Ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης

  Ο Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα έλεγε πως κανένας Άγιος δεν πέρασε από τη ζωή χωρίς θλίψεις και δοκιμασίες.

 Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης· να πονάς και να μη νομίζεις πως ο Θεός σε ξέχασε. 

 Γιατί ο Σταυρός δεν είναι η απουσία Του. Είναι η σιωπηλή παρουσία Του μέσα στη δοκιμασία. 

 Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε δρόμο χωρίς αγκάθια. Μας έδειξε πρώτος τον δρόμο του Σταυρού. 

Κι όταν η ζωή βαραίνει στους ώμους μας, ας μη ρωτάμε μόνο «γιατί;». 

Ας ψιθυρίζουμε μέσα από τα δάκρυά μας: 

«Κύριε, αφού Εσύ περπάτησες πρώτος αυτόν τον δρόμο, κράτησέ με κι εμένα να μη λυγίσω.»

 Γιατί κάποτε θα καταλάβουμε πως πίσω από κάθε σταύρωμα που αντέξαμε με πίστη, κρυβόταν μια Ανάσταση που ακόμη δεν είχαμε δει.

Τα εκατοντάδες κλεμμένα από τους Βούλγαρους κειμήλια...

Τοιχογραφία της Παναγίας Εικοσιφοίνισσας, όπως ήταν πριν την καταστροφή της από τους Βούλγαρους, βρίσκεται στο περίστωο του Καθολικού της μονής.

******************

Υπογραφή μνημονίου Κατανόησης μεταξύ των Υπουργών Πολιτισμού Ελλάδας και Βουλγαρίας, Λίνας Μενδώνη και Evtim Miloshev 

Σοβαρά τώρα; θα τους παραδώσουμε τα οστά του Τσάρου τους του Σαμουήλ που βρέθηκαν σε ελληνικό έδαφος για να μας επιστρέψουν 48 μόλις κειμήλια από τα εκατοντάδες που έκλεψαν από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, τη Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας, την Παλιά Μητρόπολη Σερρών, τη Μονή της Παναγίας Καλαμούς, τη Μονή της Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας και το Ιμαρέτ της Καβάλας από όπου μετέφεραν στη Βουλγαρία ολόκληρη τη βιβλιοθήκη αραβικών χειρογράφων του, και αυτό θεωρείται επιτυχία; Κειμήλια που έπρεπε να είχαν επιστραφεί στην Ελλάδα ήδη από τη δεκαετία του 1920.
Καμιά κουβέντα για τα εκατοντάδες χειρόγραφα της Εικοσιφοίνισσας, τα πολυτιμότερα όλων.
Και σήμερα είναι ημέρα μνήμης της Εξέγερσης και της Σφαγής της Δράμας.

Στέφανος Πασβάντης

"Πατέρας Γρηγόριος.Ο τελευταίος ερημίτης της μονής Στροφάδων"

Από το 1976 ως το 2014 έζησε μαζί με το Θεό στις Στροφάδες νήσους καταμεσής του Ιονίου πελάγους υπηρετώντας τη Μονή που χτίστηκε τον 13ο αι. Εβλεπε μόνο τον ορίζοντα....

Η ζωή του όλη, ένα μυθιστόρημα ο πατέρας Γρηγόρης, ο τελευταίος ΄Ελληνας ιερέας μοναχός - ασκητής που έζησε 38 ολόκληρα χρόνια της ζωής του στην ιερά μονή των Στροφάδων ουσιαστικά ολομόναχος. Ο λόγος για το ιστορικό καστρομονάστηρο που ιδρύθηκε το πρώτο μισό του 13ου αιώνα από τον Θόδωρο Α' Λάσκαρη στο μεγαλύτερο από τα δυο μικρά νησιά των Στροφάδων που βρίσκονται καταμεσής του Ιονίου πελάγους σε απόσταση 27 νμ νότια από το ακρωτήρι Γερακας της Ζακύνθου. Μοναδικός τρόπος για να επισκεφτεί κανείς τα νησιά είναι με ιδιωτικό σκάφος.

Γεννήθηκε στον Αγαλά, ένα ορεινό χωριό της Ζακύνθου. Χειροτονήθηκε ιερέας
και για πρώτη φορά επισκέφθηκε τις Στροφάδες νήσους και την ιερά μονή που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου παραμένοντας εκεί έξι μήνες. Το 1976 αποφάσισε να μείνει εκεί και να υπηρετήσει στο μοναστήρι - οχυρό όπου μόνασε κι ετάφη ο Αγιος Διονύσιος, πολιούχος της Ζακύνθου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κτιριακό συγκρότημα έχει μορφή καστρόπυργου, είναι δηλαδή ένα οχυρό μοναστήρι. Το καθολικό της μονής, δηλαδή ο κεντρικός ναός, βρίσκεται μέσα στον πύργο της μονής, πράγμα μοναδικό τουλάχιστον σε ορθόδοξο μοναστήρι.

Η ασέβεια προς τους νεκρούς στα σκοτεινά χρόνια του κορωνοϊού.

«Η ασέβεια προς τους νεκρούς δείχνει μια ψυχή που δεν έχει βρει ακόμα τη δική της ανθρωπιά.»   ~Βίκτωρ Ουγκώ~

Ξεθάβουν τους νεκρούς, οι οποίοι μέσα στις ειδικές πλαστικές σακούλες μπορεί ακόμη και χρόνια μετά να μην έχουν αποσυντεθεί, και αναγκάζουν τους συγγενείς τους να βιώνουν μια κατάσταση άκρως ψυχοφθόρα, αντικρίζοντας μια εικόνα που κανένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να αναγκάζεται να αντικρίσει για τον αγαπημένο του νεκρό.Σεβασμός μηδέν. Ούτε στους νεκρούς ούτε στις οικογένειές τους και τότε αναπόφευκτα γυρίζω πίσω στα σκοτεινά χρόνια του κορωνοϊού.

Στα χρόνια που, στο όνομα της προστασίας της ζωής, μπήκε σε εφαρμογή μια πρωτοφανής λογική φόβου, περιορισμών και πρωτοκόλλων. Άνθρωποι πέθαναν μόνοι, οικογένειες στερήθηκαν την τελευταία αγκαλιά, το τελευταίο φιλί, την προσευχή δίπλα στον άνθρωπό τους, ακόμη και τον αποχαιρετισμό όπως τον γνώριζαν και τον είχαν ζήσει γενιές ολόκληρες.

Σήμερα βλέπουμε μία από τις τραγικές συνέπειες εκείνης της ανερμάτιστης διαχείρισης.
Στα κοιμητήρια Ευόσμου έχουν ήδη ανοίξει περίπου 800 τάφοι και, σύμφωνα με τον νέο πρόεδρο του Συνδέσμου Δήμων Δυτικής Θεσσαλονίκης, σε καμία περίπτωση δεν είχε ολοκληρωθεί η αποσύνθεση. Οι προγραμματισμένες μερικές εκταφές αναστέλλονται και αναζητείται διαφορετική λύση.

Κάπου εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα που δεν γίνεται να προσπεράσουμε.
Πόσο επιστημονικά τεκμηριωμένα ήταν όλα όσα επιβλήθηκαν τότε;

Ό Εκκλησιασμός από μόνος του δεν σώζει

Πηγαίνω στον Ιερό Ναό ώστε να προβληματιστώ, να γυμνάσω τους πνευματικούς μυς, να συναντήσω τον Χριστό και τους αδερφούς μου, είτε είναι εχθροί είτε φίλοι
ή πηγαίνω απλά διότι δεν έχω κάτι άλλο να κάνω την Κυριακή το πρωί και το έχω συνδυάσει με το καφεδάκι που θα πιω μετά με την παρέα μου; Το χειρότερο το έχω ακούσει από γυναίκα μεγάλης ηλικίας, ότι η Εκκλησία είναι το γυναικείο καφενείο και ένας τρόπος να περνάει διαφορετικά το πρωί της Κυριακής. Με τέτοιο φρόνημα όχι μόνο δεν ωφελούμαστε αλλά σκανδαλίζουμε και πληγώνουμε το Σώμα της Εκκλησίας.

Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι έχουμε τον καμβά, τα χρώματα αλλά και τον βοηθό από πάνω μας (Τον Χριστό) για να σχεδιάζουμε και να ζήσουμε τον Παράδεισό μας.
Ένα Παράδεισο που δεν τελειώνει με τον θάνατο αλλά συνεχίζεται…….
Όλα ξεκινάνε από εδώ αλλά δεν τελειώνουν στην παρούσα ζωή, συνεχίζονται στην αιωνιότητα.
Ο τρόπος που ενεργούμε δείχνει τι πραγματικά θέλουμε. Θα γίνει τελικά αυτό που θέλουμε. Θέλεις σωτηρία; Θα έχεις σωτηρία. Θέλεις απώλεια ; Θα έχεις απώλεια. Αυτό που θέλεις θα γίνει.

Είναι τρομερό! Στη ζωή μας θα γίνει αυτό που θέλουμε ! Σαν να φωνάζει ο καμβάς στον ζωγράφο ότι θα σχηματιστεί ότι εικόνα επιθυμεί να ζωγραφίσει ! Φοβερό! Τα λάθη θα συμβούν αλλά δεν στεναχωριόμαστε διότι διορθώνονται και συγχωρούνται (Μυστήριο Ιεράς Εξομολογήσεως).

Ό Εκκλησιασμός από μόνος του δεν σώζει. Ο Εκκλησιασμός είναι η αρχή της σχέσης, ο διάλογος, το ξεκίνημα που καταλήγει κάπου. Σε εκείνο το τραπέζι που ο Θεός μας δίνει τον εαυτό Του, αλλά δυστυχώς Τον περιφρονούμε.

Δυστυχώς εκκλησιαζόμαστε ως άτομα, και όχι ως πρόσωπα σε κοινωνία. Θα πάω στον Ναό, θα εκκλησιαστώ και θα φύγω χωρίς ένα χαμόγελο, μια καλημέρα…Μπορεί κιόλας να κάνω πως δεν βλέπω κάποιους μέσα στον Ναό διότι δεν θέλω να τους μιλήσω!

Η Θεία Κοινωνία έχει μετατραπεί σε εισιτήριο σωτηρίας μόνο για τους ετοιμοθάνατους. Να φωνάξουμε τον Παπά να κοινωνήσει τον άρρωστο στο παρά πέντε για να κερδίσει ο άνθρωπος την καλύτερη θέση στο Παράδεισο. Γι’ αυτό αν ρωτήσεις έναν άνθρωπο τι του έρχεται στο μυαλό όταν βλέπει έναν Παπά, θα σου πεις δύο λέξεις: «Θάνατος και Κηδεία». Πολλοί όταν βλέπουν Παπά φτύνουν τον κόρφο τους ή το πιο τραγικό πιάνουν τα γεννητικά τους όργανα. Ο Παπάς δίνει Ζωή και Ανάσταση με τη Θεία κοινωνία. Κατεβάζει τον Χριστό , τον ίδιο προσωπικά. Φοράει λευκά ακόμα και στην κηδεία , διότι ο θάνατος απλά δεν υπάρχει.

Η λάθος θέαση των πραγμάτων μας εκτροχιάζει. Ο εγωϊσμός, μας έχει θαμπώσει τα μάτια της καρδιάς. Ο ασυνείδητος εκκλησιασμός καταλήγει να γίνεται όπως η κοινωνία του Ιούδα.
Πάμε στην Εκκλησία, ακούμε τα τροπάρια σαν στρατιωτάκια ακούνητα , αμίλητα, αγέλαστα και θεωρούμε ότι κάποιος Θεός που είναι εκεί ψηλά είναι υποχρεωμένος να με σώσει διότι έφαγα κάποιες ώρες από τη ζωή μου όρθιος σε ένα στασίδι.

Νέα έκδοση-Αγίου Ιερωνύμου-Διάλογος κατά Λουκιφεριανών

  "Το παρόν διαλογικό έργο ανήκει στον κλάδο της αντιρρητικής θεολογίας και αναιρεί τις θέσεις των Λουκιφεριανών. Οι εν λόγω Σχισματικοί του Δ΄ αιώνος πήραν το όνομά τους από τον επίσκοπο Καλάρεως (το σημερινό Cagliari της Σαρδηνίας) Λουκίφερ (Luciferus Calaritanus). 

 Ο Λουκίφερ και οι οπαδοί του ήταν ακραιφνείς Ορθόδοξοι, αλλά αποσχίστηκαν από την εκκλησιαστική κοινωνία με τους υπόλοιπους, εξαιτίας του ζήλου χωρίς επίγνωση από τον οποίο διακατέχονταν, αφού αφενός μεν κρατούσαν αδιάλλακτη στάση απέναντι στους πρώην αρειανούς κληρικούς, ακόμη κι αν αυτοί είχαν αποκηρύξει την αίρεση και είχαν γίνει αποδεκτοί από την υπόλοιπη Εκκλησία, αφετέρου δε απέρριπταν την επιείκεια θεωρώντας «προδότες» τους Ορθόδοξους που δέχτηκαν μετανοημένους αρειανούς επισκόπους. 

 Αιτία της αποκοπής τους ήταν η Σύνοδος που συνεκλήθη στην Αλεξάνδρεια το 362, υπό την προεδρία του Μεγάλου Αθανασίου, στην οποία αποφασίστηκε να γίνονται δεκτοί στους κόλπους της Εκκλησίας και στις θέσεις τους όλοι οι πρώην Αρειανοί επίσκοποι, με μόνη προϋπόθεση να ομολογήσουν το Σύμβολο της Νίκαιας και να αναθεματίσουν την αίρεσή τους".

(Από τον πρόλογο του βιβλίου)/πηγή

Πληροφορίες - παραγγελίες: krufosxoleio@yahoo.gr

ΑΓΙΟΣ ΓΟΒΔΕΛΑΑΣ Ο ΠΟΛΥΑΘΛΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΟΒΔΕΛΑΑΣ Ο ΠΟΛΥΑΘΛΟΣ(+29 Σεπτεμβρίου)

Μία ζωή αφιερωμένη στον Χριστό,μία παράδοση που ενώνει την Περσία,την Κρήτη και την Κέρκυρα

π. Γεώργιος Μπογδάνος

ΣΥΝΑΞΗ πάντων τῶν Σμυρναίων καί ἐν Σμύρνῃ διαλαμψάντων Ἁγίων

  Εἰς τὴν καθιέρωσιν ἑορτῆς τῆς Συνάξεως πάντων τῶν Σμυρναίων καὶ ἐν Σμύρνῃ διαλαμψάντων Ἁγίων προέβη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σμύρνης κ. Βαρθολομαῖος, καθορίσας ὡς ἡμέραν τοῦ ἑορτασμοῦ τούτου τὴν πρώτην Κυριακὴν μετὰ τὴν Μετάστασιν τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καὶ Εὐαγγελιστοῦ (26 Σεπτεμβρίου), ὁ ὁποῖος ὑπάρχει πνευματικὸς πάτρων τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ θέματος τῆς Ἀσίας, ὡς διδάξας τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἐν τῇ περιοχῇ, ἀποθανὼν δὲ καὶ ταφεὶς ἐν Ἐφέσῳ.

  Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ συγκεκριμένου χρονολογικοῦ ὁροσήμου ἐρείδεται εἰς τὴν παράδοσιν ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰωάννης ὑπῆρξεν ὁ πρῶτος πνευματικῶς καθηγητὴς καὶ διδάσκαλος τῆς Σμύρνης, τῶν πρώτων Ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν, τοὺς ὁποίους ἐχειροτόνησε καὶ κατέστησεν ἐν τῇ περιοχῇ.

 Οὕτω καθιερώθη, ἀποφάσει τοῦ Ποιμενάρχου, ἡ τέλεσις κατ’ ἔτος Συνάξεως πάντων τῶν Σμυρναίων καὶ ἐν Σμύρνῃ μαρτυρίῳ, ἀσκήσει καὶ ἁγιότητι βίου διαλαμψάντων Ἁγίων ἀπὸ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου μέχρι καὶ ἐπ’ ἐσχάτων, γνωστῶν καὶ ἀγνώστων, εὑρισκομένων, πάντων, εἰς τὴν μνήμην τοῦ Θεοῦ, γνωστῶν ὑπαρχόντων

 τῶν Ἁγίων Βουκόλου· ἱερομάρτυρος Πολυκάρπου· Πιονίου, τοῦ Πρεσβυτέρου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μαρτυρησάντων· νεομάρτυρος Μάρκου, τοῦ ἐκ Κρήτης· νεομάρτυρος Νικολάου, τοῦ Καραμάνου· νεομάρτυρος Ἀθανασίου, τοῦ ἐξ Ἀτταλείας· νεομαρτύρων Δήμου καὶ Μιχαήλ, καὶ Ἀλεξάνδρου καὶ Ἰωάννου, τῶν Θεσσαλονικέων· ὁσιομάρτυρος Προκοπίου· καὶ Ὁσίου Δανιήλ, τοῦ Κατουνακιώτου.Ἀνιστορήθη καὶ Ἱερὰ Εἰκὼν εἰκονίζουσα τοὺς προαναφερθέντας, εἰς τοὺς ὁποίους προσετέθησαν ὁ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἰωάννης, ὁ Θεολόγος καὶ Εὐαγγελιστής, καὶ Παῦλος, ὡς διελθὼν ἀπὸ τὴν περιοχήν, καὶ ἡ Ἁγία Φωτεινή, προστάτις καὶ πολιοῦχος Σμύρνης, ὡς καὶ νέφος Ἁγίων.

  Κατὰ παράκλησιν τοῦ Ποιμενάρχου, πλήρη Ἀσματικὴν Ἀκολουθίαν τῆς ἑορτῆς συνέγραψεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ρόδου κ. Κύριλλος.

Αώος: Το πουλί που ταξιδεύει κάθε χρόνο 6.000 χλμ από την Αφρική στην Κόνιτσα

Ο Αώος είναι ένας ενήλικος Ασπροπάρης ο οποίος σημάνθηκε με δορυφορικό πομπό από την Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία τον Απρίλιο του 2015 στον κάμπο της Κόνιτσας. Είναι ένα πουλί το οποίο διανύει κάθε χρόνο μια απόσταση περίπου 6.000 χιλιομέτρων και αφήνει την Αφρική στην οποία ξεχειμωνιάζει για να έρθει στο καλοκαιρινό αγαπημένο του καταφύγιο στην περιοχή της Κόνιτσας. Από εκεί και το όνομά του, συνώνυμο του ποταμού.

Ο Αώος την αρχή του φθινοπώρου τα τελευταία χρόνια παίρνει το δρόμο για τον τόπο διαχείμασης που είναι στο Τσαντ της Αφρικής. Την άνοιξη όμως τον καλεί η αγαπημένη του Ήπειρος. 

Στο πουλί έχει τοποθετηθεί δορυφορικός πομπός από όπου μπορεί να εντοπιστεί η διαδρομή του μέχρι να φτάσει στα ηπειρώτικα λημέρια του. 

Από την Αφρική κινείται προς τη μέση ανατολή και έπειτα προς τα Βαλκάνια με σταθερή την αγάπη του για την Κόνιτσα εκπλήσσοντας όλους με την ακρίβεια του ταξιδιού του, τόσων χιλιάδων χιλιομέτρων για να φτάσει στο ίδιο σημείο κάθε χρόνο. Σε περίπου 40 μέρες διανύει 8 χώρες και φτάνει στον καλοκαιρινό του προορισμό.

https://hellas2day.gr/.../aoos-to-poyli-poy-taxideyei...

Όταν άκουγε ότι κάποιοι τον υποτιμούν, ότι κάποιοι λένε λόγια εναντίον του, χαμογελούσε σαν να άκουγε το πιο ευχάριστο γεγονός!

Αναφέρει ο μακαριστός π. Β. Βολουδάκης:" Είχε τέτοια όρεξη να ακούει λόγια ταπεινωτικά γι' αυτόν(τον π.Μάρκο Μανώλη), όπως εμείς έχουμε όρεξη να ακούμε τους επαίνους.

  Όταν άκουγε ότι κάποιοι τον υποτιμούν, ότι κάποιοι λένε λόγια εναντίον του, χαμογελούσε σαν να άκουγε το πιο ευχάριστο γεγονός! 

 Όχι μόνον δεν οργιζοταν, όχι μόνον προσευχόταν γι'αυτους αλλά και τους αγαπούσε και ήθελε να τους τιμήσει. Και αυτό είχε αρχίσει από πολύ νωρίς, από την νεότητα του, όχι μόνον προς το τέλος της ζωής του, γιατί ο π. Μάρκος ήταν παιδιόθεν άγιος".

πηγή

*Χιλιάδες στην Βίσση, η Ελλάδα σε δύση

Κωνσταντίνος Βαθιώτης

Μετά τους 100.000 που πήγαν να προσκυνήσουν (και) την Βίσση, η Ελλάδα βρίσκεται στην χειρότερή της δύση.

Ο Νεοέλληνας βρίσκεται διασωληνωμένος στην Εντατική, βαριά άρρωστος λόγω εκφύλισης του εγκεφάλου του.

Ονειρεύεται μόνο άρτον και θεάματα: π.χ. άφθονο χρήμα, διακοπές σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία, πανάκριβα αυτοκίνητα, ξεσάλωμα στα μπουζούκια, φαγητό μέχρι σκασμού, παρακολούθηση αθλητικών και ριάλιτι.
Έτσι, κατήντησε ανίκανος να αντιληφθεί ότι, εκτός του ορατού, υπάρχει και ο αόρατος κόσμος.

Ευρισκόμενος σε τέτοιο διανοητικό χάλι, ο ά-Χριστος Νεοέλληνας τα βλέπει όλα ανάποδα, με αποτέλεσμα να χλευάζει ως θρησκόληπτους, οπισθοδρομικούς και εν τέλει ψεκασμένους όσους θεωρούν ότι οι ηλεκτρονικές ταυτότητες και ο προσωπικός αριθμός αποτελούν μια κολοσσιαία απειλή για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του πολίτη, που θα τον εγκλωβίσει στην ύπουλη τεχνο-φάκα.

Βρέθηκαν τα ιερά λείψανα της Αγίας Χρυσής στην Πέλλα

Σε μια σπουδαία πνευματική είδηση για την τοπική Εκκλησία και ολόκληρη την Ορθοδοξία, η Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας ανακοίνωσε ότι, δύο αιώνες μετά το μαρτύριό της, εντοπίστηκαν τα ιερά λείψανα της αγίας ένδοξου νεομάρτυρος και μεγαλομάρτυρος Χρυσής.

Τα λείψανα βρέθηκαν κοντά στα ερείπια του παλιού ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο κάστρο της Χρυσής. Τα οστά εξετάστηκαν από ειδικά επιστημονικά εργαστήρια της Γερμανίας, τα οποία πιστοποίησαν ότι ανήκουν σε νεαρή γυναίκα ηλικίας περίπου 17 ετών και ότι το έτος θανάτου της ήταν το 1795, όπως ακριβώς μαρτυρείται στον βίο της. Σύμφωνα με τη σχετική εγκύκλιο, στα οστά διακρίνονται σημάδια φρικτών βασανιστηρίων, ιδιαίτερα στα πλευρά και στην τιμία κάρα, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι αναδίδεται συνεχώς ευωδία.

Η Α γ ί α Ν ε ο μ ά ρ τ υ ς Χ ρ υ σ ή . Μια Άγία που βασανιζόταν επί τρεις μήνες

Εις μνήμην του Βασίλη Ραχούτη και όλων των θυμάτων του «Εξπρές Σάμινα»

 Σαν σήμερα, στις 26 Σεπτεμβρίου 2000, το «Εξπρές Σάμινα» βυθίστηκε στη θάλασσα της Πάρου. 81 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

 Ανάμεσα σε εκείνους που έδωσαν τη δική τους μάχη για τη σωτηρία των συνανθρώπων τους ήταν ο 19χρονος στρατιώτης Βασίλης Ραχούτης.Όταν ο πατέρας του τον παρακαλούσε τηλεφωνικά να εγκαταλείψει το πλοίο και να σωθεί, εκείνος, σύμφωνα με τη μαρτυρία του πατέρα του, αρνήθηκε να φύγει. Δεν μπορούσε να εγκαταλείψει ανθρώπους που χρειάζονταν βοήθεια.

  Ο Βασίλης συμμετείχε στις προσπάθειες διάσωσης και, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που έχουν δημοσιευθεί, βοήθησε να σωθούν άνθρωποι μέσα στο χάος της νύχτας. Στην προσπάθειά του να βοηθήσει και ένα μικρό παιδί, τραυματίστηκε σοβαρά και τελικά έχασε τη ζωή του.

 Δεν είναι μόνο μια ιστορία για ένα ναυάγιο.Είναι η ιστορία ενός νέου ανθρώπου που, μέσα στον φόβο και την απόγνωση, επέλεξε να μη σκεφτεί μόνο τον εαυτό του.Η μνήμη του Βασίλη Ραχούτη και όλων των θυμάτων του «Εξπρές Σάμινα» παραμένει ζωντανή.

πηγή

«Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν»

Πότε έγινε συντρίμματα η καρδιά μας;
Μετά από έναν χωρισμό; Μια ασθένεια; Ένα αδιέξοδο; Μια αποτυχία; Μια απώλεια που δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε;
Και καρδιά δεν είναι μόνο το συναίσθημα. Είναι το κέντρο της ύπαρξής μας. Η θέληση, οι προθέσεις, οι μνήμες, ο νους, ο βαθύτερος εαυτός μας. Όταν αυτή η εσωτερική ενότητα διαταράσσεται, ολόκληρο είναι μας κλονίζεται.

Τότε μπορεί να μας αγγίξει η ευχή της Ακολουθίας του Όρθρου:
«Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν».
Και έρχεται η Αγάπη του Θεού και μας γλυκαίνει εκεί όπου έχουμε σκληρύνει, μας μαλακώνει εκεί όπου έχουμε παγώσει, μας δίνει δύναμη όταν οι δικές μας δυνάμεις εξαντλούνται. Μας χαρίζει την εσωτερική ανάπαυση, τη χαρά και την ειρήνη με την αισθητή Παρουσία της Χάριτος.
Τα κατάγματα και τα συντρίμμια της ψυχής θεραπεύονται με τη Χάρη. Γινόμαστε ολόκληροι, σώοι, σωσμένοι.

Είναι τα συντρίμματα της καρδιάς που μας ανοίγουν τον δρόμο της σωτηρίας.
Μια πορεία που ξεκινά κάθε μέρα, κάθε στιγμή, από την πλήρη αδυναμία και τελειώνει* στην πληρότητα της Χάριτος.
«Ἴασαι, Κύριε,Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν ».
--------
*(γίνεται τέλεια)

Νικήτας Καυκιός

Και πίσω από την επίπλαστη και ψευδεπίγραφη … αφθονία

 Ο κόσμος υπολογίζει τον άνθρωπο όταν γνωρίζει ότι η «βάρκα» του μπορεί και πηγαίνει στα …βαθιά , κι οτι γεμίζει με «ψάρια»πολλά. Η όταν είναι γεμάτος ο τραπεζικός του λογαριασμός ή κι όταν το βιογραφικό του είναι πολυσέλιδο.

  Και πίσω από όλην αυτήν την επίπλαστη και ψευδεπίγραφη … αφθονία, βρίσκεται ο άνθρωπος που ζει μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια νοιωθοντας ολοένα και πιο κοντά την τρομερή και εφιαλτική απειλή ενός κόσμου, που γίνεται κάθε φορά και πιο πολύ καταπιεστικός και κυρίως ελεγχόμενος.

  Σίγουρα οι εξελίξεις , σε παγκόσμιο επίπεδο, τρέχουν ταχύτατα με αποτελέσματα πρωτόγνωρα για την ανθρώπινη ιστορία.
Νέα μοντέλα και νέα συστήματα θα προκύψουν, που κατά τους ειδικούς, θα έχουν την σφραγίδα της … αυτοκαταστροφής.

  Το μόνο που απαιτείται είναι νηφαλιότητα και κυρίως πνευματική επαγρύπνηση.
Διότι εκεί που εξαντλούνται οι ανθρώπινες δυνάμεις και οι γήινες διατάξεις, εκεί εμφανίζεται με παρρησία η θεϊκή προστασία, με τους δικούς της νόμους και την δική της λογική. Η βάρκα του Θεού πλήρης ευλογιών και θείων δωρεών.

π. Γ.Πετρ.

... ἵνα τῇ π α ρ ε μ β ο λ ῇ αὐτῶν φρουρούμενοι καί ὁδηγούμενοι κ α τ α ν τ ή σ ω μ ε ν εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως…

 H (προσ)ευχή “ Ὁ ἐν παντὶ καιρῷ, καὶ πάσῃ ὥρᾳ…” λέγεται σε καθημερινή βάση σε διάφορες εκκλησιαστικές ακολουθίες, είναι όμως γνωστή κυρίως από την ακολουθία των Χαιρετισμών (στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν ανήκει στους Χαιρετισμούς αλλά στο Μικρό Απόδειπνο, στο οποίο συνάπτονται οι Χαιρετισμοί). 

Προς το τέλος αυτής της ευχής, θα βρούμε τη φράση “Τείχισον ἡμᾶς ἁγίοις σου ἀγγέλοις, ἵνα τῇ π α ρ ε μ β ο λ ῇ αὐτῶν φρουρούμενοι καὶ ὁδηγούμενοι κ α τ α ν τ ή σ ω μ ε ν εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως…”. 

Σε μια πρώτη κατανόηση, η λέξη “παρεμβολή” φαίνεται να έχει τη σημερινή σημασία, όπως όμως θα δούμε, έχει μια πιο συγκεκριμένη σημασία, βασισμένη στην αγιογραφική της χρήση.

Στην Αγία Γραφή λοιπόν η λέξη “παρεμβολή” μπορεί να σημαίνει “στράτευμα”, “στρατιωτική παράταξη (ιδίως για μάχη)”, “φρουρά”, “στρατόπεδο” - “στρατώνας”, “στρατοπέδευση”.
Τα παραδείγματα είναι πολλά. 

✔Από την Καινή Διαθήκη, ενδεικτικά αναφέρουμε τα χωρία Πράξ. 21:37 (“Μέλλων τε εἰσάγεσθαι εἰς τὴν παρεμβολὴν ὁ Παῦλος λέγει τῷ χιλιάρχῳ” = “Και καθώς επρόκειτο να εισαχθεί ο Παύλος στο στρατόπεδο, λέει στον χιλίαρχο”) και Εβραίους 11:34 (“παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων” = “έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα”).

✔Από την Παλαιά Διαθήκη, χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα 32:1-2 από τη Γένεση: “καὶ ἀναβλέψας εἶδε παρεμβολὴν Θεοῦ παρεμβεβληκυῖαν, καὶ συνήντησαν αὐτῷ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. εἶπε δὲ Ἰακώβ, ἡνίκα εἶδεν αὐτούς· παρεμβολὴ Θεοῦ αὕτη· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Παρεμβολαί” (“και σηκώνοντας το βλέμμα του [ο Ιακώβ], είδε παρατεταγμένο θεϊκό στράτευμα, και τον συνάντησαν οι άγγελοι του Θεού. Και είπε ο Ιακώβ όταν τους είδε: ‘Στρατόπεδο του Θεού είναι αυτό’. Και ονόμασε τον τόπο εκείνο ‘Στρατόπεδα’ ”).

27 Σεπτεμβρίου 1936 Η άρση της πολιορκίας του Αλκάθαρ του Τολέδο

Ύστερα από δυο μήνες πολιορκίας οι κυβερνητικές δυνάμεις υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν την προσπάθεια κατάληψης του Αλακαθάρ του Τολέδο και να υποχωρήσουν προς τη Μαδρίτη πιεζόμενες από τη Στρατιά της Αφρικής του Φράνκο που έφτασε στο Τολέδο για να σπάσει την πολιορκία και να σώσει τους πολιορκημένους.
Οι στρατιώτες της Αφρικής εισέρχονται στο Τολέδο και φτάνουν στο κάστρο-Αλκάθαρ όπου βρίσκουν τους λίγους επιζήσαντες πολιορκημένους να τους υποδέχονται ως απελευθερωτές. Την επόμενη μέρα έφτασε ο ίδιος ο Φράνκο και είχε έναν ιστορικό διάλογο με το διοικητή του Αλκάθαρ Συνταγματάρχη Χοσέ Μοσκαρντό Ιτουάρτε (φωτογραφία):
-Τί νεά από το Αλκαθάρ;
-Κανένα νέο Στρατηγέ μου. όλα είναι ήσυχα στο Αλκαθάρ.
-Τότε ο πόλεμος κερδήθηκε!

πηγή

Κατα την διαρκεια της πολιορκιας οι κομμουνιστες που ειχαν συλλαβει τον Λουίς, γιο του Μοσκαρντο -ετων 17- τον υποχρεωσαν να μιλησει τηλεφωνικα με τον πατερα του.Οταν του ειπε πατερα θα με σκοτωσουν ο Μοσκαρντο απαντησε:''Ετοιμασου να πεθανεις ως Ισπανος''.Ετσι νικησανε οι πατριωτες...Το παιδι φυσικα οι δολοφονοι το σκοτωσαν

Η παρακάτω εικόνα νουθεσίας του Καποδίστρια προς τον Ιερό Κλήρο, θα έπρεπε να κοσμεί κάθε εκκλησία, κάθε σχολείο, τη Βουλή και κάθε σπίτι

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, δολοφονείται ο Ιωάννης Καποδίστριας στο κατώφλι της Εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Ο άνθρωπος που έκανε το Ευαγγέλιο πράξη, πήγε εκούσια στο μαρτύριο, σήκωσε τον Σταυρό του και με το αίμα του θεμελίωσε την Ελλάδα μετά από τέσσερις αιώνες σκλαβιάς. Ωστόσο η δολοφονία του από Ελληνικά χέρια και αλλότρια συμφέροντα, ήταν η επιβεβαίωση γιατί δεν έπρεπε να ελευθερωθούμε πραγματικά ποτέ, γιατί δεν το αξίζαμε και από τα Οθωμανικά χέρια πέσαμε στα Βαυαρικά και σήμερα Ευρωπαϊκά, μέσα από εντολοδόχους πολιτικούς κάθε εποχής.

Η παρακάτω εικόνα νουθεσίας του Καποδίστρια προς τον Ιερό Κλήρο, θα έπρεπε να κοσμεί κάθε εκκλησία, κάθε σχολείο, τη Βουλή και κάθε σπίτι, κάθε νοσοκομείο και ιατρείο, κάθε επιχείρηση. Γιατί αν σήμερα υπάρχουμε ως Έθνος έστω κι έτσι όπως είμαστε, το οφείλουμε στον ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

Μην ακούτε τα συστημικά παπαγαλάκια, είτε με ράσο, είτε με κοστούμι, είτε με απλά ρούχα που σας λένε ότι ο Καποδίστριας δεν είναι άγιος. Αν δεν είναι αυτός, τότε ποιός είναι; Δεν είναι τυχαίο ότι ο λάος μέχρι και 10 χρόνια μετά τη δολοφονία του, περίμενε να αναστηθεί, εκπληρώνοντας παλιούς θρύλους και προφητείες περί "Ιωάννη Βασιλέα" για την Πόλη... Για τον λαό ήταν ο Μπαρμπαγιάννης.

Στο πρόσωπο του Αποστόλου Ιωάννη η αγάπη και η βροντερή δύναμη δεν στέκονται αντίθετες, αλλά συναντώνται με θαυμαστή αρμονία.

Ο Απόστολος Ιωάννης είναι γνωστός σε όλους ως ο «μαθητής τῆς ἀγάπης». Στο Ευαγγέλιό του και τις επιστολές του διατρανώνει το θεμέλιο της χριστιανικής ζωής: «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν» (Α΄ Ιω. 4,8). 

Παράλληλα όμως, από τα χρόνια της κλήσεώς του, ο ίδιος ο Χριστός τον ονόμασε αυτόν και τον αδελφό του Ιάκωβο «υἱούς βροντῆς» (Μάρκ. 3,17).

 Και η Εκκλησιαστική Παράδοση επιβεβαιώνει ότι ο Ιωάννης δεν υπήρξε μόνο ο τρυφερός μαθητής που ανέπεσε στο στήθος του Διδασκάλου, αλλά και ο Απόστολος με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο που δεν ανέχθηκε ποτέ την πλάνη, δεν παραγνώρισε ποτέ το χρέος του να υπερασπιστεί την αλήθεια και δεν δίστασε με την Αποστολική του Αυθεντία να ελέγξει αμελείς ή επιλήσμονες της αποστολής τους Επισκόπους.

  Στη Γ΄ Επιστολή του εμφανίζεται ο Διοτρεφής, ένας τοπικός επίσκοπος που «φιλοπρωτεύει» και αρνείται να δεχθεί την αποστολική αυθεντία. Ο Ιωάννης υπόσχεται ότι θα πάει ο ίδιος να τον ελέγξει. Εδώ αποκαλύπτεται ο δυνατός χαρακτήρας του: δεν παραμένει θεατής, δεν φοβάται να συγκρουστεί με τον εγωισμό και την αλαζονεία, αλλά «βροντά» για να υπερασπιστεί την Εκκλησία.

  Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό στο λουτρό της Εφέσου, που διηγούνται ο Ευσέβιος και ο Ειρηναίος. Όταν πληροφορήθηκε ότι μπήκε μέσα ο αιρεσιάρχης Κήρινθος, ο Ιωάννης βγήκε αμέσως έξω, φωνάζοντας: «Φεύγουμε, μήπως καταπέσει το λουτρό· ο εχθρὸς της αληθείας βρίσκεται μέσα!» Στιγμή αποστροφής, όχι στον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά στην ψευδοδιδασκαλία που διέστρεφε το Ευαγγέλιο.

 Η παράδοση του Κλήμεντος Αλεξανδρέως μιλά για κάποιο νέο που παρέδωσε ο Ιωάννης σε έναν Επίσκοπο να τον προστατεύσει, και ο οποίος τελικά ξέπεσε σε ληστρική ζωή.

ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΚΛΗΤΟΙ (Κυριακή Α΄ Λουκά).

  Η κλήση των πρώτων αποστόλων τονίζεται εμφαντικά στο Ευαγγέλιο. Ο Χριστός συνάντησε την πρώτη τετράδα των μαθητών του, Ανδρέα και Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, εν ώρα της εργασίας τους, «ήσαν γαρ αλιείς», μίλησε ενώπιόν τους περί της Βασιλείας του Θεού και τους κάλεσε να τον ακολουθήσουν. Και οι πρώτοι μαθητές, σαγηνευμένοι από όσα είδαν και άκουσαν, υπάκουσαν στο κάλεσμά του και «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ» (Κυριακή Α΄ Λουκά).

Όλοι οι απόστολοι έγιναν «κλητοί Ιησού Χριστού», έλαβαν από το ίδιο το στόμα του Χριστού την κλήση να τον ακολουθήσουν και το έπραξαν αυτό με απόλυτη συνέπεια μέχρις εσχάτης πνοής. Προβάλλουν το γεγονός της κλήσης τους ως τεκμήριο της θεϊκής τους αποστολής και της αυθεντικότητας του κηρύγματός τους, όμως δεν παραλείπουν να τονίζουν ότι δεν είναι οι μόνοι κλητοί από τον Θεό. Μας υπενθυμίζουν ότι και όλοι εμείς, οι πιστοί, είμαστε «κλητοί Ιησού Χριστού». Ο Παύλος, π. χ., τιτλοφορούμενος «κλητός απόστολος Ιησού Χριστού διά θελήματος Θεού», επιστέλλει «πάσι… κλητοίς αγίοις». Είστε και σεις, λέει, οι αποδέκτες όλοι των επιστολών μου, «κλητοί Ιησού Χριστού» (Α΄ Κορ. 1, 1. Ρωμ. 1, 1-7).

Μια μεγάλη τιμητική κλήση έχει επιφυλαχθεί από τον Θεό για όλους μας. Είμαστε η εκλογή του Κυρίου, οι «ηγαπημένοι υπό Θεού».

 Μας διάλεξε η αγάπη του Θεού «προ καταβολής κόσμου είναι ημάς αγίους και αμώμους», με σκοπό να γίνουμε άγιοι κι εμείς, αφού αυτός που μας κάλεσε είναι άγιος. Μας διάλεξε ο Θεός απ’ αρχής, προ πάντων των αιώνων, «εις σωτηρίαν», που την εξασφαλίζει ο αγιασμός του Αγίου Πνεύματος και η αληθινή πίστη. 

Μας κάλεσε «εις περιποίησιν της δόξης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Αδιανόητο μεγαλείο! Εμείς, οι μικροί άνθρωποι, να αποκτήσουμε τη δόξα του Χριστού! Να γίνουμε «θείας κοινωνοί φύσεως». Μας προόρισε ο Θεός «εις υιοθεσίαν διά Ιησού Χριστού». Μπορούσε να υπάρξει κάτι πιο τιμητικό από αυτό για τον άνθρωπο; (Α΄ Θεσ. 1, 4. Α΄ Πέτρ. 1, 15. Εφ. 1, 4. Β΄ Θεσ. 2, 13-14. Β΄ Πέτρ. 1, 3).

«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»

METAΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-9-2001]

Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά την Μετάσταση του θαυμαστού και μεγάλου αποστόλου του Χριστού, του μαθητού της αγάπης και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου. Η μνήμη του συμπίπτει περίπου 1906 –από σήμερα- 1906 χρόνια από της συγγραφής του περιφήμου προφητικού του βιβλίου, του τελευταίου της Καινής Διαθήκης, της Αποκαλύψεως. Γιατί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, εξόριστος στην Πάτμο, συνέγραψε το βιβλίο αυτό το 95 μ.Χ. ύστερα από μια σειρά αποκαλύψεων που είχε σε ένα σπήλαιο του νησιού εν ημέρα Κυριακή, όπως ο ίδιος μάλιστα το καταγράφει. Και ξέρετε πρώτα εγράφη η Αποκάλυψις και μετά εγράφη το Ευαγγέλιον, αν το γνωρίζετε. Είναι λοιπόν το πρώτο βιβλίο που έγραψε. Και μετά δε και οι επιστολές. Όταν επανέκαμψε από την εξορία στην Έφεσο, εκεί έγραψε το ομώνυμον Ευαγγέλιον, όπως σας είπα, και τις επιστολές.

Βέβαια, όταν γιορτάστηκαν τα 1900 χρόνια, κυρίως πήραν ως αφορμή – δεν ξέρω γιατί- που ήταν μία επίσημος ημέρα, να δουν το βιβλίο της Αποκαλύψεως ως ένα βιβλίο οικολογικής, οικολογικής σπουδαιότητος… Επειδή αναφέρεται το βιβλίο αυτό σε πολλές καταστροφές κ.λπ. κ.λπ. και περίεργα φαινόμενα μες στη φύση, αυτό το στοιχείο εκλέχθηκε για να χρησιμοποιηθεί για να τονιστεί το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Λυπάμαι βέβαια, αλλά πολύ περισσότερο και πολύ βαθύτερα το βιβλίο της Αποκαλύψεως αναφέρεται σε εσχατολογικές αναστατώσεις και αυτό είναι εκείνο που μας ενδιαφέρει και αυτό θα είναι που θα μας απασχολήσει, εν συντομία βεβαίως, στο σημερινό μας θέμα.

Έτσι, το μήνυμα του ευαγγελιστού Ιωάννου δεν είναι η οικολογία, το ξαναλέω, του πλανήτου μας, αλλά το τέλος της Ιστορίας. Το τέλος του σύμπαντος κόσμου, ο διωγμός της Εκκλησίας, η παρουσία του Αντιχρίστου, ο ένδοξος ερχομός του Χριστού ως Κριτού της Ιστορίας και η ανάστασις των νεκρών· και η αρχή της αιωνίου Βασιλείας· αλλά και η αρχή της αιωνίου κολάσεως. Αυτά μας ενδιαφέρουν. Αλλά και η παλιγγενεσία της Δημιουργίας, αν θέλετε, κατά την βεβαίωση του ιδίου του Χριστού με τους καινούριους ουρανούς και την καινούρια γη· κατά την βεβαίωση του ευαγγελιστού Ιωάννου που είναι μέσα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως.

«Oυδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος»!Κυριακή Α'Λουκά

  ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙΡΟ της δημόσιας δράσης του Κυρίου μάς μεταφέρει το ευαγγελικό ανάγνωσμα: στη λίμνη Γεννησαρέτ, όπου ο Κύριος άρχισε να διδάσκει τον λαό και να καλεί τους πρώτους μαθητές Του να Τον ακολουθήσουν. Η πρώτη επαφή μάλιστα των μαθητών με τον Κύριο ήταν συγκλονιστική: τους δόθηκε η ευκαιρία να δουν τον Κύριο ως διδάσκαλο, όπως και να νιώσουν τη δύναμη του λόγου Του, μέσα από την «παράλογη» γι’ αυτούς εντολή που τους έδωσε, να ψαρέψουν εκεί που η εμπειρία και η γνώση τους έλεγε ότι ήταν αδύνατο. Και γι’ αυτό άφησαν τα πάντα, προκειμένου να Τον ακολουθήσουν. Τον Κύριο ως διδάσκαλο θα προσεγγίσουμε δι’ ολίγων στη συνέχεια. «Και καθίσας εδίδασκεν εκ του πλοίου τους όχλους».

  1. ΕΧΕΙ ΤΟΝΙΣΤΕΙ με επάρκεια ότι η σωτηρία του ανθρώπου επιτεύχθηκε με όλη τη ζωή του Κυρίου: τη διδασκαλία, τα θαύματά Του, κυρίως όμως με την επί του Σταυρού θυσία Του και την Ανάστασή Του. Λέμε κυρίως με τη Σταυρική Του θυσία και την Ανάσταση που την ακολούθησε, διότι ως γνωστόν πάνω στον Σταυρό καταργήθηκε η αμαρτία, πατήθηκε ο θάνατος, νικήθηκε ο διάβολος και έτσι ο δρόμος προς τον Παράδεισο ανοίχθηκε και πάλι. «Τω πάθει Σου, Χριστέ, παθών ηλευθερώθημεν και τη Αναστάσει Σου εκ φθοράς ελυτρώθημεν, Κύριε, δόξα Σοι». Η διδασκαλία δηλαδή του Κυρίου, όπως και τα θαύματά Του, λειτούργησαν μεν θετικά προς φωτισμό του νου και της διάνοιας των ανθρώπων, προς προσανατολισμό τους στη Βασιλεία του Θεού, προς ενίσχυσή τους γενικά στην οδό του Κυρίου, δεν ήταν όμως ικανά να σώσουν τον άνθρωπο. Η διάβρωση της ανθρώπινης φύσης και η τραγικότητα στην οποία είχε περιέλθει απαιτούσαν κάτι δραστικότερο από τη διδασκαλία: τον θάνατο του ίδιου του Θεού! «Έδει παθείν τον Χριστόν».

2. Αν όμως δια του Σταυρού ήλθε η σωτηρία και η χαρά στον κόσμο – «ιδού γαρ ήλθε διά του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω» - δεν πρέπει και να υποβαθμίσουμε τη σημασία του Χριστού ως διδασκάλου. Ο Χριστός ως διδάσκαλος είναι ο προφήτης Χριστός, φανερώνεται με τη διδασκαλία Του το προφητικό Του αξίωμα, το οποίο λειτουργεί πάντοτε εν συνεργασία και με τα άλλα Του αξιώματα, το βασιλικό και το αρχιερατικό. Διότι βεβαίως στον Κύριο τα πάντα είναι ενιαία. Δεν υπάρχουν «αυτόνομες» περιοχές δράσης σ’ Εκείνον. Όπου δρούσε, φανέρωνε τη μία θεϊκή Του υπόσταση και τη διπλή Του, θεϊκή και ανθρώπινη, φύση. Με άλλα λόγια, ο Ίδιος που είναι ο διδάσκαλος και ο αίτιος των θαυμάτων που επιτελεί, ο Ίδιος είναι και ο αρχιερέας που θυσιάζεται για τον κόσμο, ο Ίδιος είναι και ο βασιλιάς, που ανασταίνει τον Εαυτό Του, ανέρχεται στα δεξιά του Πατέρα, στέλνει το άγιον Πνεύμα, ιδρύει και καθοδηγεί την Εκκλησία, το ζωντανό Σώμα Του.

Μην παραδίδουμε τη συνείδησή μας για χάρη της ευκολίας ( ηλεκτρονικές κάρτες )

Αρχμ Χριστοδουλος

Υπάρχουν θέματα που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με ένα απλό «έλα μωρέ, τι πειράζει;». Και όταν μάλιστα μέσα σε μια οικογένεια ο ένας σύζυγος έχει σοβαρές πνευματικές επιφυλάξεις, ο άλλος δεν πρέπει να τις αντιμετωπίζει σαν παραξενιά ή φοβία.
Ο γάμος είναι κοινωνία ζωής. Είναι πορεία δύο ανθρώπων που καλούνται να συζητούν μαζί όχι μόνο πού θα πάνε διακοπές, τι θα αγοράσουν ή πώς θα διαχειριστούν τα οικονομικά τους, αλλά πολύ περισσότερο όσα αγγίζουν τη συνείδηση, την πίστη και την πνευματική τους πορεία. Ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν πρέπει να γίνεται αιτία περιφρόνησης ή διχασμού. Χρειάζεται συζήτηση, προσευχή, ενημέρωση και διάκριση.
Και εδώ θέλω να είμαι απολύτως σαφής.
Δεν λέω ότι η σημερινή κάρτα είναι το χάραγμα της Αποκαλύψεως. Δεν έχω δικαίωμα να φορτώσω στη συνείδηση ενός ανθρώπου μια τέτοια βεβαιότητα.
Αλλά επίσης δεν λέω: “τρέξτε να την πάρετε, δεν υπάρχει κανένα ζήτημα”.
Η δική μου στάση είναι: μη βιάζεστε. Εξετάστε. Ρωτήστε. Προσευχηθείτε. Μην παραδίδετε τη συνείδησή σας στην ευκολία.
Δεν είναι στάση χωρίς προηγούμενο. Ο Άγιος Παΐσιος είχε μιλήσει με μεγάλη ανησυχία για συστήματα ηλεκτρονικής ταυτοποίησης και είχε κάνει ακριβώς τη διάκριση που πολλές φορές σήμερα χάνεται: άλλο η ταυτότητα και άλλο το ίδιο το χάραγμα. Σε εκκλησιαστικές πηγές παρατίθεται η χαρακτηριστική θέση του ότι η ταυτότητα «δεν είναι το σφράγισμα», αλλά τη θεωρούσε προπαρασκευαστικό στάδιο προς αυτό.

"Θα γίνεις ιερέας και θα πάρεις και τ' όνομά μου"!

Την Καθαρά Δευτέρα του 1948 είχα πάει με το αφεντικό μου και τη σύζυγό του Ευσταθία στην Αίγινα, πραγματοποιώντας την πρώτη μου προσκυνηματική επίσκεψη στον τάφο του προστάτου μου Αγίου Νεκταρίου ο οποίος βέβαια τότε δεν είχε επίσημα ανακηρυχθεί. Στη συνείδηση όμως όλων ήταν Άγιος. 

Σκύβω στον τάφο. Γονατίζω κι αγκαλιάζοντάς τον, του λέω με απλότητα: 

"Άγιε Νεκτάριε, λένε πως είσαι Άγιος. Εγώ όμως δεν σε πιστεύω! Για να σε πιστέψω πρέπει να μου δείξεις κάτι: Ναι ή όχι, θα γίνω κληρικός;"! Έχοντας μάλιστα την "απαίτηση" γι' άμεση απάντηση, βάζω το αυτί μου στην πλάκα. 

 Ακούω τότε έναν θόρυβο σαν να φτερούγιζε περιστέρι! Κι αμέσως μετά, μιά γεροντική φωνή: "Θα γίνεις και θα πάρεις και τ' όνομά μου"!

 Πετάχτηκα πάνω. Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει από χαρά.

Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης

Εκοιμήθη στις 8 Φεβρουαρίου 2018.

πηγή

''Κρατάς στά χέρια σου τήν Αρχόντισσα τών Κυθήρων καί όλης τής Ελλάδας ,τήν Κυρία Θεοτόκο''.

Τό είχε καλά τυλιγμένο τό δώρο της,ή μητέρα μου Ειρήνη.
Μού τό έφερνε ώς δώρο στό Μεγάλο Μοναστήρι τού Αγίου Ιωάννου τού Θεολόγου γιά τήν χειροτονία μου.
Ήταν μία εικόνα. Μία θαυματουργή εικόνα. Τής Παναγιάς μας τών Κυθήρων,
τής Παναγίας τής Μυρτιδιώτισσας.

Στό δρόμο είδε τόν Ασκητή τής Πάτμου, τόν Γέροντα Νικόδημο, τόν οποίον ή μητέρα μου ευλαβούνταν πολύ, πού ασκήτευε στό Λιβάδι τών Καλογήρων.

Ό Ασκητής τής Πάτμου μας, Νικόδημος ασκήτευε πολλά χρόνια. Ήξερε τό Ψαλτήρι απ’έξω, τό Ευαγγέλιο καί πολλούς από τούς Πατέρες τής Εκκλησίας μας. Ήταν πολύ καλός τεχνίτης, έχτιζε τοίχους, έφτιαχνε πηγάδια. Ήταν πολύ δυνατός καί σκληραγωγημένος. Στό λιβάδι τών Καλογήρων δέν είχε ούτε ρεύμα, ούτε τηλέφωνο, ούτε σόμπα.Πολλά χρόνια οί γιατροί τού διέγνωσαν καρκίνο καί τού έδιναν ζωή μόνο 5 χρόνια, καί ό άνθρωπος τού Θεού έζησε 20.
Τότε ό Γέρων Νικόδημος τής λέει :

Όσοι επιτρέψουν στα παιδιά τους να παρακολουθήσουν το μάθημα δίχως να εξετάσουν τι ΑΚΡΙΒΩΣ θα τα μαθαίνουν είναι άξιοι της μοίρας τους.

"Σύμφωνα με τον ίδιο, στο πλαίσιο του προγράμματος της Ηθικής, συναντώνται ζητήματα όπως τα δικαιώματα, οι κοινωνικές σχέσεις, η ισότητα, τα ζητήματα φύλου, οι σύγχρονες κοινωνικές προκλήσεις, η τεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη. Σημειώνεται, δε ότι οι πιο σύνθετες θεματικές αναπτύσσονται στις μεγαλύτερες τάξεις, από το Γυμνάσιο προς το Λύκειο".[protothema.gr]

Τα δικαιώματα, η ισότητα, τα ζητήματα φύλου.Με λίγα λόγια θα κάνουν στα παιδιά κατήχηση στην φεμινιστική αίρεση μέσα στα σχολεία και θα το ονομάζουν "ηθική". Καλώς τα δεχτήκαμε. Όσοι επιτρέψουν στα παιδιά τους να παρακολουθήσουν το μάθημα δίχως να εξετάσουν τι ΑΚΡΙΒΩΣ θα τα μαθαίνουν είναι άξιοι της μοίρας τους.

πηγή

Θαύματα του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου

Πολλοὶ λένε οτι ο Οσιος Γεράσιμος ο Ἱορδανίτης ακουει πολὺ γρήγορα τὶς παρακλήσεις καὶ τὶς προσευχές τους καὶ τοὺς κάνει καλά. Γι᾿ αὐτὸ ἀπὸ πολλοὺς ονομάζεται «Ο Αγιος Εξπρές». Ειναι πάντα ζωντανός, κυκλοφορει στήν Ιερά Μονή Ὁσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου στήν Ιεριχώ ανάμεσα στοὺς προσκυνητὲς καὶ στοὺς αλλους πιστούς, συνομιλει μαζί τους, τοὺς παρηγορεῖ, τοὺς ενθαρρύνει, τοὺς θεραπεύει καὶ σκορπίζει παντοῦ τὴν ἀγάπη του. Ὁ μακαριστός ἡγούμενος, ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας που εκοιμήθη φέτος στις 6 Σεπτεμβρίου διηγείται τά παρακάτω θαύματα του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανιτου:

1.Θεραπεία δωδεκάχρονου μὲ υψηλὸ πυρετό
«Πρὶν εἴκοσι χρόνια περίπου ἦρθε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ διάκονος Εἰρηναῖος τῆς μονῆς Σινᾶ. Εἶχε μαζί του καὶ ἕνα δωδεκάχρονο ἀγόρι ἀπὸ τὴν Κρήτη ποὺ φοιτοῦσε στὴ σχολὴ τῆς Σιών. Ἦταν Σάββατο ἀπόγευμα, ἤμουν πολὺ κουρασμένος καὶ ζύμωνα, διότι δὲν εἶχα πρόσφορο γιὰ τὴν λειτουργία τῆς Κυριακῆς. Ξαφνικὰ τὸ παιδὶ παρουσίασε πολὺ ψηλὸ πυρετό, εἶχε φοβεροὺς πονοκεφάλους καὶ ἀνυπόφορους πόνους. Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω. Ὄχημα δὲν εἶχα, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα μηχανάκι, δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πάρω στὸν γιατρὸ καὶ ἤμουν σὲ ἀπελπιστικὴ κατάσταση.
Προσευχήθηκα στὸν Ἅγιο νὰ κάνει τὸ παιδὶ καλά.
Κατὰ τὶς ἕνδεκα ἡ ὥρα ὁ διάκος καὶ τὸ παιδὶ ἀποκοιμήθηκαν. Ἐγὼ ἤμουν κατακουρασμένος, εἶχα τὰ ψωμιὰ στὸ φοῦρνο, σκεφτόμουν τὴν λειτουργία τῆς ἑπόμενης μέρας καὶ παρακαλοῦσα θερμὰ τὸν Ἅγιο νὰ κάνει καλὰ τὸ ἄρρωστο παιδί. Σὲ μιὰ στιγμὴ ὁ διάκος ἀκούει τὴν πόρτα νὰ κτυπᾶ. Σηκώνεται, κοιτάζει, δὲν ἦταν κανένας. Ἦρθε καὶ μὲ βρῆκε καὶ πήγαμε μαζὶ στὸ δωμάτιό τους. Τοῦ εἶπα ὅτι ὁ Ἅγιος θὰ ἤτανε. Δὲν πρόλαβα νὰ τελειώσω τὴν κουβέντα καὶ τὸ παιδί, ἐκεῖ ποὺ παραμιλοῦσε, ξύπνησε καὶ μοῦ εἶπε: «Γέροντα, ἔγινα μούσκεμα. Ἕνας παππούλης ἔριξε ἀπάνω μόνο ἕναν τενεκὲ νερό». Τοῦ ἔβγαλα τὸ φανελάκι καὶ τὸ σκουπίσαμε μὲ τὴν πετσέτα. Σὲ πέντε λεπτὰ κοιμήθηκε ἥσυχο, χωρὶς πυρετὸ καὶ τὸ πρωὶ ἦταν τελείως καλά».

2.Ὁ Ἅγιος προσφέρει φρουτα στοὺς προσκυνητές του
Ὁ ἡγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει:
 «Μιὰ φορὰ ἦταν ἐδῶ, στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἕνα γκρουπ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, μὲ ἕναν δεσπότη -Διονύσιο τὸν λέγανε- ἀπὸ μιὰ περιοχὴ τῆς Μακεδονίας. Εἶχε ἔρθει μὲ φοιτητὲς τῆς θεολογίας.
Εἰδοποιήσανε ἀπὸ τὴν Ἱεριχὼ οτι ἔρχονται κι ἂν μποροῦσα νὰ τοὺς ἑτοιμάσω φάβα (διότι ἐγὼ συνηθίζω νὰ ψήνω φάβα γιὰ τὸν κόσμο).
Ὅταν μπήκανε μέσα στὸ μοναστήρι ειπα στὸ δεσπότη: «Δεσπότη μου, νὰ μὲ συγχωρέσεις, αλλὰ δὲν ἔχω φροῦτο νὰ φᾶτε μετὰ τὴ φάβα».
Σὲ λίγο μπαίνει ἕνας στρατιώτης μ᾿ ἕνα κασόνι πορτοκάλια καὶ λέει:
«Ἀμπούνα, (Γέροντα) πάρε αὐτὰ τὰ πορτοκάλια».
Ἐγὼ ἀπόρησα, διότι ἔφυγε ἀμέσως καὶ πῆγα νὰ δῶ ἀπὸ ποιὸ στρατόπεδο εἶναι.
Βγαίνω ἔξω, κοιτάζω ἀπὸ δῶ, κοιτάζω ἀπὸ κεῖ, τίποτα. Ἄφαντος ὁ στρατιώτης. Φωνάζω ἕναν ἐργάτη καὶ τὸν ρωτάω ποῦ πῆγε ὁ στρατιώτης. Αὐτὸς ἀπορεῖ καὶ μοῦ λέει ὅτι δὲν εἶδε κανένα στρατιώτη νὰ μπαίνει στὸ μοναστήρι.
«Πῶς δὲν μπῆκε», τοῦ λέω. «Νά τὰ πορτοκάλια».

Ἡ λύσις τῆς πολυχρονίου πολιορκίας τῆς λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Ἁγίου Σεργίου(1608-1610)

Ἡ Λαύρα τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Ἁγίου Σεργίου πολιορκήθηκε στὶς 23 Σεπτεμβρίου τοῦ 1608 ἀπὸ 30.000 Πολωνούς, καὶ Κοζάκους, μὲ ἀρχηγοὺς τὸν Λισόφσκυ καὶ τὸν Σαπέγα.

Οἱ ὑπερασπιστές της ἦταν ἀσυγκρίτως λιγότεροι, περίπου 2.000, μὲ πεσμένο ἠθικο μπροστὰ στὴν εχθρικὴ ὑπεροπλία. Μέσα σὲ γενικὸ θρῆνο τέλεσαν ὁλονυχτία ἀγρυπνία τὴν παραμονὴ τῆς 25 Σεπτεμβρίου κατὰ τὴν ὁποία γιορτάζεται ὁ Ὅσιος.

Ὁ Ἅγιος δὲν περίμενε νὰ τελειώσῃ ἡ ἀκολουθία. Ἐμφανίσθηκε στὸν μοναχὸ Ποιμένα. Ἐνῶ προσευχόταν στὸν πολυεύσπλαγχνο Σωτῆρα καὶ στὴν πανάχραντη Θεοτόκο, τὸ κελλί του γέμισε φῶς σὰν νἆταν ἡμέρα. Σκέφθηκε ὅτι οἱ ἐχθροὶ μπῆκαν καὶ ἔκαιγαν τὸ μοναστήρι. Τρέχει ἔξω ἀπὸ τὸ κελλί, καὶ βλέπει στὸν τροῦλλο τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος μία πύρινη στήλη ποὺ ἔφθανε στὸν οὐρανό. Κάλεσε ἀμέσως τοὺς μοναχούς, καὶ τοὺς κοσμικούς, καὶ ὅλοι θαύμασαν τὸ ἐξαιρετικὸ φαινόμενο. Ἀφου πέρασε λίγη ὥρα, ἡ στήλη ἄρχισε νὰ χαμηλώνει, να μικραίνει, καὶ τέλος σὰν πυρακτωμένο σύννεφο μπῆκε μέσα στὸν ναό, ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς εἰσόδου. Ἕπειτα εξαφανίσθηκε.

Στὸ διάστημα αὐτὸ οἱ πολιορκητὲς ἔρραναν τὸ μοναστήρι μὲ ἀναρίθμητες οβίδες, ἀλλὰ ἡ παντοδύναμη δεξιὰ τοῦ Ὑψίστου τὸ ἔσωζε. Τὰ βλήματα ἔπεφταν σὲ ἀκατοίκητες περιοχές, καὶ προκαλοῦσαν ἐλάχιστες ζημιές, ἐνῶ ὑπῆρχε σὲ πολλὰ σημεῖα ὑπερβολικὸς συνωστισμὸς τῶν πιστῶν ποὺ κατέφυγαν στὴν μονή.

Οἱ ἐχθροὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ πυροβολικό, καὶ τὶς συχνὲς ἐπιδρομές, με τὶς ὁποῖες ἔφθειραν τὶς δυνάμεις τῶν πολιορκημένων, ἄρχισαν νὰ σκάβουν ὑπόγεια σήραγγα κάτω ἀπὸ τὰ τείχη. Ὁ Ὅσιος ἐμφανιζόταν νὰ περπατεῖ στὶς ἐπάλξεις καὶ νὰ ἁγιάζει τὰ τείχη. Μία Κυριακή, ἐμφανίσθηκε στὸν κανδηναλάπτη Εἰρήναρχο καὶ τοῦ προεῖπε μία ἐπικείμενη ἔφοδο τῶν ἐχθρῶν.

Πραγματικά, τὴν ἑπόμενη νύχτα οἱ Πολωνοί, ἐνήργησαν μία φοβερὴ ἐπίθεσι ἐναντίον τῆς λαύρας, ἀλλὰ οἱ προειδοποιημένοι ὑπερασπιστές της τοὺς ἀπέκρουσαν μὲ ἐπιτυχία, προξενώντας τους μεγάλες ἀπώλειες.

Οἱ πολιορκημένοι γνώριζαν γιὰ τὸ σκάψιμο κάτω ἀπὸ τὰ τείχη, δὲν μποροῦσαν ὅμως νὰ προσδιορίσουν τὴν θέση τῆς σήραγγος. Ἔτσι κάθε στιγμή, τοὺς ἀπειλοῦσε ἡ ὁλοκληρωτικὴ καταστροφή. Ὁ καθένας ἔβλεπε τὸν θάνατο μπροστά του. Ὅλοι μὲ βαθιὰ συναίσθηση κατέφυγαν στὸν ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὅλοι θερμὰ παρακαλοῦσαν γιὰ τὴν σωτηρία τους. Ὅλοι μετανοοῦσαν γιὰ τὶς ἁμαρτίες του. Δὲν ὑπῆρχε ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν στρεφόταν μὲ ἀπέραντη πίστη πρὸς τὰ ἅγια λείψανα τῶν μεγάλων ὑπερμάχων καὶ ἱδρυτῶν τῆς μονῆς Σεργίου καὶ Νίκωνος. Ὅλοι ἀξιώθηκαν νὰ κοινωνήσουν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, τὸ Σῶμα και τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου.

Στὶς ζοφερὲς αὐτὲς ἡμέρες, ὁ Ὅσιος Σέργιος ἐμφανίσθηκε στὸν ἀρχιμανδίτη Ἰωάσαφ. Τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι ο Κύριος θὰ τοὺς ἐλεήσῃ καὶ θὰ τοὺς σώσῃ καὶ τὸν συμβούλευσε νὰ συνεχίζουν τὴν προσευχή, καὶ τὴν μετάνοια καὶ μετὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸν θανάσιμο κίνδυνο.

Ὁ ἀρχιμανδίτης Ἰωάσαφ παρηγόρησε τοὺς ἀδελφοὺς μὲ τὸ ὅραμα αὐτό. Ἔπειτα ἀπὸ λίγες μέρες ἀξιώθηκε νὰ ξαναδεῖ τὸν Ὅσιο, τὴν ὥρα ποὺ ἔκανε τὸν μοναχικό του κανόνα, καὶ νὰ ἀκούσῃ καὶ ἄλλα παρηγορητικὰ λόγια:

-Σήκω καὶ εὐχαρίστησε τὴν πανάχραντη Θεοτόκο, γιατί, θερμὰ προσεύχεται γιὰ τὴν σωτηρία σας πρὸς τὸν Υἱὸ καὶ Θεό Της.

Ὁ Ὅσιος ἐμφανιζόταν ὄχι μόνο στοὺς ὑπερασπιστὲς τῆς μονής, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἐχθροὺς ποὺ τὴν πολιορκοῦσαν. Ἔτσι ἕνας ἀπὸ τοὺς Κοζάκους ἦλθε στὸ μοναστήρι καὶ διηγήθηκε ὅτι πολλοὶ στρατηγοὶ τῶν ἀντιπάλων ἔβλεπαν νὰ φωτίζουν στὰ τείχη δύο φωτόλουστοι στάρετς, ποὺ ἔμοιαζαν μὲ τοὺς θαυματουργοὺς Ἁγίους Σέργιο καὶ Νίκωνα. Ὁ ἕνας θυμίαζε τὸ μοναστήρι καὶ ὁ ἅλος τὸ ράντιζε μὲ ἁγιασμό. Μετὰ ἀπευθύνθηκαν στὰ στρατεύματα τῶν Κοζάκων μέμφοντάς τους γιατὶ ἑνώθηκαν μὲ ἑτερόδοξους γιὰ νὰ καταστρέψουν τὸν οἶκο τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Για πολλά γέλια στη ζωή σίγουρα θα μετανιώσεις, αλλά ούτε για ένα χυμένο δάκρυ.

«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες ὅτι αὐτοὶ παρακληϑήσονται»

Τα δάκρυα είναι παράξενο υλικό! Εντελώς απαλά, αλλά ασφαλή. Λάμπουν σαν οπάλιος λίθος. Και πράγματι αυτός ο δεύτερος όροφος, ο όροφος των δακρύων, φαίνεται σαν από πολύτιμο οπάλιο λίθο.

Στον αλαζόνα δεν υπάρχουν δάκρυα. Επαίρεται επειδή δεν μπορεί να κλάψει και ποτέ δεν έκλαψε. Δε γνωρίζει ότι αυτό είναι αδυναμία και όχι δύναμη. Από τα μάτια του εμφανίζεται ξηρό πυρ, που εξαπλώνει την ξηρότητα στις ανθρώπινες καρδιές. Η αλαζονεία μεγαλώνει σε ρηχή γη πάνω στην πέτρα. Όμως στο βάθος εμφανίζεται η υγρασία. Η συντριβή ενώπιον του Θεού μοιάζει με βαθύ όργωμα στο οποίο εμφανίζεται υγρασία. Ο συντετριμμένος και ταπεινός τω πνεύματι κλαίει. Η ψυχή του είναι γεμάτη δάκρυα και το μαρτυρούν τα μάτια του. Κάποιος από τους Ορθόδοξους διδασκάλους μιλούσε για δύο βαπτίσματα: ένα στο νερό κι ένα στα δάκρυα. Άλλος πάλι είπε: κλάψε μέρα και νύκτα και μη γνωρίσεις κορεσμό στο κλάμα!

Μπορεί κι εσύ να σκεφτείς: τα δάκρυα είναι σημάδι αδυναμίας! Μη σκέπτεσαι έτσι. Οι χριστιανοί που περισσότερο έκλαψαν, με ύμνους βάδισαν προς τον τόπο του μαρτυρίου.

«Τα δάκρυα είναι το έλαιο των οφθαλμών», έλεγε ο Μέγας Αντώνιος. Οι πλέον αμαρτωλές: Μαρία η Αιγυπτία, η Ταϊσία και η Πελαγία έπλυναν τις ψυχές τους με δάκρυα και αγίασαν. Έτσι και χιλιάδες άλλοι.

Ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα στη ζωή είναι η καταστροφολογία

Ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα στη ζωή είναι η καταστροφολογία και η συνεχόμενη διαπίστωση της καταστροφής! Λειτουργεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο αρνητικά και τον φθάνει σε σημείο να μη τον νοιάζει τίποτα. Μπορεί είτε να τον κάνει σκληρό και αμείλικτο είτε αδιάφορο για τα πάντα.

 Αν παρατηρήσετε τον κόσμο στη διασκέδαση θα διαπιστώσετε κάτι σημαντικό, σα να θέλουν να αδράξουν τη στιγμή, να ζήσουν όσο πιο έντονα γίνεται και ας μην υπάρχει αύριο. Αυτό είναι αποτέλεσμα μιας κατάστασης μέσα στην οποία ο καθένας και η καθεμιά δεν ζει την πραγματική ζωή! Έχει απογοητευτεί και ψάχνει λίγη εφήμερη χαρά όπως και λίγη εφήμερη δόξα! Στόχος μας πρέπει να είναι πάντοτε να δώσουμε λύσεις στους ανθρώπους και όχι μια σπρωξιά να πέσουν στο γκρεμό. 

Να λέμε πάντα την αλήθεια αλλά ταυτόχρονα να εργαζόμαστε πάνω στην ενθάρρυνση! Η ανθρωπότητα άντεξε πολλά και δεν αντεπεξήλθε με κλάματα αλλά με γενναίες αποφάσεις. Προσωπικά αν αποθαρρύνω έναν άνθρωπο θεωρώ οτι έχω αποτύχει! Ενθάρρυνση, πίστη, γενναιότητα και προχωράμε πάντα μπροστά έστω και αν την προηγούμενη μέρα χάσαμε τα πάντα, σήμερα πρέπει να προχωρήσουμε βάζοντας νέα αρχή!

πηγή