Tο υπουργείο Παιδείας διδάσκει στα Ελληνόπουλα ότι το κατοχικό ψευδοκράτος ανήκει στην Τουρκία!

Διαβάζω στα νέα πολλαπλά βιβλία, στην Γεωγραφία Β’ Γυμνασίου, το εξής:
«Η Κύπρος δεν ανήκει εξ ολοκλήρου στην Ευρώπη, αλλά έχει τμήμα της στην Ασία».
Με αυτήν την ύπουλη αναφορά το ελληνικό Κράτος (το Υπουργείο Παιδείας) αποδέχεται τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής και κατοχής.
Το τμήμα αυτό της Κύπρου, που γράφουν ότι ανήκει στην Ασία, είναι το σκλαβωμένο από τους Τούρκους, βόρειο τμήμα.
Ουσιαστικά διδάσκουν στα Ελληνόπουλα ότι το κατοχικό ψευδοκράτος ανήκει στην Τουρκία.
Το τουρκικό υπουργείο Παιδείας δεν θα το έγραφε καλύτερα!
Ζητώ από την Υπουργό Παιδείας να φύγει άμεσα η προδοτική αυτή αναφορά.
Το σοβαρό αυτό θέμα αφορά και τους Ελληνοκύπριους αδερφούς μας.

Δημήτρης Νατσιός

Μαρτυρίες ἀπό Ζακυνθινοὺς για τον Οσιο Διονύσιο τον Γιατρά(+1780 )

Ὁ πλάνητας ἀσκητὴς μὲ τὸ προορατικὸ χάρισμα
Ὡς θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ. Μοῦ δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ διηγηθῶ ὀλίγο ἀπὸ τὴν εὐλογημένη ζωὴ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Γιατρα, τοῦ «ἐν Ζακύνθῳ», καταγομένου ἀπὸ τὸ χωρίον Ἅγιος Κήρυκος. Οὗτος ὁ Ἅγιος ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια ὑπέβαλε τὸν ἑαυτό του σὲ πολλὲς σκληραγωγίες ἀσκήσεως καὶ ἀπέκτησε ταπείνωση. Ζοῦσε καὶ ἀγωνιζόταν πρὸς δόξαν τοῦ ὑπεραγάθου Θεοῦ μας. Ἔκρινε καλῶς νὰ πτωχεύσει ἀπὸ τὴν πατρική του περιουσία καὶ νὰ θεραπεύει τὸ Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ ἐλεεῖ τοὺς πτωχούς. Γύριζε τὰ γύρω χωριὰ καὶ ζητιάνευε καὶ αὐτὰ ποὺ μάζευε τὰ μοίραζε στοὺς πτωχούς. Δὲν εἶχε οὔτε δωμάτιο οὔτε καλύβη νὰ μένει καὶ μόνον στοὺς σταύλους τῶν ζώων, στοὺς ἀχυρῶνες εὕρισκε ἀνάπαυση.

Ὁ Κύριος γιὰ νὰ ἀνταμείψει τοὺς ἀγῶνες τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Γιατρᾶ τοῦ χάρισε προορατικὸ χάρισμα. 

 Κάποτε πήγαινε στὴν πόλη ὁ παπποῦς τοῦ μακαρίτη τοῦ πατέρα μου, Διονύσιος ὀνομαζόμενος καὶ αὐτός, καὶ βρῆκε στὴν πορεία του κλειδιά, τὰ ὁποῖα ἦσαν τῶν παλαιῶν καπνισέων. Ὅταν γύρισε ὁ πάππος ὁ μακαρίτης ἀπὸ τὴ χώρα τὸν συνάντησε ὁ Ἅγιος καὶ τοῦ λέγει: 

-Διονύσιε, τὰ κλειδιὰ ποὺ βρῆκες εἶναι τῶν καπνισέων καὶ νὰ τὰ δώσεις, διότι γίνεται μεγάλη φασαρία στὸ σπίτι.

 Ἄλλοτε, ἀφοῦ νήστευε, πῆγε στὸ μπακάλικο καὶ ἀγόρασε σαρδέλλες νὰ δώσει σὲ πτωχὲς οἰκογένειες. Τὸν κατέκριναν ὅμως κάποιοι ὅτι ἀγόρασε τρόφιμα ὄχι νηστίσιμα καὶ ἔκανε πὼς νήστευε. Μόλις ἔφυγε αὐτοὶ πέθαναν ἀπὸ αἰφνίδιο θάνατο. Ἄλλη φορά, ἀφοῦ γύριζε τὰ χωριά, δὲν θυμᾶμαι καλά, μιὰ γυναίκα κακομεταχειρίστηκε τὸ ψωμὶ ποὺ τῆς εἶχε δώσει καὶ τῆς εἶπε:
-Θὰ τὸ στερηθῆς! Καὶ τὸ στερήθηκε.

Κάποια ἄλλη φορὰ ἐρχόταν ἀπὸ τὰ χωριὰ καὶ ἔβρεχε καὶ τὸν ἔβλεπαν οἱ χωριανοὶ καὶ ἔλεγαν:
-Ὁ καημένος ὁ Διονύσιος βρέχεται!
Ὅταν αὐτὸς ζύγωσε κοντά τους οὔτε σταγόνα δὲν εἶχε βλάψει τὰ κουρελιασμένα ροῦχα του.

Ἕνα ἀνδρόγυνο πάλι εἶπε ὅτι ὀνειρεύτηκε ὅτι ἔμελλε νὰ ἐκταφεῖ τὸ σῶμα του. Ἐπιχείρησαν οἱ κληρικοὶ νὰ τὸν ἐκθάψουν καὶ ὁ κόσμος τόσος πολὺς μαζεύτηκε, ποὺ μέχρι καὶ στὰ ἐλαιόδενδρα ἀνέβησαν.

Μητροδώρα Θεοδωρίτση, Μοναχή τῆς Τήνου.
Γιατί δὲν μοῦ ἄναψες το καντήλι;
Νὰ ἀνάβετε τὸ καντηλάκι στὸ καλογεράκι Ἅγιο Διονύσιο ποὺ εἶναι πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Βαρβάρα ἐνταφιασμένος. Ὅταν ἔγιναν οἱ σεισμοὶ δὲν πήγαινα νὰ τοῦ ἀνάψω τὸ καντηλάκι διότι φοβόμουν μήπως πέσει τὸ Ἱερὸ τοῦ Ναοῦ ἐπάνω μου. Τὸ γλυκοχάραμα βλέπω ἕνα καλογεράκι ἐπάνω ἀπ’ τὸ κεφάλι μου καὶ μοῦ λέει:
– Γιατί δὲν ἦλθες νὰ μοῦ ἀνάψης τὸ καντήλι μου; Φοβήθηκα καὶ πῆγα ἀμέσως νὰ διορθώσω τὴν ἀπὸ φόβο ἀμέλειά μου.

Για την Ημέρα Καταστροφής της ΘΕΟΦΡΟΥΡΗΤΟΥ ΜΟΣΧΟΠΟΛΕΩΣ

Για την Ημέρα Καταστροφής της ΘΕΟΦΡΟΥΡΗΤΟΥ ΜΟΣΧΟΠΟΛΕΩΣ , ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ στις 28/6/1769 από Μπορτζιληδες Αλβανούς Μπεηδες με Ορδές Τουρκαλβανών. Οι Συνοικίες της Μοσχόπολης και Εκκλησίες
(Πηγή: Ι. Μαρτινιανός)

α) Αγίας Παρασκευής,
β) Σάρτσα (Μητροπολιτικού Ναού),
γ) Ρούε (Αγίου Νικολάου),
δ) Ήλιου (Ταξιαρχών),
ε) Σκαμνελίκι (Αγίου Αθανασίου, Αγίων Αποστόλων, Προφήτου Ηλιού), Ζαγορισιοι.
ς) Μετσοβίκι (Αγίου Γεωργίου και Αγίου Δημητρίου), Μετσοβιτες, Μιτζιανοι- ( Παράφραση)Μοτσιανοι και Ασπροποταμιτες.
ζ) Ποστενίκα: Γύρω στα 1710 αναφέρεται πως έφτασε στη Μοσχόπολη μία τελευταία μεγάλη ομάδα προσφύγων-μετοίκων, αυτή τη φορά από το χωριό Ποστένανι που βρίσκεται κοντά στο Λεσκοβίκι, στα νότια όρια των περιοχών του Νταγκλί και της Κολώνιας. 

Στη Μοσχόπολη συγκρότησαν μία νέα συνοικία στην άκρη της πόλης, την Ποστενίκα, η οποία όμως δεν είχε προλάβει να οργανωθεί όπως οι άλλες συνοικίες, καθώς η Μοσχόπολη οδηγούνταν σταδιακά στην καταστροφή του 1769.

Πανάγαθε, ήμαρτον, συγγνώμη, εγώ είμαι η αιτία της ελεεινότητός μου.

Μόλις βλέπουμε τις αδυναμίες μας, και τον λογισμό που δεν μπορούμε, αμέσως γυρίζουμε με βάθος ταπεινοφροσύνης, πέφτουμε στα πόδια Του, στις ημαγμένες αιματωμένες πληγές Του, και λέμε: 

Πανάγαθε, ήμαρτον, συγγνώμη, εγώ είμαι η αιτία της ελεεινότητός μου. 

Αλλά δεν τα κατάφερα. Τα πάθη μου με στραγγάλισαν και έγινα έτσι.

 Παρακαλώ την πατρική σου στοργή.Μην με κρίνεις, ιάτρευσέ με. Για τούτο ήρθες. 

Δεν ήρθες για να δικάσεις, όπως είπες, ήρθες για να σώσεις του αμαρτωλούς.

 Και μας είπες ότι το αίμα σου θα μας καθαρίσει από πάσαν αμαρτίαν. 

Γι’ αυτό επιμένομεν, ικετεύοντες και παρακαλούντες την πατρική σου στοργή.

Μην μας εγκαταλείψεις!

Όσιος Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός.

Θαύματα Αγίων Αναργύρων

Από το βιβλίο: Απομνημονεύματα του αρχιμανδρίτου Ιωακείμ Σπετσιέρη. Τόμος Β’. Ελλάς. Μέρος Γ’, σελ. 23.

 Όταν ήμουν εφημέριος στην εκκλησία των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα), η σύζυγος του γιατρού των Ανακτόρων και καθηγητή του Πανεπιστημίου Σάββα αρρώστησε τόσο βαριά, ώστε σύμφωνα με το ιατρικό συμβούλιο που έγινε δεν υπήρχε καμία ελπίδα σωτηρίας.

Ο γιατρός Σάββας λυπόταν πάρα πολύ για την απελπιστική κατάσταση της συζύγου του. Οι οικείοι και οι φίλοι, βλέποντάς τον τελείως απελπισμένο, του είπαν: 

«Δεν καλείς τον πατέρα Ιωακείμ με τα άγια λείψανα των αγίων Αναργύρων για να διαβάσει ευχές υπέρ της υγείας της συζύγου σου;»
Λέει ο Σάββας: «Ποιον Ιωακείμ;» 

«Τον ιερομόναχο Ιωακείμ που είναι εφημέριος στην εκκλησία του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου των αγίων Αναργύρων».

 Έστειλε αμέσως υπηρέτη και με κάλεσε να πάω στην οικία του με τα άγια λείψανα των αγίων Αναργύρων και να διαβάσω ευχές για τη σύζυγό του που είναι άρρωστη βαριά. Πήρα λοιπόν το κουτί των αγίων λειψάνων και πήγα, και μόλις μπήκα στο σπίτι έφτασε κάποιος απεσταλμένος από τη Σοφία, τη σύζυγο του Διαδόχου Κωνσταντίνου, και ρώτησε για την υγεία της κυρίας.

Ο γιατρός Σάββας αποκρίθηκε ότι δεν έχουν καμία ελπίδα σωτηρίας, και σ’ εμένα είπε: «Επειδή η κυρία βρίσκεται σε αφασία και σχεδόν ψυχορραγεί, γι’ αυτό να διαβάσετε τις ευχές έξω από το δωμάτιο στη σάλα». 

«Μάλιστα», είπα, «αλλά φώναξε όλους όσους βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο σπίτι σου να έρθουν εδώ για να γίνει κοινή δέηση».

Αμέσως ο Σάββας φώναξε όλους που ήταν στο σπίτι και ήρθαν στη σάλα, και τότε είπα: «Γονατίστε όλοι». 

«Ἄν ὑπάρχουμε σήμερα σάν ἑλληνική φυλή, εἶναι γιατί κρατηθήκαμε ἀπό τό ἄμφιο τῆς θρησκείας μας ὅλα αὐτά τά χρόνια…

«Ἄν ὑπάρχουμε σήμερα σάν ἑλληνική φυλή, εἶναι γιατί κρατηθήκαμε ἀπό τό ἄμφιο τῆς θρησκείας μας ὅλα αὐτά τά χρόνια… Ἡ Ἐθνική μας ὑπόσταση εἶναι ζυμωμένη μέ τήν Ὀρθοδοξία. Σάν ἔπεσε τό Βυζάντιο, ἡ Ἐκκλησία ἀντικατέστησε τόν τσακισμένο κρατικό μηχανισμό σάν ὑποκατάστατος μηχανισμός τῆς ἐθνικῆς ἑνότητας. Τά σύμβολα τῆς αὐτοκρατορίας τά κράτησε ἡ Ἐκκλησία καί τά διατήρησε μέσα στούς μαύρους αἰῶνες τῆς σκλαβιᾶς. Καί μέσα σ’ αὐτούς τούς φοβερούς αἰῶνες αὐτή στάθηκε τό πνευματικό καί ἐθνικό κέντρο τῆς μαρτυρικῆς φυλῆς… Καί σωστά τὄκανε, πώς σέ κρίσιμες ὧρες τό ράσο στάθηκε ἡ ἐθνική σημαία τῆς Ἑλλάδας στά χρόνια τῆς σκλαβιᾶς».
~Στρατής Μυριβήλης~

  Στις 30 Ιουνίου του 1890,γεννήθηκε στη Σκαμνιά της Λέσβου ο Στρατής Μυριβήλης, φιλολογικό ψευδώνυμο του Ευστράτιου Σταματόπουλου, μια από τις πιο ισχυρές και χαρακτηριστικές φωνές της νεοελληνικής πεζογραφίας. Μια μορφή που δεν έγραψε από απόσταση, αλλά μέσα από τη φωτιά της ιστορίας.

 Ο Στρατής Μυριβήλης έζησε τον ελληνικό 20ο αιώνα περνώντας κυριολεκτικά δια πυρός και σιδήρου. Στα χαρακώματα των Βαλκανικών Πολέμων, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μικρασιατική Εκστρατεία, δεν στάθηκε απλός παρατηρητής. Στάθηκε παρών και από αυτή την παρουσία γεννήθηκε η γραφή του σκληρή, καθαρή, ανελέητη απέναντι στην ψευδαίσθηση της δόξας.
Στη ''Ζωή εν Τάφω'', ο πόλεμος παύει να είναι ιστορία και γίνεται ύλη λάσπη, φόβος, αναπνοή που κόβεται. Εκεί ο άνθρωπος δοκιμάζεται σκληρά και μέσα στη δοκιμασία του, απογυμνώνεται μέχρι το πιο γυμνό του σημείο την επιβίωση.Όμως ο Μυριβήλης δεν έγραψε μόνο τον πόλεμο. Έγραψε και τον απόηχό του. Τον άνθρωπο μετά τη θύελλα. Τον λαό μετά την καταστροφή. Τη μνήμη που δεν λέει να σωπάσει.

Νεοπαγανισμός: Μιά μορφή εκφυλιστικής μετάλλαξης της Μαρξιστικής ιδεολογίας!

 Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου-Καθηγητού

  Η σύγχρονη παγκόσμια νεοπαγανιστική λαίλαπα χρήζει ιδιαίτερης επιστη­μονικής διερεύνησης. Η ορμή αυτού του παράδοξου (παρά)θρησκευτικού και σα­φέστατα αποκρυφιστικού φαινομένου προκαλεί κατάπληξη σε κάθε σκεπτό­μενο και προβληματιζόμενο άνθρωπο. Ερωτηματικά εγείρονται για το γεγονός ότι στην ανατολή του 21ου αιώνα, στην εποχή της πνευματικής (υποτίθεται) απε­λευθέρωσης και του ορθού λόγου, ευδοκι­μούν μορφές θρησκευτικού και πνευματι­κού πρωτογονισμού, με κύρια έκφανση τον παγανισμό.

  Κατάπληξη επίσης προκαλεί το γεγο­νός ότι πρωτοπόροι του νεοπαγανιστικού κινήματος τυχαίνει να προέρχονται από πρώην μαρξιστικές τάξεις και μάλιστα πολλοί από αυτούς είχαν θητεύσει στην ανένταχτη αναρχική αριστερά! Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν υπάρχουν νεοπαγανιστές άλλων πολιτικοκοινωνι­κών ιδεολογιών. Αν πάρουμε για παρά­δειγμα την ελληνική πραγματικότητα θα διαπιστώσουμε πως οι εννέα στους δέκα παράγοντες των πολυπληθών νεοπαγανιστικών ομάδων προέρχονται από το χώρο της μαρξιστικής αριστεράς.

 Μέ­σα στα κείμενά τους, στα ποικιλώνυμα περιοδικά τους και στις δαιδαλώδεις ιστοσελίδες τους, αφήνουν να φανούν ολοκάθαρα τα μαρξιστικά τους κατάλοι­πα. Δεν είναι επίσης λίγοι εκείνοι, από τους «επώνυμους» της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, της «κουλτούρας» και του θεάματος, οι οποίοι ανήκουν (μάλ­λον ανήκαν) στη μαρξιστική ιδεολογία, και δηλώνουν άπροκάλυπτα θιασώτες του παγανισμού! Από άθεοι ιδεολόγοι μαρξιστές μεταλλάχτηκαν ξαφνικά σε θρήσκους, λάτρεις των παγανιστικών θεών!

 Η εξήγηση δεν είναι δύσκολη. Όποιος γνωρίζει ελάχιστα στοιχεία κοινωνιολο­γίας, ανθρωπολογίας και πολιτικής επι­στήμης μπορεί εύκολα να ερμηνεύσει τη σύγχρονη εκφυλιστική μετάλλαξη της μαρξιστικής ιδεολογίας σε νεοπαγανιστική θρησκευτικότητα και νεοειδωλολατρική μεταφυσική πίστη.

 Θα περιττολογούσαμε αν αναφέραμε εδώ την χιλιοειπωμένη αλήθεια ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θρη­σκευτικό όν[1]. Δεν υπήρξε ποτέ κανένας απόλυτα άθεος, γιατί στην περίπτωση της αθεΐας, η θρησκευτικότητα βρίσκε­ται σε λανθάνουσα κατάσταση, τη θέση της οποίας έχει καταλάβει κάποια άλλη πίστη. Άλλωστε όπως είχε αποφανθεί ο μεγάλος ανθρωπολόγος J. Quatrefages «η αθεΐα τυγχάνει ανώμαλος και παθολο­γική κατάσταση της Ψυχής»[2]. 

 Ο δυτι­κοευρωπαϊκός ορθολογισμός, του οποίου γνήσιο τέκνο υπήρξε ο μαρξισμός, δεν είναι τίποτε άλλο από υποκατάστατο με­ταφυσικής πίστης του νόθου δυτικοευρωπαϊκού «χριστιανισμού». Δε χρειάζεται πολλή σκέψη να καταλάβει κάποιος πως στον ορθολογιστικό παραλογισμό, την πίστη στο Θεό έχει πάρει η πίστη στο ανθρώπινο μυαλό. Τρανταχτό παράδειγμα η ίδρυση της θρησκείας του «Ορθού Λόγου» από τους «διαφωτιστές»-πρωτεργάτες της Γαλλικής Επανάστασης!
Αλλά και ο μαρξισμός δρούσε στην ουσία ως βαθύτατη μεταφυσική πίστη. 

 Ο Ν. Μπερντιάεφ είχε αποδείξει πως η μαρξιστική ιδεολογία «κατέχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας θρησκείας»[3]. 

Τότε κατάλαβε ότι οι επισκέπτες που συνομίλησαν μαζί του, ήταν οι Δώδεκα του Κυρίου Άγιοι Απόστολοι.

 Ο πατήρ Ιερεμίας, αυτός που μετέπειτα έγινε αρχιερεύς Βερατίου της Βορείου Ηπείρου, όταν ήταν Διονυσιάτης ιεροδιάκονος, περίπου το έτος 1740, προσβλήθηκε από τη λοιμώδη νόσο την πανώλη και, για το ευμετάδοτο της ασθένειας, κρίθηκε εύλογο να χωριστεί από την αδελφότητα της Μονής Διονυσίου.
Έτσι, λοιπόν, στάλθηκε να μένει σ’ ένα Κάθισμα, δηλαδή σε μια μοναχική Καλύβη, η οποία, φαίνεται απέναντι ακριβώς από τη Μονή, απέχοντας από αυτή περίπου ένα τέταρτο δρόμο με τα πόδια. Αυτό το μοναχικό και ησυχαστικό Κάθισμα, είναι το Κάθισμα των Αγίων Αποστόλων.

 Εκεί, λοιπόν, έμενε αυτός ο διακο–Ιερεμίας μαζί μ’ έναν άλλον ευλαβή γέροντα μοναχό, που τον είχε για βοηθό στη δεινή αρρώστια του. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο η κατάσταση του ασθενούς, του διακο–Ιερεμία, χειροτέρευε. Ο γερο–βοηθός μοναχός, πάλι, καταστεναχωριόταν πολύ γιατί έβλεπε μέρα με τη μέρα ο θάνατος να πλησιάζει ολοένα τον ασθενή του.

 Κάποια μέρα, έτσι όπως αυτός ήταν βαριά περίλυπος, βλέπει να κατεβαίνουν μεσ’ απ’ το βουνό Δώδεκα Άνδρες, οι οποίοι, αφού πρώτα τον χαιρέτισαν με ευμένεια, βλέποντάς τον να είναι έτσι, σ’ αυτή την ολοφάνερη κατήφεια και θλίψη, τον ρώτησαν να μάθουν την αιτία.

Ο γέροντας μοναχός και βοηθός του κατάκοιτου διακο–Ιερεμία, τους έδειξε βαρύθυμα με το χέρι του προς τον κλινήρη κι ανήμπορο διάκο και τους είπε ότι, κατά πάσα πιθανότητα, μέσα σε λίγες μέρες, φεύγει απ’ αυτή τη ζωή.

Στρατής Μυριβήλης: «Δεν υπάρχουν Έλληνες κομμουνιστές. Όταν κανείς γίνει συνειδητός κομμουνιστής παύει νά ’ναι Έλληνας».

 

Από ανθρώπους των γραμμάτων, σίγουρα όλοι έχετε ακούσει τον Ρίτσο, τον Βάρναλη, άντε και τον Λειβαδίτη. Τον Μυριβήλη, τον Παλαμά, τον Βαλαωρίτη, τον Καραγάτση και άλλες μορφές των ελληνικών γραμμάτων, λίγοι τους έχουν ακουστά. Βλέπετε, δεν ήταν αριστεροί, κι όποιος δεν είναι αριστερός στην σύγχρονη Ελλάδα, τον τρώει το μαύρο σκοτάδι της λησμονιάς.

Σαν σήμερα, το 1890, στην Συκαμιά της Λέσβου, γεννήθηκε ο Στρατής Μυριβήλης. Συμμετείχε εθελοντικά στους αγώνες της εθνικής ολοκλήρωσης το 1912-1913, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και στην Μικρασιατική εκστρατεία. Μετά την καταστροφή, εγκαταστάθηκε στο νησί του, κι άρχισε να γράφει στις τοπικές εφημερίδες, πεζογραφήματα, ποιήματα, άρθρα και χρονογραφήματα.

Το 1932, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου συνεργάστηκε με όλες τις μεγάλες εφημερίδες της εποχής («Καθημερινή», «Ακρόπολις», «Πρωία», «Απογευματινή» κ.α.), με λογοτεχνικά περιοδικά («Θεατής», «Νέα Εστία», «Ελληνική Δημιουργία» κ.λπ.) και με τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών, ενώ συνέγραψε δεκάδες λογοτεχνικά βιβλία. Εργάστηκε επίσης, ως διευθυντής στην Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Ακαδημίας Αθηνών και τιμητικό μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Γραμμάτων και Τεχνών, ενώ τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας (1940) και τον Σταυρό του Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος του Γεωργίου Α΄ (1959).

Στα δύσκολα χρόνια που πέρασε η Ελλάδα, μετά το 1944, ο Μυριβήλης δεν σιώπησε, αλλά πήρε σαφή θέση υπέρ των εθνικών δυνάμεων της χώρας. Μάλιστα, συνέγραψε και το υπέροχο βιβλίο «Ο κομμουνισμός και το παιδομάζωμα», γι’ αυτό το τρομερό έγκλημα κατά του μέλλοντος της ελληνικής φυλής.

Παρακάτω, θα παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από ομιλία που παρέθεσε ο μέγας αυτός λογοτέχνης, το 1948. Συνιστώ να το διαβάσετε με προσοχή, καθώς σχεδόν όλα αυτά που είπε τότε, ισχύουν και σήμερα.

Για την ανθελληνική φύση του κομμουνισμού:

«Δεν υπάρχουν Έλληνες κομμουνιστές. Όταν κανείς γίνει συνειδητός κομμουνιστής παύει νά 'ναι Έλληνας. Γι’ αυτό και το κόμμα λέγεται Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας και όχι Ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα».

Για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν σε βάρος του ελληνικού λαού:

Αυτός που έχει συνηθίσει να δίνει λόγο για τη ζωή του στην εξομολόγηση εδώ, δεν θα φοβάται να δώσει απάντηση στη φοβερή κρίση-έδρα του Χριστού.

 "Αυτός που έχει συνηθίσει να δίνει λόγο για τη ζωή του στην εξομολόγηση εδώ, δεν θα φοβάται να δώσει απάντηση στη φοβερή κρίση-έδρα του Χριστού... 

 Όσο παραμένουμε χωρίς να εξομολογηθούμε, τόσο χειρότερο είναι για μας, τόσο πιο πολύ μπλεγμένοι γινόμαστε στα δεσμά της αμαρτίας... 

 Οι αμαρτίες είναι μυστικά φίδια, που ροκανίζουν την καρδιά ενός ανθρώπου και όλη του την ύπαρξη· δεν τον αφήνουν να ξεκουραστεί, ρουφάνε συνεχώς την καρδιά του... 

 Η εξομολόγηση πρέπει να είναι ειλικρινής, βαθιά και πλήρης. ”

 Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης ''Η εν Χριστώ ζωή μου''

Η ''Πέτρα''και ο ''Λίθος'' στην Αγία Γραφή

 Η "πέτρα" και ο "λίθος" μπορεί σήμερα είναι συνώνυμα, στην αρχαιότητα όμως, αν και κινούνταν στο ίδιο σημασιολογικό πεδίο, δεν ταυτίζονταν σημασιολογικά: Ο "λίθος" είχε γενικότερη σημασία και δήλωνε τη συγκεκριμένη ύλη σε αντίθεση με άλλες, π.χ. σε αντίθεση με την ύλη του ξύλου, ενώ η "πέτρα" δήλωνε κυρίως μεγάλου μεγέθους λίθο ο οποίος, λόγω του μεγάλου του βάρους και όγκου, χρησίμευε ως σταθερό, ασάλευτο και ασφαλές θεμέλιο, πάνω στο οποίο μπορούσε να στηρίζεται μεγάλο οικοδόμημα. Πέτρα επίσης ήταν και ο βράχος (!).

Τη σημασία του θεμελίου έχει στο γνωστό απόσπασμα από το Κατά Ματθαίον όπου ο Χριστός δηλώνει στον μαθητή του Σίμωνα "σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν (Ματθ. 16:18). Ο Σίμων πλέον θα αποκαλείται μόνιμα Πέτρος.

Αλλά πέτρα δεν είναι μόνο ο Πέτρος, πέτρα είναι και ο Ίδιος ο Χριστός, σύμφωνα με το Α΄ Κορινθ. 10:4 (εδώ ως βράχος): "ἔπινον γὰρ ἐκ πνευματικῆς ἀκολουθούσης πέτρας, ἡ δὲ πέτρα ἦν ὁ Χριστός". (Γίνεται αναφορά στο συμβάν που περιγράφεται στο παλαιοδιαθηκικό βιβλίο της Εξόδου [Έξ. 17:5-6], όπου ο Μωυσής, μετά από εντολή του Θεού, χτυπάει έναν συγκεκριμένο βράχο, από τον οποίο βγήκε νερό για να πιει ο λαός. Αναφορά στο ίδιο γεγονός γίνεται και στους Ψαλμούς: "διέῤῥηξε πέτραν ἐν ἐρήμῳ καὶ ἐπότισεν αὐτούς" [Ψαλμ. 77:15]).

Η πέτρα ως ασάλευτο θεμέλιο, που αντιστέκεται σθεναρά και αποτελεσματικά σε όλες τις καιρικές συνθήκες, δηλώνεται και στο Ματθ. 7:24-25:

Τα Άγια Λεί­ψα­να έχουν την εξής κλι­μά­κω­ση:

Πρώ­τα έχου­με το κί­τρι­νο χρω­μα­τι­σμό, μετά εί­ναι η ευω­δία, μετά εί­ναι η μυ­ρο­βλυ­σία και μετά εί­ναι η θαυ­μα­τουρ­γία..

Τα Άγια Λεί­ψα­να πε­ριέ­χουν υπο­στα­τι­κή Χάρη Αγί­ου Πνεύ­μα­τος και όταν τα προ­σκυ­νά­με, δεν προ­σκυ­νά­με τα οστά, αλλά τη Χάρη που πε­ριέ­χουν, για να με­τα­δο­θεί και σε εμάς, ανά­λο­γα με την πί­στη μας.
Όταν πάμε σε μια βρύ­ση, ο σκο­πός μας δεν εί­ναι η βρύ­ση αυτή καθ' αυτή, αλλά το νερό που εκ­βάλ­λει, για να το πιού­με. Κάτι πα­ρό­μοιο συμ­βαί­νει και με τα Άγια Λεί­ψα­να. Που­θε­νά στον κό­σμο δεν υπάρ­χουν Αγία Λεί­ψα­να. Μόνο η Ορ­θο­δο­ξία έχει αυ­τόν τον θη­σαυ­ρό..

Οι αγα­θοί λο­γι­σμοί χρω­μα­τί­ζουν τα οστά του αν­θρώ­που, ξε­κι­νών­τας από την κάρα του αν­θρώ­που, επει­δή ο τρό­πος σκέ­ψε­ως βρί­σκε­ται στο κε­φά­λι. 

Χρω­μα­τί­ζουν με έν­το­νο χρω­στή­ρα αγιο­πνευ­μα­τι­κό και τα οστά απο­κτούν έν­το­νο κε­χριμ­πα­ρί κί­τρι­νο χρώ­μα, που υπο­δη­λώ­νει μό­νι­μη πα­ρου­σία του Αγί­ου Πνεύ­μα­τος.
Και όσο πιο Άγιος εί­ναι ο άν­θρω­πος, τόσο πιο πολύ χρω­μα­τί­ζον­ται τα οστά του.

Ο χρω­μα­τι­σμός των Αγί­ων λει­ψά­νων δεν έχει ερ­μη­νευ­τεί επι­στη­μο­νι­κώς και κα­θι­στά ανα­πο­λό­γη­τους όχι μόνο όλους τους επι­στή­μο­νες, αλλά και τους απί­στους.
Αν τα λεί­ψα­να των Αγί­ων ευω­δί­α­ζαν στον πραγ­μα­τι­κό βαθ­μό, οι άν­θρω­ποι θα πέ­θαι­ναν από αυ­τήν την ευω­δία, λόγω υπερ­βο­λι­κής χα­ράς!

Γέροντας Εφραίμ, Δικαίος Ιεράς Σκήτης Απ. Ανδρέα, Αγίου Όρους.+

πηγή

Εισβολή κοσμικών στοιχείων στή ζωή τής Εκκλησίας.

Από τό βιβλίο τού π. Ευσεβίου Βίττη, "ΕΠΙΨΑΥΣΕΙΣ ΑΚΡΩ ΔΑΚΤΥΛΩ"

  Από τότε πού ή Εκκλησία έγινε status quo εισρέουν μέσα της αδειάλειπτα κοσμικά στοιχεία. Δεν χρειάζεται νά τά απαριθμήσουμε εδώ όλα. Άν προσπαθήσουμε νά ιδούμε τή ζωή τής Εκκλησίας μας καί τή γνήσια ορθόδοξη πνευματικότητα, δέν θά αργήσουμε νά διαπιστώσουμε πώς όχι λίγα ξένα σώματα βρίσκονται στόν άγιο οργανισμό της.

  Μένει κανείς κατάπληκτος, βλέποντας φεουδαρχικά χαρακτηριστικά ή κατάλοιπα μέσα στήν Εκκλησία. Καί αυτό δέν τό μαρτυρούν μονάχα οι διάφορες διαβαθμίσεις τίτλων καί αξιωμάτων, πού αντανακλούν τή διάθρωση τής κοσμικής εξουσίας, αλλά καί - κυρίως αυτό - τό πνεύμα πού διέπει τίς σχέσεις μέσα σ αυτή.

  Στό σημείο αυτό είναι φανερό πόσο έντονη είναι π.χ. ή απόσταση, πού χωρίζει τόν επίσκοπο (μητροπολίτη) από τούς υφισταμένους του. Παρ όλα τά αρχι - καί πρωτο - καί ό,τι άλλο σχετικό, πού μπορεί νά στολίζουν τούς τίτλους τών κάτω από αυτούς κληρικών, ένα είναι τό γεγονός, ότι δέν είναι ουσιαστικά παρά αφάνταστα υποδεέστεροί τους καί δεμένοι χειροπόδαρα, μάλιστα καί μέ τή βοήθεια τής κρατικής εξουσίας. Κανένας δέν αμφισβητεί τήν ιδαιτερότητα καί τή σημασία τού επισκοπικού αξιώματος στήν εκκλησιολογία μας. ¨Ομως ένα τέτοιο χάσμα μεταξύ επισκοπικού αξιώματος καί τών υπολοίπων κληρικών καί, πολύ περισσότερο, τών λαικών, είναι κάτι πού μόνο σ ένα φέουδο μεσαιωνικό ήταν φανταστό. Τό ότι δέν είναι όλοι ανεξαίρετα οι μητροπολίτες καί επίσκοποι φεουδάρχες καί πραγματικοί δεσπότες, αυτό δυστυχώς δέν καταλύει τό γεγονός.

…Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα από το να νιώθεις ισότιμος με τον απλό άνθρωπο

«…Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα από το να νιώθεις ισότιμος με τον απλό άνθρωπο, με τα καθαρά αισθήματα, με τον άνθρωπο τον εξαγιασμένο από το μόχθο, τον άνθρωπο που σκάβει τη γη, τον άνθρωπο που δουλεύει στο εργοστάσιο, τον υπάλληλο, το λογιστή, το βιοτέχνη, που περιμένει τη χαρά της ζωής, κρατώντας το άνθος της ελπίδας στο χέρι του. Με τον άνθρωπο που έχει εχτιμήσει σωστά την αξία του ήλιου, την αξία του χώματος της πατρίδας του, την αξία της ελευθερίας και της δημοκρατίας, την αξία της ειρήνης…».

Αποχαιρετιστήριο, Δρόμοι της Ειρήνης, 1963

Φώτο Τάκης Τλουπας

Λυπήσου το έθνος ...

Λυπήσου το έθνος του οποίου ο λαός είναι πρόβατα και οι βοσκοί του το οδηγούν στην πλάνη.
Λυπήσου το έθνος του οποίου οι ηγέτες είναι ψεύτες,οι σοφοί του φιμωμένοι
και οι φανατικοί κατακλύζουν τα ερτζιανά.
Λυπήσου το έθνος που υψώνει τη φωνή του μόνο για να δοξάσει τους κατακτητές του
και να ανακηρύξει ήρωα τον νταή,που ονειρεύεται να κυβερνήσει τον κόσμο με τη βία και τα βασανιστήρια.
Λυπήσου το έθνος που δεν γνωρίζει άλλη γλώσσα πέρα από τη δική του ούτε άλλον πολιτισμό πέρα από τον δικό του.
Λυπήσου το έθνος του οποίου θεός είναι το χρήμα και που κοιμάται τον ύπνο του χορτασμένου.
Λυπήσου το έθνος —ω, λυπήσου τον λαό που αφήνει τα δικαιώματά του να διαβρώνονται
και τις ελευθερίες του να ξεπλένονται.
Πατρίδα μου, δάκρυά σου, γλυκιά γη της ελευθερίας.
……………...
Το ποίημα αυτό, το οποίο αποτελεί μια δριμεία κοινωνική και πολιτική κριτική, ανήκει στον Αμερικανό ποιητή και εκδότη Lawrence Ferlinghetti (1919–2021).
Το ποίημα αυτό του Lawrence Ferlinghetti συνομιλεί με το αντίστοιχο έργο του Χαλίλ Γκιμπράν, «Λυπήσου το έθνος». Δεν πρόκειται απλώς για μια λογοτεχνική αναφορά, αλλά για μια επανεγγραφή του ίδιου υπαρξιακού και πολιτικού ερωτήματος μέσα σε διαφορετική εποχή.

Ο Ferlinghetti μεταφέρει την αγωνία του Γκιμπράν στον 20ό αιώνα, σε έναν κόσμο όπου η πληροφόρηση, η εξουσία και η βία παίρνουν νέες μορφές. Το κοινό νήμα όμως παραμένει: η ευθύνη του πολίτη απέναντι στη σιωπή, στη χειραγώγηση και στην απώλεια της κριτικής σκέψης.

Δεν είναι ένα ποίημα για ένα συγκεκριμένο έθνος, αλλά για την εύθραυστη κατάσταση κάθε κοινωνίας όταν η παιδεία, η ελευθερία και η αλήθεια αρχίζουν να υποχωρούν.

πηγή

Δουλειά των πανεπιστημίων είναι η διερεύνηση της αλήθειας, δεν είναι η ιδεολογική και πολιτική κατήχηση ακραίων θεωριών.

Το τμήμα Βιολογίας του ΑΠΘ ανάρτησε πρόσφατα αυτή την φωτογραφία. Σε αυτή, ανάμεσα σε άλλα, διαβάζουμε πως "ο φεμινισμός είναι για όλους" στα αγγλικά, μιας και βαριόντουσσν να ξοδέψουν ενάμιση λεπτό για να την μεταφράσουν.
Ο φεμινισμός ΔΕΝ είναι για όλους, είναι μια ιδεολογία, δεν έχει καμία σχέση με την βιολογία, και ως ιδεολογία δεν επιτρέπεται η κατήχηση του στα πανεπιστήμια με τον ίδιο τρόπο που δεν θα επιτρέπονταν το "ο σοσιαλισμός είναι για όλους" ή το "ο κομμουνισμός είναι για όλους".

Ο φεμινισμός δεν είναι ένα κίνημα ισότητας, είναι μια ιδεολογία που θεωρεί ανάμεσα σε άλλα πως η γυναίκα καταπιέζονταν από πάντα από το ανδρικό φύλο, πως τα φύλα είναι κοινωνικά κατασκευασμένα και δεν προσδιορίζονται βιολογικά, πως η αρρενωπότητα είναι "τοξική" και πρέπει να αλλάξει, και πως η βία δεν είναι ένα φαινόμενο που εκφράζεται από ξεχωριστούς ανθρώπους σε ξεχωριστές συνθήκες αλλά πως είναι δομική και συστηματική και εκφράζεται ως μέσο ελέγχου των γυναικών από το ανδρικό φύλο.

Για την ακρίβεια η Ντε Μποβουάρ στο Δεύτερο Φύλο αφιερώνει ολόκληρο κεφάλαιο στην βιολογία, την οποία αντιμετωπίζει ως "πατριαρχικό" εργαλείο καταπίεσης της γυναίκας.

Αυτό που σε εμποδίζει να απελευθερωθείς από ένα πάθος είναι η υπερηφάνεια ...

«Πώς μπορεί κανείς να διακρίνει τις πράξεις του διαβόλου μέσα του;» 

Ο ερημίτης απάντησε: «Ένας άνθρωπος έρχεται στην εξομολόγηση και μιλάει για τη σοβαρή του αμαρτία. Περνάει λίγος καιρός. Πηγαίνει ξανά στο αναλόγιο με την ίδια αμαρτία. Έπειτα έρχεται για τρίτη, πέμπτη φορά και επ' άπειρον...

Σε αυτή την περίπτωση, ο άνθρωπος πρέπει να καταλάβει ότι αυτό που τον εμποδίζει να απελευθερωθεί από αυτό το πάθος είναι η υπερηφάνεια που δεν βλέπει ακόμα στον εαυτό του, αλλά την οποία βλέπει ο Θεός σε αυτόν. Άλλωστε, η υπερηφάνεια αναγνωρίζεται μόνο από τους πικρούς καρπούς της».

Ο Κύριος, επειδή γνώριζε τις αδυναμίες μας, μάς έδωσε Αποστόλους με διαφορετικό χαρακτήρα...

Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, ''Πνευματικές Συζητήσεις'', σελ. 108-110, Εκδόσεις ” Ορθόδοξος Κυψέλη ”.

Ο καθένας από τους αγίους Αποστόλους είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Ο Κύριος, επειδή γνώριζε τις αδυναμίες μας, μάς έδωσε Αποστόλους με διαφορετικό χαρακτήρα έτσι ώστε ο καθένας τους να είναι παράδειγμα για μας.

Για παράδειγμα ο απόστολος Πέτρος είχε δυνατή πίστη. Για την πίστη του μίλησε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας γι’ αυτόν: «Σ’ αυτή την πέτρα θα χτίσω την εκκλησία». Παρόλο όμως πού είχε τόση δυνατή πίστη αρνήθηκε τρεις φορές τον Κύριο. Η άρνηση του Πέτρου αποτελεί για μας τούς αδύναμους ανθρώπους δίδαγμα. Όπως βέβαια είναι γνωστό ο απόστολος Πέτρος στη συνέχεια μετάνιωσε.

Ο Χριστός θα συγχωρούσε και τον Ιούδα, αν μετάνιωνε…
Ο Ιούδας διέπραξε μεγάλη αμαρτία, όταν πρόδωσε τον Χριστό. Το έκανε, γιατί δεν είχε δυνατή πίστη και συνέχεια σκεφτόταν για τα υλικά.
Ο Ιούδας συνεχώς σκεφτόταν πώς ο Χριστός θα γινόταν ένας κοσμικός αυτοκράτορας και πώς ο ίδιος θα γινόταν δικαστής σέ κοσμικό δικαστήριο. Ακόμη πίστευε πώς θα υπερασπιζόταν τον Χριστό, επειδή είχε επαφές με το συνέδριο. Η εξέλιξη βέβαια ήταν διαφορετική.
Έτσι πάντα συμβαίνει με όλους όσους ελπίζουν σέ κοσμικά γεγονότα και κοσμικά πράγματα.
Μερικοί άνθρωποι φτάνουν σέ ένα σημείο από το οποίο μετά δεν μπορούν να επιστρέψουν, όταν ο στόχος της ζωής τους είναι αυτός ο κόσμος και όχι η αιωνιότητα.

Oἱ Ἅγιοι ἀπόστολοι Πέτρος καί Παῦλος εἶναι οἱ κορυφές.

  Oἱ Ἅγιοι ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος εἶναι οἱ κορυφές. Kι ἐμεῖς δεν εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ τοὺς τιμήσομε, ἀπὸ τὴν ὥρα που ὁ Xριστὸς τὸν Πέτρο τὸν ὀνόμασε πέτρα τῆς πίστεως. Ἦταν τόσο σταθερὸς στὴ πίστη, τόσο ἀνδρεῖος, τόσο ὁμολογητής, τόσο γενναῖος, τόσο ἐκφραστικός, ποὺ μέσα στοὺς Ἀποστόλους ἦταν ὁ πρῶτος στὴν πίστη. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκλήθηκε Πρωτοκορυφαῖος, ἀλλὰ καὶ πέτρα τῆς πίστεως. 

 Kι ὅταν λιγοστεύει κι ἡ δική μας πίστη, ἂς τρέχομε κι ἂς πέφτομε νοερὰ στὰ πόδια τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου καὶ νὰ τὸν παρακαλοῦμε, νὰ μᾶς προσθέτει πίστη, νὰ μᾶς αὐξάνει τὴν πίστη καὶ να μᾶς βοηθάει.

 Ἦτο καὶ πατριώτης κι ἦτο πάντοτε μὲ τὸ δίκαιο. Δὲν ἀνεχόταν καμμία ἀδικία. Ἀφοῦ, ὅπως ξέρετε, σκότωσε τὸν Ἀνανία μὲ τὴ Σαπφείρα, πού ’παν ψέματα μὲ τὰ λεφτά. Πῆγε κι ἡ Ἐκκλησία νὰ κάνει ἕναν κομμουνισμό, ἀλλὰ οὔτε ἐκεῖ δὲν ἐφύτρωσε. Δὲν εὐμοίρισε. Πόσῳ μᾶλλον μὲ τὰ πολιτικά, ποὺ δὲν ἔχουμε τὴ Χάρη τοῦ Xριστοῦ. Tέλος πάντων. Συγχωροῦσε εὔκολα ἐκείνους ποὺ μετάνοιωναν. Γιατὶ πολλὲς φορὲς τὴν εἶχε πατήσει κι αὐτός. Ἦταν δὲ καὶ εὐμετάβολος. Aὐτὸ ἐμένα μ’ ἀρέσει καλύτερα. Ἀναιροῦσε εὔκολα τὴ γνώμη του. Kαὶ τὸ βλέπομε στὸν Mυστικὸ Δεῖπνο. Tοῦ ’πε ὁ Xριστὸς νὰ τοῦ πλύνει τὰ πόδια καὶ εἶπε: 

Και τότε μέσα στην εμπιστοσύνη της Αγάπης ο άνθρωπος αναπαύεται.

 Πολλές φορές ακούσαμε λόγια που αποδείχτηκαν φούσκες. Δώσαμε την καρδιά μας και την είδαμε να προδίδεται. Πιστέψαμε σε ανθρώπους, σε θεσμούς, σε υποσχέσεις και πολλές φορές βρεθήκαμε μόνοι. Έτσι μάθαμε να θωρακίζουμε την ψυχή μας, να κρατάμε αποστάσεις, να αμφιβάλλουμε για όλους και όλα.

 Η καχυποψία έγινε τακτική επιβίωσης. Γι' αυτό και πολλές φορές την προβάλλουμε ακόμη και στη σχέση μας με τον Θεό. Τον πλησιάζουμε, αλλά κρατάμε πάντοτε μια μικρή επιφύλαξη, σαν να φοβόμαστε μήπως και Εκείνος μας απογοητεύσει όπως τόσοι άλλοι. Ξεχνάμε όμως ότι ο Θεός δεν αγαπά όπως αγαπούν οι άνθρωποι. Δεν υπόσχεται για να κερδίσει ο Ίδιος κάτι. Δεν πλησιάζει για να μας χρησιμοποιήσει. Δεν εγκαταλείπει όταν παύουμε να είμαστε χρήσιμοι.

 Ο εκατόνταρχος της σημερινής Ευαγγελικής αφήγησης μάς ανοίγει έναν άλλο δρόμο. Δεν στηρίζει την ελπίδα του στις πιθανότητες αλλά στο πρόσωπο του Χριστού. Ξέρει ότι όταν ο ίδιος ο Δημιουργός μιλά, η πραγματικότητα υπακούει. Ένας λόγος Του αρκεί για να νικηθεί η αρρώστια, να φωτιστεί η απελπισία, να αναστηθεί η ελπίδα.
Διότι η πιο σημαντική θεραπεία δεν είναι να ιαθεί μια παράλυση από το σώμα, αλλά να ελευθερωθεί κανείς από την παράλυση της καρδιάς που δεν τολμά πια να εμπιστευθεί.
Και τότε μέσα στην εμπιστοσύνη της Αγάπης ο άνθρωπος αναπαύεται.
Εφόσον ανακαλύπτει ότι υπάρχει τουλάχιστον Ένας που τον αγαπά αληθινά και τον στηρίζει πάντοτε δίχως όρους και προϋποθέσεις.

Nikitas Kafkios

Γνωστή TikToker εγκατέλειψε την ανάγνωση καρτών ταρώ και στράφηκε στον Χριστό...

  Η viral δημιουργός του TikTok, Alex Reads Tarot (γνωστή και ως @yourfiresignbestie), έχασε πάνω από 30.000 ακόλουθους μέσα σε μόλις 48 ώρες...

 Η ξαφνική απώλεια ακολούθων προκλήθηκε όταν ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει οριστικά την ανάγνωση καρτών ταρώ....

  Η δημιουργός διέγραψε όλο το προηγούμενο περιεχόμενό της, άλλαξε το όνομα του λογαριασμού της σε "Alex the Ordinary" και δήλωσε ότι στρέφεται ολοκληρωτικά στον  Χριστό που της έσωσε την ζωή...

ΕΔΩ

Εν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞(λέξεις & φράσεις της εκκλησιαστικής γλώσσας)

Μια αινιγματική φράση του εξαψάλμου
❝ προσελογίσθην μετὰ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον·
ἐγενήθην ὡς ἄνθρωπος ἀβοήθητος ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞
(Ψαλ. 87,5)
(μετάφρ.)
«Λογίστηκα μαζι με αυτούς που κατεβαινουν στον λάκκο
Έγινα αβοήθητος, ελεύθερος μέσα στους νεκρούς»

Δύο εικόνες σε έναν στίχο:

«Καταβαίνοντες εἰς λάκκον»
Ο λάκκος — το στεγνό πηγάδι, ο βόθρος χωρίς νερό — είναι κλασική εβραϊκή εικόνα για τον Άδη και τον θάνατο, που απαντά κατ' επανάληψη στους Ψαλμούς, στον Ησαΐα, στον Ιεζεκιήλ. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του λάκκου αντί για κάποια άλλη εικόνα θανάτου: ο λάκκος είναι τόπος απόλυτης αφωνίας και ερημιάς. Και αυτό μοιάζει με ρητορικό όπλο του ψαλμωδού προς τον Θεό: λίγους στίχους αργότερα ρωτάει τον Θεό : ❝ μὴ διηγήσεταί τις ἐν τάφῳ τὸ ἔλεός σου; ❞ (87,11)
Δεν μπορώ να σε δοξολογήσω από τον λάκκο, άρα: κάνε κάτι τώρα, όσο ακόμα είμαι εδώ....

«Ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος»
Εδώ κρύβεται ένα μικρό αριστούργημα. Ενώ στην ελληνική μας αντίληψη, η ελευθερία είναι αγαθό, στο εβραϊκό πρωτότυπο η μεταφραζόμενη ως «ελεύθερος» λέξη chofshi (חָפְשִׁי) έχει πολύ πιο συγκεκριμένο νομικό περιεχόμενο: είναι ο «απελεύθερος», ο δούλος που απελευθερώθηκε — αυτός που έπαυσε να ανήκει στον κύριό του, που η σχέση του μαζί του διακόπηκε.
Σε μια γλώσσα και σκέψη όπου η φράση «δούλος του Θεού» δηλώνει σχέση εξάρτησης και αφοσίωσης προς τον Θεό, το «ἐλεύθερος ἐν νεκροῖς» στην πραγματικότητα δεν είναι ελευθερία αλλά εγκατάλειψη.

"Μωρ'έμ παπά μου, ήντα σπερνιάζουμε αφού εμείς ντα λέμε τσ’εμείς τ'αγκούμε;

Ρώτησε κάποτε η θειά η Μαριώ η Τσουγκλήδαινα τον π. Κωστάντιο Αλιφιέρη:

 -"Μωρ'έμ παπά μου, ήντα σπερνιάζουμε αφού εμείς ντα λέμε τσ’εμείς τ'αγκούμε;"
και απαντά ο παπάς:

 “Μαριώ μου, όταν διαβάζονται τα θεία ανεβαίνουν τα γράμματα ψηλά πάνω από τη Νάουσα και σιγά-σιγά απλώνονται και σκεπάζουν όλο τον κόσμο.»

*(ρώτησε η θεία γιατί έκαναν οι δυό τους εσπερινό κάθε βράδυ ενώ δεν πήγαινε κανείς)

πηγή

Είναι μυστήριο η πίστη και δώρο. Δεν είναι αρκετό να την κατέχουμε από παράδοση...(ΚΥΡΙΑΚΗ Δ'Ματθαίου)

«Ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» (Ματθ. 8,10)

῞Οταν τὸν ἄκουσε ὁ ᾿Ιησοῦς, θαύμασε καὶ εἶπε σ᾿ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦσαν· «Σᾶς βεβαιώνω πὼς τόση πίστη οὔτε ἀνάμεσα στοὺς ᾿Ισραηλίτες δὲν βρῆκα».

Συχνά στο Ευαγγέλιο βρίσκουμε παραδείγματα πίστης από ανθρώπους που δεν φαίνονται υποδείγματα ηθικής, ούτε δείχνουν ότι η καρδιά τους νοσταλγεί τον Θεό. Γι’ αυτό και ο Χριστός, απευθυνόμενος προς τους γραμματείς και τους Φαρισαίους, αλλά και όσους Ισραηλίτες θεωρούσαν τον εαυτό τους υπόδειγμα πίστης και ηθικής, αναφέρει: « οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού» (Ματθ. 21, 31). Αυτή τη διαπίστωση κάνει ο Κύριος, όταν Τον συναντά ένας εκατόνταρχος, ένας ειδωλολάτρης αξιωματικός, ο οποίος εκ της θέσεώς του ούτε ανθρωπιά απέναντι στους κατακτημένους επιτρεπόταν να δείξει, ενώ η πίστη του ήταν στα είδωλα, στους ψεύτικους θεούς της παράδοσής του. Κι όμως, η αγάπη του προς τους ανθρώπους που ήταν στην υπηρεσία του, τον κάνει να αναζητήσει στο πρόσωπο του Χριστού τον ιατρό, για έναν από αυτούς που είχε παραλύσει από κάποια φοβερή ασθένεια. Και στη συζήτηση με τον Χριστό, ο Κύριος διαπιστώνει ότι δεν βρήκε τόση πίστη όση είχε ο ειδωλολάτρης εκατόνταρχος ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΒΑΣΣΑΡΑ ΛΑΚΩΝΙΑΣ 1948)

Στην φωτογραφία διακρίνεται ο Ιερέας Αρβανίτης Παναγιώτης του Γεωργίου ο οποίος διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, στα Βασσαρά Οινούντος Λακωνίας, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης.

Ο π. Παναγιώτης Αρβανίτης ήταν απόφοιτος της Ριζαρείου Σχολής, ήταν νυμφευμένος και είχε τέσσερα παιδιά. Ο εν λόγω ιερέας πάντοτε προέβαλε ευθαρσώς την αντίθεση του χωρίς φόβο προς τους κομμουνιστές, καθώς συγγενείς του είχαν δολοφονηθεί κατά το παρελθόν από αυτούς, με αποτέλεσμα να στοχοποιηθεί ως ‘’αντιδραστικός’’ από το ΚΚΕ. 

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συλληφθεί από συμμορίτες του ‘’ΔΣΕ’’ και να υποστεί φρικτά βασανιστήρια, και να βρει μαρτυρικό θάνατο στις 26 Ιουνίου του 1948.

Η δε οικογένεια του φυγαδεύτηκε την τελευταία στιγμή και σώθηκαν και αυτοί από βέβαιο θάνατο

ΠΗΓΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ'ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Η επαινούμενη από τον Κύριο πίστη

«Οὐδέ ἐν τῷ ᾽Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» (Ματθ. 8, 10)

 Στό γνωστό περιστατικό τῆς θεραπείας τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου μᾶς παραπέμπει τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Δ´ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου, κατά τό ὁποῖο ὁ Κύριος ῾ἐντυπωσιασμένος᾽ ἀπό τήν πίστη ἑνός ἑκατοντάρχου, ἑνός δηλαδή εἰδωλολάτρη στήν οὐσία, τόν ἐπαινεῖ γι᾽ αὐτήν καί ἀνταποκρίνεται στό αἴτημά του: «ὡς ἐπίστευσας, γενηθήτω σοι». Ἡ προσέγγιση τῆς πίστης αὐτῆς τοῦ ρωμαίου ἀξιωματούχου λειτουργεῖ καί ἐδῶ - γιά νά χρησιμοποιήσουμε ἕνα σύγχρονο ψυχολογικό ὅρο - ἀρχετυπικά.

1. ῎Εχει ἐπισημανθεῖ ὅτι δύο φορές ὁ Κύριος ἐπαίνεσε τήν πίστη τῶν ἀνθρώπων σ᾽ ᾽Εκεῖνον ὡς τή φανέρωση τοῦ Θεοῦ: στήν περίπτωση τῆς Χαναναίας γυναίκας, πού παρακαλοῦσε τόν Κύριο γιά τή δαιμονισμένη κόρη της, καί στήν περίπτωση τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, δηλαδή στίς περιπτώσεις δύο θεωρουμένων εἰδωλολατρῶν. ᾽Ενῶ κανονικά θά ἔπρεπε στούς «υἱούς τῆς βασιλείας», τούς ᾽Ισραηλίτες, νά ὑπάρχει ἡ πίστη αὐτή, διότι ἡ πίστη στόν Θεό εἶναι τό χαρακτηριστικό τοῦ λαοῦ πού ἐπιλέχθηκε ἀπό Αὐτόν πρός σωτηρία τοῦ κόσμου, τοῦτο δέν συμβαίνει. Τό ἀντίθετο μάλιστα. Τό σύνηθες δυστυχῶς στόν λαό αὐτό τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ ἀπιστία καί ἡ σκληροκαρδία, καταστάσεις, πού ἔλεγχαν διαρκῶς οἱ ἀπεσταλμένοι ἀπό τόν Θεό προφῆτες, ἤδη ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἕνα λουλούδι, πού φυτρώνει ὄχι ἐκεῖ, πού νομικά, θά ἔλεγε κανείς, ὑπάρχει τό ἔδαφός της, στό πλαίσιο δηλαδή ἑνός συγκεκριμένου λαοῦ, ἀλλά ἐκεῖ πού ὑπάρχει ῾καρδιά᾽, δηλαδή καλή διάθεση καί ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, ἄρα ὁπουδήποτε στόν κόσμο καί σ᾽ ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο.

2. Ἡ ἐπαινουμένη ἀπό τόν Κύριο μεγάλη πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου, ὅπως καί ἡ ἀνάλογη βεβαίως τῆς Χαναναίας, δέν ἐξαντλεῖται σέ μία ἀποδοχή ἁπλῶς τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἑνός δασκάλου καί καθοδηγητῆ. ᾽Ακόμη καί ἡ ἀποδοχή Του ὡς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ σέ ἕνα νοησιαρχικό καί ἰδεολογικό ἐπίπεδο ἀπορρίπτεται ἀπό Αὐτόν.

Έχουμε αγρυπνία και θα προσευχηθούμε αμέσως στον Άγιο Βησσαρίωνα,ο Άγιος θα βοηθήσει,μην απελπίζεστε

Μια κυρία, ἡ Χ.Σ. ἀπό τό Ἴλιον Ἀθηνῶν, σε γράμμα της προς τη Μονη Αγάθωνος , μεταξύ τῶν ἄλλων, μᾶς ἔγραψε τά ἑξῆς:
«Τόν Ἅγιο Βησσαρίωνα τόν πίστευσα ἀπό την πρώτη στιγμή, πού ἄκουσα γιά τό ἄφθαρτο σῶμα του, καί τόν ἐπικαλοῦμαι σε δύσκολες ὦρες μου.
Μέ τήν πρώτη εὐκαιρία ἦλθα καί τόν προσκύνησα καί δέν ἄργησε ὁ Ἅγιος νά μοῦ δείξει τήν ἁγιωσύνη του καί τήν εὐεργεσία του.
Θα περιγράψω πιό κάτω μία ἀπό τίς περιπτώσεις πού ἔτυχα τῆς βοήθειάς του:
-Ήταν Φεβρουάριος του 2008, γύρω στις 20 τοῦ μήνα, ὅταν ὁ πολύ ἀγαπημένος ἐξάδελφός μου ἀρρώστησε ξαφνικά μέ θρόμβωση στο κεφάλι.
Νέος ἄνθρωπος, παντρεμένος καί πατέρας δύο μικρῶν παιδιῶν.
Μεταφέρθηκε στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομεῖο, γιατί ήταν στρατιωτικός.
Μετά ἀπό μία περίπου ἑβδομάδα νοσηλείας, δηλαδή, γύρω στις 26-29 Φεβρουαρίου, ἐνῶ πήγαινε καλύτερα, ξαφνικά, ἀπό τήν ἀκινησία, ἔπαθε θρόμβωση στο πόδι.
Παρότι εἴχαμε ἀνα- φέρει στόν ἰατρό ὅτι πονάει στο πίσω μέρος τῆς κνήμης, δέν ἔδωσε σημασία καί τό κακό ἔγινε.
Ἦταν ἀπόγευμα ἐκείνης τῆς ἡμέρας καί μέχρι το βράδυ ἡ κατάσταση ἔγινε ἀνεξέλεγκτη.
Ἄρχισαν να δημιουργοῦνται πολλοί θρόμβοι και νά ἀνεβαίνουν στους πνεύμονες, στην καρδιά καί στόν ἐγκέφαλο, διότι ἔπασχε από θρομβοφιλία, πού μέχρι τότε δέν τό ήξερε.
Οι γιατροί αἰφνιδιάστηκαν καί τόν μετέφεραν ἐσπευσμένα στήν ἐντατική.
Ἔτυχε ἐκεῖνο τό ἀπόγευμα να πάω νά τόν δῶ καί, ἔτσι, ἔζησα ὅλο τό περιστατικό.
Ήλθαν κατόπιν κι ἄλλοι συγγενεῖς καί φίλοι μαθαίνοντας πόσο ἐπικίνδυνη ἦταν ἡ κατάστασή του.

Κάποια στιγμή βγῆκαν οἱ γιατροί ἀπό τήν ἐντατική καί μᾶς εἶπαν νά μή φύγουμε, διότι δέν μποροῦσαν νά σταματήσουν τους θρόμβους και ὑπῆρχε κίνδυνος νά μή βγάλει τη νύκτα.
Μᾶς ἔπιασε ὅλους ἀπελπισία,γιατί ἀπό τή μιά στιγμή στήν ἄλλη χάναμε τόν ἄνθρωπό μας.Ἡ γυναίκα του ἔκλαιγε και φώναζε πῶς θά τό πεῖ στά παιδιά της.
Ἔξω ἀπό τήν ἐντατική, στόν χῶρο πού καθόμασταν, ὑπῆρχε ἕνα προσκυνητάρι μέ πολλές εἰκόνες καί ἀναμμένο καντηλι.
Ἐκεῖ πῆγα και γονάτισα για πολλή ώρα καί προσευχόμουν να τόν λυπηθεῖ ὁ Θεός, γιατί ἦταν νέος ἄνθρωπος.
Νά λυπηθεῖ τήν οἰκογένειά του καί τήν ἀδελφή του, πού δέν εἶχε στον κόσμο κανέναν ἄλλον.
Παρακαλοῦσα τόν Κύριο, τήν Παναγία μας, τόν Ἅγιο Βησσαρίωνα καί ὅλους τούς Ἁγίους να τρέξουν να βοηθήσουν.
Περίμενα νά ἀνοίξει ἡ πόρτα πάλι καί οἱ γιατροί νά μᾶς δώσουν καποια ἐλπίδα, ἀλλά, όσες φορές ἄνοιγε, τά νέα ηαν ἀπογοητευτηκά.

Ξαφνικά μοῦ ἔρχεται στο μυαλό ἡ σκέψη να πάρω τηλέφωνο σε μοναστήρια, γιά νά προσευχηθοῦν οἱ μοναχοί καί νά βοηθήσουν ὅσο μποροῦν.

Πέρα από το Λάθος

Ο άνθρωπος έχει μια παράξενη συνήθεια: να κοιτάζει τον άλλον μέσα από μια χαραμάδα και να νομίζει πως είδε ολόκληρο το σπίτι. Ένα σφάλμα, μια πτώση, μια στιγμή αδυναμίας αρκεί πολλές φορές για να σχηματιστεί μια οριστική κρίση. Κι όμως, τίποτε δεν είναι πιο άδικο από το να ταυτίζεται μια ύπαρξη με τη χειρότερη στιγμή της.

Η ζωή δεν είναι μια φωτογραφία. Είναι μια αδιάκοπη κίνηση ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, ανάμεσα σε ό,τι είμαστε και σε ό,τι καλούμαστε να γίνουμε. Μέσα σε κάθε άνθρωπο συνυπάρχουν η πληγή και η δυνατότητα της θεραπείας, η πτώση και η δύναμη της ανάστασης, η αδυναμία και η κρυμμένη μεγαλοσύνη. Όποιος βλέπει μόνο το σκοτάδι αγνοεί ότι ακόμη και η νύχτα κουβαλά μέσα της την υπόσχεση της αυγής.
Η βαθύτερη τραγωδία δεν είναι ότι ο άνθρωπος αμαρτάνει. Είναι ότι συχνά ξεχνά ποιος είναι. Ξεχνά ότι πίσω από τις αποτυχίες του υπάρχει μια ανεκτίμητη αξία που δεν εξαρτάται από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες του. Ο πυρήνας της ύπαρξής του δεν ταυτίζεται με τις επιλογές του, όσο οδυνηρές κι αν είναι αυτές. Υπάρχει κάτι βαθύτερο, κάτι που παραμένει άθικτο ακόμη και όταν όλα μοιάζουν να έχουν καταρρεύσει.

Γι’ αυτό και η αληθινή αγάπη δεν στέκεται απέναντι στον άνθρωπο ως δικαστής. Δεν μετρά πληγές, δεν αριθμεί σφάλματα, δεν συντάσσει καταλόγους ενοχών. Η αγάπη βλέπει εκείνο που δεν φαίνεται. Διακρίνει μέσα στα ερείπια την κρυμμένη εικόνα της ομορφιάς. Αναγνωρίζει ότι πίσω από την παραμόρφωση υπάρχει ακόμη η αρχική μορφή που περιμένει να φανερωθεί.

Γιατί στενάζει η κτίση;

Γεώργιος Αποστολάκης

 Δύο ακόμη φονικοί σεισμοί μέσα σε λίγες ημέρες. Πριν από δύο εβδομάδες στις Φιλιππίνες. Χθες στη Βενεζουέλα. Ανάμεσά τους, τεράστιες δασικές πυρκαγιές, παρατεταμένοι καύσωνες, πρωτοφανείς πλημμύρες, ακραία καιρικά φαινόμενα που εμφανίζονται ολοένα συχνότερα σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Οι ειδήσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Η ανθρωπότητα τις καταγράφει, τις μετρά, τις αναλύει και αναζητά τις επιστημονικές αιτίες τους. Και ορθώς το κάνει. Η επιστήμη έχει τον δικό της πολύτιμο ρόλο να ερευνά τους φυσικούς μηχανισμούς και να βοηθά στην πρόληψη και την αντιμετώπιση των συνεπειών τους.
Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο ερώτημα, στο οποίο η επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει. Γιατί ολόκληρη η δημιουργία μοιάζει να στενάζει;
Η Εκκλησία, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, δίνει μια απάντηση που δεν αναιρεί την επιστημονική γνώση, αλλά φωτίζει την πνευματική διάσταση της πραγματικότητας.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καί συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν.» (Ρωμ. 8,22)
Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι ο κόσμος δεν βρίσκεται πλέον στην αρχική του αρμονία. Η δημιουργία δεν έγινε ελαττωματική από τον Δημιουργό της. Υποτάχθηκε όμως στη φθορά όταν ο άνθρωπος, που είχε τοποθετηθεί ως ιερέας και φύλακας της κτίσης, απομακρύνθηκε από τον Θεό.
Η αμαρτία δεν τραυμάτισε μόνο τον άνθρωπο. Τραυμάτισε ολόκληρη τη δημιουργία. Γι' αυτό και η φύση φέρει τα σημάδια της φθοράς. Δεν είναι ένοχη· είναι όμως συμμέτοχη στις συνέπειες της ανθρώπινης πτώσης.

Γι' αυτό ο Παύλος δεν λέει ότι η κτίση «καταστρέφεται», αλλά ότι «συνωδίνει». Η εικόνα που χρησιμοποιεί είναι συγκλονιστική.

ΟΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΉΝΩΝ.Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΔΙΩΞΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

Επιμέλεια: Θωμάς Φ. Δρίτσας:

Mια μελέτη που αναιρεί τα ΨΕΜΑΤΑ για την επικράτηση του χριστιανισμού!
Δίωκε ο Χριστιανισμός τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό;
Θα είχαν επιβιώσει τα αρχαία γραπτά χωρίς την Εκκλησία;
Προέτρεπαν οι Πατέρες στην καταστροφή και την μισαλλοδοξία;
Είναι ο πολιτισμός του Βυζαντίου κατώτερος από τον αρχαίο ελληνικό;
--------------------------------------
Φωτογραφία: Αυτός ο κούρος είχε χρησιμοποιηθεί για μπάζωμα λακκούβας μπροστά στην "Ιερά Πύλη" της Αθήνας από τους αρχαίους Αθηναίους.
--------------------------------------
Η επικράτηση του Χριστιανισμού στην ελληνιστική ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Πολλά έχουν ακουστεί τα τελευταία χρόνια για την επικράτηση του Χριστιανισμού. Μεγάλα ψεύδη, πως δήθεν, ο Χριστιανισμός επεκράτησε με σφαγές και εξανδραποδισμούς και όχι με την αξία του. Πως, δήθεν, διέλυσε οτιδήποτε Ελληνικό και υπονόμευσε την επιστήμη και τον πολιτισμό. Πολλοί, έχουν επηρεαστεί από αυτά τα ψευδή, με συνέπεια είτε να απομακρυνθούν από την πίστη είτε πιστέψουν πως η πίστη μας διαδόθηκε με μέσα δόλια και ποταπά. Εδώ θα αποδείξουμε, πως όχι μόνο αυτά δεν στέκουν, αλλά πως παρά τις ψευδολογίες που διαδίδονται, οι Χριστιανοί σεβάστηκαν τον αρχαίο πολιτισμό, και διατήρησαν την πνοή και την δύναμη του. Στην πραγματικότητα, αν δεν υπήρχαν οι Χριστιανοί και ο πολιτισμός τους, σήμερα θα είχε επιβιώσει μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι του αρχαίου πολιτισμού.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος κατηγορείται ότι απαγόρευσε τη λατρεία και έκλεισε ναούς. Οι μόνοι ναοί που έκλεισε ήταν της Αφροδίτης στην Ηλιούπολη, για συγκεκριμένους λόγους. Εξάλλου, ο Μέγας Κωνσταντίνος επέτρεψε την ίδρυση εθνικών ναών [Ζώσιμος, 2,31 - Aurel. Victor, Caesares, 40 - Orelli, Iscriptiones latinae, III, αρ. 55880] Αλήθεια είναι ότι μόνο το ιερό της Αφροδίτης στην Άφακα του Λιβάνου κατεδάφισε ο Μέγας Κωνσταντίνος [Ευσέβιος, Βίος Κωνσταντίνου, Γ’, 55], διότι εκεί εκπορνεύονταν όχι μόνο γυναίκες αλλά και άνδρες γύννιδες ( δηλαδή τραβεστί) [Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin, Harvard University Press / μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν (σ. 47)].