«Το πνεύμα ευπλοεί όταν ναυαγεί.»

«Το πνεύμα ευπλοεί όταν ναυαγεί.»

~Χρήστος Μαλεβίτσης~

 Τιμής ένεκεν στον αείμνηστο Χρήστο Μαλεβίτση,έναν από τους τελευταίους μεγάλους οντολογικούς στοχαστές του ελληνικού πνεύματος, που τόλμησε να υπερασπιστεί την ιερότητα της υπάρξεως μέσα σε μια εποχή εκπτώσεως, θορύβου και πνευματικής λήθης

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη από την ασφάλεια ενός κόσμου που δεν κινδυνεύει.Διότι ο άνθρωπος, όταν πάψει να απειλείται υπαρξιακά, παύει σιγά σιγά και να ζητά και όταν δεν ζητά, δεν προσεγγίζει την αλήθεια,απλώς διαχειρίζεται τον χρόνο του μέχρι να τον χάσει. Η εποχή μας δεν πάσχει τόσο από έλλειψη γνώσεων όσο από απουσία οντολογικής αγωνίας. Έχει πληροφορία, αλλά όχι αποκάλυψη,επικοινωνία αλλά όχι κοινωνία,ευημερία αλλά όχι νόημα.
Ζούμε μέσα στην απέραντη ευδία ενός πολιτισμού που φοβάται το ναυάγιο περισσότερο από το ψεύδος. Και όμως, ουδέποτε ο άνθρωπος αληθεύει μέσα στην αυτάρκεια. Αληθεύει όταν συντρίβεται η αυταπάτη της αυτάρκειάς του. Όταν καταρρέει το οικοδόμημα του αυτάρεσκου εαυτού. Όταν η ψυχή φτάσει στο έσχατο σημείο όπου ούτε η λογική, ούτε η δύναμη, ούτε οι ιδεολογίες, ούτε οι κοινωνικές μάσκες επαρκούν για να τη σώσουν.

Ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος δεν μιλούσε τόσο πολύ για τον εαυτό του και ποτέ άλλοτε δεν είχε τόσο απομακρυνθεί από το Είναι του.Η αλήθεια δεν κατοικεί στον θόρυβο όπως έχουμε συνηθίσει αλλά αποκαλύπτεται όταν ραγίσει η επιφάνεια του κόσμου.

Μα ποτέ δεν γονατίζουμε με δάκρυα να ζητήσουμε Εσένα.Ναι Εσένα, όχι κάτι από Εσένα, αλλά Εσένα Χριστέ μου.

Έλα Χριστέ στην ζωή μου.Έλα όπως θέλεις.Έλα σαν φως ή σαν φωτιά.
Έλα και κάνε με ό,τι θέλεις.
Αν θέλεις σβήσε με,και κάνε με στάχτη.Δεν με πειράζει…Αρκεί και ως στάχτη
να βρίσκομαι στην αγκαλιά Σου.

«Γενηθήτω σοι ως θέλεις».Αυτό μου αρκεί.Δεν έχω άλλο αίτημα παρά μόνο Εσένα.
Όλα τ’ άλλα και να έρθουν, κάποτε θα φύγουν. Και να γίνουν, κάποτε θα χαθούν.

Ξεχνούμε ότι όλα κάποτε θα σβήσουν.
Ξεχνούμε ότι θα γευτούμε κι εμείς τον θάνατο.
Γι’ αυτό και ζητούμε μικρά και πρόσκαιρα, ευτελή και ανούσια.
Γονατίζουμε και προσευχόμαστε με οδυρμούς για να φύγει κάποια δοκιμασία ή να αποκτήσουμε κάποιο αγαθό...
Μα ποτέ δεν γονατίζουμε με δάκρυα να ζητήσουμε Εσένα.Ναι Εσένα, όχι κάτι από Εσένα, αλλά Εσένα Χριστέ μου.

Ξεχάσαμε πως η ζωή αυτή δεν είναι παντοτινή.

Στίς Δυτικές Χριστιανικές Κοινωνίες ἔχουμε νά κάνουμε μέ ἕναν νέο, ἀναδυόμενο, ΒΕΛΟΥΔΙΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ.

Βρε παιδιά μὲ συγχωρεῖτε. Ἔχουμε τρελαθεῖ νὰ ἀκοῦμε γιὰ ὁμοφοβία καὶ πῶς νὰ ἀντιμετωπίζονται οἱ ὁμοφοβικοί. Καὶ καλῶς ὡς ἕνα σημεῖο. Ὀφείλουμε νὰ σεβόμαστε κάθε ἄνθρωπο. Καὶ σὲ περίπτωση ποὺ κάποιος συνάνθρωπος γίνει στόχος ὁμοφοβικῶν σχολίων καὶ συμπεριφορῶν, ἐνῶ δὲν ἔχει προκαλέσει (πρέπει νὰ προσεχτεῖ καὶ αὐτό), νὰ λαμβάνονται ἀνάλογα μέτρα.

Μόνο ἡ ὁμοφοβία ὅμως εἶναι; Ἄλλες "φοβίες" μὲ τὴν ἔννοια ἀναλόγων συνδρόμων συμπεριφορᾶς δὲν ὑπάρχουν;
Γιατί ἑστιάζουμε μόνο ἐ κ ε ῖ; Στὸ ψυχοσεξουαλικὸ ἐννοῶ.

Τίποτε ἄλλο δὲν βλέπουμε; Μόνον οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ πάσης φύσεως -φιλοι ὑπάρχουν, θίγονται καὶ ἀποτελοῦν διαρκὲς θέμα συζήτησης;
Τί ἐννοῶ; Παράδειγμα:
Βλέπει κάποιος ἕναν παπᾶ καὶ κάνει δημόσια μπροστὰ σὲ φίλους του ὁμοϊδεᾶτες τὴν ἀνάλογη χειρονομία χασκογελώντας...
Ἤ ἄλλος βλέπει χριστιανό, βλαστημάει καὶ φτύνει...
Ἤ ἄλλος ντύνεται προκλητικὰ καὶ σὲ συγκεκριμένα μέρη τοῦ σώματός του κρεμάει εἰκόνες ἁγίων... (τὸν ... προκάλεσαν οἱ ἅγιοι;)
Ἢ ἄλλος βλέπει ἕναν ἀστυνομικὸ νὰ κάνει τὴ δουλειά του καὶ ἐπιτίθεται φωνάζοντας "κάτω οἱ μπάτσοι"... Δὲν σχολιάζει μόνο, ἐπιτίθεται κιόλας.
Μαθητὲς πάλι νὰ ἐπιτίθενται ἐναντίον δασκάλων καὶ καθηγητῶν τους; Εἴχαμε πρόσφατο παράδειγμα.

Αὐτὰ δὲν ἐμπίπτουν σὲ ρατσισμὸ καὶ μάλιστα ἐξίσου διαδεδομένο, ὅταν καὶ ὁ χριστιανὸς καὶ ὁ παπᾶς καὶ ὁ ἀστυνομικὸς καὶ ὁ ἐκπαιδευτικὸς δὲν ἔχουν προκαλέσει;
Γνωρίζετε ὅλοι ὅτι πρόκειται γιὰ πολὺ συχνὲς καὶ καθημερινὲς πραγματικότητες.
Γιατί δὲν θίγονται τὰ τοιαῦτα; Χριστιανοφοβία δὲν ὑπάρχει;

Καλλιεργημένος άνθρωπος είναι αυτός που έχει μπορέσει να αποστασιοποιηθεί από τα όσα του έχει μάθει το περιβάλλον εντός του οποίου ζει.

 Καλλιεργημένος άνθρωπος δεν είναι αυτός που διαθέτει μεγάλη συσσώρευση πληροφοριών. Είναι αυτός που έχει μπορέσει να αποστασιοποιηθεί από τα όσα του έχει μάθει το περιβάλλον εντός του οποίου ζει.
… … …
 Την παραπάνω ρήση την βρήκα κάπου στο Διαδίκτυο. Επισημαίνει κάτι πολύ σοβαρό. Οι κοσμοθεάσεις που διαμορφώνει η κάθε ιστορική εποχή , οι οποίες καταλαμβάνουν υπό μορφήν μη διαπραγματεύσιμων αυτονοήτων τον έσω κόσμο των ανθρώπων, μπορεί να γίνουν βαρύτατα καταδυναστευτικές.

 Τα αυτονόητα αυτά απεργάζονται, στο παρασκηνιακό της ψυχής, τεράστια εμπόδια στο να μπορέσει να λειτουργήσει ελεύθερα ο νους. Και είναι πολύ δύσκολο (αδύνατον, άνευ της συνδρομής του Θεού) να αποστασιοποιηθεί κανείς από αυτά και να πάρει μια κριτική στάση απέναντί τους. Μουλιάζουν τον έσω κόσμο του ανθρώπου, όπως μουσκεύει με τρόπο αδιόρατο η έντονη υγρασία το ύφασμα, και τον καθιστούν μαριονέτα τους. Τον οδηγούν όπου αυτά θέλουν κάνοντάς τον, επιπλέον, να νομίζει ότι όλα όσα πράττει τα πράττει με την ελεύθερη βούλησή του.
… … …

Ἅμα δὲν ὀχυρωθεῖς μὲ τὴν ταπείνωση, ὅλα εἶναι ἕνα τίποτα, ἕνα τίποτα, ἕνα τίποτα…

Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης

  Ἅμα δὲν ὀχυρωθεῖς μὲ τὴν ταπείνωση, ὅλα εἶναι ἕνα τίποτα, ἕνα τίποτα, ἕνα τίποτα… Καὶ οἱ ἀποκαλύψεις καὶ οἱ προσευχὲς καὶ οἱ Λειτουργίες σου εἶναι ἕνα τίποτα χωρὶς τὴν ταπείνωση.

 Νὰ ζητᾶτε ταπείνωση. Νὰ λέτε· ‘‘Παναγία μου, δὲν εἶμαι ταπεινός. Δὲν τὰ κατάφερα πάλι’’!

  Εἶναι δεδομένο ὅτι θὰ ἔχομε ἀποτυχίες. Τὸ γιατί καὶ οἱ ἐνοχές, εἶναι διπλὸς σατανᾶς. Καταλάβατε; Ὅταν ζητοῦμε νὰ μᾶς δώσει ὁ Θεὸς ταπείνωση, εἶναι ὡς νὰ Τοῦ λέμε· ‘‘Χριστέ μου, ἐγὼ ἔχω αὐτὸ τὸ χάλι, τὸ ἐγωιστικό. Σὲ παρακαλῶ, στεῖλε μου Ἐσύ, μὲ τὴ σοφία, τὴν πανσοφία ποὺ ἔχεις, ἀφορμὲς ταπεινώσεως’’! 

 Ὁ Θεὸς ξέρει. Μὴ γυρεύουμε ἐμεῖς νὰ μεταμορφώσουμε τὴν ταπείνωση σὲ ὑποκρισία, σὲ φαρισαϊσμό. Καταλάβατε τί λέω; Νὰ ἀφήσουμε μὲ ἁπλότητα τὸν Θεὸ νὰ μᾶς στείλει εὐκαιρίες μετανοίας, εὐκαιρίες προσευχῆς, εὐκαιρίες ταπεινώσεως…».

Πολλοί από μας επενδύουμε και κυριολεκτικά σπαταλάμε την ψυχική μας ενέργεια σε "χίλια κομμάτια"

 Πολλοί από μας επενδύουμε και κυριολεκτικά σπαταλάμε την ψυχική μας ενέργεια σε "χίλια κομμάτια". Θέλουμε και μόδα, και την ενημέρωσή μας από την T.V., τις εφημερίδες και τα περιοδικά, θέλουμε κουτσομπολιό, και πολιτική, και gadgets, θέλουμε και γκομενιλίκι, θέλουμε και γάμο, θέλουμε χρήμα, socializing, θέλουμε να γίνουμε και γονείς, θέλουμε και "πνευματικότητα", και "άστρα & όραμα", θέλουμε και "ντερλίκωμα" & ξεφάντωμα, θέλουμε και ανεμελιά... Όπως λέμε «όλο το πακέτο»…!

Αμ, δεν είναι έτσι χρυσέ μου άνθρωπε! Η βίωση της πολυπόθητης ψυχο-πνευματικής ενότητας προϋποθέτει ξε-βόλεμα, όχι βόλεμα -όπως αυτό που εσύ ζητάς.

 Προϋποθέτει την έμπρακτη σου δέσμευση στο να υποτάσσεις καθημερινά όλες τις δυνάμεις, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ενέργειες της ψυχής σου σε ένα, κι όχι σε πολλούς σκοπούς. 

 Απαιτεί τη συνεχή κι επίπονη άσκησή σου στο να ενώνεις όλες τις ψυχικές σου δυνατότητες και ενέργειες σε ένα σημείο αναφοράς: στην απόλυτη κι ενσαρκωμένη Αγάπη, τον Κύριο και Θεό μας.

Πόσο μακάριοι, αλλά καί πόσο υπεύθυνοι, και υπόλογοι είμαστε όσοι από μας βιώσαμε την πρόγευση της πνευματικής μας ενότητας στο πρόσωπό Του!.

Grigoris Vasileiadis

Μακαριστός π. Βασίλειος Πραβήτας.

Ο μακαριστός π. Βασίλειος Πραβήτας από την Αρναία, με τον Άγιο Παΐσιο, στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου - Μεταμόρφωσης[πηγή]

Ὁ μακαριστός π. Βασίλειος γεννήθηκε στίς 14 Ἰανουαρίου 1933 στήν Ἀρναία Χαλκιδικῆς ἀπό τόν Ἀναστάσιο Πραβήτα καί τήν Ἐλευθερία. Δυστυχῶς, ὅταν ἦταν δύο ἐτῶν ἔχασε τήν μαννούλα του καί ἔμεινε ὀρφανός.

Σέ κεῖνα τά δύσκολα χρόνια τοῦ ’40, ἡ μητρυιά του ἦταν φυσικό νά δείχνη ἐνδιαφέρον γιά τά δικά της παιδιά κι αὐτόν νά τόν περιφρονῆ. Ὁ ἴδιος σέ ὅλη του τήν ζωή ποτέ δέν ἄφησε νά φανῆ ἡ παραμικρή πικρία, τήν ἀποκαλοῦσε «μητέρα» καί τήν φρόντιζε πάντα μέ περισσή φροντίδα καί σεβασμό σάν πραγματική του μητέρα, τόσο πού τά παιδιά του δέν κατάλαβαν ὅτι ἦταν μητρυιά του. Τόν ἴδιο σεβασμό καί ἀγάπη ἔδειχνε καί στούς γονεῖς τῆς πρεσβυτέρας, ἀλλά καί σέ κάθε συνάνθρωπό του πού τόν πλησίαζε.

Ἀπό μικρός ἀγαποῦσε τήν Ἐκκλησία καί συμμετεῖχε στά κατηχητικά. Τοῦ ἄρεσε ἡ προσευχή καί ὁ πόθος του ἦταν νά γίνη ἱερέας, ὅταν μεγαλώση. Διακονοῦσε στό Ἱερό καί βοηθοῦσε τούς ἱερεῖς, πρός τούς ὁποίους ἔτρεφε μεγάλο σεβασμό. Λόγῳ τῆς κλήσεώς του γιά τήν ἱερωσύνη, σπούδασε στό Ἀνώτερο Φροντιστήριο τῆς Θεσσαλονίκης, ἀπ’ ὅπου ἀπεφοίτησε τό ἔτος 1960. Στά χρόνια τῶν σπουδῶν του ἦταν ἐπιμελής, ὀλιγόλογος καί προσεκτικός καί πολύ ἀγαπητός ἀπό ὅλους. Προηγουμένως ἔκανε τήν στρατιωτική του θητεία καί τό ἔτος 1960 νημφεύθηκε τήν εὐλαβῆ Ἀναστασία Κοτσάνη. Ἦταν ἤδη ἕτοιμος καί τυπικά γιά νά δεχθῆ τήν χάρη τῆς Ἱερωσύνης.

Χειροτονήθηκε στίς 21 Νοεμβρίου τοῦ ἔτους 1960 καί μετά ἀπό λίγους μῆνες, στίς 12 Μαρτίου 1961 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἱερισσοῦ κ. Παῦλο, τοῦ ὁποίου ἦταν ἡ πρώτη χειροτονία. Ἀμέσως τοποθετήθηκε ὡς ἐφημέριος στήν ἐνορία Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τοῦ χωριοῦ Ἅγιος Πρόδρομος, γιά μιά ὁλόκληρη δεκαετία.

Δέν ἀδιαφοροῦσε γιά τίς οἰκογενειακές του ὑποχρεώσεις, ἀλλά προτεραιότητα ἔδινε πάντα στήν λειτουργική ζωή καί στήν διακονία τοῦ ποιμνίου του. Ὁ π. Βασίλειος, ὅταν ἦταν νέος ἱερέας (οὔτε 30 χρόνων), καί πατέρας ἑνός τέκνου, συνέβη τό ἑξῆς: Τό βρέφος ἀρρώστησε σοβαρά κατά τά ξημερώματα τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἦταν ἐπείγουσα ἀνάγκη νά μεταφερθῆ στήν Θεσσαλονίκη. Ἡ πρεσβυτέρα μέ ἀγωνία τόν προέτρεπε νά ἐπισπεύση νά βρῆ αὐτοκίνητο (δέν ὑπῆρχαν τότε ταξί στό χωριό). Αὐτός βλέποντας ἀπό τήν μιά τό βρέφος νά χαροπαλεύη, ἀπό τήν ἄλλη τήν ὥρα πού πλησίαζε νά ξημερώση καί ἔπρεπε νά λειτουργήση, λέει στήν πρεσβυτέρα: «Ἄν ὁ Θεός θέλη νά πάρη τό παιδί, ἄς τό πάρη, ἐγώ δέν ἀφήνω τους ἐνορῖτες χωρίς θ. Λειτουργία τέτοια ἡμέρα. Ὅταν τελειώση ἡ θ. Λειτουργία πηγαίνουμε στόν γιατρό». Καί φυσικά, σ’ αὐτήν του τήν σταθερή ἀπόφαση, ὁ Θεός ἔδειξε τό ἔλεός του καί ὁ κίνδυνος ἄρχισε νά ὑποχωρῆ καί ἡ βελτίωση ἦταν σημαντική μέχρι τό τέλος τῆς θ. Λειτουργίας.

Οἱ ἐνορῖτες του τόν ἀγάπησαν, τόν εὐλαβοῦντο καί τόν ὑπάκουαν, ἀλλά τόν Μάϊο τοῦ 1971 μετετέθη στήν Ἀρναία, πρῶτα στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Στεφάνου καί ὕστερα πάλι μετά ἀπό μιά δεκαετία περίπου τήν 1η Μαΐου 1982 στό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, ὅπου παρέμεινε μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του. Στό χρονικό αὐτό διάστημα ὁ π. Βασίλειος πῆρε τό πτυχίο τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς καί τοῦ ἀποδόθηκε τό ὀφίκιο τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου καί χειροτονήθηκε Πνευματικός ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἱερισσοῦ τόν κ. Νικόδημο.

«ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΙΑ» Μια απρόσμενα σοφή φράση έξω από τις Πανελλήνιες

Χθες ένας μαθητής βγαίνοντας από τις Πανελλήνιες εξετάσεις ρωτήθηκε για τα σχέδιά του. Η απάντησή του ήταν απλή και σχεδόν προκλητική: «Στόχους δεν έχω. Οι στόχοι είναι δουλεία.»

Πολλοί χαμογέλασαν. Άλλοι το εξέλαβαν ως αδιαφορία, ανωριμότητα ή έλλειψη φιλοδοξίας. Άλλοι το λοιδώρησαν ως τεμπελιά και ανεπάρκεια. Βλέπεις σε μια παρηκμασμένη κοινωνία που έχει μάθει να ρωτά τα παιδιά από το δημοτικό «τι στόχους έχεις;», η απάντηση αυτή ακούγεται προκλητικά αιρετική. Και ο κάθε απογοητευμένος από τη ζωη του κυνικός εύλογα αναρωτιέται «κι' εμείς, δηλαδή, μαλάκες είμαστε που γίναμε δούλοι;»

Κι όμως, πίσω από αυτή τη φράση ίσως κρύβεται μια βαθύτερη αλήθεια για την εποχή μας. Γιατί πράγματι οι άνθρωποι σήμερα έχουμε περισσότερους στόχους από ποτέ. Στόχους καριέρας.
Στόχους παραγωγικότητας. Στόχους φυσικής κατάστασης.
Στόχους αυτοβελτίωσης. Στόχους οικονομικούς. Στόχους προσωπικής ανάπτυξης. Στόχους σχέσεων. Στόχους ευτυχίας. Λες και η ύπαρξη ολόκληρη έχει μεταμορφωθεί σε ένα excelόχαρτο.
Η ζωή -στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό- μοιάζει όλο και περισσότερο με μια ατελείωτη λίστα στοχοθεσίας και υποχρεώσεων που πρέπει να ολοκληρωθούν. Η ζωή ως project!

Και κάπου μέσα σε αυτή τη διαρκή στοχοθεσία αρχίζει να χάνεται μια πιο παλιά ανθρώπινη ερώτηση: «Γιατί τα κάνω όλα αυτά;»

Από ψυχοθεραπευτική σκοπιά, ο στόχος δεν είναι κατ' ανάγκην πρόβλημα. Ο άνθρωπος, αναμφίβολα, χρειάζεται κατεύθυνση. Χρειάζεται σκοπό. Χρειάζεται να επιθυμεί κάτι. Όμως, το πρόβλημα αρχίζει όταν ο στόχος παύει να υπηρετεί τη ζωή και η ζωή αρχίζει να υπηρετεί τον στόχο.

Η Πεντηκοστή μάς υπενθυμίζει ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι ηθικό σύστημα ούτε ιδεολογία, αλλά μετοχή στη ζωοποιό χάρη του Τριαδικού Θεού.

Κυριακή της Πεντηκοστής: Ιωάννης 7:37-52, 8:12

Η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Πεντηκοστής μάς εισάγει στο μυστήριο της παρουσίας και της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης τοποθετεί τα λόγια του Χριστού κατά την τελευταία και μεγάλη ημέρα της εορτής της Σκηνοπηγίας, όταν ο Ιησούς αναφωνεί: «ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω». Η εικόνα της δίψας είναι καίρια: φανερώνει την υπαρξιακή ανάγκη του ανθρώπου για ζωή αληθινή, για κοινωνία με τον Θεό, για πληρότητα που δεν μπορεί να προσφέρει ο κόσμος.

Ο Χριστός δεν παρουσιάζεται απλώς ως διδάσκαλος που δείχνει έναν δρόμο· παρουσιάζεται ως η ίδια η πηγή της ζωής. Όποιος πιστεύει σε Αυτόν, λέει η Γραφή, «ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος». Και ο ίδιος ο ευαγγελιστής ερμηνεύει ότι ο λόγος αυτός αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα, το οποίο επρόκειτο να λάβουν οι πιστεύοντες σε Αυτόν. Εδώ βρίσκεται η σημασία της Πεντηκοστής: το Άγιο Πνεύμα δεν δίνεται ως μια εξωτερική δύναμη, αλλά ως εσωτερική δωρεά ζωής, που μεταμορφώνει τον άνθρωπο και τον καθιστά φορέα της θείας χάριτος.

Η αναφορά σε «ποταμούς ύδατος ζώντος» δείχνει αφθονία, κίνηση και καρποφορία. Η χάρη του Πνεύματος δεν παραμένει στάσιμη. Όταν κατοικεί στον άνθρωπο, τον ανακαινίζει και συγχρόνως τον καθιστά πηγή ευλογίας για τους άλλους. Έτσι, η Πεντηκοστή δεν είναι μόνο γεγονός που αφορά τους Αποστόλους, αλλά γεγονός εκκλησιολογικό και διαρκές: η Εκκλησία ζει από το Άγιο Πνεύμα και γίνεται ο τόπος όπου το «ζων ύδωρ» προσφέρεται στον κόσμο.

«Σταμάτησε τήν τρικυμία καί στεῖλε, ὦ Κύριε, τό Πανάγιον Πνεῦμα»

Συγκεντρωμένοι βρισκόντουσαν ὅλοι κατὰ τὴν ἅγια τῆς Πεντηκοστῆς ἡμέρα
καὶ προσευχόμενοι περίμεναν οἱ ἕνδεκα Ἀπόστολοι.
Καὶ ὅπως λέει τὸ ἀνάγνωσμα τῶν Πράξεων,ἔγινε ξαφνικὰ βροντὴ σὰν ἄνεμος ὁρμητικὸς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὲ πάταγο καὶ μὲ φωτιὰ ἐγέμισε ὁλόκληρο τὸ δωμάτιο
καὶ θαυμασμὸ προκάλεσε μέγιστο στοὺς ἀγαπημένους.

Γι’ αὐτὸ καὶ βλέποντας τὸ σπίτι σὰν πλοῖο νὰ σαλεύει λέγανε:
«Σταμάτησε τὴν τρικυμία καὶ στεῖλε, ὦ Κύριε, τὸ Πανάγιον Πνεῦμα».

Καθὼς πίστεψαν οἱ σοφοὶ πὼς ὅλο τὸ Ἀνώγι χανόταν ἀπ’ τὸν ἄνεμο, ὅλοι ἔκλεισαν τὰ μάτια φοβισμένοι.
Καὶ νά, συνέβη κάτι ἄλλο πιὸ φρικτὸ καὶ στὸν πρῶτο φόβο κι ἄλλον τρόμο πρόσθεσαν
τὰ ἀλλεπάλληλα θαύματα, ἀφοῦ στὴ συνέχεια γλῶσσες φωτιᾶς τοὺς ἄγγιζαν καὶ στῶν ἀγαπημένων τὶς κεφαλὲς ἐρχόντουσαν καὶ δὲν ἔκαιγαν καθόλου τὰ μαλλιά,
ἀλλὰ τὸν νοῦ ἐφώτιζαν.Καὶ πράγματι νὰ καθαρίσουν καὶ νὰ φωτίσουν τὶς ἔστειλε τὸ Πανάγιον Πνεῦμα.

Ὕμνοι Ἁγίου Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ

Στὴν Ἁγία Πεντηκοστή

Ἀπόδοση τὰ νέα ἐλληνικὰ Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης

''Πειραϊκή Εκκλησία''Τεῦχος 359, Ἰούνιος 2023

- Άχραντε, αμίαντε, άναρχε, αόρατε, ακατάληπτε, ανεξιχνίαστε, αναλλοίωτε, ανυπέρβλητε, αμέτρητε, ανεξίκακε...

- Άχραντε, αμίαντε, άναρχε, αόρατε, ακατάληπτε, ανεξιχνίαστε, αναλλοίωτε, ανυπέρβλητε, αμέτρητε, ανεξίκακε είναι οι λέξεις με τις οποίες αρχίζει σήμερα η πρώτη ευχή της γονυκλισίας της Πεντηκοστής.

- Επίσης το σημερινό Ευαγγέλιο αρχίζει με την κραυγή του Ιησού “Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός μέ καί πινέτω.”

Με βάση τα παραπάνω φτιάξαμε το πρόχειρο παραμιλητό που ακολουθεί ...
Άχραντε Κύριε, εσύ που παραμένεις ανέγγιχτος από τη φθορά, επίβλεψε σε εμένα τον μολυσμένο από τον εγωκεντρισμό, τις αποτυχίες και τις προκλήσεις του κόσμου, και δρόσισε την ξεραμένη μου καρδιά με το καθαρό νερό της συγχώρεσης και της λύτρωσης.

Αμίαντε Θεέ, μπροστά στην απόλυτη καθαρότητά σου στέκομαι εγώ που κουβαλώ τα στίγματα της προδοσίας και της εγκατάλειψης, ζητώντας να μεταγγίσεις μια σταγόνα από τη Χάρη σου στην πληγωμένη μου ζωή για να βρω τη δύναμη να συνεχίσω.

Άναρχε Δημιουργέ, Εσύ που δεν έχεις αρχή και τέλος, στρέψε το βλέμμα σου σε εμένα τον πεπερασμένο όταν καταρρέω, κάτω από το βάρος της πραγματικότητας, και δώσε μου το ποτήρι της ελπίδας που νικά την ανασφάλεια και τον φόβο.

Ο Άγιος Παΐσιος μιλά με την γλώσσα της Πεντηκοστής!

Μεγαλύτερη αξία έχει ένας λόγος ταπεινού ανθρώπου με βιώματα, που βγαίνει με πόνο από τα βάθη της καρδιάς του, παρά ένας σωρός φιλολογίες εξωτερικού ανθρώπου, που βγαίνουν με ταχύτητα από την εκπαιδευμένη του γλώσσα, η οποία δεν πληροφορεί τις ψυχές, γιατί είναι σάρκα και όχι πύρινη γλώσσα της Αγίας Πεντηκοστής.

Κάποτε ένας φοιτητής της Θεολογικής Σχολής τον ρώτησε:
– Γέροντα, πως έγραψε ο Μωυσής την Πεντάτευχο;
– Ε, ευλογημένε, του τα έδειξε ο Θεός σαν τηλεόραση, και τα έγραψε, απάντησε με φυσικότητα ο Πατήρ Παΐσιος, αφού και ο ίδιος είχε πείρα της «πνευματικής τηλεοράσεως».

Μια παρέα αλλοδαπών, ένας Άγγλος, ένας Ιταλός και ένας Γάλλος, επισκέφθηκε το Γέροντα. Κάποιος Έλληνας γλωσσομαθής προσφέρθηκε να κάνει το διερμηνέα. Ό Γέροντας του είπε ότι δε χρειάζεται.
– Τους πήρε σε μια γωνιά έξω από την αυλή του και άρχισε να συνομιλεί μαζί τους. Μίλησε αρκετή ώρα. Επιστρέφοντας είπε στο «διερμηνέα».
– Τα είπαμε, τα είπαμε μ’ αυτούς! Εγώ τους μιλούσα στα Ελληνικά. Αυτοί καταλάβαιναν στη γλώσσα τους και έτσι συνεννοηθήκαμε!

Ανέστης Μαυροκέφαλος: Πάρα πολλοί αλλοδαποί ευεργετήθηκαν. Του μιλούσαν ιαπωνικά, ο γέροντας απαντούσε στα ελληνικά και ο Ιάπωνας καταλάβαινε!
«Είδα προσκυνητές να έρχονται από το Μεξικό, από την Αυστραλία, εκείνος τους μιλούσε ελληνικά και καταλάβαιναν όλοι! Απ’ όπου και αν προέρχονταν, τον καταλάβαιναν. Μέχρι και ο Δαλάι Λάμα τον επισκέφθηκε για να τον γνωρίσει, γιατί είχε ακούσει τόσα για εκείνον!»

Ο Άγιος Παΐσιος συνεννοείται με ετερογλώσσους με την γλώσσα της Πεντηκοστής!
Είναι γνωστό ότι ο Γέροντας, εκτός από τα ελληνικά, δεν γνώριζε άλλη γλώσσα. Όμως συνέβη επανειλημμένως –όταν υπήρχε λόγος- με την γλώσσα της Πεντηκοστής να συνομιλήσει και να συνεννοηθεί θαυμάσια με ετεροδόξους.

Μέσα σε λίγες μόνο γραμμές, αποκαλύπτεται όλη η τραγική αντίφαση της εποχής μας....

Ένας Κόσμος Ανάποδα

«Ο σεβασμός στην αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, η συμπερίληψη και η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι διαπραγματεύσιμες αξίες».
Έτσι ξεκινά η ανακοίνωση του Πανεπιστημίου Κρήτης που απευθύνεται στην Γεωργία Λύρα φοιτήτρια Κοινωνιολογίας στο Ρέθυμνο επειδή τόλμησε να πει τα αυτονόητα. Με μεγάλες λέξεις, με βαρύγδουπες έννοιες, ειδικότερα την συμπερίληψη εάν έβαζα ένα ευρώ στην άκρη κάθε φορά που την άκουγα τα τελευταία χρόνια στον δημόσιο λόγο τώρα θα ήμουν εκατομμυριούχος. Αλλά και με την ηθική βεβαιότητα εκείνων που πιστεύουν ότι κατέχουν το μονοπώλιο της προόδου, της δημοκρατίας και της ευαισθησίας.

Και όμως, μέσα σε λίγες μόνο γραμμές, αποκαλύπτεται όλη η τραγική αντίφαση της εποχής μας.Διότι σε αυτόν τον ανάποδο κόσμο που πλέον ζούμε και είχε περιγράψει προφητικά ο Άλντους Χάξλεϋ σχεδόν πριν ένα αιώνα στο περίφημο δυστοπικό μυθιστόρημα του, δικαίωμα θεωρείται να προσβάλλεις την πίστη εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά όχι να αντιδράς στην προσβολή. Δικαίωμα θεωρείται να χλευάζονται σύμβολα, παραδόσεις και αξίες που κράτησαν όρθια μια κοινωνία επί αιώνες, αλλά όχι να εκφράζει ένας νέος άνθρωπος την αγανάκτησή του απέναντι σε αυτή την παρακμή.

Η φοιτήτρια δεν κάλεσε σε βία. Δεν ζήτησε αποκλεισμούς. Δεν αμφισβήτησε την ανθρώπινη αξία κανενός ανθρώπου. Εξέφρασε κάτι πολύ απλό,ότι αισθάνθηκε δηλαδή αποστροφή απέναντι σε βλάσφημα συνθήματα που βεβήλωναν την Παναγία

ΟΙΗΣΗ...Η ΨΕΥΤΙΚΗ ΙΔΕΑ ΠΟΥ ΠΕΊΘΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ..!!

  "Η ψεύτικη μεγάλη ιδέα που έχει ο άνθρωπος για τον εαυτό του, τρέφεται από τους επαίνους, και ονομάζεται από τους Πατέρες οίηση. Και είναι η βαθιά ρίζα του εγωισμού και της υπερηφάνειας. Αυτή η ρίζα είναι η ρίζα κάθε κακού. Και αν δεν ξεριζωθεί αυτή η ρίζα (δηλαδή να βγει από την ψυχή του ανθρώπου), δεν ελευθερώνεται ο άνθρωπος, όσες εξομολογήσεις κι όσες θείες κοινωνίες και αν κάνει. 

Αν δεν βγάλει αυτή την μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, δεν θεραπεύεται ο άνθρωπος. Και αυτή την ιδέα την φυτεύουν οι γονείς στα παιδιά. Είναι φοβερό αυτό. Οι ίδιοι οι γονείς καταστρέφουν τα παιδιά".

π. Σάββας Αγιορείτης

«Μια από τις πιο δυνατές πανουργίες του διαβόλου είναι να εξασθενήσει την καρδιά με την οκνηρία.

«Μια από τις πιο δυνατές πανουργίες του διαβόλου είναι να εξασθενήσει την καρδιά με την οκνηρία. Έτσι θα αποδυναμώσει τόσο τις πνευματικές όσο και τις σωματικές δυνάμεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις η καρδιά είναι στεγνή από πίστη, ελπίδα κι αγάπη. Μας καταβάλλει η ολιγοπιστία, η απόγνωση κι η αναισθησία προς τον Θεό και τους ανθρώπους. “Το άλας μωράνθηκε”»

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Ναοί, μονές και ευαγή ιδρύματα της βασιλίδος Κωνσταντινουπόλεως( Raymond Janin)

  Οι εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος σε συνεργασία με την Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων παρουσιάζουν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό το μοναδικό και μεγαλειώδες έργο του Γάλλου Βυζαντινολόγου και Αρχαιολόγου Raymond Janin (1882-1972) μεταφρασμένο από την γαλλική. 

Πρόκειται για το πρώτο έργο στην παγκόσμια βιβλιογραφία που καταγράφει την ιστορία των ιερών Τόπων της Πόλης, η οποία συνδέθηκε με τη δόξα, τη χαρά, την πίστη και την ελπίδα του Γένους. Μέσα από τις σελίδες του έργου αναδεικνύεται η Βασιλίδα των πόλεων, η πόλη του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η Παναγιοσκέπαστη Βασιλεύουσα ως ιερότητα και κάλλος πνευματικό. Το δίτομο έργο κοσμείται από μοναδικού κάλλους εικόνες, σχέδια και μινιατούρες και φωτογραφίες.

https://apostoliki-diakonia.com.gr/.../%ce%bd%ce%b1%ce.../

https://apostoliki-diakonia.com.gr/.../%ce%bd%ce%b1%ce.../

Το συλλείτουργο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου με τους Λατίνους το 1452.

  Η κατηγορία εναντίον του τελευταίου αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου, για το κοινό συλλείτουργο Ορθοδόξων και λατίνων στην Αγία Σοφία στις 12 Δεκεμβρίου 1452, είναι μια πληγή που αιμορραγεί εδώ και αιώνες στην ιστορική και θεολογική συνείδηση. Για πολλούς συγχρόνους του, η πράξη αυτή θεωρήθηκε «προδοσία» της Πίστης και η πνευματική αιτία της Πτώσης. Ωστόσο, αν προσεγγίσουμε το γεγονός όχι με το ψυχρό γράμμα του νόμου ή την πολιτική σκοπιμότητα, αλλά με την πνευματική αγωνία μιας ψυχής που στέκεται στο χείλος του γκρεμού, η πράξη του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου αποκτά ένα βαθύ, σχεδόν μαρτυρικό νόημα.

  Το να κρίνουμε τις πράξεις των ανθρώπων από την ασφάλεια του χρόνου είναι εύκολο.Το να συναισθανθούμε όμως το βάρος που σήκωσε ο Κωνσταντίνος τις παραμονές της μεγάλης σφαγής, απαιτεί πνευματική αρχοντιά και διάκριση. Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν ετερόδοξος στην καρδιά. Μεγαλωμένος με τα νάματα της Ορθοδοξίας, γνώριζε καλά τις δογματικές διαφορές. Όμως, βρέθηκε μπροστά στο απόλυτο πνευματικό δίλημμα: να κρατήσει μια «καθαρή» αλλά απομονωμένη στάση, αφήνοντας τις ψυχές χιλιάδων αθώων (γυναικών, παιδιών, γερόντων) να σφαγιαστούν, ή να ταπεινωθεί, να «ματώσει» τη δική του πνευματική συνείδηση, ελπίζοντας σε βοήθεια για να σωθεί το ποίμνιό του;

«Έγινες δόση και δωρεά του Θεού, σοφή μάρτυς Θεοδοσία»,

 «Αυτή η ιερά και αγία κόρη καταγόταν από την Τύρο. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών συνελήφθη από τούς ειδωλολάτρες και ρίχτηκε στη φυλακή για να δικαστεί, επειδή ομολογούσε την πίστη της στον Θεό. 

Ενώ λοιπόν είχαν ήδη πάρει θέση οι δικαστές οδηγήθηκε ενώπιον του άρχοντα Ουρβανού, ο οποίος την πρόσταξε να θυσιάσει στα είδωλα. Όταν αυτή βεβαίως δεν πείστηκε κι αρνήθηκε, έδωσε εντολή να τη βασανίσουν με σκληρά κτυπήματα στα πλευρά και στα στήθη και να προχωρήσουν μάλιστα μέχρι και τα οστά και τα σπλάχνα, γιατί έβλεπε ότι παρόλα τα επίμονα βασανιστήρια αυτή τα δεχόταν όλα σιωπηλά. Διαπιστώνοντας ότι έχει ακόμη ζωή μέσα της απευθύνθηκε και πάλι σ’ αυτήν, προτρέποντάς την να θυσιάσει. 

Τότε η αγία τον κοίταξε κατάματα και άνοιξε όσο μπορούσε το στόμα της και του είπε με χαμογελαστό πρόσωπο: «Τι πλανάσαι, άνθρωπε; Δεν ξέρεις ότι τώρα εγώ αξιώθηκα να έχω κοινωνία με τους μάρτυρες του Θεού;» Ο ηγεμόνας, επειδή συνειδητοποίησε ότι έγινε περίγελως της κοπέλας, οργίστηκε κι έδωσε εντολή να βασανιστεί περισσότερο από ό,τι πρώτα, οπότε στη συνέχεια την έριξε στα θαλάσσια ρεύματα, μέσα στα οποία δέχτηκε το μακάριο τέλος». 

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΟΣΙΑ ''εν τω βυθώ''.Σκηνή από το μαρτύριό της.Μονή Γκρατσιάνιτσα(14ος αιώνας)

 Κατά πάγια συνήθεια των περισσοτέρων υμνογράφων, το όνομα ενός αγίου γίνεται η αφορμή για θεολογικό σχολιασμό του. Θεοδοσία το όνομα της σήμερον εορταζομένης αγίας, συνεπώς «έγινες δόση και δωρεά του Θεού, σοφή μάρτυς Θεοδοσία», σημειώνει ο άγιος υμνογράφος, «γιατί λάμπεις και λόγω της μαρτυρικής άθλησής σου και λόγω των λαμπρών ακτίνων της παρθενίας σου, ανάβοντας φωτιά στη διάνοια όλων αυτών που σε τιμούν με πίστη» (κάθισμα). 

 Κι αλλού: «Δόθηκες στον Θεό (κι έγινες Εκείνου προσφορά σ’ εμάς), προσφέροντάς μας μεγάλη χαρά και ευφροσύνη» (ὠδή δ΄)∙ «Φάνηκες ακριβώς ό,τι λέει το όνομά σου, σεμνή Θεοδοσία. Γιατί έγινες άριστη δόση Θεού σ’ εμάς, πάνσοφε, αναδίδοντας ποταμούς των ουρανίων δωρεών σ’ όσους με πίστη δοξολογούν τον Θεό» (ὠδή η΄).

Θρηνητικό συναξάρι Κωνσταντίνου Παλαιολόγου(Φ.Κόντογλου)

29 Μαΐου 1453 : Η πόλις εάλω!

Θρηνητικό συναξάρι Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

(Αποσπάσματα από χειρόγραφο κείμενο του Κόντογλου του 1949)

 Ετούτος ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος όπου θέλω να ιστορήσω δεν εστάθηκε κανένας ευτυχισμένος και πολυχρονεμένος και δοξασμένος εις την ζωήν του, αλλά ήταν ένας άνθρωπος βασανισμένος και πικραμένος. Όσες ημέρες έζησε εις τον κόσμον ψωμί ειρηνεμένον δεν έφαγε. Φαρμάκι ήτον το νερό όπου έπινε. Ήλθεν εις τον κόσμον εις καιρόν φουρτουνιασμένον, για να γίνει βασιλέας απάνω εις ένα έθνος όπου ευρισκότανε εις αγωνίας και αγώνα ακατάπαυστον από τότε όπου επλάθη η οικουμένη και ήτον πλέον κατακουρασμένο, πτωχό, κτυπημένο από ανατολή και δύσιν, 

Και αυτός ήτον ο τελευταίος από το γένος του, αληθινός Παλαιολόγος, κι εσήκωσεν απάνω του τα κρίματα του λαού του και αντί κορώναν εφόρεσε τον ακάνθινον στέφανον. Τριμμένη και παλαιά ήτον η χλαμύδα του η βασιλική, τεταπεινωμένον το σκήπτρον του. Θλιμμένον ήτον το πρόσωπό του, ταπεινόν το σχήμα του. Ωσάν τροπάρια ήσαν τα λόγια του. Με τα άρματα ανετράφη πλην ομοίαζε ωσάν άγιος. Όθεν συναξάρι θα ήτο πρέπον να ταιριάξει τινάς δι αυτόν κι όχι ιστορίαν βασιλικήν.
……………………………………………………………………………………..
Δι' αυτόν η Κωνσταντινούπολις δεν ήτο μονάχα η δοξασμένη πόλις όπου εβασίλευσε χίλιους χρόνους επάνω εις την οικουμένην, αλλά και η σεβάσμια Κιβωτός της Χριστιανοσύνης και της Ορθοδοξίας όπου εφύλαξε μέσα εις τα μυστικά αμπάρια της τα δόγματα της αμωμήτου θρησκείας μας και κάθε λογής αγιασμένην τέχνην και σοφίαν. Και αφού τα έδωσε όλα δι αυτήν όσο ήτο ζωντανός χωρίς να κρατήσει καμίαν χαράν δια τον εαυτόν του, τελευταίαν πλέον έδωσε και τη ζωήν του, όπου ήτο το πλέον ολίγον, διότι αποθαίνοντας εξεκούρασε το δύστυχον κορμί του και η ψυχή του επήγε εις την αγκάλην του Χριστού όπου είπεν : «Δεύτε παντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγω αναπαύσω υμάς».

❝ Θρήνος του Πόντου για την Άλωση ❞

ΕΝΑ πουλί, καλό πουλί έβγαιν’ από την Πόλη,
ουδέ σ’ αμπέλια κόνεψε, ουδέ σε περιβόλια
μόνο πήγε κι εκόνεψεν εις του Ηλιού το κάστρο.
Έσειξε το ’να του φτερό, στο αίμα βουτηγμένο,
έσειξε τ’ άλλο του φτερό, χαρτίν είχε γραμμένο.
Να το διαβάσει δε μπορεί, ούδ’ ο Μητροπολίτης!
Κι ένα παιδί, καλό παιδί έρχεται κι αναγνώθει,
το αναγνώθει κι όλο κλαίει κι όλο στηθοκοπιέται:
«Αλί σε μας και βάι σε μας, πάρθηκε η Ρωμανία».
Μοιρολογούν οι εκκλησιές και κλαίν’ τα μοναστήρια
κι ο Αη-Γιάννης ο Χρυσόστομος κλαίει και δερνοκοπιέται.
-Μην κλαις, μην κλαις, Άη-Γιάννη μου, και μη δερνοκοπιέσαι.
-Η Ρωμανία επέρασεν, η Ρωμανία επάρθη!
-Η Ρωμανία κι αν ’πέρασεν, ανθεί και φέρνει κι άλλη.

εικόνα: Η Άλωση της Πόλης (Πίνακας του Θεόφιλου. Μουσείο Θεόφιλου, Μυτιλήνη. 1930)

ΠΗΓΗ

Οἱ ἀσθενεῖς μέ AIDS καί ὁ Άγιος Εὐμένιος

  Ἐγώ, γιὰ νὰ εἶμαι κοντὰ στὸν Γέροντα Ευμένιο, πῆρα ἕναν χρόνο ειδικότητας Παθολογίας στὸ Νοσοκομεῖο τῶν Λοιμωδῶν. (Ἐκεῖ εἶχε πάρει κι ή παπαδιά μου τὴν Παιδιατρική). 

 Τὸ 1981 έμφανίστηκε τὸ AIDS. Ἐπειδὴ δὲν ἤξεραν πολλὰ γιὰ τὴν ἀρρώστια αὐτή, ἀποφασίστηκε ἀρχικὰ οἱ ἀσθενεῖς τοῦ AIDS νὰ μὴν ἔχουνε ἐπικοινωνία μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἔτσι, τοὺς εἶχαν σὲ ἀπομόνωση γιὰ προληπτικούς λόγους. Τοὺς ἔφεραν, λοιπόν, στὸ Λοιμωδῶν. Σὲ ἀπόσταση 100 μέτρων ἀπὸ τὸ Ἱερὸ στὸ ὁποῖο λειτουργοῦσε ὁ ἅγιος Εὐμένιος ὑπῆρχε ἕνα μακρόστενο κτήριο μὲ κάγκελα στὰ παράθυρα σὰν φυλακή, κι ἐκεῖ μέσα κλείνανε τὰ παιδιὰ πέντε-πέντε, δέκα-δέκα. Δὲν τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ βγαίνουν ἔξω, γιατὶ δὲν εἶχε ἀκόμα διερευνηθεῖ ἡ ἀρρώστια καὶ δὲν ἤξεραν μὲ ποιούς τρόπους κολλάει. 

 Τὸ 1988 ἀποφάσισαν νὰ τοὺς ἀφήσουν νὰ βγαίνουν. Οἱ περισσότεροι ἦταν ὁμοφυλόφιλοι τότε, ἀλλὰ ὑπῆρχαν καὶ ἄνθρωποι πού δὲν ἦταν ὁμοφυλόφιλοι καὶ ἀσθενοῦσαν. Γιὰ παράδειγμα, δεκαπέντε παιδάκια κι ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη ἦταν στὴν Αιματολογικὴ Κλινικὴ τοῦ Λαϊκοῦ Νοσοκομείου, ἔχοντας κολλήσει AIDS ἀπὸ τὶς μεταγγίσεις μολυσμένου αἵματος ποὺ τοὺς εἶχαν κάνει. Κοιμήθηκαν ὅλα τὰ παιδιὰ αὐτά, διότι δὲν εἶχαν ἀνακαλυφθεί ἀκόμα τὰ φάρμακα καὶ προσπαθοῦσαν οἱ γιατροὶ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν ἀσθένεια αὐτὴ μὲ τὰ φάρμακα τῆς λευχαιμίας. Η κατάσταση που σᾶς περιγράφω διήρκεσε ἀπὸ τὸ 1981, πού έμφανίστηκε ἡ ἀσθένεια, μέχρι τὸ 1990 περίπου.

Νὰ κάνω, ὅμως, ἐδῶ μιὰ παρένθεση. Ὁ π. Εὐμένιος δὲν εἶχε ἀνθρωπιστικὴ συμπεριφορὰ καὶ πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε αὐτό. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ σύστημα τὸ καινούργιο τὸ ὁποῖο ζοῦμε, ποὺ εἶναι ἀνθρωπιστικό, ἔχει ἀνθρωπιστικές ἀρχές κ.λπ., ό χριστιανός, ἐφόσον ζεῖ τὸν Χριστό, τότε, φυσικά, ὅπου βρεθεῖ θὰ διακονήσει τὸν ἀδελφό του, χωρὶς νὰ ἔχει ἀξίες ανθρωπιστικές. Οἱ ἄνθρωποι λένε ὅτι αὐτὲς εἶναι ἀνθρωπιστικὲς ἀξίες. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ποὺ εἶναι ἐνχριστωμένος θὰ ἀγαπήσει, θὰ συγχωρήσει, θὰ παραβλέψει, θὰ διακονήσει, θὰ ριψοκινδυνεύσει χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνει, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Ποιοί, λοιπόν, ἀνέλαβαν τὴ διακονία τῶν παιδιῶν ποὺ εἶχαν νοσήσει με AIDS; Οἱ λεπροί, έξαιτίας τῆς ἐσωτερικῆς λεπτότητος πού εἴχανε, ἐπειδὴ κι αὐτοὶ εἶχαν ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὸν κόσμο. Καὶ τί ἔκαναν; Μαγείρευε ὁ Γέροντας μαζὶ μὲ τὴ Ντῖνα καὶ τὴν Ἀργυρώ εἰδικὰ φαγητά, φύλαγαν καὶ τὰ γιαούρτια τους, φροῦτα, λεμονάδες, πορτοκαλάδες κ.λπ. καὶ τὰ πήγαιναν στὸ παράθυρο τῶν ἀσθενῶν, ἀπ’ ὅπου μὲ ἕνα φτυάρι, σὰν αυτὰ ποὺ φουρνίζουν τὰ ψωμιά, τὰ ἔδιναν στὰ παιδιά. Γιατὶ οι γιατροί δὲν ἄφηναν οὔτε τοὺς λεπρούς νὰ πλησιάσουν τοὺς ἀσθενεῖς μέ AIDS. Και δυστυχῶς, οὔτε ἡ Ἐκκλησία ἦταν κοντά τους.

Καὶ ὅπως εἴπαμε, τὸ AIDS ἐκείνη τὴν ἐποχὴ εἶχε ἐπιπολασμό κυρίως στοὺς ὁμοφυλόφιλους. Καὶ ὅταν ἀνοίξανε οἱ πόρτες τοῦ τόλ καὶ τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ κάνουν βόλτες μέσα στὸ Λοιμωδῶν, πολλοὶ ὁμοφυλόφιλοι πήγαιναν στους κήπους τῶν χανσενικῶν. Ἐρχόντουσαν στὸν Γέροντα μὲ κολάν παντελόνια, μὲ περίεργο ντύσιμο, προκλητικά ροῦχα κ.λπ. Καταλαβαίνετε… Ὁ Γέροντας, ὅμως, δὲν εἶχε λογισμό. (Μπορεῖτε νὰ το καταλάβετε; Ἄνθρωπος χωρίς λογισμούς.)

Γενιά Gen Z. Η γενιά που μεγάλωσε ψηφιακά και κατέρρευσε υπαρξιακά

Η γενιά Gen Z. Είναι όσοι γεννήθηκαν από τα τέλη δεκαετίας 1990 έως τις αρχές της δεκαετίας 2010. Είναι η πρώτη γενιά στην ιστορία που μπορεί να επικοινωνεί με όλο τον πλανήτη μέσα σε δευτερόλεπτα. Δυσκολεύεται όμως να κοιτάξει έναν άνθρωπο στα μάτια. Μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στις οθόνες. Με «φίλους» παντού, αλλά χωρίς πραγματική συντροφιά. Με likes, αλλά χωρίς ουσιαστική επιβεβαίωση. Με διαρκή και on line «σύνδεση», αλλά με τρομακτική εσωτερική μοναξιά...

❕Η συνέχεια εδώ: epomenimera.gr/

Λες συχνά,κάποιες φορές, τήν ἀνόητη φράση -μέ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός.

 Λες συχνά,κάποιες φορές, τὴν ἀνόητη φράση -μὲ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός. Καὶ συμβαίνει κάποτε ὄντως νὰ ἤσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Τώρα ἐξομολογεῖσαι, ἀγωνιζόμενος πέφτεις και σηκώνεσαι, προσέχεις, προσεύχεσαι, κοινωνᾶς. Τὸν φωνάζεις μὲ τὴ ζωή σου.

 Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ σὲ ἐγκατέλειψε τότε ποὺ τὸν εἶχες "ἐγκαταλείψει" ἐσὺ μὲ τὴ ζωή σου, καὶ νὰ σὲ ἐγκαταλείπει τώρα ποὺ Τὸν φωνάζεις; Στέκει αὐτὴ ἡ σκέψη; Ὄχι. 

 Γι' αὐτὸ νὰ περιφρονεῖς τέτοιες σκέψεις τοῦ πονηροῦ ποὺ θέλουν νὰ γεννήσουν ἀπελπισία μέσα σου, καὶ πιὸ ξένοιαστα νὰ φωνάζεις συνεχῶς τὸ Χριστό μας, τρέχοντας ἀπὸ πίσω Του. Μὲ κέφι καὶ ὄρεξη πνευματική. Καὶ μὴ φοβᾶσαι καθόλου. Αὐτὲς οἱ σκέψεις σὰν καπνὸς θὰ χαθοῦν. Γιατί, "καπνιὰ" τοῦ πονηροῦ εἶναι.

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Άρθουρ Κλάρκ, ο γνωστός συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας, έχει πει ''μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του συνόλου της ανθρώπινης ιστορίας είναι ότι την ηθική την έκλεψε η θρησκεία''. Αλλά δεν μας έχει πει από πότε έγινε αυτό και από ποιον την έκλεψε και την οικειοποιήθηκε.

Ο Κλαρκ συμπεραίνει πως η ηθική υπήρξε ανεξάρτητα από τον Θεό, σαν μια φυσική ιδιότητα ενός χωρίς Θεό σύμπαντος. Αλλά έτσι και το στοχαστεί κανείς προσεκτικά το συμπέρασμα αυτό καταρρέει. Σε έναν αποτελούμενο από μια τυχαία 'σούπα' ύλης κόσμο δεν μπορούν να υπάρχουν αντικειμενικοί ηθικοί κανόνες και δεδομένες ηθικές υποχρεώσεις. Η βαρυτική έλξη δεν γεννά ηθικούς νόμους και ο ηλεκτρομαγνητισμός δεν δημιουργεί συνείδηση (ηθική συνείδηση). Τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης δεν νοιάζονται για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη αξία.

Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορεί να υπάρξει κάποια υπερβατικώς παρεχόμενη αξία στην ανθρώπινη ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει ιερότητα και ούτε κάποια δεδομένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ύλη εν κινήσει και πρόσκαιρα σχηματισμένοι από τυφλές δυνάμεις βιολογικοί οργανισμοί.

Σε ένα εγγενώς τυχαίο και άσκοπο σύμπαν δεν μπορεί να τεθεί θέμα του ποια μπορεί να είναι η ‘σωστή’ κατεύθυνση των πραγμάτων. Και επομένως δεν μπορεί να υπάρξει και κάποια ηθική σταθερά. Δεν μπορεί να υπάρξει το καθήκον της αγάπης, της θυσίας και της επιδίωξης δικαιοσύνης. Σε μια τέτοια περίπτωση η ηθική δεν μπορεί παρά να είναι θέμα προσωπικού γούστου, κοινωνικής σύμβασης ή μιας καθαρά χρησιμοθηρικής εναρμόνισης με αυτό που επιτάσσει η συγκυρία ενός τυφλού εξελικτισμού.

TO ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ «ΔΕΝΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ» ΠΟΥ ΦΥΤΕΨΑΝ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ.

Να γιατί δεν είναι τυχαία η αποκήρυξη του Ναπολέοντα από τον Ούγκο Φώσκολο ,τον Κάλβο, τον Σολωμό αλλά και τον Μπετοβεν.Να γιατι και ο Ιωάννης Κποδίστριας θεωρούσε την «πραξη» λυδια λιθο της αληθειας και οχι τις διακηρυξεις. Να γιατι ενω αποδεδειγμενα αποδέχτηκε τις βασικές δημοκρατικές αρχες της Γαλλικης επανάστασης στρατευτηκε εναντιον του Ναπολεοντα και των πρακτικών του

Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ
( Με την βοήθεια και της τεχνητής νοημοσύνης)

Ο Καποδίστριας είναι στην Ιταλία όταν ο Ναπολέων κουρσεύει τον πλούτο της, και τον πλούτο της Ελληνικής παροικίας, των ελληνικών ιδρυμάτων και αυτής ακόμα της εκκλησιάς του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων της Βενετίας.
Ο Καποδίστριας, έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Πάδοβα (η οποία ανήκε στην επικράτεια της Βενετίας και είχε ήδη καταληφθεί από τα γαλλικά στρατεύματα), πήρε το πτυχίο του και αναχώρησε από την Ιταλία για την Κέρκυρα στα τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου του 1797.
Συνεπώς, ο νεαρός Καποδίστριας έζησε από πρώτο χέρι, ως φοιτητής τον πανικό, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και την τελική πτώση του βενετικού κράτους.
Μάλιστα, όταν το πλοίο του έφτασε στην Κέρκυρα τον Ιούνιο του 1797, βρήκε εκεί τα γαλλικά πολεμικά πλοία υπό τον στρατηγό Ζαντιγί (Gentili), τα οποία είχαν σταλεί από τον Ναπολέοντα για να καταλάβουν τα Επτάνησα αμέσως μετά την πτώση της Βενετίας. Και να τα μετατρεψουν σε νομό της Γαλλίας,
Αυτή η άμεση βίωση της ναπολεόντειας ισχύος και των μεθόδων του Βοναπάρτη στην Ιταλία καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την κατοπινή επιφυλακτική και επικριτική του στάση απέναντι στον Γάλλο ηγέτη.

1. Μιλάνο (Μάιος 1796)
Μετά τη νίκη του στη μάχη του Λόντι, ο Ναπολέων εισέρχεται θριαμβευτής στο Μιλάνο. Αμέσως επιβάλλει στην πόλη μια τεράστια οικονομική εισφορά (20 εκατομμύρια φράγκα) και ξεκινά τη λεηλασία. Από την περίφημη Αμβροσιανή Βιβλιοθήκη (Biblioteca Ambrosiana) αφαιρούνται ανεκτίμητοι θησαυροί, μεταξύ των οποίων ο περίφημος Ατλαντικός Κώδικας (Codex Atlanticus) του Λεονάρντο ντα Βίντσι, καθώς και πολύτιμα χειρόγραφα του Βιργιλίου.

Το μυστήριο της εξομολογήσεως και οι διανοούμενοι

  Πολλοί δυστυχώς από τους αυτοαποκαλούμενους «καλούς ανθρώπους» απορρίπτουν το Μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως και εκφράζονται πολλές φορές και βλάσφημα εναντίον των ιερωμένων και με μία χαρακτηριστική αποστροφή μιλούν γι’ αυτούς λέγοντας: 

«Τι είναι αυτά που μας λέτε, να εξομολογηθούμε; Να πάμε εμείς σε παπά να πούμε τις αμαρτίες μας; Εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τον παπά.Εμείς είμαστε διανοούμενοι άνθρωποι. Τι μπορεί, άλλωστε, να μας προσφέρει ένας παπάς, και μάλιστα πολλές φορές κατώτερης μορφώσεως από εμάς; Εμείς πηγαίνουμε και κοινωνούμε έτσι.Λέμε, Χριστέ μας ή Παναγία μας, συγχώρεσέ μας, και είμαστε εντάξει» κτλ. Και δυστυχώς, αυτοί που τα λένε αυτά δεν είναι λίγοι, αλλά πολλοί. Και παρότι θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους πνευματικά και ότι δεν έχουν ανάγκη εξομολογήσεως, αφέσεως, νουθεσίας, εντούτοις πέφτουν σε λάκκο μεγάλο, από αμάθεια και εγωισμό. Γι’ αυτό, αν θέλουν, ας προσέξουν τις παρακάτω διαφωτιστικές συμβουλές.

 Πρώτον, για να κατανοήσουν τα θρησκευτικά ζητήματα πρέπει να «κοντύνουν» τον εγωισμό τους. Δεύτερον, θα πρέπει να θελήσουν να γίνουν μωροί, ώστε να μπορέσουν να γίνουν σοφοί κατά Θεόν, όπως διδάσκει και ο Παύλος λέγοντας: «Μηδείς εαυτόν εξαπατάτω, εί τις δοκεί σοφός είναι εν υμίν εν τω αιώνι τούτω, μωρός γενέσθω, ίνα γένηται σοφός. Η γαρ σοφία του κόσμου τούτου μωρία παρά τω Θεώ εστί» (Α’ Κορ. 3:18-19). Και τρίτον, θα πρέπει να θέσουν την ψυχή τους κάτω από Πνευματικό και όχι κάτω από επιστήμονα. Άλλωστε ο Χριστιανισμός δεν επικράτησε μέσω των επιστημόνων αλλά μέσω Πνευματικών. Αλίμονο δε σε αυτούς, που τους διαφεύγει αυτό. Γι’ αυτό η Μετάνοια και η Εξομολόγηση δεν είναι υπόθεση επιστημονικής φύσεως, αλλά πνευματικής, και μάλιστα Μυστήριο. Γιατί αν ήταν κάτι που θα μπορούσε να έχει γνώμη η Επιστήμη, πώς τότε θα ήταν Μυστήριο.Το Μυστήριο δεν επιδέχεται έρευνα και καλούμαστε να το δεχθούμε μόνο ως Μυστήριο.

Εσύ είσαι πλασμένο από τον Ύψιστο για να πετάς ελεύθερα στους αιθέρες.

«Είσαι στεναχωρημένο; Ξέρω, το κλουβί ε; Τι περιμένεις παιδί μου ανθρώπινη εφεύρεση. Οι άνθρωποι ανακάλυψαν τη σκλαβιά....τη φυλακή… Άντε… Φεύγα...Φεύγα… Τι δουλειά έχεις με'μάς τους παλιανθρώπους; Εσύ είσαι πλασμένο από τον Ύψιστο για να πετάς ελεύθερα στους αιθέρες. Άντε, φεύγα!

Βασίλης Λογοθετίδης,'' Οι Γερμανοί ξανάρχονται '' (1948)

πηγή

Κάτι άλλαξε βαθιά στους ανθρώπους μετά την πανδημία;

Ναι σιγουρα άλλαξε βαθιά στους ανθρώπους μετά την πανδημία.
Και δεν είναι μόνο οικονομικό ή κοινωνικό το πρόβλημα. Είναι υπαρξιακό.
Οι άνθρωποι έγιναν πιο νευρικοί. Πιο απότομοι. Πιο καχύποπτοι.
Κουράζονται εύκολα. Θυμώνουν εύκολα. Κλείνονται περισσότερο.
Βλέπεις ανθρώπους να χαμογελούν εξωτερικά, αλλά μέσα τους να κουβαλούν εξάντληση, φόβο και σιωπηλή απελπισία.
Η πανδημία δεν άφησε μόνο αρρώστιες.
Άφησε τραύματα. Άφησε ανασφάλεια. Άφησε μοναξιά.
Παιδιά άλλαξαν. Νέοι βυθίστηκαν στην οθόνη.
Οικογένειες απομακρύνθηκαν. Φιλίες χάθηκαν σιωπηλά.
Και πολλοί άνθρωποι έμαθαν να ζουν χωρίς πραγματική ανθρώπινη επαφή και τρόμαξαν που δεν τους έλειψε αμέσως.
Ο κόσμος έγινε πιο βιαστικός, πιο οξύθυμος, πιο κουρασμένος.
Στους δρόμους, στις δουλειές, στις οικογένειες.
Ακόμα και στις εκκλησίες.

Οι ψυχολόγοι μιλούν για «συλλογικό τραύμα». Για γενιές που μεγάλωσαν με μάσκα και απόσταση. Για ανθρώπους που έχασαν αγαπημένους χωρίς να τους αποχαιρετήσουν σωστά.

Αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο πτυχίο που δίνει ο Θεός!

Ο Γέροντάς μου, ονόματι Παυλίδης ήταν γιατρός, σπουδαγμένος στο Παρίσι και στην Κωνσταντινούπολη, μόναζε στην Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Κάποια μέρα με φώναξε και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να σχίσει τα πτυχία του, λέγοντας μου... ''Αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο πτυχίο που δίνει Ο ΘΕΟΣ!''

~ παπα-Φώτης Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός

Ο Λαυριώτης Γέροντας Παύλος Παυλίδης ήταν ιατρός χειρουργός. Γεννήθηκε στη Σαφράπολη-Θεοδωρούπολη του Πόντου το 1885. Προσήλθε στην ιερά μονή Μεγίστης Λαύρας το 1925 κι εκάρη μοναχός το επόμενο έτος. Τα πρώτα γράμματα έμαθε στην αγιοτρόφο Καισά­ρεια της Καππαδοκίας. Τις σπουδές του τελείωσε στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Ειδικεύθηκε στο Παρίσι και τη Λειψία με υποτροφία του τουρ­κικού κράτους ως αριστούχος. Εργάσθηκε ως ιατρός στην Κωνσταντι­νούπολη και την Προύσα και μάλιστα και ως αξιωματικός στον τουρκι­κό στρατό, απ’ όπου θαυμαστά δραπέτευσε το 1917. Το 1922 βρίσκεται στις τάξεις του ελληνικού στρατού. Νυμφεύθηκε, αλλά πρόωρα έμεινε χήρος. Ταλαιπωρημένος φθάνει στη Θεσσαλονίκη, κατόπιν στις Καρυές, στη μονή Βατοπεδίου και τέλος στη Μεγίστη Λαύρα. Το 1937 έγινε Γέροντας και το 1945 προϊστάμενος.

 Γράφει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του τού 1948: «Εν τη αγωνία της εν Προύση μαρτυρικής εκείνης ζωής, κατελήφθη η Μικρασία υπό του ελληνικού στρατού, εν τω οποίω μόλις μετά έτος εδέησε να ονομασθώ έφεδρος ανθυπίατρος εις την Εσκί-Σεχίρ X μεραρχίαν βαρέ­ων οβιδοβόλων. Αλλά και τούτο διεδέχθη η επαίσχυντος εκκένωσις της Ανατολής, νύκτα δε διήλθομεν διά Προύσης, εγκαταλείπων εκεί πλουσίαν βιβλιοθήκην, ιατρικήν εγκατάστασιν, και πολύτιμά μοι εργόχειρα και γραπτά, και ως Ιώβ, πάντων μεν γυμνωθείς αλλά και τη αγάπη εκείνου τιμηθείς. Σήμερον, 5 Μαΐου, ήκουσα τον Εσπερινόν του Πολυάθλου, εορτάζοντος αύριον. Εκ Θεσσαλονίκης επεσκέφθην, χάριν περισυλλογής και προς εγγυτέραν γνωριμίαν αυτό το Άγιον Όρος. Υπεδέχθην εις Θάσον τους πρόσφυγας γονείς και αδελφούς μου, και επί δύο έτη προσελήφθην ιατρός της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου. Ηγάπησα εκ κράσεως την ησυχίαν, την ειρήνην και την ευσέβειαν του Αγίου Όρους και απεφάσισα την μοναχικήν κουράν. Αλλ’ επέπρωτο να κοινοβιάσω εις Λαύραν διά λόγους, νομίζω πάλιν, θείας νεύσεως. Ανερχόμενός ποτε την μαρμάρινην κλίμακα και παρά τη θύρα της θαυματουργού Θεοτόκου Παραμυθίας μονονουχί ακούω ψιθυρισμούς εις τα ώτα της ψυχής “Εις Λαύραν … Λαύραν”.Και ούτως εν μυστική και παραδόξω συνεννοήσει μετά του μακαρίτου Γέροντος Σπυρίδωνος Καμπανάου, του Λαυριώτου ιατρού, εγενόμην τέλος μοναχός Λαυριώτης, καρείς τοιούτος μετά εξάμηνον τη 22α Μαρτίου 1926, Σάββατον προς Κυριακήν της Σταυροπροσκυνήσεως ».

 Μέσα από κινδύνους και πολλές δυσκολίες γίνεται ο ιατρός όλου του Αγίου Όρους. Τρέχει παντού όπου τον καλούν να συνδράμει τους πονεμένους αδελφούς του. Βοήθησε κι έσωσε πολλούς. Ο βίος του ταπεινός, ασκητικός, σιωπηλός, καλογερικός. Φιλακόλουθος, φιλόπονος, μελετη­ρός, προσεκτικός. Ήταν παρά την ισχνή φωνή του καλός ψάλτης και βαθύς γνώστης της βυζαντινής μουσικής. Ο θεοφιλέστατος Ροδοστόλου Χρυσόστομος αφιερώνει στα έργα του πολλούς καλούς λόγους για τον Γέροντα Παύλο: «Το πρόσωπο και την κάτισχνη απ’ την νηστεία μορφή του μπορούσες ως άριστα να την παραβάλεις με τις τοιχογραφίες των οσίων του Καθολικού ή της Τραπέζης της Λαύρας και να αισθανθείς μυστική χαρά για την ομοίωσί της … Ζώνες, σχήματα, πολυσταύρια και κομποσχοίνες τριακοσάρες κοντά στ’ απέριττο κρεββάτι του, το γνώριμο και συνηθισμένο για καλογερική κάβια σκηνικό του, δείγματα της συμβολικής και πνευματικής πανοπλίας του Γερο-Παύλου. Για μας ήταν ξεχωριστή καταξίωσις να συχνάζουμε στο δωμάτιό του και να απολαμβάνουμε την συντροφιά του, να δεχόμαστε τις συμβουλές και τις ευχές του …».

Ο λογοτέχνης Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος μεταξύ άλλων γράφει περί αυτού: «Είναι κοντός, λιγνός, φαλακρός, με άσπρο, αραιό και διχα­λωτό γένι. Παρακολουθεί τις ακολουθίες με κατάνυξη, ξεκουκίζει το κομποσκοίνι του, συλλογίζεται, διαβάζει και γράφει, καλόγερος από το 1925. Τα χειρόγραφά του έχουν ξεπεράσει τους εκατόν πενήντα τό­μους. Αποσπάσματα από τους τόμους αυτούς έχει τυπώσει σε τεύχη».

Ο κοσμογυρισμένος ιατρός, ο ευπροσήγορος μοναχός, ο φιλόθεος Γέροντας ανεπαύθη εν Κυρίω την 1.1.1980, μνήμη του ουρανοφάντορος Βασιλείου του Μεγάλου, του ιατρού και πολύσοφου αγίου.

Πηγές – Βιβλιογραφία
Παύλου Λαυριώτου μοναχού, Αυτοβιογραφίας δεύτερα μεσαία επιτομή, Άγιον Όρος 1963, σσ. 15-16.

 Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, Το Περιβόλι της Παναγίας. Αγιορείτικα και άλλα οδοιπορικά, Αθήνα δ.χ., σσ. 92-94.

 Χρυσοστόμου Ροδοστόλου επισκόπου, Γράμματα και άρματα στον Άθωνα, Άγιον Όρος 2000, σσ. 108-114.

Πηγή Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Β΄, εκδ. Μυγδονία σ. 983-985

10.000.000 ΧΑΠΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ

Το ΧΑΝΑΧ έγινε σχεδόν το ανεπίσημο εθνικό αγχολυτικό της εποχής μας. 10.000.000 χάπια τον μήνα, λένε οι επίσημες στατιστικές για τη χώρα μας.
Όχι, προφανώς, γιατί οι άνθρωποι έγιναν «αδύναμοι». Αλλά γιατί κουράστηκαν βαθιά. Κουράστηκαν να αντέχουν διαρκώς, να φοβούνται το μέλλον, να επιβιώνουν χωρίς ανάσα, χωρίς ξεκούραση, χωρίς βεβαιότητα ότι όλος αυτός ο κόπος οδηγεί κάπου.

Και κάπως έτσι το χάπι παύει να είναι απλώς φάρμακο.
Γίνεται σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να παρηγορήσει τους ανθρώπους της με σχέση, κοινότητα, τρυφερότητα και νόημα.
Ίσως αυτή να είναι η πιο σιωπηλή πλευρά της νεοελληνικής παρακμής: ότι όλο και περισσότεροι χρειάζονται χημική βοήθεια απλώς για να αντέξουν την καθημερινότητα.

Και ίσως γι’ αυτό τα χάπια να έγιναν η νέα, μοναχική «θεία κοινωνία» της εποχής μας. Όχι ως αντικείμενο χλευασμού, αλλά ως τραγικό σύμβολο μιας κοινωνίας που "μεταλαμβάνει" zanax προσπαθώντας να αναισθητοποιήσει την εξάντληση, τη μοναξιά και την απώλεια νοήματος.

Τι είναι αυτό, στ΄ αλήθεια, που μας πονά τόσο βαθιά, ώστε να χρειαζόμαστε καθημερινά λίγη χημική λήθη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε;

Αντώνης Ανδρουλιδάκης