Υπάρχουν πράγματα στο Άγιον Όρος που περνούν από γενιά σε γενιά χωρίς να χρειάζεται κανείς να τα εξηγήσει πολύ. Τα βρίσκεις μπροστά σου όταν έρχεσαι, τα μαθαίνεις ζώντας εδώ και, σιγά σιγά, γίνονται κι αυτά μέρος της καθημερινότητάς σου.
«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο» (Γαλ. 2,17)
«῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια!»
Όταν ο Χριστός αποκάλυψε στους μαθητές του ότι επρόκειτο «πολλά παθείν από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων» και ότι θα φονευόταν από αυτούς, αλλά και θα ανασταινόταν «τη τρίτη ημέρα», ο Πέτρος αναστατώθηκε πολύ. Πήρε τον Χριστό ιδιαιτέρως και τον παρακινούσε με έντονο ύφος να το αποφύγει αυτό. Ήταν αδιανόητο κατά τη γνώμη του, σκάνδαλο μέγα, να συμβεί κάτι τέτοιο στον Μεσσία.
Τότε ο Χριστός είπε, ότι όποιος τον αποτρέπει από τον σταυρικό θάνατο δεν έχει θεϊκό φρόνημα, αλλά σατανικό. Φρονεί αυτά που αρέσουν στους ανθρώπους. Όχι μόνο ο Χριστός θα σήκωνε τον σταυρό του, αλλά και κάθε αληθινός ακόλουθός του θα έπρεπε στο εξής να σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του (Κυριακή μετά την Ύψωσιν).
Πρέπει να είμεθα άνθρωποι της χάριτος ώστε, όποιος μας πλησιάζει, να ξεκουράζεται.
.jfif)
Ὁ Ἅγιος Ἱεροεθνομάρτυς Ἰάκωβος Ἀρχατζικάκης ὁ ἐν Βουτζᾶ τῆς Σμύρνης†28-8-1922.Ἑορτάζει στὶς 13 Σεπτεμβρίου.
Ο νεοελληνικός θρησκευτικός στοχασμός και η νεοελληνική λογοτεχνία –θρησκευτική ή όχι, αδιάφορο– έξω από ελάχιστες εξαιρέσεις, πέρασαν πολύ επιδερμικά πάνω από το Μυστήριο της Σταυρώσεως. Οι περισσότεροι είναι δεμένοι στο άρμα της Δύσεως, που με μια γλυκερώτατη συναισθηματικότητα, κουβαλάει πίνακες ατελείωτους με αισθηματικές αναλύσεις, που δεν ξεπερνούν το ηλιοβασίλεμα της φρικτής ημέρας της Σταυρώσεως.
Πρέπει εδώ να προλάβω μιαν αντίρρηση: «Αφού δεν έχουμε ντόπια θρησκευτική λογοτεχνία άξια, τι θέλετε να κάμουμε;» –και έτσι επαναπαύονται, όσοι μιμούνται ή διαπορθμεύουν της μετριότητες της ρωμαιοκαθολικής ή προτεσταντικής λογοτεχνίας, στον περίβολο της ελληνικής ορθοδοξίας. Κι ως ένα σημείο, ίσως, φαίνεται πως έχουν δίκιο. Γιατί, εκτός από ένα-δυο βιβλία επιστημονικά, που δεν προσφέρονται για τον λαό, μα για τον ειδικό αναγνώστη, στο θέμα αυτό εδώ δεν έχουμε τίποτ’ άλλο. Να μην πάρουμε, λοιπόν, απ’ τους ξένους που έχουν; Για να κλείσουμε αυτή την εισαγωγική παράγραφο, απαντούμε:
Αν θέλουμε να δώσουμε καθαρή και στερεά τροφή στον λαό μας, έχουμε τόση πολλή στην Πατερική παρακαταθήκη της ελληνικής Ορθοδοξίας και της Ανατολής γενικώτερα, που μπορούμε να θρέψουμε, όχι μόνο τον ελληνικό λαό, μα την υφήλιο ολάκερη, για εκατομμύρια χρόνια. Κι ας μην πει κανείς, ότι είναι πολύ βαρειά και βαρυστόμαχη. Για τους απλοϊκώτερους μπορούμε να την αραιώνουμε, μεταφράζοντάς την, χωρίς να την αλλοιώνουμε εσωτερικά. Πιστεύω, πως τούτο είναι χιλιάδες φορές προτιμότερο, από το να προσφέρουμε –και να δίνουμε έτσι να πιστεύει ο κόσμος που μας εμπιστεύεται ότι δεν έχουμε τίποτε καλύτερο από– το «γάλα», το «χορτάρι» και τα «ξυλοκέρατα», που μας έρχονται, αφού τα παραγγέλλουμε, με το ταχυδρομείο του εξωτερικού. Ας σημειώσουμε ακόμη, πως μ’ αυτό δεν έχουμε σκοπό να κλείσουμε τα παράθυρα, που μας επιτρέπουν να μην αγνοούμε τους ξένους. Θέλουμε να πούμε, πως στοιχειώδης σύνεση μάς επιβάλλει μεγαλύτερον έλεγχο προς ό,τι έρχεται απ’ έξω, και μεγαλύτερο σεβασμό και ζωντανή αξιοποίηση των ορθοδόξων πνευματικών θησαυρών μας.
Η σκέψη και ο στοχασμός όλων των χριστιανών αυτές τις μέρες προσκυνούν ευλαβικά τους Αγίους Τόπους, όπου ο Χριστός σταυρώθηκε. Κι όλων των εντύπων –που γνωρίζουν τα ενδιαφέροντα των αναγνωστών τους– οι στήλες, φιλοξενούν άρθρα και ειδικά μελετήματα, για να μας δώσουν μια ευκαιρία να νιώσουμε καλύτερα το πνεύμα των ημερών, δηλαδή το νόημα της Σταυρώσεως του Χριστού, για τη ζωή και τη σωτηρία των ανθρώπων.
