Το κόλλυβο δεν είναι απλώς έθιμο· είναι θεολογία σε μορφή σπόρου...

Φώτο

Υπάρχουν πράγματα ταπεινά που κρατούν μέσα τους μια μυστική βασιλεία. Ένας κόκκος σιταριού, σιωπηλός και μικρός, γίνεται στο ορθόδοξο κόλλυβο σύνορο και γέφυρα· γίνεται μεθόριο, εκεί όπου ο χρόνος ακουμπά την αιωνιότητα και η μνήμη ανθίζει σαν άνθος που δεν μαραίνεται. Το κόλλυβο δεν είναι απλώς έθιμο· είναι θεολογία σε μορφή σπόρου, φιλοσοφία σε γεύση γλυκιά, ποίηση σπαρμένη με ζάχαρη άχνη πάνω στο μυστήριο του θανάτου.

Η Εκκλησία, από τους αποστολικούς χρόνους, μνημονεύει τους κεκοιμημένους με προσευχή και ελπίδα. Στην πράξη του κολλύβου συνοψίζεται ο λόγος του Κυρίου: «ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει». Ο κόκκος που βράζει και μαλακώνει, που σπάζει την αυτάρκεια του για να γίνει κοινό φαγητό, είναι εικόνα της ταπείνωσης· είναι εικόνα του ίδιου του Χριστού που κατέρχεται στον Άδη για να τον φωτίσει εκ των έσω. Έτσι, κάθε πιάτο κολλύβου γίνεται μικρό κήρυγμα αναστάσεως· μικρή πασχαλινή σπίθα μέσα στο πένθος.

Το κόλλυβο είναι ομολογία ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η διάβαση. Η Εκκλησία δεν μνημονεύει για να κρατήσει τους νεκρούς δεμένους στη γη, αλλά για να τους συνοδεύσει με την προσευχή στο φώς. Η μνήμη δεν είναι ψυχολογική ανακύκλωση του παρελθόντος· είναι λειτουργική πράξη, κοινωνία αγίων, άρρηκτη συνομιλία μεταξύ Εκκλησίας στρατευομένης και θριαμβευούσης. Όταν ο ιερεύς μνημονεύει ονόματα στην Αγία Πρόθεση, δεν προφέρει ήχους· ανοίγει παράθυρα. Το κόλλυβο, ευλογημένο και θυμιατισμένο, γίνεται ορατό σημείο αυτής της αόρατης ανταλλαγής.

Ένα παλιό κελί...

Ένα παλιό κελί,πνιγμένο στον κισσό,που κάποτε ήταν ζωντανό. Άναβε καντήλι. Ακουγόταν ψαλμωδία. Περνούσε άνθρωπος από το κατώφλι του και η πέτρα αποκτούσε παλμό. Τώρα στέκει σιωπηλό, πολεμημένο από τον χρόνο, σχεδόν χαμένο μέσα στη βλάστηση.
Και όμως, δεν μοιάζει νεκρό. Μοιάζει να περιμένει.
Περιμένει να κατοικηθεί ξανά. Να ακουστεί προσευχή. Να πάρει ζωή από παρουσία ανθρώπου που θα σταθεί μέσα του και θα πει ένα “Κύριε ελέησον” αληθινό.
Τα κελιά δεν πεθαίνουν. Κοιμούνται.
Και ίσως κάπως έτσι είναι και η ψυχή μας. Όταν αφήνεται, γεμίζει αγριόχορτα. Όταν κατοικηθεί από προσευχή, γίνεται πάλι αρχοντικά στημένη.
Το ζήτημα δεν είναι αν γέρασε το σπίτι. Το ζήτημα είναι αν θα βρεθεί κάποιος να το ανάψει.

Athos Zone

Ο Σταυρός με τον οποίον ο Εθνομάρτυς Επισκόπος Ρωγών Ιωσήφ ευλογούσε τους αγωνιστές του Μεσολογγίου.

πηγή

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και ιστορική συγκίνηση αναμένεται να εορταστεί φέτος η Κυριακή της Ορθοδοξίας στην Τσαριτσάνη, καθώς οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις συμπίπτουν με τη συμπλήρωση 200 ετών από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου.

Η Ιερά Μητρόπολη Ελασσώνος τιμά τη μνήμη δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων, του Διδασκάλου του Γένους Κωνσταντίνου Οικονόμου του εξ Οικονόμων και του Επισκόπου Ρωγών και Κοζύλης Ιωσήφ, ο οποίος πρωτοστάτησε στα γεγονότα του 1826.

Περί αγίων εικόνων. Από τον πς΄ κανόνα της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου.

ΤΟΜΟΣ ΣΤ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ΄
Περί αγίων εικόνων.
Από τον πς΄ κανόνα της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου.

 Ο πς΄ (86ος) κανόνας της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου ορίζει: Το να ζωγραφίζουμε τους τύπους (τις προτυπώσεις) με χρώματα, ενώ τα πρωτότυπα έχουν ήδη έρθει, θα ήταν άκομψο και περιττό. Γι' αυτό, ορίζει να μη ζωγραφίζεται ο αμνός (το αρνί) ως τύπος, με το αίμα του οποίου ο μέγας Μωυσής παλαιότερα, αλείφοντας τις παραστάδες των θυρών, εμπόδιζε την είσοδο στον εξολοθρευτή δαίμονα.

 Ούτε ο Βαπτιστής να ζωγραφίζεται να δείχνει με το δάχτυλο τον αμνό και να φωνάζει στους λαούς: «Ιδού ο αμνός του Θεού». 

 Αντίθετα, οι γραφές των τύπων πρέπει να παραμερίζονται και να αναστηλώνεται σε εικόνες ο ανθρώπινος χαρακτήρας του Θεού Λόγου. Βλέποντας και προσκυνώντας αυτή την εικόνα, συλλογιζόμαστε, όσο είναι δυνατόν, το απόρρητο μυστήριο της συγκατάβασής Του, την ακατανόητη ταπείνωσή Του, τη ζωή Του μέσα στη σάρκα, τα πάθη Του, τον θάνατο που έγινε πρόξενος ζωής, και όλα όσα μας έσωσαν. Διότι, αν και οι τύποι είναι σεπτοί, πρέπει να τιμάται περισσότερο η αλήθεια, η οποία μας χάρισε και αυτά (τους τύπους). Από αυτό φαίνεται ότι δεν είναι πρέπον να απελευθερώνουμε περιστέρια στις εκκλησίες αντί του Αγίου Πνεύματος, ή να ανάβουμε κερί αντί του αστέρα, ή να τοποθετούμε ομοίωμα βρέφους και κούνιας αντί της άρρητης Γέννησης.

Φωτίου Πατριάρχου και Θεοδώρου του Στουδίτου.

 Η λέξη «εικών» προέρχεται από το «εοικέναι» (μοιάζω). Άλλο πράγμα είναι η φυσική εικόνα και άλλο η μιμητική. Η φυσική εικόνα δεν έχει φυσική διαφορά από την αιτία της, αλλά υποστατική, όπως ο υιός ως προς τον πατέρα. Διότι η φύση τους είναι μία, αλλά οι υποστάσεις δύο.

57 ψυχές ζητούν δικαίωση

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος δεν κυλά· ραγίζει. Και μέσα από τη ρωγμή του αναδύεται η φωνή της ανθρώπινης οδύνης, όχι ως κραυγή εκδίκησης, αλλά ως μνήμη που απαιτεί νόημα. Πενήντα επτά χαμένες ψυχές· ένας αριθμός που αρνείται να παραμείνει αριθμός, που επιμένει να μετασχηματίζεται σε πρόσωπα, σε ονόματα, σε βλέμματα που δεν πρόλαβαν να γεράσουν.

Η απώλεια, όταν είναι συλλογική, γίνεται μυστήριο. Δεν είναι απλώς η απουσία ενός σώματος, αλλά το ρήγμα στην ίδια την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο άνθρωπος ζει επειδή πιστεύει ότι ο δρόμος θα τον οδηγήσει στον προορισμό του, ότι η νύχτα θα παραδώσει τη θέση της στην αυγή, ότι το αύριο δεν θα είναι προδοσία του σήμερα. Όταν αυτή η πίστη τραυματίζεται, η ψυχή στέκεται γυμνή μπροστά στο ερώτημα του Ιώβ: «Γιατί;»

Φως και σκοτάδι(Με αφορμή ένα κορεό)

 Κάποιοι ενοχλήθηκαν πολύ, ειρωνεύτηκαν και έβριζαν τους Σέρβους οπαδούς, του Ερυθρού Αστέρα, που δημιούργησαν ένα θαυμάσιο κορεό με τον Άγιο Συμεών τον Μυροβλήτη, τον υπέρμαχο της Ορθοδοξίας και της παράδοσης. Το κορεό τους συνοδευόταν και από ένα πανό που έγραφε: «Αφήστε την Πίστη μας να σας οδηγήσει στη νίκη».

 Πριν καιρό κάποιοι περιχαρείς, επευφημούσαν και θαύμαζαν τους Γερμανούς οπαδούς της Καϊζερσλάουτερν όταν σήκωσαν ένα τεράστιο πανό με τον διάβολο να αναδύεται μέσα από μια πεντάλφα, μαζί με ένα ακόμα πανό που έγραφε: «Άκουσέ μας, Εωσφόρε, και ανέβα από την άβυσσο, πάρε τις ψυχές μας. Οδήγησέ μας στο φως, βασιλεύεις στον κόσμο, αναδύεσαι από τις φλόγες και εμφανίζεσαι».

Ο αντιχριστιανικός συρφετός με τους κομπλεξικούς και διεφθαρμένους οπαδούς του, μόλυνε άλλη μια φορά τα Ευρωπαϊκά γήπεδα με την σαπίλα και την μπόχα του βούρκου τους!

πηγή

«Κοιτώντας ψηλά, δεν φοβόμαστε»Κυριακή της Ορθοδοξίας

«ΟΥΡΑΝΕ, ΠΟΝΕ ΜΑΚΡΙΝΕ»

«Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰωάν. 1, 52).
«Σᾶς βεβαιώνω ὅτι σύντομα θὰ δεῖτε νὰ ἔχει ἀνοίξει ὁ οὐρανός, καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν πάνω στὸν Υἱὸ τοῦ ᾿Ανθρώπου».

 Είμαστε πλασμένοι να κοιτάμε προς τον ουρανό. Σε έναν κόσμο διασπασμένο, όπου τα συμφέροντα συγκρούονται, όπου οι πόλεμοι μοιάζουν συνεχείς και αναπόφευκτοι, όπου ο θάνατος είναι προαιώνιος και έσχατος εχθρός, μας έχει δοθεί ως δώρο η ελευθερία, διά της οποίας καλούμαστε είτε να κοιτάξουμε ψηλά είτε να θεοποιήσουμε τον εαυτό μας. Να διαλέξουμε την επιβίωση με κριτήριο το εγώ και την παντοδυναμία του ή τη σχέση με τον Θεό που δἰνει άλλο νόημα στη ζωή, αγάπης και ελευθερίας, αλήθειας και ανάστασης. 

Κοιτώντας ψηλά, δεν φοβόμαστε. Γνωρίζουμε ότι θα χάσουμε συχνά, ακόμη και την ίδια μας τη ζωή στο τέλος. Πιστεύουμε όμως. Εμπιστευόμαστε Εκείνον που έγινε άνθρωπος και κατέβηκε από τον ουρανό, αφήνοντάς τον για πάντα ανοιχτό. Δεν είμαστε μόνοι μας. Μπορεί να παλεύουμε να διορθώσουμε τον κόσμο, αλλά, στην πραγματικότητα, γνωρίζουμε ότι αυτός ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται και εν τω πονηρώ θα παραμείνει. Γνωρίζουμε όμως ότι ο Χριστός είναι μαζί μας. Δεν θα μας αφήσει, όσο κι αν ο θόρυβος της ζωής Τον κρύβει.

Η πίστη των Αποστόλων(ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

  Η αναστήλωση των εικόνων δίνει την ευκαιρία στην Εκκλησία να τονίσει την πιστότητά της στην αποστολική παράδοση, δηλαδή στην μία και μοναδική πίστη που παραδόθηκε μια για πάντα από τον Θεό στους Χριστιανούς. «Τη άπαξ παραδοθείση πίστει τοις αγίοις». Στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, μια συνοπτική έκθεση της Ορθόδοξης πίστης, διακηρύσσεται με εντόνως εμφαντικό τρόπο: «Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξε» (Κυριακή της Ορθοδοξίας).

Γιατί η πίστη των Αποστόλων είναι η βάση της Εκκλησίας;
 Στην Αποκάλυψη παρουσιάζεται η Άνω Ιερουσαλήμ να περικλείεται από «τείχος μέγα και υψηλόν… και το τείχος της πόλεως έχον θεμελίους δώδεκα, και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του αρνίου» (Αποκ. 21, 12-14). Οι Απόστολοι είναι τα θεμέλια της Εκκλησίας. Αλλά και αυτοί εδράζονται πάνω σε ένα άλλο ατράνταχτο θεμέλιο, στον ακρογωνιαίο λίθο που λέγεται Χριστός. Είναι ο λίθος που περιφρονήθηκε από τους οικοδομούντες, αλλά παρά την απόρριψή του «εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας». Αποδοκιμάστηκε από τους ανθρώπους, αλλά αυτός έγινε το μεγάλο αγκωνάρι, που δένει στερεά τους τοίχους της οικοδομής του Θεού, συνενώνει δηλαδή όλα τα έθνη σε μία Εκκλησία (Ματθ. 21, 42. Α΄ Πέτρ. 2, 4).

ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ.15ος αιώνας

Μητροπολη Τρίκκης και Σταγών..15ος αιώνας

Αισθάνθηκε τήν παρουσία κάποιου στό Ἱερό καί ταυτόχρονα μιά γλυκύτατη εὐωδία νά τόν πλημμυρίζει.(Όσιος Βησσαρίωνας)

 Κάποτε ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Φθιώτιδος κυρὸς Δ α μ α σ κ η ν ὸ ς εἶχε καλέσει τὸν μακαριστὸ -ἐπίσης ἀπὸ χθὲς τὰ ξημερώματα- πατέρα Σ τ έ φ α ν ο Ἀναγνωστόπουλο γιὰ νὰ ὁμιλήσει σὲ ἱερατικὴ σύναξη τῆς Μητροπόλεως, στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναό, στὴ Λαμία. 

 Ἐπειδὴ κατέφθασε νωρίς, μέχρι νὰ συναχθοῦν οἱ ἱερεῖς, ὁ πατὴρ Στέφανος μπῆκε στὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ κάθισε σὲ μιὰ πολυθρόνα. Χαμήλωσε τὸ κεφάλι πρὸς τὸ στῆθος καὶ ἄρχισε νὰ λέει τὴν εὐχή, ὥσπου αἰσθάνεται τὴν παρουσία κάποιου στὸ Ἱερὸ καί, ταυτόχρονα μιὰ γλυκύτατη εὐωδία νὰ τὸν πλημμυρίζει.Σήκωσε τὸ κεφάλι καὶ κοίταξε : μόλις ὁ ὅσιος Β η σ σ α ρ ί ω ν εἶχε μπεῖ κατευθυνόμενος πρὸς τὸν Ἐσταυρωμένο γιὰ νὰ προσκυνήσει ! Ρώτησαν ὁ ἕνας τὸ ὄνομα τοῦ ἄλλου καὶ κεῖ γνωρίστηκαν ! Τὸ γεγονὸς μοῦ διηγήθηκε ὁ ἴδιος προσωπικῶς σὲ συζήτησή μας, ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 90.

 Τὴν ἴδια ἐποχή ἐπίσης, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ὁσίου Βησσαρίωνος σὲ κάποιο σπίτι τῆς περιοχῆς, τότε ποὺ ἔτρεχε μὲ τὴν εἰκόνα καὶ μάζευε φιλανθρωπίες. Τὸ κείμενο ποὺ μοῦ διάβαζε ἦταν γραπτό, ἀπὸ τὴν θυγατέρα τοῦ ζεύγους ποὺ φιλοξένησαν τὸν Ὅσιο. 

 Μεσούσης τῆς νυκτός, γέροι ἄνθρωποι ἦταν, ὁ παππούς σηκώθηκε νὰ πάει στὸ ἀναγκαῖον.

1400 χρόνια από εκείνη τη νύχτα του 626, όταν μέσα στον φόβο της πολιορκίας ένας λαός στάθηκε και ευχαρίστησε

 Μέσα στη διαδρομή της Σαρακοστής, καθώς οι εβδομάδες προχωρούν και ο χρόνος αποκτά έναν διαφορετικό ρυθμό, φτάνουμε κάθε χρόνο σε εκείνη τη στιγμή όπου η Εκκλησία στέκεται όρθια και ψάλλει τον Ακάθιστο Ύμνο. Και φέτος, αυτή η στιγμή φωτίζεται αλλιώς, καθώς συμπληρώνονται 1400 χρόνια από εκείνη τη νύχτα του 626, όταν μέσα στον φόβο της πολιορκίας, μέσα σε μια ακραία ιστορική απειλή, ένας λαός στάθηκε και ευχαρίστησε. Όχι αφού σώθηκε, αλλά μέσα στην αγωνία του.

Αυτή η μνήμη δεν είναι επετειακή.Είναι μια ζωντανή ρωγμή μέσα στον χρόνο. Γιατί η στάση του σώματος, το «ορθοστάδην», δεν είναι μόνο ένα τυπικό στοιχείο. Είναι μια θεολογία ολόκληρη: να στέκεσαι, να αντέχεις, να μην καταρρέεις, να αφήνεις την καρδιά να μιλήσει ακόμη και όταν όλα γύρω μοιάζουν αβέβαια.
Και κάπως έτσι καταλαβαίνει κανείς ότι η Σαρακοστή δεν είναι μια περίοδος που αρχίζει και τελειώνει ημερολογιακά.
Είναι μια αργή μετατόπιση της ύπαρξης.Ένας άλλος τρόπος να περνά ο χρόνος μέσα σου.
Μπαίνει κανείς σε αυτήν όχι με θόρυβο, αλλά σχεδόν ανεπαίσθητα, όπως μπαίνει σε έναν πιο εσωτερικό χώρο. Και εκεί αρχίζει να φαίνεται πόσο κουρασμένος είναι ο άνθρωπος σήμερα.
Από τη βιασύνη, από την ανάγκη να προλάβει, από την αίσθηση ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει την αξία του.
Η Σαρακοστή τότε δεν γίνεται βάρος.Γίνεται ανάσα.Ένα άνοιγμα μέσα στον πυκνό ρυθμό της ζωής.

Η άσκηση, με αυτό το βλέμμα, δεν είναι μια στέρηση που επιβάλλεται στον άνθρωπο. Είναι μια πράξη ελευθερίας. Ένα μικρό σπάσιμο της συνήθειας που μας κρατά κλεισμένους στο ίδιο. Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος δεν πεινά τόσο από τροφή, όσο από νόημα. Δεν διψά τόσο από έλλειψη, όσο από υπερβολή. Έχει τα πάντα και όμως κάτι μέσα του μένει άδειο.

Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι, και μετά μου λες αν μπορείς ή όχι.

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι, και μετά μου λες αν μπορείς ή όχι.
Ακούμπησε το εργόχειρό του δίπλα, σηκώθηκε, τίναξε τα ξυλαράκια απ’ την ποδιά του, και ψηλός, λευκογένειος, ιεροπρεπής πλησίασε τον νιπτήρα λέγοντας:
«Είναι πρωί και σηκώθηκες από τον ύπνο.. »

Άνοιξε ο Γέροντας το νερό και άρχισε με απλές κινήσεις να πλένει τα χέρια και το πρόσωπό του επαναλαμβάνοντας γλυκά και παρακλητικά:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Πλησίασε την πετσέτα και σκουπίστηκε συνεχίζοντας και την ευχή.
Μετά στράφηκε με το φωτεινό του πρόσωπο στον νέο και ρώτησε επιτακτικά: 

«Αυτό μπορείς να το κάνεις;»
-Ε!, μπορώ, Γέροντα, ομολόγησε αφοπλισμένος εκείνος.
-Πρόσεχε, όμως, συνέχισε ο Γέροντας. Θα το κάνεις κάθε μέρα. Όχι μια ναι, μια όχι.
Διότι, όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρο: "Μεγάλη δύναμις η μικρά πολιτεία η αεί διαμένουσα" (Έχει μεγάλη δύναμη η μικρή προσπάθεια, που γίνεται όμως πάντοτε).

Ο Πορθητής του Παλαμηδίου

Μην τον λησμονείτε…
Ο Πορθητής του Παλαμηδίου, ο "Φουντοθειάφης", ο Στρατηγός Στάικος Σταϊκόπουλος γέρνει το αδύναμο κορμί του και κλείνει τα φλογέρα του μάτια για πάντα. Αυτός που δεν νικήθηκε από τους Τούρκους, νικήθηκε από την μελαγχολία, την πείνα και την φυλακή.
Ήταν 21 Φεβρουαρίου του 1835.
Ο Στάικος Σταικόπουλος, περασε στην ιστορία ως ο ήρωας του Παλαμηδίου, το οποίο κατέλαβε όταν πρώτος πολιόρκησε το Ναύπλιο στην Ελληνικὴ Επανάσταση.
Γεννήθηκε το 1798 στην Ζάτουνα της Αρκαδίας.

Ο πατέρας του Παναγιώτακης ήταν κρεοπώλης, ο ίδιος δε δερματέμπορος.
Το 1818 μετέβη στην Ύδρα, όπου ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση διαχείρισης και εμπορίας δερμάτων. Εκεί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Σπηλιωτόπουλο. Τον Απρίλιο 1821 με την έναρξη της Επανάστασης πέρασε μαζί του από την Ύδρα στο Άργος με αρκετά πολεμοφόδια, συστήνοντας δικό του στρατιωτικό σώμα από συμπατριώτες Ζατουνίτες, εξ ών ο αδελφός του Θανάσης και δύο ανίψια του Άγγελος και Γεώργιος, και τεθήκε στη διάθεση των επαναστατικών δυνάμεων της Πελοποννήσου στην αντίσταση κατά του Κεχαγιάμπεη.

Οι μέρες περνούσαν και ο Σταϊκούλης, ὁπως τον αποκαλούσαν ολοι λόγω του μικρού του αναστήματος, με το αυστηρά πειθαρχημένο σώμα του, διασχίζει τα πεδία των μαχών από τον Αχλαδόκαμπο μέχρι την Τρίπολιτσα, με σκοπό να αποκόψει τη γραμμή ανεφοδιασμού του Ναυπλίου από την Τρίπολιτσα. Πολλές φορές δίπλα στον Κολοκοτρώνη και άλλες μόνος του, φέρνοντας πληγές στο στήθος του αντί για παράσημα. 

Καί τότε αἰσθάνθηκα πως ξεγελάστηκε ὁ θάνατος γιά ἀλλη μιά φορά.

Τὸν Γιῶργο τὸν γνώρισα λίγους μήνες πρίν.
Μὲ πῆρε τηλέφωνο καὶ ζήτησε νὰ βρεθοῦμε ἀπὸ κοντά.
Ἦρθε στὸ Ναὸ ἕνα πρωϊνό.Κάτσαμε στὸ παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου Βικεντίου.Μιλήσαμε ὥρα πολλή.Μοῦ μίλησε γιὰ τὴ ζωή του,γιὰ ἐκείνα π’ ἀγαποῦσε, γιὰ ὅσα μετάνιωσε,
γιὰ αὐτὰ ποὺ ὀνειρευόταν.
Τὸ πόλο, ἡ πισίνα,ἡ οἰκογένεια, ὁ γιός του,τὸ σχολεῖο, οἱ μαθητές,οἱ προπονήσεις, οἱ ἀθλήτριές του,ὅλα ἐκεῖ παρόντα.
Ὠραία ψυχή καὶ γενναία ὅπως ἀποδείχθηκε ἀπ’ ὅσα θ’ ἀκολουθοῦσαν.
Χωριστήκαμε ἀναπαυμένοι καὶ οἱ δυό.

Συναντηθήκαμε κι ἄλλες φορές,γείτονας ὁ Γιῶργος τῆς Ἁγίας ποὺ ὑπηρετῶ.Πάντα μὲ χαμόγελο καὶ καλοσύνη.
Ἕνα πρωϊνό Κυριακῆς ἦρθε ξανὰ στὸ Ναό.
Ἦταν ταλαιπωρημένος ἀπὸ ἕνα «κρύωμα».Δυσκολευόταν στὴν ἀναπνοή.Δυσκολευόταν νὰ τὸ ἀποδεχθεῖ.Τό ψαχνε…

Πέρασαν λίγες μέρες καὶ βρέθηκα στὸ σπίτι του.
Κάναμε μιὰ προσευχὴ μπροστὰ σ’ ἕνα καντῆλι κι ἀνάψαμε ἑπτὰ κεριά,ὅπως ἡ Ἐκκλησία συνηθίζει σὲ τέτοιες περιπτώσεις.Ἀφήσαμε τὸ λαδάκι νὰ χαϊδέψει τὸ πρόσωπό μας καὶ νὰ παρηγορήσει τὴ ψυχή μας.
Ὁ Γιῶργος ἤξερε πλέον πὼς παλεύει μὲ τὸν καρκίνο.Ἦξερε ὅμως ἀκόμα πὼς δὲν ἦταν μόνος.

Νέο θαύμα του Αγίου Καλλινίκου, Μητροπολίτου Εδέσσης

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Δημοσιεύω ἕνα νέο θαῦμα τοῦ ἁγίου Καλλινίκου, Μητροπολίτου Ἐδέσσης, πού ἔγινε σέ ἕνα μικρό παιδάκι γιά τό ὁποῖο διαγνώστηκε ἐπιθετικότατος καρκίνος στόν ἐγκέφαλο.
Ἡ περιγραφή εἶναι ἀπό τήν γιαγιά του, ἡ ὁποία ἦταν ἐργαζόμενη στόν χῶρο τῆς ὑγείας μέ διακεκριμένη θέση.
Δέν δημοσιεύω ὀνόματα, ἀλλά δηλώνω ὅτι εἶναι δικά μου πνευματικά παιδιά.

«Μετά ἀπό δική σας προτροπή κατέγραψα καί σᾶς ἀποστέλλω τό ἱστορικό καί τήν πορεία τῆς νόσου τοῦ ἐγγονοῦ μας (Ν). Ὁ μικρός (Ν) γεννήθηκε στίς 30 Μαρτίου 2021 καί σέ ἡλικία 9 μηνῶν διαγνώστηκε μέ καρκίνο ἐπιθετικότατο στόν ἐγκέφαλο. Ὁ τύπος του ἦταν AT/RT Μέ 73% θνησιμότητα. Μᾶς ἐνημέρωσαν ὅτι παγκοσμίως εἶχαν δηλωθῆ 700 περιστατικά καί στήν πατρίδα μας τρία.

Ὅλα γίνανε πολύ γρήγορα, ἐξετάσεις, ἀποτελέσματα, ἀποφάσεις ἰατρικές, σχετικά μέ τόν τρόπο ἀντιμετώπισης τῆς νόσου. Ὁ μικρός χειροτέρευε ἀπό ὥρα σέ ὥρα. Μπῆκε χειρουργεῖο ἐπειγόντως γιατί παρουσίασε ἔντονη νευρολογική ἐπιδείνωση.

Ἡ ἐπέμβαση θά ἦταν πολύωρη γιατί ὁ ὄγκος ἦταν μεγάλος. (8 ἑκ.) Πρίν μπεῖ στό χειρουργεῖο, δώσαμε στό προσωπικό μιά εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου καί ἕνα ξύλινο κουτάκι μέ ἕνα πολύ μικρό τεμάχιο ἀπό τά ἱερά λείψανά του. Ὅλοι οἱ γιατροί ἦταν ἀπογοητευμένοι καί καθόλου αἰσιόδοξοι. Μᾶς προετοίμαζαν γιά τό μοιραῖο...

Ὁ μικρούλης μας ἄντεξε, ὁ ὄγκος ἀφαιρέθηκε ὁλόκληρος καί εἰσήχθη στήν ἐντατική. Ἔμεινε στήν ἐντατική 10 μέρες καί ἐπέτρεψαν στούς γονεῖς νά τόν δοῦνε τήν 5η μέρα λόγω covid. Τήν ἡμέρα ἐκείνη ἄρχισε νά συνέρχεται καί νά ἔχει ἐπαφή μέ τό περιβάλλον.

Ἡ ἐντατικολόγος τούς εἶπε ὅτι ἦταν πρωτόγνωρο πού ξύπνησε τόσο καλά μετά ἀπό τόσο δύσκολο χειρουργεῖο καί εἶπε ὅτι ὁ μικρός εἶχε Ἅγιο. Καί εἶχε. Ὄντως, εἶχε δίπλα στό μαξιλάρι του μέσα σέ ἕνα ἀποστειρωμένο φακελάκι τήν εἰκόνα καί τά λείψανα τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου. Τόσες μέρες ὁ Ἅγιος ἦταν δίπλα στό μικρό μας καί τό φρόντιζε.

«Εὐρύχωρον σκήνωμα τοῦ Λόγου, χαῖρε, Ἄχραντε....»

«Εὐρύχωρον σκήνωμα τοῦ Λόγου, χαῖρε, Ἄχραντε, κόχλος ἡ τὸν θεῖον μαργαρίτην προαγαγοῦσα. Χαῖρε, Πανθαύμαστε, πάντων πρὸς Θεόν καταλλαγή τῶν μακαριζόντων σε, Θεοτόκε, ἑκάστοτε» (Κανόνας τῶν Χαιρετισμῶν, Ὠδή ε’)

«Χαίρε, ω αγνή Κόρη, συ, που αποτελείς ευρύχωρη κατοικία του Λόγου, συ, που είσαι η κογχύλη (αχιβάδα), η οποία έφερε σε μας το θεϊκό μαργαριτάρι (τον Χριστό). Χαίρε, πανθαύμαστε, συ, που συμφιλιώνεις με τον Θεό όλους εκείνους, οι οποίοι πάντοτε σε μακαρίζουν».

  Εκτός από την προσευχή στην Υπεραγία Θεοτόκο, η ακολουθία των Χαιρετισμών μάς κάνει να τερπόμαστε με την ομορφιά της γλώσσας μας. Τη δυνατότητα που η ποίηση προσφέρει να έρθουμε κοντά στην Μητέρα του Θεού, να απευθυνθούμε σ’ Αυτήν, να γίνουμε παιδιά της, να δούμε την πορεία της ζωής μας μέσα από τη σχέση μαζί της, που γίνεται μεσιτεία προς τον Χριστό. Και είναι ανθρώπινη η γλώσσα που υμνεί, ανθρώπινα τα συναισθήματα και οι εικόνες που περικλείουν καρδιά που αναζητά το νόημα της δικής μας ζωής μέσα από τη σχέση με τον ουρανό. Πρώτη η Παναγία έζησε αυτή τη σχέση στον απόλυτο βαθμό. Και μας ωθεί ο άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος, ο ποιητής του Κανόνα των Χαιρετισμών, να ζήσουμε κι εμείς, με τη σειρά μας, τον τρόπο της Παναγίας, σε καιρούς που ίσα-ίσα ένα μικρό συναίσθημα εξόδου από του εγώ διαφαίνεται και όχι πάντοτε.

Ευρύχωρον σκήνωμα του Λόγου η Παναγία. Σ’ αυτήν κατοίκησε κάνοντας σκηνή ο Χριστός. Δεν ζήτησε να μείνει μόνιμα ο Ίδιος, διότι και σεβάστηκε και σέβεται την ελευθερία μας. Δεν κατευθύνει τη ζωή μας, δεν εκβιάζει, δεν απαιτεί. Σκηνώνει στο δικό μας ΝΑΙ για κάποιον χρόνο και μας αφήνει α αποφασίσουμε αν Τον ακολουθήσουμε και για όσο το επιθυμούμε.

«Aν έχουμε πίστη τι χρειάζεται η νηστεία;»

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Aν έχουμε πίστη τι χρειάζεται η νηστεία;»
«Χρειάζεται, γιατί και η νηστεία μαζί με την πίστη προσφέρει πολύ μεγάλη δύναμη. Γιατί χαρίζει μεγάλη ευσέβεια και φιλοσοφημένη σκέψη και μεταβάλλει τον άνθρωπο σε άγγελο, ώστε να μπορεί να αγωνίζεται εναντίον των πονηρών ασωμάτων δυνάμεων. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει μόνη της η νηστεία, αλλά χρειάζεται και προσευχή και μάλιστα η προσευχή είναι πρώτη. Αυτός που νηστεύει είναι ανάλαφρος και έχει φτερά και προσεύχεται με άγρυπνο πνεύμα και σβήνει τις πονηρές επιθυμίες και εξευμενίζει το Θεό και ταπεινώνει την ψυχή που υπερηφανεύεται».

 Η νηστεία είναι μητέρα και της εξαιρετικής υγείας.Ποιος μπορούμε να πούμε ότι ζει περισσότερο απολαυστικά; Εκείνος που τρώει λάχανα και είναι υγιής και δεν παθαίνει τίποτα δυσάρεστο ή εκείνος που διαθέτει πλούσιο τραπέζι και είναι γεμάτος από άπειρες αρρώστιες.

Είναι γλυκύς και ευχάριστος ο καιρός της νηστείας, η πνευματική άνοιξη των ψυχών, η αληθινή γαλήνη των λογισμών. 

Καταπραΰνει τα κύματα των αλόγων επιθυμιών.Απομακρύνει από τη σκέψη μας την τρικυμία των παθών.Είναι η γαλήνη των ψυχών μας, το στόλισμα και η ευπρέπεια των γερόντων, η παιδαγωγός των νέων, ο δάσκαλος των συνετών και σωφρόνων.Είναι η τροφή της ψυχής.

πηγή 

«Όταν το πετραχήλι έγινε σπαθί – Ο τελευταίος όρκος του Καπετάν Ανδρούτσου στη Μακεδονία»

~Ο πρώτος Ορθόδοξος ιερέας που ύψωσε το λάβαρο της ένοπλης αντίστασης και έπεσε ως αρχηγός ανταρτικής ομάδας στον Μακεδονικό Αγώνα~

Μια μέρα σαν την σημερινή, 24 Φεβρουαρίου του 1907, η Μακεδονική γη βάφτηκε με αίμα και δόξα. Μια μέρα σαν αυτή, έπεσε μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος ένας ιερέας που δεν δίστασε να γίνει πολεμιστής ο Παπαπασχάλης Τσιάγκας, ο θρυλικός Καπετάν Ανδρούτσος.

Ήταν η εποχή του Μακεδονικός Αγώνας, τότε που η Μακεδονία δεν ήταν απλώς γη, αλλά πεδίο δοκιμασίας ψυχών. Ανάμεσα σε συγκρούσεις, προδοσίες και αγώνες για ταυτότητα, άνθρωποι απλοί καλούνταν να γίνουν ήρωες.
Ο Παπαπασχάλης, ιερέας από το Λειβαδοχώρι Σερρών και λειτουργός στον Άγιο Παντελεήμονα, ζούσε μια ζωή ταπεινή, αφιερωμένη στην πίστη και την οικογένεια. Μέχρι που η βία εισέβαλε με τρόπο αδιανόητο και σφράγισε για πάντα τη μοίρα του.Το 1906, βουλγαρική συμμορία δεν αρκέστηκε σε μια απλή επίθεση. Διέπραξε σφαγή. Δολοφόνησαν τον πατέρα του, τραυμάτισαν βαριά τη μητέρα του και έκαψαν το σπίτι του. Μα η φρίκη δεν σταμάτησε εκεί. Έσφαξαν την έγκυο παπαδιά του και τρία από τα τέσσερα παιδιά του. Μια ολόκληρη οικογένεια ξεκληρίστηκε μέσα σε μια στιγμή.

Εκείνη που ήταν δακτυλοδεικτούμενη, έγινε η πρώτη Μεγαλομάρτυρας και Ισαπόστολος

26 Φεβρουαρίου, τιμούμε τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Φωτεινής. Μιας γυναίκας που η ιστορία της είναι ο απόλυτος ύμνος στη λύτρωση.

​Η Αγία Φωτεινή ξεκίνησε τη ζωή της βυθισμένη στα πάθη και την αμαρτία. Η κοινωνία της εποχής την έβλεπε ως "την πόρνη", την ξένη, την απόβλητη. Όμως, στο Φρέαρ του Ιακώβ, η δίψα της για νερό συνάντησε τη δίψα του Θεού για την ψυχή της. ​

Εκεί, απέναντι στον Χριστό, δεν βρήκε την καταδίκη, αλλά την Αλήθεια.
​Εκείνη που ζούσε στο σκοτάδι, αναγνώρισε το Φως.
​Εκείνη που αναζητούσε πρόσκαιρες χαρές, βρήκε το «Ζων Ύδωρ».
​Εκείνη που ήταν δακτυλοδεικτούμενη, έγινε η πρώτη Μεγαλομάρτυρας και Ισαπόστολος.

​Η μεταστροφή της μας διδάσκει πως δεν υπάρχει αμαρτία που να νικά την ευσπλαχνία του Θεού. Η Αγία Φωτεινή άφησε πίσω την παλιά της ζωή, βαπτίστηκε, κήρυξε το Ευαγγέλιο και τελικά μαρτύρησε, αποδεικνύοντας πως η αγιότητα δεν είναι προνόμιο των "αναμάρτητων", αλλά το δώρο εκείνων που τολμούν να μετανοήσουν.

πηγή

Απανωτές εκπλήξεις περιμένουν τον πιστό στο πρώτο τροπάριο του Εσπερινού της πρώτης Προηγιασμένης....

Απανωτές εκπλήξεις περιμένουν τον πιστό στο πρώτο τροπάριο του Εσπερινού της πρώτης Προηγιασμένης τής Μεγ. Τεσσαρακοστής. Σ’ αυτό, όπως θα δούμε, η έμφαση δίνεται στο “πνευματικῶς” της νηστείας (θυμίζοντας τη ρήση του Ρώσου στοχαστή Νικολάι Μπερντιάεφ ότι η φροντίδα για το ψωμί μου είναι υλικό ζήτημα, η φροντίδα όμως για το ψωμί του συνανθρώπου μου είναι πνευματικό ζήτημα -- προσωπικά, δεν αποκλείουμε να εμπνεύστηκε ο Μπερντιάεφ τη φράση του αυτή από το συγκεκριμένο τροπάριο...).

Το τροπάριο είναι βασισμένο σε απόσπασμα από τον προφήτη Ησαΐα το οποίο αναφέρεται στη νηστεία (Ησ. 58:3-12). Πρόκειται για ένα εκπληκτικό κείμενο, που σε λίγες γραμμές και με απλά, αλλά πολύ δυνατά, πολύ μεγάλης λογοτεχνικής έντασης λόγια, αποκαλύπτει πώς μέσα στο σκοτάδι της ζωής σου ανατέλλει για σένα το φως και πώς το σκότος μεταβάλλεται σε λαμπρότητα μεσημεριού… (“τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημβρία”, Ησ. 58:10).

Το τροπάριο έχει ως εξής:
“Νηστεύοντες, ἀδελφοί, σωματικῶς, νηστεύσωμεν καὶ πνευματικῶς· λύσωμεν πάντα σύνδεσμον ἀδικίας· διαρρήξωμεν στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων· πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διασπάσωμεν· δώσωμεν πεινῶσιν ἄρτον καὶ πτωχοὺς ἀστέγους εἰσαγάγωμεν εἰς οἴκους, ἵνα λάβωμεν παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ τὸ μέγα ἔλεος”.

«Ξύπνα, παιδί μου, είναι ώρα να πας στην εκκλησία»!(Θαύμα Αγ.Νεκταρίου)

Το 1969 κάποιος νέος, δικηγόρος 25-30 ετών, ήρθε στην Αίγινα για να πάει στον Άγιο. Ο νέος αυτός υπέφερε σοβαρά από την καρδιά του. Ήταν πολύ βαρειά άρρωστος. Ερχόμενος στο Μοναστήρι, το βρήκε κλειστό. Είχε δύσει ο ήλιος. Δεν μπορούσε να μπει.
Κατέβηκε εδώ που βρισκόμαστε τώρα (σ.σ. η συνέντευξη πάρθηκε στο εξοχικό της κ. Πετρούλας Γιαννακοπούλου, που βρίσκεται απέναντι από τη στάση «Μονή Αγίου Νεκταρίου» του αστικού λεωφορείου, δίπλα στο καφεστιατόριο. Τότε ήταν να μικρό σπιτάκι όπου κατοικούσε η μητέρα της κυρίας Πετρούλας, αείμνηστη Μαρία Βότση). Ήταν ένα κέντρο απέναντι, του Ρόδη.
Πήγε το παλληκάρι εκεί και ρώτησε μήπως υπάρχει κανένα διαθέσιμο δωμάτιο γιατί ήθελε να εκκλησιαστεί από την αρχή-αρχή του Όρθρου, την επομένη στο Μοναστήρι.
Το αντιλήφθηκε η μητέρα μου.
– Παιδί μου, του λέει, εδώ μένω εγώ. Θα σ’ αφήσω το κλειδί κι εγώ θα πάω να μείνω στην κόρη μου την Ευφημία. Θα κοιμηθείς στο κρεβάτι μου.
– Ευχαριστώ πολύ. Μήπως υπάρχει κανένα ρολόι; Πώς θα ξυπνήσω στις 4 το πρωί για να πάω στον Όρθρο;
– Αυτό, παιδί μου, δεν το ‘χω.

Όλα όμως έγιναν μια χαρά. Το παλληκάρι ξύπνησε κι ανέβηκε στον Άγιο. Το πρωί που ήρθε η μητέρα μου δεν το βρήκε. Ήταν στο Μοναστήρι.

Πέρασε κανένας χρόνος. Ταξιδεύαμε με τον «Πορτοκαλή Ήλιο» [πλοίο της γραμμής] για τον Πειραιά. Το προηγούμενο βράδυ κατά τις 2, ακούσαμε ωραιότατους ύμνους να ψέλνονται από καμιά δεκαπενταριά παλληκάρια και κοπέλες. Τι ομορφιά ήταν αυτή! Στάθηκαν εδώ έξω από το καμαράκι που λέμε κι έψελναν.

Ένας χρόνος από την κοίμηση του παπα-Κοσμά διαδόχου του οσίου Παϊσίου στη Μονή Στομίου Κόνιτσας

23/02/2025 - 23/02/2026
Πρίν ένα χρόνο πέρασε στην αιωνιότητα μια ευλογημένη ψυχή ο παπα Κοσμάς, διάδοχος του οσίου Παϊσίου στη Μονή Στομίου Κόνιτσας.

Όλος ο κόσμος έχει να λέει για τις αρετές του παπα Κοσμά (Σιώζου) της Κόνιτσας.
Όταν αποχώρησε ο Άγιος Παΐσιος από τη Μονή Στομίου (1958-1962), δεν βρέθηκε κανείς να μονάσει εκεί αμέσως μετά και τελούνταν παροδικά θείες λειτουργίες από έγγαμο ιερέα της Κόνιτσας.

Ο πατήρ Κοσμάς ήταν Αρχιμανδρίτης, που, πενήντα και πλέον χρόνια πίσω, ήταν μόνιμος υπάλληλος στην Αγροτική Τράπεζα Ιωαννίνων επι σειρά ετών.

Όταν ο Σεβαστιανός εκλέχτηκε Μητροπολίτης Κονίτσης, ο πατήρ Κοσμάς παράτησε τη δουλειά στην Τράπεζα και τον ακολούθησε, χωρίς να υπολογίσει τις δυσκολίες.

Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτις, τοιχογραφία 1310-1320

Η τιμώμενη σήμερα Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτις, τοιχογραφία στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Ορφανού στη Θεσσαλονίκη, 1310-1320.

πηγή

H αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα (σήμερα η μνήμη της). Λεπτομέρεια τοιχογραφίας, ναός αγίου Γεωργίου, Αγιά

πηγή

Το πέρασμα του Αγίου Παϊσίου από τα Καλάβρυτα

Όσιος Παΐσιος, ένας σύγχρονος Άγιος, μία εμβληματική φυσιογνωμία που φώτισε με τον πνευματικό του λόγο πλήθος ανθρώπων. Η μνήμη του τιμάται 12 Ιουλίου.

Η μορφή του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου συγκινεί όλους μας, γι’ αυτό και μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα μετά την επίσημη αναγραφή του ονόματος του στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας, χιλιάδες είναι εκείνοι, που αναζητούν κάθε βήμα του και διψούν για κάθε λόγο του.

Η πορεία του στην αναζήτηση της Αλήθειας μεγάλη. Από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, μέχρι το Σινά και το Περιβόλι της Παναγίας το Άγιο όρος.

Αυτό όμως που δεν γνωρίζουμε είναι ότι, ένας από τους σταθμούς του υπήρξε το μοναστήρι, των Αγίων Θεοδώρων Αροανίας Καλαβρύτων στις αρχές τις δεκαετίας του ’60, πιθανότατα πριν την παραμονή του στην έρημο του Σινά.

Όπως αποκάλυψε η εφημερίδα “Ωρα των Καλαβρύτων”, στους Αγίους Θεοδώρους και επί ηγουμενίας Αρχιμανδρίτου Παρθενίου ο Άγιος πατήρ παρέμεινε ένα περίπου χρόνο, ασχολούμενος με το διακόνημα του μαραγκού. Πολλά από τα παράθυρα της Ι. Μονής είναι έργα του.

Η επιμονή του Ηγουμένου (κατά πληροφορίες) να λάβει το μυστήριο της Ιερωσύνης, σιωπηλά οδήγησε τον Γέροντα να απέλθει της περιοχής μας και να αναζητήσει αλλού τόπου ασκήσεως και προσευχής.

Εμείς νιώθουμε ότι το πέρασμά του αποτέλεσε και αποτελεί σημείο αναφοράς και πνευματικό στόχο για όλους μας.
Να έχουμε την ευχή του.

kalavrytanews

Γνωρίζεις τί σημαίνει η λέξη "πνίγος;

Γνωρίζεις τί σημαίνει η λέξη "πνίγος;"Ειναι όρος της Αρχαίας Τραγωδίας.
Συγκεκριμένα είναι μια σειρά στίχων , που απαγγέλλονταν από τον Κορυφαίο του Χορού με πολύ γρήγορο ρυθμό, απνευστί (με μία ανάσα).
Το όνομά του προέρχεται από το ρήμα «πνίγω», επειδή η ταχύτητα της απαγγελίας έδινε την αίσθηση ότι ο ομιλητής θα πνιγεί από το λαχάνιασμα.

Ένα ακόμη κοινό στοιχείο της Λατρευτικής μας ζωής με την Αρχαία Τραγωδια.

Τελικά είμαστε όντως απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων!

Αφού οι περισσότεροι Ιερείς και Ψαλτες διαβάζουμε ή ψάλλομε με ΠΝΙΓΟΣ απο την ανάγκη του χρόνου του αιώνος τούτου.

«Η μέρα που έσβηνε η δόξα - Η Καθαρά Δευτέρα των Βυζαντινών»

Η Καθαρά Δευτέρα δεν ανέτελλε στην Κωνσταντινούπολη με ήχους πανηγυριού,ανέτελλε με σιωπή.Στα περίλαμπρα διαμερίσματα του Μεγάλου Παλατίου, εκεί όπου άλλοτε αντηχούσαν ψαλμοί νίκης και θριαμβικές αναγγελίες, απλωνόταν τώρα μια ατμόσφαιρα μοναστηριακή.

Ο Αυτοκράτορας, ο πορφυρογέννητος άρχων της οικουμένης, άφηνε για λίγο το σκήπτρο και τη χλαμύδα της δόξας, για να ενδυθεί το αόρατο ένδυμα της μετανοίας.Η ημέρα αυτή δεν λεγόταν απλώς «Καθαρά».Ήταν πάνω από όλα κάθαρση πνευματική και σωματική.Ήταν αρχή μιας πορείας προς το μέγα μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως.Δεν επρόκειτο για μια τυπική έναρξη νηστείας, αλλά για είσοδο σε άλλον τρόπο υπάρξεως.Οι πιστοί καλούνταν να εξομολογηθούν, να αποθέσουν τα βάρη της ψυχής και να προετοιμαστούν για τη Θεία Μετάληψη όχι ως συνήθεια, αλλά ως αδήριτη ανάγκη ζωής.

Τις τρεις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η βασιλική τράπεζα σιωπούσε.
Δεν υπήρχαν συμποσιακοί ήχοι, ούτε εδέσματα.
Μόνον καρποί γης απλοί και ακαλλώπιστοι.
Ο βασιλεύς και η αυλή νήστευαν αυστηρά.
Ο θρόνος, που στήριζε μια αυτοκρατορία, γινόταν σκαμνί ταπεινώσεως.Την Τετάρτη, μέσα στο φως των κηρίων, τελούνταν η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.Εκεί, ο κοσμικός άρχων στεκόταν ως απλός πιστός.Διότι ενώπιον της Θείας Κοινωνίας δεν υπάρχει πορφύρα παρά μόνον ψυχή.
Η ημέρα έφερε και χαρακτήρα βαρύ πένθους.
Ήταν η ανάμνηση της εξορίας του Αδάμ και της Εύα από τον Παράδεισο.Έτσι, η αρχή της Σαρακοστής γινόταν συνείδηση πτώσεως αλλά και αφύπνιση επιστροφής.Επίσης στην παράδοση μας διασώζεται ότι αυτές τις ημέρες όπως και στο Δωδεκαήμερο οι ψυχές κινούνται με ιδιαίτερη ελευθερία και αν κάποιος άφηνε τον κόσμο τότε, η ψυχή του θεωρείτο ότι εντάσσεται άμεσα στη χορεία των λοιπών ελευθέρων ψυχών.

Άγιος Νικόλαος Κασάτκιν (1836–1912), ο φωτιστής της Ιαπωνίας.

Ο συναρπαστικός βίος ενός σύγχρονου αγίου, που αποτελεί μια από τις εμβληματικότερες μορφές της Ορθόδοξης Ιεραποστολής. Ρώσος στην καταγωγή, έγινε «Ιάπωνας για τους Ιάπωνες», εφαρμόζοντας στην πράξη το αποστολικό ήθος του Αποστόλου Παύλου: «τοις πάσι γέγονα τα πάντα» (Α΄ Κoρ. θ΄ 22). Με βαθιά πίστη στον Θεό, ειλικρινή αγάπη για τον ιαπωνικό λαό και σπάνια διορατικότητα, αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη διάδοση της Ορθόδοξης μαρτυρίας στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.

ΠΡΟΛΟΓΙΖΕΙ ο Μητροπολίτης Κορέας και Έξαρχος Ιαπωνίας κ.κ. Αμβρόσιος

Άγ.Νικόλαος Κασάτκιν-Ο φωτιστής των Ιαπώνων(+3 Φεβρουαρίου 1912)

"Ἡ πρώτη Καθαρά Δευτέρα τοῦ Γέροντα"

Τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ὁ γέροντας Ἰωσὴφ καθόταν στὸ κελί του ἐκείνη τὴν Καθαρὰ Δευτέρα, θυμούμενος τὴν πρώτη του σαρακοστὴ πρὶν ἑξῆντα χρόνια.
Τότε ἦταν δεκαπέντε, γεμᾶτος φόβο καὶ ἀμφιβολίες. 

"Πῶς θὰ ἀντέξω σαράντα μέρες νηστεία;" ρώτησε τὸν γέροντά του μὲ δάκρυα.
Ὁ γέρων του χαμογέλασε μὲ ἀπέραντη τρυφερότητα. 

"Παιδί μου," τοῦ εἶπε ἁπαλά, "δὲν νηστεύουμε γιὰ νὰ τιμωρηθοῦμε. Νηστεύουμε γιὰ νὰ ἀδειάσουμε τὸν ἑαυτό μας, ὥστε νὰ χωρέσει μέσα μας ὁ Θεός."

Ἐκείνη τὴ μέρα, ὁ γέρων τὸν πῆρε στὸ χέρι καὶ ἀνέβηκαν σὲ ἕνα λόφο. Ἐκεῖ, ἀπὸ ἕνα μεγάλο δοχεῖο, ἄδειασε νερὸ στὸ χῶμα. 

"Βλέπεις;" τοῦ εἶπε. "Τὸ δοχεῖο τώρα εἶναι ἄδειο, ἀλλὰ ἕτοιμο νὰ γεμίσει μὲ τὸ νερὸ τῆς βροχῆς τοῦ Θεοῦ."

«Λύτρωσέ με, Κύριε λόγω της αγάπης Σου!»

ΚΑΘΑΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ

«Συνήθειαν λαβοῦσα ἡ ἁμαρτία ἕλκει με, εἰς παντελῆ ἀπώλειαν˙ ἀλλά σύ με ἐκ ταύτης λύτρωσαι τῷ Σταυρῷ σου, Οἰκτίρμον πολυέλεε» (ωδή γ΄ Τριωδίου).

(Πήρε ως αφορμή τη συνήθειά μου να αμαρτάνω η αμαρτία και γι’ αυτό με τραβάει σε ολοκληρωτική απώλεια. Αλλά Εσύ, Πολυέλεε Οικτίρμονα Κύριε, λύτρωσέ με από αυτήν με τον Σταυρό σου).

 Τη δύναμη του Σταυρού του Κυρίου επικαλείται ο άγιος υμνογράφος, προκειμένου να τον λυτρώσει από την αμαρτία που τον έχει καθηλώσει και αδυνατεί να την ξεπεράσει. Και η αδυναμία του δεν έγκειται στο γεγονός ότι δεν επαρκούν οι δυνάμεις του – ο υμνογράφος γνωρίζει καλά ότι ο Κύριος διά του αγίου βαπτίσματος μάς ενσωμάτωσε στον εαυτό Του και μας μετάγγισε την παντοδυναμία Του, συνεπώς ο πιστός «πάντα ισχύει εν τω ενδυναμούντι αυτόν Χριστώ» – αλλά στο γεγονός ότι η θέλησή του προσκλίνει ενηδόνως περισσότερο στα πάθη του παρά στην αγάπη του Κυρίου του.

«Την αμαρτία μου αγαπώ περισσότερο», είναι σαν να κραυγάζει με δραματικό τρόπο ο ποιητής, κι απόδειξη η αδιάκοπη επανάληψή της. Η επανάληψη αυτή ασφαλώς καθιστά την αμαρτία στη ζωή του ανθρώπου άτρωτη και ανίκητη, γιατί τον έλκει με το άρμα της συνήθειας. Ποιος είναι εκείνος που όταν συνηθίσει κάτι μπορεί εύκολα έπειτα να απαλλαγεί από αυτό; Όπως σ’ αυτές τις περιπτώσεις η ίδια η ανθρώπινη σοφία επισημαίνει «η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο» ή για να το πούμε με τον τρόπο του αγίου της Σαρακοστής μεγάλου Εφραίμ του Σύρου: «μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια είναι δεύτερη φύση».

ΜΟΝΑΞΙΑ

 

Η απομάκρυνση από τον Θεό φέρνει την μοναξιά. (Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)

Η απομόνωση και η μοναξιά είναι κατάλληλη, για να στοχάζεται κανείς και να προσεύχεται. Πολλές φορές ο Χριστός ανέβηκε στο όρος μόνος του, για να μας διδάξει, ότι για να πλησιάσουμε τον Θεό, πρέπει να είμαστε απαλλαγμένοι από κάθε θόρυβο και να ζητάμε καιρό και τόπο ήσυχο από θόρυβο. (Ιερός Χρυσόστομος)

Τότε επιτίθεται περισσότερο ο Διάβολος, όταν δει να είμαστε μεμονωμένοι και κλεισμένοι στον εαυτόν μας. Γι' αυτό πρέπει και για το λόγο αυτό κυρίως, συνεχώς να χαιρόμαστε μαζί με τους άλλους, ώστε να μην είμαστε ευάλωτοι στον Διάβολο. (Ιερός Χρυσόστομος)

Μοναξιά νοιώθει μόνο εκείνος, που δεν γνωρίζει τον Θεό ακόμα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του. (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Η επίγνωση της παρουσίας του Θεού, δεν αφήνει το αίσθημα της μοναξιάς, ούτε την πλήξη, που το ακολουθεί, να κυριαρχήσουν στην καρδιά μας. (Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Όταν είμαστε μόνοι, ας μην αφήνουμε το χρόνο να πηγαίνει χαμένος. Ας αξιοποιούμε πνευματικά τις στιγμές της μονώσεως, που παρουσιάζονται κάπου - κάπου, ανάμεσα στις τόσες βιοτικές μας μέριμνες, στρέφοντας το νου μας στον Κύριο, στην προσευχή, στους θεάρεστους λογισμούς. Έτσι, όσο σύντομες και αν είναι αυτές οι ευκαιρίες, θα μας γεμίζουν πνευματική παρηγοριά, παρηγοριά ουράνια, που σε καμμιά γήινη δεν μπορεί να συγκριθεί... (Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Την μοναξιά οι άνθρωποι την ερμηνεύουν, ως μια αίσθηση απουσίας ανθρώπων γύρω τους και νιώθουν, ότι είναι απολύτως μόνοι.