Ο ΙΠΤΑΜΕΝΟΣ ΠΑΠΑΣ εναλλακτικός τίτλος: ΣΠΑΣΤΑ ΚΙ ΟΛΑ ΓΊΝΟΝΤΑΙ ΑΝΑΣΤΑ!

Θα σας πω ένα μυστικό. Δηλαδή πολλά μαζεμένα, αλλά θα τα συνδέσετε μόνοι σας.

Στο βίντεο που ακολουθεί  βλέπουμε την Πρώτη Ανάσταση  στον Ναό της Ευαγγελιστρίας Χίου.

Ο ιερέας που τελεί τη λειτουργία και πετάγεται από την Ωραία Πύλη, χορεύοντας και μοιράζοντας δάφνες είναι ο πατέρας Χριστόφορος Γουρλής.

Ο παπά Χριστόφορος, «αποτελεί περίπτωση μετρημένη στα δάκτυλα που έχει κατανικήσει το χρήμα». -Δανείζομαι τις φράσεις από τον αγαπητό φίλο κ. Σταύρο Μιχαηλίδη (1)

 «Καλώς ή κακώς οι ιερείς δέχονται φιλοδωρήματα ο παπά Γουρλής εκτελεί με ευλάβεια το λειτούργημά του μέσα και έξω από τον Ναό του και ουαί κι αλίμονο αν επιχειρήσει κάποιος να του προτείνει χρήματα».

Ο παπά Χριστόφορος είναι ο ιερέας που συνελήφθη χθες μετά την πρωινή θεία λειτουργία (που θα δείτε στο βίντεο), του επιβλήθηκε πρόστιμο 5.000 ευρώ και παραπέμφθηκε να δικαστεί μετά την απολογία του στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Χίου επειδή λειτουργούσε το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου αφήνοντας ανοιχτές -όπως πάντα- τις πόρτες του ναού και θεωρήθηκε ότι παραβίασε την πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου «περί απαγόρευσης συναθροίσεων για την αποφυγή της διασποράς του κορωνοϊού».

Καλή Ανάσταση, εν Χριστώ αδελφοί!...Αυτός ο κοσμοτάφος, από μας θα τό 'βρει!...

  ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΕΙ συνωμοτικά το Πάσχα...

Απεχθάνονται οτιδήποτε συντηρεί τις αξίες της συλλογικότητας και "προτείνει" αγαπητικές στάσεις ζωής με κέντρο την ηθική της δοτικότητας...

Μισούν το "θανάτω θάνατον πατήσας" γιατί εστιάζει τον Αγώνα στο εσωτερικό της πονεμένης καρδιάς, και όχι στη "μανία αιωνιότητας" που είναι πλέον το πιο κερδοφόρο επενδυτικό πεδίο και το πιο δραστικό κόλπο χειραγώγησης...

Χλευάζουν τους πιστούς με το "φιλί της αγάπης" και το " Αγιον Φως", γιατί θέλουν πελατεία στους διάφορους ψυχοθεραπευτές και γιατί η ουσιώδης πίστη στο 'Αγιον Φως κατεβάζει τον διακόπτη στις βιτρίνες της εμπορευματικής αλλοτρίωσης...

Ξελυσσάνε με το στεντόρειο συλλογικό ''Χριστός Ανέστη'', γιατί είναι το οριακό σημείο της ελεύθερης βούλησης όπου ένας Συνειδητοποιημένος Λαός εγκολπώνεται τον Δοτικό Θεό ως συμπαντική διακήρυξη της δικής του ριζικής άρνησης να πεθάνει σαν σύνηθες μόριο σκόνης που το άγουν και φέρουν στα νιτερέσα τους οι έμποροι και οι τύραννοι...

Καλή Ανάσταση, εν Χριστώ αδελφοί!...αυτός ο κοσμοτάφος, από μας θα τό 'βρει!...

(Νίκος Σταθόπουλος)

πηγή

Η ΘΡΑΥΣΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ ΠΥΛΩΝ

  Ο θάνατος του Χριστού δεν ήταν κάποιο απρόβλεπτο ατύχημα, ένα ανεπιθύμητο συμβάν, που άλλαξε αναπάντεχα τη ζωή του. Δεν πέθανε στον σταυρό, επειδή έπεσε ανίσχυρος τάχα στα χέρια των διωκτών του. Αντιθέτως, ο θάνατός του ήταν το μυστικό σχέδιό του, που το έκανε φανερό μόνο στους μαθητές του τις τελευταίες μέρες, ενώ πριν το προέλεγε συνεσκιασμένα μόνο στα πλήθη.

  Γι’ αυτό και τη στιγμή ακριβώς που Εκείνος ήθελε, όταν τα πάντα είχαν ήδη εξελιχθεί κατά το σχέδιό του, όταν κατά την αλάνθαστη κρίση του είχε επιτελέσει τα πάντα όπως έπρεπε να επιτελεσθούν, όταν ο Γολγοθάς τραντάχτηκε από τη φοβερή του κραυγή «τετέλεσται», τότε και μόνο πρόσταξε τον θάνατο σαν υπηρέτη του να έρθει. Άφησε την ψυχή του να φύγει από το σώμα του με δική του εξουσία, χωρίς να τον εκβιάσει κανένας. Παρέδωσε το πνεύμα του στον Πατέρα του, όταν ο ίδιος το θέλησε.

  Πέθανε για να κατεβεί αυτοπροσώπως στο βασίλειο του θανάτου. Και κατέβηκε σ’ αυτό ισχυρός, εξουσιαστής, όχι αιχμάλωτος του θανάτου. Κατέβηκε ως φοβερός πολεμιστής, για να τον συντρίψει μέσα στο ίδιο το άντρο του. Και τον συνέτριψε, «θανάτω θάνατον πατήσας» (Κυριακή του Πάσχα)

  Ο θάνατος ήταν το ισχυρό κάστρο του διαβόλου. Ο τάφος της ζωής. Η βαριά του καστρόπορτα φυλάκιζε τη ζωή. 

Ξέρετε στη ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ τι δώρα δίνει ο Θεός;

ΠΗΓΗ

Αυτό το πράγμα που γίνεται το βράδυ της Ανάστασης, είναι από τη μια να γελάς και από την άλλη να κλαις! Διότι λες, βρε παιδί μου, δεν καταλαβαίνουν άραγε οι άνθρωποι; Μόλις πούμε το "Χριστός Ανέστη" απαγγέλουμε κάποιους στίχους από τις προφητείες. Και λέει μία προφητεία:
«Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν.»
και βλέπεις φεύγουν φεύγουν φεύγουν.
Βρε, πού πάτε; Ελάτε πίσω!
Πάτε ύστερα, βρε! Μετά από κανένα πεντάλεπτο, κανένα δεκάλεπτο!

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;;;

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;

 Όχι βέβαια, αλλά κι' εκεί σώζει όσους πίστεψαν.

 Χθες είδαμε το έργο της σωτηρίας, σήμερα την εκδήλωση της εξουσίας. 

Χθες είδαμε την αδυναμία, σήμερα την κυριαρχία Του. 

Χθες φάνηκαν τα σημάδια της ανθρώπινης φύσης Του, σήμερα της θεϊκής φύσης. 

Χθες Τον ράπιζαν, σήμερα ραπίζει με την αστραπή της θεότητος τον χώρο του Άδη. 

Χθες Του έβαζαν δεσμά, σήμερα Αυτός δένει τον τύραννο - διάβολο με άλυτα δεσμά. 

Χθες καταδικαζόταν, σήμερα χαρίζει ελευθερία στους κατάδικους. 

Χθες Τον περιγελούσαν οι υπηρέτες του Πιλάτου, σήμερα οι θυρωροί του Άδη όταν Τον είδαν γέμισαν φρίκη.''

 Ἁγίος Ἐπιφανίος Κύπρου

Μία βουδίστρια είδε εμπρός της, μιά Mεγάλη Πέμπτη, τη Σταύρωση του Κυρίου κι έγινε Ορθόδοξη.

Σ’ αυτό το Μοναστήρι (Μονή Αγίας Μαρίνης και Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Ξυλοτύμπου της Κύπρου) γνώρισα και την Ελένη πού κατάγεται από την Σρί Λάνκα, δηλαδή την Κεϋλάνη.
Η Ελένη, βουδίστρια στο θρήσκευμα, πήγε στην Κύπρο γιά να γηροκομήσει μία γιαγιά, και ησπάσθη τον Χριστιανισμό διότι βίωσε το εξής υπερφυσικό και θαυμαστό γεγονός:

Την Μεγάλη Πέμπτη συνόδευσε την γιαγιά στην Ακολουθία των Παθών, όπου εκεί είδε να επαναλαμβάνεται εμπρός της η Σταύρωση του Κυρίου. Δηλαδή είδε ζωντανά όσα διαδραματίσθηκαν πάνω στον Γολγοθά την ώρα πού σταύρωσαν οι εβραίοι τον Κύριο.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Μεγάλης Εβδομάδας 1939. ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ

3 Απριλίου, Μεγάλη Δευτέρα.1939
Ησυχία

4 Απριλίου, Μεγάλη Τρίτη, 1939
Ησυχία.Από Αλβανίαν από ημερών ειδήσεις ανησυχαστικαί.
(Υποσημείωση: Ο εν Αυλών Υποπρόξενος τηλεγραφεί ότι οι εκεί Ιταλοί ομιλούν απεριφράστως περί αμέσου καταλήψεως της Κερκύρας εν περιπτώσει γενικωτέρας τινός περιπλοκής).

5 Απριλίου, Μεγάλη Τετάρτη, 1939
Επιτείνονται αι ανήσυχοι ειδήσεις περί Αλβανίας. Απειλαί της Ιταλίας. - Μένω αργά εις Υπουργείον με Παπάγον, Παπαδήμαν κλπ.

6 Απριλίου, Μεγάλη Πέμπτη.

Αντιφατικαί και αλληλοσυγκρουόμεναι ειδήσεις δια Αλβανίαν. Εκνευρισμός και εις Βελιγράδι. Απεντίας Άγγλοι ήσυχοι.
(Υποσημείωσης: Με εκάλεσαν σήμερον εις το Υπουργείον Εξωτερικών και μοι αναξοίνωσαν ότι η Ιταλική Κυβέρνησις παρέσχε διαβεβαιώσεις ότι δεν πρόκειται να προβήεις οιανδήποτε εν Αλβανία κίνημα.

Ἐδῶ, στό θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τό ἀντίθετο...

«Και κλίνας την κεφαλήν, παρέδωκεν το πνεύμα». 

Πρᾶγμα παράδοξο, διότι οἱ ἄνθρωποι πρῶτα πεθαίνουν καὶ μετὰ πέφτει τὸ κεφάλι τους.Ἐδῶ, στὸ θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τὸ ἀντίθετο.
Γιατί;Διότι ὡς Κύριος καὶ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, πλαγιάζει τὸ κεφάλι Του Κάνοντας νεύμα στον θάνατο: «ἔλα πάρε με τώρα ποὺ ἐγὼ σὲ διατάζω».
Ἐκεῖνος ὑπακούοντας, Τὸν παίρνει ἀπὸ τὴ ζωή. Δόξα σοι Κύριε!

 Μέγας Αθανάσιος

Τί λένε οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ γιά τή Μεγάλη Παρασκευή

Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ μὲ συγχωρεῖτε

Μία Μεγάλη Παρασκευή τὴν ὥρα τῆς Ἀποκαθηλώσεως μὸλις κατέβασε τὸ Σῶμα ἔκλαιγε καὶ δὰκρυσε πολύ μὲ μεγάλη συγκίνηση καὶ δέος. Καὶ μετά μᾶς εἶπε:
«Πατέρες μου, σὴμερα δὲν κατέβασα σῶμα ἁγιογραφημένο, ἀλλά σῶμα ἀνθρώπινο, οἱ φλέβες του χτὺποῦσαν στὴ δικιές μοῦ φλέβες. Ἡ σάρκα του ἀκούμπαγε στὴν δικιά μοῦ σάρκα. Καταλάβαινα τὸ αἷμα νὰ τρὲχη στὶς φλέβες του».
«Σὺζῶ καὶ συλλειτουργῶ μὲ τὴν ἁγία Τριάδα. Ζεῖ Κύριος ὁ Θεός».

Δημήτριος Παναγόπουλος – Ἱεροκήρυκας
Τὴ Μεγάλη Παρασκευή, ἀνάμεσα στὰ ἐγκώμια ποὺ ψάλλονται γιὰ τὸν Χριστό, ὑπάρχει κι ἕνα, ποὺ Τὸν παρουσιάζει σὰν τὸν πελεκάνο.
Ὁ πελεκάνος, ὅταν γυρίσει στὴ φωλιά του καὶ βρεῖ τὰ πουλάκια ἑτοιμοθάνατα, διότι δηλητηρίαστηκαν ἀπὸ τὸ τσίμπημα τοῦ φιδιοῦ, σπεύδει ἀμέσως καὶ τρυπάει τὴν πλευρά του καὶ τὰ ποτίζει μὲ τὸ αἷμα του καὶ τελικὰ ἐκεῖνα ἐπιβιώνουν.
Αὐτὸ ἔκανε ὁ Χριστός! Ἐμᾶς τρώει τὸ φίδι, ὁ σατανᾶς, καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς δίνει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του, διὰ τῆς Θείας Κοινωνίας καὶ ζωντανεύομε.

Ἅγιος Παΐσιος: «Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνη τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ προσευχή»
Ὅταν ὁ νοῦς εἶναι στὰ θεῖα νοήματα, ζῇ τὰ γεγονότα ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἔτσι ἀλλοιώνεται.
Στὴν γιορτή, γιὰ νὰ νιώση κανεὶς τὸ γεγονός, δὲν πρέπει νὰ δουλεύη. Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ λ.χ., ἐὰν θέλη νὰ νιώση κάτι, δὲν πρέπει νὰ κάνη τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ προσευχή. Στὸν κόσμο οἱ καημένοι οἱ κοσμικοὶ τὴν Μεγάλη Ἐβδοβάδα ἔχουν δουλειές. Μεγάλη Παρασκευὴ νὰ δίνουν εὐχές. «Χρόνια πολλά! Νὰ ζήσετε! Μὲ μιὰ νύφη!»… Δὲν κάνει!
Ἐγὼ τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ κλείνομαι στὸ Καλύβι. Όπως καὶ μετὰ τὸ Ἀγγελικὸ Σχῆμα ἡ ἑβδομάδα τῆς ἡσυχίας ποὺ ἀκολουθεῖ, βοηθάει, γιατί ποτίζει ἡ θεία Χάρις τὴν ψυχὴ καὶ καταλαβαίνει ὁ μεγαλόσχημος τί ἔγινε, ἔτσι καὶ στὶς γιορτὲς ἡ ἡσυχία πολὺ βοηθάει.
Μᾶς δίνεται περισσότερη εὐκαιρία νὰ ξεκουρασθοῦμε λίγο, νὰ μελετήσουμε καὶ νὰ προσευχηθοῦμε. Θὰ ἔρθη ἕνας καλὸς λογισμός, θὰ ἐξετάσουμε τὸν ἑαυτό μας, θὰ ποῦμε λίγο τὴν εὐχὴ καὶ θὰ νιώσουμε ἔτσι κάτι ἀπὸ τὸ θεῖο γεγονὸς τῆς ἡμέρας…

Δημήτριος Παναγόπουλος – Ἱεροκήρυκας

Ἀνεβαίνουμε στὸν Γολγοθᾶ γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὰ πάθη του Χριστοῦ, ἢ ἀνεβαίνουμε γιὰ νὰ Τὸν ξανασταυρώσουμε;
Ἐμεῖς οἱ περισσότεροι, ἀνεβαίνουμε γιὰ νὰ Τὸν ξανασταυρώσουμε. Τὸ θῦμα εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ οἱ θύτες εἴμαστε ἐμεῖς. Καὶ ἔχουμε τὸ θράσος, χωρὶς μετάνοια, χωρὶς ἐξομολόγηση καὶ χωρὶς ἀναγνώριση τῆς ἐνοχῆς μας, νὰ πᾶμε στὸν Ἐπιτάφιο τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ νὰ κηδεύουμε τὸ Χριστὸ καὶ μάλιστα νὰ Τὸν κοροϊδεύουμε ἐκ τῶν ὑστέρων, μὲ τὸ νὰ περνᾶμε κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο.
Ὑπάρχει πιὸ ἀνακόλουθο πρᾶγμα ἀπ’ αὐτό; Ὑπάρχει πιὸ μεγάλο θαῦμα ἀπ’ αὐτό, νὰ εἰρωνευόμαστε ἔτσι τὸ Χριστὸ καὶ Ἐκεῖνος νὰ μᾶς ἀνέχεται καὶ νὰ μᾶς περιμένει…; Διότι τὸ πέρασμα μας κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο, τὴν Μεγάλη Βδομάδα, τί συμβολίζει; Βάζουμε μετάνοια στὸ Χριστό, ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς, θὰ κάνουμε τὸ θέλημα Τοῦ καὶ ὄχι τὸ δικό μας. Ἐν τούτοις ἐμεῖς συνεχίζουμε νὰ κάνουμε τὸ δικό μας θέλημα καὶ δὲν ἀποχωριζόμαστε τὰ πάθη μας. Πῶς λοιπὸν ἄνθρωπε τολμᾶς νὰ περνᾶς κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο; Αὐτοὶ εἴμαστε…

Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος κατὰ τὴν τελευταία Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, του ἔτους 1980, ήταν πολὺ ἐξαντλημένος καὶ οἱ Ἀδελφὲς τῆς Μονῆς Θαψανῶν, προσπάθησαν νὰ τοῦ δώσουν κάποια τροφή. Λίγη ταχινόσουπα ἢ ἔστω ἕνα ζεστὸ ρόφημα. Ἦταν τελείως ἀρνητικός. Τὰ λόγια του, τους ἔμειναν ἀξέχαστα: «Ὁ Χριστὸς στὸ Σταυρὸ κι ἐγὼ νὰ φάω;».

Παπα – Φώτης Λαυριώτης
Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ ὁ Παπα – Φώτης περνοῦσε ἀπ’ την Παναγιούδα (χωριὸ εὑρισκόμενο 3χλμ. βορείως τῆς Μυτιλήνης) καὶ εἶδε κάποιον μὲ τὴν οἰκογένειά του νὰ τρῶνε μπριζολάκια σὲ μιὰ ταβέρνα.
Τὸν πλησίασε καὶ τοῦ ἔκανε παρατήρηση γιὰ τὸ «αἰδέσιμον» τῆς ἡμέρας.
Καὶ ἐκεῖνος τὸν ἀποπῆρε μὲ σκαιὸ τρόπο. Βεβαίως κουβέντα στὴν κουβέντα, ὁ Παπα – Φώτης στὸ τέλος πέταξε τὰ φαγιὰ μαζὶ μὲ τὸ τραπεζομάντηλο, ὁπότε ὁ ἐνοχλημένος οἰκογενειάρχης σηκώθηκε καὶ τὸν πλάκωσε στὸ ξύλο. Ὁ Παπα – Φώτης ὑπέμεινε τὸ ξύλο ἀγόγγυστα, καὶ τοῦ εἶπε φεύγοντας:
«Ἐγὼ τὸ ξύλο τό ‘φαγα, ἀλλὰ καὶ σὺ δὲν πιστεύω νὰ ξαναφᾶς μπριζόλες Μεγάλη Παρασκευή;»

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γιὰ τοὺς τρεῖς χιτῶνες τοῦ Χριστοῦ:
Μὲ ῥωτᾶς, σεβαστὴ ἀδελφή, γιὰ τοὺς τρεῖς χιτῶνες μὲ τοὺς ὁποίους ἦταν ντυμένος καὶ σκεπασμένος ὁ Κύριος κατὰ τὸ διάστημα ἀρκετῶν ὡρῶν τὴ Μεγάλη Παρασκευή.
Γιατὶ ὁ Πιλᾶτος τὸν ἔντυσε μὲ πορφυρὸ χρῶμα;
Γιατὶ ὁ Ἡρώδης τὸν ἔντυσε μὲ λευκὸ χρῶμα;
Καὶ γιατὶ οἱ ἐκτελεστὲς ἐπίσης λίγο πρὶν Τὸν θανατώσουν Τὸν ἔντυσαν πάλι μὲ τὸν δὶκὸ Τοῦ χιτῶνα;
Δὲν βλέπεις σ’ ὅλα αὐτὰ ἕνα μεγάλο δίδαγμα γιὰ μᾶς; Οἱ ἄνθρωποι συχνὰ ἀποφαίνονται γιὰ τὸ ἂν εἴμαστε καλοὶ ἢ κακοί. Ἀνάλογα μὲ τὴν ἀπόφασή τους μᾶς ἐκτιμοῦν, μᾶς θαυμάζουν ἢ μᾶς κατακρίνουν.
Οἱ διάφορες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων δὲν μοιάζουν γιὰ μᾶς μὲ χιτῶνες; τὴ μία μᾶς ντύνουν μὲ τὸν χιτῶνα τοῦ σοφοῦ, τὴν ἄλλη μὲ τὸν μανδύα τοῦ τρελλοῦ.
Τὴ μία μᾶς περιβάλλουν μὲ τὸν μανδύα τῆς ἀνδρείας, τὴν ἄλλη μᾶς σκεπάζουν μὲ τὰ κουρέλια τῆς ἀπαξίωσης.
Ἀλλὰ ὅλοι οἱ χιτῶνες γρήγορα βγαίνουν κι ἀλλάζουν, ἀνάλογα μὲ τὶς ἀσταθεῖς καὶ συχνὰ ἐναλλασσόμενες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων.
Ὅμώς, ἐν τέλει, τὴν ὥρα τοῦ θανάτου ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς θὰ φανεῖ μὲ τὸ δικὸ του χρῶμα, μὲ τὸν δικὸ του χιτῶνα.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔβλεπε τὴ σταύρωση τοῦ Χριστοῦ:
Στὴν ἐκκλησία, ἐννοῶ στὸν Ἅγιο Γεράσιμο, πολὺ συγκινιόμουνα. Ἄκουγα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ συγκινιόμουνα. Τὸ πάθαινα αὐτό, ἐπειδὴ «ἔβλεπα» τὴν εἰκόνα, τὸν Χριστὸ τὸν ἴδιο.
Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ κάναμε τὴν ἀκολουθία. Ἡ ἐκκλησία ἦταν γεμάτη κόσμο. Τί ἔπαθα ἐκεῖ! Διάβαζα τὸ Εὐαγγέλιο κι ὅταν ἔφθασα στὴ φράση:
«Ἠλί, Ἠλί, λιμὰ σαβαχθανὶ· τοὺτ’ ἔστι Θεέ μου, Θεέ μου, ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;» δὲν μπόρεσα νὰ τὴν τελειώσω. Δὲν εἶπα τὸ «ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;».
Μὲ πλημμύρισε ἡ συγκίνηση. Κόπηκε ἡ φωνή μου. Μπροστά μου εἶχα ὅλη τὴν τραγικὴ σκηνή. Εἶδα ἐκεῖνο τὸ πρόσωπο. Ἄκουσα ἐκείνη τὴ φωνή. Τὸν ἔβλεπα τὸν Χριστὸ πολὺ ζωντανά. Ὁ κόσμος κάτω περίμενε. Ἐγὼ τίποτα, ἀδύνατον νὰ προχωρήσω. Ἀφήνω τὸ Εὐαγγέλιο στὸ τετράποδο καὶ γυρίζω μέσα στὸ Ἱερό. Κάνω τὸ σταυρό μου, ἀσπάζομαι τὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἔβαλα μία ἄλλη εἰκόνα, πιὸ ὡραῖα, μέσα μου. Ὄχι πιὸ ὡραία. Πιὸ ὡραία ἀπὸ κείνη δὲν ὑπῆρχε, ἀλλὰ ἦλθε στὸ νοῦ μου ἡ Ἀνάσταση. Ἀμέσως γαλήνευσα. Μετὰ βγῆκα στὴν Ὡραία Πύλη καὶ εἶπα:
«Συγχωρέστε με, παιδιά μου, παρασύρθηκα».
Μετὰ πῆρα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ εἶπα ἀπ’ τὴν ἀρχή. Ἐκείνη, ὅμως, τὴν ὥρα ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα πέταξε δάκρυα.
Ἦταν κακὸ αὐτό. Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ σκέπτεται ὅ,τι θέλει. Δὲν εἶναι, ὅμως, καλὸ ν’ ἀφηνόμαστε. Πρέπει νὰ εἴμαστε συγκρατημένοι.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη “Βίος καὶ Λόγοι”. Ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χρυσοπηγής.

filippiaven/orthodoxia.gr 

Το όραμα του Γέροντος Κυρίλλου Γεραντώνη, με την Αποκαθήλωση του Κυρίου!

«... Ήταν Κυριακή των Μυροφόρων, όταν ο Γέροντας Κύριλλος, μετά τη Θεία Λειτουργία, πήγε στο κελάκι του.

Καθώς βρισκόταν μπροστά στον Εσταυρωμένο Χριστό και προσευχόταν, μεταφέρθηκε θαυμαστά στον Γολγοθά.

Ήταν η στιγμή της Αποκαθήλωσης.

"Η Αλήθεια απαιτεί μεταμόρφωση ζωής"

Σήμερα το ακούσατε σε ένα από τα 12 Ευαγγέλια:
Ρώτησε δε ο Πιλάτος:"Τί εστίν η αλήθεια;"
Είναι μια κορυφαία, ανατριχιαστική στιγμή δραματουργίας στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη.
Κι ενώ ο Πιλάτος ερωτά, δεν περιμένει απάντηση! Γυρνάει την πλάτη στην Αλήθεια και συνεχίζει τη διαδικασία απευθυνόμενος προς τους Ιουδαίους λέγοντας:
εγώ ουδεμίαν ευρίσκω εν αυτώ αιτίαν!
Και λες τώρα, "τί έγινε;"Να λοιπόν, τι έγινε:
Ρώτησε η εξουσία την Αλήθεια, ποια είναι η αλήθεια και αμέσως μετά της στρέφει την πλάτη, απαξιώνοντας την απόκρισή της και δηλώνει πως είναι αθώα, λέγοντας την αλήθεια!
Η εξουσία γνωρίζει την αλήθεια, αλλά δεν την αποδέχεται!
Ρώτησε, αλλά δεν άκουσε. Την ξέρει, αλλά κάνει το ακριβώς αντίθετο και Την παραδίδει στον όχλο.
Λέει στην Αλήθεια, "μπορώ να σε απολύσω ή να σε σταυρώσω". 

Κι ενώ γνωρίζει την αλήθεια κι έχει τον έλεγχο της απόφασης, φοβάται να πάρει απόφαση.

Ο Μάξιμος ο Ομολογητής δίνει μια εξαιρετική θεολογική απάντηση, η οποία στα δικά μου μάτια όμως, είναι και βαθιά πολιτική:
Λέει λοιπόν, "η αλήθεια απαιτεί μεταμόρφωση ζωής".
Άρα ο Πιλάτος (η εξουσία) είχε δύο επιλογές: είτε να κάνει όπως έκανε και να φύγει, παραμένοντας ο ίδιος είτε να μείνει, να ακούσει, αλλά να αλλάξει!
Το πρόβλημα με την αλήθεια δεν είναι αν τη γνωρίζεις, το πρόβλημα είναι αν την αποδέχεσαι. Φοβάσαι να αλλάξεις. Άρα ο φόβος σε αποστρέφει από αυτήν.
Η εξουσία φοβάται την αλήθεια.
Τί έπρεπε να αλλάξει δηλαδή ο Πιλάτος;Μα, να αφήσει την εξουσία!

Οἴμοι θεῖον Τέκνον,οἴμοι τό φῶς τοῦ Κόσμου

ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ ΒΛΕΠΟΥΣΑ κρεμάμενον Χριστέ, σὲ τὸν πάντων Κτίστην καὶ Θεόν, ἡ σὲ ἀσπόρως τεκοῦσα, ἐβόα, πικρῶς: Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἔδυ τῆς μορφῆς σου; 

Οὐ φέρω καθορᾶν σε, ἀδίκως σταυρούμενον, σπεῦσον οὖν ἀνάστηθι, ὅπως ἴδω κἀγώ, σοῦ τὴν ἐκ νεκρῶν, τριήμερον ἐξανάστασιν.

Οἴμοι θεῖον Τέκνον,οἴμοι τὸ φῶς τοῦ Κόσμου, τὶ ἔδυς ἐξ ὀφθαλμῶν μου, ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ; ὅθεν αἱ στρατιαὶ τῶν Ἀσωμάτων, τρόμῳ συνείχοντο λέγουσαι. Ἀκατάληπτε Κύριε δόξα σοι.

Η απεικόνιση του Μυστικού Δείπνου στη « Σκοτεινή Εκκλησία»

Η Καππαδοκία βρίθει εκκλησιών όπου απεικονίζονται τα Θεία Πάθη. Μία από αυτές είναι και η λαξευμένη στον βράχο « Σκοτεινή Εκκλησία» στα Κόραμα. 

Η έλλειψη παραθύρων συντέλεσε στην διατήρηση ζωηρών και αναλλοίωτων χρωμάτων.

 Στην απεικόνιση του Μυστικού Δείπνου ο Χριστός κάθεται στην κορυφή του τραπεζιού. Κρατάει ειλητάριο με το αριστερό χέρι ενώ ευλογεί με το δεξί. 

Στην άλλη άκρη του τραπεζιού,σε χαμηλότερο επίπεδο κάθεται ο Πέτρος. 

Δίπλα στον Χριστό ο Ιωάννης κλίνει ελαφρά το κεφάλι του προς τον Κύριο. 

Ο Ιούδας με εμφανή θλίψη απλώνει το χέρι του προς το πιάτο, γεγονός που τον ταυτοποιεί.

 Η σύνθεση απεικονίζει την στιγμή που ο Χριστός λέει σύμφωνα με τον Ματθαίο :

 Ὁ ἐμβάψας μετ' ἐμοῦ τὴν χεῖρα ἐν τῷ τρυβλίῳ, οὗτός με παραδώσει.» (Ματθ. 26:23). 

Παρότι έχουν περάσει 3.500 χρόνια οι μεθοδείες του Πονηρού μένουν οι ίδιες στον πόλεμο κατά των πιστών...

Χρήστος Κλητσινάρης

 

Το παρακάτω το είχα αναρτήσει σαν σήμερα " Το Αλειτούργητο Πάσχα του 2020" τότε που για πρώτη φορά στην Εκκλησιαστική Ιστορία έκλεισαν τους Ιερούς Ναούς και δεν γιορτάσαμε Πάσχα.
Τότε που Πολιτικοί και Ψευτοεπιστήμονες βλασφημούσαν λέγοντας ότι Μολύνει η Θεία Κοινωνία και συλλάμβαναν όποιους Ιερείς κοινωνούσαν το Ποίμνιο τους. Αυτή η Βλασφημία στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού για πρώτη φορά ειπώθηκε επίσημα από την Πολιτεία και δυστυχώς έλαχε στη γενιά μας.
Τότε που οι Ιεράρχες (πλην ελαχίστων) μας έλεγαν κάντε μόνοι σας Προσευχή στο σπίτι σας, ας μην Κοινωνήσετε, δεν πειράζει που δεν θα συμμετέχετε για μήνες στην Αναίμακτη Θυσία, δεχόμενοι έτσι Παθητικά τον παραπάνω ισχυρισμό!!!

"Εξόδου το Ανάγνωσμα.
Λόγω εγκλεισμού και λόγω Πάσχα διαβάζω τα πέντε πρώτα βιβλία της Αγίας Γραφής, την λεγομένη ''Πεντάτευχο του Μωϋσέως''. Ένας πολύτιμος θησαυρός κάθε Χριστιανού με διαχρονικά πνευματικά μαθήματα και μεγάλες αλήθειες.
Διαβάζοντας λοιπόν το δεύτερο βιβλίο, την Έξοδο το κατ΄εξοχήν βιβλίο που προεικονίζει το Χριστιανικό Πάσχα, παρατήρησα κάτι που άλλες φορές ίσως το διάβαζα πιο επιφανειακά.

Μου έκανε εντύπωση γιατί αν και έχουν περάσει 3.500 χρόνια από τότε, διαπίστωσα ότι οι Μεθοδείες του Πονηρού μένουν οι ίδιες στον πόλεμο κατά των πιστών, των Ιουδαίων τότε, των Χριστιανών σήμερα.

Ο τσομπάνος Μωϋσής λοιπόν λαβαίνει εντολή από τον Θεό στη φλεγόμενη βάτο να παρουσιαστεί στον πανίσχυρο Φαραώ της Αιγύπτου και εκ μέρους όλων των σκλαβωμένων Εβραίων να του πει ''Κύριος ο Θεός, μας καλεί να πορευθούμε οδόν τριών ημερών στην έρημο για να θυσιάσουμε σε Αυτόν, μήποτε μας συναντήσει θάνατος ή φονευτούμε''. Ζήτησαν δηλαδή να πάνε στην έρημο να λατρεύσουν τον Θεό τους.
Η απάντηση του Φαραώ ήταν ''Μην ξεσηκώνετε τον λαό και κοιτάξτε τις δουλειές σας''.
Μάλιστα από εκείνη την ημέρα δίνει στους σκλαβωμένους Ιουδαίους διπλή δουλειά για να μην έχουν χρόνο να σκέφτονται πολλά. Αυτοί αγανάκτησαν και τα έβαλαν με τον Μωϋσή.
Ξαναπαρουσιάζεται ο Μωϋσής στον Φαραώ με τον αδελφό του, ακολουθούν τα γνωστά θαύματα με τον Ααρών και αρχίζουν οι Δέκα Πληγές από τον Θεό κατά της Αιγύπτου.
Ο Φαραώ μέχρι και την Τρίτη Πληγή δεν δέχεται κουβέντα για το αίτημα του Μωϋσή. Τις θεωρούσε τυχαίες.
Στην Τέταρτη Πληγή αρχίζει και το συζητά και προτείνει δικές του λύσεις. Σε αυτές υπάρχουν μεγάλα διαχρονικά μηνύματα και μαθήματα.

Σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας η Αίγυπτος συμβολίζει τον Κόσμο της Αμαρτίας και ο Φαραώ συμβολίζει τον Άρχοντα του Κόσμου αυτού, δηλαδή τον Διάβολο.

Η «θλίψη», την οποία τόσο εύκολα ειρωνεύονται και αποτάσσονται μετά βδελυγμίας είναι η καθημερινότητα των περισσοτέρων Ελλήνων.

Διαβάζω πως για άλλη μια χρονιά η Ένωση Άθεων Ελλάδος καλεί σε δημόσιο δείπνο τη Μεγάλη Παρασκευή, προτρέποντας τους συμμετέχοντες να φάνε «ό,τι τραβάει η όρεξή τους, χωρίς περιορισμούς από υπερφυσικά όντα», αντιπαραβάλλοντας μάλιστα αυτή την επιλογή με ό,τι αποκαλούν «θρησκευτική θλίψη». 

Όλο το κείμενο της πρόσκλησης διακατέχεται από μια βαθιά ειρωνεία και μια διάθεση αντιστροφής. Η πρόσκληση, σημειωτέον, δεν αναφέρεται στο δικαίωμα της αθεΐας, ούτε στην ελευθερία επιλογής τρόπου ζωής, καθώς αυτά είναι λυμένα χρόνια τώρα. Προσκαλεί να σκηνοθετήσει συνειδητά μια πράξη που στρέφεται εναντίον ενός συμβολικού και βιωματικού πυρήνα της κοινότητας.

Η Μεγάλη Παρασκευή για τον Ορθόδοξο άνθρωπο είναι μια στιγμή πυκνού νοήματος, κατά την οποία η κοινότητα συγκροτεί έναν ιδιαίτερο χρόνο περισυλλογής, πένθους, αλλά και υπαρξιακής αναμέτρησης. Ακόμη και για εκείνον που δεν μετέχει πίστει, η ημέρα αυτή αποτελεί μέρος μιας εμπειρίας που διατρέχει τον συλλογικό βίο και οργανώνει τη σχέση των ανθρώπων με τον πόνο, τη θνητότητα και την ελπίδα.

Η επιλογή, επομένως, αυτής της συγκεκριμένης ημέρας για μια δημόσια εκδήλωση κρεατοφαγίας και μάλιστα υπογραμμίζοντας την αντιπαραβολή με τη νηστεία και τη θρησκευτική εμπειρία, συνιστά προκλητική, ειρωνική αναπαράσταση με σκοπό να ευτελίσει και να υποτιμήσει όσους δεν ασπάζονται τον ίδιο «ορθολογισμό» που η ένωση άθεων επικαλείται.

Το σκισμένο Χειρόγραφο

❝ Τό χειρόγραφον ἡμῶν,ἐν τῷ Σταυρῷ διέρρηξας, Κύριε,
καὶ λογισθεὶς ἐν τοῖς νεκροῖς,τὸν ἐκεῖσε τύραννον ἔδησας,
ῥυσάμενος ἅπαντας ἐκ δεσμῶν θανάτου τῇ ἀναστάσει σου [..] ❞.
( ❧ Μακαρισμοί, Μ. Πέμπτη εσπέρας)

[μετάφρ.]
‟ Το χειρόγραφο της καταδίκης μας
πάνω στον Σταυρό έσχισες, Κύριε·
και όταν συμπεριλήφθηκες στους νεκρούς
έδεσες τον τύραννο που τους εξουσίαζε,
λυτρώνοντας όλους μας
από τα δεσμά του θανάτου με την Ανάστασή σου [..]”
____________________
Το «χειρόγραφον» είναι νομικός όρος της εποχής: το ιδιόχειρο έγγραφο χρέους που υπογράφει ο οφειλέτης. Ο υμνογράφος δανείζεται την εικόνα από τον Παύλο (Κολ. 2:14)
❝ ἐξαλείψας τὸ καθ᾿ ἡμῶν χειρόγραφον
τοῖς δόγμασιν ὃ ἦν ὑπεναντίον ἡμῖν,
καὶ αὐτὸ ἦρεν ἐκ τοῦ μέσου προσηλώσας
αὐτὸ τῷ σταυρῷ❞

Αλλά το επιτείνει με το ρήμα «διαρρήγνυμι» — σχίζω, κατακερματίζω — που φέρει όλο το βάρος της εικόνας: δεν διαγράφεται απλώς το χρέος, καταστρέφεται το ίδιο το έγγραφο, κάθε έννοια χρέους και ενοχής.

Κέντρο Λεξικολογίας

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,ο εν ύδασι την γην κρεμάσας

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται,ο των αγγέλων βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο,ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Ήλοις προσηλώθη,ο Νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.»

Τα φώτα μέσα στην Εκκλησία σβήνουν, οι πιστοί με κατεβασμένο κεφάλι κρατούν το κερί τους αναμμένο και οι ιερείς, με τους διακόνους και τα παπαδάκια, βγαίνουν από το Ιερό με τον Εσταυρωμένο και τον Σταυρό. Η πομπή της Σταύρωσης (η πορεία του Χριστού προς τον Γολγοθά) κατευθύνεται προς το μέσο του ναού και ο σταυρός τοποθετείται στο κέντρο. «Τακ, τακ» ακούγεται το σφυρί στο ξύλο και το σώμα του Χριστού τοποθετείται πάνω σε αυτό. Τρεις φορές ακούγεται ο ήχος, όπως τα τρία καρφιά που κάρφωσαν στα χέρια και τα πόδια του Χριστού. Η σταύρωση έχει ολοκληρωθεί. Το Θείο Πάθος φτάνει σιγά – σιγά στην κορύφωσή του…

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο Έ – ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΩΝ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΩΝ

«Ω τον ηλίθιον Σουλτάνον! Τους φίλους του σφάζει, αντί να τους φορέση καυτάνι!»
Επιστολή Αδαμάντιου Κοραή προς τον Ιάκωβο Ρώτα, 26 Δεκεμβρίου 1821
Με αυτή τη ειρωνική φράση, ο Κοραής εκφράζει την προσωπική του εμπάθεια , την έλλειψη ανθρωπιάς αλλά και την αδυναμία του να κατανοήσει τη βαθύτερη στρατηγική του Πατριάρχη.

  Από εκείνη την εποχή γίνεται σαφές ότι ο Πατριάρχης είχε ήδη εχθρούς εκ των έσω, έτοιμους να αμφισβητήσουν και να δυσφημήσουν τη δράση του.Έτσι μόνο περίεργο δεν φαντάζει ότι 200 και πλέον χρόνια μετά κάθε χρόνο τέτοια εποχή, εθνομηδενιστικοί και αντιχριστιανικοί κύκλοι επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την ιστορική μνήμη του Γρηγορίου Ε’. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο ήταν μυστικός υποστηρικτής της Φιλικής Εταιρείας, σύμβουλος των οπλαρχηγών και προστάτης των πιστών.

 Ο Γρηγόριος Ε’ ανήκε στη Φιλική Εταιρεία και συνεργάστηκε μυστικά με τους ηγέτες της Επανάστασης, όπως ο Αλέξανδρος Υψηλάντης. Παρά τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη, που τον καθιστούσε ισχυρό αλλά ευάλωτο, γνώριζε ότι η άμεση αντίδραση στους Οθωμανούς θα μπορούσε να προκαλέσει μαζικά αντίποινα κατά των χριστιανικών κοινοτήτων.

" ὅταν γάρ λέγωσιν, εἰρήνη καί ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος...''

Επάνω στην "εκεχειρία" ταιριάζει απόλυτα ο Απόστολος Παύλος:
" ὅταν γάρ λέγωσιν, εἰρήνη καί ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος, ὥσπερ ἡ ὠδὶν τῇ ἐν γαστρὶ ἐχούσῃ, καί οὐ μὴ ἐκφύγωσιν. " (Α Θεσ. 5,3)

Vassilis Kostoulas

«Η παραστρατημένη και η Γερόντισσα Γαλακτία»

Του Αρχιμανδρίτου Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας

Πολλά περιστατικά από την ένθεη ζωή της Γερόντισσας Γαλακτίας έχουν διασωθεί και προωθήθηκαν κατά καιρούς στις στήλες της δημοσιότητας. Επιθυμώ να αναφερθώ σε ένα, που δείχνει την μητρότητα και την στοργή της, την ασυνθηκολόγητη μάχη της εναντίον της αμαρτίας αλλά και την μεταποιητική φροντίδα της σε κάθε συντετριμμένο αμαρτωλό. Αληθινά, έτρεφε τέτοια αγάπη σε ανθρώπους που ήταν θύματα των Αδαμιαίων μας κληροδοτημάτων και της επήρειας του διαβόλου, ώστε έδινε την εντύπωση ότι όσους η κοινωνία ήταν έτοιμη να τους κλείσει στη φυλακή λόγω οξείας παραβατικότητας και ανάρμοστης διαγωγής, εκείνη τους καταχωρούσε ευχαρίστως στην «φυλακή» της καρδιάς της, προκειμένου να τους χαρίσει την πραγματική ελευθερία…

Πολλά τα περιστατικά… Θα αναφερθώ στην περίπτωση μιας παραστρατημένης που συγκέντρωνε πάνω της τις λοξές ματιές του «αμίαντου» κοινωνικού περίγυρου και την απαρέσκεια των ναρκισσιστών της τελειότητας. Δεν θα αναφέρω τόπο διαμονής, ηλικία, όνομα και οικογενειακά χαρακτηριστικά, γιατί σκοπός μου δεν είναι να καταδείξω πρόσωπα αλλά να διαζωγραφίσω το μέγεθος της αγάπης του Θεού, που αισθητοποιείται μέσω των ενσάρκων φορέων της παρουσίας Του, που είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας…

  Ήταν μια νεαρή γυναίκα με πολύπλαγκτη βιοτή από τα παιδικά της χρόνια. Ζούσε μέσα στην ορφάνια, την φτώχια, την κακουχία, την στέρηση, του καθημερινού βιοποριστικού έργου την οδύνη, αρκετών ανθρώπων την βαρβαρότητα, των πλουσίων τη βλοσυρότητα, των αφεντάδων την κακοήθεια και φυσικά των συγγενών και φίλων την λησμοσύνη…

Να πάρουμε λάδι για να έχουμε υγεία, μην πάθουμε κάτι κακό και πεθάνουμε...

 Τη Μεγάλη Τετάρτη ακόμα και αυτοί που δεν έρχονται στην Εκκλησία όλο τον χρόνο θα έρθουν αυτή την ημέρα για να πάρουν το λαδάκι του Ευχελαίου. Ο λόγος; Στους περισσότερους παγανιστικός. Να πάρουμε λάδι για να έχουμε υγεία, μην πάθουμε κάτι κακό και πεθάνουμε. 

 Λυπάμαι, αλλά ο Χριστός μας χαλάει τα σχέδια. Δεν ήρθε για να μας δώσει βιολογική υγεία για περισσότερα χρόνια. Τέτοιος Χριστός δεν υπάρχει και φυσικά τέτοια ζωή δεν έχει νόημα. Για άλλους λόγους ήρθε. Ας τους αναζητήσουμε. Η υγεία είναι καλή αλλά θα τη χάσουμε κάποια στιγμή. Είναι το μοναδικό δεδομένο. Αν η παράταση και η συνέχιση της βιολογικής ζωής δεν είναι συνδεδεμένη με την καλλιέργεια της μετάνοιας, τότε είναι για πέταμα. Δεν λέμε βέβαια, ότι είναι κακό όταν κάποιος πονάει, να θέλει να γίνει καλά. Όλους τους αγκαλιάζουμε, αλλά μην θεοποιούμε την υγεία και τη παράταση της ζωής.

 Τέλος, άλλη μια πλάνη. Το Ευχέλαιο, δεν μας δίνει «πνευματική άδεια» για να κοινωνήσουμε. Πολλοί νομίζουν ότι επειδή πήγανε στο Ευχέλαιο, παίρνουν άδεια από «τη σημαία» για να κοινωνήσουν. Χωρίς αγώνα για καθαρή καρδιά, συντριβή και πόθο για ένωση με τον Χριστό δεν έχει κανένα νόημα το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.

ΥΓ. Υπάρχουν κάποιες κυρίες με σύριγγα στην τσέπη ώστε πηγαίνουν στο τέλος για να «αρμέξουν» το λαδάκι του Ευχελαίου. Χαλαρώστε λιγάκι, η ευλογία δεν πάει με το κιλό, δεν είμαστε στο super market, αλλά με τον πόθο και τη μετάνοια της καρδιάς.

Έτσι για την ιστορία . . .
Καλή μετάνοια να έχουμε όλοι μας…

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. Gr

Τελευταίαι Ημέραι του Μεσολογγίου/Η Έξοδος της Φρουράς - Γεώργιος Δροσίνης

 

Αυτή η ευγνώμονα και λεπτή ευαισθησία, την οποία διαθέτουν οι χιλιοτσακισμένες ψυχές ενώπιον του Αγίου Θεού.

Υπάρχει ένα τροπάριο στιχηρό , το «Σε, τον της Παρθένου Υιόν…», το οποίο ψάλλεται τη Μεγάλη Τρίτη το βράδυ και αναφέρεται στη μετάνοια της πόρνης.
Κάπου εκεί, στην κορύφωση, λέγει η πόρνη προς τον Κύριο: «Αγάπησον φιλούσαν την δικαίως μισουμένην». 

Υπάρχει και ένα άλλο «δικαίως» («άξια») στις δραματικές σκηνές του Πάθους, και αυτό είναι η ομολογία του ληστή, ο οποίος παραδέχεται:

 «Κατά πως πράξαμε, δικαίως απολαμβάνουμε τώρα».

Βλέπουμε, λοιπόν, αυτά τα δύο τραγικά και τσακισμένα πλάσματα να βρίσκονται στα πόδια του Ιησού με περίσσεια ταπείνωση και αυτογνωσία της θέσης τους, και με αναγνώριση ότι πάσχουν δίκαια και αξίζουν την περιφρόνηση των ανθρώπων. Αυτό, βέβαια, δεν απορρέει από ένα παθολογικό αίσθημα χαμηλής αυτοεκτίμησης, αλλά από ευγνώμονα και λεπτή ευαισθησία, την οποία διαθέτουν οι χιλιοτσακισμένες ψυχές ενώπιον του Αγίου Θεού. Τότε όλα δείχνουν μικρά και ταπεινά, ασύγκριτα με το μεγαλείο Του. Χαώδης διαφορά.

Αυτά τα συναισθάνονται όσοι κύλισαν στον βόρβορο, αλλά δεν έχασαν την αρχαία ευγένεια. Δεν είναι γνωρίσματα τυχαίων ψυχών· είναι χαρίσματα αγίων! Τι ευλογημένη ταπείνωση και γενναιότητα για έναν τέτοιο ευτελισμό! Καμία επίκληση θράσους για «δικαιώματα στις επιλογές», για «στάση ζωής», για εξιδανίκευση της αμαρτίας και άλλα αλαζονικά και παιδαριώδη που ακούγονται στις μέρες μας. Καμία κραυγή για αμνήστευση και απαίτηση για αποδοχή «ως έχουν» και στην κατάσταση που είναι. Εδώ παίζεται ο μεγάλος πόλεμος: «Είμαι νεκρός, θέλω να ζήσω· χαμένος είμαι και θέλω να με βρεις».

O άνθρωπος δεν θεραπεύεται όταν απλώς περιγράφει το τραύμα του αλλά όταν το εναποθέσει στους πόδας Του Θεού που έγινε άνθρωπος!

  Υπάρχουν στην ανθρώπινη ψυχή περιοχές που δεν θέλουμε ν' αγγίζει κανείς. Που παραμένουν ερμητικά κλειστές ακόμη και για μας τους ίδιους. Είναι οι μνήμες που δεν τολμάμε ν' ανασύρουμε, οι ενοχές που δεν εξομολογούνται παρά μόνον όταν η εσωτερική πίεση φθάσει σε οριακό σημείο, οι ρωγμές της συνειδήσεως που καλύπτονται μ' ένα πέπλο σιωπής, οι τραυματικές αποτυπώσεις του βίου, οι λανθασμένες εκλογές, οι νοθείες της επιθυμίας, οι ήττες που δεν επιθυμούμε να καταγράφονται. 

 Εκεί, στο βαθύτερο στρώμα της αυτοσυνειδησίας, ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο την κρίση των άλλων όσο τη στιγμή κατά την οποία θα υποχρεωθεί να δει τον ίδιο του τον εαυτό χωρίς τα συνήθη προστατευτικά περιβλήματα.

Το δοξαστικό των ιδιόμελων αποστίχων του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης, που ψάλλεται το εσπέρας της Μεγάλης Τρίτης κατά την Ακολουθία του Νυμφίου, το λεγόμενο «τροπάριο της Κασσιανής» κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα: Εισέρχεται σ' αυτή την «απαγορευμένη» περιοχή. Δεν αγγίζει την επιφάνεια του θρησκευτικού μας συναισθήματος, ούτε αρκείται σε μια ηθική περιγραφή της πτώσεώς μας. Κατέρχεται στο υπέδαφος της αλήθειας μας κι εκεί ανιχνεύει το δράμα της μετανοίας ως γεγονός υπαρξιακό, θεολογικό και εκκλησιολογικό.
Αυτό βέβαια, δεν το κάνει μόνον το συγκεκριμένο τροπάριο, το σύνολο της υμνογραφίας της Εκκλησίας λειτουργεί ακριβώς έτσι. Δεν περιγράφει απλώς ένα γεγονός του παρελθόντος, μεταπλάθει το γεγονός σε παρόν, παρόν λειτουργικό, σε εμπειρία κοινή, σε κοινή δήλωση του σώματος της Εκκλησίας. Τα πρόσωπα τα οποία μας προβάλλονται μέσα απ' την υμνολογία και τα αναγνώσματα και δεν ήταν λίγα όλη αυτή την ευλογημένη περίοδο του Τριώδιου, παύουν να είναι απομακρυσμένα πρόσωπα της Αγίας Γραφής και γίνονται μέσα στη λατρεία, μέσα στην ακολουθία, ένας ανθρωπολογικός καθρέφτης.

Τι διαφορετικό έχει όμως αυτό το τροπάριο; Αρχικά, μέσα σε λίγους στίχους, συμπλέκει βιβλικές αναφορές, ανθρωπολογικές διαστάσεις και σωτηριολογικά νοήματα με τρόπο αξιοθαύμαστο. Η γυναίκα προσφέρει μύρο «προ του ενταφιασμού». Το γεγονός αυτό μας προβάλλει ήδη προοπτική πάθους και ταφής Του Κυρίου. Η επίκληση «ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ» εντάσσει τη δέηση της αμαρτωλής γυναικός μέσα στη θεολογία της Δημιουργίας, όπου ο Χριστός προσλαμβάνεται όχι απλώς ως ιστορικό πρόσωπο αλλά ως Κύριος της κτίσεως. Η αναφορά στην Εύα, που άκουσε τον κρότο στον Παράδεισο και εκρύβη, συνδέει την ατομική μετάνοια της γυναίκας με το προπατορικό δράμα και με την παγκόσμια ιστορία της πτώσεως του ανθρωπίνου γένους.

Λίγο λάδι...

Τὶ ῥαθυμεῖς ἀθλία ψυχή μου;τὶ φαντάζη ἀκαίρως μερίμνας ἀφελεῖς;
τὶ ἀσχολεὶς πρὸς τὰ ῥέοντα;ἐσχάτη ὥρα ἐστὶν ἀπάρτι, καὶ χωρίζεσθαι μέλλομεν τῶν ἐνταῦθα,
ἕως καιρὸν κεκτημένη, ἀνάνηψον κράζουσα.

Ἡμάρτηκά σοὶ Σωτήρ μου,μὴ ἐκκόψης με, ὥσπερ τὴν ἄκαρπον συκήν,
ἀλλ' ὡς εὔσπλαγχνος Χριστέ, κατοικτείρησον,φόβω κραυγάζουσαν.
Μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ.

«Γρηγορείτε και προσεύχεσθε» (Μάρκ.14,38)

Ιδού ο νυμφίος έρχεται...

πηγή

ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ

Άγίου ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

 Ἡ παρθενία εἶναι ἀκριβός θησαυρός ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστός Σωτήρ γεννήθηκε ἀπό Παρθένο καί ἔζησε ζωή παρθενική. Ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης καί Βαπτιστής, καθώς καί ὁ μαθητής του Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής ἦσαν παρθένοι. Στήν αἰώνια ζωή ὁ θρόνος Του θά περιστοιχίζεται ἀπό παρθένους. Ἡ Παραβολή τῶν Δέκα Παρθένων ὅμως, ὡσάν νά θέλη νά μᾶς εἰπῆ ὅτι ἡ παρθενία μόνη της δέν εἶναι ἐπαρκής γιά τήν σωτηρία. Οἱ μωρές παρθένες, παρότι ἦσαν παρθένες, δέν εἰσῆλθαν μαζί μέ τόν Νυμφίο στόν νυμφικό οἶκο. 

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐξηγοῦν ὅτι τό λάδι γιά τά φανάρια τῶν παρθένων εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη, πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἡ παρθενία γιά νά εἶναι μέσον σωτηρίας, πρέπει νά εἶναι ἑνωμένη μέ τήν ἐλεημοσύνη.
“Μεγάλες εἶναι οἱ πτέρυγες τῆς ἐλεημοσύνης, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Διαπερνοῦν τόν αἰθέρα, φθάνουν στήν σελήνη, στόν ἥλιο, στούς οὐράνιους χορούς καί σταματοῦν μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ὁποιαδήποτε ἁμαρτήματα κι ἄν κάνεις, ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι βαρύτερη ἀπ᾿ αὐτά.
Ἡ παρθενία εἶναι ἕνα ἔργο τόσο μεγάλο, ὥστε οὔτε ἕνας σχεδόν ἀπό τούς παλαιούς δέν ἠμπόρεσαν νά τήν φυλάξουν. Οὔτε ὁ Νῶε, οὔτε ὁ Ἀβραάμ, οὔτε ὁ Ἰωσήφ. Ἡ παρθενία καί ἡ περιφρόνησις τοῦ θανάτου εἶναι οἱ δυσκολώτερες ἀρετές.

Μόνο ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ ἀνθίζει μέσα στήν Ἐκκλησία τό ἄνθος τῆς παρθενίας. Καί παρ᾿ ὅλα αὐτά, οἱ πέντε ἐκ τῶν δέκα παρθένων, χωρίς τήν ἐλεημοσύνη, ἐξεδιώχθησαν. Ἡ παρθενία εἶναι τό πῦρ, ἐνῶ τό λάδι εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη. Ὅπως ἡ φωτιά, ἐάν δέν ἔχη καύσιμη ὕλη, δέν ἀνάπτει καί σβήνει, ἔτσι καί ἡ παρθενία, ἐάν δέν εἶναι ἑνωμένη μέ τήν ἐλεημοσύνη, χάνει τήν ἀξία της καί καταστρέφεται. (Ὁμιλία τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου, περί μετανοίας).

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός ἑνώσεως αὐτῶν τῶν δύο ἀρετῶν;

«Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακά τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς»

«Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (Ἡσαΐας κς΄15). Σκανδαλιστικὸς ἀκούγεται ὁ στίχος. Εὐχόμαστε λοιπὸν μέσα στὴν Ἐκκλησία νὰ δίνει ὁ Θεὸς κακὰ στοὺς ἐνδόξους, τοὺς Κυβερνῆτες τῆς γῆς;
Καὶ πῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ συνάδει μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἐλέους καὶ τῆς συγγνώμης ποὺ κυριαρχεῖ στὴν Ἐκκλησία μας, αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε, ὅταν μάλιστα ἀνέβαινε στὸ Σταυρὸ ὁδηγημένος ἀπὸ τοὺς κακούργους ἐκείνους ἐχθρούς Του;
Πῶς μπορεῖ τὸ «πρόσθες κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» νὰ συμφωνήσει μὲ τὸ «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»; (Λουκ. κγ΄ 34).
Καταρχὰς πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι τὸ «πρόσθες κακὰ» ἀνήκει στὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅταν δηλαδὴ ἀκόμα δὲν εἶχαν ἐκχυθεῖ στὸν κόσμο τὰ ἄπειρα ἐλέη καὶ οἱ οἰκτιρμοὶ τοῦ Αγίου Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ἀκριβῶς ἐξεχύθησαν μὲ τὴ Σταυρικὴ Θυσία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Οἱ ἄνθρωποι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀκόμα καὶ οἱ ἁγιότεροι ἐξ αὐτῶν, δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ ἐννοήσουν τὸ βάθος καὶ πλάτος τῆς Θεϊκῆς συγκαταβάσεως, τοῦ ἐλέους καὶ τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ. Καὶ προκειμένου νὰ διατηρηθεῖ ἀκέραιη καὶ ἀλώβητη ἡ λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, προέβαιναν σὲ τέτοιου εἴδους ἀφορισμοὺς ὅσων ἔδειχναν στὴ ζωή τους ἀσέβεια καὶ ἀποστασία.
Ἐδῶ ὅμως τὸ πνεῦμα αὐτὸ ξεπερνιέται ἀπὸ τὸν Ἡσαΐα.

Ο ΚΡΙΤΗΣ ΕΠΙ ΘΥΡΑΙΣ!

«Ἑτοίμαζε σεαυτήν, ὦ ψυχή μου, πρός τήν σήν ἔξοδον˙ ἡ παρουσία ἐγγίζει τοῦ ἀδεκάστου Κριτοῦ» (Μ. Απόδειπνο: ωδή β΄ Τριωδίου Μ. Δευτέρας, αγίου Ανδρέου Κρήτης).
(Ψυχή μου, ετοιμάζου για την έξοδό σου από τον κόσμο αυτόν. Διότι η παρουσία του δίκαιου Κριτή εγγίζει).

Ο ποιητής του κατανυκτικότατου Μεγάλου Κανόνος Άγιος Ανδρέας Κρήτης κινείται απολύτως αγιογραφικά: Ο Ιησούς Χριστός που Θεός ων έγινε άνθρωπος για να σηκώσει τις αμαρτίες μας και να μας δώσει και πάλι τον κλεισμένο Παράδεισο, την όραση δηλαδή του Θεού ως μετοχή στη ζωή Του, θα ξανάλθει και πάλι για δεύτερη και οριστική φορά. Κι η Δεύτερη αυτή Παρουσία Του θα σημάνει και το τέλος του σχήματος του παρόντος κόσμου, που σημαίνει όχι την καταστροφή αλλά την αλλαγή του. «Καινούς ουρανούς και καινήν γην προσδοκώμεν». Τη φοβερή αυτή ώρα που θα τη συνοδέψουν συγκλονιστικά γεγονότα, οι μεν τότε ζώντες θα αλλάξουν μ’ έναν τρόπο που δεν γνωρίζουμε, οι δε κεκοιμημένοι θα αναστηθούν από τους τάφους, ώστε όλοι, ψυχή τε και σώματι, να σταθούν προς κρίση ενώπιον του απολύτως Δικαίου Κριτού.

Πρόκειται για την προσδοκία που συνείχε κυριολεκτικά την πρώτη Εκκλησία και που διαχρονικά καλλιεργεί αδιάκοπα η συνέχειά της, το ζωντανό σώμα του Κυρίου, αφού δεν μπορεί να κατανοηθεί ο ερχομός του Χριστού την πρώτη φορά χωρίς την επάνοδό Του το δεύτερον.

Η Πνευματική Διαθήκη του Αγίου Λουκά προς τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά του

  Η Πνευματική Διαθήκη απευθύνεται στα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα του αγίου. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι μαζί με τον πατέρα υπέφεραν και τα τέσσερα παιδιά του. Δοκίμασαν την πίκρα της διπλής ορφάνιας και του κατατρεγμού. Θεωρούνταν παιδιά ενός «εχθρού του λαού» και αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες. Επόμενο ήταν να θεωρούν ακατανόητη την απόφαση του πατέρα τους να ιερωθεί. Για όλα τα δεινά που υπέστη η οικογένεια θεωρούσαν υπεύθυνη την Εκκλησία. Και το ερώτημα που συνεχώς ταλάνιζε τις ψυχές τους, όπως και πολλούς ανθρώπους που τον γνώρισαν ήταν: 

Γιατί ένας διάσημος και τόσο πετυχημένος καθηγητής της χειρουργικής πήρε μια τόσο μεγάλη απόφαση να χειροτονηθεί ιερέας και μάλιστα σε μια περίοδο διωγμού της Εκκλησίας; Πώς ένας δοξασμένος επιστήμονας αφιερώθηκε στην υπηρεσία μιας «ξεπερασμένης υπόθεσης» της θρησκείας; Τι είχε να κερδίσει ο μεγάλος αυτός δεξιοτέχνης της χειρουργικής από την ιερωσύνη;

Σε πολλές επιστολές του ο άγιος προσπαθεί να απολογηθεί και να εξηγήσει στα παιδιά του τον λόγο που αποφάσισε να πάρει αυτό τον μαρτυρικό δρόμο. Τα παιδιά του δείχνουν να μην τον καταλαβαίνουν. Και αυτός ήταν ένας ακόμη σταυρός για τον άγιο Λουκά. Ως τον θάνατό του δεν έπαυε να νουθετεί και, κυρίως, να προσεύχεται για τα παιδιά του, που είχαν τόσο πολύ επηρεασθεί, όπως και όλη η γενιά τους, από την αντιθρησκευτική προπαγάνδα.

Είναι συγκινητικό το γράμμα που απευθύνει στο μεγαλύτερο γιό του Μιχαήλ, στα μέσα της δεκαετίας του '40.
«Να θυμάσαι, Μιχαήλ, ότι ο μοναχικός μου βίος και ο όρκος που έδωσα, το αξίωμά μου, η απόφαση να υπηρετώ τον Κύριο, αποτελούν για μένα το μεγαλύτερο ιερό και το πρώτιστο καθήκον. Ειλικρινά και εξ όλης της καρδιάς απαρνήθηκα τα εγκόσμια και την ιατρική μου καριέρα, η οποία, βέβαια, θα μπορούσε να ήταν πολύ επιτυχημένη, αλλά τώρα δεν έχει καμμιά σημασία για μένα. Όλη η χαρά μου και όλη η ζωή μου είναι να υπηρετώ τον Κύριο, τον οποίο πιστεύω…».

Το καλοκαίρι του 1956 ο άγιος βρίσκεται στην πόλη Αλούστα της Κριμαίας. Έχει χάσει την όρασή του. Κοντεύει να κλείσει τα ογδόντα χρόνια του και νοιώθει πως οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν. Αποφασίζει λοιπόν να συντάξει την «Πνευματική Διαθήκη» του προς τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά του. Είναι μια ύστατη προσπάθεια να βοηθήση τα παιδιά του να ξεφύγουν από την μέγγενη του αθεϊσμού, να αντισταθούν στο αντίχριστο ρεύμα της εποχής, να ανακαλύψουν την «ύψιστη αλήθεια», τον Ιησού Χριστό, τηρώντας τις άγιες εντολές Του και υπηρετώντας τους πονεμένους ανθρώπους, τους «ελαχίστους αδελφούς» του Ιησού Χριστού.
Έχουμε την αίσθηση ότι η πνευματική διαθήκη του αγίου είναι και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρη. Απευθύνεται και σε όλους εμάς, τα πνευματικά παιδιά του αγίου Λουκά, που τον τιμούμε και τον αγαπούμε.

Ας γίνουμε κι εμείς μιμητές του. Και σύμφωνα με την υπόσχεσή του θα μας επισκιάζουν οι πρεσβείες και οι προσευχές του, τώρα που βρίσκεται μπροστά στο θρόνο του Θεού και Δημιουργού μας.

Αρχιμ. Νεκτάριος
Άγιον Πάσχα 2009

******

ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΓΙΟΥΣ ΜΟΥ, ΤΗΝ ΚΟΡΗ, ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΙΣΕΓΓΟΝΑ ΜΟΥ
Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

Είμαι πλέον 79 χρονών. Η καρδιά μου εξασθενεί και οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν και είναι ολοφάνερο ότι πλησιάζει η ώρα της αναχώρησής μου από τούτη τη γη.

''Η Ξεχασμένη Εντολή'' Γιατί σε γαϊδουράκι και όχι σε άλογο;

Σύμφωνα με τον Νόμο που ο Θεός έδωσε στον Μωϋσή, απαγορευόταν στους Ισραηλίτες να κατέχουν και να χρησιμοποιούν Ίππους. ''Οὐ πληθυνεῖ ἑαυτῷ ἵππον οὐδὲ μὴ ἀποστρέψῃ τὸν λαὸν εἰς Αἴγυπτον, ὅπως μὴ πληθύνῃ αὐτῷ ἵππον'' Δευτερονόμιο ιζ'16
Μόνο ταπεινά γαϊδουράκια επιτρεπόταν για τις μετακινήσεις τους και βόδια για τις αγροτικές δουλειές.

Η πρώτη αιτία ήταν να μην υπερηφανευτεί το Φρόνημα του λαού του Θεού καλπάζοντας με επίδειξη ένα δυνατό άλογο, αλλά να παραμένουν σε όλες τις πτυχές της ζωής τους Ταπεινοί.

Η δεύτερη ήταν να μην στηρίζονται και ελπίζουν σε περίοδο πολέμου στην Ρωμαλεότητα και στην Ισχύ του Ίππου, αλλά στον Ισχυρό Βραχίονα Κυρίου του Θεού τους ο Οποίος με μια σφεντόνα του Δαβίδ και δυό πέτρες τους χάρισε την νίκη. «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα» Ψαλμ. ιθ

Πρώτο μέλημα τους έπρεπε να είναι η Υπακοή και η Εμπιστοσύνη στον Θεό.
Δεν την εφάρμοσαν όμως πολλοί βασιλείς αυτή την εντολή και στηριζόταν και θαρρούσαν στους πολυπληθείς Ίππους και στις Άμαξες, τα οποία αγόραζαν από την Αίγυπτο, ακόμα και από την Βαβυλώνα.
Συναλλαγές ενάντια στον Νόμο του Θεού με άπιστα έθνη στα οποία κάποτε ήταν σκλαβωμένοι και ο Θεός τους ελευθέρωσε με θαυμαστές επεμβάσεις χωρίς ιππικό και άρματα.

Φωνάζει αυστηρά ο Θεός με τους Προφήτες:
''ἐνεπλήσθη ἡ γῆ ἵππων, καὶ οὐκ ἦν ἀριθμὸς τῶν ἁρμάτων αὐτῶν" Ησαΐας
''ἐφ᾿ ἵππον οὐκ ἀναβησόμεθα'' Ωσηέ.

'' Οὐαὶ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν, οἱ ἐφ᾿ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ᾿ ἅρμασιν, ἔστι γὰρ πολλά, καὶ ἐφ᾿ ἵπποις, πλῆθος σφόδρα, καὶ οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν" Ησαΐας

''Ψευδὴς ἵππος εἰς σωτηρίαν, ἐν δὲ πλήθει δυνάμεως αὐτοῦ οὐ σωθήσεται'' Δαβίδ.

Κάθε φορά που χρησιμοποιούσαν Ιππικό και καυχόταν σε αυτό έχαναν την μάχη.

«Κάνω Ψυχοθεραπεία, Παππούλη»

Χθες γίναμε μάρτυρες ενός διαλόγου που, αν και κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, κατάφερε να περιγράψει ανάγλυφα το πνευματικό status quo των ημερών μας.

Ένας ιερέας, από εκείνους τους παλαιάς κοπής που ακόμα νοιάζονται για το «ποίμνιο» με έναν τρόπο σχεδόν πατρικό, πλησίασε μια γνωστή μου. Με τη γλυκύτητα που φέρνουν οι μέρες του Πάσχα, τη ρώτησε:
«Θα έρθεις, παιδί μου, φέτος για εξομολόγηση; Να ελαφρώσει λίγο η ψυχή σου για την Ανάσταση;»
Η απάντηση ήρθε αφοπλιστική, σχεδόν αντανακλαστική:
«Κάνω ψυχοθεραπεία, παππούλη. Τα λέω εκεί».

Ο ιερέας χαμογέλασε συγκαταβατικά και απομακρύνθηκε. Όμως η ατάκα έμεινε να αιωρείται στον αέρα. Σε αυτή τη μικρή φράση κρύβεται η μεγάλη αλήθεια της εποχής μας. Είναι πλέον πολύ ευκολότερο για τον άνθρωπο να ανοίξει το πορτοφόλι του στον θεραπευτή, παρά να παραδώσει τον εγωισμό του στον εξομολόγο.
Γιατί η γνωστή μου –και χιλιάδες άλλοι σαν εμάς– προτιμά τον καναπέ από το πετραχήλι;