Είμαστε ελεύθεροι ή μήπως η θέληση και οι προσπάθειές μας δεν έχουν σημασία εφόσον τα πάντα εξαρτώνται από τον Θεό;

Στην Προς Φιλιππησίους Επιστολή κεφ.2 στιχ 13 διαβάζουμε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Θεὸς γάρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας» (Φιλ. 2,13). Ο Θεός ενεργεί μέσα μας και μας ενισχύει τόσο το να θέλουμε όσο και το να πράττουμε σύμφωνα με το θέλημά Του.

  Ο Θεός ενεργεί μέσα μας, φωτίζοντας τη θέλησή μας και ενισχύοντας τη δύναμή μας να πράξουμε το καλό. Η δική μας συμμετοχή παραμένει ουσιαστική. Η Χάρη δεν καταργεί την προσωπική μας βούληση, την ελευθερία και την ευθύνη μας.
Χρειάζεται, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε πόσο βαθιά επηρεάζεται η ελευθερία μας από όσα έχουμε βιώσει.

 Η βιολογία, η οικογένεια, τα τραύματα, η παραμέληση και οι συνθήκες της ζωής διαμορφώνουν τον ψυχισμό μας πολύ πριν αποκτήσουμε επίγνωση του εαυτού μας. Ένας άνθρωπος με οριακή διαταραχή προσωπικότητας δεν επιλέγει τον έντονο φόβο της εγκατάλειψης. Ένας άνθρωπος με διπολική διαταραχή δεν επιλέγει τα καταθλιπτικά επεισόδια. Ένας άνθρωπος με σχιζοφρένεια δεν επιλέγει τις διαταραχές της σκέψης και της αντίληψής του. Ακόμη και συμπεριφορές που προκαλούν σοβαρή βλάβη στους άλλους μπορεί να συνδέονται με βαθιές ψυχικές δυσκολίες και παγιωμένα μοτίβα λειτουργίας.

 Πόση ευθύνη αναλογεί στον καθένα; Αυτό εξαρτάται και από τον βαθμό στον οποίο μπορεί να αντιληφθεί τις πράξεις του, να ελέγξει τις παρορμήσεις του και να επιλέξει διαφορετικά. Οι δυνατότητες αυτές δεν είναι ίδιες για όλους ούτε παραμένουν σταθερές σε κάθε περίοδο της ζωής. Ο Θεός γνωρίζει την πραγματική κατάσταση του καθενός.

Το φαινόμενο των «στερεοτύπων» στον εκκλησιαστικό δημόσιο λόγο.

Υπάρχουν φράσεις που επανέρχονται στον εκκλησιαστικό δημόσιο λόγο σαν να μη χρειάζονται πια καμία απόδειξη. Οι επίσκοποι καταδυναστεύουν τους ιερείς. Οι άγαμοι κληρικοί ενδιαφέρονται μόνο για να γίνουν μητροπολίτες. Η Εκκλησία αγαπά το χρήμα και τη δόξα, έχει προσκολληθεί στην πολιτική εξουσία και έχει απομακρυνθεί από τον λαό. Οι νέοι δεν γίνονται ιερείς εξαιτίας του ράσου και δεν εκκλησιάζονται επειδή δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα της λατρείας. Τις συναντούμε σε άρθρα, ομιλίες και σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως, ακόμη και από ανθρώπους που διακονούν την Εκκλησία. Κάποτε εκφέρονται με αγανάκτηση, άλλοτε με πόνο και άλλοτε με την ειλικρινή επιθυμία να αλλάξει κάτι.

Η καλή πρόθεση, όμως, δεν αρκεί για να κάνει μια διαπίστωση αληθινή. Ούτε η συχνή επανάληψή της αποτελεί τεκμήριο αληθείας. Μια φράση μπορεί να μας φαίνεται περισσότερο αξιόπιστη απλώς επειδή την έχουμε ακούσει πολλές φορές. Η επανάληψη δημιουργεί οικειότητα και η οικειότητα μπορεί να εκληφθεί ως επιβεβαίωση. Το «το ακούμε παντού» δεν σημαίνει αναγκαστικά «έχει αποδειχθεί».

Το πρόβλημα με τα στερεότυπα δεν είναι ότι αναφέρονται πάντοτε σε ανύπαρκτες καταστάσεις. Μπορεί να ξεκινούν από ένα πραγματικό περιστατικό, μια οδυνηρή εμπειρία, μια δικαιολογημένη διαμαρτυρία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η συγκεκριμένη περίπτωση γίνεται ερμηνεία για όλους. Όταν από το «αυτός ο επίσκοπος συμπεριφέρθηκε αυταρχικά» περνούμε στο «έτσι είναι οι επίσκοποι». Όταν από την αλαζονική φιλοδοξία ενός κληρικού καταλήγουμε να γνωρίζουμε, υποτίθεται, τα κίνητρα κάθε άγαμου ιερέα. Εκεί η κριτική παύει να εξετάζει την πραγματικότητα και αρχίζει να την προσαρμόζει σε μια έτοιμη εικόνα.

Χρειάζεται εξαρχής μια διευκρίνιση: η αμφισβήτηση των στερεοτύπων δεν μπορεί να αποτελεί τέχνασμα αποφυγής της αυτοκριτικής. Το «δεν είναι όλοι έτσι» δεν απαντά στον άνθρωπο που αδικήθηκε. Μία και μόνη περίπτωση καταχρήσεως εξουσίας αξίζει να εξεταστεί και να αντιμετωπιστεί. Δεν χρειάζεται να αποδείξει κανείς ότι όλοι οι επίσκοποι είναι αυταρχικοί για να δικαιούται προστασία απέναντι στην αυθαιρεσία ενός. Άλλο, όμως, η απόδοση συγκεκριμένης ευθύνης και άλλο η συλλογική καταδίκη.

Συνάντηση καί συμπόρευση (Άγιος Ευαγγελιστής Λουκάς ο ιατρός)

Πρωτεύοντα ρόλο και ισάξιο έργο με αυτό των δώδεκα αποστόλων επιτέλεσε και ο άγιος Λουκάς ο ιατρός (18 Οκτωβρίου), αφού αναδείχθηκε απόστολος και αυτός, από την ευρύτερη ομάδα των εβδομήκοντα αποστόλων, αλλά και ευαγγελιστής.

Όπως διαβεβαιώνει ο ίδιος για τον εαυτό του, ανήκε σε αυτούς που παρακολούθησαν «άνωθεν πάσιν ακριβώς», ήταν δηλαδή και αυτός αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας για όσα είπε και έπραξε ο Ιησούς κατά την τριετή δημόσια δράση του, από τη βάπτισή του στον Ιορδάνη μέχρι την Ανάληψή του στο όρος των Ελαιών, «από του βαπτίσματος Ιωάννου έως της ημέρας ης ανελήφθη αφ’ ημών». Ιδιαίτερα η μαθητεία του αυτή τον ανέδειξε ένθερμο «μάρτυρα της αναστάσεως αυτού», συναποφέροντας και ως πολύτιμο καρπό τα δύο ιερά και με τρόπο υποδειγματικό γραμμένα θεόπνευστα κείμενά του, το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων (Λουκ. 1, 1. Πράξ. 1, 22).

Αλλά και ο Χριστός επιβράβευσε τη συνέπεια του αποστολικού φρονήματος του Λουκά κατά τρόπο μοναδικό. Του φανερώθηκε αναστημένος κατά την πρώτη μέρα της Αναστάσεως, πριν ακόμα φανερωθεί στον στενό κύκλο των ένδεκα μαθητών του. Αυτό έγινε κατά τη γνωστή εκείνη πορεία του Λουκά και του Κλεόπα προς Εμμαούς, ένα χωριό που απείχε από την Ιερουσαλήμ «σταδίους εξήκοντα», κοντά 11 χιλιόμετρα.

Εκκοσμίκευση εδώ, εκκοσμίκευση εκεί, πού είναι η εκκοσμίκευση;

 Σε ένα τραγούδι λαϊκό;

Σε ένα σχόλιο κοινωνικό; 

Μη σας το χαλάσω. 

 Εκκοσμίκευση είναι η δίψα για υποτακτικούς που υπηρετούν και προσκυνούν. Εκκοσμίκευση είναι το μανιώδες κυνήγι θέσεων και αξιωμάτων.

  Εκκοσμίκευση είναι η αδιαφορία για τον διπλανό μας με τη ψευδή -ως και βλάσφημη- δικαιολογία της ουράνιας πατρίδας. 

 Εκκοσμίκευση είναι ο εναγκαλισμός με την εξουσία και τον πλούτο, όσα πέπλα θαυμάτων, εσχατολογίας και υψηλής θεολογίας κι αν ρίξουμε από πάνω. Εκκοσμίκευση είναι πολλά πράγματα που κάποιοι τα θεωρείτε (ή θέλετε να τα θεωρείτε) πνευματικά...

πηγή

Ο ηθοποιός που θα υποδυθεί τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή

Ο ηθοποιός που θα υποδυθεί τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή στη νέα μας τηλεοπτική σειρά που θα προβληθεί στο Mega, είναι ο Τάσος Λέκκας και είμαστε συγκλονισμένοι με τις σκηνές που παρακολουθούμε όλο αυτόν τον καιρό στα γυρίσματα. Σας παραθέτω στιγμιότυπο από τη στιγμή που κοινωνεί. Σύντομα στις οθόνες σας.
Και για όσους ρωτούν ο Άρης ο Σερβετάλης θα υποδυθεί τον Άγιο σε μεγαλύτερη ηλικία όταν πια ο Άγιος θα έχει φτάσει σε άλλα «επίπεδα»

Σενάριο Giorgos Tsiakkas
Σκηνοθεσία Χάρης Βαφειάδης
Παραγωγός Άγιος Μάξιμος ο Γραικός
Εκτέλεση παραγωγής Αργοναύτες

πηγή

Έλληνες Πολίτες στα Γκουλάγκ. Ένα βιβλίο που διαβάζεται δύσκολα.

1937-38. Δολοφονία 13.548 Ελλήνων στη Σοβιετική Ένωση, μεταξύ των οποίων και 38 στελέχη του ΚΚΕ. Οι σφαγές στην Κόκκινη Τρομοκρατία του 1943-44, φαίνονται ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ τους. Κάποια στελέχη του ΚΚΕ πρέπει να είχαν μεταφέρει τη σχετική Σταλινική τεχνογνωσία στην Ελλάδα.

Ακολουθεί Άρθρο του Γεωργίου Καραμπελιά.
«Έλληνες στα Γκουλάγκ: Το Μαρτυρολόγιο ενός αγνοημένου Ελληνισμού...»
Γ. Καραμπελιάς
Στη μνήμη του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

«Ο μέγας Αλέξανδρος Σολζενίτσιν, με το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ άνοιξε τον δρόμο για την οριστική και τελεσίδικη επαναξιολόγηση του σοβιετικού ολοκληρωτισμού ως ένα δολοφονικό καθεστώς βίας και τρομοκρατίας που συναγωνίζεται επάξια, ως προς τις μεθόδους του, τον γερμανικό ναζισμό. Δεν γνωρίζω εάν όντως το έργο του Σολζενίτσιν είναι το σημαντικότερο μυθιστόρημα στην ιστορία, όπως έχει συχνά χαρακτηριστεί, το βέβαιο πάντως είναι πως αποτέλεσε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του σταλινισμού. Ο μύθος του σοβιετικού κομμουνισμού εξέπνευσε οριστικά.

Ο ελληνικής καταγωγής Ιβάν Τζουχά, στο βιβλίο του, Έλληνες Πολίτες στα Γκουλάγκ. Ένα βιβλίο που διαβάζεται δύσκολα (που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις), χωρίς να είναι λογοτέχνης, αλλά ιστορικός, επιτελεί ένα αντίστοιχο έργο σε ό,τι αφορά τη μοίρα των Ελλήνων κρατουμένων του σταλινικού καθεστώτος. Ο Τζουχά δεν έζησε τα στρατόπεδα του Γκουλάγκ, είναι πολύ νεότερος καθώς γεννήθηκε το 1952, αλλά εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, διερευνά την περίοδο του μεγάλου τρόμου και της «Ελληνικής Επιχείρησης», κατά τους φοβερούς ένδεκα μήνες του 1937-1938.

Η «Ελληνική Επιχείρηση» και οι επαναλαμβανόμενες διώξεις των Ελλήνων μέχρι το 1949, αφορούν τουλάχιστον 80.000 Έλληνες και εντάσσονται στα πλαίσια των γενικότερων διώξεων που, σύμφωνα με τον ιστορικό Roy Μedvedev, προκάλεσαν τον θάνατο τουλάχιστον 20 εκατομμυρίων ανθρώπων – είτε εκτελεσμένους, είτε νεκρούς στα στρατόπεδα, είτε θύματα των σκόπιμων λιμών όπως το Χολοντομόρ στην Ουκρανία.

Το έργο που Ιβάν Τζουχά επικεντρώνεται στους διωγμούς που πραγματοποιήθηκαν στη διάρκεια του μεγάλου τρόμου, του 1937-1938, και αφορούν τη λεγόμενη «Ελληνική Επιχείρηση». Η Ελληνική Επιχείρηση αφορά τη σύλληψη 14 χιλιάδων περίπου Ελλήνων ελληνικής και σοβιετικής υπηκοότητας, εκ των οποίων το 80% εκτελέστηκε και οι υπόλοιποι στάλθηκαν στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας από όπου επέστρεψαν μόνο οι μισοί. [Το 1942, το 1944 και το 1949 ακολούθησαν νέα κύματα διωγμών που συμπεριέλαβαν πάνω από 62.000 Έλληνες].

Το ''Θρονί'' της Παναγίας μας στον Κύκκο!

Βορειοδυτικά της μονής της Παναγίας του Κύκκου (επαρχία Λευκωσίας) βρίσκεται δύσβατη βουνοκορφή με την επωνυμία Θρονί. Αυτή έχει υψόμετρο γύρω στα 1450 μ. και είναι άμεσα συνδεδεμένη με το παρακείμενο μοναστήρι. Σε περιόδους ανομβρίας οι πατέρες της μονής Κύκκου συνήθιζαν να λιτανεύουν την αγία εικόνα της Παναγίας του Κύκκου, η οποία στα χρόνια της Βενετοκρατίας (1489-1571) ήταν γνωστή και ως Παναγία της Βροχής, και με πομπή μέσω μονοπατιού την ανέβαζαν στην κορυφή του βουνού, όπου την τοποθετούσαν σε ξύλινο θρόνο και τελούσαν παράκληση για τερματισμό της ανομβρίας. Οι πιστοί ακόμη και στις μέρες μας συνηθίζουν να επισκέπτονται το Θρονί και να δένουν στους παρακείμενους θάμνους μαντήλια ή άλλα υφάσματα ως αφιερώματα.

Ο πλούτος μου θυμίζει την κοπριά στο χωράφι

“Ο πλούτος μου θυμίζει την κοπριά στο χωράφι. Όταν βρίσκεται σε μεγάλο σωρό, μυρίζει άσχημα. Όταν όμως μοιράζεται παντού μέσα στο χωράφι, κάνει το χώμα γόνιμο.

- Λέων Τολστόι

πηγή

Ο "ΤΡΟΜΟΚΡΆΤΗΣ" ΆΡΗΣ ΣΕΡΒΕΤΆΛΗΣ, αυτός ο "ψυχάκιας" που ΕΝΟΧΛΕΊ...

  Με αυτή την "αλλόκοτα εκκεντρική" εμφάνιση κυκλοφορεί πλέον ο γνωστός ηθοποιός(συμμετείχε σε εκδήλωση με θρησκευτικό πνευματικό θέμα ..) σκανδαλίζοντας το Κοπάδι του εγχώριου Προοδευτισμού(που βλέπει "νύχτα" όπου δεν τραυλίζουν νομικισμούς δικαιωμάτων τα νευρόσπαστα της Εγωιστικής Αυτοπραγμάτωσης)...

Το "θεουσικο" look, για τις ανάγκες του νέου τηλεοπτικού του ρόλου, ξεσήκωσε πλήθος χλευασμών(στο σιχαμερό Κολοσσαίο του fb...), αποδοκιμασιών, ειρωνειών, πικρόχολων σχολίων...

Στο Mega , θα υποδυθεί τον Ασκητή και Πατέρα Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή και Σπηλαιώτη...έναν "αγιορείτη καλόγερο" που σφράγισε με την πνευματικότητά του το Ουράνιο Κλίμα του Άθω, "αναγεννώντας" τον μοναχικό βίο υπό το πνεύμα της αυστηρής εσωτερικότητας και όχι του τυπολατρικού καθηκοντολογικού ευλαβισμού...εκοιμήθη(από καρδιακή ανεπάρκεια, "κατάκτηση" λόγω του ιδιαίτερα σκληρού βίου αγιότητας με άσκηση και προσευχή) το 1959, και αγιοκατατάχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 2020...

Ο Σερβετάλης έζησε εβδομάδες στο Άγιον Όρος ώστε να μυηθεί πιο ουσιαστικά στην ιδιαίτερη "μυστική" πνευματικότητα της μορφής, κι αυτό βέβαια συνδυάστηκε με την δεδηλωμένη του ορθόδοξη θρησκευτικότητα..αν ένας συμβατικός ηθοποιός ζούσε καιρό με τις συνθήκες κάποιου ρόλου του θα ήταν "εραστής της τέχνης", αλλά ο θρησκευόμενος θεράπων της τέχνης Σερβετάλης είναι "κομπλεξική επιδειξιομανής Ψωνάρα"!! ...

Παπα- Μπασιάς και Αλεξάνδρα Σπετσιέρη

Το 2026 είναι η χρόνια συμπλήρωσης των 50 χρόνων από την ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Παναγή (παπα- Μπασιά) 1976 και τα 40 χρόνια από την αγιοκατάταξή του, το 1986.
Θα αναρτήσω παλιά και νέα θέματα που αφορούν τόσο τον παπα- Μπασιά όσο και άλλες επετειακές ημερομηνίες για πρόσωπα και γεγονότα
Παπα- Μπασιάς και Αλεξάνδρα Σπετσιέρη
Γεράσιμος Γαλανός
(Κείμενο από το βιβλίο μου για τον παπα- Μπασιά)

  Ο ιερεύς και μετέπειτα ανακηρυχθείς σε άγιος, Παναγής Μπασιάς, έχοντας την υπερφυσική όσο και απόλυτα βεβαιωμένη ιδιότητα να επικοινωνεί με τον ψυχικό κόσμο των άλλων ανθρώπων αλλά και προικισμένος με το θείο χάρισμα της διορατικότητας και της πρόρρησης, διέκρινε ότι ένα κορίτσι γνωστής σ’ αυτόν οικογένειας, που μόλις είχε γεννηθεί και για το οποίον η οικογένεια είχε ζητήσει την ευλογία του, ήταν αδελφή ψυχή, με τον ίδιο, όπως εκείνος, σπάνιο χάρισμα. Αν και υπέργηρος και με κλονισμένη την υγεία, εζήτησε να το βαπτίσει ο ίδιος, όπως έκανε για πολλά νεογέννητα ευσεβών και ενάρετων οικογενειών, χωρίς να έχουν αυτήν την ιδιότητα. Το κοριτσάκι εκείνο ήταν η πρώτη κόρη του διακεκριμένου τότε Ληξουριώτη, Αθανασίου Σπετσιέρη, πού απόκτησε και άλλα παιδιά : τον Νικόλα, τον Σπύρο και την Ελπίδα, (μετέπειτα σύζ. Νικόλα Κομηνάτου, εμπόρου). Έγινε λοιπόν η βάπτιση της μικρής κι ο γέροντας ιερωμένος της έδωσε το όνομα Αλεξάνδρα.

 Όμως, τόσο η έμφυτη ψυχοσύνθεση του κοριτσιού όσο και ο νονος της, επέδρασαν καταλυτικά στη ''μοίρα'' και τη ζωή της Αλεξάνδρας. Σ’ όλη της τη ζωή έμεινε κλεισμένη στο πατρικό της σπίτι, απέναντι ακριβώς και προς τα δυτικά της τότε εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ληξούρι, αμέτοχη του κόσμου και αφοσιωμένη ολοκληρωτικά στα θεία και στη μνήμη του νονού της, σαν πραγματική και γνήσια μοναχή. (Ετυμολογικά, το όνομα που της έδωσε ο παπα-Μπασιάς ίσως γι’ αυτόν να μην ήταν άσχετο με τη διαίσθησή του ότι αυτή θα απαρνιόταν τον κόσμο και θα γινόταν νύμφη μόνο του Χριστού)!

 Η Αλεξάνδρα Σπετσιέρη διατήρησε και αυτή, σε ένα βαθμό, το χάρισμα να διεισδύει στη σκέψη των ανθρώπων γύρω της, να διαισθάνεται κατά έναν τρόπο πολλά από τα γεγονότα, που είχαν σχέση με την οικογένεια και τους συγγενείς της και τα οποία έμελλε να συμβούν στο προσεχές ή το απώτερο αλλά ανύποπτο κάθε φορά μέλλον.

Ιωαννίκιος Καρτάνος.Ο Κερκυραίος ιερωμένος που αναστατώνει την Ορθόδοξη Εκκλησία τον 16ο Αιώνα.

Κορτιάνος - Κουαρτάνος: Quarta-no.
Φραγκο - λεβαντίνικη, καθολικής καταγωγής, η προέλευση αυτού του επθέτου, με οικόσημο το οποίο φέρει τις τρεις εποχές. Για την οικογένεια Κορτιάνου δεν υπήρχε τέταρτη εποχή, quarto no=Η τέταρτη εποχή όχι. Οι Κουαρτάνου-Καρτάνου ήταν Κερκυραϊκή οικογένεια πιθανόν κρητικής καταγωγής, με τίτλο ευγενείας από τον 15ο αιώνα.
Ο Ιωαννίκιος ήταν γιος ενός ναυπηγού στην Κέρκυρα. Θα πρέπει να γεννήθηκε πριν το 1500,αφού εντοπίζεται πρώτη φορά στη Ρόδο το 1521 ήδη ως συντηρητής χειρογράφου στον Ναό της Παναγίας στην Λίνδο.Το σίγουρο είναι ότι το 1524 βρίσκεται ιερομόναχος και οικονόμος στο Μοναστήρι του Παντοκράτορος Σωτήρος στις Νυμφές της Κέρκυρας./...
https://www.corfu-museum.gr/.../57-historical.../257-16

Ο Ιωαννίκιος Καρτάνος και η «αίρεση» των Καρτανιστών. Βενετία 1536.

Δυο Έλληνες Ορθόδοξοι ιερείς, ο Ιωαννίκιος Καρτάνος και ο Παχώμιος Ρουσσάνος, περί το μέσον του 16ου αιώνα, (1536), απασχόλησαν εντονότατα, μέσα στην καρδιά της τουρκοκρατίας στην Ελλάδα, όχι μόνο τον Ελλαδικό χώρο, αλλά και ολόκληρη την γνωστή, τότε Ευρώπη, με το πνευματικό τους έργο, το οποίο είχε επίκεντρο την μετάφραση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης στην απλή ελληνική γλώσσα.

Το Σπήλαιο του ασκητή Οσίου Ευθύμιου στη Χαλκιδική

15 Οκτωβρίου η γιορτή του Αγίου Ευθυμίου του νέου στο ασκηταριό του στα Βρασταμα, ενας τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους στις υπώρειες του Χολομώντα.

πηγή φώτο

Η πυκνή βλάστηση, το καταπράσινο τοπίο, τα κρυστάλλινα νερά του ποταμιού που τρέχουν ανάμεσα στα δένδρα του φαραγγιού, δημιουργούν μια εικόνα που παρόμοιες μόνο ο Παντοδύναμος θα μπορούσε να δημιουργήσει.

Μια εικόνα που θέλεις να την αγκαλιάσεις με όλες τις αισθήσεις σου. Μια πανδαισία χρωμάτων που συνδυάζονται αρμονικά. Το γαλαζοπράσινο των νερών του ποταμού, με το έντονο πράσινο του δάσους μπλεγμένο με τα χρυσοκίτρινα χρώματα των φυλλοβόλων δένδρων συνθέτουν ένα θαυμάσιο πίνακα.

Σε μια σπηλιά βράχου στη θέση Μικρόσκινο (Μ΄κρόσκνου)λοιπόν ασκήτευσε ο όσιος Ευθύμιος ο νέος(824-898 μ.χ), μαζί με τον Άγιο Ιωσήφ τον Μυροβλύτη από την Αρμενία και τον Όσιο Βασίλειο, επίσκοπο Θεσσαλονίκης.

Καθημαγμένος -καθημαγμένη

Είδα στο διαδίκτυο αυτή την παλιά φωτογραφία (κάτω), που χρονολογείται από το 1923, με τη λεζάντα «Μια φωτογραφία, μια ιστορία: Από την καθημαγμένη Μικρασία στη Λέσβο με τούρκικο καΐκι». Και σκέφτηκα «τι ωραία λέξη η καθημαγμένη!». Ωραία μεν, αλλά με εντελώς λυπηρό περιεχόμενο.

Καθημαγμένος είναι κυριολεκτικά ο καταματωμένος. Πρόκειται για μετοχή παρακειμένου του αρχαίου ρήματος καθαιμάσσω. Ετυμολογία: κατά (καθ')+ αιμάσσω = ματώνω, κηλιδώνω με αίμα. Σήμερα βέβαια από το αρχαίο ρήμα «καθαιμάσσω» χρησιμοποιείται μόνο η ανωτέρω μετοχή και μάλιστα όχι μόνο για τον καταματωμένο, αλλά και για αυτόν που έχει νωπά τα ίχνη του μαρτυρίου του, τον ρημαγμένο, τον κατεστραμμένο.

Ας θυμηθούμε και την πιο κάτω φράση από την τραγωδία του Ευριπίδη «Ορέστης». Πρόκειται για φράση που απηύθυνε ο Ορέστης σε έναν έντρομο Φρύγα δούλο: «Μῶρος, εἰ δοκεῖς με τλῆναι σὴν καθαιμάξαι δέρην·» (Μετάφραση: Ανόητος είσαι, αν νομίζεις ότι θα καταδεχτώ να βάψω με αίμα τον λαιμό σου).

Πηγή-Λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη (Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα)

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ-15 Οκτωβρίου 1708

 

Ἡ μεγάλη εὐλάβεια της Ἁγίας Γερόντισσας Μακαρίας πρός τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας

 Ἡ μεγάλη εὐλάβεια της Ἁγίας Γερόντισσας Μακαρίας πρός τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας τήν ὡδήγησε σε τοπικά προσκυνήματα Ἱερῶν Λειψάνων, ὅπως τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρῶσσου καί τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης…

  Στό προσκύνημά της στόν Ἅγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης, συνοδευόμενη ἀπό τήν Μοναχή Θεοδοσία, ὅταν εἰσῆλθε να προσκυνήσει τόν τάφο τοῦ Ἁγίου, ἄρχισαν ἐπάνω στό μάρμαρο νά ἐμφανίζονται μεγάλες φουσκάλες παχύρευστου Ἁγίου μύρου σ’ ὅλη τήν ἐπιφάνεια καί ὁ χῶρος πλημμύρισε θεία εὐωδία!
Γονάτισε μέ εὐλάβεια μέ δάκρυα στα μάτια, καί προσευχομένη εὐχαριστοῦσε τόν Ἅγιο. Ἡ ἀδελφή Θεοδοσία σε ἀπόσταση παρακολουθοῦσε ἐκστατική τό θεῖο γεγονός, τήν ὑποδοχή αὐτή τοῦ Ἁγίου στήν Γερόντισσά της.

  Σέ ἄλλο προσκύνημά της στόν Ἅγιο Ιωάννη τόν Ρῶσσο, στο Προκόπι Ευβοίας, συνοδευόμενη πάλι ἀπό τήν Μοναχή Θεοδοσία, καθώς προσκυνοῦσε τόν Ἅγιο, Ἐκεῖνος ἐγύρισε πρός τό μέρος της καί συνομιλοῦσαν…

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΑΣΚΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

 https://ikee.lib.auth.gr/record/134550/files/GRI-2014-12575.pdf

«Oι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες...»

Αρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ι. Μονής Ιβήρων

7. «Oι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες»

Εικονίζομε τα χερουβείμ, δηλαδή ταυτιζόμαστε μ'αύτά· είμαστε «μυστικώς», δηλαδή εσωτερικά, λειτουργικά, άρα αληθινά χερουβείμ.
Η εικόνα του Θεού που βρίσκεται στη βάση της φύσεως του ανθρώπου τον ανεβάζει στην κατά χάριν θέωση. Ο Υιός του Θεού, που είναι η τέλεια Εικόνα του Πατρός, είναι ομοούσιος μ' Αυτόν.

Η εικόνα για την ορθοδοξία είναι ασύγχυτη ταύτιση. Ο «εικονισμός» και το «εικονίζω» αναφέρονται στην πιο βαθειά σχέση των προσώπων και των πραγμάτων· και στο μεγαλύτερο σεβασμό των ιδιαιτέρων προσωπικών ιδιοτήτων.

«και τη ζωοποιώ Τριάδι τον τρισάγιον ύμνον προσάδοντες»: Προσάδομεν τον τρισάγιο Ύμνο ιερουργούντες το μυστήριο. Και η ιερουργία μόνη αναδίδει τον ύμνο. Ο ύμνος ο τρισάγιος είναι λόγος εκ της σιγής της πράξεως προελθών, γι' αυτό είναι επινίκιος, ασίγητος και ανάκουστος.

«Πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν»: Αποτίθεται κάθε μέριμνα. Απωθείται, εγκαταλείπεται, «ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι». Και επειδή ο Βασιλεύς αυτός είναι (το καταλαβαίνομε μετά από πολλή πείρα) ο πάντοτε ερχόμενος, είναι πάντοτε απωθημένη η μέριμνα. Είναι παντού απλωμένη η Θεία Λειτουργία.

Οι πειραστές τοῦ Θεοῦ!

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ἐσύ θά ἤθελες, ὁ Θεός νά ἐλεήσει ὅλους τούς ἁμαρτωλούς στη Φοβερή Δίκη Του. Πάλι δοκιμάζεις τόν Χριστό ὅπως Τόν δοκίμαζε ἐκεῖνος ὁ ἀντίπαλος τοῦ Θεοῦ στὸ Ὄρος τῶν Πειρασμῶν. «Ἐάν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ πολυέλεος, ἐλέησε τόν Ἰούδα καί ὅλους τούς βαριά ἁμαρτωλούς, καί θά σε προσκυνήσω!». Κάπως ἔτσι μπορεί νά διατυπωθεῖ ἡ δοκιμασία πού βάζεις στόν Χριστό.

Σ’ αὐτό ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θα μποροῦσε νά σοῦ ἀπαντήσει: «Ἄραγε, δέν ἔδειξα ἀρκετά ἐλεήμων, ὅταν ἀπό τήν αἰώνια δόξα Μου κατέβηκα στο ἀνθρώπινο σκοτάδι και παρέδωσα ὁλόκληρο τόν Εαυτό Μου θυσία γιά τούς ἀνθρώπους;

Πῶς νά ἐλεήσω ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν ζήτησαν ἀπό Μένα αμνηστεία;

Ἐκείνους πού μέχρι τήν τελευταία τους πνοή περιφρονοῦσαν τό προσφερόμενο ἔλεός μου;

Ἐκείνους πού ἔχυναν τό αἷμα τῶν πιστῶν Μου ἀκολούθων σάν νερό;

Καί ἐκείνους που παρέμειναν μέχρι τέλους ὑπηρέτες τοῦ σατανᾶ;».

Καί πῶς προέκυψε τώρα αὐτό, οἱ θνητοί ἄνθρωποι να συγκρίνονται στό ἔλεος μέ τόν παντελεήμονα Θεό, καί ἀκόμα νά παρουσιάζονται πιό ἐλεήμονες ἀπό τόν Θεό; Ἐξέτασε βαθιά τόν ἑαυτό σου καί δές, πόσο περιορισμένο καί μηδαμινό εἶναι τό ἀνθρώπινο ἔλεος.

Ἐξέτασε: Ἐσύ θά συγχωροῦσες εὔκολα τον φίλο, ὁ ὁποῖος θά ὁρκιζόταν τρεῖς φορές ὅτι δέν σέ γνωρίζει;

Θα συγχωροῦσες τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος θά κυνηγούσε με σπαθί τούς συγγενείς σου ἕως ἐξολόθρευσης;

Θα συγχωροῦσες ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θά χλεύαζε τά ὅσια καί ἱερά σου;

Ἀλλά ὁ Κύριος Ἰησοῦς συγχώρησε τον Πέτρο, ὁ ὁποῖος Τόν ἀπαρνήθηκε τρεις φορές.

Καί συγχώρησε τόν Σαῦλο, ὁ ὁποῖος κυνηγοῦσε τούς ἀκολούθους Του, τούς συγγενείς Του.

Καί συγχώρησε τόν Αὐγουστίνο, ὁ ὁποῖος χλεύαζε τα χριστιανικά ἱερά.

Συγχώρησε ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μετάνιωσαν μέ τήν καρδιά τους καί ἀντέστρεψαν τήν ἀντιπαλότητά τους σε ζήλο γιά τόν Θεό καί τά ἱερά τοῦ Θεοῦ.

Θα συγχωρήσει Αὐτός ἀκόμα καί στή Φοβερή Δίκη ὅλους τούς μετανοοῦντες, οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον τή στιγμή τοῦ θανάτου μετάνιωσαν γιά τίς κακουργίες τους, ὁμολόγησαν τόν Χριστό ως Υιό τοῦ Θεοῦ καί κραύγασαν σ’ Αὐτόν γιά τή σωτηρία.

Ὁ Ἄλκης τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ…

Μόρφου Νεόφυτος: (23.11.2025).

 Έχω μία μικρή ιστορία, λοιπόν, που έζησα στη Λάρνακα όταν ήμουν διάκος. Δεν τη λέω ταχτικά αυτή, αλλά είναι από την ώρα που ξεκινήσαμε τα μνημόσυνα που ακούω μέσα μου,πές την ιστορία του Άλκη. Ο Άλκης ήταν ένας πλούσιος, νεότατος διχηγόρος της Λάρνακας. Όταν ήμουν διάκος εκεί, επειδή είχα και το ευλογημένο το πτυχίο της νομικής, με έβαλε ο δεσπότης να δικάζω τα διαζύγια. Τον παρακαλούσα τον δεσπότη να του λέω «εγώ δεν επαντρεύτηκα, τώρα να ακούω για τους γάμους, τους τσακωμούς και να χωρίζω κόσμο». Όχι, η Εκκλησία θέλει μορφωμένους κληρικούς.

 Έκαμα υπακοή, μπήκα μέσα στο δικαστήριο. Επρόσεξα, λοιπόν, ότι ερχόταν ο Άλκης από καιρού εις καιρον ως δικηγόρος υπεράσπισης αυτού του ενάγοντος και του εναγομένου. Λοιπόν, δεν είχαμε και μεγάλη διαφορά ηλικίας. Εγώ ήμουν κοντά στα τριάντα, ο Άλκης ήταν τριάντα τέσσερα, εκεί τριάντα πέντε το πολύ. Οπότε, στο τέλος μιας δίκης, μου είπε ότι είναι άθεος. Του είπα και εγώ «πρόσεχε να με σε κάμουν οι άθεοι μασόνο και να αρνηθείς την ορθοδοξία».

 «Όχι, όχι», μου λέει, «προσέχω, ξέρω τι σημαίνει αυτό».

 «Μετά, πού μένεις», μου λέει, «Διάκο», επρόσεξα, μου λέει, «ότι είσαι διαβασμένος». 

Λέω του, μένω με τον Πάτερ Συμεών στον Άγιο Γεώργιο τον Κοντό, κοντά στη Λάρνακα, εκεί που είναι τα κοιμητήρια της Λάρνακας.

 Μπορώ να έρθω κάποια μέρα να μιλήσουμε;

 Ελα του λέω».

 Λοιπόν, ξεκίνησε, κάθε δεκαπέντε, είκοσι μέρες, να σου τον Άλκη ήρθε. Λοιπόν, εγώ απέφευγα να του μιλώ για Θεόν, αφού μου είπε είναι άθεος.

Ήταν μια από τις καθοδηγήσεις του Αγίου Ιακώβου. «Να μην προκαλούμε», μου έλεγε, «την πίστη των ανθρώπων». Ο καθένας μου λέει, «όση πίστη παρέλαβε». Από εκεί και πέρα, εμείς να προσευχόμαστε για αυτούς, να αυξηθεί η πίστη τους, να μην τους προκαλούμε. Λοιπόν, και η πίστη η δική μας δεν είναι δική μας, είναι των γονιών μας, είναι των παππούδων μας, και είναι και δωρεά του Αγίου Πνεύματος, για να την μοιραστούμε με αυτούς που έχουν λιγότερη.

 Λοιπόν, λέω του, «είσαι παντρεμένος»;

Μου λέει, «όχι».
«Ε, μου λέει, έχω διάφορες φιλενάδες». 

Ε, του λέω, «ξέρεις τι θα πάθεις».

 Μου λέει, «τι θα πάθω». 

«Θα πάθεις», του λέω, «όπως εγώ, του λέω, καμιά φορά μου αρέσει το αναψυκτικό, και όταν το ανοίξω, του λέω, πίνω λίγη, τη βάζω μετά έτσι ανοιχτή στο ψυχείο, πηγαίνω να πιω μετά, του λέω, δεύτερη γουλιά, τρίτη γουλιάν, τέταρτη». 

Η πραξικοπηματική προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας

Στη μνήμη του ήρωα Παύλου Μελά.

Ι. Η πραξικοπηματική προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βόρειας Θράκης) από την Βουλγαρία τον Σεπτέμβριο του 1885 και ο απαράδεκτος τρόπος που επιβλήθηκε το πρώτο ευρωπαϊκό “Anschluss” «ολοσχερώς εναντίον του Ελληνισμού» προκαλώντας μέσα σε λίγα χρόνια την καταστροφή του - με δόλιους πρωταγωνιστές τις τότε μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία και Ρωσία και την ευμενή ανοχή των υπολοίπων Αυστρία, Γαλλία, Πρωσία - είχε σαν αποτέλεσμα η αδύναμη «Ελλάδα της Μελούνας» να ξυπνήσει έκπληκτη από «βαθέος ύπνου»!

Τότε «οι πολλοί Έλληνες, αν μη πάντες», διαπίστωσαν εμβρόντητοι τον σαφή και προφανή κίνδυνο που διέτρεχε πλέον ο ακμάζων Βόρειος Ελληνισμός στην καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στην Αθήνα του Τρικούπη και του Δεληγιάννη έγινε «ως εξ ορμεμφύτου» κατανοητή «άπασα η μεγάλη και φοβερά σημασία του Αίμου εν τη μελλούση ιστορία του Ελληνικού». Ο κίνδυνος να χαθούν «υπέρ του σλαυϊσμού» για πάντα Μακεδονία, Θράκη, ακόμη και η Ήπειρος, ήταν πλέον ζήτημα χρόνου, με την Ελλάδα να βρίσκεται «απέναντι πάντων των κρατών, των εχόντων οπωσδήποτε άμεσον ενδιαφέρον εν Θράκη και Μακεδονία, των τε εν Αίμω και εκτός του Αίμου».

Η ελληνική απάντηση μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο ήταν η σπασμωδική επιστράτευση, που όμως οι Μεγάλες Δυνάμεις απαίτησαν την άμεση παύση της. Στην άρνηση της Ελλάδας απάντησαν με την επιβολή, τον Απρίλιο του 1886, ναυτικού αποκλεισμού των ελληνικών ακτών, γεγονός που οδήγησε τελικά στην πτώση της κυβέρνησης του «λαϊκιστή» Δηλιγιάννη και την επάνοδο του «φιλελεύθερου» Χαρίλαου Tρικούπη.

Θαύματα Οσίας Παρασκευής της Νέας της Επιβατινής

ΟΣΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Η ΕΠΙΒΑΤΙΝΗ(+14 Οκτωβρίου)

Μύρια εἶναι τὰ θαύματα ποὺ τέλεσε ὁ Θεὸς ἀπὸ τότε ποὺ φανερώθηκε τὸ ἅγιο λείψανο καὶ τελεῖ ἀκόμα μέχρι σήμερα σὲ ὅσους ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομά της, ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ γραφοῦν. Γιατί καὶ χωλοὺς καὶ κωφοὺς καὶ παραλυτικοὺς καὶ ἀσθενεῖς ψυχικὰ καὶ ἀπὸ κάθε εἶδος ἀσθένεια καὶ ἀπὸ κάθε θανάσιμο πάθος θεραπεύει καὶ μόνο ποὺ ἀκουμπᾶς στὴν ἁγία λάρνακα[1] φεύγει κάθε νόσημα καὶ ἄφθονα σὰν πηγὴ ἀνεξάντλητη χύνεται καὶ πλημμυρίζει μὲ ἰάματα σὲ αὐτοὺς ποὺ προσέρχονται μὲ πίστη στὴ χάρη της.

Οἱ ἀσθενεῖς προστρέχουν σ’ αὐτὴν μὲ εὐλάβεια, ἀσπάζονται τὸ ἅγιο λείψανό της, τοποθετοῦν πάνω στὸ ἅγιο κεφάλι τὸ μαντήλι τους καὶ φορῶντας τὸ θεραπεύονται. Σὲ καιρὸ ἀνομβρίας ἢ ἐπιδημίας, οἱ Χριστιανοὶ τελοῦν λειτουργία μαζὶ μὲ τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς Ὁσίας καὶ δὲν ἀποτυγχάνουν στὴ δέησή τους[2].

 Ἀλλὰ καὶ στὴν πατρίδα της, τοὺς Ἐπιβάτες, καὶ τὴ διπλανὴ Καλλικράτεια (καὶ σήμερα στοὺς Νέους Ἐπιβάτες, στὴ Νέα Καλλικράτεια, στὴν Πτολεμαΐδα, στὴν κωμόπολη Θεολόγος τῆς νήσου Θάσου κ.α) ἀναφέρονται πολλὰ θαύματα καὶ ἀπὸ τὴν παράδοση καὶ ἀπὸ προφορικὲς μαρτυρίες[3]. Σὲ λίγα ἀπὸ αὐτὰ θὰ ἀναφερθοῦμε παρακάτω.

 Ὅταν μετακομιζόταν τὸ ἱερὸ Λείψανο τῆς Ὁσίας ἀπὸ τὴν Καλλικράτεια (ὅπου διατηροῦνταν στὸ ὄνομά της παρεκκλήσιο)[4] γιὰ τὸν Τύρνοβο, ὅπου ἦταν ἡ ἕδρα τῶν Βουλγάρων βασιλέων, κατὰ τὴ διάβαση τῆς ἱερᾶς πομπῆς μέσῳ τῶν Ἐπιβατῶν, ὅπου περνοῦσε ὁ μεγάλος δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Ἀδριανούπολη, ὅλοι οἱ κάτοικοι ἔτρεξαν γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸ ἱερὸ σκήνωμα.

  Ἀφοῦ τὸ προσκύνησαν, δόθηκε ἐντολὴ νὰ ἀναχωρήσει ἡ ἅμαξα, ὅμως τὰ ἄλογα στάθηκε ἀδύνατο νὰ προχωρήσουν. Ρώτησαν γιατί δὲν προχωροῦν καὶ μὲ μεγάλη ἔκπληξη ἔμαθαν οἱ ὑπεύθυνοι γύρω ἀπὸ τὸ ἱερὸ σκήνωμα ὅτι μιὰ γριὰ γυναῖκα εὐσεβὴς καὶ φιλόθρησκη μὲ ὅλη της τὴν ἐπιθυμία ζητοῦσε νὰ ἀσπασθεῖ τὴν ὁσία Παρασκευή, ἀλλὰ λόγῳ γεροντικῆς ἀδυναμίας δὲ μποροῦσε. Τότε ἔτρεξαν, ἔφεραν τὴ γριὰ γυναῖκα καὶ ἀφοῦ αὐτὴ ἀσπάσθηκε τὸ ἱερὸ λείψανο, τότε ξεκίνησαν τὰ ἄλογα καὶ ἡ ἅμαξα ἀναχώρησε.

  Πολλὰ εἶναι τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε καὶ κάνει στοὺς ναυτικούς, οἱ ὁποῖοι μὲ θέρμη τὴν ἐπικαλοῦνται τὴν ὥρα τοῦ κινδύνου: «Ὅσια Παρασκευή μου, φθάσε καὶ σῶσε μὲ» καὶ μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τῆς Ὁσίας ἐνισχύεται ἡ ἐλπίδα σωτηρίας καὶ μὲ θάρρος ἀγωνίζονται στὴν τρικυμία. 

 Ὅπως συνέβη τὸ 1811 μὲ ἕνα πλοῖο ποὺ εἶχε ἔρθει ἀπὸ τὴ Χίο, τοῦ ὁποίου ὁ πλοίαρχος ἦταν Ὀθωμανός[5]. Τὸ πλοῖο κινδύνευε, ἀγκυροβόλησε ἀπέναντι ἀπὸ τὸν ἱερὸ ναὸ τῆς ὁσίας στοὺς Ἐπιβάτες, ἀλλὰ ἡ τρομερὴ θαλασσοταραχὴ τὸ ἀπειλοῦσε μὲ καταποντισμό. Τὸ πλήρωμα ἀπελπισμένο ἐπικαλοῦνταν νὰ τοὺς σώσει ἡ χάρη τῆς ἐκκλησίας ποὺ φαινόταν. Καὶ πράγματι, φανερώθηκε τὴ νύκτα στὸν πλοίαρχο μελανοφοροῦσα γυναῖκα, ἡ ὁποία κρατοῦσε στὸ δεξί της χέρι τὸ σταυρὸ καὶ τοὺς εἶπε: «Θαρσεῖτε, τέκνα μου, ἡ προσευχή σας εἰσακούσθη». Σὲ λίγο ἡ θαλασσοταραχὴ κόπασε. Τὸ πρωὶ ὅλο τὸ πλήρωμα μετέβη στὸ ναὸ γιὰ νὰ προσευχηθεῖ καὶ νὰ εὐχαριστήσει τὸ Θεὸ γιὰ τὴ σωτηρία τους. Ὁ πλοίαρχος βλέποντας τὴν εἰκόνα της φώναξε μὲ χαρά: «Αὐτὴν εἶδα καὶ τὴν ἀναγνωρίζω! Αὕτη μᾶς ἔσωσε ἀπὸ τὸν θάνατο».

Καὶ τὴν πατρίδα της ἔσωσε στὸν καιρὸ τῆς Τουρκοκρατίας. Κάποιος Τοῦρκος διοικητὴς ζητοῦσε ἐπίμονα μεγάλο χρηματικὸ ποσό[6], τὸ ὁποῖο ἦταν ἀδύνατο νὰ βρεθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἐπιβατηνοὺς καὶ ἀπειλοῦσε διαφορετικὰ ὅτι θὰ τοὺς σφάξει. Τὴ νύκτα παρουσιάστηκε ἡ Ὁσία μπροστά του, τὸν χαστούκισε καὶ τοῦ εἶπε: «Ἐὰν δὲν φύγης ἀμέσως, θὰ καταστρέψω καὶ σὲ καὶ τοὺς ἀνθρώπους τῆς συνοδείας σου». Ἀμέσως ὁ Τοῦρκος διοικητὴς ἔδωσε διαταγὴ νὰ ἑτοιμαστοῦν γιὰ νὰ ἀναχωρήσουν τὸ πρωί. Ἔτσι σώθηκαν οἱ Ἐπιβατηνοὶ ἀπὸ βέβαιο φόνο.

Πώς βρήκα τα λείψανα της Αγίας Χρυσής | Διηγείται ο ίδιος ο π. Κωνσταντίνος

 Η Αγία Νεομάρτυς Χρυσή. Μια Άγία που βασανιζόταν επί τρεις μήνες

 Ο π. Κωνσταντίνος Κοδζαμπογιούκης διηγείται πώς οδηγήθηκε στη θαυμαστή εύρεση των ιερών λειψάνων της Αγίας Χρυσής της Νεομάρτυρος, στο Κάστρο της Χρυσής, στην Πέλλα, όταν τον Οκτώβριο του 2009, κατά την επίσκεψή του στον χώρο, παρατήρησε ένα σημείο με κίτρινους ναρκίσσους, χωρίς κανένα εμφανές σημάδι τάφου. 

 Όπως αφηγείται, από εκείνη τη στιγμή ένιωθε επίμονα μια εσωτερική παρότρυνση ότι η Αγία βρισκόταν κάτω από τα λουλούδια και ότι έπρεπε να προχωρήσει στην ανακομιδή. 

Στη συνέντευξη περιγράφει την εύρεση των λειψάνων, την ευωδία τους και τη συγκίνηση όσων ήταν παρόντες. Αναφέρει επίσης ότι, μετά την ανακομιδή, οι νάρκισσοι δεν άνθισαν ξανά στο συγκεκριμένο σημείο. Μια προσωπική μαρτυρία για την εύρεση των ιερών λειψάνων της Αγίας Χρυσής. Ομιλητής: π. Κωνσταντίνος Κοδζαμπογιούκης, εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Πιπεριάς Πέλλας. 

Πηγή: ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Ο πρωτοχριστιανικός ναός τ’ Αγ. Στεφάνου, το νησί του Βίδο(Κέρκυρα) και… ο γρίφος!

ΓΡΑΦΗ επί «μεμβρανώδους κώδικος του ΙΒ’ αιώνα». Ο συγγραφέας, άγνωστος. Σημειώνεται απλά, ως προϊόν αφήγησης και σημειώσεων κάποιου Θεοδόσιου, «αυτόπτου μάρτυρος».

ΓΙΑ ΑΙΩΝΕΣ, ο κώδικας αγνοούνταν. Ώσπου τον βρήκε ο Ανδρέας Μουστοξύδης (1785 – 1860). Στη βιβλιοθήκη των Παρισίων. Τον αντέγραψε και τον παρέθεσε, παράρτημα («Πράξεις Αποστόλων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου»), στο περίφημο έργο του «Delle Cose Corciresi»: «… ναόν εγείρουσι περικαλλή τω Θεώ, έξω των τειχών (της πόλεως), εις όνομα Στεφάνου του πρωτομάρτυρος…».

Το νησί του Βίδου

ΤΟ «έξω των τειχών» στην Κέρκυρα του 1ου αι. μ.Χ. (Ιάσων και Σωσίπατρος εμφανίζονται στο νησί μετά το 67), σήμαινε, ουσιαστικά, αυτό: εκτός της τότε πόλης (Παλαιόπολη, ακόμη). Μπορεί να σήμαινε και «στο νησί του Βίδο»; Aκούγεται «υπερβολικό». «Εκτός των τειχών» μοιάζει μια δόκιμη αναφορά, π.χ., για τα (σημερινά) προάστια. Τη σημερινή πόλη. Αλλά για ένα άλλο νησί – έστω, και φυσική προέκταση της Κέρκυρας;

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, στα κύρια ιστορικά σημειώματα που ακολούθησαν (π.χ. Ιδρωμένος, 1895), η πιθανότητα του Βίδο σχεδόν αποσιωπείται. Κι όμως, το σενάριο υπήρχε. Παλαιόθεν. Ακόμη υπάρχει…

Στον κώδικα Μουστοξύδη αναφέρεται πως, πέραν του «εκτός των τειχών», Ιάσων και Σωσίπατρος έχτισαν ναό και «εν τω παρακειμένω τη πόλει νησιδίω». Αγνώστου αφιερώματος. Αν και ο Παπαγεωργίου θεωρεί ότι «νησίδιον ουδέν άλλον είναι, ειμή ο μέγας δυκόρυφος βράχος, όστις αποτελεί σήμερον την Ακρόπολιν και το παλαιόν Φρούριον», ας ληφθεί υπ’ όψιν στη συζήτηση.

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ, ο Ανδρέας Μάρμορας. Και η παλαιότατη ιστορία του (1673): «Φθάνοντας στην Κέρκυρα», γράφει, «πέρασαν στο νησάκι του Βίδο και με κόπους και μόχθους και αγώνες απερίγραπτους, χτίσανε μια εκκλησιά και την αφιερώσανε στον πρώτο μάρτυρα της χριστιανικής θρησκείας, τον Άγ. Στέφανο».

ΤΟ ΚΑΚΟ με τον Μάρμορα είναι πως η αξιοπιστία του έχει αμφισβητεί πλειστάκις. Ο Παπαγεωργίου χαρακτηρίζει, ενδεικτικά, τα γραφόμενά του «ουχί άπαντα άξια πίστεως» και μολονότι καταπιάνεται ειδικώς με το θέμα «Ιστορία της εκκλησίας της Κέρκυρας» (1920), αποφεύγειοιαδήποτε νύξη περί Βίδο. Ωστόσο, ως πηγή, επηρέασε. Κι έτσι ίσως, ο William Miller («Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι», 1908), έγραφε ότι ο λόγος που επί Ανδηγαυών (1267 – 1386) «εγινώσκετο το Βίδο υπό το όνομα Άγιος Στέφανος», ήταν «εξ αρχαίας εκκλησίας».

Πράγματι, κατά τον 14ο αι., απαντάται έτσι: «Insula Santi Stephani». Πρώτη φορά, σε δίπλωμα του Καρόλου του Γ’, το 1332 (παραχώρηση της νησίδας ως φέουδο).

ΑΡΑ; Μουστοξύδης ή Μάρμορας; Κέρκυρα ή Νησί του Βίδο;

 Η αναντίρρητη ιστορική επιβεβαίωση συνεχίζει να εκκρεμεί. Το δεδομένο, ένα: η πρώτη χριστιανική εκκλησιά που χτίστηκε στον τόπο, όπου κι αν χτίστηκε, ήταν αφιερωμένη στον Πρωτομάρτυρα, Αγ. Στέφανο. Τον λιθοβολιθέντα. Με πρώτη εστίαση, στο Βίδο…

Τι τρομερά λόγια: «η αγάπη θα ψυχρανθεί».

 Τι τρομερά λόγια: «η αγάπη θα ψυχρανθεί». Ισοδυναμεί με το να πει κανείς ότι η ίδια η ζωή θα σβήσει. Είναι σαν να λέει «το βδέλυγμα της ερημώσεως [θα σταθεί] στον άγιο τόπο». 

 Το να είσαι χριστιανός σημαίνει να είσαι άνθρωπος γεμάτος αγάπη. Πού βρίσκεται η αγάπη στον κόσμο; Στην Εκκλησία του Χριστού. Αν δεν υπάρχει αγάπη στην Εκκλησία, τότε δεν μπορεί να υπάρξει ούτε στον κόσμο... Ωστόσο, ακόμη και σε έναν κόσμο που δεν γνωρίζει τον Θεό, η ανθρώπινη αγάπη είναι πάντα παρούσα ως ένα φως που επιμένει — ως αυτό που επιτρέπει στην ανθρωπότητα να συνεχίσει να υπάρχει.

 Πού υπάρχει κυρίως αυτό το φως που επιμένει; Στην οικογένεια. Κι όμως, σήμερα, ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, γίνονται τα πάντα για να καταστραφεί η οικογένεια — και με μεγάλη επιτυχία, όπως βλέπουμε. Και πού αλλού εκδηλώνεται η ανθρώπινη αγάπη; Στις πιο οικείες και υψηλές σχέσεις ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Τι συμβαίνει τώρα; Αυτό που παλαιότερα ονομαζόταν ''πεπρωμένο'' —το όνειρο της αδελφής ψυχής— αντικαθίσταται όλο και περισσότερο από αυτό που αποκαλείται «συντροφικότητα» ή «σχέση συνεργασίας», μια σχέση δηλαδή που είναι εύκολα αντικαταστάσιμη.

Η Σύναξις πάντων των Αθηναίων αγίων

  Την 12η Οκτωβρίου, ημέρα της απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Γερμανούς το 1944, με σχετική απόφαση του αοιδίμου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου το 1999, εορτάζεται η Σύναξις πάντων των Αθηναίων αγίων. Στην παρούσα ανάρτηση η εικών πάντων των εν Αθήναις διαλαμψάντων αγίων στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ν.Ψυχικού, έργο του Εμμανουήλ Πετράκη.

πηγή

ΑΠΟ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΣΤΑ ΧΡΥΣΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ

Όταν ακόμη και οι νεκροί αποκτούσαν αξία
Υπάρχουν πλευρές της Μικρασιατικής Καταστροφής που παραμένουν σχεδόν άγνωστες. Μία από τις πιο σκοτεινές είναι η ιστορία των φορτίων οστών που, σύμφωνα με εφημερίδες της εποχής, έφυγαν το 1924 από τη Μικρά Ασία με προορισμό βιομηχανίες της Δυτικής Ευρώπης.
Οστά ανθρώπων ανακατεμένα, σε ορισμένες μαρτυρίες, με οστά ζώων.
Οστά που συγκεντρώνονταν σε σακιά, φορτώνονταν σε εμπορικά πλοία και ταξίδευαν προς τη Μασσαλία και το Άμστερνταμ.
Προορίζοντας για βιομηχανική χρήση και κυρίως για την παραγωγή λιπασμάτων.
Σήμερα κάτι τέτοιο ακούγεται αδιανόητο.

Στις αρχές όμως του 20ού αιώνα τα οστά ήταν εμπορεύσιμη πρώτη ύλη.
Αλέθονταν για την παραγωγή οστεάλευρου και φωσφορικών λιπασμάτων και χρησιμοποιούνταν σε διάφορες βιομηχανικές διαδικασίες.
Το ανατριχιαστικό ερώτημα είναι. Ανάμεσα σε αυτά τα οστά υπήρχαν και λείψανα των ανθρώπων που είχαν χαθεί στη Μικρά Ασία;
Οι εφημερίδες του 1924 απαντούσαν πως ναι.

Τον Απρίλιο του 1924 εμφανίζεται στις πηγές το ολλανδικό ατμόπλοιο Venus.
Η αθηναϊκή εφημερίδα «Ελεύθερος Λόγος» έγραφε στις 20 Απριλίου ότι το πλοίο είχε φορτώσει στη Σμύρνη και κατευθυνόταν προς την Ολλανδία μεταφέροντας οστά που αποδίδονταν σε νεκρούς της Μικράς Ασίας. Σύγχρονη έρευνα έχει συγκεντρώσει και άλλα δημοσιεύματα γύρω από το ίδιο ταξίδι.
Σε μαρτυρία που συντάχθηκε στη Σάμο περιγράφονταν οστά αλόγων, βοδιών και καμήλων μαζί με ανθρώπινα οστά, συγκεντρωμένα σε σάκους.
Λίγους μήνες αργότερα όμως εμφανίζεται μια ακόμη πιο συγκλονιστική είδηση.
Στις 23 Δεκεμβρίου 1924 οι New York Times δημοσίευσαν ανταπόκριση από το Παρίσι με τίτλο Yarn of a Cargo of Human Bones.

Η εφημερίδα ανέφερε ότι στη Μασσαλία είχε προκαλέσει αναστάτωση η πληροφορία πως πλοίο υπό βρετανική σημαία, το οποίο αναφέρεται ως Zan, μετέφερε ένα «μυστηριώδες φορτίο» 400 τόνων ανθρώπινων οστών, προορισμένων για βιομηχανίες της πόλης.
Σύμφωνα πάντα με εκείνο το δημοσίευμα, τα οστά λέγονταν ότι είχαν φορτωθεί στα Μουδανιά της Προποντίδας και ότι προέρχονταν από θύματα των σφαγών στη Μικρά Ασία.

Η ίδια η εφημερίδα κρατούσε επιφύλαξη και έγραφε ότι αναμενόταν έρευνα για τις πληροφορίες αυτές.
Σε ελληνικές πηγές της ίδιας περιόδου εμφανίζεται και το όνομα Jean M. Το πλοίο αυτό υπήρχε πράγματι και καταγράφεται στα βρετανικά Εθνικά Αρχεία με επίσημο αριθμό 195089.
Δεν έχουμε σήμερα ένα τελωνειακό ή επιστημονικό έγγραφο που να αποδεικνύει ότι και οι 400 τόνοι ήταν αποκλειστικά ανθρώπινα οστά και ακόμη περισσότερο ότι ανήκαν όλα σε Έλληνες. Άλλα δημοσιεύματα μιλούσαν για Έλληνες, άλλα για Αρμενίους και άλλα γενικότερα για θύματα της Μικράς Ασίας.

Η αντίδραση των λιμενεργατών της Θεσσαλονίκης
Πριν φθάσει στη Μασσαλία, το πλοίο πέρασε από τη Θεσσαλονίκη. Και εκεί συνέβη κάτι που αξίζει ιδιαίτερη αναφορά.
Στις 13 Δεκεμβρίου 1924 το βρετανικής σημαίας ατμόπλοιο, που στις ελληνικές πηγές εμφανίζεται ως «Ζαν Μ.», βρισκόταν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, προερχόμενο από την Κωνσταντινούπολη.

Το φορτίο του, σύμφωνα με το δημοσίευμα της αθηναϊκής εφημερίδας «Εμπρός» της επόμενης ημέρας, ήταν 400 τόνοι οστών από τα Μουδανιά, από τους οποίους η εφημερίδα ανέφερε ότι οι 200 τόνοι προέρχονταν από θύματα της Μικράς Ασίας.
Προορισμός τους ήταν η Μασσαλία και, όπως έγραφε χαρακτηριστικά, μεταφέρονταν «διά βιομηχανικούς σκοπούς».

Η είδηση όμως δεν πέρασε απαρατήρητη από τους ανθρώπους του λιμανιού.
Όταν ναύτες και εργάτες του λιμένα πληροφορήθηκαν τι φερόταν να μεταφέρει το πλοίο, επιχείρησαν να εμποδίσουν τον απόπλου του.

Δεν επρόκειτο απλώς για μια λεκτική διαμαρτυρία.
Σύμφωνα με το «Εμπρός», η αντίδραση ήταν τέτοια ώστε χρειάστηκε να μεταβεί στο λιμάνι ο Βρετανός πρόξενος και να επέμβουν οι ελληνικές αρχές.
Μόνο μετά την παρέμβασή τους το πλοίο κατάφερε να αποπλεύσει αργά τη νύχτα.
Η πληροφορία αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί δεν έμεινε μόνο στον ελληνικό Τύπο.

Τούτη η Παναγία και τις πέτρες θα τις κάνει Χριστιανές εκείνη την ώρα, όχι μόνο τους ανθρώπους.

Ο Γέροντας Χατζηφλουρέντζος[Μιχαήλ Πατσιάς] από τη Μηλιά Αμμοχώστου

«Ο παππούς Χατζηφλουρέντζος διένυσε χιλιόμετρα και χιλιόμετρα με το παλιό του ποδήλατο μέσα σε βροχές και άνεμο, μέσα στο λιοπύρι και την υγρασία. Τα βράδια, όταν ο κόσμος κοιμόταν αμέριμνος, ένας μοναχικός ποδηλάτης με δίκυκλο που δεν είχε φανάρι, αλλά που προχωρούσε σαν να του έφεγγαν άγγελοι, περιφερόταν σε όλο το νησί ένδακρυς και με αγωνία θανάτου στα στήθη… 

 Περνούσε ρουμάνια και διάσελα, ανέβαινε ανηφοριές, διέσχιζε πεδιάδες και μεγάλες πολιτείες καταπονημένος και ακατάβλητος, να προειδοποιήσει, να κηρύξει μετάνοια. Έβλεπε τη σκοτεινή νεφέλη να έρχεται απειλητική και έτρεχε να προλάβει μήπως θα μπορούσε να αποτραπεί το κακό. Έβλεπε τις βόρειες ακτές να μαυρίζουν από τα εχθρικά πλοία, τους Τούρκους να προχωρούν ακάθεκτοι, σκορπώντας όλεθρο και φρίκη…»

Ήταν μια λαμπάδα προσευχής και ικεσίας αναμμένη συνεχώς μπροστά στα εικονίσματα, ένας στυλίτης δεόμενος αδιάκοπα στην Παναγία, μια πύρινη στήλη δύναμης πνευματικής και έρωτα προς τον Θεό, ένας ωκεανός δακρύων που πολιορκούσε μερόνυχτα το Θείο Έλεος.

«Θα έρθει μια ώρα που θα τρέχετε σαν τα καμήλια, θα φοβάστε να κοιτάξετε πίσω σας. Θα μαυροφορήσει όλη η Κύπρος και θα γυρεύετε την πιο μικρή σπηλιά, την πιο μικρή τρύπα να τρυπώσετε.

«Εἶμαι ἐρωτευμένος μέ τήν Παρακλητική. Ἔχει τόσα νοήματα!»

Κάποτε ἕνας ἀσκητὴς τὸν ῥώτησε:
–Ἐσύ, γερο-Παΐσιε, πόσες ὧρες κάνεις προσευχή;
–Πόσο κρασὶ πίνει ὁ μέθυσος, ὅταν πηγαίνει στὴν ταβέρνα;,ῥώτησε ὁ Άγιος Παΐσιος.
-Μέχρι νὰ μεθύσει.
-Ἔ, κάπως ἔτσι.

Ὡς μελέτη εἶχε τὸ βιβλίο τῆς Παρακλητικῆς, τὸ ὁποῖο διάβαζε καὶ ξαναδιάβαζε. Ἔλεγε: «Εἶμαι ἐρωτευμένος μὲ τὴν Παρακλητική. Ἔχει τόσα νοήματα!»

 Πολλὲς φορὲς ἔσφιγγε τὸ βιβλίο στὴν ἀγκαλιά του λέγοντας: «Ἁγία μου Παρακλητική!» 

 Διαβάζοντας τὰ τροπάρια ποὺ ἀναφέρονται στὴν Σταύρωση καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ στοὺς Ἁγίους Μάρτυρες, ζοῦσε τὴν σταυροαναστάσιμη χαρὰ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων. Φλεγόταν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸ θεῖο πῦρ ποὺ εἶχε ὁδηγήσει τοὺς Μάρτυρες στὸ μαρτύριο, ἔνιωθε καὶ αὐτὸς τὴν θεία ἀγαλλίαση ποὺ μετατρέπει τὸ μαρτύριο σὲ πανηγύρι.

  Μερικὰ τροπάρια ποὺ τὸν συγκινοῦσαν ἰδιαίτερα καὶ τὸν «ξεσήκωναν» τὰ μάθαινε ἀπ’ ἔξω καὶ τὰ «ἔψαλλε ἀγγελικά, ἐρωτευμένος θεϊκά». Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ἦταν καὶ τὸ τροπάριο: «Ζέσει τῆς Χριστοῦ πυρούμενοι ἀγάπης, ἄφλεκτοι πυρὸς διέμειναν ἐν μέσῳ, οἱ Ἀθληταὶ πυρπολήσαντες τὰς ἀκάνθας τῆς δυσσεβείας θείᾳ χάριτι»*. Ὅταν τὸ ἔψαλλε, τόνιζε μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς καρδιᾶς του τὸ «πῦρ» στὶς λέξεις «πυρούμενοι» καὶ «πυρπολήσαντες».

Ἔλεγε: «Ὅταν φουντώσει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὸ κάψιμο τῆς φωτιὰς τοῦ μαρτυρίου «καίγεται» ἀπὸ τὸ κάψιμο τῆς ἀγάπης…

Κυριακή Δ΄ Λουκά-Οι Σποριάδες του Λόγου του Θεού

  Στην πανέμορφη παραβολή του Σπορέως ο Κύριός μας Ιησούς δίνει σαφείς και ξεκάθαρους συμβολισμούς. «Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού», λέει. Και συμπληρώνει αλλού, «ο Πατήρ μου ο γεωργός εστιν» (Ιω. 15, 1).
Ο Θεός μίλησε προς τους ανθρώπους «πολυμερώς και πολυτρόπως». Πολλές φορές και με πολλούς τρόπους. Πρωτίστως όμως «ελάλησεν ημίν εν Υιώ» (Εβρ. 1, 1). Ο Χριστός λοιπόν αναγγέλλει σε μας τον λόγο του Θεού, κάνει γνωστά όλα όσα «ήκουσε παρά του Πατρός» (Ιω. 15, 15), είναι ο κατ’ εξοχήν μεγάλος επουράνιος σποριάς (Κυριακή Δ΄ Λουκά).

Μα όχι ο μόνος. Σποριάδες του λόγου του Θεού υπήρξαν πολλοί. Ο Θεός μίλησε διά στόματος «προφητών, αποστόλων, κηρύκων, ευαγγελιστών, μαρτύρων, ομολογητών, διδασκάλων». Όλοι αυτοί είναι σποριάδες του Θεού, γιατί τα λόγια τους, ο καλός σπόρος του Θεού, έφτασαν «εις πάσαν την γην, και εις τα πέρατα της οικουμένης τα ρήματα αυτών».

Και ακόμα περισσότερο, σποριάδες είμαστε όλοι οι Χριστιανοί, αφού το καθήκον μας είναι να σπέρνουμε, έργω και λόγω, στις ψυχές των ανθρώπων τον λόγο του Θεού. Ιδιαίτερα όμως φέρουν την ευθύνη αυτή οι γονείς. Και το βάρος της ευθύνης αυτής είναι απροσμέτρητα μεγάλο.

Θαύμα Αγίου Μελετίου -Γιατί άφησες τις κολώνες ατελείωτες εκεί που στηρίζεται όλος ο Ναός;

Άγιος Μελέτιος ο εν Υψενή: Γιατί άφησες τις κολώνες ατελείωτες εκεί που στηρίζεται όλος ο Ναός;

Κατά την περίοδο των εργασιών στον ιερό ναό του Αγίου Μελετίου [στην Ιερά Μονή Παναγίας Υψενής στην Ρόδο] και συγκεκριμένα κατά την τοποθέτηση των σιδερένιων ράβδων (σιδερώματος) των κεντρικών κολώνων ο πετράς του ιερού ναού κος Τ. λέει στον υπεύθυνο σιδερά κο Μ:
– Να είσαι προσεκτικός στη δουλειά σου γιατί ο Άγιος εδώ όλα τα παρακολουθεί.
Τότε εκείνος του απαντάει:
– Εγώ δεν πιστεύω σε αυτά.

Μόλις ολοκληρώθηκαν οι εργασίες καθώς επίσης και το καλούπιασμα των κεντρικών κολώνων οι μηχανικοί του Ιερού Ναού στις 4 Αυγούστου του 2017, παρέλαβαν το έργο από τον σιδερά κο Μ. και εκτίμησαν ότι είναι κατάλληλο για να πέσουν τα μπετά (σκυρόδεμα) πριν τις 15 Αυγούστου.

Στη συνέχεια της επικοινωνίας με την Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής, αποφάσισαν να αλλάξουν την ημερομηνία λόγω των υψηλών θερμοκρασιών της εποχής και να πέσουν τα μπετά κατά τον μήνα Σεπτέμβριο.
Ο σιδεράς την ίδια μέρα που επέστρεψε από το μοναστήρι βλέπει το βράδυ στον ύπνο του έναν καλόγερο να του λέει:
– Μέχρι στιγμής όλα πήγαν καλά, εσύ γιατί άφησες τις κολώνες ατελείωτες εκεί που στηρίζεται όλος ο Ναός; Να πας να τις φτιάξεις.