ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2020

Όταν τα σχολικά βιβλία περιέχουν κείμενα που περιγράφουν αποπλάνηση ανηλίκου...

Για να σωθεί η Πατρίδα: Σχολεία πατριδογνωσίας. Ένα σε κάθε ενορία.
ΤΑ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΠΟΔΟΜΟΥΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ :: Ιερός ...

"Έσκασε σαν βόμβα στην γειτονιά". "Έπεσαν από τα σύννεφα οι κάτοικοι της περιοχής". "Δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα". Είναι οι γνωστές αφόρητες κοινοτοπίες που εκτοξεύουν οι…δαιμόνιοι απεσταλμένοι των καναλιών, όταν καλύπτουν ένα αποτρόπαιο, ειδεχθές έγκλημα και μάλιστα όταν σχετίζεται με παιδιά.

Ξεβράστηκαν τελευταία δύο υποθέσεις παιδεραστίας. Θύματα μικρά, ανήλικα κορίτσια. Στο άκουσμα τέτοιων φρικτών πράγματι ειδήσεων, η οργισμένη αντίδραση του κόσμου συνοδεύεται με προτροπές ποινών όπως: κρέμασμα, εκτελεστικό απόσπασμα, ευνουχισμός και πολλά άλλα που δεν μπορούν να καταγραφούν…

 Όμως, γιατί δεν υπάρχει καμμία αντίδραση, όταν σε σχολικά βιβλία προωθείται και διαφημίζεται, αυτό που όλοι μετά βδελυγμίας καταδικάζουν; 
Διαβάζω ότι το υπουργείο "Παιδείας" παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις υποθέσεις, γιατί εμπλέκονται εκπαιδευτικοί - τι να πει κανείς; - και σίγουρα θα λάβει αυστηρότατα μέτρα. Γιατί δεν επιδεικνύει την ίδια στάση και στο θέμα των βιβλίων; 
Γιατί ανέχεται σε σχολικά βιβλία να υπάρχουν κείμενα, που περιγράφουν με εντελώς αθώο, σχεδόν παροτρυντικό τρόπο, το έγκλημα της παιδεραστίας; 
(Και ποιος δεν σκέφτεται ότι ίσως τα παιδιά "εμπνεύστηκαν" από τα σχολικά κείμενα; "Αφού το γράφουν τα βιβλία Γλώσσας και το επαινούν, γιατί να μην το δοκιμάσω"; (Το έχω ξαναγράψει και ξανατονίσει ότι όλοι οι ειδικοί και επιστήμονες που ασχολούνται με την γλώσσα και την διδακτική της, γνωρίζουν πως δεν υπάρχουν αθώα παραμυθάκια και ότι κάθε γλωσσικό κείμενο-κυρίως αυτά που απευθύνονται σε ανώριμα και αθώα παιδιά του Δημοτικού-ακόμα και ένα πρόβλημα μαθηματικών, προάγει συγκεκριμένες αξίες και στάσεις ζωής). Μήπως αυτό ονομάζεται, δεν είμαι νομικός, ηθική αυτουργία; Άρα, "διά να δικαιούται να ομιλεί", πρώτα να καθαρίσει το υπουργείο την" κόπρο" των βιβλίων που φέρουν την υπογραφή του και κατόπιν να τιμωρήσει.

Συγκεκριμένα, για του λόγου το αληθές, παραθέτω κείμενο, το οποίο περιέχεται στο «τετράδιο εργασιών» του μαθήματος «Νεοελληνική Γλώσσα», Α’ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδή απευθύνεται σε παιδιά 12-13 ετών, που μόλις εγκατέλειψαν το δημοτικό σχολείο. Τίτλος του «Οσάκις»
Υποτίθεται ότι αποσκοπεί στην γλωσσική και πνευματική καλλιέργεια μαθητών της Α’ Γυμνασίου:

Ο καθηγητής της φιλολογίας έριχνε κάθε μέρα το μπαλάκι. Όλη η τάξη το έπιανε σαν ένα γαργαλιστικό μήνυμα. Το πετούσε ο ένας στον άλλον. Χαράς ευαγγέλια. «Οσάκις…» άρχισε τη φράση του ο φιλόλογος.

«Ναι. Ναι. Ο Σάκης! Ο Σάκης!» φώναζαν όλες μαζί οι μαθήτριες γελώντας. Κι ο καθηγητής τρελαινόταν. «Οσάκις…» επαναλάμβανε τονίζοντας τη λέξη σαν να έλεγε «σκάστε».«Ο Σάκης! Ο Σάκης!» ακουγόταν πάλι από κάτω και το γέλιο έδινε κι έπαιρνε.

Ο καθηγητής δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ποιες από τις μαθήτριες ήταν οι δράστες. Η λέξη – μπαλάκι κυλούσε ακαριαία σε κλάσμα δευτερολέπτου μέσα από τα χείλια τους που ήταν κρυμμένα στο κάτω μέρος του σκυμμένου τους κεφαλιού. Νόμιζε πως απλώς επαναλάμβαναν τη λέξη. Πως τις ερέθιζε αυτή η λέξη. Δεν ήταν όμως έτσι. Άλλο πράγμα το «Οσάκις» κι άλλος άνθρωπος «Ο Σάκης».

Ο Σάκης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 με 25 ετών. Τα είχε φτιάξει με την Αλέκα. Μια από τις μαθήτριες της τάξης. Ψηλή κι αδύνατη, με κοντά ξανθά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια, μακρύ λαιμό και μακριά χέρια και πόδια, κάπως ξερακιανή, αλλά ζόρικη. Στα 15-16, όπως όλες τους. Η πρώτη που έβγαινε ραντεβού μήνες τώρα. Ο Σάκης την περίμενε το μεσημέρι στην άλλη γωνία κι οι άλλες μαθήτριες έτρεχαν από πίσω της να τον δούνε. Τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. Ήταν ο πρώτος έρωτας της τάξης.

Ο καθηγητής φώναξε την πρώτη μαθήτρια, τη Μαρία, στο γραφείο του και τη ρώτησε. «Τι συμβαίνει με το «Οσάκις»; Γιατί αυτή η αντίδραση;»

«Δεν ξέρω, κύριε. Στο δικό μου θρανίο δεν ξέρουμε τίποτα. Το πήραν έτσι φαίνεται και το διασκεδάζουν» του απάντησε. Ρώτησε κι άλλες μαθήτριες. Μερικές δεν κρατήθηκαν και γελούσαν. Ο καθηγητής προσπάθησε να βγάλει από το λεξιλόγιό του τη λέξη «Οσάκις». Αυτή όμως αντιστεκόταν. Του έβγαινε αυθόρμητα, έστω και με κάποια καθυστέρηση. Τότε, όμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σαν να την είχε στερηθεί η τάξη και ξεσπούσε «Ο Σάκης! Ο Σάκης!», φώναζαν ακόμα πιο δυνατά και γελούσαν με την καρδιά τους. Γιατί ήταν υπόθεση καρδιάς και όχι γραμματικής».

Ερωτώ: Τι διαβάζουμε εδώ; Περιγράφει ή δεν περιγράφει το κείμενο αποπλάνηση ανηλίκου;

Ερωτώ: Όπως παρουσιάζει το κείμενο αυτήν την σχέση, σαν κάτι το φυσιολογικό, το ακίνδυνο, δεν αποτελεί έμμεση παρότρυνση για επιδίωξη

Οἱ ψευδόσοφοι και η ἀνάπηρη δικαιοσύνη τους

Ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς

Ἡ Δικαιοσύνη καὶ ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἐνοχλοῦν τοὺς ἀνόμους, ἐνοχλοῦν αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἀνήμποροι ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ἐνοχλοῦν ὅλους ὅσοι εἶναι μεθυσμένοι ἀπὸ τὰ διάφορα πάθη. Μήπως καὶ σήμερα δὲν κραυγάζουν οἱ Χριστομάχοι: σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν! Μήπως καὶ σήμερα δὲν ζητοῦν τὴν κεφαλὴ τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ;
 Ὦ ναί, ὅταν οἱ ἄνθρωποι τρελαθοῦν ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια, ὅταν ἀλλοφρονήσουν ἀπὸ τὴν αὐταρέσκεια, τότε δὲν τοὺς χρειάζεται ὁ Θεός, δὲν χρειάζονται τὴν Δικαιοσύνη Του ἀφοῦ ἀνακηρύσσουν τὸν ἑαυτό τους γιὰ Θεό. Προτείνουν τὴν ἐλάχιστη καὶ ψεύτικη ἀλήθεια τους ὡς τὴν μεγάλη, τὴν σωτήρια ἀλήθεια.Ἀνακηρύσσουν ἀκόμα, τὴν ἐλάχιστη γήϊνη, δική τους ἀνάπηρη δικαιοσύνη ὡς τὴν μέγιστη δικαιοσύνη: δὲν μᾶς χρειάζεται ἡ Δικαιοσύνη τοῦ Χριστοῦ, δὲν θέλουμε τὴν Δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ.

 Οἱ ἄνθρωποι, μὲ τυφλωμένο τὸν νοῦ καὶ τὴν ψυχή, δὲν βλέπουν μά καὶ δὲ θέλουν νὰ δοῦν ὅτι σὲ τοῦτο τὸν κόσμο ὁ ἄνθρωπος -ὁ γνήσιος ἄνθρωπος- δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ δίχως τὸν Θεό. Γιατὶ ἄραγε αὐτό; Μὰ ἐπειδὴ ὁ κόσμος αὐτὸς εἶναι γεμάτος ἀπὸ Ἠρῶδες, γεμάτος ἀπὸ Φαρισαίους. Οἱ Ἠρῶδες ζητοῦν τὴν κεφαλὴ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, ζητοῦν τὶς κεφαλὲς ὅλων τῶν δικαίων τῆς γῆς. Καὶ οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ψευδεῖς Γραμματεῖς καὶ οἱ ψευδοσοφοὶ τοῦ κόσμου αὐτοῦ ἀπαιτοῦν τὸν θάνατο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.

 Μπροστὰ στὸν θάνατο οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀδύναμοι σὰν τὰ κουνούπια, σὰν τὰ πετραδάκια. Γιὰ ποιὸ πρᾶγμα καυχᾶσθε ὦ ἄνθρωποι; Γιὰ τὸν πλοῦτο, τὴν ἐπιστήμη, τὴν φιλοσοφία καὶ τὴν κουλτούρα; Ὅλα αὐτὰ εἶναι σκύβαλα – σὺ καὶ ἐγὼ δοῦλοι τοῦ θανάτου! Κάθε ἄνθρωπος εἶναι δοῦλος τοῦ φόβου, δοῦλος τοῦ θανάτου. Μπορεῖ νὰ γίνει ἄνθρωπος σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο μὲ χαρά; Ὄχι δὲν μπορεῖ.

 Ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ ἀντικρίσει σοβαρὰ τὸν ἑαυτό του καὶ μὲ σοβαρότητα θὰ κοιτάξει τὸν θάνατο σὰν τὸν ἔσχατο σταθμὸ αὐτῆς τῆς ζωῆς, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει χαρὰ σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο, δὲν ὑπάρχει γι’ αὐτὸν καμιὰ ἀπόλαυση ἐδῶ. Ὅλες οἱ ἀπολαύσεις εἶναι ἕνα ψέμα, ἐὰν ὁ θάνατος ἀποτελεῖ γιὰ μένα καὶ γιὰ σένα τὸν τελευταῖο σταθμὸ αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2020

Πώς να είναι αιωνία η μνήμη αφού η ζωή μας είναι τόσο μικρή;

Του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη
  
  «Θα συνωμοτήσει το σύμπαν» λένε. Γιά εμάς το σύμπαν αυτό είναι η Αγία Τριάδα, η Παναγία, οι άγιοι, οι άγγελοι, αυτοί είναι που «συνωμοτούν». Αυτοί αποτελούν την Ιερά Μνήμη, και μαζί με τους πιστούς αποτελούν την Εκκλησία. Μέσα στην Εκκλησία ακούμε πολλά και δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικά είναι,όπως γιά παράδειγμα την ευχή «αιωνία η μνήμη».

 Πώς να είναι αιωνία η μνήμη αφού η ζωή μας είναι τόσο μικρή; Πόσα χρόνια να ζήσει κάποιος για να θυμάται αυτόν που αναχώρησε για τα ουράνια. Όσα και να είναι τα έτη της ζωής, είναι ελάχιστα μπροστά στην αιωνιότητα. Άλλο εύχεται ο ιερέας εκείνη την ώρα. Η έννοια είναι βαθύτερη.
 
 Για να την κατανοήσουμε, ας χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Το βασικό μέρος του είναι η μνήμη του. Εκεί υπάρχουν όλα τα δεδομένα, τα προγράμματα, τα στοιχεία κτλ. Τα άλλα μέρη του, οθόνη και πληκτρολόγιο, είναι αναγκαία, αλλά δευτερεύοντα. Η πολύτιμη μνήμη του βρίσκεται θωρακισμένη με ειδικά υλικά, για να προστατεύεται και δεν είναι επισκέψιμη από όλους παρά μόνο από τον χρήστη. Με βάση αυτήν την εικόνα ας δούμε την ύπαρξη της Εκκλησίας. 

 Η βάση της Εκκλησίας είναι ο Θεός και ό,τι υπάρχει πέριξ και κύκλῳ αυτού. Ο Πατήρ ως άναρχος, ο Υιός ως συνάναρχος και το άγιο Πνεύμα, ως ομοούσιο με τα άλλα δύο πρόσωπα, είναι ο πυρήνας. 
 Τα πρόσωπα της Παναγίας, των προφητών, των αποστόλων, των αγίων βρίσκονται πλησίον του πυρήνα και οι άγγελοι δορυφορούν κύκλῳ αυτών. Αυτό ας το ονομάσουμε μνήμη, ιερή μνήμη.
 Όταν στην Εκκλησία ευχόμαστε «αιωνία η μνήμη» δηλώνουμε την θέλησή μας ο

Ο Θεός ζητάει από τον καθένα μία φορά.Τότε είναι ο καιρός Του. Όποιος Τον απέρριψε και δεν Τον άκουσε τότε,σπάνια συμβαίνει να ακούσει έπειτα την φωνή.

Părintele Constantin Sârbu – Mărturisitor în temnițele comuniste ...
«Ω,αδελφέ,όποιος δεν είναι έτοιμος τώρα,όποιος δεν είναι έτοιμος τη στιγμή που χρειάζεται,εκείνος δεν θα είναι ποτέ έτοιμος!
Όποιος δεν έρχεται όταν τον καλούν,αυτός ποτέ δεν θα έλθει
Ο Χριστός σου ζητάει τώρα,όχι αργότερα. Περιμένει να έλθεις σήμερα,όχι αύριο. Αύριο θα κληθούν άλλοι. Ο Θεός ζητάει από τον καθένα μία φορά. Τότε είναι ο καιρός Του. Όποιος Τον απέρριψε και δεν Τον άκουσε τότε,σπάνια συμβαίνει να ακούσει έπειτα την φωνή.

 Δεν είστε ακόμη έτοιμοι; Ακόμη κοιτάτε πίσω σας; Έχετε ακόμη νεκρούς να θάψετε; Έχετε ακόμη μία γλυκειά φωλιά για την οποία λυπάστε;. Μείνετε! Μην έλθετε! Αύριο,έτσι και αλλιώς,η φωτιά θα σας τα κάψει και μαζί και εσάς!

Κύριε,εαν αυτή είναι η στιγμή της μεγάλης απόφασης,ιδού,και εγώ είμαι έτοιμος! Φώναξε και κάλεσέ με! Είμαι έτοιμος αυτήν τη στιγμή! Τους λογαριασμούς μου τους έκανα: δεν επιθυμώ τίποτα, δεν μετανιώνω για κάτι!

Ούτε ένα ψίχουλο της καρδιάς μου δεν είναι δεμένο με κάτι γήϊνο. Οι αποσκευές μου είναι έτοιμες. Έχω τόσο λίγα να πάρω μαζί μου! Ότι είχα πιο πολύτιμο το έστειλα μπροστά,ότι είχα πιο βαρύ το πέταξα πίσω μου. Το μόνο που επιθυμώ είναι να μη μείνω χωρισμένος από Εσένα ποτέ,Ιησού,Γλυκύτατε σωτήρα μου και μεγάλε μου Θεέ»

π.Κωνσταντίνος Σίρμπου(1905-1975)o ομολογητής και μάρτυρας


Διαβάστε και -Έρχεται η εποχή που δεν θα υπάρχουν ιερείς,οι πόρτες θα είναι κλειδωμένες

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

WILLIAM BUTLER YEATS
Η "Απόκρυφη Ιστορία" - Βυζάντιο 6ος αιώνας - Εισαγωγή
Αυτή δεν είναι χώρα για τους γέρους.
Αγκαλιασμένοι νέοι, πουλιά στα δέντρα
- ετούτες οι φθαρτές γενιές- γεμάτες
με ψάρια θάλασσες, θηράματα και σάρκες
υμνούν ο, τι γεννιέται και πεθαίνει κι όλοι,
στην μουσική πιασμένοι των αισθήσεων,
του αγέραστου νου τα μνημεία καταφρονούνε.

Ο γέρος είναι κάτι τιποτένιο,
ένα κουρέλι πάνω στο μπαστούνι,
εκτός κι αν η ψυχή χειροκροτήσει,
και μ’ όλη την πνοή της τραγουδήσει
για κάθε σκίσιμο στο γήινο ένδυμά της.

Κι αυτό δεν είναι ωδείο αλλά μελέτη
πια των μνημείων του δικού της μεγαλείου.
Για αυτό ταξίδεψα στις θάλασσες και πήγα
στην Άγια πολιτεία του Βυζαντίου.

Σοφοί στην Άγια μέσα φλόγα του Θεού,
σαν τα χρυσά ψηφιδωτά του τοίχου,

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

Τότε είσαι ελεύθερος!

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Γίνεσαι ελεύθερος από κάτι αν το κυριαρχήσεις,
όχι αν το αποφύγεις.Τότε είσαι ελεύθερος!
Επειδή ξέρεις την μικρότητά του και την μικρότητα της χρήσεώς του..

+π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

ΕΝΑ ΠΙΑΤΟ ΦΑΪ́ ΠΟΥ ΣΕ «ΣΤΟΙΧΙΩΝΕΙ...»!

Ένας άντρας... προσπαθεί να "σκοτώσει" την ελπίδα σου! Για το καλό ...
 Φεβρουάριος 1980, η αδερφή μου πηγαίνοντας στο σχολείο -λύκειο- είχε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Κάποιος νεαρός, πήρε ένα αμάξι και πήγε να πειράξει τις κοπέλες.
Κωλιές,μαγκιές, επιτόπιες στροφές κλπ Αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου,να ανεβεί στο πεζοδρόμιο και να τραυματίσει οκτώ παιδιά.
Δυστυχώς η πιο άσχημα τραυματισμένη απ όλα τα παιδιά, η αδερφή μου.
Οι γιατροί δεν ήξεραν αν θα ζήσει ή θα πεθάνει.
Είπαν στη μητέρα μου, δύσκολα τα πράγματα. Αν δεν περάσει 48ωρο δεν ξέρουμε καν αν θα ζήσει. Το παιδί πρησμένο, μη αναγνωρίσιμο, σε αφασία, με ακατάσχετη αιμορραγία, ένα πόδι σμπαραλιασμένο, που ποτέ δεν επανήλθε, παρ' όλη την δωδεκάμηνη παραμονή στο νοσοκομείο και τελικά μετά από ένα χρόνο νοσηλείας, ο ακρωτηριασμός στο Λονδίνο έδωσε τη λύση.

  Στο διάστημα που μεσολάβησε, εγώ μαθητής της ΣΤ΄του δημοτικού, έζησα την απόλυτη φρίκη, την απόλυτη μοναξιά την απόλυτη ψυχική και σωματική ανασφάλεια και τον τρόμο.
Η μητέρα μου, επί ένα χρόνο στο νοσοκομείο δίπλα στην αδελφή μου δεν κούνησε. Τα βράδια «κοιμόταν» σ'ένα σκαμνί δίπλα στο κρεβάτι της.
Ο αδελφός μου, μεγαλύτερος από μένα, παράτησε το Γυμνάσιο και ξημεροβραδιαζόταν κι αυτός στο νοσοκομείο,μαζί με τη μητέρα μου και τα βράδια επειδή το νοσοκομείο ήταν στον Χολαργό, κοιμόταν σ ένα φίλο του στους Αμπελοκήπους για να βρίσκεται κοντά αν χρειαζόταν που είχε και τηλέφωνο.
Εγώ, μόνος στο σπίτι στο Περιστέρι.
Λογικά ήμουν υπό την «προστασία» κάποιων θείων αλλά κ αυτοί εργάζονταν, οπότε η προστασία ήταν τυπική αφού πιότερο απ όλα, είχα ανάγκη την φυσική παρουσία και την προστασία κάποιου ανθρώπου.
Όμως αντί προστασίας, αφέθηκα έρμαιο του φόβου, της μοναξιάς, της απελπισίας, της αβεβαιότητας, πολλές φορές της πείνας και της «ελεημοσύνης» και τέλος της απόγνωσης.
Όλα αυτά, πολύ βαριά για τον ευαίσθητο ψυχισμό ενός παιδιού που βιώνει μια ακούσια εγκατάλειψη, στιγματίζουν αν όχι καθορίζουν, την μετέπειτα ζωή του, θέλοντας και μη.

 Οσο η κατάσταση της αδελφής μου παρέμενε κρίσιμη, σταθερά δλδ επι ένα ετος, εγω καθημερινά ρωτούσα να μάθω τι γίνεται, πήγαινα στο περίπτερο και έπαιρνα τηλέφωνο στο νοσοκομείο, περίμενα κ εγώ ένα διπλό θαύμα. Από την μια την πλήρη ίαση της αδελφής μου και από την άλλη την οριστική «επανένωση» της οικογένειας, που τόσο μου έλειπε.
Το θαύμα όμως δεν ερχόταν και ο εφιάλτης συνεχίζονταν.
Μπορώ μέχρι και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες, να ανακαλέσω με απόλυτη ακρίβεια στη μνήμη μου τα συναισθήματά που ένιωθα μπαίνοντας σε ένα σπίτι εντελώς άδειο, έρημο, κρύο κυριολεκτικά κ μεταφορικά.
Ναι ήμασταν οι πιο φτωχοί αλλά κάποτε αυτό το ίδιο σπίτι έσφυζε από ζωή και θαλπωρή. Υπήρχε η μάνα.
Αχ αυτή η μάνα! Ηρωας σωστός!

Όταν φοβόμαστε τόν θάνατο καί δέν φοβόμαστε τήν αμαρτία, έχουμε παιδικό φόβο

Το λυχνάρι του σώματος είναι τα μάτια. Αν λοιπόν τα μάτια σου ...
Όταν φοβόμαστε τόν θάνατο καί δέν φοβόμαστε τήν αμαρτία,έχουμε παιδικό φόβο. Τά μικρά παιδιά φοβούνται τίς μάσκες, δέν φοβούνται όμως τή φωτιά.

Άν τύχει νά βρεθούν κοντά σέ αναμμένο λυχνάρι, απλώνουν απερίσκεπτα τό χέρι τους στό λυχνάρι καί στή φλόγα του. Τήν μάσκα τήν φοβούνται, αλλά τήν πραγματικά φοβερή φωτιά δέν τή φοβούνται.

Έτσι κάνουμε καί εμείς. Φοβόμαστε τόν θάνατο, ο οποίος μοιάζει μέ τήν ευκαταφρόνητη μάσκα, αλλά τήν αμαρτία δέν τή φοβόμαστε, αυτή πού είναι πράγματι φοβερή καί ως φωτιά κατατρώει τή συνείδησή μας. Κι αυτό συμβαίνει όχι εξαιτίας τής φύσεως τών πραγμάτων, αλλά από τή δική μας απερισκεψία. Γιατί άν ξέραμε τί είναι ο θάνατος καθόλου δέν θά τόν φοβόμασταν.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Η εκπαίδευση στην Βόρεια Ήπειρο κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Η εκπαίδευση στην Βόρεια Ήπειρο κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
(Διδακτορική Διατριβή)
Η εκπαίδευση στη Βόρεια Ήπειρο κατά την ύστερη περίοδο της ...

Άγιος Ιερομάρτυρας και Εθνομάρτυρας Μελχισεδέκ Επίσκοπος Κισσάμου και Σελίνου


  Ο Μελχισεδέκ Δεσποτάκης καταγόμενος από το Ηράκλειο της Κρήτης σε νεαρή ηλικία γίνεται μοναχός και μεταβαίνει στις παραδουνάβειες ηγεμονίες. Στo Ιάσιο της Μολδαβίας μαθητεύει κοντά στον διδάσκαλο Κλεόβουλο. Τον Ιανουάριο του 1818 εχειροτονήθηκε επίσκοπος της επισκοπής Κισσάμου και Σελίνου διαδεχόμενος τον Ιωαννίκιο. Γενναίος και με ακμαίο εθνικό φρόνημα είχε μυηθεί εις τα της Φιλικής Εταιρείας υπό του εκ Κίου της Μικράς Ασίας Πάγκαλου Βαρνάβα. Αναδείχθηκε πρωτεργάτης της επαναστάσεως του 1821. Γενναίου και ατρόμητου χαρακτήρα, ο επίσκοπος απέκρουε απτόητα πολλές και άδικες απαιτήσεις των Τούρκων Γενιτσάρων.

ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ
  Κατά τα μέσα περίπου του Μαϊου του 1821 οι Τούρκοι των Χανίων γνωρίζοντας ήδη τις κινήσεις του Επισκόπου στην επαρχία του Σελίνου μόλις αυτός επέστρεψε στην έδρα της Επισκοπής του που τα χρόνια εκείνα ήταν το χωριό Επισκοπή Κισσάμου με μητροπολιτικό ναό την αρχαία Εκκλησία της Ροτόντας (Μιχαήλ Αρχάγγελλος) παρουσιάστηκαν εις τον Τούρκο διοικητή των Χανίων τον Σερίφ Πασά και απαίτησαν την σύλληψη και την φυλάκιση του επισκόπου. 
  Ο πασάς υπακούοντας στις απαιτήσεις του όχλου διέταξε να συλληφθεί ο επίσκοπος με την κατηγορία ότι «περιήρχετο την επαρχία του, κινών τον λαόν των Χριστιανών εις αποστασίαν». 
  Στις φυλακές των Χανίων που τον οδήγησαν τον έκλεισαν στο φρούριο της Σπλάντζιας (Τουρκικής συνοικίας τότε) μαζί με τον Ιεροδιάκονο Καλλίνικο, Βεροιέα την καταγωγή, τον οποίον μισούσαν οι Τούρκοι δια τον νέο τρόπο διδασκαλίας που εφάρμοζε και εμπαικτικώς τον αποκαλούσαν (Νιζαμζετιτλήν). Αυτόν συνέλαβαν εις το χωριό Περιβόλια Κυδωνίας και εις την οικία του Κωνσταντίνου Γερακάκη.

  Εις τους φυλακισμένους επίσκοπο και διάκονο οι Τούρκοι αποφάσισαν να δώσουν το πρώτο σημείο των μελετηθέντων κατά των Χριστιανών της Κρήτης

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

Μόνο από τις ρίζες μας μπορούμε ν΄αντλήσουμε τη δύναμη που μας χρειάζεται για ν΄αντιμετωπίσουμε τη σημερινή λαίλαπα

Με τόσον µεγάλην προθυµίαν ἂς προσερχώµεθα και ἐµεῖς εἰς την τράπεζαν αὐτήν και εἰς την θηλήν τοῦ πνευµατικοῦ ποτηρίου

decembrie | 2019 | Mulțumesc
Δὲν βλέπετε τὰ βρέφη µὲ πόσην προθυµίαν ἁρπάζουν τὸν µαστόν;
Μὲ πόσην ὁρµὴν µπήγουν τὰ χείλη τους εἰς τὴν θηλήν;
Μὲ τόσον µεγάλην προθυµίαν ἂς προσερχώµεθα καὶ ἐµεῖς
εἰς τὴν τράπεζαν αὐτὴν καὶ εἰς τὴν θηλὴν τοῦ πνευµατικοῦ ποτηρίου
ἢ µᾶλλον, µὲ πολὺ πιὸ µεγάλην προθυµίαν ἂς ἑλκύσωµεν, ὡσὰν θηλάζοντα νήπια,
τὴν χάριν τοῦ Πνεύµατος.

Καὶ µία δι’ ἡµᾶς ἂς ὑπάρχῃ θλῖψις,τὸ νὰ µὴ µετέχωµεν εἰς τὴν τροφὴν αὐτήν.
Δὲν εἶναι ἔργα ἀνθρωπίνης δυνάµεως ὅσα προτίθενται.
Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔκαµεν αὐτὰ τότε εἰς ἐκεῖνο τὸ Δεῖπνον,αὐτὸς τελεῖ καὶ τώρα τὰ µυστήρια αὐτά.
Ἐµεῖς ἐπέχοµεν θέσιν ὑπηρετῶν ἐνῷ ἐκεῖνος ποὺ τὰ ἁγιάζει καὶ τὰ µεταβάλλει εἶναι Αὐτός


Προσερχώμεθα εἰς τὴν τράπεζαν
Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Τεῦχος 326, Ἰούνιος 2020

Οι Αγίες Κυριακή,Βαρβάρα,Αικατερίνη,Μαρίνα

Οι Αγίες Κυριακή, Βαρβάρα, Αικατερίνη, Μαρίνα από την τοιχογραφία του Ναού του Αγίου Αθανασίου Μοσχοπόλεως (Μοσχόπολις 1995)
Οι Αγίες Κυριακή,Βαρβάρα,Αικατερίνη,Μαρίνα
Ιερός ναός Αγίου Αθανασίου Μοσχοπόλεως

ΟΡΩ CE ΤΑΦΕ ΔΕΙΛΙΩ (C)OY ΤΗΝ ΘΕΑΝ ΚΑΙ ΚΑΡΔIOCTA|ΛΑΚΤΟΝ ΔΑΚΡΥΟΝ ΧΕΩ

Η εικονογράφηση του Οσίου Σισώη ενώπιον του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποτελεί μία παράσταση της μεταβυζαντινής αγιογραφίας.

Η παρακάτω επιγραφή τοιχογραφίας του Αγίου Σισώη, βρίσκεται στην εξωτερική επιφάνεια του δυτικού τοίχου στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Μονή της Παναγίας Μαυριώτισσας στην Καστοριά.
 Είναι αγιογραφημένη το 1522 από τον ιερέα και πρωτονοτάριο Ευστάθιο,έχει λευκά γράμματα στο κυανό φόντο της τοιχογραφίας και αναγράφει τα ακόλουθα:
+ ος ουδέποτε εωρακώς άν(θρωπον) /νεκρόν συμβιωτευούσης μόνης / εv τη ησύχω καί μακαρίας ερήμου, δι' ο /λοκλήρου της ζωής αυτού, /κατά δε συγ /- κυρίαν οι /κονομικής /τυχών ηρίον, εν ω άν(θρωπ)ος τέθαπτο. Ιδών γούν /και εκπλαγείς και έκθαμ/βος γεγονώς, έφη: + ΟΡΩ CE ΤΑΦΕ ΔΕΙΛΙΩ (C)OY ΤΗΝ ΘΕΑΝ ΚΑΙ ΚΑΡΔIOCTA|ΛΑΚΤΟΝ ΔΑΚΡΥΟΝ ΧΕΩ/ΧΡΕΟC ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ ΦΡΙ/ΤΤΩΝ2 EIC ΝΟΥΝ ΛΑΜΒΑ /ΝΩ ΠΩC ΓΑΡ ΔΙΕΛΘΩ ΠEPAC BABAI /τοιούτον αι αι/θάνατε, τις δύναται φυγείν σε

Άλλο να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο και άλλο να σε χρησιμοποιεί εκείνο!

10 (Almost) Effortless Ways to Boost Facebook Engagement
Τα social media μας εκπαίδευσαν να ανταγωνιζόμαστε με τις ζωές μας.
Δεν εκτιμούμε ορθά αυτά που έχουμε.
Το μόνο που μας νοιάζει είναι να αποδεικνύουμε (διαδικτυακά τουλάχιστον) ότι είμαστε καλά ή καλύτερα από τους άλλους· είτε οικονομικά, είτε συναισθηματικά, είτε κοινωνικά, είτε πνευματικά.
Και μετά απορούμε γιατί σχεδόν όλοι έχουμε επεισόδια κατάθλιψης.
Μην απορούμε, διότι αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα μας κτυπά και δυστυχώς δεν μπορούμε να την διαχειριστούμε.

Αντί να τα βρούμε με τον εαυτό μας, προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους ότι τα έχουμε βρει.Και αυτή η υποκρισία μας, μας στοιχειώνει.

Αντί λοιπόν με εμμονή να προσπαθούμε διαδικτυακά να υποκρινόμαστε κάτι που δεν είμαστε, καλό θα ήταν να δούμε την πραγματικότητα της ζωής μας και να την αποδεχτούμε. Δεν είναι κακό να υστερούμε σε κάτι από τους άλλους. Ολοι μας έχουμε διαφορετικές ζωές.
Κακό είναι όταν ενοχοποιούμε τον εαυτό μας επειδή δεν είναι η ζωή μας όπως των «πετυχημένων influencers” του διαδικτυακού κόσμου που έχουμε αναγάγει ως πρότυπα-είδωλα ζωής.
Άλλο να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο και άλλο να σε χρησιμοποιεί εκείνο!