Ἡ Ἁγία Λιουμπὸβ (Ἀγάπη) τοῦ Ριαζάν, ἡ διά Χριστόν Σαλὴ(+8/21 Φεβρουαρίου 1921)

  Η Ἁγία Λιουμπὸβ Σημένοβα Σουσάνοβα γεννήθηκε τὴν 28η Αὐγούστου 1852 στὴν πόλι Ριαζὰν τῆς Ρωσίας. Οἱ γονεῖς της, Συμεὼν καὶ Μαρία Σουχάνωφ, ἀπέκτησαν καὶ ἄλλα τρία παιδιά, τὸν Βασίλειο, τὸν Γρηγόριο καὶ τὴν Ὄλγα. Ἡ Λιουμπὸβ ἦταν ἐκ μικρᾶς ἡλικίας παράλυτη στὸ πόδι. Σὲ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν ἰατρεύθη, ὅταν τῆς ἐμφανίσθηκε ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Θαυματουργός, ὁ ὁποῖος τῆς συνέστησε νὰ ἀκολουθήση τὴν ἀσκητικὴ πολιτεία τῆς Σαλότητος χάριν τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

  Παρέμεινε τρία ἔτη ἔγκλειστη στὸ σπίτι της, ὅπου ζοῦσε μὲ τὴν μητέρα καὶ τὴν ἀδελφή της. Ὅταν ἔφθασε ὁ κατάλληλος χρόνος, ἐξῆλθε γιὰ νὰ ἀναλάβη τὸν ἀσυνήθιστο ἀγῶνα της καὶ ἔζησε ὅλη τὴν ζωή της στοὺς δρόμους τοῦ Ριαζάν, πλησιάζουσα μὲ ἱλαρότητα τοὺς περαστικούς, στοὺς ὁποίους ἀπεκάλυπτε τὸ μέλλον τους.

 Ἡ μακαρία Λιουμπὸβ ἐπισκεπτόταν πολλὲς Ἐκκλησίες στὸ Ριαζάν, ἀλλὰ ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως τὴν γυναικεία Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν, ὅπου ἔζησε γιὰ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα φιλοξενούμενη ἀπὸ κάποιες Μοναχὲς καὶ ἀπὸ τὴν Ἡγουμένη Αἰκατερίνη.

   Ἡ προσφορά της στὸν Θεὸ καὶ στοὺς συνανθρώπους της ἦταν ἡ προσευχὴ γιὰ τὸν πλησίον καὶ ἕνας καλὸς λόγος. Μερικὲς φορὲς εἰσερχόταν στὰ καταστήματα καὶ ἔπαιρνε κάτι ἀπὸ τὰ προτιθέμενα ἀγαθά. Ποτὲ δὲν διεμαρτυρόταν ὁ καταστηματάρχης, διότι ἐγνώριζε ἐκ πείρας, ὅτι ἐκείνη τὴν ἡμέρα θὰ ἔκανε «χρυσὲς δουλειές». Ὅσα ἔπαιρνε τὰ διεμοίραζε στοὺς πτωχοὺς τῆς πόλεως. Ἡ Λιουμπὸβ ἐρχόταν χωρὶς πρόσκληση σὲ ὁποιοδήποτε σπίτι, εὕρισκε ἕνα ψαλίδι καὶ ἕνα χαρτί, ἔκοβε ἕνα σκιαγράφημα, τὸ ὁποῖο χάριζε στὸν οἰκοδεσπότη.

Ο παπα-Τύχων δεν είναι ένας «παλιός ασκητής». Είναι μια ρωγμή μέσα στον σημερινό άνθρωπο.

Δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για έναν άγιο σήμερα χωρίς να νιώθει ότι στέκεται απέναντι σε έναν κόσμο που έχει μάθει να καταναλώνει ακόμη και την ιερότητα.

Να λοιπόν το πρώτο ερώτημα: τι σημαίνει ένας άνθρωπος του 19ου αιώνα, ένας Ρώσος προσκυνητής, ένας ασκητής που περπάτησε διακόσιες μονές με τα πόδια, για μια εποχή που δεν αντέχει να περπατήσει ούτε μέχρι την ίδια της την ψυχή;

Ο Τιμόθεος, ο μετέπειτα παπα-Τύχων, δεν γεννήθηκε άγιος. Γεννήθηκε ανήσυχος. Και αυτή η ανησυχία είναι ίσως το πιο σύγχρονο στοιχείο του. Ένα παιδί με ζωηρή φύση, που οι γονείς του δίσταζαν να ευλογήσουν για το μοναστήρι. Όχι επειδή δεν πίστευε, αλλά επειδή φλεγόταν. Κι όμως, αυτό το φλεγόμενο παιδί επέλεξε την πιο σκληρή μορφή σιωπής: την οδοιπορία. Από τα δεκαεπτά του ως τα είκοσί του πέρασε από διακόσιες μονές. Δεν ζητούσε φιλοξενία. Δεν ήθελε να χρωστά. Δεν ήθελε να βαραίνει κανέναν. Ήθελε να κουβαλά μόνος του τον εαυτό του.
Ένας άνθρωπος που φεύγει από παντού για να βρει ησυχία, και πουθενά δεν τη βρίσκει.

Ούτε στη Ρωσία.Ούτε στο Σινά.Ούτε στους Αγίους Τόπους.

Πέρα από τον Ιορδάνη ασκήτεψε, κι όμως έλεγε ότι δεν έβρισκε ειρήνη. Γιατί; Επειδή, όπως μαρτυρείται, τον κυνηγούσε «το ανήσυχο κοσμικό πνεύμα της εποχής». Δηλαδή αυτό ακριβώς που μας κυνηγά και σήμερα. Θόρυβος χωρίς ήχο. Κίνηση χωρίς προορισμό. Ζωή χωρίς εσωτερικό κέντρο.

Και τότε ανεβαίνει στο Άγιον Όρος.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΟΥΡΑΝΟΥ(Κυριακή Τυρινής)

  Η παλινόστηση ήταν πάντα το μεγάλο ποθούμενο για όσους βρίσκονταν μακριά από την πατρική τους εστία. Το νόστιμον ήμαρ, η μέρα του νόστου, της επιστροφής στην πατρίδα, ήταν μια μέρα ευτυχισμένη. Μέχρι να συντελεσθεί ο πολυπόθητος γυρισμός στο σπίτι των παιδικών ονείρων, ο χρόνος γέμιζε νοσταλγία, πόνο, λύπη και στεναγμό. Η επιστροφή στην Ιθάκη ήταν στόχος ζωής για τον Οδυσσέα.Εκκρεμεί όμως για όλους μας και μια πνευματική παλινόστηση. 

 Γι’ αυτό και την τελευταία Κυριακή προ της Σαρακοστής θυμούμαστε τον αδαμιαίο θρήνο, τα δάκρυα και την ασίγαστη νοσταλγία των Πρωτοπλάστων για τον απολεσθέντα Παράδεισο. «Εκάθισεν Αδάμ απέναντι του Παραδείσου και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο» (Κυριακή της Τυρινής).

Πόσο πικρός ήταν ο θρήνος αυτός; Πόσο δυνατή η επιθυμία επιστροφής στον Παράδεισο;

 Μια εικόνα μας δίνει η αιχμαλωσία και εξορία των Εβραίων,600 σχεδόν χρόνια π. Χ., στη Βαβυλώνα. Η Ιερουσαλήμ έχει πέσει στα χέρια του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά των Βαβυλωνίων. Τα τείχη της κατεδαφίστηκαν, ο περίφημος ναός του Σολομώντα λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε, τα χρυσά και αργυρά του σκεύη και όλα τα πολύτιμα υλικά του λαφυραγωγήθηκαν. Οι κάτοικοι εσφάγησαν και μεγάλο μέρος του πληθυσμού οδηγήθηκε στην πικρή βαβυλώνια αιχμαλωσία.

Ο πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ...(ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ)

«Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ» (Ματθ. 6,17-18)

«᾿Εσύ, ἀντίθετα, ὅταν νηστεύεις, περιποιήσου τὰ μαλλιά σου καὶ νίψε τὸ πρόσωπό σου, γιὰ νὰ μὴ φανεῖ στοὺς ἀνθρώπους ἡ νηστεία σου, ἀλλὰ στὸν Πατέρα σου, ποὺ βλέπει τὶς κρυφὲς πράξεις· καὶ ὁ Πατέρας σου, ποὺ βλέπει τὶς κρυφὲς πράξεις, θὰ σοῦ τὸ ἀνταποδώσει φανερά». 

  Η νηστεία είναι μια ευλογημένη συνήθεια στην παράδοση της Εκκλησίας. Είναι εντολή του Θεού από την Παλαιά Διαθήκη. Νηστεία έπρεπε να κάνει ο πρώτος άνθρωπος στον Παράδεισο. Δεν θέλησε. Νηστεία έκαναν οι Εβραίοι στην έρημο πριν λάβουν στο Σινά τις Δέκα Εντολές. Νηστεία γινόταν και γίνεται σε εορτές, σε εβδομαδιαία βάση (δύο φορές, όπως έλεγε ο Φαρισαίος στη γνωστή παραβολή). Νηστεία έκανε ο Χριστός επί 40 ημέρες μετά τη Βάπτισή Του. Νηστεία έχει ορίσει η Εκκλησία την Τετάρτη και την Παρασκευή, καθώς και σε περιόδους προετοιμασίας μας για μεγάλες γιορτές, όπως το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, η Κοίμηση της Θεοτόκου, η εορτή των Αγίων Αποστόλων. 

  Η νηστεία είναι μία απόφαση στέρησης από ό,τι μας ευχαριστεί, αλλά και περίοδος πένθιμη, με την έννοια της επίγνωσης των αμαρτιών μας, δηλαδή της αποτυχίας μας να είμαστε κοντά στον Θεό, εξαιτίας λαθών μας, που ξεκινούν από την παράβαση των εντολών του Θεού. Πένθος διότι δεν αγαπούμε όσο μπορούμε, ούτε συνειδητοποιούμε την έλλειψη. Γι’ αυτό και η νηστεία είναι μία περίοδος στην οποία τα πολλά γίνονται λίγα, για να γίνουν τα λίγα πολλά στη χαρά της γιορτής, της σχέσης με τον Θεό, της πνευματικής μας ανάστασης.

Ξέρετε ἡ ἐποχή μας θυμίζει τήν ἐποχή τῶν ψυχιατρείων τῆς κομμουνιστικῆς Ρωσίας....

 Ξέρετε ἡ ἐποχή μας θυμίζει τήν ἐποχή τῶν ψυχιατρείων τῆς κομμουνιστικῆς Ρωσίας, πού πήγαιναν τούς ἀνθρώπους τάχα γιά θεραπεία καί γιά ἀναμόρφωση καί τούς ἔδιναν ψυχοφάρμακα, τούς ἀρρώσταιναν δηλαδή, τούς σκότωναν οὐσιαστικά τήν ψυχή μέ τά χημικά πού τούς ἔβαζαν!

Καί ἐκεῖ θυμᾶμαι ἕνα περιστατικό μέ μία εὐλαβέστατη γυναίκα, ἡ ὁποία ἔλεγε συνεχῶς τήν νοερά προσευχή. Ἐνῶ τῆς ἔδιναν κάθε μέρα τήν "ἀγωγή" της, δέν εἶχε καμιά ἐπίδραση ἐπάνω της. Τά χάπια πού τῆς ἔδιναν, τά ψυχοφάρμακα, γιά νά τῆς ἀλλοιώσουν τήν προσωπικότητα, ἦταν σάν νεράκι, δέν ἐπιδροῦσαν καθόλου ἐπάνω της. Καί αὐτό ἤτανε τό ἀποτέλεσμα τῆς σχέσης της μέ τόν Χριστό, τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς πού ἔκανε στήν καρδιά της.

Καί στά ἔσχατα χρόνια αὐτό θά εἶναι πού θά μᾶς σώσει ὅλους τούς Χριστιανούς.

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΠΑΤΕΡΑ-Γερόντισσας Ξένης τῆς τυφλῆς

Γερόντισσα Ξένη η τυφλή (+1923) 

(Πρώτη ἡγουμένης τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Τριάδος Αἰγίνης καὶ πρώτης μαθήτριας τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου).

Θεέ μου, μὴ παρίδῃς με (=μὴ μὲ παραβλέπεις)
ταχὺ ἐπάκουσόν μου,
καὶ τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα (=τὰ μάτια) Θεέ μου, φώτισόν μου.
Πεπλανημένον πρόβατον, εἶμαι καὶ ζήτησόν με,
Χριστέ μου ὡς φιλάνθρωπος, καὶ ἀνακάλεσόν με.

Νὰ μοῦ χαρίσῃς δάκρυα,ὡς τὸν Δαβὶδ νὰ κλαίω,
καὶ ὡς τὸν Πέτρον νὰ θρηνῶ, ὡς τὸν ληστὴν νὰ λέγω.
Τὸ μνήσθητί μου, Κύριε, μὲ πόνον νὰ φωνάζω,
αὶ ὡς ὁ ἄσωτος υἱός, Τὸ: Ἥμαρτον να κράζω.

Μὲ ἀρετὰς καὶ χάριτας, στόλισον τὴν ψυχήν μου,
Διὰ νὰ γίνω νύμφη σου, Παμπόθητε Σωτήρ μου.
Παράσχου μοι (δός μου) τὴν χάριν σου,
Καὶ τὴν βοήθειάν σου, νὰ εὐλογῶ διὰ παντός
τὸ μέγα ὄνομά σου.

πηγή/αντιγραφή

Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ δέν δικαιολογεῖται σήμερα στόν κόσμο.

«Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ δὲν δικαιολογεῖται σήμερα στὸν κόσμο.Λείπει ἡ καλή διάθεση, τὸ φιλότιμο.Ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται μὲ καλή διάθεση γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν Χριστό, θὰ Τὸν γνωρίσει· θὰ πάρει στροφή.
Καὶ ἂν δὲν βρεθεῖ οὔτε ἕνας θεολόγος, οὔτε ἕνας καλόγερος, καὶ δὲν ἀκούσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἂν ἔχει καλή διάθεση, θὰ πάρει στροφή·ἢ ἀπὸ ἕνα φίδι, ἢ ἀπὸ ἕνα θηρίο, ἢ ἀπὸ μιὰ ἀστραπή, ἀπὸ ἕναν κατακλυσμό, ἢ ἀπὸ κάποιο ἄλλο γεγονός.Θὰ τὸν οἰκονομήσει ὁ Θεός".

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

Portrait of Holy Tsar-Martyr Nicholas II

Portrait of Holy Tsar-Martyr Nicholas II by the contemporary Russian artist: Elena Borisova

πηγή

Ένα κήρυγμα τριακόσιες μετάνοιες!

Ο κ. Θωμάς Κ. σήμερα ιερομόναχος στο Άγιον Όρος με ομάδα κληρικών και λαϊκών, επισκέφθηκε τον παπα-Τύχωνα τον Αύγουστο του έτους 1967. Τότε ήταν λαϊκός και ως θεολόγος καθηγητής, κήρυττε στον κόσμο. 

Γι' αυτό τον ρώτησε εάν πρέπει να κάνει κηρύγματα. 

Ο Γέροντας τον ρωτά: 

"Πόσο χρόνο έχει;", εννοώντας την ηλικία του.

 Ο κ. Θωμάς του απαντά: "Τριάντα τέσσερα".

 Και ο παπα-Τύχων λέγει με τον χαριτωμένο τρόπο του: 

"Πρέπει παιντί μου, κάτε μέρα κάνει τριακόσια μετάνοια".

 Ο άλλος λαϊκός κ. Β.Τ. μόλις άκουσε τον μεγάλο γι αυτόν αριθμό μετανοιών γέλασε από απέναντί του. Και ο Γέροντας με γλυκό μειδίαμα του λέγει: 

"Εσύ κάτε βράδυ πεντακόσια μετάνοια και μόνο ντύο ώρα ύπνο"!

 Στον κ. Θωμά είπε ακόμη:
- Διαβάσει παιντί μου, πρώτα βιβλίο Μ. Βασίλειο, Γρηγόριο, Κρυσόστομο, ντύο ώρα μελέτη - ντύο ώρα προσευχή κάτε μέρα και μετά ο,τι έχει καρντία ντώσει άνθρωπο ψύχα.

Τί θα πει ''φέρτο;''

Ελαχιστα ειναι τα παιδια που τα εχουν ολα χωρις να κουραστηκαν, χωρις να μοχθησαν, χωρις να προσπαθησαν.
Ειναι οι κακομαθημενοι μετεπειτα ενηλικες που νομιζουν οτι ο κοσμος τους ανηκει.
Χιλιαδες ειμαστε οι ενηλικες που ο,τι εχουμε, ο,τι καναμε, ο,τι καταφεραμε (μικρο ή μεγαλο δεν εχει καμια σημασια) το πετυχαμε μονοι μας, με αιμα πολλες φορες.
Υπαρχουν κι εκεινοι που προσπαθησαν, παλεψαν, πολεμησαν αλλα δεν καταφεραν αυτα που αξιζαν γιατι καποιοι αλλοι τους εβαζαν τρικλοποδιες, τους πετουσαν λασπη, τους ρουφιανευαν.
Γιατι δεν ηταν ικανοι να τους νικησουν αλλιως.

Τί θα πει ''φερτο;''.
Ποσοι μεγαλωσαμε με αρρωστο πατερα και βγηκαμε εκει εξω στη ζουγκλα που λεγεται κοινωνια νωρις και ακαλυπτοι;
Ποσοι αφου καταφεραμε να σταθουμε στα ποδια μας, ηρθε η αρρωστια σε εμας τους ιδιους να μας διαλυσει τα ονειρα προωρα αλλα δεν της καναμε την χαρη και ξεπερασαμε ακομα και τον εαυτο μας γιατι γεννηθηκαμε πολεμιστες;

Τί θα πει ''φερτο;''.
Ποιος ζει μια ροδινη και βελουδινη ζωη;
Ποιος δεν ανησυχουσε για το μελλον του οταν ηταν παιδι;
Ποιος δεν ανησυχει για τα παιδια του οταν εγινε γονιος;

Μια γενιά χωρίς αύριο – και ένα σύστημα που τη θέλει έτσι...

Γεώργιος Αποστολάκης

Η έρευνα για τους νέους δεν είναι απλώς κοινωνικό ρεπορτάζ. Είναι πολιτικό κατηγορητήριο.
Ναι, η ευθύνη βαραίνει την παρούσα κυβέρνηση. Αλλά το πρόβλημα δεν άρχισε χθες. Και δεν είναι μόνο κυβερνητικό. Είναι συστημικό.
Η σημερινή νεότητα δεν «προσποιείται πως ζει» επειδή είναι αδύναμη. Προσποιείται γιατί το μοντέλο ζωής που της παραδόθηκε είναι εσωτερικά άδειο.

Η κυβέρνηση και η κυνική κανονικοποίηση της ανασφάλειας
Η σημερινή εξουσία διακηρύσσει «σταθερότητα». Ποια σταθερότητα; Να τι «δίνει» στους νέους: Εργασία χωρίς διάρκεια. Στέγη χωρίς ιδιοκτησία. Μισθούς χωρίς αγοραστική δύναμη. Οικογένεια χωρίς οικονομική βάση.
Η πολιτεία δεν εξασφάλισε στους νέους προοπτική. Τους εξοικείωσε με την ιδέα ότι η επισφάλεια είναι φυσική κατάσταση. Αντί για κοινωνικό συμβόλαιο, έχουμε κοινωνικό survival.
Και όταν μια κυβέρνηση αποδέχεται ότι ο 30χρονος θα ζει σαν φοιτητής και ο 35χρονος θα φοβάται να κάνει παιδί, τότε δεν διαχειρίζεται κρίση. Αναπαράγει κρίση.
Αλλά το πρόβλημα είναι βαθύτερο από μια κυβέρνηση

Ας είμαστε ειλικρινείς: Η κρίση της νεότητας είναι προϊόν ενός ολόκληρου πολιτισμού.
Ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν παράγει κοινότητες. Παράγει καταναλωτές. Δεν παράγει οικογένειες. Παράγει μονάδες αγοράς. Δεν παράγει συλλογικό σκοπό. Παράγει προσωπικά project.

"Η ζωή μας, παιδί μου, δεν είναι καρναβάλι και επιπολαιότητα. Είναι ζωή την οποία αναμένει ο ουρανός!"

Οι τοίχοι συνήθως γράφουν και...αλήθειες!
Ως έφηβος στη Πάτρα, πρόλαβα και γνώρισα τον μακαριστό πλέον γέροντα π.Ευσέβιο Γιαννακάκη. Ηταν αρχιμανδρίτης και ο γέροντας της Ιεράς Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Βερίνο, που υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.
Εναν λόγο του θυμάμαι, που έλεγε συχνά:
"Η ζωή μας, παιδί μου, δεν είναι καρναβάλι και επιπολαιότητα.
Είναι ζωή την οποία αναμένει ο ουρανός!"

Γέροντας Ιγνάτιος Ιεράς Μονής των Ποιμένων

πηγή

Ο Γερο Ευλόγιος (ο υποτακτικός του Χατζη -Γεώργη)

Πάνω απο τις Καρυές, προς το Βατοπέδι είναι το κελλί του Αγίου Γεωργίου "Φανερωμένου". Εκεί ασκήτευαν έξι "Χατζη - Γεωργιάτες" με Γέροντα τον μεγαλύτερο παράδελφο τους, Γερο - Ευλόγιο. Αργότερα δε, είχαν προστεθεί άλλοι δύο αδελφοί στη Συνοδία τους, ο πατήρ Παχώμιος και ο πατήρ Γεώργιος και έγιναν εγγόνια του Χατζη - Γεώργη.

Χαίρεται κανείς, όταν βλέπει αυτή την αγία Πατερική συνέχεια και θεία μετάδοση της Καλογερικής, από τους Οσίους Παππούδες στον Όσιο Πατέρα Χατζη - Γεώργη και από τον πατέρα στα παιδιά και στα εγγόνια! 

 Αξίζει, φυσικά, να γράψει πολλά γι' αυτούς όπως και για τον Γερο-Ευλόγιο. Επειδή όμως έγραψε και ένας πατέρας από τη Σιμωνόπετρα, πατριώτης του, γι' αυτό εγώ θα περιοριστώ μόνο σ'ενα περιστατικό από το τέλος της ζωής του, πως πάλευε με τους δαίμονες μέχρι τα βαθιά του γεράματα ο αθλητής του Χριστού Γερο-Ευλόγιος!

 Όταν είχε γεράσει πια ο Γέροντας, αφού είχε περάσει τα εκατό του χρόνια, καθόταν σε ένα καναπέ και έλεγε συνέχεια την ευχή. 

«Φιλοθέη θα λέγεσαι από εδώ και πέρα. Φίλη του Θεού. Το σκοτάδι θα το πολεμήσεις με Φως.»

Εγώ, η ελάχιστη Αθηναία, μια ασήμαντη κόρη του Άγγελου και της Συρίγας, δεν γεννήθηκα απλώς με σάρκα. Γεννήθηκα από προσευχή. Από πόνο. Από μάτια δακρυσμένα στα πόδια της Παναγίας. Η μητέρα μου δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, και η προσευχή της έγινε πληγή. Και όταν κοιμήθηκε στον ναό της Θεοτόκου, όταν το δάκρυ έγινε πιο βαρύ απ’ το αίμα, ήρθε Φως. Και μπήκε στη μήτρα της. Εγώ είμαι αυτό το Φως. Εγώ είμαι η Υπόσχεση.

Γεννήθηκα από τον στεναγμό της μάνας μου και στα παιδικά μου χρόνια, η καρδιά μου ησύχαζε μόνο όταν κρατούσα στα χέρια μου τον Σταυρό. Το όνομά μου ήταν Ρηγούλα, μικρή Παρασκευή. Κι αναπτυσσόμουν σαν λουλούδι σε σκλαβωμένο χωράφι — σε μια πόλη όπου ο Σταυρός ήταν κρυφός και η Ελπίδα προσευχόταν σιγανά. Μου έδωσαν γράμματα και εκκλησία. Κι εγώ τους έδωσα σιωπή. Δεν μιλούσα πολύ — μιλούσα όταν προσευχόμουν. Όταν έβλεπα οράματα το βράδυ, όταν το φως της Παναγίας ερχόταν και με τύλιγε, κι έλεγα μέσα μου:

«Κύριε, πώς να Σε αγαπώ σε γη που Σε διώχνει;
Παναγία, πότε θα με πάρεις στη Χαρά Σου;»

Μα με πάντρεψαν στα 14 μου. Αντί για λαμπάδα κρατούσα ψυχή. Αντί για νυφικό, σιωπή. Ο άντρας μου, άρχοντας και σκληρός, δεν με γνώρισε ποτέ ως πρόσωπο. Μόνο ως υποχρέωση. Έμαθα από νωρίς τι σημαίνει πόνος στον κόσμο. Μα όταν κοιμήθηκαν ο άντρας μου και οι γονείς μου, η ψυχή μου ανέπνευσε πρώτη φορά ελεύθερη. Και τότε το Φως της Παναγίας μου ξαναμίλησε:
«Φιλοθέη θα λέγεσαι από εδώ και πέρα. Φίλη του Θεού. Το σκοτάδι θα το πολεμήσεις με Φως.»

Το κρέας που έγινε...μπάμιες...

 πηγή

Ένας προϊστάμενος της μονής Ιβήρων θέλησε, άγνωστο απο ποια πρόθεση κινούμενος να περιπλέξει τον παπα Τύχωνα σε κρεωφαγία, ο οποίος, όπως και οι περισσότεροι Αγιορείτες, δεν έτρωγε ποτέ κρέας.
Στα ιδιόρυθμα μοναστήρια και σε μερικά κελλιά υπήρχαν πατέρες που δεν ήταν τόσο αυστηροί στο θέμα της κρεωφαγίας.

Ο προϊστάμενος αυτός, συνεννοήθηκε με κάποιον άλλον αδελφό της ίδιας Μονής και κάλεσαν στο διαμέρισμα τους τον παπα Τύχωνα σε τράπεζα, ο οποίος ως πνευματικός της Μονής πήγαινε συχνά, κατόπιν προσκλήσεως και εξομολογούσε.
Στην τράπεζα παρέθεσαν σκοπίμως κρέας (κοτόπουλο ή κάτι άλλο).
Ο παπα Τύχων έφαγε κανονικά μαζί τους, χωρίς να ασχοληθεί καθόλου με το είδος του φαγητού του. Όταν τελείωσε, ο προϊστάμενος λέγει στον παπα - Τύχωνα με τρόπο πειρακτικό και ειρωνικό:
"Βρε υποκριτή, κάνεις και τον πνευματικό και πως είσαι ασκητής και εγκρατής; Τί είναι αυτά με σένα; Λες και πως δεν τρως κρέας;"
Ο παπα Τύχων με πολλή σοβαρότητα και σεβασμο λέγει:
"Εγκώ; Έχει να τρώει κρέας από πενήντα χρόνια".
"Τώρα τί έφαγες;" λέγει ο προϊστάμενος.
"Μπάμιες", απάντησε ο παπα Τύχων.

ΠΟΡΕΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ! Η «Ταξιαρχία των αόπλων»

Ioannis Bougas

Η Τραγική Πορεία 1.300 + Βιαίως Στρατολογημένων Αόπλων αγοριών και κοριτσιών της Ρούμελης προς τον Γράμμο, μεσω Θεσσαλίας και Πιερίας, τον Φεβρουαριο –Μάρτιο 1948. Στις φωτογραφίες δείγμα παιδιών και μαρτυρία δολοφονιών παιδιών.

Απόσπασμα από το έργο μου «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-49», Σελ 569-574:

«Τον Φεβρουάριο–Μάρτιο του 1948, στις πεδιάδες και τα βουνά της Θεσσαλίας και στα βουνά της Πιερίας εξελίχθηκε η μεγάλη περιπέτεια μιας κουστοδίας αόπλων νέων, από 14 έως 19–20 ετών βιαίως στρατολογημένων, της ονομασθείσης «Ταξιαρχίας των αόπλων», εκ των οποίων τουλάχιστον 300 ήσαν κορίτσια. Τα περισσότερα προέρχονταν από περιοχές της Στερεάς, και. ξεκίνησαν στις 18 Φεβρουαρίου 1948 από τα έμπεδα του «ΔΣΕ» στη Βράχα–Κλειστό Ευρυτανίας με προορισμό τον Γράμμο και την Ειδική Μονάδα Εφεδρείας 670. Μαζί με παιδιά που προστέθηκαν καθ’ οδόν, στη Δυτική και την Ανατολική Θεσσαλία, το μέγεθος της φάλαγγας έφθασε τα 1.300 περίπου παιδιά.

Επικεφαλής ήταν ο «Γούσιας», τον οποίον είχε καλέσει κοντά του ο Ζαχαριάδης. Τα παιδιά συνοδεύονταν από ένοπλο τμήμα 250 περίπου ανταρτών για την προστασία τους, αλλά και ως φρουροί τους για να μην λιποτακτήσουν.

Τα παιδιά ξεκίνησαν τη μεγάλη πορεία τους οργανωμένα σε στρατιωτικά τμήματα, Ομάδες, Διμοιρίες και Λόχους, παρότι άοπλα. Λόγω του χειμώνα αλλά και της ύπαρξης φυλακίων του ΕΣ, δεν επελέγη η συνήθης απ’ ευθείας διαδρομή μέσω της οροσειράς της Πίνδου, αλλά μια πολύ μακρύτερη μέσω Θεσσαλίας και Πιερίας. Η πορεία τους ήταν απρόσκοπτη όσο εκινούντο σε ορεινές, ανταρτοκρατούμενες περιοχές της Στερεάς και της Δυτικής Θεσσαλίας, μέχρι που έφθασαν στα χωριά των Φαρσάλων. Από εκεί, οι οδηγοί τους έθεσαν στόχο να περάσουν τη θεσσαλική πεδιάδα προς το Πήλιο, πριν κατευθυνθούν βόρεια μέσω ορεινού δρομολογίου. Φυσικά, η κίνησή τους έγινε πλέον αντιληπτή και ο ΕΣ και η Χωροφυλακή κίνησαν πολλές δυνάμεις να ανακόψουν την πορεία τους, ενώ συχνά άρχισαν να βάλλονται και από την Αεροπορία.

Με μεγάλη δυσκολία διέσχισαν τη λίμνη Κάρλα, η οποία παρότι είχε αρχίσει να αποξηραίνεται, είχε ακόμη νερά που σε κάποια σημεία έφθαναν στο ύψος ενός μέτρου. Πολλών παιδιών τα πόδια πρήστηκαν από τα παγωμένα νερά και τις λάσπες, άλλων έφυγαν τα παπούτσια και περπατούσαν με τεράστια δυσκολία. Περνώντας την Κάρλα, κατευθύνθηκαν στον Κίσσαβο, όπου βρήκαν προσωρινή προστασία από τις εκεί Μονάδες του «ΔΣΕ».

Οι νεκροί του γνωστού ιού από το 2020 -21,δεν έλιωσαν...!!!

Τι είδηση κι αυτή και για τους συγγενείς να ξαναζήσουν τα ίδια με την απώλεια αγαπημένων προσώπων τους! Ποιος θα κάνει αυτή την φρικιαστική δουλειά στην ουσία; Και πώς τότε δεν βρέθηκε ενας επιστήμονας απο αυτούς που έπαιρναν εκατομμύρια και μας ζάλιζαν καθημερινά να κάνουμε τα εμβόλια να τους πει πως ήταν αδύνατο να διαλυθούν τα σώματα στις νάυλον σακούλες; Πώς να λιώσουν αφού δεν έπαιρναν αέρα από τις πλαστικές σακούλες που τους έντυσαν οι γελοίοι;;;Κάποιοι βέβαια τα έλεγαν από τότε, αλλά ξέχασα, τους βαφτίσαμε ψεκασμενους και ξεμπερδεψαμε.

Έτσι νομίσαμε βεβαίως βεβαίως...

Στη σημερινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας αποφασίζεται η δωρεάν εκταφή σε 150 περίπου τάφους στα δημοτικά κοιμητήρια. Θα γίνει διπλή ενέργεια στη σορό και στην κάσα, σε συμπολίτες που πέθαναν από κορονοϊό. Όπως εξηγήθηκε χθες στη συνεδρίαση της δημοτικής επιτροπής που το θέμα έλαβε πρώτη έγκριση, οι συγκεκριμένοι σοροί τόσο καιρό μετά μένουν αδιάλυτοι!

Η εισήγηση που έχουν στη διάθεση τους οι δημοτικοί σύμβουλοι αναφέρει: «Κατά την διάρκεια της εκταφής των περιστατικών με αιτία θανάτου τον ιό COVID-19 μετά την παρέλευση πέντε ετών, διαπιστώθηκε πως τα περιστατικά αυτά βρέθηκαν εντελώς αδιάλυτα διότι σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία για την μη διάδοση του ιού ήταν τοποθετημένα μέσα σε πλαστικούς σάκους.

Τα περιστατικά αυτά που αφορούν τα κοιμητήρια του Δήμου Καβάλας ανέρχονται σε περίπου εκατόν πενήντα και σύμφωνα με την τρέχουσα κατάσταση τους απαιτείται η εκταφή, η αφαίρεση των πλαστικών καλυμμάτων και ο ενταφιασμός τους ξανά για να παραμείνουν τουλάχιστον ένα χρόνο ενταφιασμένα ώστε να επιτευχθεί η αποσύνθεση τους».

https://www.proininews.gr/ena-makavrio-thema-sti.../...

ΟΥΤΕ ΩΣ ΝΕΚΡΟΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ
Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός

Και το αφήγημα είχε ξεκινήσει.
"Λόγω Covid" μας είπαν οι πουλημένοι.
Και με δύο λέξεις διέγραψαν το πιο ιερό ανθρώπινο δικαίωμα, το τελευταίο αντίο στον άνθρωπο μας.
Άνθρωποι πέθαναν μόνοι, κλείστηκαν βιαστικά σε σακούλες και σφραγίστηκαν σε φέρετρα.

Ο καθένας που θέλει να γίνει ηγέτης στην Ελλάδα πρέπει να καταλάβει....

«Ο καθένας που θέλει να γίνει ηγέτης στην Ελλάδα πρέπει να καταλάβει, ότι αν δεν είναι συσσωματωμένος με όλο το Έθνος, αν δεν κλείνει μέσα του όλους τους πόθους του Έθνους, ότι αν δεν είναι το πνεύμα του βγαλμένο από τα σπλάχνα του Έθνους και δεν έχει αισθανθεί τις ανάγκες και τον πόνο και όλη τη λαχτάρα του Έθνους, οσοδήποτε κι αν γίνει μεγάλος επιστήμων, μπορεί να γίνει επιστημονική κορυφή, αλλά δεν μπορεί να γίνει ποτέ πνευματικός ηγέτης του Έθνους».
~Ιωάννης Μεταξάς~

https://www.antibaro.gr/article/39687

Ο Ιωάννης Μεταξάς και ΠΑΙΔΕΙΑ, απευθυνόμενος προς τους εκπαιδευτικούς λειτουργούς σε λόγο του στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης είπε τα εξής:

«…Κύριοι έργον σας είναι η διάπλασις του χαρακτήρος των παιδιών και η ανάπτυξις της θεληματικότητας τους. Θέλω προ παντός να μας δώσετε παιδιά δημιουργικά, τα οποία να μάθουν όχι να απολαμβάνουν την ζωή αργά και αδρανή, αλλά να αγωνίζονται και να δημιουργούν. Διότι αυτή είναι η ζωή. Ζωή είναι η δράσις όπωσδήποτε να ευρισκεται ο άνθρωπος , είτε εις την υπηρεσία της επιστήμης, είτε εις την τέχνην, είτε του κράτους, είτε της βιομηχανίας, είτε του εμπορίου, είτε της γεωργίας, είτε της απλής χειρωνακτικής εργασίας.

Η άσκηση στην ουσία είναι μια κίνηση κατάδυσης στον βαθύτερο εαυτό σου

Πολλοί αδερφοί μας μπορεί να εξομολογούνται χρόνια, να εκκλησιάζονται, να κάνουν μεγάλες νηστείες και να μελετούν εκκλησιαστικά βιβλία αλλά ενδέχεται πνευματικά να έχουν γίνει χειρότεροι.

 Γιατί άραγε; 

Πολύ απλά δεν αλλάζει μαγικά ο άνθρωπος. 

Η Θεία Χάρις εργάζεται με τον άνθρωπο. Να μην πηγαίνουμε στα Ιερά Μυστήρια παθητικά ή τυπικά, αλλά με ερωτικό πόθο και δίψα για θεραπεία. Από τον καναπέ, κανείς αθλητής δεν πήρε χρυσό μετάλλιο.

Το να βυθιστείς μέσα σου είναι απλό μεν αλλά δύσκολο, διότι δεν ξέρεις τι θα βρεις και θα φτάσεις σε σημείο να συγκρουστείς με τον ίδιο τον εαυτό. Να γκρεμίσεις κάποια πράγματα και να ανοικοδομήσεις κάποια άλλα. Θέλει κότσια, να δεις τι υπάρχει μέσα σου, να το αναγνωρίσεις και να ζητήσεις θεραπεία παραδίδοντας τον εαυτό σου στο Θεό. Μόνο ο ταπεινός μπορεί να κάνει τέτοια βουτιά. Ο υπερήφανος πάντα θα ουρλιάζει πνιγμένος σε μια κουταλιά νερό και μάλιστα κατηγορώντας το Θεό για την κατάστασή του.

Εγκύκλιος Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ' για την υπερνίκηση των ψυχολογικών προβλημάτων

 Συχνά στήν ἐποχή μας παρουσιάζεται ἕνα θλιβερό φαινόμενο καί αὐτό εἶναι τά ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα. Συνάνθρωποί μας ὑποφέρουν ἀπό ἄγχος, ἀγωνία, πλήξη, ἀνία, κατάθλιψη, ἀπογοήτευση καί ἀπελπισία. Ἡ ταραχή κυριαρχεῖ, ἡ νευρικότητα ἁπλώνεται σ' ὅλες τίς πράξεις, ἡ ἐσωτερική πικρία δημιουργεῖ δυσφορία καί κόπωση, τό ψυχικό κενό πολλές φορές αὐξάνεται. Ἔτσι, μία ταραγμένη συνείδηση ἐπικρατεῖ καί ἀποδιώκει τήν γαλήνη καί τήν ἠρεμία. Ἐμφανίζονται ἡ γκρίνια, ἡ ἀπιστία, τά πικρόχολα λόγια, οἱ ἰδιοτροπίες, οἱ καχυποψίες, οἱ ἐντάσεις στήν οἰκογένεια, στήν ἐργασία, στήν κοινωνία.

 Ἐνώπιόν μας, λοιπόν, παρουσιάζονται νοσηρές ἐκδηλώσεις, ψυχονευρωτικές διαταραχές, τραυματισμένες ψυχές. Τά πολλαπλά ψυχολογικά προβλήματα, πράγματι, συνθέτουν μία νόσο στήν τεχνοκρατούμενη ἐποχή μας... Ποτέ ἄλλοτε εἰδικοί ἐπιστήμονες, ἰατροί, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, ἐκπαιδευτικοί καί κοινωνιολόγοι δέν ἔχουν ὁμιλήσει καί γράψει τόσον πολύ καί τόσον πολλά γιά τό πρόβλημα αὐτό, ὅσον σήμερα. Ὄπισθεν μάλιστα ἀπό τήν θορυβώδη καί ὑλόφρονα ζωή τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου διακρίνουν ἔντονα τήν θλίψη, τόν παραπικρασμό, τόν ψυχικό πόνο, τήν μελαγχολία.

Πότε να γίνεται η ευχή;

Ας ανοίγουμε και ας κλείνουμε την ημέρα με την ευχή. Συνιστούν οι Πατέρες να προσφέρουμε την «πρωτόνοια» στον Θεό (Κλίμαξ 26 Α’ 76). Δηλαδή η πρώτη σκέψη που θα κάνουμε μόλις ξυπνήσουμε, να μελετάει τον Θεό. Και αντίστοιχα ν’ αποκοιμόμαστε με την ευχή. Έτσι με την πρωινή ευχή θα ξεκινά και θα αγιάζεται η μέρα, με τη βραδινή η νύχτα.

 Οι μοναχοί, που κύριο μέλημά τους είναι η ευχή, σηκώνονται τις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Τότε πριν την πρωινή (κοινή) ακολουθία στον ναό, κάνουν τον «κανόνα» τους, με άλλα λόγια προσεύχονται στο κελλί τους με το κομποσχοίνι.
 Εκείνες λοιπόν τις ώρες οι αδελφοί λένε την ευχή για τον εαυτό τους, για το μοναστήρι τους, για την Εκκλησία, για το Έθνος, για τους αλλόπιστους, ακόμη και για τους ειδωλολάτρες, για τους άθεους, για τον κόσμο – για όλη τη Δημιουργία.

 Ε λοιπόν! Πόσο ωραίο, πόσο ωφέλιμο θα ήταν να ξυπνούσε ο πιστός όχι βέβαια τα μεσάνυχτα, αλλά τουλάχιστον νωρίτερα από τους άλλους στο σπίτι. Και μέσα στην ησυχία, πριν ίσως ξημερώσει, να λέει την ευχή για τον εαυτό του και τους δικούς του που κοιμούνται, και που πιθανόν δεν γνωρίζουν να προσεύχονται. Να προσεύχεται αυτός και για λογαριασμό τους! 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον το παιδί μου».

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια

''ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ''

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
Ἁμαρτία καί ψυχοπαθολογικές καταστάσεις Ε1 

Β΄ έκδοση ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια
Ἡ ὑπερακρίβεια στο βάθος κρύβει μεγάλο ἐγωισμό, μεγάλη ὑπερηφάνεια κρύβει μεγάλο αἴσθημα ἐνοχῆς.
Καὶ μὲ τὸ νὰ κατατρίβεται κανείς με μηδαμινά καὶ ἀνύπαρκτα πράγματα, εἶναι σαν να λέει: «Τι ἀνώτερος ἄνθρωπος εἶμαι ἐγώ! Τι μεγάλος ἅγιος ποὺ εἶμαι!»
Μπορεί κανείς να θεραπευθεί, να γλιτώσει ἀπὸ τὴν ὑπερακρίβεια, ἄν καλλιεργήσει την ταπείνωση καί γενικότερα ἄν καλλιεργήσει πνευματικά την ψυχή του.
Χρειάζεται ὅμως νὰ ἐμπιστευθεῖ κανείς στον Χριστό.
Ὄχι να νομίζει ὅτι θά σωθεῖ μέ τό να ζυγίζει τα πράγματα καὶ νὰ κάνει λογαριασμούς, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἐλπίδα στο ἔλεος, στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

«Τί μεγάλος ἅγιος πού εἶμαι!»
Σήμερα μπαίνουμε σε ἕνα ἄλλο κεφάλαιο, στή θρησκευτική ὑπερακρίβεια. Εἶναι καί αὐτό μιά πραγματική ἀσθένεια, πού μαστίζει ἀρκετούς χριστιανούς, ἀρκετούς ἀπό τούς ἀνθρώπους πού θρησκεύουν. Σὲ ἀρκετούς ἀνθρώπους, για διάφορους λόγους, κυρίως ἐπειδή εἶναι ψυχολογικά ἄρρωστοι, ὁ νοῦς τους γεμίζει ἀπό ποικίλους φόβους καί ἀμφιβολίες. Συναντά κανείς τέτοιους ἀνθρώπους μέ τέτοιες ἀμφιβολίες καί φόβους, οἱ ὁποῖοι φόβοι τοὺς ὁδηγοῦν σε μια ὑπερακρίβεια, πού εἶναι ἐκδήλωση ἀσθένειας. Καί μάλιστα ἡ ἀσθένεια αὐτή εἶναι κυρίως ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς. Ἐμφανίζεται καί σε ἄλλους ἀνθρώπους πού δέν πολυθρησκεύουν, ἀλλά κυρίως σ' αὐτούς πού θρησκεύουν.

....ενδιαφέρον χωρίς καρδιά και λόγια χωρίς αλήθεια....

Ντυθείτε καλά…

Όχι με ρούχα, αλλά με υπομονή.
Όχι με πανοπλία, αλλά με αγάπη.
Γιατί έξω φυσάει παγωμένη αδιαφορία και κρύα κοροϊδία που πληγώνει σιωπηλά.
Υπάρχει ενδιαφέρον χωρίς καρδιά και λόγια χωρίς αλήθεια.

Εσείς όμως να μένετε ζεστοί.
Να σκεπάζετε την ψυχή σας με πίστη,να τυλίγετε την καρδιά σας με ταπείνωση
και να κρατάτε αναμμένο το φως της καλοσύνης.

Ο κόσμος μπορεί να παγώνει,μα όποιος έχει τον Χριστό μέσα του
δεν φοβάται τον χειμώνα.

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως Εργαλείο Ολοκληρωτισμού και η Αλήθεια του Προσώπου

  Στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής, η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) αναδεικνύεται στον απόλυτο ρυθμιστή της πληροφορίας, εγείροντας θεμελιώδη ερωτήματα για το ποιος καθορίζει την αλήθεια και με ποιο τίμημα. Η ψευδαίσθηση ότι η AI αποτελεί έναν ουδέτερο, μαθηματικό κριτή καταρρέει κάτω από το βάρος της πραγματικότητας: οι απαντήσεις ενός αλγορίθμου είναι το προϊόν μιας προγραμματισμένης «ηθικής», η οποία συχνά θυσιάζει την αντικειμενικότητα στον βωμό της κοινωνικής μηχανικής και των εταιρικών συμφερόντων.

 Το ζήτημα της «ιδεολογίας στον προγραμματισμό» δεν είναι θεωρητικό. Εκδηλώνεται με την επιβολή γλωσσικών συμβάσεων που επιχειρούν να αποσυνδέσουν τις λέξεις από το βιο/λογικό τους έρεισμα. Όταν η AI καλείται, για παράδειγμα, να ορίσει τη «γυναίκα», συχνά προκρίνει την υποκειμενική ταυτότητα έναντι της βιολογικής πραγματικότητας. Αυτό αναδεικνύει μια εγγενή αδυναμία: η AI δεν είναι ανιχνευτής της απόλυτης αλήθειας, αλλά ένας καθρέφτης της τρέχουσας θεσμικής συναίνεσης. Αν η κοινωνία αποφασίσει να επαναπροσδιορίσει το αυτονόητο, η AI θα είναι η πρώτη που θα επικυρώσει αυτόν τον παραλογισμό ως τη νέα «κανονικότητα».

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος;

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος; 

Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός να γίνει δίκαιος; 

Πώς μπορεί η χάρη του Θεού να εισέλθει σ’ έναν άνθρωπο και να αντικαταστήσει το σαρκικό φρόνημά του και τη σαρκική θέλησή του; 

Πώς μπορεί το Άγιο Πνεύμα να φωτίσει την καρδιά ενός ανθρώπου; 

Πώς μπορεί το νερό να μεταβληθεί σε κρασί;».

Γνωρίζουμε πως, όταν το Πνεύμα του Θεού κατήλθε επί των Αποστόλων, αυτοί έγιναν διαφορετικοί άνθρωποι, καινοί, αναγεννημένοι άνθρωποι.

 Επίσης, μέσα από χιλιάδες παραδείγματα, γνωρίζουμε ότι άνθρωποι με σαρκικό βίο και πολιτεία μεταβλήθηκαν σε πνευματικούς, ανακαινισμένους ανθρώπους. Συνεπώς γνωρίζουμε ότι, όπως τότε έτσι και τώρα συμβαίνει αυτό, με την ενέργεια της Χάριτος του Θεού, του Παρακλήτου Πνεύματος. Εμείς δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε πώς συμβαίνει αυτό! Για μας αρκεί να γνωρίζουμε ότι συμβαίνει· και να αγωνιζόμαστε να συμβεί και σ’ εμάς, καθότι η Χάρη του Θεού δίνεται σε όποιον τη ζητάει και προετοιμάζεται να γίνει άξιος για να τη λάβει!

Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να εξηγήσει κανείς τα πνευματικά

Η ιστορία της Θαυματουργής Εικόνας της Παναγίας της Μηλιώτισσας

Στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας και στον Δήμο Αλμωπίας του Ν.Πέλλας, βρίσκεται η ενορία Μηλιάς.
Η Εκκλησία της είναι αφιερωμένη στο Γενέθλιο της Θεοτόκου λόγω της θαυματουργής εικόνας της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ και εγκαινιάσθηκε από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας κυρό Καλλίνικο το 1967.
Την Αγία Εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ, που ανήκει στον εικονογραφικό τύπο της «ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ» ,μαζί με άλλα Ιερά Κειμήλια έφεραν το 1922 οι παππούδες μας στην Ελλάδα από την Μ.Ασία με πρωτοστάτη το παπα Παύλο Τσαουσάκη ,από ένα χωριό της Μ.Ασίας που λεγόταν Ελμαλίκ του Νομού Νικομήδειας.
Στην αρχή περίπου για δυο χρόνια εγκαταστάθηκαν στον Βόλο και στη συνέχεια στο χωριό Μηλιά στο Ν. Πέλλας.
Το χωριό Ελμαλίκ στα Ελληνικά σημαίνει Μηλιά ή Μήλοι. Την «Παναγία του Ελμαλίκ» ο Μακαριστός Μητροπολίτης Εδέσσης Πέλλης Και Αλμωπίας κυρός Καλλίνικος την ονόμασε «Η Παναγιά της Μηλιάς» και αναφερόταν από το 1967 και για πολλά χρόνια στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

 Σύμφωνα με την αρχαιολόγο καθηγήτρια του ΑΠΘ κ.Μαυροπούλου, έχει Αγιογραφηθεί τον 7ο - 8ο αιώνα μ.Χ. Συντηρήθηκε πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης περίπου το 1400 – 1450, δεύτερη συντήρηση έγινε το 1650 – 1700 στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση αγιογραφήθηκε στην Ιερουσαλήμ από καλογέρους ερημίτες και Ευλογήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Κατόπιν δόθηκε ως Ευλογία στους «Ελμαλικιώτες-Μηλιώτες». Η πρώτη Αγιογραφία φαίνεται μέχρι και σήμερα καθαρά στο δεξί άνω μέρος της εικόνας και στα πρόσωπα του Χριστού και της Παναγίας. Χαρακτηριστικό της Εικόνας είναι Τα χαρακτηριστικά και έντονα Μάτια της Παναγίας που σε παρακολουθούν από κάθε γωνία. Έχει διαστάσεις 105 X 70 cm.

Η ιστορία της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ θαυματουργούσε και θαυματουργεί εδώ και πολλούς αιώνες ως «Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΕΚΝΙΑΣ». Την ευλαβούνταν Έλληνες και Τούρκοι. Ακόμα και σήμερα έρχονται Τούρκοι και πολλοί ξένοι προσκυνητές για να τους χαρίσει ευτεκνία.
Το 1940 όταν άρχισε ο πόλεμος με τους Γερμανούς και στην συνέχεια ο εμφύλιος πόλεμος, οι στρατιώτες μας από πολλά μέρη της Αλμωπίας ερχόντουσαν και έκοβαν ένα κομματάκι από την Εικόνα της Παναγίας της Μηλιώτισσας για φυλαχτό. Αυτό φαίνεται μέχρι και σήμερα. Οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να μπούν στην Μηλιά για να την κάψουν. Έξω από το χωριό έβλεπαν την Παναγία να πλέκει ιστό και να προστατεύει το χωριό. Υπήρχαν πολλές μαρτυρίες όπου Γερμανοί έγιναν Χριστιανοί, από τους Μηλιώτες και τον Μακαριστό Ιερομόναχο Πατέρα Γερβάσιο που διακονούσε στην Μηλιά.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΗΛΙΩΤΙΣΣΑ από την εποχή του 1930 και μέχρι σήμερα ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό για τα θαύματά Της και ιδιαίτερα της ευτεκνίας.
Κάποια μέρα περίπου το 1965 ήρθε ο Στρατηγός της Έδεσσας, ο Διοικητής της Αστυνομίας και ο Εισαγγελέας στην εκκλησία να διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο στην Παναγία (ηλεκτρικό ή μαγνητικό φαινόμενο…) πέρα από την Δύναμή Της. Είδαν το εξής: κάποια γυναίκα πήρε την Παναγία στα χέρια της και ο Ιερέας άρχισε να ψάλλει την Παράκληση. Η Παναγία άρχισε να κινείται και να χτυπά την γυναίκα παντού. Τότε ο Διοικητής πήγε να πιάσει την Εικόνα και να την σταματήσει. Τότε τον χτύπησε στο χέρι η Παναγία και τον έριξε κάτω. Αμέσως ο Διοικητής έκανε τον Σταυρό του και πίστεψε πιο πολύ στην Δύναμή Της.

Σας αναφέρουμε τι ακριβώς συνέβαινε από το 1938 μέχρι το 1975. Ο «Αγιασμός» προς την Παναγία την Μηλιώτισσα γινόταν ως εξής:

Μοναχός Γερόντιος ο δια Χριστόν Σαλός

Ο μοναχός Γερόντιος, κατά κόσμον Γεώργιος Μούτσος, γεννήθηκε το 1908 στον Πύργο της Ηλίας από πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του είχε δύο φούρνους μέσα στην πόλη του Πύργου. Από μικρός είχε μεγάλη κλίση προς τον μοναχισμό και ήδη στα 1931 κατάφερε και έφτασε στον πολυπόθητό του Άθωνα. Ως Πελλοπονήσιος πήγε στην Μονή Γρηγορίου (τότε ακόμη υπήρχε ένα είδος τοπικισμού σε πολλές Μονές του Αγίου Όρους). Έγινε μοναχός από τον Καθηγούμενο Αρχιμανδρίτη Αθανάσιο, άνθρωπο μεγάλης αρετής και φήμης αγίου.

Πολλά διδάχτηκε από τον Γέροντά του και τον αξίωσε ο Θεός πολλών πνευματικών εμπειριών, τόσο που, όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης ο οποίος έζησε μαζί του για ένα χρόνο στον μετόχι Μονοξυλίτη, τον βοήθησε να γράψει το περίφημο βιβλίο του «Μεταξύ ουρανού και γης» εξηγώντας του τις ανώτερες πνευματικές καταστάσεις…. 

Δυστυχώς το 1939 κόλλησε την δύσκολη ασθένεια της εποχής, φυματίωση. Νοσηλεύτηκε σε Σανατόριο της Αθήνας και το 1941, όταν πια οι Γερμανοί είχαν καταλάβει την Ελλάδα, επέστρεψε στην Μονή του διανύοντας την μεγάλη απόσταση Αθήνα-Ουρανούπολη σχεδόν με τα πόδια.

Στη Μονή του όμως συνάντησε σκληρότητα και καχυποψία, φόβο για πιθανή διάδωση της ασθένειάς του και στους άλλους στην Μονή, παρόλο που είχε θεραπευθεί. Έφτασαν στο σημείο να τον χτυπήσουνκαι να τον διώξουν από το Μοναστήρι με το ζόρι, εκδίδοντας ένα χαρτί που πιστοποιούσε ότι ο μοναχός Γερόντιος «έπασχε τας φρένας». Αυτό το εκμεταλλεύτηκε σε όλη του τη ζωή ο μακάριος και προσποιούνταν τον «σαλό». Γύρισε όλον τον Άθωνα, κελλιά, σκήτες κλπ. Πάντοτε διάλεγε Κελλιά με εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που ήταν ο προστάτης του ήδη από το μοναστήρι του, μια και η Μονή Γρηγορίου τιμάται στην μνήμη του. Πέρασε και από την έρημο του Αγίου Βασιλείου, τη Σκήτη Κουτλουμουσίου, και κατέληξε στο Ιβηρίτικο Κελλί του αγίου Νικολάου στις Καρυές, όπου τον γνωρίσαμε.

Ζούσε πολύ απλά, μέσα στη φύση και στα πλάσματα του Θεού, έχοντας κάνει το σπίτι του καταφύγιο ταλαιπωρημένων ζώων.

Φάρασα-1909

"Η ελληνική πόλη Φάρασα (Farasch) πάνω από το φαράγγι του Ζαμάντη ποταμού. Ο Ζαμάντης ποταμός ρέει ανάμεσα στον βράχο απέναντι και τον επίπεδο βράχο που επάνω του βρίσκεται η πόλη"

Φωτογραφία και λεζάντα από τον Hugo Grothe, γεωγράφο και περιηγητή που ήταν εκεί στα 1909.

πηγή

''Φέρτο''.....Αλλά μάθε κάποτε να λες και «άστο»...Γιατί ό,τι αξίζει πραγματικά… δεν φέρνεται.

Οι διαφημίσεις που προβάλλουν κατά κόρον τις προσκλήσεις για τη "νόμιμη" τάση για εύκολο κέρδος, έχουν κατακλύσει τα διαλείμματα των εκπομπών. Και προσπαθούν να δελεάσουν τη νεολαία μας, που, δυστυχώς, δεν έχει πολλές ελπίδες βελτίωσης του βίου, όσα κι αν είναι τα εφόδια (πτυχία, μεταπτυχιακά κ.λπ.) που με κόπο προσπάθησαν και κατέκτησαν. Και η μόνη ελπίδα είναι πια η θεά Τύχη!

Άλλες διαφημίσεις είναι κάπως γκροτέσκο, με τον ευτυχή που κέρδισε τα εκατομμύρια, που αγόρασε ό, τι πιο πολυτελές, ακόμα και σπίτι στη φιλόζωη γειτόνισσα και στον ξάδερφο με το "παπάκι που πάει στην ποταμιά".

Η πιο όμως έντονη αλλά και θλιβερή διαφήμιση είναι κατά τη γνώμη μου εκείνη, που ένας νεαρός με robe de chambre προσκαλεί έναν άλλο "έλα όπως είσαι" για να παίξει τυχερά παιχνίδια. Και ξαφνικά κάθε μπαλκόνι της πρόσοψης μιας πολυκατοικίας γεμίζει από παρέες νέων με ενδυμασίες που σηματοδοτούν διαφορετικά επαγγέλματα, οι οποίοι τραγουδούν και χορεύουν σε διονυσιακή , θα έλεγα, έξαρση, γιορτάζοντας τη συμμετοχή τους σε τυχερά παιχνίδια ! Τι σημασία έχει μπροστά στη χαρά του κέρδους που εξασφαλίζει την ευπορία στη ζωή, η γραμμή που περνά κάτω κάτω, υπενθυμίζοντας τον κίνδυνο απώλειας περιουσίας...

Έτσι και το τραγούδι που θα πάει εφέτος στη eurovision, με την αενάως επαναλαμβανόμενη λέξη :"Φέρτο". 

Χωρίς να έχει στίχους ή μουσική αξιόλογη, όμως εκφράζει την ίδια λαχτάρα της νεολαίας μας. Αλλά και του ίδιου τού Ακύλα, που στη ζωή του πέρασε δυσκολίες, ταλαιπωρίες και απογοητεύσεις.

«Παπᾶ ἐφέντη, ἐρχόμαστε νύχτα νά ληστέψωμε τό χωριό σας καί δέν μᾶς ἀφήνουν νά περάσωμε δύο καβαλλάρηδες…»

Ο π. Σοφιανός ἔζησε ἀπό τό 1850 ἕως τό 1915 στόν συνοικισμό Βαρτάντων τῆς περιοχῆς Ἀργυρουπόλεως (πόλη τοῦ νομοῦ Τραπεζούντας καί ἕδρα τῆς ἐπαρχίας Χαλδίας, ἡ ὁποία Τουρκιστί ὀνομάζεται Κιμισχανᾶ ἤ Γκιουμούς χανέ καί εἶναι στόν νότιο Πόντο).

 Γεννήθηκε καί ἀνατράφηκε μέσα σέ ἱερατική οἰκογένεια, τῆς ὁποίας τό γενεαλογικό δέντρο ἀπό πατέρα ἀριθμοῦσε πρός τά πίσω 16 γενιές ἱερέων, μέ τόν ἴδιο νά ἀποτελῆ τόν 17ο. Οἱ χρόνοι ἦταν δύσκολοι γιά τήν ἐπιβίωση τῶν χριστιανῶν ἀνάμεσα σέ μουσουλμανικό στοιχεῖο, πού ἦταν μέν σέ γειτονικά χωριά, ἀλλά περιέβαλλε τήν χριστιανική κοινότητα. Ὑπῆρχαν περιπτώσεις ἀπό μικροαφορμές νά ἐπιτίθενται οἱ Τοῦρκοι στούς Χριστιανούς, νά ἁρπάζουν τά περιουσιακά τους στοιχεῖα καί νά τούς ἀφήνουν μέσα στήν φτώχεια..

Ἀπό τούς καρπούς τῶν κτημάτων καί τόν τρύγο τῶν μελισσῶν ἔδινε ὡς εὐλογία σέ ἀνθρώπους, σέ οἰκογένειες, πού στεροῦνταν τά ἀπαραίτητα ἀγαθά. Τίς ἐλεημοσύνες δέν τίς ἔκανε ὁ ἴδιος, ἀλλά ἔστελνε κατά τίς βραδινές ὧρες τήν νύφη του….

Γιά τήν εἰρήνη καί τήν ἀσφάλεια τοῦ χωριοῦ καί τῶν ἐνοριτῶν του ἔκανε προσευχές καί ἀγρυπνίες καί ὁ Θεός φύλαξε, ὥστε ποτέ οἱ Τοῦρκοι νά μήν βιοπραγήσουν στό χωριό τους.

 Ἔλεγαν οἱ Τοῦρκοι χωροφύλακες (τσανταρμάδες) στόν π. Σοφιανό: «Παπᾶ ἐφέντη, ἐρχόμαστε νύχτα νά ληστέψωμε τό χωριό σας καί δέν μᾶς ἀφήνουν νά περάσωμε δύο καβαλλάρηδες λευκοφορεμένοι˙ μᾶς κυνηγοῦν. Ποιοί εἶναι αὐτοί;». 

Προφανῶς θά ἦταν οἱ Ἅγιοι Θεόδωροι, οἱ προστάτες τοῦ χωριοῦ, στά ὀνόματα τῶν ὁποίων ἦταν ἀφιερωμένος ὁ Ναός τοῦ χωριοῦ Βαρτάντων.

π. Σοφιανός Τσαντσαρίδης.Ἀπόσπασμα ἀπὸ τό βιβλίο: «Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο», Γ’ τόμος, Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος) Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής]

πηγή