«Μια από τις πιο δυνατές πανουργίες του διαβόλου είναι να εξασθενήσει την καρδιά με την οκνηρία.

«Μια από τις πιο δυνατές πανουργίες του διαβόλου είναι να εξασθενήσει την καρδιά με την οκνηρία. Έτσι θα αποδυναμώσει τόσο τις πνευματικές όσο και τις σωματικές δυνάμεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις η καρδιά είναι στεγνή από πίστη, ελπίδα κι αγάπη. Μας καταβάλλει η ολιγοπιστία, η απόγνωση κι η αναισθησία προς τον Θεό και τους ανθρώπους. “Το άλας μωράνθηκε”»

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Ναοί, μονές και ευαγή ιδρύματα της βασιλίδος Κωνσταντινουπόλεως( Raymond Janin)

  Οι εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος σε συνεργασία με την Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων παρουσιάζουν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό το μοναδικό και μεγαλειώδες έργο του Γάλλου Βυζαντινολόγου και Αρχαιολόγου Raymond Janin (1882-1972) μεταφρασμένο από την γαλλική. 

Πρόκειται για το πρώτο έργο στην παγκόσμια βιβλιογραφία που καταγράφει την ιστορία των ιερών Τόπων της Πόλης, η οποία συνδέθηκε με τη δόξα, τη χαρά, την πίστη και την ελπίδα του Γένους. Μέσα από τις σελίδες του έργου αναδεικνύεται η Βασιλίδα των πόλεων, η πόλη του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η Παναγιοσκέπαστη Βασιλεύουσα ως ιερότητα και κάλλος πνευματικό. Το δίτομο έργο κοσμείται από μοναδικού κάλλους εικόνες, σχέδια και μινιατούρες και φωτογραφίες.

https://apostoliki-diakonia.com.gr/.../%ce%bd%ce%b1%ce.../

https://apostoliki-diakonia.com.gr/.../%ce%bd%ce%b1%ce.../

Το συλλείτουργο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου με τους Λατίνους το 1452.

  Η κατηγορία εναντίον του τελευταίου αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου, για το κοινό συλλείτουργο Ορθοδόξων και λατίνων στην Αγία Σοφία στις 12 Δεκεμβρίου 1452, είναι μια πληγή που αιμορραγεί εδώ και αιώνες στην ιστορική και θεολογική συνείδηση. Για πολλούς συγχρόνους του, η πράξη αυτή θεωρήθηκε «προδοσία» της Πίστης και η πνευματική αιτία της Πτώσης. Ωστόσο, αν προσεγγίσουμε το γεγονός όχι με το ψυχρό γράμμα του νόμου ή την πολιτική σκοπιμότητα, αλλά με την πνευματική αγωνία μιας ψυχής που στέκεται στο χείλος του γκρεμού, η πράξη του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου αποκτά ένα βαθύ, σχεδόν μαρτυρικό νόημα.

  Το να κρίνουμε τις πράξεις των ανθρώπων από την ασφάλεια του χρόνου είναι εύκολο.Το να συναισθανθούμε όμως το βάρος που σήκωσε ο Κωνσταντίνος τις παραμονές της μεγάλης σφαγής, απαιτεί πνευματική αρχοντιά και διάκριση. Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν ετερόδοξος στην καρδιά. Μεγαλωμένος με τα νάματα της Ορθοδοξίας, γνώριζε καλά τις δογματικές διαφορές. Όμως, βρέθηκε μπροστά στο απόλυτο πνευματικό δίλημμα: να κρατήσει μια «καθαρή» αλλά απομονωμένη στάση, αφήνοντας τις ψυχές χιλιάδων αθώων (γυναικών, παιδιών, γερόντων) να σφαγιαστούν, ή να ταπεινωθεί, να «ματώσει» τη δική του πνευματική συνείδηση, ελπίζοντας σε βοήθεια για να σωθεί το ποίμνιό του;

«Έγινες δόση και δωρεά του Θεού, σοφή μάρτυς Θεοδοσία»,

 «Αυτή η ιερά και αγία κόρη καταγόταν από την Τύρο. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών συνελήφθη από τούς ειδωλολάτρες και ρίχτηκε στη φυλακή για να δικαστεί, επειδή ομολογούσε την πίστη της στον Θεό. 

Ενώ λοιπόν είχαν ήδη πάρει θέση οι δικαστές οδηγήθηκε ενώπιον του άρχοντα Ουρβανού, ο οποίος την πρόσταξε να θυσιάσει στα είδωλα. Όταν αυτή βεβαίως δεν πείστηκε κι αρνήθηκε, έδωσε εντολή να τη βασανίσουν με σκληρά κτυπήματα στα πλευρά και στα στήθη και να προχωρήσουν μάλιστα μέχρι και τα οστά και τα σπλάχνα, γιατί έβλεπε ότι παρόλα τα επίμονα βασανιστήρια αυτή τα δεχόταν όλα σιωπηλά. Διαπιστώνοντας ότι έχει ακόμη ζωή μέσα της απευθύνθηκε και πάλι σ’ αυτήν, προτρέποντάς την να θυσιάσει. 

Τότε η αγία τον κοίταξε κατάματα και άνοιξε όσο μπορούσε το στόμα της και του είπε με χαμογελαστό πρόσωπο: «Τι πλανάσαι, άνθρωπε; Δεν ξέρεις ότι τώρα εγώ αξιώθηκα να έχω κοινωνία με τους μάρτυρες του Θεού;» Ο ηγεμόνας, επειδή συνειδητοποίησε ότι έγινε περίγελως της κοπέλας, οργίστηκε κι έδωσε εντολή να βασανιστεί περισσότερο από ό,τι πρώτα, οπότε στη συνέχεια την έριξε στα θαλάσσια ρεύματα, μέσα στα οποία δέχτηκε το μακάριο τέλος». 

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΟΣΙΑ ''εν τω βυθώ''.Σκηνή από το μαρτύριό της.Μονή Γκρατσιάνιτσα(14ος αιώνας)

 Κατά πάγια συνήθεια των περισσοτέρων υμνογράφων, το όνομα ενός αγίου γίνεται η αφορμή για θεολογικό σχολιασμό του. Θεοδοσία το όνομα της σήμερον εορταζομένης αγίας, συνεπώς «έγινες δόση και δωρεά του Θεού, σοφή μάρτυς Θεοδοσία», σημειώνει ο άγιος υμνογράφος, «γιατί λάμπεις και λόγω της μαρτυρικής άθλησής σου και λόγω των λαμπρών ακτίνων της παρθενίας σου, ανάβοντας φωτιά στη διάνοια όλων αυτών που σε τιμούν με πίστη» (κάθισμα). 

 Κι αλλού: «Δόθηκες στον Θεό (κι έγινες Εκείνου προσφορά σ’ εμάς), προσφέροντάς μας μεγάλη χαρά και ευφροσύνη» (ὠδή δ΄)∙ «Φάνηκες ακριβώς ό,τι λέει το όνομά σου, σεμνή Θεοδοσία. Γιατί έγινες άριστη δόση Θεού σ’ εμάς, πάνσοφε, αναδίδοντας ποταμούς των ουρανίων δωρεών σ’ όσους με πίστη δοξολογούν τον Θεό» (ὠδή η΄).

Θρηνητικό συναξάρι Κωνσταντίνου Παλαιολόγου(Φ.Κόντογλου)

29 Μαΐου 1453 : Η πόλις εάλω!

Θρηνητικό συναξάρι Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

(Αποσπάσματα από χειρόγραφο κείμενο του Κόντογλου του 1949)

 Ετούτος ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος όπου θέλω να ιστορήσω δεν εστάθηκε κανένας ευτυχισμένος και πολυχρονεμένος και δοξασμένος εις την ζωήν του, αλλά ήταν ένας άνθρωπος βασανισμένος και πικραμένος. Όσες ημέρες έζησε εις τον κόσμον ψωμί ειρηνεμένον δεν έφαγε. Φαρμάκι ήτον το νερό όπου έπινε. Ήλθεν εις τον κόσμον εις καιρόν φουρτουνιασμένον, για να γίνει βασιλέας απάνω εις ένα έθνος όπου ευρισκότανε εις αγωνίας και αγώνα ακατάπαυστον από τότε όπου επλάθη η οικουμένη και ήτον πλέον κατακουρασμένο, πτωχό, κτυπημένο από ανατολή και δύσιν, 

Και αυτός ήτον ο τελευταίος από το γένος του, αληθινός Παλαιολόγος, κι εσήκωσεν απάνω του τα κρίματα του λαού του και αντί κορώναν εφόρεσε τον ακάνθινον στέφανον. Τριμμένη και παλαιά ήτον η χλαμύδα του η βασιλική, τεταπεινωμένον το σκήπτρον του. Θλιμμένον ήτον το πρόσωπό του, ταπεινόν το σχήμα του. Ωσάν τροπάρια ήσαν τα λόγια του. Με τα άρματα ανετράφη πλην ομοίαζε ωσάν άγιος. Όθεν συναξάρι θα ήτο πρέπον να ταιριάξει τινάς δι αυτόν κι όχι ιστορίαν βασιλικήν.
……………………………………………………………………………………..
Δι' αυτόν η Κωνσταντινούπολις δεν ήτο μονάχα η δοξασμένη πόλις όπου εβασίλευσε χίλιους χρόνους επάνω εις την οικουμένην, αλλά και η σεβάσμια Κιβωτός της Χριστιανοσύνης και της Ορθοδοξίας όπου εφύλαξε μέσα εις τα μυστικά αμπάρια της τα δόγματα της αμωμήτου θρησκείας μας και κάθε λογής αγιασμένην τέχνην και σοφίαν. Και αφού τα έδωσε όλα δι αυτήν όσο ήτο ζωντανός χωρίς να κρατήσει καμίαν χαράν δια τον εαυτόν του, τελευταίαν πλέον έδωσε και τη ζωήν του, όπου ήτο το πλέον ολίγον, διότι αποθαίνοντας εξεκούρασε το δύστυχον κορμί του και η ψυχή του επήγε εις την αγκάλην του Χριστού όπου είπεν : «Δεύτε παντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγω αναπαύσω υμάς».

❝ Θρήνος του Πόντου για την Άλωση ❞

ΕΝΑ πουλί, καλό πουλί έβγαιν’ από την Πόλη,
ουδέ σ’ αμπέλια κόνεψε, ουδέ σε περιβόλια
μόνο πήγε κι εκόνεψεν εις του Ηλιού το κάστρο.
Έσειξε το ’να του φτερό, στο αίμα βουτηγμένο,
έσειξε τ’ άλλο του φτερό, χαρτίν είχε γραμμένο.
Να το διαβάσει δε μπορεί, ούδ’ ο Μητροπολίτης!
Κι ένα παιδί, καλό παιδί έρχεται κι αναγνώθει,
το αναγνώθει κι όλο κλαίει κι όλο στηθοκοπιέται:
«Αλί σε μας και βάι σε μας, πάρθηκε η Ρωμανία».
Μοιρολογούν οι εκκλησιές και κλαίν’ τα μοναστήρια
κι ο Αη-Γιάννης ο Χρυσόστομος κλαίει και δερνοκοπιέται.
-Μην κλαις, μην κλαις, Άη-Γιάννη μου, και μη δερνοκοπιέσαι.
-Η Ρωμανία επέρασεν, η Ρωμανία επάρθη!
-Η Ρωμανία κι αν ’πέρασεν, ανθεί και φέρνει κι άλλη.

εικόνα: Η Άλωση της Πόλης (Πίνακας του Θεόφιλου. Μουσείο Θεόφιλου, Μυτιλήνη. 1930)

ΠΗΓΗ

Οἱ ἀσθενεῖς μέ AIDS καί ὁ Άγιος Εὐμένιος

  Ἐγώ, γιὰ νὰ εἶμαι κοντὰ στὸν Γέροντα Ευμένιο, πῆρα ἕναν χρόνο ειδικότητας Παθολογίας στὸ Νοσοκομεῖο τῶν Λοιμωδῶν. (Ἐκεῖ εἶχε πάρει κι ή παπαδιά μου τὴν Παιδιατρική). 

 Τὸ 1981 έμφανίστηκε τὸ AIDS. Ἐπειδὴ δὲν ἤξεραν πολλὰ γιὰ τὴν ἀρρώστια αὐτή, ἀποφασίστηκε ἀρχικὰ οἱ ἀσθενεῖς τοῦ AIDS νὰ μὴν ἔχουνε ἐπικοινωνία μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἔτσι, τοὺς εἶχαν σὲ ἀπομόνωση γιὰ προληπτικούς λόγους. Τοὺς ἔφεραν, λοιπόν, στὸ Λοιμωδῶν. Σὲ ἀπόσταση 100 μέτρων ἀπὸ τὸ Ἱερὸ στὸ ὁποῖο λειτουργοῦσε ὁ ἅγιος Εὐμένιος ὑπῆρχε ἕνα μακρόστενο κτήριο μὲ κάγκελα στὰ παράθυρα σὰν φυλακή, κι ἐκεῖ μέσα κλείνανε τὰ παιδιὰ πέντε-πέντε, δέκα-δέκα. Δὲν τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ βγαίνουν ἔξω, γιατὶ δὲν εἶχε ἀκόμα διερευνηθεῖ ἡ ἀρρώστια καὶ δὲν ἤξεραν μὲ ποιούς τρόπους κολλάει. 

 Τὸ 1988 ἀποφάσισαν νὰ τοὺς ἀφήσουν νὰ βγαίνουν. Οἱ περισσότεροι ἦταν ὁμοφυλόφιλοι τότε, ἀλλὰ ὑπῆρχαν καὶ ἄνθρωποι πού δὲν ἦταν ὁμοφυλόφιλοι καὶ ἀσθενοῦσαν. Γιὰ παράδειγμα, δεκαπέντε παιδάκια κι ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη ἦταν στὴν Αιματολογικὴ Κλινικὴ τοῦ Λαϊκοῦ Νοσοκομείου, ἔχοντας κολλήσει AIDS ἀπὸ τὶς μεταγγίσεις μολυσμένου αἵματος ποὺ τοὺς εἶχαν κάνει. Κοιμήθηκαν ὅλα τὰ παιδιὰ αὐτά, διότι δὲν εἶχαν ἀνακαλυφθεί ἀκόμα τὰ φάρμακα καὶ προσπαθοῦσαν οἱ γιατροὶ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν ἀσθένεια αὐτὴ μὲ τὰ φάρμακα τῆς λευχαιμίας. Η κατάσταση που σᾶς περιγράφω διήρκεσε ἀπὸ τὸ 1981, πού έμφανίστηκε ἡ ἀσθένεια, μέχρι τὸ 1990 περίπου.

Νὰ κάνω, ὅμως, ἐδῶ μιὰ παρένθεση. Ὁ π. Εὐμένιος δὲν εἶχε ἀνθρωπιστικὴ συμπεριφορὰ καὶ πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε αὐτό. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ σύστημα τὸ καινούργιο τὸ ὁποῖο ζοῦμε, ποὺ εἶναι ἀνθρωπιστικό, ἔχει ἀνθρωπιστικές ἀρχές κ.λπ., ό χριστιανός, ἐφόσον ζεῖ τὸν Χριστό, τότε, φυσικά, ὅπου βρεθεῖ θὰ διακονήσει τὸν ἀδελφό του, χωρὶς νὰ ἔχει ἀξίες ανθρωπιστικές. Οἱ ἄνθρωποι λένε ὅτι αὐτὲς εἶναι ἀνθρωπιστικὲς ἀξίες. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ποὺ εἶναι ἐνχριστωμένος θὰ ἀγαπήσει, θὰ συγχωρήσει, θὰ παραβλέψει, θὰ διακονήσει, θὰ ριψοκινδυνεύσει χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνει, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Ποιοί, λοιπόν, ἀνέλαβαν τὴ διακονία τῶν παιδιῶν ποὺ εἶχαν νοσήσει με AIDS; Οἱ λεπροί, έξαιτίας τῆς ἐσωτερικῆς λεπτότητος πού εἴχανε, ἐπειδὴ κι αὐτοὶ εἶχαν ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὸν κόσμο. Καὶ τί ἔκαναν; Μαγείρευε ὁ Γέροντας μαζὶ μὲ τὴ Ντῖνα καὶ τὴν Ἀργυρώ εἰδικὰ φαγητά, φύλαγαν καὶ τὰ γιαούρτια τους, φροῦτα, λεμονάδες, πορτοκαλάδες κ.λπ. καὶ τὰ πήγαιναν στὸ παράθυρο τῶν ἀσθενῶν, ἀπ’ ὅπου μὲ ἕνα φτυάρι, σὰν αυτὰ ποὺ φουρνίζουν τὰ ψωμιά, τὰ ἔδιναν στὰ παιδιά. Γιατὶ οι γιατροί δὲν ἄφηναν οὔτε τοὺς λεπρούς νὰ πλησιάσουν τοὺς ἀσθενεῖς μέ AIDS. Και δυστυχῶς, οὔτε ἡ Ἐκκλησία ἦταν κοντά τους.

Καὶ ὅπως εἴπαμε, τὸ AIDS ἐκείνη τὴν ἐποχὴ εἶχε ἐπιπολασμό κυρίως στοὺς ὁμοφυλόφιλους. Καὶ ὅταν ἀνοίξανε οἱ πόρτες τοῦ τόλ καὶ τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ κάνουν βόλτες μέσα στὸ Λοιμωδῶν, πολλοὶ ὁμοφυλόφιλοι πήγαιναν στους κήπους τῶν χανσενικῶν. Ἐρχόντουσαν στὸν Γέροντα μὲ κολάν παντελόνια, μὲ περίεργο ντύσιμο, προκλητικά ροῦχα κ.λπ. Καταλαβαίνετε… Ὁ Γέροντας, ὅμως, δὲν εἶχε λογισμό. (Μπορεῖτε νὰ το καταλάβετε; Ἄνθρωπος χωρίς λογισμούς.)

Γενιά Gen Z. Η γενιά που μεγάλωσε ψηφιακά και κατέρρευσε υπαρξιακά

Η γενιά Gen Z. Είναι όσοι γεννήθηκαν από τα τέλη δεκαετίας 1990 έως τις αρχές της δεκαετίας 2010. Είναι η πρώτη γενιά στην ιστορία που μπορεί να επικοινωνεί με όλο τον πλανήτη μέσα σε δευτερόλεπτα. Δυσκολεύεται όμως να κοιτάξει έναν άνθρωπο στα μάτια. Μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στις οθόνες. Με «φίλους» παντού, αλλά χωρίς πραγματική συντροφιά. Με likes, αλλά χωρίς ουσιαστική επιβεβαίωση. Με διαρκή και on line «σύνδεση», αλλά με τρομακτική εσωτερική μοναξιά...

❕Η συνέχεια εδώ: epomenimera.gr/

Λες συχνά,κάποιες φορές, τήν ἀνόητη φράση -μέ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός.

 Λες συχνά,κάποιες φορές, τὴν ἀνόητη φράση -μὲ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός. Καὶ συμβαίνει κάποτε ὄντως νὰ ἤσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Τώρα ἐξομολογεῖσαι, ἀγωνιζόμενος πέφτεις και σηκώνεσαι, προσέχεις, προσεύχεσαι, κοινωνᾶς. Τὸν φωνάζεις μὲ τὴ ζωή σου.

 Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ σὲ ἐγκατέλειψε τότε ποὺ τὸν εἶχες "ἐγκαταλείψει" ἐσὺ μὲ τὴ ζωή σου, καὶ νὰ σὲ ἐγκαταλείπει τώρα ποὺ Τὸν φωνάζεις; Στέκει αὐτὴ ἡ σκέψη; Ὄχι. 

 Γι' αὐτὸ νὰ περιφρονεῖς τέτοιες σκέψεις τοῦ πονηροῦ ποὺ θέλουν νὰ γεννήσουν ἀπελπισία μέσα σου, καὶ πιὸ ξένοιαστα νὰ φωνάζεις συνεχῶς τὸ Χριστό μας, τρέχοντας ἀπὸ πίσω Του. Μὲ κέφι καὶ ὄρεξη πνευματική. Καὶ μὴ φοβᾶσαι καθόλου. Αὐτὲς οἱ σκέψεις σὰν καπνὸς θὰ χαθοῦν. Γιατί, "καπνιὰ" τοῦ πονηροῦ εἶναι.

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Άρθουρ Κλάρκ, ο γνωστός συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας, έχει πει ''μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του συνόλου της ανθρώπινης ιστορίας είναι ότι την ηθική την έκλεψε η θρησκεία''. Αλλά δεν μας έχει πει από πότε έγινε αυτό και από ποιον την έκλεψε και την οικειοποιήθηκε.

Ο Κλαρκ συμπεραίνει πως η ηθική υπήρξε ανεξάρτητα από τον Θεό, σαν μια φυσική ιδιότητα ενός χωρίς Θεό σύμπαντος. Αλλά έτσι και το στοχαστεί κανείς προσεκτικά το συμπέρασμα αυτό καταρρέει. Σε έναν αποτελούμενο από μια τυχαία 'σούπα' ύλης κόσμο δεν μπορούν να υπάρχουν αντικειμενικοί ηθικοί κανόνες και δεδομένες ηθικές υποχρεώσεις. Η βαρυτική έλξη δεν γεννά ηθικούς νόμους και ο ηλεκτρομαγνητισμός δεν δημιουργεί συνείδηση (ηθική συνείδηση). Τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης δεν νοιάζονται για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη αξία.

Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορεί να υπάρξει κάποια υπερβατικώς παρεχόμενη αξία στην ανθρώπινη ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει ιερότητα και ούτε κάποια δεδομένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ύλη εν κινήσει και πρόσκαιρα σχηματισμένοι από τυφλές δυνάμεις βιολογικοί οργανισμοί.

Σε ένα εγγενώς τυχαίο και άσκοπο σύμπαν δεν μπορεί να τεθεί θέμα του ποια μπορεί να είναι η ‘σωστή’ κατεύθυνση των πραγμάτων. Και επομένως δεν μπορεί να υπάρξει και κάποια ηθική σταθερά. Δεν μπορεί να υπάρξει το καθήκον της αγάπης, της θυσίας και της επιδίωξης δικαιοσύνης. Σε μια τέτοια περίπτωση η ηθική δεν μπορεί παρά να είναι θέμα προσωπικού γούστου, κοινωνικής σύμβασης ή μιας καθαρά χρησιμοθηρικής εναρμόνισης με αυτό που επιτάσσει η συγκυρία ενός τυφλού εξελικτισμού.

TO ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ «ΔΕΝΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ» ΠΟΥ ΦΥΤΕΨΑΝ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ.

Να γιατί δεν είναι τυχαία η αποκήρυξη του Ναπολέοντα από τον Ούγκο Φώσκολο ,τον Κάλβο, τον Σολωμό αλλά και τον Μπετοβεν.Να γιατι και ο Ιωάννης Κποδίστριας θεωρούσε την «πραξη» λυδια λιθο της αληθειας και οχι τις διακηρυξεις. Να γιατι ενω αποδεδειγμενα αποδέχτηκε τις βασικές δημοκρατικές αρχες της Γαλλικης επανάστασης στρατευτηκε εναντιον του Ναπολεοντα και των πρακτικών του

Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ
( Με την βοήθεια και της τεχνητής νοημοσύνης)

Ο Καποδίστριας είναι στην Ιταλία όταν ο Ναπολέων κουρσεύει τον πλούτο της, και τον πλούτο της Ελληνικής παροικίας, των ελληνικών ιδρυμάτων και αυτής ακόμα της εκκλησιάς του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων της Βενετίας.
Ο Καποδίστριας, έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Πάδοβα (η οποία ανήκε στην επικράτεια της Βενετίας και είχε ήδη καταληφθεί από τα γαλλικά στρατεύματα), πήρε το πτυχίο του και αναχώρησε από την Ιταλία για την Κέρκυρα στα τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου του 1797.
Συνεπώς, ο νεαρός Καποδίστριας έζησε από πρώτο χέρι, ως φοιτητής τον πανικό, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και την τελική πτώση του βενετικού κράτους.
Μάλιστα, όταν το πλοίο του έφτασε στην Κέρκυρα τον Ιούνιο του 1797, βρήκε εκεί τα γαλλικά πολεμικά πλοία υπό τον στρατηγό Ζαντιγί (Gentili), τα οποία είχαν σταλεί από τον Ναπολέοντα για να καταλάβουν τα Επτάνησα αμέσως μετά την πτώση της Βενετίας. Και να τα μετατρεψουν σε νομό της Γαλλίας,
Αυτή η άμεση βίωση της ναπολεόντειας ισχύος και των μεθόδων του Βοναπάρτη στην Ιταλία καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την κατοπινή επιφυλακτική και επικριτική του στάση απέναντι στον Γάλλο ηγέτη.

1. Μιλάνο (Μάιος 1796)
Μετά τη νίκη του στη μάχη του Λόντι, ο Ναπολέων εισέρχεται θριαμβευτής στο Μιλάνο. Αμέσως επιβάλλει στην πόλη μια τεράστια οικονομική εισφορά (20 εκατομμύρια φράγκα) και ξεκινά τη λεηλασία. Από την περίφημη Αμβροσιανή Βιβλιοθήκη (Biblioteca Ambrosiana) αφαιρούνται ανεκτίμητοι θησαυροί, μεταξύ των οποίων ο περίφημος Ατλαντικός Κώδικας (Codex Atlanticus) του Λεονάρντο ντα Βίντσι, καθώς και πολύτιμα χειρόγραφα του Βιργιλίου.

Το μυστήριο της εξομολογήσεως και οι διανοούμενοι

  Πολλοί δυστυχώς από τους αυτοαποκαλούμενους «καλούς ανθρώπους» απορρίπτουν το Μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως και εκφράζονται πολλές φορές και βλάσφημα εναντίον των ιερωμένων και με μία χαρακτηριστική αποστροφή μιλούν γι’ αυτούς λέγοντας: 

«Τι είναι αυτά που μας λέτε, να εξομολογηθούμε; Να πάμε εμείς σε παπά να πούμε τις αμαρτίες μας; Εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τον παπά.Εμείς είμαστε διανοούμενοι άνθρωποι. Τι μπορεί, άλλωστε, να μας προσφέρει ένας παπάς, και μάλιστα πολλές φορές κατώτερης μορφώσεως από εμάς; Εμείς πηγαίνουμε και κοινωνούμε έτσι.Λέμε, Χριστέ μας ή Παναγία μας, συγχώρεσέ μας, και είμαστε εντάξει» κτλ. Και δυστυχώς, αυτοί που τα λένε αυτά δεν είναι λίγοι, αλλά πολλοί. Και παρότι θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους πνευματικά και ότι δεν έχουν ανάγκη εξομολογήσεως, αφέσεως, νουθεσίας, εντούτοις πέφτουν σε λάκκο μεγάλο, από αμάθεια και εγωισμό. Γι’ αυτό, αν θέλουν, ας προσέξουν τις παρακάτω διαφωτιστικές συμβουλές.

 Πρώτον, για να κατανοήσουν τα θρησκευτικά ζητήματα πρέπει να «κοντύνουν» τον εγωισμό τους. Δεύτερον, θα πρέπει να θελήσουν να γίνουν μωροί, ώστε να μπορέσουν να γίνουν σοφοί κατά Θεόν, όπως διδάσκει και ο Παύλος λέγοντας: «Μηδείς εαυτόν εξαπατάτω, εί τις δοκεί σοφός είναι εν υμίν εν τω αιώνι τούτω, μωρός γενέσθω, ίνα γένηται σοφός. Η γαρ σοφία του κόσμου τούτου μωρία παρά τω Θεώ εστί» (Α’ Κορ. 3:18-19). Και τρίτον, θα πρέπει να θέσουν την ψυχή τους κάτω από Πνευματικό και όχι κάτω από επιστήμονα. Άλλωστε ο Χριστιανισμός δεν επικράτησε μέσω των επιστημόνων αλλά μέσω Πνευματικών. Αλίμονο δε σε αυτούς, που τους διαφεύγει αυτό. Γι’ αυτό η Μετάνοια και η Εξομολόγηση δεν είναι υπόθεση επιστημονικής φύσεως, αλλά πνευματικής, και μάλιστα Μυστήριο. Γιατί αν ήταν κάτι που θα μπορούσε να έχει γνώμη η Επιστήμη, πώς τότε θα ήταν Μυστήριο.Το Μυστήριο δεν επιδέχεται έρευνα και καλούμαστε να το δεχθούμε μόνο ως Μυστήριο.

Εσύ είσαι πλασμένο από τον Ύψιστο για να πετάς ελεύθερα στους αιθέρες.

«Είσαι στεναχωρημένο; Ξέρω, το κλουβί ε; Τι περιμένεις παιδί μου ανθρώπινη εφεύρεση. Οι άνθρωποι ανακάλυψαν τη σκλαβιά....τη φυλακή… Άντε… Φεύγα...Φεύγα… Τι δουλειά έχεις με'μάς τους παλιανθρώπους; Εσύ είσαι πλασμένο από τον Ύψιστο για να πετάς ελεύθερα στους αιθέρες. Άντε, φεύγα!

Βασίλης Λογοθετίδης,'' Οι Γερμανοί ξανάρχονται '' (1948)

πηγή

Κάτι άλλαξε βαθιά στους ανθρώπους μετά την πανδημία;

Ναι σιγουρα άλλαξε βαθιά στους ανθρώπους μετά την πανδημία.
Και δεν είναι μόνο οικονομικό ή κοινωνικό το πρόβλημα. Είναι υπαρξιακό.
Οι άνθρωποι έγιναν πιο νευρικοί. Πιο απότομοι. Πιο καχύποπτοι.
Κουράζονται εύκολα. Θυμώνουν εύκολα. Κλείνονται περισσότερο.
Βλέπεις ανθρώπους να χαμογελούν εξωτερικά, αλλά μέσα τους να κουβαλούν εξάντληση, φόβο και σιωπηλή απελπισία.
Η πανδημία δεν άφησε μόνο αρρώστιες.
Άφησε τραύματα. Άφησε ανασφάλεια. Άφησε μοναξιά.
Παιδιά άλλαξαν. Νέοι βυθίστηκαν στην οθόνη.
Οικογένειες απομακρύνθηκαν. Φιλίες χάθηκαν σιωπηλά.
Και πολλοί άνθρωποι έμαθαν να ζουν χωρίς πραγματική ανθρώπινη επαφή και τρόμαξαν που δεν τους έλειψε αμέσως.
Ο κόσμος έγινε πιο βιαστικός, πιο οξύθυμος, πιο κουρασμένος.
Στους δρόμους, στις δουλειές, στις οικογένειες.
Ακόμα και στις εκκλησίες.

Οι ψυχολόγοι μιλούν για «συλλογικό τραύμα». Για γενιές που μεγάλωσαν με μάσκα και απόσταση. Για ανθρώπους που έχασαν αγαπημένους χωρίς να τους αποχαιρετήσουν σωστά.

Αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο πτυχίο που δίνει ο Θεός!

Ο Γέροντάς μου, ονόματι Παυλίδης ήταν γιατρός, σπουδαγμένος στο Παρίσι και στην Κωνσταντινούπολη, μόναζε στην Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Κάποια μέρα με φώναξε και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να σχίσει τα πτυχία του, λέγοντας μου... ''Αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο πτυχίο που δίνει Ο ΘΕΟΣ!''

~ παπα-Φώτης Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός

Ο Λαυριώτης Γέροντας Παύλος Παυλίδης ήταν ιατρός χειρουργός. Γεννήθηκε στη Σαφράπολη-Θεοδωρούπολη του Πόντου το 1885. Προσήλθε στην ιερά μονή Μεγίστης Λαύρας το 1925 κι εκάρη μοναχός το επόμενο έτος. Τα πρώτα γράμματα έμαθε στην αγιοτρόφο Καισά­ρεια της Καππαδοκίας. Τις σπουδές του τελείωσε στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Ειδικεύθηκε στο Παρίσι και τη Λειψία με υποτροφία του τουρ­κικού κράτους ως αριστούχος. Εργάσθηκε ως ιατρός στην Κωνσταντι­νούπολη και την Προύσα και μάλιστα και ως αξιωματικός στον τουρκι­κό στρατό, απ’ όπου θαυμαστά δραπέτευσε το 1917. Το 1922 βρίσκεται στις τάξεις του ελληνικού στρατού. Νυμφεύθηκε, αλλά πρόωρα έμεινε χήρος. Ταλαιπωρημένος φθάνει στη Θεσσαλονίκη, κατόπιν στις Καρυές, στη μονή Βατοπεδίου και τέλος στη Μεγίστη Λαύρα. Το 1937 έγινε Γέροντας και το 1945 προϊστάμενος.

 Γράφει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του τού 1948: «Εν τη αγωνία της εν Προύση μαρτυρικής εκείνης ζωής, κατελήφθη η Μικρασία υπό του ελληνικού στρατού, εν τω οποίω μόλις μετά έτος εδέησε να ονομασθώ έφεδρος ανθυπίατρος εις την Εσκί-Σεχίρ X μεραρχίαν βαρέ­ων οβιδοβόλων. Αλλά και τούτο διεδέχθη η επαίσχυντος εκκένωσις της Ανατολής, νύκτα δε διήλθομεν διά Προύσης, εγκαταλείπων εκεί πλουσίαν βιβλιοθήκην, ιατρικήν εγκατάστασιν, και πολύτιμά μοι εργόχειρα και γραπτά, και ως Ιώβ, πάντων μεν γυμνωθείς αλλά και τη αγάπη εκείνου τιμηθείς. Σήμερον, 5 Μαΐου, ήκουσα τον Εσπερινόν του Πολυάθλου, εορτάζοντος αύριον. Εκ Θεσσαλονίκης επεσκέφθην, χάριν περισυλλογής και προς εγγυτέραν γνωριμίαν αυτό το Άγιον Όρος. Υπεδέχθην εις Θάσον τους πρόσφυγας γονείς και αδελφούς μου, και επί δύο έτη προσελήφθην ιατρός της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου. Ηγάπησα εκ κράσεως την ησυχίαν, την ειρήνην και την ευσέβειαν του Αγίου Όρους και απεφάσισα την μοναχικήν κουράν. Αλλ’ επέπρωτο να κοινοβιάσω εις Λαύραν διά λόγους, νομίζω πάλιν, θείας νεύσεως. Ανερχόμενός ποτε την μαρμάρινην κλίμακα και παρά τη θύρα της θαυματουργού Θεοτόκου Παραμυθίας μονονουχί ακούω ψιθυρισμούς εις τα ώτα της ψυχής “Εις Λαύραν … Λαύραν”.Και ούτως εν μυστική και παραδόξω συνεννοήσει μετά του μακαρίτου Γέροντος Σπυρίδωνος Καμπανάου, του Λαυριώτου ιατρού, εγενόμην τέλος μοναχός Λαυριώτης, καρείς τοιούτος μετά εξάμηνον τη 22α Μαρτίου 1926, Σάββατον προς Κυριακήν της Σταυροπροσκυνήσεως ».

 Μέσα από κινδύνους και πολλές δυσκολίες γίνεται ο ιατρός όλου του Αγίου Όρους. Τρέχει παντού όπου τον καλούν να συνδράμει τους πονεμένους αδελφούς του. Βοήθησε κι έσωσε πολλούς. Ο βίος του ταπεινός, ασκητικός, σιωπηλός, καλογερικός. Φιλακόλουθος, φιλόπονος, μελετη­ρός, προσεκτικός. Ήταν παρά την ισχνή φωνή του καλός ψάλτης και βαθύς γνώστης της βυζαντινής μουσικής. Ο θεοφιλέστατος Ροδοστόλου Χρυσόστομος αφιερώνει στα έργα του πολλούς καλούς λόγους για τον Γέροντα Παύλο: «Το πρόσωπο και την κάτισχνη απ’ την νηστεία μορφή του μπορούσες ως άριστα να την παραβάλεις με τις τοιχογραφίες των οσίων του Καθολικού ή της Τραπέζης της Λαύρας και να αισθανθείς μυστική χαρά για την ομοίωσί της … Ζώνες, σχήματα, πολυσταύρια και κομποσχοίνες τριακοσάρες κοντά στ’ απέριττο κρεββάτι του, το γνώριμο και συνηθισμένο για καλογερική κάβια σκηνικό του, δείγματα της συμβολικής και πνευματικής πανοπλίας του Γερο-Παύλου. Για μας ήταν ξεχωριστή καταξίωσις να συχνάζουμε στο δωμάτιό του και να απολαμβάνουμε την συντροφιά του, να δεχόμαστε τις συμβουλές και τις ευχές του …».

Ο λογοτέχνης Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος μεταξύ άλλων γράφει περί αυτού: «Είναι κοντός, λιγνός, φαλακρός, με άσπρο, αραιό και διχα­λωτό γένι. Παρακολουθεί τις ακολουθίες με κατάνυξη, ξεκουκίζει το κομποσκοίνι του, συλλογίζεται, διαβάζει και γράφει, καλόγερος από το 1925. Τα χειρόγραφά του έχουν ξεπεράσει τους εκατόν πενήντα τό­μους. Αποσπάσματα από τους τόμους αυτούς έχει τυπώσει σε τεύχη».

Ο κοσμογυρισμένος ιατρός, ο ευπροσήγορος μοναχός, ο φιλόθεος Γέροντας ανεπαύθη εν Κυρίω την 1.1.1980, μνήμη του ουρανοφάντορος Βασιλείου του Μεγάλου, του ιατρού και πολύσοφου αγίου.

Πηγές – Βιβλιογραφία
Παύλου Λαυριώτου μοναχού, Αυτοβιογραφίας δεύτερα μεσαία επιτομή, Άγιον Όρος 1963, σσ. 15-16.

 Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, Το Περιβόλι της Παναγίας. Αγιορείτικα και άλλα οδοιπορικά, Αθήνα δ.χ., σσ. 92-94.

 Χρυσοστόμου Ροδοστόλου επισκόπου, Γράμματα και άρματα στον Άθωνα, Άγιον Όρος 2000, σσ. 108-114.

Πηγή Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Β΄, εκδ. Μυγδονία σ. 983-985

10.000.000 ΧΑΠΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ

Το ΧΑΝΑΧ έγινε σχεδόν το ανεπίσημο εθνικό αγχολυτικό της εποχής μας. 10.000.000 χάπια τον μήνα, λένε οι επίσημες στατιστικές για τη χώρα μας.
Όχι, προφανώς, γιατί οι άνθρωποι έγιναν «αδύναμοι». Αλλά γιατί κουράστηκαν βαθιά. Κουράστηκαν να αντέχουν διαρκώς, να φοβούνται το μέλλον, να επιβιώνουν χωρίς ανάσα, χωρίς ξεκούραση, χωρίς βεβαιότητα ότι όλος αυτός ο κόπος οδηγεί κάπου.

Και κάπως έτσι το χάπι παύει να είναι απλώς φάρμακο.
Γίνεται σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να παρηγορήσει τους ανθρώπους της με σχέση, κοινότητα, τρυφερότητα και νόημα.
Ίσως αυτή να είναι η πιο σιωπηλή πλευρά της νεοελληνικής παρακμής: ότι όλο και περισσότεροι χρειάζονται χημική βοήθεια απλώς για να αντέξουν την καθημερινότητα.

Και ίσως γι’ αυτό τα χάπια να έγιναν η νέα, μοναχική «θεία κοινωνία» της εποχής μας. Όχι ως αντικείμενο χλευασμού, αλλά ως τραγικό σύμβολο μιας κοινωνίας που "μεταλαμβάνει" zanax προσπαθώντας να αναισθητοποιήσει την εξάντληση, τη μοναξιά και την απώλεια νοήματος.

Τι είναι αυτό, στ΄ αλήθεια, που μας πονά τόσο βαθιά, ώστε να χρειαζόμαστε καθημερινά λίγη χημική λήθη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε;

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Ο Μπερλιόζ συνθέτει για την Ελληνική Επανάσταση

Τη διετία 1825-1826 ο νεαρός γάλλος συνθέτης Εκτόρ Μπερλιόζ (1803-1868), που θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες του 19ου αιώνα, συνέθεσε την καντάτα «Η Ελληνική Επανάσταση (Σκηνή Ηρωική)» [La révolution grecque (Scène héroïque)], έργο H21 για δύο μπάσους, χορωδία και ορχήστρα ή στρατιωτική μπάντα, με στίχους που του προμήθευσε ο φίλος του ποιητής Ιμπέρ Φεράν (1800-1868).

Ήταν μια περίοδος που η Ελληνική Επανάσταση βρισκόταν σε κίνδυνο και ο φιλελληνισμός σε έξαρση. Ο θάνατος του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι τον είχε συγκλονίσει, μιας και ήταν θαυμαστής του ποιητικού του έργου.

Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε πολύ αργότερα στις 26 Μαΐου 1828, όταν η επανάσταση είχε επικρατήσει και το ελλαδικό κράτος βρισκόταν στα σπάργανα. Η συναυλία ενθουσίασε το κοινό, που κατέκλυσε την αίθουσα του Ωδείου των Παρισίων, παρά τα πολλά λάθη που υπέπεσαν οι μουσικοί και ο μαέστρος Νατάν Μπλοκ.

Το έργο του του Μπερλιόζ αποτελείται από τα μέρη:

Récit et Air: Lève-toi, fils de Sparte (Ρετσιτατίβο και Μελωδία: Ξεσηκωθείτε, Γιοί της Σπάρτης).
Chœur: Mais la voix du Dieu des armées (Χορωδιακό: Αλλά, η Φωνή του Θεού των Στρατευμάτων).
Prière: Astre terrible et saint, guide les pas du brave! (Προσευχή: Άστρο τρομερό και καθαγιασμένο, Οδηγός των Γενναίων.
Final: Des sommets de l’Olympe aux rives de l’Alphée (Φινάλε: Από τις κορυφές του Ολύμπου μέχρι τις όχθες του Αλφειού).

sansimera.gr

''ΑΓΝΩΣΤΟΙ'' ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ.

 Φωτογραφία η οποία εμφανίζει τον ιερέα Μακεδονομάχο Βασίλειο Γκιώνη ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Λάμποβο (άγνωστη ημερομηνία γέννησης) της επαρχίας Αργυρόκαστρου (περιοχή Βορείου Ηπείρου), που βρίσκεται στη σημερινή Αλβανία.

  Αποφοίτησε από την ιερατική σχολή της νήσου των Ιωαννίνων το 1900, και έλαβε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα αποκρύπτοντας και μεταφέροντας μηνύματα και οπλισμό στους Μακεδονομάχους.

  Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και την επιδίκαση της πατρίδας του στο νεοσύστατο Αλβανικό κράτος προσέτρεξε και έλαβε μέρος στον αγώνα των Βορειοηπειρωτών για αυτοδιάθεση.

  Ο Γκιώνης ως διάκος στην πόλη της Κορυτσάς, υπήρξε ένας από τους ηγέτες του επαναστατικού κινήματος που ξέσπασε εκεί λίγες ημέρες μετά την εγκαθίδρυση της Αλβανικής χωροφυλακής, και με το ξέσπασμα της εξέγερσης των Ελλήνων της Κορυτσάς τέθηκε επικεφαλής αυτών των μαχητών οι οποίοι είχαν ‘’ταμπουρωθεί’’ εντός της περιοχής του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου (δηλαδή στον καθεδρικό ναό της πόλης), όπου εκεί υπό την ηγεσία του ιερέα κατάφεραν οι Έλληνες μαχητές επιτυχώς να απωθήσουν τα όποια εχθρικά Αλβανικά τμήματα που τους επιτέθηκαν.

 Δύο ώρες όμως μετά τη συμφωνία της προσωρινής κατάπαυσης του πυρός, ομάδα Αλβανών ελεύθερων σκοπευτών, σε παράβαση των όρων της συμφωνίας, και ενεργώντας ύπουλα και υποχθόνια εκτέλεσαν τον ιερέα εν ψυχρώ στο προαύλιο του Αγίου Γεωργίου, Ήταν άνοιξη του 1914. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκαλέσει και την επανέναρξη των συμπλοκών στην Κορυτσά μεταξύ Αλβανών και Ελλήνων, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει.

πηγή

”Εγώ είμαι άγιος, μωρέ, ή εσύ που τα είδες αυτά;”

Ο Άγιος Πορφύριος ήταν εφημέριος στην Πολυκλινική… O π. Ευμένιος κάθε Σάββατο πήγαινε στην ψαραγορά, κοντά στην Ομόνοια, να ψωνίσει για τους λεπρούς.

Μια ημέρα πηγαίνοντας πέρασε από τον Άγιο Γεράσιμο στην Πολυκλινική, είχε Λειτουργία και στην Λειτουργία βλέπει τον παπά να λειτουργάει με πολύ Φως και Αγγέλους

Τέλειωσε η Λειτουργία και του λέει:
”Είσαι άγιος, έχεις τόσο Φως όταν λειτουργάς και τόσους Αγγέλους !!.”
Και απαντάει ο Άγιος Πορφύριος:
”Εγώ είμαι άγιος, μωρέ, ή εσύ που τα είδες αυτά;”

Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης

26/5/1944. Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΕ τον ιερέα Δημήτριο Ν. Γκέλη του Αγγελοκάστρου Κορινθίας

Το φριχτό έγκλημα εγινε στα Δίδυμα Αργολίδας, και ενώ οι σφαγείς ήσαν εν σπουδή γιατί έφθαναν οι Γερμανοί με το Τάγμα Ασφαλείας Κορίνθου σε «παγανιά» που είχαν ξεκινήσει από Άργος, Ναύπλιο και Κόρινθο και έφθασαν μέχρι τις Σπετσες.

Ακολουθεί Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ Δημητρίου Ν. Γκέλη (MD, ORL, DDS, PhD) «Αυτός Που Βαφτίστηκε Τρεις Φορές» με περιγραφή του μαρτυρίου:
«Ο ιερέας συνελήφθη στο Αγγελόκαστρο στις 10 Απριλίου 1944 (Μεγάλη Δευτέρα) από τους αντάρτες κομμουνιστές με την κατηγορία του «αντιδραστικού» και του «συνεργάτου» των Ιταλών. Η αλήθεια όμως είναι ότι η αιτία της σφαγής του ήταν η σθεναρή αντίσταση και αντιμετώπιση των «ινστρουχτόρων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που συχνά επισκέπτονταν το Αγγελόκαστρο και τους αντέκρουε, προσπαθώντας να διαφυλάξει τη χριστιανική πίστη των χωριανών του.

Οι κατηγορίες ήταν ψευδείς, διότι δεν υπήρξε ποτέ μόνιμη μονάδα Ιταλών στρατιωτών στο Αγγελόκαστρο, ώστε κάποιος χωρικός να συνεργαστεί μαζί τους. Οι Ιταλοί ανέβαιναν στο Αγγελόκαστρο μόνο για να κάνουν πλιάτσικο και να συνεργαστούν με τους μόνιμους συνεργάτες τους που ήταν οι μπακάληδες και ο μυλωνάς του χωριού, για να προμηθευτούν άλευρα.

Αφού τον συνέλαβαν, τον πέρασαν από «λαϊκό δικαστήριο», οι άνθρωποι που τους είχε βαφτίσει και παντρέψει, τον καταδίκασαν εις θάνατον και τον έστειλαν στα Δίδυμα Αργολίδος, όπου διατηρούσαν στη «Μικρή Σπηλιά» Στρατόπεδο Μελλοθανάτων, όπου γίνονταν οι σφαγές. Στο στρατόπεδο μελλοθανάτων της «Μικρής Σπηλιάς» ήταν καταδικασμένοι και κρατούνταν άλλοι 39 Αγγελοκαστρίτες χωρικοί, «αντιδραστικοί» και αυτοί.

Στις 26 Μαΐου τα χαράματα άρχισε το μαρτύριο . Ο σφαγιάς χρησιμοποίησε μεγάλο χασαπομάχαιρο. Μετά τον Αποκεφαλισμό, σύμφωνα με τους παρόντες συγχωριανούς, που γλύτωσαν τη σφαγή, το σώμα του ιερέα βάδισε περί τα 40 μέτρα όρθιο και έβγαινε από μέσα του ένα βαθυγάλαζο φως, που έγινε ορατό, διότι δεν είχε ανατείλει ο ήλιος, ακόμη. Αυτό προκάλεσε δέος στους μελλοθανάτους, που περίμεναν καρτερικά να έλθει η σειρά τους. Ακολούθησε σφαγή και άλλων μελλοθανάτων κατοίκων τις τότε Αργολιδικορινθίας.

Ο άγιος Ευμένιος στην ΕΔΕΣΣΑ

Ο άγιος Ευμένιος (23/05)στην ΕΔΕΣΣΑ με τον μητροπολίτη πατέρα Ιωήλ στο πάρκο των καταρρακτών καθώς και ο π. Γεώργιος Δεμερτζής.

πηγή

"Ευγένιος Ροντιόνωφ: ο νεομάρτυρας του Σταυρού ως τροπαιοφόρος

Η σιωπή του αίματος και η θεολογία της ελευθερίας"

Υπάρχουν πρόσωπα που δεν ανήκουν απλώς στην ιστορία, αλλά εισέρχονται στη μυστική περιοχή του μαρτυρίου, εκεί όπου ο χρόνος παύει να είναι χρονικός και γίνεται αιωνιότητα σε εξέλιξη. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο Ευγένιος Ροντιόνωφ, ο νεαρός που έζησε ελάχιστα, αλλά άφησε πίσω του ένα θεολογικό αποτύπωμα δυσανάλογο με τη σύντομη ζωή του.
Δεν πρόκειται για έναν ήρωα με την κοσμική έννοια. Η έννοια του ήρωα ανήκει στον χώρο της ιστορίας, της νίκης, της πράξης που καταγράφεται. Ο μάρτυρας όμως ανήκει αλλού: στην περιοχή όπου η νίκη δεν φαίνεται, όπου η ήττα μεταμορφώνεται σε βασιλεία, και όπου το σώμα γίνεται ο τόπος μιας αόρατης λειτουργίας.

Ο Ροντιόνωφ δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο θυσίας· είναι μια σιωπή που έγινε ομολογία. Εκεί, στο όριο του τρόμου και της βίας, δεν απαντά με κραυγή εξουσίας, αλλά με την εσωτερική σταθερότητα εκείνου που έχει ήδη επιλέξει. Και αυτή η επιλογή δεν είναι ψυχολογική. Είναι οντολογική. Δεν αφορά το «τι αντέχει ο άνθρωπος», αλλά το «που ανήκει ο άνθρωπος».

Στον κόσμο της βίας, η πιο βαθιά πίεση δεν είναι η σωματική, αλλά η πνευματική: η απαίτηση να αρνηθείς αυτό που είσαι για να επιβιώσεις. Εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται το θεμέλιο της ελευθερίας. Διότι η ελευθερία δεν είναι απλώς επιλογή μεταξύ δύο δρόμων· είναι η δυνατότητα να παραμείνεις πιστός σε μια αλήθεια ακόμη κι όταν αυτή οδηγεί στον θάνατο.

Οι Αδελφοί Καραμαζώφ — Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Οι Αδελφοί Καραμαζώφ δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα· είναι ένα απέραντο ηθικό τοπίο όπου οι ανθρώπινες ψυχές αφήνονται γυμνές μπροστά στον Θεό, στη συνείδηση και στον ίδιο τους τον εαυτό.
Γραμμένο κοντά στο τέλος της ζωής του Ντοστογιέφσκι, το βιβλίο μοιάζει με μια τελευταία εξομολόγηση — πυρετώδης, συμπονετική και αφοπλιστικά ειλικρινής. Λίγα έργα έχουν το θάρρος να κοιτάξουν τόσο βαθιά μέσα στην πίστη και την αμφιβολία, την αγάπη και τη βία, την ελευθερία και την ενοχή. Και ακόμη λιγότερα το κάνουν με τέτοια ανθρώπινη ένταση.

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η οικογένεια Καραμαζώφ, μια οικογένεια χτισμένη πάνω στη σύγκρουση και τη σήψη.
Ο πατέρας, ο Φιοντόρ Πάβλοβιτς, είναι χυδαίος, άπληστος και ηθικά διαλυμένος, αλλά ταυτόχρονα παράξενα ζωντανός, σαν να ενσαρκώνει το πιο χαμηλό και ανεξέλεγκτο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.
Οι τρεις γιοι του μοιάζουν λιγότερο με απλούς χαρακτήρες και περισσότερο με διαφορετικές όψεις της ανθρώπινης ψυχής.
Ο Ντιμίτρι ζει μέσα στο πάθος, την επιθυμία και την αυτοκαταστροφή.
Ο Ιβάν μέσα στη λογική, την αμφιβολία και την εξέγερση απέναντι στον Θεό.
Και ο Αλιόσα μέσα στην πίστη, τη συμπόνια και τη σιωπηλή καλοσύνη.
Ο καθένας κουβαλά ένα κομμάτι της ανθρώπινης κατάστασης, και μαζί σχηματίζουν ένα από τα βαθύτερα ψυχολογικά πορτρέτα που γράφτηκαν ποτέ.

Δύο θαύματα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ρώσσου.

Ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος Χρυσόστομος Α΄, μὲ τὴν ὑπ’ ἄριθμ. πρώτ. 1609/17-11-1978 ἐγκύκλιό του πρὸς τοὺς αἰδεσιμωτάτους Ἐφημερίους καὶ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως κοινοποιεῖ δύο θαύματα.

1) «... Τὸν περασμένο χειμῶνα ἕνα ἑλληνικὸ πλοῖο στὴν Βόρειο θάλασσα φορτωμένο πηγαίνει γιὰ λιμάνι τῶν Κάτω Χωρῶν. Στὴ μέση τοῦ πελάγους πέφτουν σὲ φοβερὸ κυκλῶνα. Τὸ ραντὰρ δὲν λειτουργεῖ. Τὸ πλοῖο ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ καταποντίζεται. Ὁ κυβερνήτης ἔμπειρος ναυτικὸς βλέπει, ὅτι πράγματι δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα σωτηρίας. Κάποιος τοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ὑπάρχει ἕνας ὁλόσωμος Ἅγιος, Ὅσιος Ἰωάννης Ρῶσσος εἶναι τὸ ὄνομά του, ποὺ ὅ,τι τοῦ ζητήσεις μὲ πίστη σοῦ τὸ κάνει. Τὸ θυμήθηκε αὐτὸ ὁ κυβερνήτης καὶ μέσα στὴ λαίλαπα τῆς καταστροφῆς προσεύχεται στὸν ἄγνωστό του Ἅγιο Ἰωάννη καὶ τοῦ λέγει: «Μεγάλε Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν σὲ ἔχω γνωρίσει, προσεύχομαι ἀπόψε σ’ ἐσένα, ὄχι γιὰ νὰ σώσεις τὸν ἑαυτό μου ποὺ εἶμαι πλοίαρχος, ὄχι γιὰ τὸ πλοῖο ποὺ στοιχίζει ἑκατομμύρια, ἀλλὰ προσεύχομαι γι’ αὐτοὺς τοὺς πονεμένους ναυτικοὺς ποὺ ξενιτεύτηκαν, γιὰ νὰ ζήσουν τὶς φτωχές τους οἰκογένειες καὶ αὐτὴ τὴ στιγμὴ πνίγονται. Ἔλα Ἅγιε τοῦ Θεοῦ καὶ κράτησε τὸ πλοῖο γιὰ νὰ μὴν χαθεῖ στὰ ἔγκατα τοῦ πελάγους».

Ἀρχίζει νὰ ξημερώνει. Τὸ πλοῖο μὲ τὸ πρῶτο φῶς τῆς ἡμέρας βρίσκεται μέσα στὸ λιμάνι ποὺ ἤθελε νὰ πάει, πλευρισμένο στὴν προκυμαία σὰν κάποιος ἔμπειρος πλοηγὸς νὰ τὸ εἶχε ὁδηγήσει μὲ ἐπιδεξιότητα ἐκεῖ.

Διέφθειραν τον λαό γιά νά τον αναγκάσουν σε σιωπή και σε υποταγή.

Του Mακαριστού Μητροπολίτου Σιατίστης & Σισανίου Παύλου

Δεν ξέρω εάν εδώ που φτάσαμε υπάρχει ελπίδα και έξοδος από τη δύσκολη ώρα πού περνάμε. Εάν υπάρχει όμως ένα ενδεχόμενο ελπίδας, αυτό μόνο από το λαό μπορεί να προέλθει, εάν μπορέσει να συνετισθεί, εάν μπορέσει να μετανοήσει, εάν μπορέσει να αναλάβει τις ευθύνες του.

Οι εξουσίες στάθηκαν αδύνατες, γιατί υπήρξαν λίγες σε ποιότητα. Οι κατά καιρούς εξουσίες που κυβέρνησαν αυτό τον τόπο, στάθηκαν ανίκανες και ένα καθαρό μάτι διαβλέπει ότι δεν έχουν πλέον την δυνατότητα να βοηθήσουν την Πατρίδα. Εάν μπορούσαν θα το είχαν κάνει.

Όχι δε μόνον δεν έκαναν καλό, αλλά έκαναν κακό, για την ακρίβεια κακούργησαν εναντίον της Πατρίδας και του λαού. Το κακούργημα δεν είναι μόνο ότι τον κατάστρεψαν οικονομικά, αλλά τον διέφθειραν ψυχικά. Προκειμένου να μπορούν να απολαμβάνουν την εξουσία τους και τα λάφυρά της, διέφθειραν την ψυχή αυτού του λαού και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που καταντά δαιμονικός.

Εκμεταλλεύθηκαν τα ανθρώπινα πάθη με στόχο να εκμαυλίσουν συνειδητά τον λαό. Με υποταγμένα στην εξουσία τα τηλεοπτικά κανάλια διαμόρφωσαν τις ειδήσεις διά να διαφθείρουν τον λαό και να κλονίσουν συνειδήσεις ώστε κάποτε να μπορούν να του πετάξουν στα μούτρα το «μαζί τα φάγαμε».

Ο λαός διαβρωμένος έγινε αιχμάλωτος του δικού του οράματος, αυτού που του καλλιέργησαν και τώρα κάποιοι έχουν την ελπίδα ότι θα ξανάρθουν εκείνες οι «καλές ημέρες» της καλοπέρασης και κανείς από τους πολιτικούς δεν έχει το θάρρος να τους πεί ότι αυτές δεν θα ξανάρθουν, γιατί ήταν μέρες ανομίας, και δεν πρέπει να ξανάρθουν.

‘’ΑΓΝΩΣΤΟΙ’’ ΗΡΩΕΣ (ΚΡΗΤΗ 1941).

  Φωτογραφία του 1945 η οποία εμφανίζει τον Ιερέα Βασίλειο Ρουμελιωτάκη από τον Γαλατά-Χανίων της Κρήτης, ο οποίος κατά την διάρκεια της Μάχης της Κρήτης το 1941 και μετά, βοήθησε πολλούς μαχητές των συμμαχικών δυνάμεων των ‘’ANZACS’’.

 Το κυριότερο έργο του όμως,ήταν το ότι κράτησε αρχείο των νεκρών στρατιωτών που θάφτηκαν στην περιοχή ‘’Ελαιώνες’’ μαζί και τις στρατιωτικές τους ταυτότητες, και έτσι μετά το τέλος του Β΄ΠΠ κατέδειξε την ακριβή θέση που ήταν θαμμένοι οι νεκροί με την ταυτόχρονη παράδοση των ταυτοτήτων τους στο Ελληνικό κράτος, το οποίο Ελληνικό κράτος με την σειρά του ενημέρωσε τις πρεσβείες των νεκρών, και οι πρεσβείες με την σειρά τους ενημέρωσαν τις οικογένειες των νεκρών

πηγή

Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.

Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.
Διότι είναι δίκαιος απέναντί μας με ελεύθερη και σπλαχνική κατάβαση σε μας. Αν ήταν μόνο δίκαιος ο Θεός, δεν θα ήταν απόλυτα ελεύθερος· αν ήταν μόνο ελεήμων, δεν θα λάμβανε υπ’ όψη τις ανθρώπινες προσπάθειες και δεν θα τις ενθάρρυνε....

Ο Θεός, ως δίκαιος, θέλει αφενός όλοι να είναι ίσοι μεταξύ τους, και αφετέρου να δίνει σε όλους τόσο, όσο μπορούν να δεχθούν από τη μακαριότητά Του, ανάλογα με τις δικές τους προσπάθειες.
Ο Θεός αναφέρεται δίκαια σ’ όλους μας, αλλά σκέφτεται τον καθένα ξεχωριστά, στο πλαίσιο του συνόλου. Ο Θεός δεν ξεκινά από μια ιδέα της δικαιοσύνης, αλλά από την πραγματικότητά της εν Αυτώ.

Άγιος ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ  (1903–1993)

πηγή

Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ-Μεσ’ από τα ιερά κείμενα (Φώτη Κόντογλου)

(Άρθρο του Φώτη Κόντογλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 9/3/1952)

Τεχνική: Μολύβι σε χαρτί κολλημένο σε χαρτόνι
Διαστάσεις: 14 Χ 12 εκ.
Συλλογή: Οικογένεια Κόντογλου

Τώρα που αρχίζει να ξυπνά η φύση από την παγωνιά του χειμώνα και που ζεσταίνουνται τα σπλάχνα της γης κι όλα τα πλάσματα σαν να γίνουνται το καθένα και μια βρύση, απ’ όπου πηδά με χαρά η ζωή , έρχεται στο στόμα μας μονάχη της η ευχαριστία μας για τον Πατέρα μας, που μας έπλασε, για Κείνον που μας έβγαλε από τη ανυπαρξία και μας έδωσε πνοή ζωής και όρεξη αγάπης. Η καρδιά μας σκιρτά και θέλει να υμνήσει τον Κύριο «εν φωνή αγαλλιάσεως ήχου εορτάζοντος».

Τα βιβλία της θρησκείας είναι γεμάτα από ύμνους στην ωραιότητα που έχουνε τα θαυμαστά δημιουργήματα του Θεού.

Η Παλαιά Διαθήκη είναι καταστολισμένη με ποιητικά λόγια και περιγραφές για τα φυσικά φαινόμενα του ουρανού και της γης, για τη θάλασσα, για τα βουνά, για τους ποταμούς, για τα δένδρα, για τα ζώα, για τα λουλούδια, για όλα τα πλάσματα, άψυχα και ζωντανά. Αλλά και στο Ευαγγέλιο βρίσκουνται συχνά τέτοια λόγια για τη φύση, που μ’ όλη τη συντομία τους και την απλότητά τους χαράζουνται βαθειά στην ψυχή του ανθρώπου. Τα εκκλησιαστικά βιβλία μας έχουνε κι εκείνα θησαυρό από ποιητικά λόγια για τα φυσικά κτίσματα, γραμμένα από του υμνωδούς της Ορθοδοξίας, τα Μηναία, το Ρολόγι, το Ευχολόγιο, η Παρακλητική, το Τριώδιο

Ο άνθρωπος που έχει πίστη στο Θεό, θαυμάζοντας κι αγαπώντας τη φύση, θαυμάζει κι αγαπά τον ίδιο το Θεό από τα έργα του και τον ευχαριστεί για τα ωραία πράγματα που έπλασε. Ο άπιστος που αγαπά τη φύση αγαπά την όψη της μονάχα. Η αγάπη του είναι ρηχή. Ενώ όποιος πιστεύει στο Θεό, θαυμάζοντας κι αγαπώντας τα κτίσματα, ανεβαίνει από αυτά στο Δημιουργό και νιώθει βαθειά πως όλα είναι αγιασμένα. Οι άπιστοι σταματάνε μοναχά ως τα φαινόμενα, γι αυτό και λένε πως θαυμάζουνε τα φαινόμενα της φύσεως.

Από αυτές τις εξαίσιες ζωγραφιές που είπαμε πως υπάρχουνε μέσα στην Παλαιά Διαθήκη, ποια να πρωτοθυμηθούμε;

Ο 103ος Ψαλμός του Δαυΐδ ο λεγόμενος Προοιμιακός είναι ένας ύμνος στα φυσικά κτίσματα από τα πιο μεγάλα ως τα πιο μικρά κι άλλος ποιητής δεν ταίριαξε έναν όμοιο του : «Ανεβαίνουνε τα βουνά και κατεβαίνουνε οι κάμποι, στον τόπο που τα θεμελίωσες … Στέλνεις πηγές μέσα στα φαράγγια, ανάμεσα στα βουνά περνάνε νερά. Ποτίζουνε όλα τα θηρία των βουνών, ξεδιψάνε τα αγριογάϊδουρα. Κοντά τους χτίζουνε τις φωλιές τους τα πουλιά τ’ ουρανού κι απ’ ανάμεσα στις πέτρες βγάζουνε φωνές».

Στον 148ο Ψαλμό παρακινά όλα τα πλάσματα και τα κτίσματα να δοξολογήσουνε τον Κύριο : «Αινείτε τον Κύριο ήλιος αι φεγγάρι. Δοξολογάτε τον όλα τ’ άστρα και το φώς. Δοξολογάτε τον οι δράκοντες κι όλες οι άβυσσοι, η φωτιά, το χαλάζι, το χιόνι, το κρούσταλλο, η ανεμοζάλη, που κάνουνε το πρόσταγμά του. Τα βουνά και τα χαμοβούνια, τα καμπερά τα δέντρα κι όλα τα κέδρα. Τα θηρία κι όλα τα ζωντανά, τα σερπετά και τα φτερωτά που πετούνε».

Μα κι οι άλλοι οι Προφήτες υμνούνε κι αγαπάνε τη φύση επειδή ζήσανε στην αγκαλιά της. Βάζουμε λιγοστά από τα λόγια τους αυτά ….

«Ας αναγαλλιάσει η έρημος η διψασμένη, ας χαρεί και ας ανθίσει σαν κρίνος. Και θα λουλουδίσουνε οι ερημιές του Ιορδάνη, γιατί θα πάρει τη δόξα και την εμορφιά που έχει ο Λίβανος, και την τιμή που έχει το Καρμήλι…. Τότε θα πηδά ο τυφλός σαν το ελάφι κι η γλώσσα των μουγκών θα μιλά τρανά, γιατί πετάχτηκε νερό μέσα στην έρημο και νερομάνα φάνηκε σε γη διψασμένη. Και θα γεμίσει ο ξέρακας από νερά γάργαρα και σε διψασμένη γη θα βγεί φλέβα με δροσερά νερά. Εκεί θα’ ναι η χαρά των πουλιών, θα φωλιάζουνε στις καλαμιές και θα λούζονται στα νερά «. (Ησαΐας ΛΕ, 1-7).

Το φάντασμα του Le Corbusier

Ένα εξαιρετικό άρθρο (Δείτε το ολόκληρο στο https://www.respublica.gr/2023/02/post/le-corbusier) που εξηγεί τους λόγους για τους οποίους οι ελληνικές πόλεις είναι ίσως οι πιο άσχημες στην Ευρώπη (και όχι μόνο). 

 Στο όνομα της προόδου και της πρωτοπορίας, αλλά και λόγω της τάσης του αποικιοκρατικού πολιτικού μας συστήματος να αντιγράφει κάθε αποτυχημένη τάση που κυριαρχεί στα έθνη που «πέρασαν διαφωτισμό», οι αστικοί χώροι μετατράπηκαν σε πρότυπα ασχήμιας.

  Εκεί που κάποτε είχε αναδυθεί η ιδέα του κάλλους, εξωτερικού (αρχαιότητα) και εσωτερικού (βυζαντινός ελληνισμός), σήμερα βασιλεύει η αισθητική κατάθλιψη.

  Κάθε τι το παραδοσιακό έπρεπε να εξαφανιστεί, να δώσει χώρο στο «καινούριο» και το «λειτουργικό» που «έρχεται από το μέλλον». 

 Κάθε τι που παραπέμπει στο παρελθόν, που θυμίζει χωριό, ίσως και λίγο ανατολή, έπρεπε να παραχωρήσει τη θέση του στο «νέο» και «σύγχρονο», για να «ξεβλαχέψει» επιτέλους ο «ελληναράς». 

 Αν υπάρχει κάτι αποκρουστικό σε όλη την ιστορία με τον ουρανοξύστη, δεν είναι η αμφιλεγόμενη αισθητική αυτού του κτιρίου (πάντως χειρότερη δεν είναι από τα αποκρουστικά τσιμεντόσπιτα) αλλά ότι προωθείται από τους ίδιους οικοφοβικούς αποικιοκράτες που βάλθηκαν να μας «ξεβλαχέψουν» μερικές δεκαετίες πριν, καταστρέφοντας οτιδήποτε θυμίζει ρίζες και παράδοση, πατώντας στη λογική πως «εφόσον τα διαφωτισμένα έθνη έχουν ουρανοξύστες, οφείλουμε να έχουμε κι εμείς».

Με τη γλώσσα δεν επικοινωνούμε απλά για να συνεννοηθούμε, αλλά ενώνουμε τις ψυχές μας.

 Σε μία περίοδο κρίσεως, επικρίσεως και κατακρίσεως, πτώσεων, καταπτώσεων, επιπτώσεων και εκπτώσεων, ζάλης, παραζάλης, πάλης κι αιθάλης πάσχει η μοναδική λαλιά μας, η εγχώρια πλούσια γλώσσα. Μαζί της μπορείς να πεις και να εκφράσεις τα πιο δύσκολα, τα πιο κούφια, τα πιο υψηλά.

 Όπως λέει o ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, η ελληνική γλώσσα είναι η πιο παλιά και η …πιο πλούσια του κόσμου.

  Στα ελληνικά μπορείς να εκφράσεις τα πιο λεπτά, τα πιο τέλεια νοήματα της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της ποιήσεως. Να αποδώσεις ιδέες, στοχασμούς, σκέψεις, έννοιες, μεγάλες, ευγενικές, ιερές και ωραίες. Η ελληνική γλώσσα εκφράζει περίτεχνα το μεράκι, τον καημό, τον πόθο του τεχνίτη, του καλλιτέχνη, του ήρωα, του αγίου. Συντίθεται η αρχοντιά και η ταπεινότητα, η μεγαλοπρέπεια και η σεμνότητα, η φιλοκαλία. Η χαρμολύπη, η νηφαλιότητα, ο γλυκασμός και η λύτρωση. Δεν είναι εφάμαρτη υπερηφάνεια η αγάπη της γλώσσας μας, της πατρίδος μας, της πονεμένης και προδομένης. Προδόθηκε και η γλώσσα από συνεχείς ξενικούς όρους, που δυστυχώς καθιερώνονται στα παιδιά. Το ύδωρ, ο άρτος, ο ουρανός και η θάλασσα ονομάζονται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια το ίδιο. Όπως τα έλεγε ο Όμηρος. Η γλώσσα μεταφέρει νόημα, ιστορία, ήθος και χάρη.

 Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να εκφράζεις με τη γλώσσα σου όλες τις σκέψεις σου. Δυστυχώς οι Νεοέλληνες δεν διαβάζουν και γι’αυτό η γλώσσα τους είναι πολύ φτωχή.