού και να το ακολουθήσει κι αν στηρίζεται στο λογικό και τη σύνεσή του.

Η αποκάλυψη του θελήματος του Θεού για τον κάθε άνθρωπο έχει κάποιες προϋποθέσεις, αφού η αποκάλυψη δεν είναι ανακάλυψη. Ο πνευματικός θα πρέπει, κατά τον π. Σωφρόνιο, να προσεύχεται ώστε να τον φωτίσει το άγιο Πνεύμα και να πει αυτό το λόγο που θα αποβεί σωτήριος για τον άνθρωπο. Κι ο άνθρωπος, να είναι έτοιμος να εφαρμόσει το λόγο του πνευματικού ως προερχόμενο από το Θεό.
Τα πιο πάνω δεν είναι «μαγικοί τρόποι σωτηρίας», όπου αδρανοποιείται η ανθρώπινη θέληση. Αντιθέτως, η ανθρώπινη επιθυμία για γνώση του θελήματος του Θεού ενεργοποιεί τη θέληση, ώστε να είναι δεκτική τής αποκάλυψης, με όποιο κόστος και να συνοδεύεται.

Όμως, από την πείρα γνωρίζουμε ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν επιθυμεί να γνωρίσει τι ο Θεός θέλει από αυτούς ούτε να αρνηθούν το «ίδιον θέλημα», τις αντιλήψεις και τις πεποιθήσεις τους για χάρη μιας ανώτερης ζωής.

 Γι’ αυτό και ζητούν από τους πνευματικούς να τους πουν όχι «λόγον Κυρίου» αλλά «λόγον δικό τους», που να εναρμονίζεται με τις επιθυμίες και τη λογική τους. Έτσι, η όποια προσευχή του πνευματικού για να αποκαλύψει το θέλημά Του για το συγκεκριμένο πρόσωπο αποβαίνει μάταιη. Τότε, ο λόγος του προέρχεται από τη δική του ανθρώπινη γνώση κι όχι από το φωτισμό του αγίου Πνεύματος. «Βεβαίως, τούτο μακράν απέχει του ζητουμένου αφ’ ημών εν τοις μυστηρίοις της Εκκλησίας», όπως σημειώνει ο σύγχρονος Πατέρας της Εκκλησίας.

Είναι, πράγματι, «φοβερόν το έργο του πνευματικού». Είναι όμως και φοβερό να ζούμε για χρόνια μέσα στην Εκκλησία και ν’ αγνοούμε το πνεύμα της. Γιατί χωρίς αληθινή μετάνοια, συντριβή καρδίας, ταπείνωση και αγάπη, καμία γνώση Θεού δεν μπορούμε να έχουμε, ακόμα κι αν οι πνευματικοί μας πατέρες είναι μεγάλοι άγιοι. Ούτε η παρουσία και ο λόγος του Ιησού δεν άλλαξε τους σκληρούς Φαρισαίους.
Εκεί, όμως, που εναρμονίζεται η εκζήτηση του θείου φωτισμού από τον πνευματικό και η ειλικρίνεια για τη γνώση του από τον άνθρωπο, υπάρχει η ανάπαυση του Θεού, η χαρά και η δύναμή Του, έτσι ώστε να βιώνεται ζωντανά η «εντός ημών Βασιλεία».

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό.

π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Οι άνθρωποι έχουν πολλά ελαττώματα και ιδιοτροπίες. Να τους διορθώσουμε όλους, είναι αδύνατον. Δεν μένει, λοιπόν, άλλη λύση από το να μάθουμε να υπομένουμε και να τους ανεχόμαστε όλους.

Αρκετοί άνθρωποι είναι αγνώμονες. Αν περιμένουμε ανταπόδοση, θα στεναχωρηθούμε. Αν όμως δεν περιμένουμε, τότε θα είμαστε ήρεμοι.
Από τους ανθρώπους, να δεχόμαστε ό,τι μας δίνουν.
Σε κάποιον προσφέρεις ένα πέλαγος αγάπης. Κι αυτός ανταποκρίνεται με τον εξής τρόπο: παίρνει ένα σταγονόμετρο και σου λέει: “Άνοιξε τα χέρια σου!… Μια…, δύο…, τρεις…”, και σου δίνει δύο–τρεις σταγόνες αγάπης!
Τί, να κάνουμε;! Δεκτό κι αυτό!
Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό. Όταν μας αδικούν οι άνθρωποι, μας δικαιώνει ο Θεός. Γενικά, τους ανθρώπους να τους δεχόμαστε όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι...

Αγία Γερόντισσα Μακαρία και Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα

Ο ΝΕΚΡΕΓΕΡΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ (Αγ.Αναστάσιος ο Σιναΐτης

Ο όσιος και θαυματουργός πατέρας μας Αναστάσιος ο Σιναΐτης μάς διηγήθηκε μία θαυμαστή και παράδοξη διήγηση λέγοντας τα εξής:
«Κάποτε που βρέθηκα στη Λαοδίκεια της Συρίας, κοντά στο όρος του Λιβάνου, απέναντι των Γαυθισών, άκουσα από τους εκεί γέροντες ένα αξιομνημόνευτο γεγονός.
»Υπήρχε, λέει, εκεί κάποιος πρεσβύτερος που ζούσε μέχρι πριν δύο χρόνια. Μια νύχτα πήγε σ’ αυτόν ένας άνθρωπος και του ζητούσε με πολλή βιασύνη να σηκωθεί να βαπτίσει το παιδί του που ήταν βρέφος και κινδύνευε από στιγμή σε στιγμή να πεθάνει.
»Σηκώθηκε λοιπόν από το κρεβάτι του ο πρεσβύτερος και άρχισε αμέσως να λέει την ακολουθία του βαπτίσματος. Καθώς όμως ετοίμαζαν το νερό και το άγιο έλαιο και ενώ ο πρεσβύτερος συνέχιζε την ακολουθία, το παιδί πέθανε αβάπτιστο.
Πήρε τότε ο πρεσβύτερος το παιδί, το έβαλε μπροστά στο βαπτιστήριο και είπε: “Σε σένα, τον σύνδουλό μου άγγελο, λέω, μ’ εκείνη την εξουσία που έδωσε ο Χριστός σ’ εμάς τους ιερείς να δένουμε και να λύνουμε στον ουρανό και στη γη (πρβλ. Ματθ. 18, 18)· δώσε την ψυχή αυτού του παιδιού πίσω στο σώμα του μέχρι να βαπτιστεί, διότι δεν στάλθηκες για να το πάρεις αβάπτιστο. Διότι ξέρει ο Κύριός σου, που είναι και δικός μου Κύριος, ότι δεν αμέλησα, αλλά μόλις ξύπνησα αμέσως άρχισα την ακολουθία του βαπτίσματος”. Με τα λόγια αυτά του πρεσβυτέρου προς τον άγγελο αναστήθηκε το παιδί, το βάπτισαν και αμέσως κοιμήθηκε εν Κυρίω.

»Όταν εγώ το άκουσα αυτό, θεώρησα δίκαιο να μην το αποσιωπήσω, αλλά να το γράψω για τη δόξα και την τιμή του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού και για την ωφέλεια των ακροατών.
»Κανείς λοιπόν να μην κρίνει ιερέα του Θεού, ακόμη και αν τον δει να πέφτει σε κάποιο σφάλμα. Διότι, αν ο λόγος και ο δεσμός του ιερέα ισχύει για τους αγγέλους, πόσο περισσότερο ισχύει για τους ανθρώπους;».


ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΣΙΝΑΪΤΗΣ
[«Άγνωστες σελίδες του Γεροντικού»,
μέρος Α΄, κεφ. 11ο, σελ. 58–61,
μετάφραση–επιμέλεια:
Δημ. Χρισταφακόπουλος,
εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας»,

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

ΞΕΚΟΛΛΗΣΟΝ!..

No automatic alt text available.
Χριστέ μου, ίσως από ευγένεια, δεν μας το είπες έτσι ωμά.
Έπρεπε όμως μια εντολή Σου  να λέει αυτή μόνο τη λέξη
στο άρρωστο μυαλό μου: Ξεκόλλα!

Αυτό το κόλλημα του νου, μεγάλη αρρώστεια.
Κόλλημα σε ιδέες, σε ανθρώπους, σε έρωτες υπαρκτούς μα κι ανυπόστατους,
σε επιθυμίες λογικοφανείς αλλά και άρρωστες,
σε λεφτά, σε κορμιά, στη δόξα, στο τζόγο, σε ουσίες, φοβίες,
σε ποικίλες ακόρεστες μανίες. Πέσιμο με τα μούτρα.
Η σκέψη έγινε πηχτό σύννεφο και με τύλιξε,
και σα να κινούμαι μέσα σε λασπώδες έδαφος
δεν μπορώ να κουνήσω τα πόδια μου.Καθήλωση.

Ο νους τα κάνει όλα αυτά.Με τρελαίνει, με καρφώνει κάπου
και δεν μπορώ να κάνω βήμα.Ακίνητη η σκέψη,
κι αν αυτό πολυκαιρίσει, γίνεται ακίνητο και το κορμί.
Παράλυση παντού μέσα μου, μπορεί και έξω μου.
(Αυτό που κάθεσαι και κοιτάς το ταβάνι για μέρες. Σου θυμίζει κάτι μήπως;)

Χριστέ μου, δεν ξέρω αν ήταν λόγω σεβασμού δεν ήθελες να μου το πεις ωμά κι απότομα.
Μα θα ‘θελα πολύ ν’ ακούσω από το Στόμα Σου αυτή τη λέξη:
Ξεκόλλα!
Και να το κάνεις κιόλας, αν μπορείς,
Κύριε: Ξεκόλλα με.
Κι όλους τους φίλους και γνωστούς μου εδώ μέσα που βασανίζονται απ’ τα ίδια.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και θυμόμαστε ένα περιστατικό από τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου!

Image may contain: 1 person, hat and beard
''...Σε μια κορνίζα διακρίνεται ο Άγιος ως μοναχός με το σκουφάκι πάνω σε αυτήν την φωτογραφία εικονίζεται και ο μικρός σταυρός που του είχε χαρίσει στη Σηλυβρία η καλή για γιαγιά του.

Με το σταυρό αυτό συνδέεται και το εξής περιστατικό από τη ζωή του Αγίου (πριν ακόμα ρασοφορέσει) ταξίδευε μαζί με άλλους επιβάτες για τους Αγίους Τόπους στην Παλαιστίνη τους έπιασε, όμως, μεγάλη τρικυμία και κόντευαν να πνίγουν.. Τότε έδεσε και έριξε με αδίστακτη πίστη στο φουρτουνιασμένο πέλαγος αυτό το σταυρουλάκι της γιαγιάς του. Η θάλασσα αμέσως γαλήνεψε!
 Όλοι οι επιβάτες του πλοίου ήταν χαρούμενοι, εκτός από τον Άγιο που ήταν θλιμμένος, επειδή το φυλακτό του χάθηκε μέσα στα αφρισμένα κύματα..' Όταν όμως το πλοίο αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Γιάφας, ο καπετάνιος έστειλε μια βάρκα με ναύτες να δουν τι ήταν ο περίεργος ήχος, κάτι σαν χτυπήματα, που ακουγόταν κατά την διάρκεια του ταξιδιού στα ύφαλα του πλοίου μέσα στη θάλασσα. Με έκπληξη τότε αυτοί είδαν κολλημένο σ' εκείνο ακριβώς το σημείο τον σταυρό! Τον πήραν και με ευλάβεια τον παρέδωσαν στον μικρό κάτοχο του...."
 Από το βιβλίο"Ο Άγιος Νεκτάριος και ο Όσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος" του π. Εμ. Γιαννούλη


Γεωργία Ἀποστόλου μιά ἀνήσυχη ἠθοποιός καί Χριστιανή(Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου:


Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου:  Γεωργία Ἀποστόλου μιά ἀνήσυχη ἠθοποιός καί Χριστιανή

Τήν 10η Ἰουνίου 2016 ἀπεβίωσε ἡ ταλαντοῦχος ἠθοποιός Γεωργία Ἀποστόλου, σέ ἡλικία 43 ἐτῶν, καί δημιούργησε μεγάλη ἔκπληξη στό κοινό, ἰδιαιτέρως στούς δημοσιογράφους καί τούς νέους, διότι ἦταν γνωστή ἀπό τόν πρωταγωνιστικό ρόλο πού εἶχε σέ διάφορα σίριαλ στήν τηλεόραση ἀπό τό 1994 ἕως τό 2005.
Δέν θέλησα ἀμέσως νά ὁμιλήσω γιά τήν Γεωργία, ἀλλά ἄφησα τόν χρόνο νά περάση γιά νά γράψω κάτι.
Τήν γνώρισα πρίν ἀπό πολλά χρόνια ἀπό τίς ἐπισκέψεις της στήν Ναύπακτο, ὅταν ἐπιδίωκε νά μέ συναντήση. Τότε πρωταγωνιστοῦσε σέ σίριαλ τῆς τηλεοράσεως. Εἶχε πολλές ἀπορίες γύρω ἀπό θεολογικά θέματα καί τά ἔθετε μέ γρήγορο τρόπο, τό ἕνα μετά τό ἄλλο, πρίν λάβη ἀπάντηση ἀπό τό προηγούμενο, καί κυρίως ἐνδιαφερόταν γιά τήν νηπτική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τήν νοερά προσευχή, τήν ἡσυχία, τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ κ.ἄ. Ἦταν ὄντως ἕνα ἀνήσυχο πνεῦμα καί ἐνδιαφερόταν γιά τά θέματα αὐτά, πού συνήθως δέν ἀπασχολοῦν πολλούς ἀνθρώπους. Εἶχε διαβάσει μερικά ἀπό τά βιβλία μου καί ἐνδιαφερόταν γιά τά θέματα αὐτά.
Ἐρχόταν συχνά στήν Ναύπακτο καί παρακολουθοῦσε τίς ὁμιλίες πού ἔκανα τήν Δευτέρα, καί ὅταν δέν μποροῦσε νά ἔλθη, φρόντιζε νά μαθαίνη τό περιεχόμενο τῆς ὁμιλίας καί μοῦ τηλεφωνοῦσε γιά νά μέ ἐρωτήση διάφορες ἀπορίες της.Εἶχε πνευματικό πατέρα στήν Ἀθήνα, ἀλλά ἐμένα μέ ρωτοῦσε γιά θέματα πού σχετίζονταν μέ τά βιβλία μου καί τίς θεολογικές ἀπορίες της. Μερικές φορές ἐρχόταν στήν Ναύπακτο μέ διάφορες φίλες της, ὥστε καί ἐκεῖνες νά μέ ἐρωτήσουν ἀπορίες πού δέν μποροῦσε ἡ ἴδια νά τούς ἀπαντήση.
Σέ μιά ἀπό τίς ἐπισκέψεις της θέλησε νά ἐξομολογηθῆ. Ἐπειδή εἶχε πνευματικό πατέρα στήν Ἀθήνα, δικαιολόγησε αὐτήν τήν ἐπιθυμία της, ὅτι ἤθελε νά πῆ κάτι πού χρειαζόταν τήν δική μου βοήθεια. Ἔτσι, μοῦ ἐκμυστηρεύθηκε ἕνα βαθύτατο μυστικό της, πού δέν μποροῦσε νά τό πῆ ἀλλοῦ. Φυσικά, αὐτό πού μοῦ ἐμπιστεύθηκε στήν ἐξομολόγηση παραμένει μέσα μου ὡς μυστικό καί δέν πρόκειται νά τό ἀποκαλύψω, σύμφωνα μέ τόν λόγο «ἀκήκοας λόγον; Συναποθανέτω σοι». 
Καθώς περνοῦσαν τά χρόνια ἄλλαξε ὁ ἐσωτερικός της κόσμος. Χωρίς νά μέ ρωτήσει «ἔσπασε» τό συμβόλαιο μέ ἕνα σίριαλ πού ἔπαιζε τήν ἐποχή ἐκείνη, διότι ὅλα αὐτά μέ τά ὁποῖα ἠσχολεῖτο τά θεωροῦσε «βλακεῖες», ὅπως χαρακτηριστικά μοῦ εἶπε. Τήν συμβούλευσα ἄν δέν θέλη νά εἶναι πρωταγωνίστρια, γιατί τήν ἐνοχλοῦσε ἡ ἀναγνωρισιμότητα καί οἱ εὐθύνες τῆς ἐργασίας αὐτῆς, ἔπρεπε νά παίξη μικρούς ρόλους γιά νά ζήση βιοποριστικά. Ἐκείνη ἀντιδροῦσε. Τήν συμβούλευσα, ἀφοῦ ἤθελε νά σταματήση ὡς ἠθοποιός, νά ἀναζητήση κάποια ἄλλη ἐργασία γιά νά καλύπτη τά βασικά της ἔξοδα. Ἔκανε κάποιες προσπάθειες πρός τήν κατεύθυνση αὐτή, ἀλλά μέ διαφόρους λόγους δέν συνέχιζε.
Σέ ἐρώτηση δημοσιογράφου γιατί ἐξαφανίσθηκε, ἐκείνη ἀπάντησε:
«Ὄχι, δέν ἐξαφανίστηκα, οὔτε κρύφτηκα ἀπό κανέναν. Τή δουλειά μου τήν ἄφησα γιατί δέν τήν ἀγαποῦσα πιά. Καί ὅταν δέν ἀγαπᾶς κάτι, δέν μπορεῖς νά τό ὑποστηρίξεις. Καταπιέζεσαι. Ἡ Ἐκκλησία μέ στήριξε νά ἀσκήσω τό ἐπάγγελμα τοῦ ἠθοποιοῦ γιά δεκατρία συναπτά ἔτη. Ἀλλιῶς θά τά εἶχα παρατήσει πολύ νωρίτερα». 
Ἄρχισε νά ζῆ μέ ὅσα οἰκονομικά εἶχε ἀποκτήσει ἕως τότε. Ἀλλά μέ τόν καιρό πούλησε τό αὐτοκίνητό της, καί δέν μποροῦσε νά μετακινηθῆ παρά μόνον μέ τήν βοήθεια ἄλλων, καί γι’ αὐτό μείωσε τίς ἐλεύσεις της στήν Ναύπακτο. Ξενοίκιασε ἕνα καλό διαμέρισμα πού εἶχε καί μετά φιλοξενεῖτο σέ γνωστούς της, δηλαδή ἔπεσε σέ μιά οἰκειοθελῆ ὑλική πτωχεία.
Πολλές φορές ἐπιδίωξα νά τήν βοηθήσω οἰκονομικῶς, ἀλλά δέν τό ἤθελε, στενοχωριόταν, τό ἀπέρριπτε μέ ἀποφασιστικότητα. Μοῦ ἔλεγε: «Ἐσᾶς σᾶς χρειάζομαι γιά νά λύνω τίς θεολογικές μου ἀπορίες καί νά μέ βοηθᾶτε πνευματικά».
Παράλληλα, ὅμως, αὔξησε τίς μελέτες της στόν ἅγιο Σιλουανό, τόν Γέροντα Σωφρόνιο καί ἄλλους ἁγίους, καί δεχόμουν βροχηδόν ἐρωτήσεις γιά τά θέματα αὐτά.Ὅπως μοῦ ἔλεγε, πολλά βράδυα ἀγρυπνοῦσε καί προσευχόταν, συμμετεῖχε σέ διάφορες ἀγρυπνίες καί πρωινές θεῖες Λειτουργίες, παρακολουθοῦσε ἀθόρυβα διάφορες ὁμιλίες στήν Ἀθήνα. Τήν ἔβλεπα στό ἀκροατήριο ὅταν τύχαινε νά ὁμιλῶ στήν Ἀθήνα. Τήν ἐνοχλοῦσε ἀφόρητα ὅταν τήν ἀναγνώριζαν καί κυρίως ὅταν τήν περίμεναν δημοσιογράφοι ἔξω ἀπό τό σπίτι της, ἤ ὅταν τῆς τηλεφωνοῦσαν γιά νά μάθουν ἄν ἔγινε μοναχή.
Ἐπιθυμοῦσε νά γίνη μοναχή σέ ἕνα ἀσκητήριο. Δέν ἤθελε, ὅμως, νά πάη σέ ἕνα κοινόβιο μέ πολλές μοναχές, ἀλλά σέ ἕνα μικρό ἡσυχαστήριο, ὥστε σχεδόν νά εἶναι μόνη της. Δέν τό ἔβλεπα αὐτό λογικό, δέν ἦταν σύμφωνο μέ τόν ἐκρηκτικό χαρακτῆρα της, δέν τό θεωροῦσα ὅτι ἦταν ὥριμο καί γι’ αὐτό καί τήν ἀπέτρεπα νά τό κάνη. 
Ζοῦσε πολύ φτωχικά καί σχεδόν ἐρημικά στήν Ἀθήνα. Δέν μποροῦσε νά ἔλθη στήν Ναύπακτο. Κάποτε μοῦ ἔστελνε μηνύματα μέ εἰδικό περιεχόμενο καί ἔπειτα γιά μῆνες ἐξαφανιζόταν. Σέ ἕνα μήνυμά της πρίν λίγους μῆνες ἀπό τήν κοίμησή της, τήν 23 Ὀκτωβρίου 2015, ὥρα 21.22, μοῦ ἔγραψε:
«Πάτερ, ἐπειδή προχθές ἀναφερθήκατε στόν ἅγιο Σιλουανό, ἔχω ἐδῶ καί χρόνια τήν ἀπορία μέσα μου... Πῶς ἐνῶ ἦταν οἰκονόμος καί εἶχε μέριμνες πολλές καί συναναστροφές δέν "ἔχανε" τήν προσευχή -ὅπως ὁ ἴδιος λέει στόν συνασκητή του πατήρ Σπυρίδωνα- τήν ὥρα τῆς ἀσχολίας μέ ἄλλα... Τοῦ τήν ἔδωσε δῶρο ὁ Θεός ἐξαρχῆς αὐτήν τήν "δυνατότητα" ἤ ἔκανε ἄσκηση νά τό καταφέρει αὐτό; Καί γιατί ὁ π. Σωφρόνιος χρειάσθηκε νά μένει τόσα χρόνια μόνος του; Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ἦταν "μεγάλος ἅγιος" δηλ.; Δυσκολεύομαι τόσο πολύ ὅταν ἀναγκάζομαι νά εἶμαι μέ ἀνθρώπους... Δῶστε μου τά "φῶτα σας" πάνω σ’ αὐτό. Σᾶς παρακαλῶ... καί συγγνώμη πού ἐνοχλῶ».
Ὕστερα ἀπό δέκα λεπτά (21.32΄) μοῦ ἔστειλε ἄλλο συμπληρωματικό μήνυμα:
«Θέλω νά ζητήσω ἀπ’ τό Θεό νά μπορῶ, ὅταν εἶμαι μέ τούς ἀνθρώπους πολλή ὥρα, νά εἶμαι ὅπως ὅταν εἶμαι μόνη μου καί νά μήν μέ ταράζουν οὔτε νά μέ ἀποσποῦν... Εἶναι θράσος νά τό ζητήσω αὐτό; Δίνεται ὡς δῶρο ἤ θέλει νά κάνω ἀγώνα; Ἤ μήπως νά συνεχίσω νά ἀποφεύγω γιατί εἶμαι πολύ ἀδύναμη; Τί γνώμη ἔχετε; Γεωργία Ἀποστόλου».
Συνέχεια τέτοια θέματα τήν ἀπασχολοῦσαν καί μέ ἐρωτοῦσε. Τῆς ἀπαντοῦσα, ὅταν μποροῦσα. Ἀλλά ἐπειδή δέν ἦταν δυνατόν νά ἀπαντῶ μέ μηνύματα, ὅταν ἔπρεπε τῆς τηλεφωνοῦσα γιά νά τῆς τά πῶ προφορικά. Πάντοτε προσπαθοῦσα νά τήν ἐξισορροπῶ γιά νά μή φθάνη στά ἄκρα.
Τό βράδυ ἐκεῖνο, ἐπειδή δέν ἦταν εὔκολο νά ἀπαντήσω γιά τέτοιο θέμα μέ μήνυμα τῆς ἔγραψα, στίς 21.51΄. «Τά θέματα αὐτά δέν ἀπαντοῦνται μέ μηνύματα. Ρώτησε τόν Γέροντά σου».
Ἀμέσως μετά, στίς 22.15΄ μοῦ ἀπάντησε:
«Ὁ παπάς μας δέν μιλάει γι’ αὐτά τά θέματα... Οὔτε τολμῶ νά ρωτήσω... Πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός θά εἶναι μαζί μου πιό ἐπιεικής καί προσηνής, ὅταν τόν συναντήσω... Ζήτησα τήν ἄποψή σας τηλεφωνικῶς δεδομένου ὅτι δέν μπορῶ νά ἔρχομαι τίς Δευτέρες καί δεδομένου ὅτι γνωρίζετε προσωπικά καί ἀναλύετε στά βιβλία σας τέτοιου εἴδους θέματα πού ἔχουν σχέση μέ τήν προσευχή. Εὐχαριστῶ πού εὔχεσθε. Θά ἀπαντήση ὁ Κύριος διά τῶν εὐχῶν σας...».
Αὐτά τά μηνύματα δείχνουν τόν χαρακτήρα τῆς Γεωργίας καί τίς ἀναζητήσεις της.
Τά Χριστούγεννα τοῦ 2015 μοῦ ἔστειλε τό τελευταῖο μήνυμά της, τήν 26/12, 14.44΄. «Χρόνια πολλά! Καλή δύναμη!». Καί ἡ ἀπάντησή μου ἀμέσως: «Εὐχαριστῶ γιά τίς εὐχές. Ἀντεύχομαι ὑγεία, εἰρήνη καί ἀγάπη».
Ἀπό τότε μέχρι τήν κοίμησή της, τήν 10 Ἰουνίου 2016, δέν εἶχα κάποια ἄλλη ἐπικοινωνία. Ἀργότερα ἔμαθα ὅτι ἐπιθυμοῦσε νά πεθάνη μόνη της.
Ἀπό χρόνια, ἰδίως ἀπό τότε πού σταμάτησε νά παίζη στά σίριαλ, μοῦ ἔλεγε ὅτι θά πεθάνη καί μάλιστα θά πεθάνη ἀπό καρδιακό πρόβλημα. Τήν προέτρεπα νά πάη στούς γιατρούς, νά κάνη ἐξετάσεις, καί μάλιστα τήν παρακαλοῦσα νά τῆς καλύψω τά ἔξοδα. Δέν συνέχιζε τήν συζήτηση, δέν ἤθελε νά μέ ἐπιβαρύνη οἰκονομικά, ἁπλῶς μοῦ ἔλεγε: «Θά πεθάνω γρήγορα».
Ἔτσι, αἰσθάνθηκα μεγάλη ἔκπληξη ὅταν μοῦ τηλεφώνησε μιά γνωστή της κυρία, στήν ὁποία προφανῶς εἶχε πεῖ ὅτι συνδέεται πνευματικά μαζί μου, ὅτι πέθανε. Δέν ἔμαθα λεπτομέρειες γιά τό θέμα, ἀλλά ἔμαθα ὅτι ἦταν μόνη της καί τήν βρῆκαν πεθαμένη. Θυμᾶμαι ὅτι δέν μπόρεσα νά κοιμηθῶ ὅλη τήν νύκτα, γιατί τήν ἀφιέρωσα σέ αὐτήν, προσευχόμενος γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς της.
Ἔχω στήν μνήμη μου τήν Γεωργία Ἀποστόλου, ὡς μιά γυναίκα μέ ἔντονες ἀνησυχίες, μέ μεγάλη δίψα γιά τόν Θεό, ζοῦσε μέσα στήν κοινωνία ὡς ἀναχωρήτρια, μέ ἕνα εἶδος κατά Χριστόν σαλότητος, ἀφοῦ ἔκρυβε ἐπιμελῶς αὐτά πού εἶχε μέσα της, ἀκόμη καί τήν ἀσθένειά της. Τήν θυμᾶμαι, ὡς ἕναν ἄνθρωπο πού εἶχε μιά διαρκῆ μνήμη θανάτου καί τόν ἀντιμετώπιζε μέ γενναιότητα, πού ἐξαφανιζόταν ἤρεμα, μυστικά, καί ἐμφανιζόταν ἔντονα καί ἐμφαντικά σάν τήν ἀστραπή καί τόν κεραυνό, τήν θυμᾶμαι ὡς μιά γυναίκα πού ἀναζητοῦσε τό ξένο, τό ἄγνωστο, τό μυστήριο, τήν συνάντηση μέ τόν «παράξενο Θεό»!
Δέν μπορῶ νά τά ἐξηγήσω ὅλα αὐτά πού συνέβαιναν μέσα της, ἀλλά σέ κάθε θεία Λειτουργία τήν μνημονεύω μαζί μέ τίς κεκοιμημένες μοναχές, καί ἄν καί δέν εἶχε καρεῖ μοναχή, νομίζω ὅτι παρουσιάστηκε στόν Θεό ὡς μοναχή στήν καρδιά.
Ἰούλιος 2017

Άγ. Αναστάσιος Υφάντης, εκ Περιστερωνοπηγής Μεσαωρίας Κύπρου

Η μνήμη του Αγίου Αναστασίου εορτάζεται στις 17 Σεπτεμβρίου.
Ιστορικά στοιχεία για τον Άγιο Αναστάσιο
Ο χρονογράφος του 15ου αιώνα Λεόντιος Μαχαιράς αναφέρει ότι ο Άγιος Αναστάσιος είναι μεταξύ των 300 κληρικών και λαϊκών, οι οποίοι μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ από τους Άραβες το 638 μ.Χ, κατέφυγαν στην Κύπρο, για να ξεφύγουν από τη μανία των Σαρακηνών.
(…) Όνταν οι Σαρακηνοί επήραν την γην της επαγγελίας, τότε εβγήκαν οι πτωχοί οι χριστιανοί απού εγλυτώσαν και επήγαν όπου ηύραν καταφύγιν· ήσαν αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι ιερείς και λαϊκοί και επή­γαν όπου ’φτάσαν. Και ήρταν και εις την περίφημον Κύπρον μία συ­ντροφία, όπου ήσαν τ’ (=300) ονομάτοι, και γροικώντας, ότι Έλληνες εφεντεύγαν τον τόπον, διά τον φόβον επήγαν εις το έναν μέρος και εις το άλλον, και έσγαψαν την γην και εμπήκαν μέσα, και επροσεύχουνταν τω Θεώ (…)
(…)Ευρίσκεται εις την Περιστερώναν της Μεσαρίας ο άγιος Αναστάσιος ο θαυματουργός, εις την Ορμετίαν ο άγιος Κωνσταντίνος στρατιώτης εις την Σίνταν ο άγιος Θεράπων(…)

Ο Άγιος Αναστάσιος αν και δεν είναι γνωστός στους συναξαρι­στές, από ένα σύντομο συναξάρι που περιλαμβάνεται στην παλαιά α­κολουθία του πληροφορούμαστε ότι ήταν ένας από τους 300 ορθοδόξους της Αλαμανίας (Γερμανίας), οι οποίοι πήραν μέρος σε μια σταυροφορία στα χρόνια του αυτοκράτορα Αλεξίου του Κομνηνού (1081-1118) και του γιου του Ιωάννη (1118-1143). Αργότερα, επειδή οι Λατίνοι της Παλαιστίνης τους κατεδίωξαν, κατέφυγαν στην Κύπρο, όπου έζησαν μοναχικό και ασκητικό βίο.

«Ούτος ο Όσιος Πατήρ ημών Αναστάσιος, ην εν τοις χρόνοις του Βασιλέως των Χριστιανών, Αλεξίου του Κομνηνού, και του υιού αυτού Ιωάννου μετά και των λοιπών τριακοσίων Ορθοδόξων των εξ Αλαμανίας όντων, και εν Κύπρω τότε υποκειμένη τω Ορθοδόξω Βασιλεί, τον μονήρη βίον διανυσάντων. Ότε γαρ ο λεγόμενος Ιερός πόλεμος συνεκροτείτο και γινόμενος δήθεν διά τα Άγια προσκυνήματα, ήλθαν και αυτοί στρατιώται μετά των λοιπών. Ορώντες δε εν τοις πολέμοις και τους Ορθοδόξους κακοποιημένους υπό Λατίνων, αφέντες την επίγειον στρατείαν, εστρατεύθησαν τω επουρανίω Βασιλεί. 

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Ο γλυκύτερος του Όρους

Αποτέλεσμα εικόνας για αιμιλιανος σιμωνοπετριτης
Αχ, ο Γέροντας Αιμιλιανός... Το χαμόγελο του, η αγγελική φυσιογνωμία του, η γλυκύτητα της πρακτικής θεολογίας του.
Ο Γέρων Αιμιλιανός βίωσε αισθητά τη Χάρι του Θεού ήδη από νεαρή ηλικία, όταν ακόμη νεότατος, ούτε καν τριάντα ετών, ασκούνταν στην Ιερά Μονή Δουσίκου του Αγίου Βησσαρίωνος.

Μία νύχτα, στη Δουσίκου, κατά την ώρα που προσεύχονταν, εισήλθε σε διλήμματα σε ότι αφορούσε ορισμένες αποφάσεις που έπρεπε να πάρει για το μέλλον του. Θα έμενε ο Αιμιλιανός στο μοναστήρι; Θα γινόταν ιεραπόστολος; Θα εμπλούτιζε τις γνώσεις του με σπουδές; Υπήρχαν και άλλες πολλές δυσκολίες από πρόσωπα και γεγονότα, τα οποία του είχαν γεννήσει ένα πλήθος διλημμάτων. 

«Μα, Θεέ μου, το πρόσωπο Σου θέλω να δω!!» ξέσπασε ο Αιμιλιανός. «Δε θέλω κάτι άλλο!!».
«Εκείνη την ώρα που φώναζε δυνατά» μάς μεταφέρει τα γεγονότα ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, Αρχιμ. Ελισσαίος, «το κελί του το περιέλουσε ένα φως».

Δεν ήταν το φως της λάμπας, ούτε κάποιο συναφές με τα φώτα που γνωρίζουμε μέσα στον κόσμο.
«Και, τότε, κατάλαβε» διηγείται ο Γέροντας Ελισσαίος για τον πολυαγαπημένο Γέροντα του, «ότι αυτός είναι ο Θεός: το φως!». Ήταν ο ίδιος ο Χριστός που είχε επισκεφθεί τον Αιμιλιανό.
«Το φως είναι ο Θεός» επισημαίνει εύστοχα ο Γέρων Ελισσαίος ο Σιμωνοπετρίτης. «Αυτό το φως που θα το ονομάζαμε: το φως που ξυπνάει την καρδιά».
Έτσι κάπως ξύπνησε η καρδιά του νεαρού Αιμιλιανού, ανακουφιζόμενος πια από τα διλήμματα του.
 «Τελείωσε» είπε από μέσα του, «θα μείνω στον μοναχισμό!». 

Την ίδια νύχτα, όταν κατέβηκε ο Αιμιλιανός να λειτουργήσει, παρατήρησε γύρω από την Αγία Τράπεζα ότι όλα ήταν φως! Συλλειτούργησε εκείνην τη νύχτα με τον παπά Δημήτριο τον Γκαγκαστάθη, με τον οποίον τα επόμενα χρόνια συνδέθηκε στενά και του απέδιδε μεγάλο σεβασμό.

Οι δυο τους, εκείνην τη νύχτα, είδαν τον ίδιον τον Άγιο Βησσαρίωνα να περνάει πίσω από την Αγία Τράπεζα κατά την ώρα του Χερουβικού.
«Τον είδες;» είπε ο πατήρ Δημήτριος.
«Μη μιλάς τώρα...» αποκρίθηκε ψιθυριστά ο Αιμιλιανός.
«Αυτή ήταν η αρχή της μυστικής του εμπειρίας» λέει ο Γέροντας Ελισσαίος για τον πολυαγαπημένο Γέροντα του, «η οποία μετά του άνοιξε τον δρόμο και τον έστρεψε ολοκληρωτικώς και πλήρως αφοσιωμένο προς τον μοναχισμό».

Ο Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης είχε πάντα ένα γλύκασμα στον λόγο του σαν να μιλούσε κάποιο πριγκιπόπουλο. Χαλύβδωνε, όμως, τα όσα εξέφερε με μία σπάνια αυστηρότητα και ακρίβεια, που σου θύμιζε πρίγκιπα σε πόλεμο, ο οποίος δεν υποχωρεί στη λεπτομέρεια του οπλισμού του, στην άκρως επισταμένη προετοιμασία του στρατεύματος του.

Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com
Ιούλιος 2017

Σε αυτόν τον ιστορικό Ναό της Κέρκυρας βαπτίστηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας

Image may contain: outdoor
Σε αυτόν τον ιστορικό Ναό της Κέρκυρας,τον Άγιο Νικόλαο(των Γερόντων)στις 4/4/1776 βαπτίστηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας. 
Εφημέριος στο Ναό ήταν ο Άγγελος Γονέμης,αδελφός της μητέρας του Καποδίστρια.
Σημαντικότατη, για την ιστορία της οικογένειας
και του ονόματος της, ειναι η συγκεκριμμένη καταγραφή στο βιβλίο γεννήσεων του Ναού:

«Εβαπτίστη παρ' εμού του υπογεγραμμένου ένα παιδίον αρσενικόν του Ευγενούς Αντωνίου Μαρία Καβουδίστρα γεννημένο μετά της Ευγενούς Διαμαντίνης ήτον ανάδοχος ο έντιμος Κόστας Αδάμης και το ονόμασε Ιωάννην ήτον ημερών 12».
( φωτογραφία απο την συγκεκριμένη καταγραφή και σχετικά σημαντικά αντίγραφα απο συμβολαιογραφικές πράξεις,που αφορούν στο ονομα της οικογένειας, μας έχει παραδώσει ο αείμνηστος Κων. Καραμούτσος,ο οποίος είχε ετοιμάσει εισήγηση με θέμα "Οι Κερκυραικές ρίζες της Οικογένειας Καποδίστρια"
Image may contain: text
Ευελπιστούμε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, στην επέτειο της δολοφονίας του Κυβερνήτη να παρουσιάσουμε και το σχετικό υλικό που μας είχε εμπιστευθεί ο αείμνηστος Κων. Καραμούτσος.
Από το Facebook του Γεώργιος Σκλαβούνος

Ευχή...επί ανορύξει φρέατος..!

No automatic alt text available.

Μια κοπέλα που έπασχε από νευρική ανορεξία πήγε σε έναν απλοϊκό ιερέα για να της διαβάσει μια ευχή. 
"Για τί πράγμα θέλεις να σε διαβάσω, κόρη μου;" είπε ο παππούλης. 
"Για νευρική ανορεξία, γέροντα", του απάντησε εκείνη. 

Ο σεβάσμιος λευίτης, που πρώτη φορά άκουγε αυτόν τον όρο, άνοιξε το Ευχολόγιον και άρχισε να ψάχνει για μια σχετική ευχή, αλλά δεν ήξερε ποια να διαβάσει.
 Βρήκε μία (βλέπε εικόνα) που του φάνηκε μάλλον η ενδεδειγμένη και άρχισε να την διαβάζει...
 Μπορεί να γελάτε εσείς τώρα, αλλά η κοπέλα έγινε καλά!

Κυριακή μετά την Ύψωση-Α ΚΑΤΕΛΥΣΑ, ΤΑΥΤΑ ΠΑΛΙΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩ



Πόσες φορές στη ζωή μας, αγαπητοί μου αδελφοί, αυτά που έχουμε πάρει απόφαση να γκρεμίσουμε τα ξαναβάζουμε στη θέση τους, τα οικοδομούμε και πάλι (Γαλ. 2, 18); 
Ο άνθρωπος δύσκολα αποχωρίζεται σημεία του χαρακτήρα του, επιλογές του, σχέσεις του. Ακόμη και αν διαπιστώνει ότι τον οδηγούν σε αδιέξοδα στη ζωή του, του είναι δύσκολο να αλλάξει. Οι εμμονές αυτές έχουν ως αιτία τους το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι εγωιστής. Ότι δεν θέλει να παραδεχθεί τα όποια σφάλματα ή αδυναμίες του και πάντοτε προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αρνητικά που του συμβαίνουν αποδίδοντάς τα όχι στον εαυτό του, αλλά στους άλλους. Κι αυτό διότι ο άνθρωπος φοβάται, φανερά ή αφανώς, ότι αν αποχωριστεί τις αδυναμίες του, τις συμπεριφορές που πληγώνουν τους άλλους, τις σχέσεις του, αν αρνηθεί τις επιλογές που έκανε, τότε θα καταρρεύσει, δεν θα μπορεί να διαχειριστεί την πορεία του εαυτού του, με αποτέλεσμα να μην έχει νόημα η ζωή του.

 Αυτό συμβαίνει ιδιαιτέρως και στην πνευματική ζωή. Ο άνθρωπος γλυκαίνεται από την όποια αμαρτωλή κατάσταση βιώνει, με αποτέλεσμα να του είναι δύσκολο να την αποχωριστεί. Ο άνθρωπος γλυκαίνεται από την συνήθειά του, από τις πεποιθήσεις του, από αυτά που θεωρεί ως δεδομένα, με αποτέλεσμα να προχωρεί στη ζωή του κρίνοντας τον εαυτό του και τον κόσμο όχι μέσα από το πρίσμα της σχέσης με το Θεό και το φρόνημα της Εκκλησίας, αλλά με βάση το πώς ο ίδιος βλέπει τη ζωή, με βάση κυρίως τα πάθη του. Έτσι, όταν κάποιος ή κάποιοι εξυπηρετούν τα πάθη του ανθρώπου, τότε εκείνος προσκολλάται σ’ αυτούς. Όταν ταυτίζεται με τα πάθη του, ενώ μπορεί να βλέπει ότι του κάνουν κακό, αρνείται να παραιτηθεί από αυτά. Ακόμη και αν ακούει λόγους και κηρύγματα περί μετανοίας, περιορίζει την κίνηση αυτή σε απλή εξαγόρευση των όποιων αμαρτιών, χωρίς να αποφασίζει και να υλοποιεί την ριζική αλλαγή της ζωής του. Υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι ενώ αποφασίζουν να γκρεμίσουν το οικοδόμημα των παθών τους, γρήγορα επιστρέφουν σ’ αυτό, γιατί θεωρούν δύσκολο στη ζωή τους να ζήσουν χωρίς αυτά. Είναι στενή και τεθλιμμένη η οδός της Βασιλείας, ενώ πλατειά η πύλη των παθών.

Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους ο άνθρωπος, ενώ φτάνει στο σημείο να

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Είναι Εμπειρία, Γεύση, μία Σχέση !

Image may contain: 1 person
Δεν είναι άλλη μία Θεία Λειτουργία....
Δεν είναι άλλη μία προσευχή....
Δεν είναι άλλη μία ελεημοσύνη.....
Δεν είναι άλλη μία νηστεία....
Δεν είναι άλλη μία πίστη....

Είναι Εμπειρία, Γεύση, μία Σχέση !

«Δεν μένει παρά μέσα σ᾿ αὐτην την παγκοσμιότητα και την οἰκουμενικότητα να προστεθεῖ το κρίσιμο πετραδάκι, που ἀφορᾶ στην δική μας ἀλλοίωση ἀπό τον σταυρό…»

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς κ. Νικολάος

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ ἔκανε μιὰ τομὴ καὶ ἔβαλε μιὰ βαθειὰ σφραγίδα στὴν ἱστορία. Κανεὶς δὲν θὰ μποροῦσε ποτὲ μὲ τὸ ἀνθρώπινο μυαλὸ νὰ φαντασθεῖ μιὰ τέτοια ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ, ἐπέμβαση ἀγάπης στὸν κόσμο ποὺ δημιούργησε.

Ἔβαλε λοιπὸν πρῶτα-πρῶτα μιὰ μεγάλη σφραγίδα στὸν χρόνο. Δεύτερον, ἔβαλε μιὰ μεγάλη σφραγίδα στὴν κτίση, τὴν ἄϋλο κτίση, τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς δαίμονες• καὶ γι᾿ αὐτοὺς συνέβη κάποια ἀλλοίωση. Τρίτον, ἔβαλε μιὰ μεγάλη σφραγίδα στὴν φύση, τὴν ὑλικὴ φύση, τὴν οἰκουμένη. Κάθε φορὰ ποὺ περνᾶμε ἀπὸ κάπου καὶ κάνουμε τὸ σταυρό μας θαρρεῖς καὶ ἁγιάζεται ὁ ἀέρας, θαρρεῖς καὶ ἀλλάζει αὐτὸ ποὺ βλέπουμε, ὁ ὑλικὸς κόσμος.

Δὲν μένει παρὰ μέσα σ᾿ αὐτὴν τὴν παγκοσμιότητα καὶ τὴν οἰκουμενικότητα νὰ προστεθεῖ τὸ κρίσιμο πετραδάκι, ποὺ ἀφορᾶ στὴν δική μας ἀλλοίωση ἀπὸ τὸν σταυρό• ἀλλοίωση πίστεως, σταυρωμένης πίστεως• ἀλλοίωση φρονήματος, σταυρικοῦ φρονήματος• ἀλλοίωση ζωῆς, πραγματικὰ ζωῆς θυσίας καὶ σταυροῦ.

Αὐτὸ μᾶς προσκαλεῖ κάθε τέτοια μέρα ἡ Ἐκκλησία, μαζὶ μὲ ὁλόκληρη τὴν κτίση, μαζὶ μὲ τὴν φύση, μαζὶ μὲ ὅλον τὸν κόσμο, νὰ γίνει καὶ ἡ δική μας ἀλλαγὴ ἀπὸ τὴν εὐκολία τὴν κοσμικὴ καὶ τὴν λογική, στὸν σταυρὸ τὸν ἁγιαστικό. Ὅλη μας ἡ ζωή, ἡ ἀγωγὴ καὶ ὁ ἐμπαθὴς ἑαυτός μας συνηγοροῦν στὸ νὰ διεκδικοῦμε καὶ νὰ ἐπιβάλλουμε τὴν ἀλήθεια μὲ τρία μέσα, μὲ τὴν λογική, τὸ δίκαιο καὶ τὴν δύναμη. Ἔρχεται ὅμως ὁ Χριστὸς καὶ μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ πάθος Του βάζει στὴ θέση τῆς λογικῆς τὴ χάρι, στὴ θέση τοῦ δίκαιου τὴν ἀγάπη καὶ τὸ ἔλεος καὶ στὴ θέση τῆς ἀνθρώπινης δυνάμεως, τὴν θεϊκὴ δύναμη, τὴν ταπείνωση.

Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι δίκαιος! Εὐτυχῶς ποὺ δὲν εἶναι δίκαιος! Ἂν εἶναι δίκαιος, τότε «τίς ὑποστήσεται ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ;». Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ σταθεῖ μπροστά του; Ἐξασκεῖ μιὰ ἁγία ἀδικία ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, τὴν «ἀδικία» τοῦ ἐλέους. Αὐτὸ τὸ ἔλεος ἀναβλύζει μέσα ἀπὸ τὴν εὐλογημένη πηγὴ ποὺ καὶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει• τὴν πηγὴ αὐτὴν ποὺ λέγεται Τίμιος Σταυρός.

Τί μᾶς λέει ὁ Σταυρός; Ἀντὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε νὰ βροῦμε τὸ δίκιο μας, ἂς ὑπομένουμε τὴν ἀδικία. Ἀντὶ νὰ παλεύουμε νὰ ἐπιβάλουμε τὴ δύναμή μας, νὰ προχωροῦμε μὲ ταπείνωση. Ἀντὶ νὰ θέλουμε μὲ τὰ δεσμὰ τῆς λογικῆς νὰ συλλάβουμε τὸν ἀχώρητο Θεὸ στὸ στενό μας μυαλουδάκι, νὰ ἀφήσουμε ἐκτεθειμένη τὴν ψυχή μας στὴ χάρι Του, ὅπως αὐτὴ ἐμφανίζεται μέσα ἀπὸ τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ.

Γι᾿αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας τέτοιες μέρες καθὼς μᾶς ὑπενθυμίζει δύο ἱστορικὰ γεγονότα, τὸ ἕνα τὴν Εὕρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ κατὰ τὸν 4ο αἰῶνα ἀπὸ τὴν ἁγία Ἑλένη, τὴν μητέρα τοῦ Κωνσταντίνου, καὶ τὸ δεύτερο τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπὸ τὸν Ἠράκλειο ὅταν τὸν πῆρε ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Περσῶν, δίνει καὶ σὲ μᾶς κάθε χρόνο τὴν ἀφορμὴ νὰ ὑψώνεται ὁ Τίμιος Σταυρὸς μπροστὰ στὰ μάτια μας, κυρίως ὅμως νὰ ὑψώνεται μέσα στὴν καρδιὰ καὶ στὸ φρόνημά μας, γιὰ νὰ μπορεῖ ἔτσι σταυρικὰ νὰ μεταμορφώνει τὴ ζωή μας.

Ἡ εὐχή μας λοιπὸν εἶναι ἔτσι νὰ ζοῦμε πάντοτε τὴν μεγάλη αὐτὴν ἑορτή, ὅσα χρόνια μᾶς χαρίσει ὁ Θεός. Τότε θὰ καταλάβουμε ὅτι ἡ Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ δὲν ἀποτελεῖ ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς ποὺ ἔγινε τὸν καιρὸ τῆς ἁγίας Ἑλένης καὶ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἢ τὰ χρόνια τοῦ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου, ἀλλὰ εἶναι μία μεγάλη μυστικὴ ἑορτὴ καὶ πανήγυρις ποὺ ἐπιτελεῖται διαρκῶς μέσα στὴν καρδιά μας. Αὐτὴ τὴν αἴσθηση τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέσα στὴν καρδιά μας εὐχόμαστε νὰ τὴν χαρίζει πλούσια ὁ σταυρωθεὶς Κύριος σ᾿ ὅλους μας. Ἀμήν!

Σεπτέμβριος 2017

Σῶσον, Κύριε, τον λαόν σου …! Από την ιστορική άγνοια, στην αντιδραστική εγωκεντρικότητα

Σχετική εικόνα
 Με τραγική απογοήτευση βρισκόμαστε συχνά μπροστά στην γελοιότητα αντιδράσεων φορέων και θεσμών, που ενεργούν κατά περίπτωση επί θεμάτων, αποδεικνύοντας μοναδικά την έλλειψη γνώσης και παιδείας με αποτέλεσμα να διασύρουν ελεεινά την Ιστορία τούτου του τόπου. Το παράδοξο είναι πως διατηρούν την ψευδαίσθηση ότι πράττουν ορθά για το καλό του έθνους και των θεσμών του.

Με μια τέτοια τραγική απογοήτευση έχουμε δει πολιτικά πρόσωπα της ελληνικής επικράτειας –αυτής της επικράτειας που ακόμα έχει το Σταυρό στο εθνικό της Σύμβολο- να αποχωρούν από ιεροπραξίες αγιασμών. Ο λόγος της αποχώρησης τεκμηριώνεται στο ότι ο τελών τον αγιασμό ιερέας ψάλλει κατά την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στο σχετικό τροπάριο «…νίκας τοῖς βασιλεῦσι, κατὰ βαρβάρων δωρούμενος,…», και όχι «…νίκας τοῖς εὐσεβέσι κατ‘ ἐναντίων δωρούμενος,…,».

Πολλές φορές έχουμε γίνει μάρτυρες τέτοιων αντιδράσεων σε πολλούς χώρους πολιτικούς. Υπέρμαχοι θιασώτες της Δημοκρατίας διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για την «προσβολή» του δημοκρατικού πολιτεύματος. Επειδή όμως η Δημοκρατία ριζώνεται στην Ιστορία αυτού του τόπου, ας δούμε ιστορικά και θεολογικά το όλο θέμα για να καταλάβουμε και την ουσία των εκκλησιαστικών πραγμάτων και την άλογη αντίδραση των ανιστόρητων πολιτικών πάσης φύσεως.

Α) Η πρώτη ακολουθία στις προσευχές των Ιερών Μονών είναι η Ακολουθία του Όρθρου. Με την είσοδο στον ναό και πριν την έναρξη της πρώτης αυτής ακολουθίας του νυχθημέρου, προηγείται μια σύντομη και μικρή ακολουθία που ονομάζεται «Βασιλική Ακολουθία». Τι είναι αυτή η Βασιλική Ακολουθία; Είναι μια μικρή προσευχητική δέηση υπέρ των Βασιλέων. Ο λόγος που δημιουργήθηκε αυτή η ακολουθία σχετίζεται με το ιστορικό γεγονός, ότι τα πλείστα των Ιερών Μονών ήταν και είναι μέχρι σήμερα κτισμένα με αυτοκρατορικές-βασιλικές χορηγίες. Οι χορηγίες αυτές σχετίζονται, είτε με την παραχώρηση του τόπου είτε με την πλήρη ή μερική οικονομική υποστήριξη για την ανέγερση των κτισμάτων της κάθε Μονής. Οι μοναχοί λοιπόν εισερχόμενοι στον ναό, απευθύνουν μια δέηση για αυτόν που τους χάρισε το σπίτι τους-Μονή, τον τόπο τους και τα κτίρια τους. Πρόκειται δηλαδή, για μια πρακτική ευγενούς προσευχητικής ευχαριστίας για τον επίγειο Βασιλέα που τους χάρισε τα υπάρχοντά τους, δυνάμει των οποίων μπορούν να δοξάζουν τον Ουράνιο Βασιλέα, έχοντας διασφαλίσει τα απαραίτητα της βιωτής τους. Πρακτικά, για να μην φλυαρούμε, πράττουν αυτό που όμορφα λέει ο δημοκρατικός μας, ο έχων γνήσιο δημοκρατικό φρόνημα, λαός μας: Λένε στον Χριστό μια προσευχή για αυτόν που τους χάρισε ένα κεραμίδι για να βάλουν το κεφάλι τους από κάτω όταν βρέχει! Απλά λόγια και ξεκάθαρα! Αυτή είναι η Βασιλική Ακολουθία.

Στην Βασιλική Ακολουθία οι ψαλμοί και οι ύμνοι σχετίζονται εκ των πραγμάτων

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Ευτυχία Καλυβά-Το ηρωικό κοριτσάκι του εμφυλίου

No automatic alt text available.
Τοΰτο τό επεισόδιο είναι πέρα ώς πέρα αληθινό. Τό γράφω σάν ένα κομμάτι τής σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Γιά νά τό διαβάσουν οί ποιηταί και νά τό τραγουδήσουν. Γιά νά τό διαβάσουν οί πολιτικοί καί νά εμπνευσθούν. Γιά νά τό διαβάσουν οί δυσφημισταί και ν’ άνέβη τό ερύθημα στό πρόσωπο τους. Γιά νά διάβαση ό λαός μας ολος καί νά αναγνώριση τόν καλύτερο εαυτό του.
Αυτά συνέβησαν στό Καλεσμένο. Είναι ένα μικρό χωριό, κρυμμένο σέ μιά βαθειά λαγκάδα των Εύρυτανικών βουνών, λίγες ώρες εξω άπό τό Καρπενήσι. Φτωχό άλλά ευτυχισμένο άλλοτε χωριουδάκι, μέ τούς δυό τους σκόρπιους μαχαλάδες, φημισμένο γιά τά σύκα του.
 Ένα βράδυ, έδώ καί λίγες μέρες, μόλις σκοτείνιαζε, οί συμμορίτες ζώσαν τό χωριό καί μπήκαν στά σπίτια γιά ν’ αρπάξουν ο,τι βρουν, τρόφιμα, ζώα, γυναίκες καί προπαντός παιδιά. Γέμισε ή λαγκαδιά άπό βογγητά, άπό ουρλιάσματα καί ντουφεκιές. Έπεφτε ξύλο αλύπητο. Στήν άρχή τού κάτω μαχαλά κατοικούσε ή Ευτυχία Καλύβα, ορφανή κοπελλίτσα δεκαέξη χρονών, μέ τά δυό αδελφάκια της, τό ένα οκτώ καί τό άλλο ένδεκα χρονών. Ό πατέρας, εύζωνας. Ρουμελιώτης, είχε σκοτωθή στό Αλβανικό. Ή μητέρα είχε πεθάνει στήν κατοχή άπό τήν πείνα. Τό λίγο ψωμί πού τής είχε μείνει τό μοίρασε στά παιδιά της ένα πρωί, τά βλόγησε καί έσβησε. Ή Ευτυχία άκουσε τόν χαλασμό πού γινότανε πιό πέρα καί κατάλαβε. Οί συμμορίτες ζύγωναν, άπό στιγμή σέ στιγμή θά έφθαναν. Ξύπνησε τά παιδιά, τά σκέπασε μέ ο,τι είχε καί μισόντυτη κι αυτή δπως βρέθηκε έκείνην τήν ώρα, φύγαν μαζί μέσ’ τό σκοτάδι. “Ήξερε βέβαια τά μονοπάτια. Άλλά ήταν χιόνι ένα μπόι. δπως είναι σ’ έκεϊνα τά μέρη. Ό δρόμος κλειστός άπό τόν εχθρό. Έπρεπε νά πάρη έναν κατσικόδρομο.

Ο Ξύλινος Σταυρός - Blue Birds

Πόσες ανθρώπινες φωνές 
για μίσος τραγουδάνε, 
αν περπατήσουν στο βουνό, 
δίπλα στον ξύλινο σταυρό
θα μάθουν ν’ αγαπάνε.

Κάποιο ξημέρωμα στη γη
τ’ αδέρφια μου πονάνε.
Με προσευχές στον ουρανό, 
δίπλα στον ξύλινο σταυρό
βοήθεια ζητάνε.

Αφήστε τα χέρια να γίνουν αγκαλιά
μακριά από μαχαίρια μακριά απ’ τη φωτιά.

Κάποιοι στον ίσκιο της ζωής
ιδρώνουν και διψάνε. 
Ψάχνουν να βρουν λίγο νερό, 
τρέχουν στον ξύλινο σταυρό
κι αγάπη του ζητάνε.

Πόσες ανθρώπινες φωνές 
για μίσος τραγουδάνε, 
αν περπατήσουν στο βουνό, 
δίπλα στον ξύλινο σταυρό
θα μάθουν ν’ αγαπάνε.

Αφήστε τα χέρια να γίνουν αγκαλιά
μακριά από μαχαίρια μακριά απ’ τη φωτιά.

Αγάπη χωρίς τέλος-Σκέψεις στην Ύψωση του Τιμίου Σταυρού


 Σήμερα υψώνεται ο Τίμιος του Σωτήρα Σταυρός. Βλέπουμε να στέκει αγέρωχα από πάνω μας η Αγάπη που δεν έχει τέλος. Όλοι χρησιμοποιούμε το ρήμα “αγαπώ” μα τι στ’ αλήθεια αγαπάμε; Ο Σταυρός σ’ όλους μας δείχνει πως η αγάπη στα λόγια δε τελειώνει. Πραγματικά, η Αγάπη του Σταυρού ξέρει από πράξη, φτάνει και μέχρι το θάνατο ακόμη. Εμείς μέχρι που φτάνουμε; Ας απαντήσουμε μέσα μας σε σχέση με το σκοπό της Αγάπης μας. Σήμερα που υψώνεται ο Τίμιος Σταυρός, αυτός μας απαντάει. Δεν απαντά απλώς με μια κατάφαση, με μια στείρα αναπαραγωγή έτοιμων λέξεων και φράσεων… Ο Τίμιος Σταυρός από ‘κει που συμβόλιζε το θάνατο, ως σύμβολο θανατικής καταδικής, μετά τον Χριστό τη Ζωή χαρίζει και μονάχα με Ζωή μπορεί σ’ όλους ν’ απαντήσει.

 Άμα λοιπόν αρχίζουμε ν’ αγαπάμε χωρίς Σταυρό, τότε κάθε τέτοια αγάπη είναι καταδικασμένη στο θάνατο. Στο Γολγοθά, τότε κι εκεί που σταυρώθηκεν ο Χριστός, ενώθηκε όλη η Κτίση. Το ίδιο αίμα έδωσεν ο Χριστός για να σωθούμε όλοι. Η Αγάπη του Χριστού ενώνει. Οι κοσμικές αγάπες ενώνουν τους ανθρώπους προσωρινά κι έπειτα πεθαίνουν γιατί γίνονται του κόσμου βορά, παραδίνονται στο θάνατο που είχαν πρότερα διαλέξει. Ο Χριστός όμως δεν ανήκει σ’ αυτό τον κόσμο. Αν δε ποτίσεις το βασιλικό αυτός θα μαραθεί: έτσι μαραίνεται και περνά σαν όνειρο ό, τι δε ξέρει για την Αγάπη να θυσιάζεται. Τα λόγια του Χριστού θα έμεναν στη λησμονιά, αν Αυτός δε περνούσε απ’ τη Θυσία, αν η Θυσία Του δε γίνονταν δρόμος Αθανασίας για όλους εμάς, που για ‘μας ο Χριστός απέθανε.

 Αγαπάμε. Μας είν’ αδύνατον αλλιώς. Αυτό μας λέει ο Τίμιος Σταυρός. Αυτό λέμε κι οι χριστιανοί μέσα στους αιώνες. Ο Σωτήρας από Αγάπη για όλους εμάς πόνεσε στο Ξύλο κι οι χριστιανοί, οι μαθητές Του δηλαδή, πονούν για όλες τις πληγές του κόσμου. Παρακαλούμε στις ιερές ακολουθίες, τα ασύνδετα ο Θεός να ενώνει , Αυτός που άπλωσε στον Τίμιο Σταυρό τις παλάμες Του ώστε εμείς να ενωθούμε.. 

Έλεγε μια φορά ένας παλιός ιεροκήρυκας ότι στο Σταυρό ενώνονται τα ουράνια και τα επίγεια μα και οι άθρωποι μεταξύ τους, όπως δηλώνει το γεωμετρικό σχήμα του Σταυρού. Η Αγάπη του Χριστού απ’ το Σταυρό Του φαίνεται. Χωρίς τον Σταυρό για τον χριστιανό Αγάπη δεν είναι. Ο Σταυρός μας λέει ότι μας λύτρωσε ο Χριστός απ’ τις παγίδες του κοσμοκράτορα Διαβόλου. Δε βλέπουμε λοιπόν τίποτα σκοτεινό γιατί τα φώτισε όλα η Ανάσταση που ήρθε μετά -τρεις μέρες- απ’ τη θανή του Χριστού μας στο Σταυρό.

Ας πάψει η Αγάπη μας να έχει συμφέρον και τότε θα καταλάβουμε αληθινά τι σημαίνει ο Τίμιος του Κυρίου μας Σταυρός. Ας μη σκεφτόμαστε στην Αγάπη πρώτο τον εαυτό μας πρώτα ας αγωνιζόμαστε να μπαίνουμε στων άλλων τη θέση. Κανένας δε γεννήθηκε κακός, αυτό ποτέ δε πρέπει να ξεχνάμε. Όλους πάνω στο Σταυρό μας έσωσεν ο Χριστός. Σ’ εμάς μένει ν’ απαντήσουμε με ζωή στη πρόσκληση του Σταυρού Του, ν’ ακολουθήσουμε Αυτόν στην αληθινή Ζωή, στην Αγάπη δηλαδή χωρίς τέλος, την Αγάπη που δε τελειώνει.

Ιάσων Ιερομ.

ΣΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ ΝΑ ΠΡΟΣΤΡΕΧΕΙΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
Image may contain: one or more people
«Από βιβλία είναι γεμάτος όλος ο κόσμος. Όλα αυτά τα βιβλία μαζί, δεν μπορούν να σου εξηγήσουν στην εντέλεια τον τρόπο ν’ αποκτήσεις τις αρετές, όπως σου εξηγεί ο Εσταυρωμένος Ιησούς Χριστός. 
Σε συμβουλεύω, παιδί μου, σ’ Αυτόν τον Εσταυρωμένο να προστρέχεις και να Τον κατασπάζεσαι με δάκρυα και να Τον αγκαλιάζεις θερμά, κάθε φορά που συμβεί να δαγκωθείς από τα νοητά φίδια των δαιμόνων και απ’ τους πειρασμούς που προέρχονται απ’ τους ανθρώπους. Και, οπωσδήποτε, θα γιατρευτείς απ’ τις πληγές σου. 
Όπως κάποτε και οι Εβραίοι στην έρημο που γιατρεύονταν απ’ τις δαγκωματιές των αισθητών φιδιών, αμέσως μόλις έβλεπαν το χάλκινο φίδι που ήταν κρεμασμένο πάνω στο ξύλο. Αυτός ο χάλκινος όφις, ήταν τύπος («αντίτυπος τύπος» κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο) του Κυρίου μας, που έλεγε: “Όπως ο Μωϋσής ύψωσε το φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σε Αυτόν, να μην χάνεται, αλλά να έχει ζωή αιώνια (Ιωάν. 3, 14)”».

Το μήνυμα του Σταυρού


  Αδελφοί μου σήμερα, 14 Σεπτεμβρίου, η αγία Εκκλησία μας τιμά και δοξάζει τον Τίμιο Σταυρό. Σήμερα όλη την ημέρα οι πιστοί ψάλλουμε «τόν Σταυρόν σου Χριστέ προσκυνούμεν καί τήν ἁγίαν σου Ἀνάσταση ὑμνοῦμε καί δοξάζουμε». Σήμερα οι πιστοί αναφωνούμε ότι: «διά τοῦ Σταυροῦ ἦλθε χαρά ἐν ὅλω τῶ κόσμω». 

Γιατί όμως η Εκκλησία του Χριστού τιμά τόσο και υψώνει τον Τίμιο Σταυρό; Γιατί υψώνει ενώπιον του πιστού λαού το Τίμιο Ξύλο; Διότι ο Σταυρός είναι το κλειδί που άνοιξε ξανά την πόρτα του Παραδείσου, ώστε να εισερχόμεθα εις αυτόν ελεύθερα πλέον όλοι όσοι αγαπήσαμε και αγαπάμε τον Χριστό μας.
Ναι, ο Σταυρός είναι το κλειδί που ανοίγει την πόρτα του Παραδείσου. Ο ληστής επάνω στον σταυρό είναι ο πρώτος που εισέρχεται εις αυτόν, λέγοντας το «μνήσθητί μου Κύριε έν τῆ Βασιλεία σου». Ναι, ο Σταυρός ως ψάλλει η Εκκλησία μας, είναι ο φύλακας ολοκλήρου της οικουμένης, η ωραιότης της Εκκλησίας, των Βασιλέων το κραταίωμα και των πιστών το στήριγμα. Ο Σταυρός είναι η δόξα των αγγέλων και των δαιμόνων το τραύμα.

Η Εκκλησία ύψωσε για πρώτη φορά τον Τίμιο Σταυρό, όταν βρήκε αυτόν η Αγία Ελένη εις τα Ιεροσόλυμα στις 14 Σεπτεμβρίου του 335 μ.Χ. Αλλά και για δεύτερη φορά υψώθηκε ο Τίμιος Σταυρός στις 14 Σεπτεμβρίου του 629 μ.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος πολέμησε τους Πέρσες που τον είχαν κλέψει και τον επέστρεψε στο ναό της Αναστάσεως των Ιεροσολύμων. Έκτοτε κάθε χρόνο η αγία μας Εκκλησία υψώνει τον Τίμιο Σταυρό εν μέσω των πιστών στις 14 Σεπτεμβρίου όπου τιμά και δοξάζει αυτόν.

Σήμερα όμως η ύψωσις του Τιμίου Σταυρού τι μηνύματα στέλνει σε όλους εμάς τους σύγχρονους πιστούς; Συχνά ακούμε αδελφούς μας που καλοπροαίρετα λέγουν: «Ο Χριστός σήκωσε τον δικό Του Σταυρό, αλλά κι εμείς σηκώνουμε τον δικό μας σταυρό». Πράγματι ο Χριστός σήκωσε τον Σταυρό Του και δέχτηκε δι΄ αυτού του τρόπου την έσχατη ταπείνωση. Διότι η σταύρωση που αποτελούσε εσχάτη ποινή εκείνη την εποχή ήταν ένας ατιμωτικός και παραδειγματικός θάνατος που τα ρωμαϊκά δικαστήρια επέβαλαν στους κακούργους της εποχής εκείνης.

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Σταυρώθηκες και καρφώθηκες και ὑπόσχεσαι παράδεισο; Ναί, για να μάθεις καλά τη δύναμη που ἔχω ἐπάνω στον σταυρό

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul ioan gura de aur si crucea lui hristos
Aύριο συνέπεσε και η μνήμη της κοίμησης του ανθρώπου του Σταυρού, του σταυρωμένου και αεί ζώντος Ιερού Χρυσοστόμου. Λόγω όμως της οικουμενικής και λαμπρής εμβέλειας του προσώπου του, για να εορτάζεται εντελέστερα, μετατέθηκε η μνήμη του τον Νοέμβριο.
Γράφει η φωνή η χρυσή του Λόγου για τον Σταυρό:
Σήμερα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς βρίσκεται πάνω στὸ σταυρὸ καὶ ἐμεῖς ἑορτάζουμε, γιὰ νὰ μάθεις ὅτι ὁ σταυρὸς εἶναι ἑορτὴ καὶ πανήγυρη πνευματική. Γιατί προηγουμένως ὁ σταυρὸς ἦταν ἡ λέξη ποὺ σήμαινε καταδίκη, τώρα ὅμως ἔγινε ἀντικείμενο τιμῆς. Προηγουμένως ἦταν σύμβολο καταδίκης, τώρα ὅμως εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς σωτηρίας μας.
Γιατί αὐτὸς ὁ σταυρὸς μᾶς προξένησε ἄπειρα ἀγαθά, αὐτὸς μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ τὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας, αὐτὸς μᾶς φώτισε ἐνῶ ζούσαμε μέσα στὸ σκοτάδι, αὐτὸς μᾶς συμφιλίωσε μὲ τὸν Θεό, ἐνῶ εἴχαμε γίνει ἐχθροί του, αὐτὸς μᾶς ἔκανε φίλους του, ἐνῶ εἴχαμε ἀποξενωθεῖ ἀπ’ Αὐτόν, αὐτὸς μᾶς ἔφερε κοντὰ στὸν Θεό, ἐνῶ ἤμαστε μακριά Του.
Αὐτὸς ἐξαφάνισε τὴν ἔχθρα, αὐτὸς ἐξασφάλισε τὴν εἰρήνη, αὐτὸς ἔγινε γιὰ μᾶς θησαυροφυλάκιο ἀπείρων ἀγαθῶν. Ἐξαιτίας του δὲν περιπλανιόμαστε πιὰ στὶς ἐρήμους, γιατί γνωρίσαμε τὸν ἀληθινὸ δρόμο. Δὲν ζοῦμε πιὰ ἔξω ἀπὸ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, γιατί βρήκαμε τὴν εἴσοδό της.
Χάρη σ’ αὐτὸν δὲν τρέμουμε τὸν τύραννο, γιατί εἴμαστε κοντὰ στὸν Βασιλιά. Γι’ αὐτὸ ἑορτάζουμε καὶ τιμοῦμε τὸ σταυρό.

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul ioan gura de aur si crucea lui hristos
Γιατί ἐπάνω στὸν σταυρὸ θυσιάσθηκε ὁ Χριστός. Καὶ ὅπου γίνεται θυσία, ἐκεῖ ἐξαφανίζονται τὰ ἁμαρτήματα, ἐκεῖ γίνεται συμφιλίωση μὲ τὸν Κύριο, ἐκεῖ γίνεται ἑορτὴ καὶ χαρά. «Τὸ Πάσχα, τὸ δικό μας εἶναι ὁ Χριστός, ποὺ θυσιάσθηκε γιά μας». Καὶ πές μου, ποῦ θυσιάσθηκε; Πάνω σὲ σταυρὸ ποὺ στήθηκε ψηλά. Εἶναι καινούριο τὸ θυσιαστήριο αὐτῆς τῆς θυσίας, ἐπειδὴ καὶ ἡ θυσία εἶναι καινούρια καὶ ἀξιοθαύμαστη. Γιατί ὁ Ἴδιος ἦταν καὶ θύμα καὶ ἱερέας. Θύμα, κατὰ τὸ σῶμα Του, καὶ Ἱερέας, κατὰ τὴν πνευματική του φύση. Ὁ Ἴδιος καὶ πρόσφερε τὴ θυσία καὶ προσφερόταν σωματικά.
Θέλεις νὰ μάθεις καὶ ἄλλο κατόρθωμα τοῦ σταυροῦ; Τὸν παράδεισο μᾶς ἄνοιξε σήμερα, ποὺ ἦταν κλεισμένος περισσότερο ἀπὸ πέντε χιλιάδες χρόνια. Γιατί αὐτὴ τὴν ἡμέρα, αὐτὴ τὴν ὥρα ἔβαλε μέσα στὸν παράδεισο τὸν ληστὴ ὁ Θεὸς καὶ ἔκαμε δύο κατορθώματα τὸ πρῶτο, ὅτι ἄνοιξε τὸν παράδεισο, καὶ τὸ δεύτερο, ὅτι ἔβαλε μέσα τὸν ληστή.
Σήμερα μᾶς ἔδωσε πάλι τὴν παλιὰ πατρίδα μας, σήμερα μᾶς ἔφερε πάλι στὴν πόλη τῶν προγόνων μας καὶ χάρισε κατοικία σ’ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος.
Γιατί εἶπε ὁ Χριστός: «Σήμερα θὰ εἶσαι μαζί μου στὸν παράδεισο».
Τί λέγεις; Σταυρώθηκες καὶ καρφώθηκες καὶ ὑπόσχεσαι παράδεισο; Ναί, λέγει, γιὰ νὰ μάθεις καλὰ τὴ δύναμη ποὺ ἔχω ἐπάνω στὸν σταυρό. Ἐπειδὴ, δηλαδὴ, τὸ γεγονὸς ἦταν λυπηρό, γιὰ νὰ μὴ προσέξεις στὴν σταύρωση, ἀλλὰ γιὰ νὰ μάθεις τὴ δύναμη τοῦ Σταυρωμένου, ἐπάνω στὸν σταυρὸ κάνει αὐτὸ τὸ θαῦμα, ποὺ δείχνει ἰδιαίτερα τὴ δύναμή Του.

ΕΟΡΤΗ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ-Ο Σταυρός άνθηση της αλήθειας


Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, αγαπητοί μου αδελφοί, λέει για την σημερινή μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού τα εξής:
«Είναι καλή και θεάρεστη εορτή εκεί όπου εορτάζει μαζί μας ο Χριστός, όπου τελούνται οι εορτές Του και τιμώνται οι θείες Γραφές. 
Εορτάζει μάλιστα μαζί μας ο Χριστός εκεί όπου είναι οι άνθρωποι συναγμένοι στο όνομά του με αγάπη, μακριά από κάθε έχθρα και υποκρισία. 
Εορτάζει μαζί μας ο Χριστός εκεί όπου υπηρετούνται οι φτωχοί, όπου παρηγορούνται οι ορφανοί, όπου ανακουφίζονται οι ξένοι.
 Εορτάζει μαζί μας ο Χριστός εκεί όπου τιμάται ο Θεός με ψαλμούς και ύμνους και πνευματικά άσματα. Ας τιμήσουμε τις εορτές του Κυρίου μας όχι πανηγυρικά, αλλά θεϊκά, όχι κοσμικά, αλλά υπερκόσμια.

Με τον Σταυρό του Κυρίου η αλήθεια ανθίζει, όπως ακούμε να λέει ο Απόστολος: «Τα παλιά πέρασαν πια. Ναι, όλα έχουν γίνει καινούρια» (Β’ Κορ. 5, 17). Η πλάνη των ειδώλων έχει καταργηθεί, ο θάνατος έχει λαφυραγωγηθεί, η αιχμαλωσία στον Άδη έχει ανακληθεί, τα παλάτια της πλάνης της πολυθεΐας έχουν συντριβεί, ο άνθρωπος έχει ελευθερωθεί, ο Θεός βασίλευσε, η κτίση ευφραίνεται, ο σταυρός τον οποίο προσκυνούν όλα τα έθνη και οι λαοί, και οι φυλές και οι γλώσσες, κυβερνά. 
Ο Σταυρός στον οποίο και εμείς καυχιόμαστε μαζί με τον μακάριο Παύλο λέγοντας: «Εμείς ποτέ να μην καυχηθούμε για άλλο τίποτε, παρά μόνο για τον σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού» (Γαλ. 14,6). Γι’ αυτό ας έχουμε τον ζωοποιό σταυρό και στις πόρτες μας και στο μέτωπό μας και στα μάτια μας και στο στόμα και στο στήθος και σε όλα τα μέλη μας. Αυτόν ας μεταφέρουμε μαζί μας και ας οπλιζόμαστε μ’ αυτόν που είναι το ανίκητο όπλο των χριστιανών, ο νικητής του θανάτου, η ελπίδα των πιστών, το φως των περάτων, ο ανοίκτης του παραδείσου, ο καθαιρέτης των αιρέσεων, το στήριγμα της ορθόδοξης πίστης, το μεγάλο φυλακτήριο των πιστών, το σωτήριο καύχημα της Εκκλησίας.

Ο Σταυρός κατάργησε την πλάνη των ειδώλων. Φώτισε όλη την οικουμένη. Εξαφάνισε το σκοτάδι και ξανάφερε το φως. Συνάζοντας τα έθνη από τη δύση και το βορρά και το νότο και την ανατολή, τα ένωσε με αγάπη σε μία Εκκλησία και σε μία πίστη και σε ένα βάπτισμα.
Ο Σταυρός είναι η ανάσταση των νεκρών, είναι η ελπίδα των χριστιανών, το στήριγμα των χωλών, η παρηγοριά των φτωχών, το χαλινάρι των πλουσίων και το γκρέμισμα των υπερηφάνων, το τρόπαιον εναντίον των δαιμόνων και ο παιδαγωγός των νέων, ο πλούτος των εμπόρων, η ελπίδα των απελπισμένων, ο κυβερνήτης όλων εκείνων που ταξιδεύουν στη θάλασσα, το λιμάνι εκείνων που βρίσκονται στην θύελλα, το τείχος εκείνων που πολεμούνται, ο πατέρας των ορφανών και ο σύμβουλος των δικαίων, η παρηγοριά των θλιβομένων, ο

Ο σταυρός ως δρόμος προς την σωτηρία

Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεου Βλάχου

Κάθε ανθρώπινη πολιτεία έχει ένα νομικό πλαίσιο μέσα στο oποίο κινείται, γιατί είναι γεγονός ότι μετά την πτώση του ανθρώπου οι συνθήκες ζωής γίνονται δύσκολες. Ο άνθρωπος περιέπεσε στον σκοτασμό του νου και άλλαξαν οι σχέσεις του και με τον Θεό και με τον συνάνθρωπο. Ο άνθρωπος με σκοτισμένο νου γίνεται ιδιοτελής, φίλαυτος, αυτάρκης, εμπαθής και αυτό έχει τραγικές συνέπειες για την ζωή της κοινωνίας.

Γι' αυτόν τον λόγο εμφανίσθηκαν πολλοί νομοθέτες που αγωνίσθηκαν και αγωνίζονται να κάνουν υποφερτές τις κοινωνικές συνθήκες. Έτσι τα ανθρώπινα πολιτεύματα στηρίζονται στην λογική, στην ανθρώπινη εφευρετικότητα και, φυσικά, όλα εξαρτώνται από τις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες, αλλά και την δυνατότητα θεραπείας.

Το πολίτευμα όμως της Εκκλησίας είναι σταυρικό. Στηρίζεται πάνω στον Σταυρό του Χριστού. Παρακαλούμε τον Θεό να φυλάττη το δικό Του πολίτευμα δια του Σταυρού.«Και το σον φυλάττων διά του σταυρού σου πολίτευμα». Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν ότι ο Σταυρός είναι η βάση του ορθόδοξου εκκλησιαστικού πολιτεύματος και ότι το ορθόδοξο πολίτευμα είναι σταυρικό. Θα ήταν, λοιπόν, καλό να χαραχθούν μερικές απλές σκέψεις για το κρίσιμο αυτό θέμα, αφού μάλιστα πιστεύω ότι αν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε αυτήν την μεγάλη αλήθεια θα μπορέσουμε να εισδύσουμε στο πραγματικό και βαθύτερο νόημα της Ορθοδοξίας.

Κατ' αρχάς ο Σταυρός στην πατερική διδασκαλία, εκτός του ότι είναι το ξύλο πάνω στο οποίο ο Χριστός τελείωσε την ζωή Του και θριάμβευσε εναντίον των δυνάμεων του σκότους, συγχρόνως είναι και η άκτιστη ενέργεια του Θεού που έσωζε τους ανθρώπους προ του Νόμου, μετά τον Νόμο, προ της ενανθρωπήσεως του Χριστού και μετά από αυτήν.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σε μια ομιλία του αναπτύσσει αυτήν την θεμελιώδη διδασκαλία της Εκκλησίας. 
Τονίζει ότι Σταυρός είναι «η της αμαρτίας κατάργησις». Επίσης, υπογραμμίζει την αλήθεια ότι ο Σταυρός του Χριστού «προανεκηρύττετο και προετυπούτο μυστικώς εκ γενεών αρχαίων, και ουδείς ποτε κατηλλάγη τω Θεώ χωρίς της του Σταυρού δυνάμεως».
Έτσι ο Σταυρός του Χριστού προτυπωνόταν μυστικώς στην Παλαιά Διαθήκη και στην πραγματικότητα, όπως λέγει στην συνέχεια της ομιλίας του ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, βιώνονταν από όλους τους Προπάτορας και τους Προφήτας. Πραγματικά, «φίλοι Θεού πολλοί των πρό νόμου και μετά νόμον, μήπω του Σταυρού φανέντος». Έτσι «και ο Σταυρός ην εν τοις προγενεστέροις και πρό του τελεσθήναι».
Βεβαίως, το σχήμα του Σταυρού πάνω στον οποίο ο Χριστός τελείωσε την ζωή Του είναι τίμιο και προσκυνητό, γιατί είναι εικόνα του εσταυρωμένου. Έχει μεγάλη αξία διότι, πάλι κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο Χριστός με την θνητή και παθητή σάρκα που προσέλαβε από την Παναγία «τον μεν αρχέκακον όφιν θεοσόφω δελέατι δια του σταυρού αγγιστρεύσας το υπ' αυτού δουλούμενον άπαν ηλευθέρωσε γένος».
Γι' αυτό διά του Σταυρού ήλθε η σωτηρία σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
Επομένως, ο Σταυρός είναι το όργανο εκείνο διά του οποίου ο Χριστός απέθανε και με το οποίο νίκησε τις δυνάμεις του σκότους, αλλά συγχρόνως είναι και η άκτιστη ενέργεια του Θεού που έσωζε και σώζει τους ανθρώπους προ του Νόμου και μετά τον Νόμο, προ της ενανθρωπήσεως και μετά την ενανθρώπηση του Χριστού.

Η Εκκλησία του Χριστού στηρίζεται πάνω στον Σταυρό και όλη η εκκλησιαστική ζωή, όπως σημειώθηκε πιο πάνω, είναι στην πραγματικότητα σταυρική ζωή. Οι Πατέρες συνιστούν ότι πρέπει να προσκυνούμε τον τύπο του Σταυρού, διότι είναι σημείο και τρόπαιο μέγιστο του Χριστού εναντίον του διαβόλου και όλης της αντικειμένης φάλαγγος, «διο και φρίττουσι (οι δαίμονες) και φυγαδεύονται τούτον τυπούμενον ορώντες» (άγ. Γρηγόριος Παλαμάς). Θα ήθελα στην συνέχεια να τονίσω τρεις πραγματικότητες στις οποίες φαίνεται ότι το πολίτευμα της Εκκλησίας είναι σταυρικό, δηλαδή στηρίζεται πάνω στον Σταυρό.


Πρώτον, τα Μυστήρια της Εκκλησίας που αποτελούν το κέντρο της πνευματικής ζωής γίνονται με την ενέργεια του Σταυρού. Το νερό της Κολυμβήθρας αγιάζεται με την σημείωση του Τιμίου Σταυρού, αφού όχι μόνον ο Σταυρός, αλλά και το σχήμα του Σταυρού είναι θείο και προσκυνητό και, επομένως, είναι αγιαστικό. Όταν εισερχόμαστε στην ιερά Κολυμβήθρα βαπτιζόμεθα στον θάνατο του Χριστού, που σημαίνει μετέχουμε της δυνάμεως του Σταυρού. Ο ιερεύς μάς χρίει με το Άγιο Μύρο σχηματίζοντας επάνω μας το σημείο του Τιμίου Σταυρού. Το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας είναι βίωση και μέθεξη του Τιμίου Σταυρού. Κατά την θεία Λειτουργία δεν ενθυμούμαστε τα θαύματα που έκανε ο Χριστός όσο ζούσε, αλλά τον Σταυρό, τον θάνατο και την ανάστασή Του.
Και όταν ο ιερεύς παρακαλή τον Θεό Πατέρα να στείλη το Άγιο Πνεύμα για να μεταβάλη τον άρτο και τον οίνο σε Σώμα και Αίμα Χριστού σχηματίζει πάνω από τα Δώρα τον Τίμιο Σταυρό. Το ίδιο γίνεται με όλα τα Μυστήρια και όλες τις τελετές της Εκκλησίας. Κατά την διάρκεια της «στέψεως» όχι μόνον σχηματίζεται στους νεονύμφους ο Τίμιος Σταυρός, αλλά και όλη η ζωή του χριστιανικού ανδρογύνου, όπως περιγράφεται στις ευχές του Μυστηρίου του Γάμου, είναι σταυρική. Και πραγματικά αν δούμε την οικογενειακή ζωή έξω από τον Σταυρό, τότε αποτυγχάνουμε να την ερμηνεύσουμε και να την κατανοήσουμε ορθόδοξα.


Δεύτερον, όλη η ζωή του Χριστιανού είναι στην πραγματικότητα σταυρική. Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ερμηνεύοντας την εντολή του Χριστού να αίρουμε τον Σταυρό μας, αναφέρει δύο περιπτώσεις άρσεως του Σταυρού. Η μία είναι όταν παραδίδουμε την ζωή μας υπέρ της ευσεβείας κατά τον καιρό των διωγμών της Εκκλησίας και έτσι περιφρονούμε την ίδια την βιολογική ζωή για την δόξα του Χριστού. Η άλλη είναι — κατά τον καιρό της ειρήνης της Εκκλησίας — όταν ο άνθρωπος ζώντας την ζωή της ευσεβείας αγωνίζεται να σηκώνη τον Σταυρό, σταυρώνοντας τα πάθη και τις επιθυμίες.
Όλη η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από προτροπές γι' αυτήν την εργασία. «Νεκρώσατε τα μέλη υμών τα επί της γης», τονίζει ο Απόστολος Παύλος (Κολ. γ', 5).
 Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος κάνει λόγο για τον σταυρό της πράξεως και της θεωρίας.