Ο παπά Νικόλας ο ψαράς, ο ιαματικός!

Ένας ψαράς που έγινε ιερέας σε μεγάλη ηλικία,ο πατήρ Νικόλαος Χατζής, μας ενθαρρύνει, από το παρελθόν, πάνω στο μεγάλο ζήτημα της πίστης.
O συγγραφέας και χειρουργός-οφθαλμίατρος Στέφανος Δημόπουλος γνώριζε επί χρόνια και παρακολουθούσε με πνευματική δίψα πολλά γεγονότα της ζωής του ιερέα.
Τον Φεβρουάριο του 2022, ο πατήρ Νικόλαος, με καταγωγή από το Κρανίδι, εκοιμήθη και μόνο τότε ο κ. Δημόπουλος αποφάσισε να αποκαλύψει δημόσια τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αυτός ήταν Χριστιανός.
Μας μίλησε, πιάνοντας το νήμα από την αρχή της ιεροσύνης του απλού λευίτη:
«Πριν σαράντα χρόνια, στην ηλικία των 50 ετών, χειροτονήθηκε έγγαμος ιερέας ο παπα-Νικόλας, που ήταν ως τότε ψαράς στην πατρίδα του, το Κρανίδι.
Ανέλαβε τα ιερατικά του καθήκοντα στην Καλλονή Τροιζηνίας. Εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλές αγροτικές περιοχές και χωριουδάκια που δεν είχαν ιερείς.
Ο τότε νεοδιορισμένος μητροπολίτης Ύδρας κ. Ιερόθεος τον εντόπισε και φρόντισε να τον χειροτονήσει.

Ήταν εφημέριος και σε άλλα χωριουδάκια, του είχαν αναθέσει τη Μεταμόρφωση, την Αγία Ελένη, τον Ευαγγελισμό, το κάτω και άνω Φανάρι και τον Καρατζά.
Δεν ήταν κάποιας μόρφωσης ιδιαίτερης ο παπα-Νικόλας ο ψαράς, μα όλοι ήξεραν πως ήθελε να είναι ιερέας.
Κήρυξε πόλεμο με όλα τα θεριά που είχαν βρει ευκαιρία και εκμεταλλεύονταν τους ολιγογράμματους αγρότες και ψαράδες.
Σιγά-σιγά, με το πετραχήλι, τους αγιασμούς και τα μυστήρια της εκκλησίας, έδιωξε από την περιοχή τους μάγους και τις χαρτορίχτρες.Είχε πίστη απλή.»

Ένα από τα πρώτα θαύματα που συνέβησαν στη ζωή του, το εξέλαβε με απλότητα, σαν να έγινε σε άλλον.
Ο κ. Δημόπουλος μας το μεταφέρει παρακάτω...
«Eίδε κάποτε έναν ψαρά με άδεια τη σακούλα του και θλιμμένο. Παλιός ψαράς ο ίδιος, κατάλαβε τη στεναχώρια του και του πρότεινε να του κάνει δωρεάν αγιασμό στα δίχτυα και στο ψαροκάικο.
Μετά τον αγιασμό είπε του ψαρά να ρίξει τα δίχτυα του στη θάλασσα, αλλά αυτός αρνήθηκε.Ήταν σίγουρος ότι δεν θα πιάσει πάλι τίποτα.
Ο παπα-Νικόλας επέμενε όμως με πίστη: “Βρε αδελφέ πες πως μου έδινες 2-3 δραχμές για τον αγιασμό, κάνε τον κόπο σαν ανταμοιβή για μένα!”
Στο τέλος ο ψαράς ανοίχτηκε εκεί κοντά και έριξε τα δίχτυα, μέχρι όπου εκόντεψε να γύρει η βάρκα ανάποδα απ’ τα πολλά ψάρια που ψάρεψε.
Χάρισε στον παπα-Νικόλα δύο μεγάλα κοφίνια ψάρια και από τότε, όποτε έπιανε ψάρια, πάντα έστελνε και στον παπα-Νικόλα.

Ο Άθωνας όπως φαινεται από αεροπλανο.

 

Η αναγνώριση της τροφής ως θεμελιώδους ανθρωπίνου δικαιώματος

ΤΡΟΦΗ....ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ!Για ζουλήξτε λίγο το μυαλουδάκι σας, ποια κράτη ξεκίνησαν τον πόλεμο κατά του Ιράν;
Μπράβο, το βρήκατε
Ζουλήξτε το λίγο ακόμη και θα δείτε πως συνδέεται ο πόλεμος αυτός με το "όχι δικαιώμα στην τροφή"!
Για να σας βοηθήσω λίγο, θέλουν να δημιουργήσουν ένα "χάος"!
Τα υπόλοιπα βρείτε τα μόνοι σας. Μυαλό... έχετε!

«Στις 16 Δεκεμβρίου 2021, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε το ψήφισμα (A/RES/76/166) με 186 χώρες να ψηφίζουν υπέρ, ενώ οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ήταν οι μοναδικές χώρες που καταψήφισαν,

Οι ΗΠΑ αιτιολόγησαν την αρνητική τους ψήφο (τόσο στο προσχέδιο της Επιτροπής τον Νοέμβριο όσο και στην τελική ψηφοφορία) υποστηρίζοντας ότι το ψήφισμα περιείχε «μη ισορροπημένες και ανακριβείς θέσεις». Συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ διαφώνησαν με την ερμηνεία του δικαιώματος στην τροφή ως νομικά δεσμευτικής υποχρέωσης (enforceable obligation) και εξέφρασαν ανησυχίες ότι η έννοια της «κυριαρχίας στην τροφή» (food sovereignty) θα μπορούσε να δικαιολογήσει προστατευτικές εμπορικές πολιτικές

Ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται με περισσότερη εξωτερική δραστηριότητα αλλά με μια βαθύτερη επιστροφή στο κέντρο της ύπαρξής του.

 Η εποχή μας μοιάζει να κατοικεί μέσα σε μια παράδοξη αφθονία. Γνωρίζουμε περισσότερα από ποτέ, αγγίζουμε με τα εργαλεία της σκέψης και της τεχνολογίας τα πιο μακρινά όρια του κόσμου, ερμηνεύουμε τα μυστήρια της ύλης, χαρτογραφούμε το σύμπαν και τις λειτουργίες του σώματος. Και όμως, ακριβώς μέσα σε αυτή την υπερβολή της γνώσης, ο άνθρωπος βιώνει μια βαθιά απώλεια: χάνει την πρόσβαση στο εσωτερικό του κέντρο. Όσο αυξάνεται η πληροφορία, τόσο μειώνεται η εσωτερική βεβαιότητα του νοήματος· όσο διευρύνεται η κυριαρχία πάνω στον κόσμο, τόσο συρρικνώνεται η δυνατότητα κατοίκησης του εαυτού.

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ηθικό ούτε απλώς πολιτισμικό. Είναι ανθρωπολογικό. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος κατανοεί την ίδια του την ύπαρξη. Αν ο άνθρωπος θεωρηθεί απλώς ένα σύνολο λειτουργιών, μια συνείδηση που παράγει σκέψεις, ή ένα σώμα που ρυθμίζει ανάγκες, τότε η ζωή του οργανώνεται γύρω από τη διαχείριση αυτών των στοιχείων. Η γνώση γίνεται πληροφορία, η επιθυμία γίνεται κατανάλωση, το σώμα γίνεται αντικείμενο διαχείρισης και η ελευθερία μετατρέπεται σε απεριόριστη δυνατότητα επιλογών. Ωστόσο αυτή η πολλαπλότητα επιλογών δεν οδηγεί αναγκαστικά σε πληρότητα. Συχνά γεννά κόπωση, διάσπαση, μια αδιόρατη αίσθηση ότι κάτι ουσιώδες διαφεύγει.

Η Ακολουθία του Ιερού Νιπτήρος στον ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ-1906

πηγή

«Όποιος δεν δέχτηκε μέσα του τη βασιλεία του Θεού δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον αντίχριστο… Θα βρεθεί τελείως απροετοίμαστος»

Πριν εμφανισθεί το κακό δημόσια, εμφανίζεται μέσα στα άτομα όταν αυτά νικηθούν από κάποιο πάθος. 

Τον τρόπο εξηγεί περιληπτικά ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής:
«Από τα υποβόσκοντα στην ψυχή πάθη, παίρνουν οι δαίμονες τις αφορμές να κινήσουν μέσα μας τους εμπαθείς λογισμούς. Κατόπιν δι’ αυτών πολεμούντες τον νου, τον εκβιάζουν να έλθει σε συγκατάθεση της αμαρτίας. Μετά δε την ήττα του, τον οδηγούν στην κατά διάνοιαν αμαρτία.

 Όταν και αυτή συντελεσθεί, τον φέρουν λοιπόν αιχμάλωτο στην πράξη (της αμαρτίας). Μετά δε από αυτήν, οι (δαίμονες) ερημώσαντες την ψυχή (από τη χάρη του Θεού) διά των (κακών) λογισμών, μαζί με αυτούς αποχωρούν. Μένει δε στον νου μόνο το είδωλο της αμαρτίας, για το οποίο λέει ο Κύριος: Όταν δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως να στέκεται σε τόπο άγιο, ο αναγινώσκων ας εννοήσει».

Και εξηγεί ο άγιος Μάξιμος: «Τόπος άγιος και ναός Θεού ο νους (νοερό της ψυχής) υπάρχει του ανθρώπου, μέσω του οποίου διά των εμπαθών λογισμών οι δαίμονες αφού ερήμωσαν (όλη) την ψυχή, έστησαν το είδωλο της αμαρτίας.
Ότι δε και ιστορικώς ήδη αυτά έγιναν, ουδείς αμφιβάλλει, όπως νομίζω, από όσους έχουν διαβάσει τα έργα του (Ιουδαίου ιστορικού) Ιωσήππου. Πλην όμως, λένε κάποιοι (από τους Πατέρες ερμηνευτές) ότι και επί του Αντιχρίστου θα γίνουν αυτά».

Η Ορθόδοξη ασκητική, όπως εκτέθηκε συνοπτικά από τον άγιο Μάξιμο, μας πληροφορεί για την κατά στάδια της αμαρτίας, δηλ. της αθέτησης των εντολών του Θεού, συστολής της χάρης Του, που φτάνει τελικά να καταστήσει κάποιον «βδέλυγμα της ερήμωσης» δηλ. αντίχριστο. 

Στούς μνησίκακους τόνιζε: «Αν δέν μπορεῖς νά συγχωρέσεις, μήν κοινωνᾶς, γιατί παίρνεις φωτιά!».

 Ο όσιος επίσης, πολύ στενοχωριόταν ὅταν ἔβλεπε τό πάθος τοῦ φθόνου ἔκδηλο σε προσκυνητές. Πολλοί δέν τό καταλάβαιναν ὅτι τό εἶχαν καί τό θεωροῦσαν φυσικό. Τότε τούς νουθετοῦσε ὁ Γέροντας ἐξηγώντας τους:

 «Βλέπεις κάποιον πού εἶναι νέος καί τόν ζηλεύεις; Κι αὐτό ἁμαρτία εἶναι. Κολάζεσαι. Βλέπεις τα πλούτη τοῦ ἄλλου καί τήν ευημερία του και τά φθονεῖς; Τό ἴδιο ἔκανε καί ὁ Κάιν».
Στούς μνησίκακους τόνιζε: «Αν δέν μπορεῖς νά συγχωρέσεις, μήν κοινωνᾶς, γιατί παίρνεις φωτιά!». Σε αυτούς πού ἦταν μόνο μαλωμένοι ἔλεγε νά πᾶνε να συγχωρεθοῦν. Ἄν κάποιος τοῦ δικαιολογοῦνταν ὅτι ὁ ἄλλος δέν θά τόν δεχθεῖ, τοῦ ὑπεδείκνυε: «Ἐσύ θά πᾶς τρεῖς φορές νά τόν βρεῖς καί νά ἐπιχειρήσεις να συμφιλιωθείς μαζί του. Ἄν σε δεχθεί, καλῶς. Ἄν ὄχι, ἔχεις μετά τό δικαίωμα να κοινωνήσεις».
Ἐπίσης, δέ συμφωνοῦσε νά πηγαίνουν μάρτυρες σέ δικαστήρια. Την Σοφία Κόγκα ἀπό τήν Ἁγία Παρασκευή, που εἶχε παραστεῖ ὡς μάρτυς σε μία δίκη, δέν τήν δέχθηκε για ἐξομολόγηση.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Ο Γέροντας Φιλόθεος σώζει 125 νέους από τον θάνατο

Ιστορική φωτογραφία .Μοναχοί της Λογγοβάρδας με γερμανούς στρατιωτικούς,την ημέρα που έγινε η αποτελεσματική παρέμβαση του οσίου Φιλοθέου Ζερβάκου και ο γερμανός Διοικητής χάρισε την ζωή στους 125 νέους της Πάρου, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί σε θάνατο.

Τα ξημερώματα της 15ης Μαΐου του 1944 ένα βρετανικό πολεμικό σκάφος αγκυροβόλησε σε ερημική ακτή της Πάρου. Μια ομάδα στρατιωτών ανέβηκε στο χωριό Τσιμπίδο σκότωσαν δύο Γερμανούς στρατιώτες και τραυμάτισαν έναν αξιωματικό και έφυγαν από το νησί

Το πρωί, οι Γερμανοί συνέλαβαν τον 23χρονο Νικόλαο Στέλλα τον κατηγόρησαν ότι βοήθησε τον εχθρό και τον κρέμασαν. Επιπλέον ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής της Πάρου απαίτησε από τους προέδρους των κοινοτήτων του νησιού να του στείλουν 125 νέους για να τους εκτελέσει ως αντίποινα.

Οι πρόεδροι των κοινοτήτων, οι ιερείς του νησιού αλλά και ο ηγούμενος της Μονής της Λογγοβάρδας, Γέρων Φιλόθεος (Ζερβάκος), συγκεντρώθηκαν προκειμένου να δουν πως θα αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Αποφάσισαν να ζητήσουν από κοινού από τον διοικητή να ακυρώσει την πρόταση, ο οποίος ωστόσο ήταν ανένδοτος

Τζέι Ντι Βανς: «Πιστεύω ότι οι εξωγήινοι είναι δαίμονες» – Όταν η απόλυτη αλήθεια λειτουργεί ως το τέλειο καμουφλάζ

✔Εξωγήινοι ή δαίμονες;Ορθόδοξη απολογητική

✔Ουφολογία ως σωτηριολογική θρησκεία

Ομολογία ή επικοινωνιακό τέχνασμα; - Ίσως ο καλύτερος τρόπος να προπαγανδίσει κάποιος την ύπαρξη εξωγήινων είναι να κάνει την πραγματική αλήθεια να φαίνεται «εξωγήινη»

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Σε μια χρονική περίοδο που το θέμα της ύπαρξης εξωγήινων έχει φουντώσει για τα καλά στις ΗΠΑ ως βολικός αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς υποστήριξε δημόσια ότι οι «εξωγήινοι» είναι στην πραγματικότητα δαιμονικές οντότητες. Άραγε γιατί ειπώθηκε αυτό και γιατί ειδικά τώρα; Ο Ελβετός συγγραφέας Max Frisch έγραψε ότι: «Το καλύτερο καμουφλάζ από όλα είναι η καθαρή και απλή αλήθεια. Γιατί κανείς δεν την πιστεύει ποτέ».

Ποιο ήταν το κίνητρο του Βανς για να εκφράσει μια τόσο αμφιλεγόμενη και εν πολλοίς χλευασμένη άποψη; Θρησκευτική άποψη ενός καθολικού; Σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης; Πολιτική διαφοροποίηση για κάτι που έρχεται; Μια τακτική να γίνει περίγελος η αλήθεια, ώστε να φαντάζει πολύ πιο «εύπεπτη» η πλάνη της ύπαρξης εξωγήινων;

Συγκλονίζει ο Διονύσης Γεωργιάδης, πατέρας του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι στα Τέμπη, Γεράσιμος»

  «Ο Γεράσιμος δίνει μάχη με πόνους φρικτούς, ζει στο σκοτάδι άδικα...
Χαίρομαι πολύ που άρχισε η δίκη. Περίμενα, 3 χρόνια περιμέναμε όλη η οικογένεια αυτή τη μέρα, όπως και όλες οι οικογένειες, για να δικαιωθούν αυτοί οι 57 που τόσο βίαια έφυγαν, αλλά όχι μόνο αυτοί που ταξίδεψαν στον ουρανό.

Και ο Γεράσιμος που 2 χιλιόμετρα από εδώ, μέρα-μέρα, δίνει τεράστια μάχη, με πόνους, με φρικτούς, με τα πάντα, με ένα παιδί που ζει στο σκοτάδι, τελείως άδικα, και με τα άλλα τα παιδιά όμως που μπαίνουν-βγαίνουν στα χειρουργεία μέρα-μέρα και κανένας δεν μιλάει γι’ αυτά, και στα ψυχιατρεία και παντού. Εύχομαι να γίνει μια δίκαια δίκη και να αποδοθούν οι ευθύνες που πρέπει, χωρίς να γλιτώσει κανένας

πηγή

Ο παπάς στις ντάπιες.

Όταν πήγε ο Όθων το 1837 στο Μεσολόγγι, γνώρισε και τον παπα-Παναγιώτη Μπουγάτσα [εφημέριο του Αγίου Παντελεήμονος εκ Μποχωρίου].
Ο παριστάμενος καπετάνιος Δ. Μακρής, όταν ο βασιλιάς ζήτησε πληροφορίες για τον ιερέα, του είπε: «Αυτόν να τον προσκυνούμε ως άγιο, μεγαλειότατε, για τις υπηρεσίες του στην πατρίδα. Από την αρχή του αποκλεισμού στο Μεσολόγγι, η μόνη δουλεία που έκανε ο παπάς αυτός, άμα άρχιζε το ντουφέκι-και αυτό ήταν καθημερινό, νύχτα και μέρα- να τρέχει στην εκκλησιά. Έπαιρνε το δισκοπότηρο στα χέρια και ξεσκούφωτος με το φαναράκι του, επήγαινεν από τάπια σε τάπια και μεταλάβαινε τους βαριά πληγωμένους και τους παρηγορούσε με καλά λόγια. Και εγκαρδίωνε τους άλλους να πολεμούν με όρεξη και με ψυχή, για να έχουν την βοήθεια του Θεού. Σου ορκίζομαι στην πίστη μου βασιλιά ότι δεν πέρασε μέρα ή νύχτα, που να μην τον δω γύρω σε όλες τις πολεμίστρες και μέσα στην χώρα από σπίτι σε σπίτι. Και στο γιουρoύσι της εξόδου ήταν μαζί μας και βόλι δεν τον πείραξε. Λοιπόν, δεν είναι άγιος ο παπάς αυτός;…».

(Από Αναγνωστικό Έκτης Δημοτικού του 1952, “Ο Αληθινός Κληρικός” Του Ν.Δ. Μακρή).

πηγή

Στους έσχατους χρόνους τον στενό δρόμο θα τον εγκαταλείψουν σχεδόν όλοι

 «Στους έσχατους χρόνους τον στενό δρόμο θα τον εγκαταλείψουν σχεδόν όλοι. Θα προτιμήσουν ν’ ακολουθήσουν τον φαρδύ δρόμο. Αυτό όμως δε σημαίνει πως ο φαρδύς δρόμος έχασε το χαρακτηριστικό του να οδηγεί στην απώλεια ή ο στενός δρόμος δεν είναι αναγκαίος, για να οδηγηθεί ο άνθρωπος στη σωτηρία του. Όποιος θέλει να σωθεί, πρέπει οπωσδήποτε νʹ ακολουθήσει τον στενό δρόμο, όπως είπε πολύ καθαρά και με σαφήνεια ο Σωτήρας μας».

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

πηγή

Ο "Πλούσιος Ισραηλιτικός Λαός και ο "Λάζαρος" τα Έθνη. Σχόλια σε ένα τροπάριο

ΚΕΙΜΕΝΟ
Ὁ Ἰσραὴλ πορφύραν καὶ βύσσον ἐνεδέδυτο, στολαῖς ἱεραῖς καὶ βασιλείοις λάμπων, νόμον δὲ καὶ Προφήτας πλουτῶν νομίμοις λατρείαις ἐνευφραίνετο· ἀλλά σε πτωχεύσαντα, σταυρώσας ἔξω πυλῶν Εὐεργέτα, καὶ ζῶντα μετὰ σταυρὸν ἀθετῶν, τὸν ἐν κόλποις Θεοῦ Πατρὸς ἀεὶ ὄντα, διψεῖ σταγόνα χάριτος, ὡς Πλούσιος ἄσπλαγχνος Λαζάρῳ πένητι, ὁ πορφύρας καὶ βύσσου, ἄσβεστον πῦρ ἀνθυποδύς, καὶ βλέπων ὀδυνᾶται τὸν πρὶν ψιχίων ἀληθείας, ἐνδεῆ λαὸν τῶν ἐθνῶν, νῦν ἐν κόλποις πίστεως, Ἀβραὰμ θαλπόμενον, τὴν τοῦ Αἵματός σου πορφυρίδα, σὺν τῇ βύσσῳ τοῦ βαπτίσματος φοροῦντα, καὶ συνευθηνούμενον, καὶ ἐντρυφῶντα χαρίσμασι, καὶ λέγοντα· Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι.

ΣΧΟΛΙΑ
Το τροπάριο αυτό αποτελεί έναν από τους πιο συγκλονιστικούς ύμνους της Εβδομάδας πριν της Κυριακης των Βαϊων , καθώς ανασυνθέτει την παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου ως μια ιστορική και πνευματική αλληγορία.

Στο πρώτο μέρος, ο υμνογράφος παρουσιάζει τον Ισραήλ ως τον βιβλικό Πλούσιο. Η «πορφύρα» και η «βύσσος» που φορούσε δεν ήταν απλά υφάσματα, αλλά η βασιλική και ιερατική τιμή που του χάρισε ο Θεός. Ο πλούτος του ήταν ο Νόμος και οι Προφήτες, και η ευδαιμονία του πήγαζε από τις λατρευτικές παραδόσεις του ναού. Ωστόσο, αυτή η πνευματική περιουσία δεν τον εμπόδισε να καταδικάσει τον Ευεργέτη Χριστό. Σταυρώνοντάς Τον «έξω πυλών» και αρνούμενος την Ανάστασή Του, ο Ισραήλ περιήλθε σε μια κατάσταση πνευματικής ένδειας. Πλέον, όπως ο Πλούσιος της παραβολής στην κόλαση, «διψά για μια σταγόνα χάριτος», έχοντας χάσει την επαφή με τον Χριστό, ο Οποίος είναι η πηγή της ζωής και βρίσκεται πάντοτε στους κόλπους του Πατρός.

"SECOND CORINTHIANS 1:8 - 11"

Κόρινθος 1923-1924

 Ορφανά παιδιά από την Αρμενία (Ορφανοτροφείο της Κορίνθου), σχηματίζουν με τα σώματά τους το μήνυμα "SECOND CORINTHIANS 1:8 - 11" (Β' Επιστολή προς Κορινθίους, κεφάλαιο 1, στίχοι 8 έως 11) 

Τα εδάφια 8-11 αναφέρονται στην ακραία θλίψη που βίωσε ο Απόστολος Παύλος στην Ασία, φτάνοντας σε σημείο απελπισίας.

Τα παιδιά ήταν επιζώντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων που μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα από την οργάνωση Near East Relief (NER) μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το ορφανοτροφείο στην Κόρινθο φιλοξενούσε περίπου 2.700-3.000 ορφανά. Στο βάθος ο λόφος της Ακροκόρινθου.

Σήμερα ἔχουμε καταλάβει πόσο ἐπικίνδυνο εἶναι,νά εἴμαστε Χριστιανοί;

  Σήμερα, ἔχουμε καταλάβει πόσο ἐπικίνδυνο εἶναι, νὰ εἴμαστε Χριστιανοί; Ἂν τὸ ἔχουμε καταλάβει, φοβᾶμαι ὅτι οἱ μισοὶ ἀπὸ ἐσὰς, θὰ σηκώνονταν νὰ φύγουνε...!
Ἴσως γι' αὐτὸ ἀκόμη ὁ Χριστὸς ἐπιτρέπει νὰ μὴν τὸ καταλαβαίνουμε! Σᾶς σκεπάζει μὲ ἕνα συννεφάκι γιὰ νὰ μὴν τὸ πάρετε καλὰ-καλὰ χαμπάρι γιατί θὰ κιοτέψετε, θὰ δειλιάσετε. Θὰ ἔχετε πρόβλημα...
Γιατί; Γιατί δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ζήσουμε τὸν Χριστὸ στὴν πράξη. Δὲν εἴμαστε νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστὸ σὲ αὐτὰ τὰ στάδια: τοῦ Λόγου, τῆς Πράξης, τῆς Ὁμολογίας, καὶ τῆς Θυσίας... 

π. Γεωργίου Σχοινᾶ

Το Μεγάλο Απόδειπνο

 Το Μεγάλο Απόδειπνο είναι μία από τις πιο αγαπημένες και χαρακτηριστικές ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Το ίδιο το όνομά του φανερώνει τον σκοπό του: τελείται «μετά το δείπνο», στο κλείσιμο της ημέρας, όταν ο άνθρωπος ολοκληρώνει τον κύκλο των κόπων του και ετοιμάζεται να παραδοθεί στην ανάπαυση της νύχτας. Είναι ακολουθία κατανυκτική, με έντονο χαρακτήρα μετανοίας, σαν πνευματική σφραγίδα που κλείνει την ημέρα: ο πιστός ευχαριστεί τον Θεό, ζητά συγχώρηση για τα σφάλματά του και παρακαλεί για θεία προστασία κατά τον ύπνο.

 Στην εκκλησιαστική παράδοση διακρίνονται δύο μορφές: το Μικρό Απόδειπνο και το Μεγάλο Απόδειπνο. Το Μικρό Απόδειπνο διαβάζεται συχνά στις οικίες (και, όπου υπάρχει τάξη καθημερινών ακολουθιών, τελείται και στους ναούς ή στις μοναστικές αδελφότητες), ως πιο σύντομη βραδινή προσευχή. Το Μεγάλο Απόδειπνο έχει πιο εκτεταμένη δομή και είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένο με τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, οπότε τελείται στους ναούς με κατανυκτικό χαρακτήρα—χωρίς βέβαια να αποκλείεται η ανάγνωσή του και στο σπίτι, ιδίως όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Στη λειτουργική πράξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το Μεγάλο Απόδειπνο τελείται συνήθως τις καθημερινές (ιδίως από Δευτέρα έως Πέμπτη) ως κατανυκτική βραδινή ακολουθία.

 Τι το καθιστά τόσο ξεχωριστό;

''...όσο περισσότερες γλώσσες, κεφάλια ή αυτιά τού πήγαιναν, τόσο περισσότερα κέρδη θα είχαν. ..''(1822-Η σφαγή της Χίου)

Η διαταγή του Σουλτάνου ήταν ξεκάθαρη και προέβλεπε τη θανάτωση βρεφών έως τριών ετών, των αγοριών άνω των δώδεκα ετών, των γυναικών άνω των σαράντα ετών και την αιχμαλωσία κοριτσιών και γυναικών από τριών έως σαράντα ετών, και αγοριών από τριών έως δώδεκα ετών. Όσοι επιζούσαν, θα πουλιούνταν ως σκλάβοι. Θα γλίτωναν μόνο όσοι θα ασπάζονταν τον μωαμεθανισμό.

Συγχρόνως, ο Οθωμανός διοικητής του νησιού Βαχήτ Πασάς είχε τάξει στους στρατιώτες του ότι όσο περισσότερες γλώσσες, κεφάλια ή αυτιά τού πήγαιναν, τόσο περισσότερα κέρδη θα είχαν. 

Μάλιστα, οι εισβολείς, ανήμερα Κυριακή του Πάσχα του 1822, μπήκαν στο μοναστήρι του Αγίου Μηνά από ένα μικρό άνοιγμα που υπήρχε στον περίβολο και κατέσφαξαν περίπου 3.000 Χιώτες που είχαν κρυφτεί εκεί και το μοναστήρι το πυρπόλησαν. Η αναμενόμενη βοήθεια από τα γύρω νησιά και την Πελοπόννησο δεν ήρθε παρά μόνο όταν ήταν ήδη πολύ αργά.

Οι συγκλονιστικές εμπειρίες του παπα Φώτη Λαυριώτη στον ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ

Ο Παπα-Φώτης ο δια Χριστόν σαλός ήταν κοντός αλλά γίγαντας στο πνεύμα.Στο παρακάτω απόσπασμα οι συγκλονιστικές εμπειρίες του στον ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ

Απ το βιβλίο του ηγουμένου της μονής Αγίου Νικολάου Αναπαυσά Μετεώρων π Θεοφάνη Κάσσου «Παπαφώτης Λαυριώτης ,ο διά Χριστόν σαλός»Στα μονοπάτια της ταπείνωσης.Αφηγηματική βιογραφία

"Τρώγε και σκάζε!"

Πρέπει να το καταλάβουμε καλά αυτό το πράγμα, τα πάθη θεραπεύονται με τα αντίθετά τους, όχι με παραπλήσια πράγματα.
Είσαι θυμώδης;Θα θεραπεύσεις το θυμό σου με το να σκάσεις, να μην πεις λέξη.
Να μη βγάλεις λέξη από το στόμα σου!Δεν σας άρεσε η λέξη που είπα; (γέλια)

Ο Γέροντάς μας, ο αείμνηστος Γέροντάς μας, κάποτε είχαμε έναν αδερφό ο οποίος ήρθε να γίνει μοναχός και ήταν ασθενής ο καημένος, ψυχικά ασθενής, και τον βάλαμε να υπηρετά στην τράπεζα και να στρώνει το τραπέζι.
Βέβαια, εντάξει, δεν έκανε για μοναχός αλλά για να μην τον απελπίσει ο Γέροντας, του είπε μείνε και βλέπουμε.
Ξέραμε ότι θα φύγει κάποια ώρα.Τον έβαλε τραπεζάρη.

Αυτός είχε την καλοσύνη όποτε έστρωνε το τραπέζι που τρώγαμε το μεσημέρι, στον Γέροντα σε μένα και στον πάτερ Εφραίμ -ήμασταν οι ιερείς εμείς οι δύο και ο Γέροντάς μας ο Γέροντας της Μονής- όλα τα ξεροκόμματα, τα μουχλιασμένα, τα σαπισμένα, τα ξινισμένα (τα έβαζε) σε μας, στον Γέροντα, σε μένα και στον παπά Εφραίμ.

ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΤΟΥ BEZDIN

 Στην πόλη Αράντ ,στην Δυτική Ρουμανία και σε απόσταση 36 χλμ βρίσκεται το σέρβικο μοναστήρι του Μπεζντίν.Είναι ένα από τα πέντε σέρβικα μοναστήρια που βρίσκονται σε ρουμανικό έδαφος[Στην Δυτική και ΒόρειοΔυτική Ρουμανία ζει σερβική μειονότητα.Η αναγνωρισμένη από το κράτος Σερβική Επισκοπή της Τιμισοάρας αριθμεί εκτός από τα πέντε μοναστήρια και 56 ενορίες].

Μονή Bezdin και ο τόπος που βρέθηκε το λείψανο

Σε αυτό το μοναστήρι λοιπόν του Μπεζντίν βρίσκεται το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Κυρίλλου το οποίο βρέθηκε το 2011 στην αυλή της μονής.

Ο Άγιος Κύριλλος γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1791 στο Baoşici της περιοχής Μπόκα του Μαυροβουνίου.Οι γονείς ονομάζονταν Ιωάννης και Άντζεα.Προερχόνταν από παλιά ιερατική οικογένεια και οπαππούς του ήταν ιερέας.

Στην βάπτισή του έλαβε το όνομα Κωνσταντίνος.Σε ηλικία 14 ετών έγινε δόκιμος μοναχός στην Μονή Savina στο Μαυροβούνιο και εκάρη μοναχόςτο 1810.Το 1812 χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Βενέδικτο Κράλιεβιτς του Σιμπένικ(Δαλματία) και ο ίδιος τον χειροτόνησε ιερομόναχο το 1815
Ήταν γραμματέας του επισκόπου Βενεδίκτου σε μία περίοδο που η περιοχή ήταν μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

Ο Άγιος Κύριλλος αντιτάχθηκε στην φιλοπαπική πολιτική και στις προσπάθειες του Βενεδίκτου(ίσως κατόπιν πιέσεων των Παπικών)να περάσουν οι Ορθόδοξοι της επαρχίας του στους Ουνίτες.

Αόρατα τα βομβαρδιστικά πάνω από τη Ζούρβα…(Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε!)

Το καθολικό της Ιεράς Μονής Παναγίας Ζούρβας στην Ύδρα

Είναι τέτοια η δύναμη τούτης της προσευχής…Ο Θεάνθρωπος στο κέντρο της. Η Θεοτόκος Γέφυρα να ενώνει τα άνω και τα κάτω, τον απερίγραπτο υψηλό Λόγο και το Φως με την προσιτή και ταπεινή ανθρώπινη σάρκα.. Εφύμνια να διώχνουν μακριά, να καταποντίζουν και να πατάσσουν με αορασία κάθε νοητό Φαραώ, εχθρό του κραταιού Χριστού…

Τότε στην Παναγία της Ζούρβας…

Τα βομβαρδιστικά πετούσαν μανιασμένα με εντολή να ισοπεδώσουν και να αφανίσουν το μοναστηράκι Της.

 Η ηγουμένη Καλλινίκη σύναξε στο προαύλιο όλες τις μοναχές και ξεκίνησαν μαζί να απαγγέλλουν και να συμβοούν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους τους Χαιρετισμούς Της…Οι πιλότοι έχοντας τις ακριβείς συντεταγμένες δεν έβλεπαν τίποτα άλλο παρά μόνο θάλασσα! Ούτε καν βράχια ή έδαφος! Έτσι τα βομβαρδιστικά…Χριστέ μου, μη ενεγκαντά Σου την ισχύν, έφυγαν και το ενδιαίτημά της τούτο το πανίερο σώθηκε!

Νώντας Σκοπετέας

Ένα συγκλονιστικό θαύμα όπως περιγράφεται σε ένα ανεκτίμητης αξίας βιβλίο: "Τα θαύματα των Χαιρετισμών…Οι απαρχές…" του συγγραφέα και εκπαιδευτικού Αριστομένους Φλουράκη.(εκδόσεις Εφύμνιον) Στο 3ο και τελευταίο μέρος της σειράς των εκπομπών με τίτλο: Οι βαστάζοι της Κυρίας Θεοτόκου

https://www.youtube.com/watch?v=AMF_8RpiS3A&t=1s

29/3/44. Η ΦΡΙΚΤΗ ΣΦΑΓΗ τοῦ ἱερέα τῆς Στιμάγκας Νικολάου Μπερτσεκᾶ από τον ΕΛΑΣ!

Η ΣΤΙΜΑΝΓΚΑ Κορινθίας ήταν μετά τον ΦΕΝΕΟ το μεγαλύτερι Σφαγείο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο το 1943-44!

Ἡ ἀειθαλής θυγατέρα του, η Βασιλική Νικ. Μπερτσεκᾶ*, γεννηθεῖσα τό 1925, μοῦ εἶπε:
«Ὅταν ἄρχισαν νά φθάνουν στή Στιμάγκα καθημερινά κρατούμενοι, νά κλείνονται στό σχολεῖο καί μετά νά ὁδηγοῦνται στό Καμάρι γιά σφαγή, ἕνας πού ἐξανέστη καί ἄρχισε νά καλεῖ δημόσια τά στελέχη τοῦ ΕΑΜ νά συνετιστοῦν καί νά σταματήσουν αὐτήν τήν ἀπαράδεκτη κατάσταση, ἦταν ὁ ἱερέας τοῦ χωριοῦ, ὁ πατέρας μου Νικόλαος Μπερτσεκᾶς.

Ὁ πατέρας μου εἶχε ζήσει 8 χρόνια στήν Ἀμερική. Ὅταν γύρισε διορίστηκε δάσκαλος στό Ἑλληνοχώρι, ἀλλά ὁ Μητροπολίτης Κορίνθου τόν ἔπεισε νά γίνει παπάς. Πῆγε στήν Ἱερατική Σχολή στήν Τρίπολη, χειροτονήθηκε παπάς καί ἦρθε ἐδῶ στή Στιμάγκα. Στήν πείνα τῆς Κατοχῆς ἔτρεχε παντοῦ νά βρεῖ τρόφιμα γιά συσσίτια γιά τά παιδιά τοῦ χωριοῦ. Πήγαινε καί ζητιάνευε, στήν Κόρινθο στόν ἔπαρχο Πανούση, στή Μητρόπολη στόν Δεσπότη, καί σέ ἄλλους.

«Πεινάει τό ποίμνιό μου!», ἔλεγε.
Ὅταν ἄρχισαν ἐδῶ οἱ σφαγές δέν μποροῦσε νά τό χωρέσει ἡ ψυχή του. Μιά ἡμέρα, κάτω ἀπό τό σπίτι μας βρῆκε μιά πλάτη ἀνθρώπου καί τήν ἔτρωγαν τά σκυλιά. Τήν πῆρε καί τήν ἔθαψε καί μετά ἦρθε μέσα στό σπίτι καί ἔκλαιγε. Ἔλεγε: «ἐγκληματίες, ἐγκληματίες, σφάζετε τούς χριστιανούς!». Τό εἶπε καί στήν ἐκκλησία καί τόν ἄκουσε ὁ δάσκαλος τοῦ χωριοῦ ὁ Ποῦλος, ἕνας κομμουνιστής ἀπό τίς Κρῆνες, ὁ ὁποῖος ἐκείνη τήν ἡμέρα καθόταν στόν Δεσποτικό θρόνο.

Ὁ πατέρας μου τόν κάκισε:
- «Κατέβα ἀπό ἐκεῖ, δέν εἶναι ἡ θέση σου ἐκεῖ. Σφάζετε τούς ἀνθρώπους καί τούς πετᾶτε καί τούς τρῶνε τά σκυλιά. Γιατί τά κάνετε αὐτά; ».
Ὁ Ποῦλος τοῦ εἶπε:
- «Παπά πρόσεχε, γιατί ἄλλη Κυριακή δέν πρόκειται νά λειτουργήσεις!».
Ὅταν ἦρθε στό σπίτι, μοῦ εἶπε:
- «Κικίτσα μου, ἔλα δῶ νά σοῦ πῶ. Ἐμένα θά μέ σκοτώσουνε!».
- «Πατέρα φύγε, πήγαινε στή Μητρόπολη».
- «Παιδί μου δέν προλαβαίνω πιά. Ἄν φύγω θά σκοτώσουν ὅλους ἐσᾶς». (σ.σ. γνώριζε την Αρχή της Οικογενειακής Ευθύνης ο ιερέας)
Ἐκείνη τή χρονιά τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἦταν Σάββατο καί λειτούργησε στό ἐξωκκλήσι τῆς Εὐαγγελίστριας, μίλησε μετά καί εἶχε πεῖ:
- «Ζήτω τό Ἔθνος», «Ζήτω ὁ Στρατός!»..

Τήν Κυριακή, στίς 26 Μαρτίου τοῦ 1944, λειτούργησε κανονικά στό χωριό. Τό βράδυ εἶχε πάει στό σπίτι τοῦ Μπακόγιαννη νά βαφτίσει ἕνα παιδάκι τοῦ Κώστα Κούμπουλα. Αὐτοί, οἱ Στιμαγκιῶτες κομμουνιστές εἴχανε πιάσει τά στενά γύρω ἀπό τό σπίτι, τόν παρακολουθούσανε μέ τά φανάρια, ὅπως πιάσανε τόν Χριστό.

Ήλθε στο κελί μου και μου μετέφερε ευλογία, χαρά, ειρήνη.

Ένα πρωινό, μόλις είχε ξημερώσει κι είχα τελειώσει τον Όρθρο, άκουσα ένα διακριτικό κτύπημα στη θύρα. Πηγαίνοντας ν’ ανοίξω σκεπτόμουν ποιος να ‘ταν πρωί-πρωί. Αντίκρισα σκυφτό τον Γέροντα Παΐσιο.
-Ευλογημένε, μου λέει, πως τακτοποιήθηκες; 

Αδύνατος, κοντός, πρόχειρα ντυμένος, μ’ ένα ελαφρύ χαμόγελο. Χάρηκα έκτακτα για την απρόσμενη επίσκεψη.
Πέρασε διστακτικά μέσα. Ανέβηκε να προσκυνήσει το εκκλησάκι. Κατέβηκε στο κάτω μεγάλο δωμάτιο. Ήταν τότε σχεδόν άδειο. Δυο καρέκλες κι ένα τραπέζι. Κάτι του πρόσφερα. Στερεωμένος, μου είπε. Μου μίλησε για τους παλαιούς εδώ Γέροντες. Ήταν εργατικοί, φιλακόλουθοι, ενάρετοι.

Σήμερα, λίαν πρωί, είχα δύο κρούσματα μου ‘πε.
Ήλθε ένας μεσόκοπος να γίνει υποτακτικός μου. τον ρώτησα αν έχει οικογένεια. Έχει δυο παιδιά στο Δημοτικό, μου ‘πε. Του λέω: Θα τελειώσουν το Δημοτικό, το Γυμνάσιο, το Λύκειο, το Πανεπιστήμιο, θα τα παντρέψεις και μετά θα έλθεις να σου πω που θα μονάσεις, γιατί εγώ δεν βαστώ μοναχούς. Έτσι κάνουμε παιδιά και τα παρατάμε και πάμε για μοναχοί;…
Η δεύτερη περίπτωση χειρότερη της πρώτης. Ήλθε ένας άλλος και μου λέει: Γέροντα, βρήκα μια γυναίκα πιο πνευματική της γυναίκας μου και ήλθα να πάρω την ευλογία σου… Παλάβωσε ο κόσμος. Πήρα τα βουνά. Ήλθα να δω τι κάνεις.

Παντού στους Αγίους Τόπους συγκλονίστηκα, αλλά όταν πήγα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, εκεί έσπασε η καρδιά μου! (Όσιος Εφραίμ)

Θυμάμαι έλεγε ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ότι:
Παντού στους Αγίους Τόπους συγκλονίστηκα, αλλά όταν πήγα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, εκεί έσπασε η καρδιά μου! Έγινε χίλια κομμάτια! Και είπα, πώς ο Θεός εγεννήθηκε σ' αυτόν τον χώρο, μέσα σ' αυτό το σπήλαιο, χωρίς παρηγορία, πεταμένος, έξω από την πόλη.
Αυτός ο Θεός, ο οποίος μπορούσε να κάνει τα πάντα περί του εαυτού Του κι όμως αθορύβως, μακρυά από κάθε κοσμικότητα, σε μια νύχτα -την πιο παγωμένη νύχτα του χρόνου- την πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου, σ' ένα τελείως περιφρονημένο χώρο, Αυτός που τα πάντα εδημιουργούσε -τον ουρανό και τη γη- Αυτός εγεννήθηκε σ 'εκείνον το χώρο!
Κι όταν επέστρεψα",λέει,"στο κελί μου και μπήκα μέσα και είδα κουβέρτες" (και τι κουβέρτες είχε αυτός... τελοσπάντων)"και είδα το τι είχα εγώ, εντράπηκα και είπα: εάν ο Θεός γεννήθηκε σε τούτο το σπήλαιο, εγώ πώς μπορώ να χρησιμοποιώ όλα αυτά τα πράγματα;
Είδα κατσαρόλες, είδα μπρίκια" (βέβαια αν σας περιγράψω τις κατσαρόλες του... ούτε οι σκύλοι μας δεν τρώνε μέσα! Κι αν σας πω το κρεβάτι του... ούτε τα γουρούνια μας δεν τα βάζουμε εκεί μέσα!).
Κι όμως εθεώρησε αυτόν τον χώρο, τον δικό του, σαν μια πολυτέλεια, μια υπερβολή. Κι από τότε, καμιά φορά, που του έλεγα: Γέροντα, μικρό το κελί σου, έλεγε: "Ο Θεός εγεννήθηκε σ' ένα σπήλαιο! Εάν σκεφτώ την σπηλιά του Θεού, ε, τότε τι θα πω περί του εαυτού μου;"

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

πηγή

“Ὅταν ἔχεις στενοχώρια, νά γράφεις ἄπειρες σελίδες μέ τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ ἤ τό “Κύριε Ἐλέησον”.

«“Δέν ἔχει γεννηθεῖ ἀκόμη ὁ ἄνθρωπος πού θά μέ λυπήσει”. Αὐτή ἡ ἀνιδιοτελής ἀγάπη καί ἡ διαρκής χαρά τήν ὁποία ἐξέπεμπε (η οσία Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη) ἦταν τό ἀποτέλεσμα τῆς αἴσθησης τῆς διαρκοῦς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι καί νά τῆς ἔλεγες σοῦ ἔδινε τήν ἴδια συνταγή: “Ὅταν ἔχεις στενοχώρια, νά γράφεις ἄπειρες σελίδες μέ τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ ἤ τό “Κύριε Ἐλέησον”. Νά διαβάζεις τό Εὐαγγέλιο κάθε μέρα. Καί ὅταν θέλεις νά ἔχεις πιό πολλή χάρη, νά διαβάζεις τίς ἐπιστολές”. Ἄν πάλι πήγαινες ὅλο μιζέρια καί θρῆνο καί τῆς ἔλεγες ὅτι ἔχεις στήν ψυχή σου θλίψη, τότε σοῦ ἔδινε μιά ἄλλη πρόταση ζωῆς: “Ἄν θές νά πάψεις νά ἔχεις θλίψη, θά πρέπει νά πάψεις νά ἀσχολεῖσαι μέ τόν ἑαυτό σου. Θά πρέπει νά γίνεσαι ὁ ἄλλος, καί νά ἔχεις ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Πρῶτον πίστη, δεύτερον πίστη, τρίτον πίστη”» (Μοναχής Φιλοθέης, Η Γερόντισσα της χαράς, Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη, εκδ. Επιστροφή, σελ. 131).

 Παράδοξος ο λόγος της οσίας Γαβριηλίας. Πώς είναι δυνατόν ευρισκόμενος κάποιος σ’ έναν κόσμο πεσμένο στην αμαρτία, με κύριο χαρακτηριστικό την ταραχή και την αντιπαλότητα στις ανθρώπινες σχέσεις, να μην λυπηθεί από την επίθεση που θα δεχτεί όχι λίγες αλλά πολλές φορές και μάλιστα όχι από έναν αλλά μάλλον από πολλούς συνανθρώπους του; Όταν ο άλλος θα σε αμφισβητήσει, θα σε χλευάσει, θα σε ζηλέψει, θα σε αδικήσει, ιδίως όταν είσαι χριστιανός, πώς εσύ δεν θα αντιδράσεις, δεν θα λυπηθείς, δεν θα ταραχτείς; Τι μπορεί να συμβαίνει; 

 Η Γερόντισσα Φιλοθέη που είχε γνωρίσει την οσία όταν η ίδια ήταν νεαρή και η Γαβριηλία προχωρημένης ηλικίας, δίνει την απάντηση. Η οσία Γαβριηλία ζούσε διαρκώς μέσα στην παρουσία του Θεού, γι’ αυτό και διακατεχόταν από ανιδιοτελή αγάπη και διαρκή χαρά.

Στο γκρεμισμένο ιερό της εκκλησιάς στα Φάρασα των πολιούχων Βαραχησίου και Ιωνά.

14 Αυγούστου 2024. 100 χρόνια από την Έξοδο, τον ξεριζωμό των κατοίκων του χωριού Φάρασα Καισαρείας, με οδηγό τους τον Χατζηεφεντή, τον Άγιο Αρσένιο,
είμαι εκεί, είμαι εκεί με τη φορεσιά των Φαρασιωτισσών (ευχαριστίες στο σύλλογο Βαρασός Πλατέος)

Είμαι εκεί, μπροστά στο γκρεμισμένο ιερό της εκκλησιάς στα Φάρασα των πολιούχων Βαραχησίου και Ιωνά 100 χρόνια μετά τον ξεριζωμό των προγόνων.

Εκεί όπου κάποτε ακουγόταν ψαλμωδίες και ο Χατζηεφεντής ιερουργούσε,σαν σήμερα θα γιόρταζαν τους αγίους τους οι Φαρασιώτες, τον Ιωνά και τον Βαράση

Εκεί που πονάει η καρδιά σου βλέποντας τα χαλάσματα.
Είμαι εκεί, αφού πρώτα είδα κομμάτια της ιστορίας μας, αναλαμπές της.
Είμαι εκεί με τα κεράκια που ανάβω για τη μνήμη των ξεριζωμένων και όσων έμειναν για πάντα εκεί.

Δέσποινα Βιτούνη

Σε ποιό πασίγνωστο ποίημα μιλάει μία πόλη;;

«Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τά νικητήρια...»
Ίσως ο πιο γνωστός ύμνος.... Δεν είναι όμως σαφές ότι αυτός που μιλάει ως υμνωδός είναι η ίδια η Πόλις, δηλ. η Κωνσταντινούπολη.
Το Κείμενο:
❝ Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια,
ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια,
ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε·
ἀλλ' ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,
ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον,
ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, νύμφη ἀνύμφευτε❞
Τι σημαίνει:
Είναι ένας ύμνος ευχαριστίας που αναπέμπει η Πόλις (η Κωνσταντινούπολη) στην Υπέρμαχο Στρατηγό (την Παναγία). Λέει ότι της προσφέρει τα "νικητήρια" (τρόπαια της νίκης) ως "ευχαριστήρια" (ευχαριστήριους ύμνους), επειδή την λύτρωσε από μεγάλους κινδύνους ("δεινών").

Γιατί; Τα ιστορικά γεγονότα του 626 μ.Χ.

Όποιος γνώρισε τον Χριστό πέταξε στα σκουπίδια τον παλιόν του εαυτό !(Οσία Μαρία Αιγυπτία)

 Κυκλοφορούσε σαν αγρίμι στην έρημο η Οσία Μαρία η Αιγυπτία η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.
Πριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά.

Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις. Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της.

Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη.

Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή, κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα. Πρόκειται για μια ηρωίδα, μάρτυρα και οσία.
Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια. Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία. Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία.

Πρόστιμο… μαμούθ της UEFA στον Ερυθρό Αστέρα για το κόρεο του… Αγίου Συμεών

«Αυτό αποτελεί απόλυτη ντροπή και σκάνδαλο! Η #UEFA επέβαλε πρόστιμο ύψους 95.500€ στον Ερυθρό Αστέρα για αυτή τη χορογραφία!

Τιμωρία σκάνδαλο από την UEFA, σύμφωνα με όσα καταγγέλουν οι Σέρβοι, επέβαλε στον Ερυθρό Αστέρα, ο οποίος καλείται να πληρώσει πρόστιμο ύψους 95.500 ευρώ για το κόρεο που είχε στην αναμέτρηση με τη Λιλ, στις 27/2 για τους “16” του Europa League.
Oι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα, γνωστοί ως «Delije», mε την είσοδο των παικτών στον αγωνιστικό χώρο, παρουσίασαν ένα εντυπωσιακό κορεό που προκάλεσε αίσθηση σε όλη την Ευρώπη.
Συγκεκριμένα, ξεδίπλωσαν την εικόνα του Αγίου Συμεών του Μυροβλύτη, τιμώντας τη σημερινή γιορτή, που είναι και ο προστάτης των φιλάθλων της ομάδας.
Kάτω από τη βόρεια εξέδρα αναρτήθηκε πανό με το μήνυμα: «Είθε η πίστη μας να σας οδηγήσει στη νίκη».
Η ατμόσφαιρα ήταν θερμή καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, με τους Σέρβους οπαδούς να στηρίζουν θερμά την ομάδα τους, αλλά τελικά γνώρισαν την ήττα από τη Λιλ.

Το μεγαλύτερο μέρος, ύψους 40.000€, επιβλήθηκε για την υποτιθέμενη “προβολή μηνύματος που κρίθηκε ακατάλληλο για αθλητική εκδήλωση και για την υποτιθέμενη υπονόμευση της φήμης και της ακεραιότητας τόσο του ποδοσφαίρου όσο και της ίδιας της UEFA”.

Το μήνυμα ήταν: “Είθε η πίστη μας να σας οδηγήσει στη νίκη”.»

dimokratia.gr

Πριν καιρό όμως περιχαρείς, επευφημούσαν και θαύμαζαν τους Γερμανούς οπαδούς της Καϊζερσλάουτερν όταν σήκωσαν ένα τεράστιο πανό με τον διάβολο να αναδύεται μέσα από μια πεντάλφα, μαζί με ένα ακόμα πανό που έγραφε: «Άκουσέ μας, Εωσφόρε, και ανέβα από την άβυσσο, πάρε τις ψυχές μας. Οδήγησέ μας στο φως, βασιλεύεις στον κόσμο, αναδύεσαι από τις φλόγες και εμφανίζεσαι».

Ο αντιχριστιανικός συρφετός με τους κομπλεξικούς και διεφθαρμένους οπαδούς του, μόλυνε άλλη μια φορά τα Ευρωπαϊκά γήπεδα με την σαπίλα και την μπόχα του βούρκου τους!Αυτοί δεν τιμωρήθηκαν από την ΟΥΕΦΑ!Λογικό!Αφού πια ζούμε στην εποχή του Αντιχρίστου

1400 ΕΤΗ,144 ΧΑΙΡΕ, 144000 ΑΓΙΟΙ.

 [....] Ἐφέτος συμπληροῦνται χίλια τετρακόσια ἔτη ἀφ’ ὅτου, εἰς τιμὴν τῆς Θεοτόκου, ἐψάλη ἐπισήμως ἐπ’ ἐκκλησίας, καὶ μάλιστα ὀρθίων ἱσταμένων πάντων τῶν πιστῶν, τὸ σήμερον παγκοίνως γνωστὸν ὡς ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» Κοντάκιον, ποίημα ὑψήγορον καὶ διθυραμβικόν, ἀναφερόμενον, ἱστορικῶς καὶ θεολογικῶς, μὲ μοναδικὸν πλοῦτον καλλιε-πείας, εἰς τὴν Ἔνσαρκον Θείαν Οἰκονομίαν καὶ τὴν εἰς αὐτὴν μοναδικὴν συμβολὴν τῆς Παναχράντου Θεομήτορος.

 Οἱ προσευχόμενοι πιστοὶ διὰ τοῦ Κοντακίου τούτου χαιρετίζουν εὐσεβῶς τὴν Παναγίαν μὲ ἀλλεπαλλήλους ἐπαναλήψεις τῆς πρώτης πρὸς τὴν Κεχαριτωμένην προσφωνήσεως τοῦ εὐαγγελιζομένου τὴν χάριν καὶ τὴν χαρὰν Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, τῆς λέξεως «Χαῖρε», δι᾽ ἧς φανεροῦται τὸ «ἀπ᾽ αἰῶνος μυστήριον» καὶ συγκροτεῖται τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον». 

 Ἡ εἰς τὸν Ὕμνον τοῦτον ἐπανάληψις τοῦ «Χαῖρε» ἐπὶ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας φορὰς πρὸς τὴν Παμμακάριστον Παρθένον, ἔχει προδήλως μυστικὴν ἔννοιαν.

 Παραπέμπει εἰς τὰς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας χιλιάδας τῶν ἁγνῶν ἐκείνων Ἁγίων τῆς Ἀποκαλύψεως, τῶν ᾀδόντων ἐν κιθάρᾳ τὴν «καινὴν ᾠδὴν» ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ «ἀκολουθούντων τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ». 

Ἁγνεύων ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατά τε τὸ ἦθος καὶ τὸ δόγμα, ἀφωσιωμένος ἕως ἐσχάτου εἰς τὸν σαρκωθέντα Θεὸν Λόγον, καὶ ἡνωμένος ἀρρήκτως μετ’ Αὐτοῦ, ὑμνεῖ τὴν σωτηριώδη Θείαν Οἰκονομίαν καὶ ταυτοχρόνως χαιρετίζει ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων μουσουργικῶν τὴν Ὑπερένδοξον Μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν κραταιὰν προστασίαν αὐτῆς καὶ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματός της![..........]

+ Βαρθολομαίος Οικουμενικός Πατριάρχης

ec-patr.org