Σαν Σήμερα 1491, ο Ναός στο Πεντάσχοινο καταστρέφεται ολοσχερώς λόγω σεισμού.

Ο θαυμαστός βίος του Οσίου Αθανασίου του Πεντασχοινίτου

Την Κυριακή, 24 Απριλίου του 1491 μεγάλος σεισμός που πλήττει την Κύπρο, προκαλεί ζημιές και μεταξύ άλλων καταστρέφει ολοσχερώς το ναό στο Πεντάσχοινο, όπου βρίσκεται το λείψανο του αγίου Αθανασίου Πεντασχοινίτη.
Τοπικός άγιος στην επαρχία Λάρνακας. Καταγόταν από το χωριό Πεντάσχοινο που, κατά τον Ν. Γ. Κυριαζή, εξαφανίστηκε κατά τον 18ο αιώνα. Το πλούσιο αυτό χωριό βρισκόταν κοντά στο σημερινό χωριό Αλαμινός στην επαρχία Λάρνακας, 6 χμ. νότια του χωριού Άγιος Θεόδωρος.

Σήμερα σώζονται λίγα μόνο ερείπια του χωριού, καθώς και εκκλησία αφιερωμένη στον άγιο Αθανάσιο τον Πεντασχοινίτη. Στο δάπεδο της εκκλησίας αυτής υπάρχουν δυο τρύπες που, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, οδηγούν υπόγεια μέχρι την παραλία ή, κατ' άλλους, συνεχίζονται υποθαλάσσια μέχρι τις απέναντι της Κύπρου ακτές, όμως το φως χάνεται κι ήταν αδύνατο μέχρι πρόσφατα να προχωρήσει κανένας σ' αυτές περισσότερο. Σώζεται επίσης ενεπίγραφη επιτύμβια πλάκα με ελληνικούς χαρακτήρες.

Πρόσφατες ανασκαφές του Τμήματος Αρχαιοτήτων έφεραν στο φως τα ερείπια του ναού και κατέστη δυνατή η αναστήλωση του ιστορικού ναού. Οι εργασίες αναστήλωσης ξεκίνησαν στις 15 Ιανουαρίου 2022.

Ιστορικό πλαίσιο
Κατά τον Λεόντιο Μαχαιρά, ο οποίος κι αναφέρει τον άγιο Αθανάσιο, το λείψανο του «βρύει ιάματα» (Χρονικόν), εκδ. «Φιλόκυπρος», Λευκωσία, 1983, παρ. 36). Όταν ο Μαχαιράς έγραφε το έργο του, γύρω στα 1458, το λείψανο του αγίου πρέπει να σωζόταν ακόμη στον ναό του στο Πεντάσχοινο. Ο παλαιός εκείνος ναός, που θα πρέπει να ήταν λαμπρός, κατεστράφη εντελώς από σεισμό την Κυριακή, 24 Απριλίου του 1491.

Ο σεισμός, που αναφέρεται κι από τον Γερμανό περιηγητή Αλέξανδρο, δούκα της Βαυαρίας, κατέστρεψε κι άλλους φημισμένους ναούς ή προκάλεσε σ' αυτούς ζημιές. Τέτοιοι ναοί που υπέστησαν ζημιές ήταν της Αγίας Σοφίας στη Λευκωσία, της μονής του Μεγάλου Σταυρού, του Σταυροβουνιού και της Καθολικής στη Λεμεσό της οποίας κατέρρευσε ο τρούλλος. Τις ζημιές και καταστροφές σημειώνει ο ιερέας χρονικογράφος Αθανάσιος Φάρης από την Κοφίνου (Cod. Paris. Graec. 624, f2r).

Ο άγιος Αθανάσιος ο Πεντασχοινίτης εικονίζεται στις τοιχογραφίες αρκετών ναών της Κύπρου ως διάκονος. Η ευρεία εικονογράφησή του μαρτυρεί ότι ήταν δημοφιλής στο νησί. Η αρχαιότερη και ωραιότερη παράσταση διασώζεται στο Ιερό Βήμα του Καθολικού της Μονής της Παναγίας της Αμασγού και χρονολογείται στις αρχές του 12ου αιώνα. Εξαιρετική τοιχογραφία, που χρονολογείται στο τέλος του 12ου αιώνα, εντοπίστηκε στο Καθολικό της Μονής του Χριστού Αντιφωνητή στην Καλογραία, που βρίσκεται στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Στον 13ο αιώνα χρονολογείται μία άλλη εικονογράφηση του αγίου στην εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στο χωριό Σωτήρα της Επαρχίας Αμμοχώστου.

Η τιμή προς τον άγιο φαίνεται ότι ήταν πολύ μεγάλη την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1192-1489) και της Βενετοκρατίας (1489-1571), αφού η εικονογράφηση της μορφής του είναι σχεδόν απαραίτητη στο Ιερό Βήμα των ναών που κτίζονται και εικονογραφούνται στις περιόδους αυτές.

Αρχαιολογικές ανασκαφές
Οι ανασκαφές που διεξήγαγε το Τμήμα Αρχαιοτήτων το 2004 και 2005, έφεραν στο φως τα ερείπια του αρχικού τρίκλιτου ναού και εντόπισαν τις διαφορετικές του φάσεις και κατέδειξαν ότι το μνημείο πιθανόν να ήταν σε χρήση μέχρι τις αρχές του 17ου αιώνα.

Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη μας…

Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη μας…
Και μη φοβάσαι όλους εκείνους που θα σπεύσουν να ‘’στην πέσουνε’’.
Όλους εκείνους που με ειρωνικά μισοχαμόγελα θα σε σχολιάσουν.
Είναι οι ίδιοι, που χρόνια τώρα, προβάλλουν στα παιδιά την κάθε λογής σαβούρα ως πρότυπο.
Είναι οι ίδιοι, που έχουν ρίξει την νέα την γενιά, στο μαύρο το σκοτάδι…
Χίλια εφτακόσια χρόνια τώρα, δυο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουνε…
Εκείνοι που στέκονται από την πλευρά του Άη-Γιώργη μας…
Και εκείνοι, που στέκονται πλάι στον Διοκλητιανό και συνεχίζουν μέχρι τα σήμερα τις σφαγές του…
Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη…
23 του Απρίλη.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Καναδάς: Η χριστιανοφοβία γίνεται σύστημα διακυβέρνησης – Ο νέος νόμος C-9 που θέλει να κηρύξει παράνομα τα χωρία της Αγίας Γραφής!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Πολλές φορές έχουμε αποδείξει με στοιχεία σε αυτή εδώ τη στήλη, ότι ο Χριστιανισμός είναι η πιο άγρια διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο. Όχι μόνο σε υπανάπτυκτα κράτη με καθεστωτικές κυβερνήσεις, αλλά πλέον και σε σύγχρονες χώρες που επιδερμικά θεωρούνται φιλελεύθερες.

Εάν το σενάριο να κηρυχθεί παράνομη η Αγία Γραφή σε μια δημοκρατική χώρα, σας φαίνεται ακόμη παρατραβηγμένο και μακρινό, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε πλήρως. Ο απροκάλυπτος διωγμός του λόγου του Θεού, συμβαίνει εδώ και τώρα στις μέρες μας, όχι μόνο σε επίπεδο δημόσιας συζήτησης, αλλά σε επίπεδο χριστιανοφοβικών νόμων που ουσιαστικά καταργούν τη θρησκευτική ελευθερία. Αυτό ακριβώς σχεδιάζεται στον Καναδά, με το διαβόητο νομοσχέδιο C-9 ή αλλιώς γνωστό ως Combatting Hate Act (Νόμος για την καταπολέμηση του μίσους).

Τι προβλέπει αυτό το επονείδιστο νομοσχέδιο που μοιάζει βγαλμένο από τα πιο φασιστικά διατάγματα του Χίτλερ και του Στάλιν; Ότι ποινικοποιείται κάθε μορφή θρησκευτικής έκφρασης ή παράθεσης εδαφίων της Αγίας Γραφής, εάν χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα πχ. κατά της ομοφυλοφιλίας, των εκτρώσεων, του παρά φύσιν «γάμου» ή οποιουδήποτε άλλου ορθοπολιτικού «δόγματος».

Βέρες δεμένες με κόκκινη κλωστή...

Ορεινό χωριό Αρκαδίας, Μάιος 1953

Το Τάμα.

Ο Άη-Γιώργης στεκόταν στην άκρη του χωριού. Πέτρινο ξωκλήσι, μικρό, με καμπάνα που χτυπούσε μόνη της όταν φύσαγε βοριάς. Μέσα, η εικόνα του καβαλάρη με το κοντάρι στο δράκο. Κι από κάτω, στο εικονοστάσι, κρεμασμένα τάματα: ασημένια ματάκια, χεράκια, ποδαράκια, καρδούλες.Ανάμεσά τους, ξεχώριζαν δύο βέρες. Δεμένες με κόκκινη κλωστή. Σκουριασμένες, θαμπές από τα χρόνια.

Η Ιστορία
Ήταν 1947. Εμφύλιος(σ.σ.Συμμοριτοπόλεμος). Το χωριό χωρισμένο στα δύο. Αδερφός δεν μιλούσε σε αδερφό.
Η Μαρία του Καραγιάννη αγαπούσε τον Γιώργη του Μπουκουβάλα. Μπουκουβαλαίοι και Καραγιανναίοι είχαν αίμα αναμεταξύ τους από το 1932. Βεντέτα. Τρεις σκοτωμένοι.
Ο έρωτάς τους ήταν καταδικασμένος. Αν το μάθαιναν οι πατεράδες, θα τους σκότωναν. Αν όχι οι πατεράδες, το χωριό.
Συναντιούνταν κρυφά στο ξωκλήσι. Ο Άη-Γιώργης ήταν ο μόνος μάρτυρας. Εκεί, μπροστά στην εικόνα, αντάλλαξαν όρκους. Δεν είχαν βέρες. Έκοψαν δύο βέργες από κλήμα, τις έπλεξαν σε κύκλο. «Μπροστά στον Άγιο, είσαι άντρας μου», του είπε. «Μπροστά στον Άγιο, είσαι γυναίκα μου», της είπε.

Ο Χωρισμός
Το 1948 τον πήραν φαντάρο τον Γιώργη. Γράμμιτσα. Η Μαρία έμεινε πίσω. Έγκυος.
Όταν γεννήθηκε το παιδί, ο πατέρας της ο Καραγιάννης την έδιωξε. «Πουτάνα. Ντροπή της φαμελιάς». Πήγε στην Αθήνα υπηρέτρια. Το παιδί το άφησε στη μάνα της κρυφά.
Ο Γιώργης γύρισε το 1951. Λαβωμένος στο πόδι. Την έψαξε. Του είπαν «πέθανε στη γέννα». Το πίστεψε.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ-Μία τερπνή χελιδών...τήν τοῦ ἔαρος χάριν, ἀναπληροῖ θαυμαστῶς

"Ἰδοὺ σοι καὶ μία τερπνὴ χελιδών, θεοσύλλεκτε λαέ, τὴν τοῦ ἔαρος χάριν, ἀναπληροῖ θαυμαστῶς, ὁ Γεώργιος, καὶ συγχάρητε λοιπόν, τῇ χαρᾷ τούτου πάντες".

Να για σένα λαέ που συλλέχθηκες για τον Θεό, μία ευχάριστη χελιδόνα, η οποία αναπληρώνει θαυμαστά την χάρη της Άνοιξης, ο Γεώργιος, και λοιπόν χαρείτε όλοι μαζί την χαρά του

(Από την έκτη ωδή του ασματικού κανόνα στον όρθρο του Αγίου Γεωργίου 23/4 )

πηγή

Το γραφικότατο ξωκλήσι του Άη Γιώργη στην Τέλενδο

Το γραφικότατο ξωκλήσι του Άη Γιώργη σε μια πανέμορφη, κρυφή γωνιά της Τελένδου(το νησάκι ΒΔ της Καλύμνου)

photo: © Μιχάλης Πάου Photography

 πηγή

Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυρας ( ο τροχός του μαρτυρίου)

Ο τροχός δεν γύριζε απλώς· έτεμνε τον χρόνο, τον πόνο και τη σάρκα, δημιουργώντας έναν μακάβριο στροβιλισμό ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Ήταν μια μηχανή από σίδερο και μίσος, σχεδιασμένη να λυγίσει όχι μόνο τα κόκαλα, αλλά και την ίδια την ελπίδα.
​Στο κέντρο αυτής της δίνης, ο νεαρός Καππαδόκης αξιωματικός δεν έμοιαζε με θύμα, αλλά με τον ακίνητο άξονα ενός κόσμου που κατέρρεε.
​
​Κάθε στροφή του τροχού ήταν και ένας ψίθυρος πειρασμού «Αρνήσου και σώσου». Τα κοφτερά μαχαίρια, βουτηγμένα στη σκουριά και την ανθρώπινη εμπάθεια, χάραζαν στο σώμα του Γεωργίου τον χάρτη μιας αδιανόητης οδύνης. Το αίμα του έβαφε τις ακτίνες, όμως εκείνος παρέμενε σιωπηλός. Δεν ήταν η σιωπή του φόβου, αλλά η σιωπή της πλήρους παράδοσης.
​Εκεί που ο πόνος γινόταν αβάσταχτος, εκεί που η ανθρώπινη φύση κραυγάζει για το τέλος, ο Άγιος Γεώργιος άνοιγε μια πύλη μέσα του. Κάθε σχίσιμο στο δέρμα του γινόταν ένα παράθυρο απ’ όπου έμπαινε το φως της αιωνιότητας.
​Ξαφνικά, ο θόρυβος του σιδήρου έσβησε. Μια απόκοσμη γαλήνη, σαν τη δροσιά της αυγής πάνω στα βουνά της Ανατολής, σκέπασε το στάδιο. Ένας άνδρας με ένδυμα υφασμένο από λευκό φως άπλωσε το χέρι.
​«Χαίρε, Γεώργιε, στρατιώτα του Μεγάλου Βασιλέως!»

Η πάλη του Αγίου με τον δράκο, είναι η εικόνα της δικής μας καθημερινής πάλης.

 Όπως κάθε χρόνο την ημέρα της μνήμης του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, επανέρχεται σχεδόν με προβλέψιμο τρόπο η ίδια ειρωνεία απέναντι στην πίστη της Εκκλησίας και απέναντι στην απλή ευσέβεια του λαού μας.

  Άνθρωποι που θεωρούν ότι στέκονται στην πλευρά της λογικής και της προόδου, σπεύδουν να χλευάσουν όσα συνδέονται με τη μορφή του Αγίου, ιδίως τη γνωστή παράσταση του ως δρακοντοκτόνου, παρουσιάζοντας περίπου ως ένδειξη.. «πολιτισμικής καθυστερήσεως» το ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πιστοί που τιμούν τον Άγιο Γεώργιο με πολλή αγάπη, σεβασμό και πίστη. Και το πιο θλιβερό, δεν είναι τόσο η χλεύη αυτή καθαυτή, όσο το ότι πολλές φορές αναπαράγεται εύκολα και άκριτα από νεότερους ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν διδαχθεί ούτε πώς διαβάζεται η εκκλησιαστική παράδοση, ούτε πώς λειτουργεί γενικότερα η συμβολική γλώσσα μέσα στην ιστορία, στην τέχνη, στην ποίηση και στη λαϊκή μνήμη.

 Το πρώτο λοιπόν που χρειάζεται να γνωρίζουμε είναι κάτι πολύ απλό: Η αλληγορία είναι ένας πολύ παλιός και διαχρονικός τρόπος εκφράσεως, με τον οποίο ο άνθρωπος δίνει μορφή σε αλήθειες και βιώματα που δεν αποδίδονται εύκολα με μια απλή περιγραφή. Δεν ανήκει μόνον στον χώρο της Αγίας Γραφής ή της εκκλησιαστικής υμνογραφίας και αγιογραφίας αλλά διαπερνά ολόκληρη την ιστορία του ανθρώπινου λόγου, της τέχνης και της παραδόσεως. Το βλέπουμε ήδη από την αρχαία ελληνική παράδοση, το βλέπουμε στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στις λαϊκές αφηγήσεις, παντού όπου ο άνθρωπος αναζητεί έναν πιο βαθύ τρόπο να πει εκείνα που δεν εξαντλούνται σε μια ξερή περιγραφή. Όταν, για παράδειγμα, η δικαιοσύνη εικονίζεται με ζυγαριά ή όταν ο θάνατος αποδίδεται με συγκεκριμένη εικαστική μορφή, κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν στέκεται στην επιφάνεια για να ειρωνευτεί το σχήμα. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι η εικόνα παραπέμπει σε κάποιο συγκεκριμένο νόημα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με πάμπολλες μορφές της εκκλησιαστικής παραδόσεως.

Εικόνες του 11ου αιώνα από διάφορες εκκλησίες της Γεωργίας που δείχνουν τον Ρωμαίο αξιωματικό Γεώργιο της Καππαδοκίας να λογχίζει τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό

Εικόνες του 11ου αιώνα από διάφορες εκκλησίες της Γεωργίας που δείχνουν τον Ρωμαίο αξιωματικό Γεώργιο της Καππαδοκίας να λογχίζει τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό και να συμβολίζει τον θρίαμβο της ελευθερίας επιλογής του ατόμου έναντι της καταπιεστικής γήινης εξουσίας.

Σύμφωνα με ιστορικούς στο Βασίλειο της Γεωργίας, αυτός ο σπάνιος τύπος εικονογραφίας προέκυψε λόγου του διαρκή περιφερειακού ανταγωνισμού Ρωμαίων και Γεωργιανών ωστοσο μεταξύ των άλλων μπορεί να φέρει ένα ακόμη κρυφό πολιτικό μήνυμα. Ο Διοκλητιανός πολύ πιθανόν μπορεί να συμβολίζει έναν από τους σπουδαιότερους αυτοκράτορες της Ρωμανίας ο οποίος ήταν από τους μεγαλύτερους αντιπάλους του Γεωργίου Ά (2ου βασιλιά της Γεωργίας)τον Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο.Ο Γεώργιος Α΄ είχε ξεκινήσει μία εκστρατεία για την αποκατάσταση της διαδοχής των Kουροπαλατών στη Γεωργία και κατέλαβε το Tάο το 1015–1016.

Συνήψε επίσης μία συμμαχία με τον Φατιμίδη Χαλίφη της Αιγύπτου Αλ-Χακίμ (996–1021), που έφερε τον Βασίλειο Β΄ σε δύσκολη θέση, αναγκάζοντάς τον να απόσχει από μία άμεση απάντηση στην επίθεση του Γεωργίου Α΄.Από εκεί και πέρα, οι Βυζαντινοί βρίσκοντο εκείνη την εποχή σε έναν ανελέητο πόλεμο με τη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, πράγμα που περιόριζε τη δράση τους να είναι στα δυτικά. Αλλά μόλις η Βουλγαρία κατακτήθηκε και ο Αλ-Χακίμ δεν ζούσε πια, ο Βασίλειος Β΄ οδήγησε τον στρατό του εναντίον της Γεωργίας (1021). Ένας εξαντλητικός πόλεμος διήρκεσε δύο χρόνια και κατέληξε σε μία αποφασιστική Βυζαντινή νίκη, αναγκάζοντας τον Γεώργιο Α΄ να συμφωνήσει σε μία συνθήκη ειρήνης, στην οποία έπρεπε όχι μόνο να εγκαταλείψει τις αξιώσεις του στο Τάο, αλλά να παραδώσει αρκετές από τις νοτιοδυτικές κτήσεις του στον Βασίλειο Β΄, και να δώσει όμηρο τον τρίχρονο γιο του Βαγράτ.

Ἐκεῖ ὅπου τό «πρέπει» ἀντικαταστάθηκε ἀπό τό «μπορῶ» καί τό «καθῆκον» ἀπό τό «δικαίωμα»....

Περνάει ἡ σκέψη σὲ μερικοὺς ὅτι ἡ ζωὴ ἑνὸς χριστιανοῦ ἐπειδὴ ἐν πολλοῖς ἑτεροκατευθύνεται(εἴτε ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦεἴτε ἀπὸ τὸ παραδοσιακό –ὅταν ὑπῆρχε–πλαίσιο εἴτε ἀπὸ κάποιον πνευματικό)τὸν ὁδηγεῖ στὸ νὰ μὴν μπορεῖ
νὰ χαρεῖ τὴ ζωή,ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν μπορεῖ νὰ βρεῖ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό του,
τὶς πραγματικὲς ἐπιθυμίες τοῦ κ.ο.κ.

Ἀλλὰ ἡ κατάθλιψη, ἀντιθέτως, εἶναι μιὰ κατεξοχὴν μαζικὴ ἀσθένεια τῆς νεωτερικῆς καὶ τῆς μετανεωτερικῆς ἐποχῆς ὅπου τὸ ἄτομο ἀποτίναξε τὸν ζυγὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς παραδοσιακῆς κοινωνίας,τῆς κοινωνίας δηλαδὴ τῆς πειθαρχίας καὶ τῆς ὑπακοῆς.

Ἐκεῖ ὅπου τὸ «πρέπει» ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ «μπορῶ» καὶ τὸ «καθῆκον» ἀπὸ τὸ «δικαίωμα».

Σὲ αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ὅλοι μιλᾶμε γιὰ τὸ «κυρίαρχο ἄτομο», ποὺ (ὅπως ἔλεγε ὁ Νίτσε) μοιάζει μόνο στὸν ἑαυτό του.
Καὶ ὄντως ἔτσι συμβαίνει.Τί μένει νὰ ποῦμε;
Μᾶλλον ὅτι ἐλλείψει κάποιου πλαισίου,χωρὶς ὁδηγό, χωρὶς κάποια κοινότητα, ὁ κυρίαρχος ἄνθρωπος ἀποδεικνύεται ἐλάχιστα κυρίαρχος στὰ τοῦ οἴκου του,
θέλει νὰ καταφέρει τὰ πάντα ἀπὸ μόνος του καί, νά,δὲν μπορεῖ κἂν νὰ χαρεῖ.
Ἐλλείψει ὅλων τῶν παραπάνω,μόνος μὲ τὸν ἑαυτό του, εὔκολα κατρακυλᾶ στὸν μηδενισμό. Καὶ καταρρέει.

Γ. Μπ.

Π.ΕΚΚΛ.τεῦχος 380, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2025

Η επετειακή φανελάρα που είχε βγάλει ο Αστέρας Τρίπολης, για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, εν έτει 2021!

Γέροντας Χατζηφλουρέντζος Μιχαήλ Πατσιάς από τη Μηλιά Αμμοχώστου. ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ.

«Θα έρθει μια ώρα που θα τρέχετε σαν τα καμήλια, θα φοβάστε να κοιτάξετε πίσω σας. Θα μαυροφορήσει όλη η Κύπρος και θα γυρεύετε την πιο μικρή σπηλιά, την πιο μικρή τρύπα να τρυπώσετε. Θα γίνει μεγάλο κακό. Εσείς θα φύγετε, εγώ όμως θα μείνω. Θα έρθει ώρα που θα λείψει το μαύρο που την Κύπρο. Αλλόθρησκοι θα βεβηλώσουν τις εκκλησιές μας. Θα μπαίνουν κοπάδια μέσα. Μετανοείτε, ήγγικεν η ώρα!»

«Θα αργήσετε λίγο να έρθετε πίσω. Όταν θα έρθετε, τότε θα είναι τα κλάματά σας. Τότε θα δώσει νόηση στον κόσμο ο Θεός, να καταλάβει τον δρόμο τον σωστό ποιος είναι. Πολλοί Τούρκοι από τα έργα τα καλά θα γίνουν Χριστιανοί. Τούτη η Παναγία και τις πέτρες θα τις κάνει χριστιανές εκείνη την ώρα, όχι μόνο τους ανθρώπους. Θα έρθει ο φόβος του Θεού. Ο κόσμος θα περπατά με το κεφάλι σκυφτό. Η Κύπρος θα ελευθερωθεί από μόνη της χωρίς να τη βοηθήσει κανένας».

«Αν δεν το καταλάβει ο κόσμος να στραφεί προς τον Θεό, θα έρθει μεγάλη κρίση. Θα κλείσουν ξενοδοχεία και θα μείνουν σπίτια ατέλειωτα πάνω στις κολώνες. Θα έρθει καιρός που θα σας τα δίνουν από τη μια [τα χρήματα] και θα σας τα παίρνουν από την άλλη».

«Θα πάνε μέχρι εκεί για να υπογράψουν συμφωνία αλλά τελικά δεν θα την υπογράψουν. Ο σατανάς θα “μπαρκάσει” [θα βάλει εμπόδια] και δεν θα υπογράψουν τα χαρτιά. Διχοτόμηση δεν θα γίνει. Το πρόβλημα όμως θα λυθεί από μόνο του. Η Τουρκία θα πάει στη Μέκκα να ακουμπήσει».

«Θα έρθει μια ώρα που τρεις μόνον άνθρωποι την Κύπρο θα μπορούν να την ελευθερώσουν. Και η Κύπρος θα ελευθερωθεί από μόνη της χωρίς να τη βοηθήσει κανένας. Η Κύπρος με την αφορμήν επιάστην [κατακτήθηκε] ξαφνικά και με την αφορμήν, έτσι ξαφνικά, θα λευτερωθεί. Αλλά πώς θα το φέρει, μόνον ο Θεός γνωρίζει».

Η φρίκη της αφύσικης «οικογένειας» σε ένα βίντεο: Ζευγάρι ομοφυλόφιλων γελούν με το υιοθετημένο μωρό που ζητάει κλαίγοντας τη μαμά του!

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Ένα βίντεο που σου σπαράζει την καρδιά και σου προκαλεί φρίκη και οργή για τον βασανιστικό βίο των βρεφών που υιοθετούνται από ομοφυλόφιλους «μπαμπάδες», κάνει το γύρο του κόσμου τις τελευταίες μέρες. Είναι ένα βίντεο σκληρό, απάνθρωπο και απολύτως ενδεικτικό του τι σημαίνει να καταδικάζεις ένα παιδί από γεννησιμιού στο να ζήσει μια σακατεμένη και εντελώς νοσηρή ζωή.

Ένα βίντεο που η κυβέρνηση Μητσοτάκη, το ΣτΕ, η τέως ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου, και όλοι όσοι προώθησαν τον διαστροφικό νόμο για τους γάμους και τις υιοθεσίες από ομόφυλα ζευγάρια, θα πρέπει να βλέπουν κάθε μέρα για να «καμαρώνουν» το κοινωνικό έγκλημα που κατόρθωσαν.

Το αποτρόπαιο βίντεο ανέβηκε στα social media από τον Αμερικανό τραγουδιστή της country μουσικής, Shane McAnally, ο οποίος βιντεοσκοπούσε τον «σύζυγό» του, Michael Baum να παίζει με το μωρό που απέκτησαν από παρένθετη μητέρα. Ο Baum ρωτάει το αγοράκι: «ποιον θέλεις, τον μπαμπά ή τον… μπαμπάκα σου;». Το άμοιρο μωράκι απαντάει ενστικτωδώς προσπαθώντας να σχηματίσει τη λέξη «μαμά» ή κάτι που το θυμίζει.

Ο Baum απαντά «όχι, δεν υπάρχει μαμά. Θες τον μπαμπά ή τον μπαμπάκα σου;». Το μωράκι προσπαθεί και πάλι αυτόματα να αρθρώσει τη λέξη «μαμά», όπως ορίζει η βιολογική φύση του, όπως προστάζει το ένστικτο επιβίωσης του, όπως το ωθεί ο εννιάμηνος δεσμός μέσα στη μήτρα της μάνας του, που όμως πούλησε το παιδί της σαν να ήταν κουτάβι.

O Baum επιμένει χωρίς οίκτο, θέλοντας να κάνει «δικαιωματιστική» πλύση εγκεφάλου στο λίγων μηνών βρέφος: «αποκλείεται Χοσέ. Δεν υπάρχει μαμά. Έχεις μπαμπά ή μπαμπάκα. Όχι μαμά…». Το μωράκι ενστικτωδώς αρχίζει να κλαίει από τις επανειλημμένες αρνήσεις, και τα δύο κυνικά υποκείμενα που παριστάνουν τους γονείς, βάζουν τα γέλια.

Καγχάζουν ξεδιάντροπα μπροστά στον ψυχικό ακρωτηριασμό ενός άδολου παιδιού που ζητά το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Περιγελούν την τεχνητή ορφάνια του. Χάσκουν χαιρέκακα γιατί ένας νοσηρός νόμος (σαν τον ελληνικό) τους παρέδωσε ένα ζωντανό «αξεσουάρ» για να το προγραμματίσουν όπως θέλουν. Η όλη σκηνή σου προκαλεί ναυτία και εσωτερική οδύνη για την αγνή ψυχούλα. Το μωρό ζητά τη μητρική αγκαλιά κι εκείνοι το «ταΐζουν» με την τοξική ατζέντα τους. Ξέχνα τη λέξη «μαμά», εμείς ορίζουμε τι είναι επιτρεπτό, εμείς αποφασίζουμε τι έχεις ανάγκη, θα συμμορφωθείς στην αιχμαλωσία σου θέλεις – δεν θέλεις.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής της φρικωδίας, είναι ότι το «ζεύγος» ανέβασε σε άλλη ανάρτηση τη φωτογραφία του δύστυχου μωρού με την ειρωνική περιγραφή: «ομοφοβικό μωρό» (!), πιθανότατα γιατί έκανε το… έγκλημα να ζητάει τη μαμά που το γέννησε. Σαν δουλέμποροι που ο σκλάβος τους βγήκε ελαττωματικός και τον διαπομπεύουν με δικαιωματιστικές ταμπέλες γιατί ζήτησε την ελευθερία του. Ένα μωράκι, σκλάβος του αφύσικου και του διαταραγμένου, σκλάβος μιας εωσφορικής ματαιοδοξίας.

Όχι μόνο δεν ντράπηκαν να υποβάλλουν σε ψυχολογικά βασανιστήρια το ανυπεράσπιστο μωράκι, όχι μόνο χασκογέλαγαν για την επιβολή τους, αλλά είχαν και το θράσος να το ανεβάσουν στο διαδίκτυο για να κάνουν επίδειξη δύναμης προς πάσα κατεύθυνση. Τι είδους άνθρωπος πρέπει να είσαι για να ηδονίζεσαι να λες σε ένα νεογέννητο δεκάδες φορές ότι δεν έχει μαμά; Πόσο σαδισμό και πόση σκληρότητα χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιοι εξωνημένοι επιστήμονες γνωμάτευσαν ότι αυτή η φρίκη είναι υγιής γονεϊκότητα;

Και αν ακόμα δεχόταν κάποιος ότι αυτοί οι δύο τύποι είναι…. «μπαμπάδες», ποιος φυσιολογικός πατέρας θα κόμπαζε μπροστά στην ανημποριά του παιδιού του; Δεν είναι ούτε «μπαμπάδες», ούτε υποκατάστατα «μαμάς», είναι ξένα σώματα που μαϊμουδίζουν την έννοια της οικογένειας.

Να λοιπόν ποια πόρτα του φρενοκομείου ανοίξαμε και στην Ελλάδα. Σύγχρονοι Ηρώδηδες που διέταξαν την ψυχοσωματική «σφαγή» των νηπίων. Ακόμα και για ένα ζώο υπάρχει κατακραυγή αν το στερήσει κάποιος βίαια από τη μητέρα του, αλλά την ψυχή ενός παιδιού δεν έχουν κανένα πρόβλημα να την κατασπαράζουνε. Με κάθε επισημότητα νομιμοποιήσαμε τον «ροζ» γενιτσαρισμό και τον βαφτίσαμε «βέλτιστο συμφέρον του παιδιού», την ώρα που του κόβουμε τον ομφάλιο λώρο με τη φύση.

Στα θλιμμένα και απορημένα μάτια κάθε τέτοιου παιδιού, καθρεφτίζεται όλη η καταβαράθρωση της σημερινής ανθρωπότητας. Ας είναι «περήφανοι» και οι δικοί μας «φωστήρες» που ψήφισαν αυτό το ανοσιούργημα και είχαν το απύθμενο θράσος να το γιορτάσουν κιόλας. Από την κρίση των ανθρώπων μπορεί να ξεφεύγουν – από την οργή του Θεού πώς θα ξεφύγουν…;

To βίντεο στο sportime.gr

****************************************************************************************

Σε άλλη περίπτωση
Σχεδόν εξαφανίστηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ, λόγω πολιτικής ορθότητας, η είδηση που συγκλονίζει τη Βρετανία, για τον παρατεταμένο βασανισμό ενός βρέφους από ομόφυλο ζευγάρι που ήθελε να το υιοθετήσει. Το μικρό αγγελούδι, μετά τη φρικτή κακοποίηση που δέχθηκε, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής, τελικά υπέκυψε...

Τα φριχτά βασανιστήρια και η δολοφονία του ιερέα Γιάννη Γκιόκα(1943)*

Την άνοιξη του 1944, οι Γερμανοί κρέμασαν τον Μαγουλά, ο οποίος ήταν διαφωτιστής, στέλεχος του ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Η κρεμάλα στήθηκε έξω από το ξενοδοχείο του Στίκα. Είχε μαζευτεί πολλοί κόσμος.Σε κάποια στιγμή, δύο Γερμανοί στρατιώτες φέρνουν σέρνοντας έναν μικρόσωμο άνθρωπο που του είχαν δέσει τα χέρια πίσω και κρατούσαν ένα στειλιάρι που περνούσε κάτω από τη μασχάλη του ενός χεριού και έβγαινε στην άλλη.
Δεν μπορούσε να σταθεί μόνος του, γιατί του είχαν σπάσει τα πόδια, όταν τον έπιασαν, μετά την προσπάθειά του να δραπετεύσει. Δεν φορούσε παπούτσια, παρά μόνο δύο χοντρές πλεκτές μάλλινες κάλτσες και ήταν έντονα τα σημάδια των βασανιστηριών που είχε περάσει. Μερικοί Γερμανοί με τις φωτογραφικές τους μηχανές απαθανάτιζαν τον γεγονός, ενώ άλλοι στα μπαλκόνια των ξενοδοχείων Στίκα και Δεμερούτη χασκογελούσαν παρακολουθούντας το θέαμα.
Του πέρασαν τη θηλιά στο λαιμό, τράβηξαν το σκοινί και κρεμάστηκε. Του κρέμασαν στο λαιμό και μια πινακίδα που έγραφε:
«Έχω σκοτώσει 300 Έλληνες και εβασάνιζα τον ελληνικό λαό».
Έμεινε εκεί κρεμασμένος τρεις μέρες.
Μαζί με τον Μαγουλά κρεμάσανε και κάποιο Θάνο, ο οποίος πριν πεθάνει φώναξε:
«Κατάρα στους προδότες».
Πηγή: "ΤΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ (1940-1960)", ΣΤΑΜΑΤΗ ΝΙΚΟΛΗ.»

Ακολουθούν λιγα από το έργο μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ», ΤΟΜΟΣ Β΄»:

«Ὁ Γεώργιος Μαγουλᾶς (καπετάν Λευτέρης) καταγόταν ἀπό τόν Πειραιά, ἀλλά τήν περίοδο τῆς Κατοχῆς μετακόμισε στό Βασιλικό Κορινθίας, ἀπό ὅπου καταγόταν ἡ σύζυγός του, δασκάλα καί φανατική κομμουνίστρια. Ὁ Μαγουλᾶς ἄρχισε τή δράση του ἀπό τό ΕΑΜ Κιάτου ὡς ὑπεύθυνός της ΕΤΑ, πού τοῦ ἔδωσε τή δυνατότητα να ἀσκεῖ βία καί νά κάνει πλιάτσικο ἐν ὀνόματι τοῦ «ἀγώνα». Γιά νά ἀποφύγει τή σύλληψη μετακόμισε στό βουνό καί ἐξελίχθηκε σέ σκληρό βασανιστή, βιαστή καί σφαγέα τῆς ΟΠΛΑ. Ἀνῆκε στή δύναμη τοῦ Φρουραρχείου 8 τῶν Τρικάλων, ἀλλά συνήθως βρισκόταν στή Μεγάλη Βάλτσα.

Στίς 4 Μαρτίου 1944 κοιμόταν σ᾽ ἕνα σπίτι στά Κάτω Τρίκαλα μέ ἄλλα 4 μέλη τῆς ΟΠΛΑ, χωρίς νά λάβουν μέτρα προστασίας καί πιάστηκαν στόν ὕπνο ἀπό τούς Γερμανούς. Ὁ Μαγουλᾶς κατόρθωσε νά τούς ξεφύγει, ἀλλά τήν ἑπομένη τόν συνέλαβαν πάλι κοντά στό χωριό Σκουπαίϊκα (νῦν Καλλιθέα), γιατί τόν ἀναγνώρισαν τά σκυλιά τους. Μετά λίγες ἡμέρες, οἱ Γερμανοί τούς κρέμασαν στό Ξυλόκαστρο (στήν τοποθεσία Πεντάδρομο)».

Ένα από τα θύματά του ήταν ο ιερέας Γιάννης Γκιόκας , μέλος της πατριωτικής Οργάνωσης αντίστασης «Ἐθνικό Κομμιτάτο Ἑλλήνων Πατριωτῶν» του Ξυλόκάστρου. Λεει η κόρη του Γιάννα Καρυωτάκη:
«Τότε πού τόν ἔπιασαν ἐμεῖς εἴμασταν πολύ μικρά.[...]

ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΔΟΓΜΑ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟ

 https://ikee.lib.auth.gr/record/287652/files/GRI-2017-18487.pdf

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν...

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. Εν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.

Το ανωτέρω αποτελεί το πρώτο χωρίο του Ευαγγελίου που διαβάζεται στην αναστάσιμη Θεία Λειτουργία. Αν παει κάνεις να το ερμηνεύσει με το μυαλό του, είτε θα τρελαθεί είτε θα καταλήξει σε σωρό αιρετικών δοξασιών. Αλλά μόνον έτσι μπορεί να διατυπωθεί ο Θεός και η κατά χάρη θέωση που μας δίνει ως δυνατότητα με την Ανάσταση Του! Χριστός Ανέστη!

Χαράλαμπος Μηνάογλου

Πού είναι οι φιλοζωικές οργανώσεις;

«Πού είναι οι φιλοζωικές οργανώσεις; Τόσα ζώα σφαγιάζονται στη Λέσβο. Πού είναι οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και το Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου; Τόνοι γάλακτος πετιούνται κάθε μέρα στη γη, χιλιάδες ζώα θανατώνονται και θάβονται χωρίς μελέτη. Η Λέσβος και οι άνθρωποί της αργοπεθαίνουν.» Τα άλογα πειράζουν ,οι ιπποδρομίες ,οι σουζες, και δεν πειράζει η σφαγή αθώων ζώων!!

πηγή

Ερμηνεία των Δέκα Εντολών-Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

1. Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου, ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην εμού.

Ένας Κύριος είναι ο Κύριος ο Θεός σου, Αυτός που φανερώνεται (με τρία πρόσωπα, δηλ.) σαν Πατέρας και σαν Υιός και σαν Άγιο Πνεύμα. Σαν Πατέρας μεν αγέννητος, σαν Υιός δε γεννητός (μεν, αλλά και αυτό πάλι) χωρίς αρχή, και πέρα από τον χρόνο, και χωρίς να πάθει καμμία

αλλοίωση, σαν Λόγος (του Θεού Πατρός).

Αυτός δε ονομάζεται Χριστός, γιατί έχρισε (δηλ. αγίασε) με το να αναλάβει ο ίδιος το δικό μας (ανθρώπινο) είδος. Και σαν Άγιο Πνεύμα, που και Αυτό προέρχεται από τον Πατέρα, όχι γιατί γεννήθηκε απ΄ Αυτόν, αλλά γιατί Αυτός Το στέλνει. Αυτός μόνο είναι Θεός.

Και μάλιστα ο αληθινός Θεός, ο ένας Κύριος, που εμφανίζεται με τρεις υποστάσεις. (Είναι ένας και μοναδικός ο Θεός αυτός, που) δεν διαιρείται κατά την φύση, τη θέληση, την σκέψη, την δύναμη και την ενέργεια, και όλα γενικώς τα γνωρίσματα της Θεότητας.

Αυτόν (λοιπόν τον ένα και αληθινό Θεό) μόνο θα (πρέπει να) λατρεύσεις με όλη την δύναμη που έχει ο νους σου, και με όλο το πλάτος της καρδιάς σου και με όλη την πληρότητα της δυνάμεώς σου.

Και όλα όσα (ο Θεός σου) λέει και εντέλλεται, (θα πρέπει) να είναι πάντοτε νωπά μέσα στην καρδιά σου, ώστε να εφαρμόζεις και να εντρυφάς μέσα σε αυτά και να ομιλείς με βάση αυτά (σε όλες τις περιστάσεις της ζωής σου, δηλαδή) και όταν κάθεσαι (κάπου και δεν μετακινείσαι), και όταν βαδίζεις (για να πας από το ένα μέρος στο άλλο), και όταν είσαι πεσμένος στο κρεβάτι, κι όταν είσαι όρθιος.

Και (θα πρέπει ακόμα) να ενθυμείσαι πάντοτε (δηλαδή αδιαλείπτως και χωρίς διακοπή) τον Κύριο το Θεό σου και Αυτόν μόνο να φοβάσαι (με τον Άγιο φόβο του Θεού), και να μην λησμονήσεις ποτέ ούτε Αυτόν ούτε τις εντολές Του.

Γιατί (μόνο) έτσι και ο Θεός θα σου δώσει την δύναμη (που είναι απαραίτητη) για να εφαρμόζεις (στην ζωή σου) το (άγιο) θέλημά Του.

Γιατί (ο Θεός, που δεν έχει κανενός την ανάγκη) τίποτε άλλο δεν σου ζητεί παρά μόνον να Τον φοβάσαι και να Τον αγαπάς (γιατί Αυτός ακριβώς ο φόβος του Θεού συμβαδίζει με την αγάπη προς Αυτόν) και να ακολουθείς τον δρόμο Του που Αυτός θέλει (πράγμα που είναι η φυσική συνέπεια των άλλων).

Αυτός θα είναι το καύχημά σου και Αυτός θα είναι ο Θεός σου. (Πρόσεξε) μήπως ακούγοντας τίποτα σχετικό με την (ηθική) απάθεια των αγγέλων και με την ιδιότητά τους να είναι αόρατοι, η για την μεγάλη (κι εκπληκτική) πονηρία του (διαβόλου, που) εκπέσοντος από το ύψος το αγγελικό, και για την (μεγάλη του) επινοητικότητα και εξυπνάδα και ευστροφία για κάθε πλάνη, εξ΄ αιτίας όλων αυτών

αποδόσεις σε κάποιο από αυτά (τα πνεύματα-αγαθά η πονηρά) τιμή που ανήκει στον Θεό. (Πρόσεξε) μήπως ατενίζοντας το μεγάλο μέγεθος του ουρανού και την ποικιλία της κινήσεως των ουράνιων σωμάτων, την λαμπρότητα του ήλιου, το γλυκό φως της σελήνης, την όμορφη διαύγεια των άλλων αστέρων, τη χρησιμότητα του αέρα (και την αναγκαιότητά του) για την αναπνοή, και της θαλάσσης η της γης τις ανεξάντλητες προσφορές, και (συνηπαρμένος από τα φαινόμενα τούτα τα λαμπρά) θεοποιήσεις κανένα από αυτά τα κτίσματα.

Γιατί όλα αυτά είναι κατά τρόπο δουλικό ταγμένα στον μόνο Θεό και δημιουργήματα δικά Του, που έλαβαν οντότητα από την κατάσταση της ανυπαρξίας που ήσαν, με μόνο τον λόγο του Θεού. Γιατί (όπως λέγει η Γραφή) Αυτός (ο Θεός) απλώς είπε και έγιναν (όλα όσα βλέπουμε και δεν βλέπουμε), Αυτός διέταξε και εδημιουργήθησαν.

Αυτόν λοιπόν τον Κύριο και δημιουργό της κτήσεως πρέπει να τιμήσεις (με λατρεία) σαν μόνο Θεό και με την αγάπη να ενωθείς μαζί Του, και μέρα και νύκτα από Αυτόν να ζητάς συγχώρεση για τα θεληματικά σου και αθέλητα παραπτώματα.

Γιατί Αυτός ( ο μεγαλοδύναμος Κύριος) είναι (ταυτόχρονα) γεμάτος αγάπη και φιλανθρωπία και μακροθυμία και πολύ έλεος, και κάνει αιώνια το καλό ( το αγαθό)…

2. Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γης.

Δεν θα (πρέπει) να κατασκευάσεις κανένα ομοίωμα κάποιου πράγματος από όσα βρίσκονται επάνω στον ουρανό και κάτω στην γη και μέσα στην θάλασσα, με σκοπό να τους αποδώσεις λατρεία και δόξα όμοια με εκείνη που αρμόζει στο Θεό.

Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας συγκρατήσει στον κατήφορο πού γλιστράμε»(Αλεξ. Σολζενίτσιν)

 «Η αξιοθρήνητα απελπιστική κατάσταση στην οποία βούλιαξε η σύγχρονη Δύση, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σ' αυτό το μοιραίο λάθος: 

 Πίστεψε ότι η αμυντι­κή δύναμη του κόσμου βρίσκεται μόνο στα ατομικά ό­πλα, ενώ στην πραγματικότητα η υπεράσπιση της ειρή­νης βρίσκεται κυρίως σε μεγάλες καρδιές και σταθερούς ανθρώπους. 

 Κάθε απόπειρα να βρεθή μια διέξοδος από την κατάσταση πού δημιουργήθηκε στο σημερινό κό­σμο, θα είναι στείρα, αν δεν υπάρξει επιστροφή μετα­νοίας της συνείδησης προς τον Δημιουργό των πάντων. Το νόημα της ζωής μας δεν έγκειται στην αναζήτηση της υλικής επιτυχίας αλλά στην τάση της ψυχής για μια άξια πνευματική ανάπτυξη. Αντί για βιοτικές και επιπό­λαιες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, πού μας οδή­γησαν στο μηδέν και στα πρόθυρα ενός θανάτου, πυρηνικού και μη, εμείς με αποφασιστικότητα, ας ζητήσουμε το θερμό χέρι του Θεού, που το απωθήσαμε με τόση επιπολαιότητα και οίηση... 

Τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας συγκρατήσει στον κατήφορο πού γλιστράμε»

(Αλεξ. Σολζενίτσιν, Νομπελίστας-συγγραφέας)

πηγή

«Αναστάσεως ημέρα», ήχ. πλ. α΄ Δοξαστικόν Πάσχα(Παιδική Χορωδία)

«Αναστάσεως ημέρα», ήχ. πλ. α΄ Δοξαστικόν Πάσχα.Ψάλλει η παιδική χορωδία(''Αγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή'')της Ορθόδοξης Επισκοπής Χουσίου[Episcopia Hușilor]του Ορθόδοξου Πατριαρχείου Ρουμανίας

Και τότε κατάλαβα…πως η πίστη δεν διδάσκεται… αποκαλύπτεται.

                 Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Αποψε η Νότια Μαδαγασκάρη δεν ήταν φτωχή.
Μέσα στη σιωπή ενός ταπεινού ναού, εδώ στη Νότια Μαδαγασκάρη, στεκόμουν απόψε και παρατηρούσα κάτι που δεν μπορεί να χωρέσει εύκολα σε λόγια… ένα μικρό παιδί να πλησιάζει τον Σταυρό και να Τον ασπάζεται με μια καθαρότητα που μόνο η καρδιά γνωρίζει.
Δεν υπήρχαν πολλά. Ούτε πολυτέλειες, ούτε φώτα λαμπερά. Μόνο ένα κερί που τρεμόπαιζε… και όμως, το φως του έφτανε μέχρι τον ουρανό. Γιατί εκείνη τη στιγμή, δεν φώτιζε απλώς έναν χώρο φώτιζε μια ψυχή.
Απόψε, μέσα σε αυτόν τον μικρό ναό, ένιωσα την καρδιά μου να σπάει… και ταυτόχρονα να γεμίζει.

Το παιδί αυτό δεν γνωρίζει θεολογίες, δεν διάβασε βιβλία… αλλά γνώρισε τον Χριστό με τον πιο αληθινό τρόπο με την αγάπη. Έσκυψε και φίλησε τον Σταυρό, σαν να ακουμπούσε όλο του τον πόνο, όλη του την ελπίδα, όλη του τη ζωή επάνω Του. Δεν ξέρω τι είχε μέσα του. Πείνα; Κούραση; Πόνο; Ίσως όλα μαζί. Μα εκείνη τη στιγμή, τα άφησε όλα εκεί… επάνω Του.

«"Ὅτι ἧραν τόν Κύριόν μου και οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν αὐτόν»

Μαρία, οι δύο άγγελοι σου λένε: «Γύναι τί κλαίεις;» (Ιω. 20,13).
Απαντάς: «"Ὅτι ἧραν τόν Κύριόν μου και οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν αὐτόν» (Πήραν τον Κύριό μου και δεν ξέρω πού τον έβαλαν).

Η χρήση του γ΄ πλη­θυντικού προσώπου είναι εδώ πολύ αξιοπαρατήρητη. 

«Ἦραν» υπονοεί μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων· όλους όσοι πήραν το σώμα του Ιησού, όλους όσοι μας εμποδίζουν να βρούμε ή να ξαναβρούμε τον Κύριο. Μιλάς γι' αυτούς, Μαρία, χωρίς μίσος, χωρίς πικρία. Είναι για σέ­να, και για μας επίσης, απλώς αυτοί που δεν είναι «Αυτός», αυτοί που εμποδίζουν τον Σωτήρα.

Και ιδού, Μαρία, που ξαναγυρίζεις και βλέπεις τον Ιησού όρθιο, και δεν ξέρεις πως είναι ο Ιησούς.

Η ένωση με τον Χριστό δεν αλλάζει τα πράγματα γύρω μας, αλλά αλλάζει εμάς τους ίδιους...

 Βυθιζόμαστε κάποιες φορές στο σκοτάδι του δικού μας προσωπικού Άδη όπως ο Ιωνάς βρέθηκε στην κοιλία του κήτους. Ο πόνος, το αδιέξοδο και η οδύνη μοιάζουν με μια ασφυκτική φυλακή, όμως αυτή ακριβώς η κατάσταση μπορεί να γίνει ένας τόπος συνάντησης. 

Μέσα από τη βαθιά θλίψη του, ο Ιωνάς στράφηκε στον Θεό:

"Μέσα στη θλίψη μου φώναξα στον Κύριο και με άκουσε, από τα βάθη του Άδη φώναξα και άκουσες τη φωνή μου. Με έριξες στα βάθη της θάλασσας και με κύκλωσαν τα ρεύματα, όλα τα κύματα και οι θύελλες πέρασαν από πάνω μου. Τα νερά με σκέπασαν ως τον λαιμό, η άβυσσος με περικύκλωσε και το κεφάλι μου τυλίχθηκε με φύκια. Βυθίστηκα ως τις ρίζες των βουνών και η γη έκλεισε πίσω μου τα παντοτινά της δεσμά, αλλά Εσύ ανέβασες τη ζωή μου από τη φθορά. Όταν η ψυχή μου με εγκατέλειπε, θυμήθηκα τον Κύριο και η προσευχή μου έφτασε σε Σένα".

Η παράδοση της ύπαρξής μας στον Χριστό δεν αποτελεί μια γρήγορη λύση που απλώς τακτοποιεί τις δυσκολίες. Η ουσία βρίσκεται στη βαθιά κοινωνία μαζί Του. Καθώς μετέχουμε στη δική Του ζωή, η μέθεξη αυτή μας εισάγει σε μια άλλη διάσταση. Η οδύνη, ο σωματικός πόνος, το άγχος, οι φοβίες και οι θλίψεις που βιώνουμε μπορεί να συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά παύουν πλέον να μας συνθλίβουν.

Μία ἱστορία, που θυμίζει ζωντανό συναξάρι νεομάρτυρος

Τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου, Αὐτοτελὲς ἀπόσπασμα μέσα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τὸ σταυροδρόμι τῆς καρδιᾶς μου», Σελίδα 9, ἐκδόσεις «Φιλοκαλία», Μάϊος 2002.

 Ἐκείνη τὴν ἱστορία, ποὺ θύμιζε ζωντανὸ συναξάρι νεομάρτυρος, μοῦ τὴν ἔλεγε ἡ γιαγιά μου καὶ ἔχει χαραχθεῖ βαθιὰ μέσα στὴ μνήμη μου. 

Ὁ πατέρας της ἦταν παπᾶς σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ χωριὰ τοῦ ἄνω Βοσπόρου, ποὺ σήμερα ἔχει τὴν ὀνομασία «Μπέηκοζ». Ὁ πατὴρ Ἀντώνιος, ἔτσι ἔλεγαν τὸν παπᾶ, εἶχε πολλὰ παιδιά, ἀνάμεσά τους καὶ τὸ Χριστόδουλο. Ὁ Χριστόδουλος ἦταν 10 ἐτῶν ὅταν ἔγιναν ἐκεῖνα τὰ τρομερὰ γεγονότα. Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ οἱ Ἑβραῖοι ἔκλεψαν τὸ παιδὶ καὶ τὸ πῆραν μαζί τους. Τὴν ἴδια κιόλας μέρα τὸ κάρφωσαν, τὸ παιδί, σ’ ἕνα σταυρό, ὅπως τὸ Χριστό. Κάποιοι περαστικοὶ βρῆκαν, τὴν ἄλλη μέρα, τὸ Χριστόδουλο... ἀναίσθητο στὸ δρόμο. Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες, μέσα στὴν ἀναστάσιμη ἀτμόσφαιρα, πέθανε. Αὐτὴ ἡ διήγηση ἦταν ἀληθινὴ πέρα γιὰ πέρα. Ὅταν πλησίαζε τὸ Πάσχα, παρόμοιες διηγήσεις καὶ θύμησες ἀνασκάλευαν τὸ νοῦ μας καὶ μπαίναμε σὲ ἕνα πολεμικὸ κλίμα μὲ τοὺς Ἑβραίους. Ἀποκορύφωμα τοῦ κλίματος αὐτοῦ ἦταν καὶ τὸ κάψιμο τοῦ Ἑβραίου ποὺ γινόταν Μεγάλη Παρασκευὴ τὸ βράδυ, μετὰ τὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίου.

Στὴ γειτονιά μας, ἐκεῖ στὸ Σταυροδρόμι, ἔμεναν πολλοὶ Ἑβραῖοι. Κατὰ τὴ διάρκεια ὅλης τῆς χρονιᾶς εἴχαμε στὶς παρέες μας ἐβραιόπουλα. Μᾶς ἕνωνε ἡ ἀντίθεσή μας μὲ τὰ τουρκάκια. Αὐτὲς ὅμως τὶς ἡμέρες ὅλα ἄλλαζαν. Δὲν μποροῦσαν οἱ Ἑβραῖοι νὰ παίζουν τὰ «χριστιανικά» μας παιχνίδια. Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα μας προσέφερε μιὰ καταπληκτικὴ εὐκαιρία γιὰ παιχνίδια ποὺ ἄρχιζαν ἀπὸ τὸ ἱερὸ τοῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας καὶ συνεχίζονταν στὸν αὐλόγυρο καὶ στὰ περίχωρα.

Ὁ Ἰσαὰκ ἔμενε σὲ ἕνα γωνιακὸ σπίτι στὴ μεγάλη κατηφόρα, στὸ Χαμάλμπαση, λίγα μέτρα ἀπὸ τὸ σπίτι μας. Ἦταν ἀπό ΄κεῖνα τα ἐβραιόπουλα ποὺ ἦταν καλοί μας φίλοι. Δὲν ὑπῆρχε ζαβολιὰ στὴν ὁποία νὰ μὴν μετεῖχε. Τὸ κοφτερό του, μάλιστα, μυαλὸ ἀπεδείχθη σπουδαῖο σὲ δύσκολες στιγμές. Θυμᾶμαι, μιὰ φορά, ποὺ ἦρθε μιὰ γειτόνισσα νὰ διαμαρτυρηθεῖ, ἐπειδὴ χτυπούσαμε τὰ κουδούνια στὶς πόρτες τῶν σπιτιῶν καὶ φεύγαμε τρέχοντας. Ὁ Ἰσαάκ, τότε, μὲ πολὺ σοβαρὸ ὕφος, εἶπε:

-Γιὰ τὸ καλό σας τὸ κάναμε ἐμεῖς. Πρόκειται νὰ βρέξει καὶ σᾶς εἰδοποιήσαμε νὰ μαζέψετε τὰ ροῦχα ποὺ εἴχατε ἁπλώσει στὴν ταράτσα νὰ στεγνώσουν.
-Ποῦ εἶδες μπρὲ παλιόπαιδο τὴ βροχή; Φώναξε ἡ κυρὰ Κατίνα ἡ Μπαλοῦ.
-Τὸ εἶπε τὸ δελτίο καιροῦ στὸ ραδιόφωνο, ἀπάντησε ὁ Ἰσαάκ.

Η Σωτηρία ενός Ιδιοφυούς: Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι και η Άννα Σνίτκινα

Το καλοκαίρι του 1865, αμέσως μετά την έναρξη της συγγραφής του έργου «Έγκλημα και Τιμωρία», ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι έφτασε στο χαμηλότερο σημείο της ζωής του. Πρόσφατα χήρος και ταλαιπωρημένος από κρίσεις επιληψίας, ο κορυφαίος μυθιστοριογράφος βρέθηκε σε απόλυτο αδιέξοδο. Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, ο Ντοστογιέφσκι —ήδη βαθιά χρεωμένος λόγω του εθισμού του στον τζόγο— ανέλαβε και τα χρέη του περιοδικού που εκείνος εξέδιδε. Οι πιστωτές χτύπησαν σύντομα την πόρτα του, απειλώντας τον με φυλάκιση.

Η προοπτική αυτή ήταν αφόρητα τρομακτική για εκείνον. Μια δεκαετία νωρίτερα, είχε γλιτώσει οριακά τη θανατική ποινή επειδή διάβαζε απαγορευμένα βιβλία και αντ' αυτής καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια καταναγκαστικών έργων στη Σιβηρία. Σε μια στιγμή απόγνωσης, συμφώνησε να πουλήσει τα δικαιώματα μιας έκδοσης των συλλογικών έργων του στον εκδότη Φιόντορ Στελόφσκι, έναντι 3.000 ρουβλίων (περίπου 80.000 δολάρια σε σημερινή αξία).

Στο πλαίσιο της συμφωνίας, ο Ντοστογιέφσκι έπρεπε να παραδώσει ένα νέο μυθιστόρημα, τουλάχιστον 175 σελίδων, έως τις 13 Νοεμβρίου του επόμενου έτους. Εάν έχανε την προθεσμία, θα έχανε ταυτόχρονα και όλα τα δικαιώματα επί του έργου του, τα οποία θα μεταβιβάζονταν στον Στελόφσκι επ’ αόριστον. Μόνο μετά την υπογραφή ανακάλυψε ότι ο εκδότης του ήταν ένας πονηρός εκμεταλλευτής που είχε αγοράσει τα χρέη του αδελφού του σχεδόν δωρεάν, μόνο και μόνο για να τον εκβιάσει.

Η Εμφάνιση της Άννας και η Μάχη με τον Χρόνο
Εξοργισμένος αλλά ανήμπορος να αντιδράσει νομικά, ο Ντοστογιέφσκι αφοσιώθηκε στην ολοκλήρωση του «Έγκλημα και Τιμωρία», αμελώντας το νέο μυθιστόρημα που χρωστούσε: τον «Παίκτη». Όταν έφτασε ο Οκτώβριος του 1866, τον κυρίευσε πανικός, καθώς έπρεπε να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο μέσα σε μόλις τέσσερις εβδομάδες. Οι φίλοι του πρότειναν να γράψουν εκείνοι τμήματα της ιστορίας κι εκείνος απλώς να τα επιμεληθεί, όμως ο Ντοστογιέφσκι αρνήθηκε, θεωρώντας ανέντιμο να βάλει την υπογραφή του σε ξένο κόπο.
Στις 15 Οκτωβρίου, αναζήτησε τη βοήθεια μιας στενογράφου. Του συστήθηκε η εικοσάχρονη Άννα Γκριγκόριεβνα Σνίτκινα, μια από τις ελάχιστες φοιτήτριες που είχαν καταφέρει να ολοκληρώσουν αυτό το απαιτητικό πρόγραμμα σπουδών. Για την Άννα, η πρόταση ήταν συγκλονιστική: ο Ντοστογιέφσκι ήταν ο αγαπημένος συγγραφέας του μακαρίτη του πατέρα της και η ίδια είχε μεγαλώσει με τα έργα του.

Η περί δυνάμεως θεωρία του Νίτσε

 Μόνιμη επιδίωξη των αθέων είναι η απόκτηση δυνάμεως με κάθε μέσο, διότι όλη η ζωή τους είναι οικοδομημένη πάνω στην ηθική φιλοσοφία του Fr. Nietzsche, η οποία έχει ως βασική της αρχή την «δίψα της δύναμης». Αυτή η δίψα είναι κατά τους αθέους η πηγή και ο κινητήριος μοχλός κάθε ανθρώπινης προσπάθειας και ενέργειας. Ζούμε, υπάρχομε και κινούμεθα για ν'αποκτήσομε δύναμη! 

Κάτω από την πίεση αυτής της δίψας για απόκτηση δυνάμεως ο άνθρωπος μπορεί, κατά τον Νίτσε, να αναγκάσει ακόμη και τα άστρα να στρέφονται γύρω του, να γίνει ο ίδιος κριτής του εαυτού του και εκδικητής του νόμου του, κι ακόμη να αναδειχθεί σε μια νέα δύναμη, σ'ένα νέο Δίκαιο, και σ'ένα τροχό που να κυλάει μόνος του. Όποιος δεν μπορεί να τα κατορθώσει αυτά, πρέπει να σκύψει να περάσουν από πάνω του οι «εκλεκτοί και δυνατοί», αυτοί που μπορούν να επιβάλλουν ως δικό σου το δικό τους καλό!

 Ο Νίτσε με τον Ζαρατούστρα του υπόσχεται μια νέα ζωή, στην οποία τη θέση του Θεού θα κατέχει ο δικός του «υπεράνθρωπος», ο οποίος είναι και η μόνη ύψιστη ανθρώπινη αξία! Στη νέα αυτή ζωή, που θα κυριαρχεί ο «νιτσεϊκός» υπεράνθρωπος, κάθε τι το οποίον θα τείνει σε απόκτηση δυνάμεως είναι αγαθό, και ό,τι προέρχεται από την αδυναμία του ανθρώπου είναι κακό. Στον νέο «νιτσεϊκό» αυτό κόσμο οι άνθρωποι πρέπει να είναι δυνατοί, σκληροί, δημιουργικοί,, αποφασιστικοί. Οι αδύνατοι και δειλοί, οι ταπεινοί και «φτωχούληδες», δεν έχουν θέση σ'αυτό τον κόσμο των δυνατών και σκληρών, και πρέπει να εξαφανισθούν!

ΟΛΟΙ είμαστε στο ΚΟΣΚΙΝΟ και χοροπηδάμε...

 ΠΗΓΗ

Oi εικόνες της Θεοτόκου Βλαντιμίρ και Ντόνσκοϊ μεταφέρθηκαν από την Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα

Στις 3 Απριλίου 2026, οι εικόνες της Θεοτόκου Βλαντιμίρ και Ντόνσκοϊ μεταφέρθηκαν από την Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα . Αυτές οι εικόνες συγκαταλέγονται στις πιο σεβαστές θαυματουργές εικόνες της Παναγίας στη Ρωσία.

Το Νομικό Τμήμα του Πατριαρχείου Μόσχας σημείωσε σε σχόλιό του ότι οι εικόνες μεταφέρθηκαν για δωρεάν χρήση για περίοδο 49 ετών.

Όσον αφορά την Εικόνα του Βλαντιμίρ, συνήφθη συμφωνία μεταξύ της Πινακοθήκης Τρετιακόφ και του Πατριαρχικού Μετοχίου του Καθεδρικού Ναού του Χριστού Σωτήρος στη Μόσχα, σύμφωνα με το τυποποιημένο έντυπο που έχει εγκριθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας , η οποία προβλέπει τη συμμόρφωση με όλες τις απαραίτητες απαιτήσεις για την ασφάλεια των ιερών εικόνων

Σπάνια φωτογραφία του Αγίου Παΐσίου έξω από το Καθολικό της Ιεράς Μονής Στομίου(1959)

Ο Άγιος Παΐσιος όταν ήταν μοναχός στη Μονή Στομίου, με προσκυνητές χωροφύλακες στο σταθμό Χωροφυλακής Κόνιτσας, στις 8 Σεπτεμβρίου 1959!!

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον Γιώργο Σιομπότη,έξω από το καθολικό του Γενεσίου της Θεοτόκου στην Ιερά Μονή Στομίου!

Ευχαριστούμε τον φίλο μας Βασίλη Γεωργίου για τις χρήσιμες πληροφορίες.

Πηγή

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διαιρεί το Πάσχα σε τρία, ήτοι το Πάσχα το νομικό, το Πάσχα της θείας Χάριτος και το Πάσχα του μέλλοντος αιώνος.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διαιρεί το Πάσχα σε τρία, ήτοι το Πάσχα το νομικό, το Πάσχα της θείας Χάριτος και το Πάσχα του μέλλοντος αιώνος.

 Το νομικό Πάσχα, κατά το οποίο οι Εβραίοι εόρταζαν την θαυματουργική τους διάβαση δια της Ερυθράς θαλάσσης, ήταν μια ενθύμηση της πικράς δουλείας της Αιγύπτου και της ελευθερίας τους με την βοήθεια του Θεού. Ήταν Πάσχα “χαριστήριον και ικέσιον”. Στην πραγματικότητα, το Πάσχα αυτό ήταν προτύπωση του δικού μας Πάσχα.

 Το Πάσχα της θείας Χάριτος είναι η Ανάσταση του Χριστού, δια της οποίας γίνεται διάβαση “εκ θανάτου προς ζωήν και εκ γης προς ουρανόν”. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θα πή: “ώ Πάσχα το μέγα και ιερόν και παντός του κόσμου καθάρσιον”. Χωρίς την μέθεξη του Χριστού και την κοινωνία μαζί Του υπάρχει νέκρωση και δουλεία.

 Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη, “ο μη ορών και ακούων και αισθανόμενος πνευματικώς νεκρός εστιν”. Επομένως, το Πάσχα είναι έλευση του Χριστού μέσα στην καρδιά. 

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πη πολύ χαρακτηριστικά: “Πάσχα η επί τον ανθρώπινον νουν έλευσις του Λόγου”.