Ευθανασία σε δίχρονο ΑμεΑ στην Ολλανδία..!

 Ευθανασία σε δίχρονο ΑμεΑ στην Ολλανδία, σε μια από τις χώρες που θεωρεί την υποβοηθούμενη ευθανασία "δικαίωμα", μόνο που την απόφαση δεν την πήρε το δίχρονο παιδί αλλά οι γονείς του. 

 Τα άκρα έχουν πλέον εδώ και καιρό ξεπεραστεί, αυτές οι πρακτικές οι οποίες είχαν διεθνώς καταδικαστεί στο παρελθόν και που διεξήγαγαν ολοκληρωτικά καθεστώτα, έχουν πλέον κανονικοποιηθεί μέσα από έναν ιδεολογικό αχταρμά όπου η λέξη "δικαίωμα" έχει κατά συνέπεια χάσει κάθε νόημα. 

 Ζούμε σε μια εποχή όπου μας λένε πως οι γονείς χρειάζονται συναίνεση για να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους και που ταυτόχρονα παρουσιάζουν την θανάτωση τους χωρίς την συναίνεση τους ως "δικαίωμα".

  Ιστορικά μέρος της προπαγάνδας του Γκαίμπελς ήταν ακριβώς αυτή, πως ότι έκαναν το έκαναν για να μην ταλαιπωρούνται τα ΑμεΑ και παρουσίαζαν τις κρατικές ευθανασίες ως "εύσπλαχνο θάνατο". 

Ντροπή τους.

πηγή

Θαυμαστά γεγονότα από τον βίο της Λαμπρινής Βέτσιου,της ασκήτριας της Άρτας

Τις παλιές εποχές οι άνθρωποι στα χωριά ήταν απλοί, αγράμματοι αλλά με άδολες καθαρές ψυχές. Σιγά - σιγά όμως η διαφθορά και η πνευματική σήψη έφτασαν παντού.
Οι ψυχές απομακρύνθηκαν, ο φθόνος, η κακεντρέχεια, η αδιαλλαξία γέμισαν τις καρδιές και η κυρίαρχη στάση ζωής προσδιορίστηκε από τον ατομικισμό και την σύγχυση.
Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα αγνές ψυχές, κοντά στον Θεό και οι προσευχές τους κρατούν τον κόσμο…

Όταν η μικρή Λαμπρινή ήταν 5,5 ετών, δεν είχε κλείσει τα 6 της χρόνια, εκκλησιαζόταν αδιαλείπτως στον Ιερό Ναό του χωριού Αγία Παρασκευή Άρτας και ο Ιερέας είχε προσέξει τα ιδιαίτερα πνευματικά χαρίσματα του μικρού κοριτσιού. Επειδή η ευλαβεστάτη μητέρα της Λαμπρινής, Θεοδώρα Δρίβα κατασκεύαζε κεριά από καθαρό κερί στο σπίτι, από τα μελίσσια τους, συνήθιζε να πηγαίνει δέσμες από αυτά στο Ναό, οπότε δεν αγόραζε κερί, χρησιμοποιούσε τα δικά της. Το γεγονός αυτό γινόταν αιτία ανησυχίας για την μικρή Λαμπρινή.

–Μητερούλα, της έλεγε, όταν πάς κάπου, στον κινηματογράφο ή σε κάποιο χώρο, δεν πληρώνεις εισιτήριο; Εδώ στην Οικία του Θεού, στο παλάτι Του, πώς μπαίνεις με αυτό τον τρόπο; Πρέπει να αφήνουμε χρήματα και να παίρνουμε κερί, όπως επιτάσσει η Εκκλησία, αυτό το τυπικό έχει οριστεί για το Ναό…

 Σιωπηλή μα ευγνώμων η κυρία Θεοδώρα, αντιλαμβανόταν με τις επίσης πνευματικές της δυνάμεις πως το παιδί της ηύξανε εν Πνεύματι Αγίω… 

Μία από αυτές τις Κυριακές, ο Ιερέας περίμενε την Λαμπρινή να κοινωνήσει, μα εκείνη αργούσε. Την πήρε κατά μόνας και προσπάθησε να την «ανακρίνει»…
Τι έχεις Λαμπρούλα μου; Τι σου συμβαίνει; ρωτούσε επανειλημμένα. Κάτω από την πίεση το παιδί του απάντησε: 

Σε είδα Παππούλη, σε είδα μέσα στο Φως. Σε σκέπασε ολόκληρο. Ολόκληρος Ήλιος ήταν. Είδα μικρά πανέμορφα παιδάκια να πετούν κυκλικά γύρω σου. Ήταν πολύ ωραία… Εσύ όμως, δεν τα έκανες όλα καλά! Δεν τα έκανες καλά! Πήρες το φωτεινό μωράκι και το μάτωσες! Το έκοψες και το πίεζες με τα χέρια σου και έτρεχε αίμα! Δεν τα έκανες καλά, Παππούλη! Γιατί το έκανες αυτό;;

Το 1822 οι Τούρκοι συνέλαβαν δύο χριστιανές γυναίκες στη Νάουσα και προσπάθησαν να τις αναγκάσουν να ασπαστούν το Ισλάμ...

 Το 1822, Μουσουλμάνοι Τούρκοι συνέλαβαν δύο Ελληνίδες χριστιανές γυναίκες στη Νάουσα και προσπάθησαν να τις αναγκάσουν να ασπαστούν το Ισλάμ. Τις άλειψαν με μέλι στο κεφάλι και τις έδεσαν εκτεθειμένες, ώστε να δέχονται τα τσιμπήματα σφίγγων και των περαστικών. 

 Η πρώτη γυναίκα, σύζυγος του καπετάνιου Ζαφειράκη, χτίστηκε τότε στον τοίχο μέχρι τον λαιμό στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη. Την άφησαν εκεί για μέρες για την ψυχαγωγία του άγριου όχλου που πήγαινε εκεί βρίζοντάς την και χτυπώντας το κεφάλι της με ξύλα καθώς προεξείχε από τον τοίχο. Δεν υποχώρησε ούτε στιγμή, ενισχυμένη μέχρι την τελευταία της πνοή από την προσευχή, και ποτέ δεν εγκατέλειψε την χριστιανική της πίστη. Το μαρτύριό της διήρκεσε πέντε μέρες. Μια περαστική τσιγγάνα γυναίκα, για να βιαστεί το τέλος της, της έριξε μια μεγάλη πέτρα, και έτσι η ευλογημένη παρέδωσε την ηρωική της ψυχή στα χέρια του Θεού, Όν δεν αρνήθηκε. 

ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΟ Ποιος μας έμαθε για ποια πράγματα αξίζει να τρέχουμε;

Η εικόνα είναι σχεδόν αλληγορική. Οι μπάρες ανοίγουν και εκατοντάδες άνθρωποι αρχίζουν να τρέχουν. Τρέχουν πραγματικά, με όση δύναμη έχουν, για να προλάβουν μια καλύτερη θέση στη συναυλία, να βρεθούν λίγο πιο κοντά στη σκηνή, εκεί όπου συμβαίνει το γεγονός.
Θα ήταν πολύ εύκολο να τους ειρωνευτούμε. Και θα ήταν λάθος.
Γιατί το ενδιαφέρον στην εικόνα δεν είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι τρέχουν. Είναι ότι μπορούν ακόμη να τρέξουν. Μπορούν να επιθυμήσουν κάτι τόσο πολύ ώστε να περιμένουν ώρες, να στριμωχτούν, να κινητοποιηθούν, να συγκεντρωθούν κατά χιλιάδες στον ίδιο τόπο.

Άρα το πρόβλημα δεν είναι ότι η κοινωνία μας έχασε την επιθυμία της. Το ερώτημα είναι άλλο: Ποιος έμαθε μια κοινωνία για ποια πράγματα αξίζει να τρέχει; Γιατί καμία κοινωνία δεν γεννιέται γνωρίζοντας τι είναι σημαντικό. Μαθαίνει τι αξίζει να θαυμάζει, να επιθυμεί, να αγοράζει, να φοβάται, για ποιο πράγμα αξίζει να περιμένει, να ταξιδέψει, να συγκινηθεί ή να θυμώσει. Και αυτή η εκπαίδευση δεν γίνεται μόνο στο σχολείο. Γίνεται καθημερινά από τις οθόνες, τη διαφήμιση, την τηλεόραση, τις πλατφόρμες, από τα πρόσωπα που προβάλλονται αδιάκοπα και από εκείνα που δεν προβάλλονται ποτέ.

Μια κοινωνία εκπαιδεύεται κυρίως από αυτά στα οποία μαθαίνει να στρέφει την προσοχή της. Και εδώ βρίσκεται μία από τις πιο αθέατες λειτουργίες του σύγχρονου καπιταλισμού. Δεν χρειάζεται να σου απαγορεύσει να σκέφτεσαι. Δεν χρειάζεται καν να σου πει τι να σκέφτεσαι. Αρκεί να επηρεάζει αποφασιστικά για ποια πράγματα θα σκέφτεσαι. Η εξουσία πάνω στην προσοχή προηγείται συχνά της εξουσίας πάνω στη σκέψη.

Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει μέσα σε έναν πρωτοφανή μηχανισμό παραγωγής προσοχής και επιθυμίας: κοίτα εδώ, θύμωσε γι' αυτό, συγκινήσου μ' εκείνο, αγόρασε αυτό, φοβήσου το άλλο, δες το επόμενο, συνέχισε να σκρολάρεις.

Με έμβλημα και λάβαρο τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου,κόντρα στους ανέμους των καιρών!

Πατρίδα μου, σε έχουν βάλει στο σημάδι!.Μόνος τρόπος και μόνο μέσο να ζήσεις, είναι τα αιώνια ζώπυρά σου, η ΕλληνΟρθοδοξία.Θυμήσου τις καλύτερες στιγμές σου!Ορθώσου!

πηγή

Οι πρώτοι που σταυροκοπήθηκαν στη χάρη Του έπεσαν νεκροί από σφαίρες για παραδειγματισμό

14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1922_Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΠΑΠΠΟΥΣ.

Θα μπορούσα να αναφέρω μία σειρά γεγονότων και καταστάσεων που συμπτωματικά διαδραματίζονται στην ευρεία περιοχή της Σμύρνης την 14η Σεπτεμβρίου (παλ.ημ.) του 1922, ημέρα που παραδοσιακά οι χριστιανοί της τιμούσαν το ιερό τους Σύμβολο, τον Σταυρό, το μέσον του μαρτυρικού, τιμωρητικού, θανάτου, όπου επάνω του ακόμη κι ο Θεάνθρωπος πριν το τέλος του λυγίζει: ‘’ Πάτερ μου, ει δύνατόν εστι, παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο...’’.

Όπως και ότι τα πλοία της σωτηρίας, με ξένες σημαίες και τα επιταγμένα ελληνικά χωρίς σημαίες, εισέρχονται επί τέλους στο λιμάνι της Σμύρνης για τρίτη μόλις μέρα, ενώ το μαρτύριο των προσφύγων στη Σμύρνη και στα λιμάνια των δυτικών παραλίων συνεχίζεται για τρίτη εβδομάδα.

Ή όπως η διαπίστωση, ότι ενώ ο τεράστιος όγκος των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων μειώνεται με τις επιβιβάσεις τους στα πλοία, ξαφνικά πολλαπλασιάζεται πάλι από τον ατελείωτο ερχομό νέων προσφύγων που έχουν περπατήσει έως και 100 χλμ από τα δικά τους χωριά με προορισμό τη Σμύρνη , ενώ ο εκτοπισμός των ανδρών σε πορείες από τη Σμύρνη προς τη Μαγνησία συνεχίζεται.

Κυρίως πως το ποτήρι του μαρτυρίου των προσφύγων πραγματικά δεν είχε πάτο!

Στο στρατόπεδο της Μπαλτσόβα, νότια της πόλης της Σμύρνης, έχει στηθεί ένας πρώτος σταθμός αιχμαλώτων πολιτών, που οδηγούνται εκεί και από την περιοχή της Ερυθραίας. Μαζί τους και ο παππούς μου, πατέρας της μητέρας μου από τα Αλάτσατα, μαζί με 500 περίπου συγχωριανούς του. Το Γιαννακό ήταν τότε 39 ετών, έμπορος και οικογενειάρχης, πατέρας πέντε παιδιών και σε αναμονή του έκτου. Η γυναίκα του (γιαγιά μου) τις μέρες του διωγμού ήταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Στο στρατόπεδο της Μπαλτσόβα έγινε η πρώτη διαλογή. ‘Όσοι κρίθηκαν ότι δεν αντέχουν εκτελέστηκαν. Το Γιαννακό εκεί τη γλύτωσε.

Από τους περίπου 500 πολίτες αιχμαλώτους Αλατσατιανούς, έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα μόνο 11 που επέστρεψαν κατά την ανταλλαγή αιχμαλώτων, κι άλλοι 17 από τους περίπου 700 που πολέμησαν ως "εθελοντές" στη Μικρασιατική εκστρατεία.

Από εκείνους τους Αλατσατιανούς αιχμαλώτους που επέστρεψαν έμαθαν πως τους πήγαν πεζή στην Μπαλτσόβα και μετά πεζή στη Σμύρνη. Ότι είδαν την καταστροφή της πόλης και τα ‘’κοπάδια’’ των προσφύγων στην προκυμαία της. Κάνοντας μια πολύωρη στάση εκεί, είχαν να πουν για την αφόρητη δυσωδία που ανέδιδαν τα αποκαΐδια μαζί με την οσμή της αποσύνθεσης των νεκρών που τους ανάγκαζε να κλείνουν τη μύτη τους.

Περιμένοντας έσμιξαν με καμιά διακοσαριά άνδρες αιχμαλώτους από τη Σμύρνη και συνέχισαν την πορεία προς τον Μπουρνόβα. Ούτε κουβέντα από τους Τούρκους συνοδούς τους για τον προορισμό τους, μόνο περπάτημα, νηστικοί, προ πάντων διψασμένοι κι όποιος δεν άντεχε έπεφτε. Αν δεν σηκωνόταν, ένα πυροβολισμός τον τελείωνε.

Άφησαν τον όμορφο Μπουρνόβα με τα νερά του να τους τρελαίνουν καθώς κυλούσαν γάργαρα, κάνοντας ακόμη πιο μαρτυρική τη δίψα τους. Μπήκαν στο Ναρλήκιοϊ (σημερινό Doğanlar) στο μικρό χωριό του Μπουρνόβα όπου απλωνόταν ο μεγάλος κάμπος με τις ροδιές και έστεκε το μικρό εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού. Η καμπάνα του στο ψηλό καμπαναριό έμενε ακίνητη και βουβή και ήταν 14 Σεπτεμβρίου. Οι πρώτοι που σταυροκοπήθηκαν στη χάρη Του έπεσαν νεκροί από σφαίρες για παραδειγματισμό.

Μια συνάντηση που «καίει» την αμφιβολία: Η Αγία Ευφημία επισκέπτεται τον Άγιο Παΐσιο.

Μια συνάντηση που «καίει» την αμφιβολία: Η Αγία Ευφημία (εορτάζεται η μνήμη της σήμερα) επισκέπτεται τον Άγιο Παΐσιο.
Πολλές φορές λέμε: «Κανείς δεν γύρισε πίσω, πώς ξέρουμε αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;»
Κι όμως, υπάρχουν μαρτυρίες που για πολλούς ανθρώπους λειτουργούν ως ισχυρές ενδείξεις, όχι αποδείξεις με την αυστηρή επιστημονική έννοια, αλλά σημάδια που δεν μπορείς εύκολα να προσπεράσεις.
Μία από τις πιο συγκλονιστικές είναι η επίσκεψη της Αγίας Ευφημίας, της Μεγαλομάρτυρος που μαρτύρησε γύρω στο 288 μ.Χ. επί Διοκλητιανού, στο ταπεινό κελί του Αγίου Παϊσίου στο Άγιον Όρος.

Ο Άγιος Παΐσιος δεν ήταν άνθρωπος που φαντασιωνόταν. Ήταν ένας ασκητής με απόλυτη διαύγεια, που έλεγχε τα πάντα με την προσευχή και τη διάκριση, κι όμως, ο ίδιος περιγράφει τη συνάντηση με λεπτομέρειες που κόβουν την ανάσα.
Καθόταν στο κελί του και έκανε τις Ώρες. Άκουσε χτύπημα στην πόρτα και μια γυναικεία φωνή:
— Δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών…
Σκέφτηκε: «Πώς βρέθηκε γυναίκα στο Όρος;». Ρώτησε:
— Ποιος είναι;
Και η απάντηση ήρθε ξεκάθαρη:
— Η Ευφημία.
Δύο φορές. Στην τρίτη φορά, η πόρτα άνοιξε μόνη της, ενώ είχε σύρτη από μέσα. Μπήκε μέσα μια γυναίκα με μανδήλα. Τη συνόδευε κάποιος που έμοιαζε με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος εξαφανίστηκε. Ο Άγιος, για να βεβαιωθεί, της είπε:
— Αν είσαι η μάρτυς Ευφημία, έλα να προσκυνήσουμε την Αγία Τριάδα. Ό,τι κάνω εγώ να κάνεις κι εσύ.
Εκείνη τον ακολούθησε, έκανε μετάνοιες και επανέλαβε μαζί του την ομολογία πίστης. Μετά του διηγήθηκε τη ζωή της και τα μαρτύριά της. Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε:
— Όχι απλώς τα άκουγα, αλλά σαν να τα έβλεπα· τα ζούσα. Έφριξα!
Τη ρώτησε:
— Πώς άντεξες τέτοια μαρτύρια;
Κι εκείνη απάντησε:
— Αν ήξερα τι δόξα έχουν οι Άγιοι, θα έκανα ό,τι μπορούσα να περάσω πιο μεγάλα μαρτύρια.
Για τρεις μέρες μετά, ο Άγιος Παΐσιος δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Σκιρτούσε, δόξαζε τον Θεό, ούτε να φάει ούτε να κοιμηθεί μπορούσε.

Η απουσία Σταυρού…αυτή είναι η αιτία τής βαθειά και βαρειά άρρωστης εποχής μας…

Η απουσία Σταυρού…αυτή είναι η αιτία τής βαθειά και βαρειά άρρωστης εποχής μας…
Θές να κάνεις σώμα ;
Σταύρωσε τον εαυτό σου στο γυμναστήριο !

Θες να μπεις στο Πανεπιστήμιο ;
Σταύρωσε τον εαυτό σου στο διάβασμα !

Θές να μην πεθάνεις από παχυσαρκία ;
Σταύρωσε τον εαυτό σου στην νηστεία !

Όχι…·αντ’αυτών…,οι έμποροι των εθνών,θα σου πουν
με την παραπλανητική διαφήμιση τους,
…θα τρώς, θα κοιμάσαι,θα κοπροσκυλιάζεις,δεν θα σταυρώνεις τίποτα, και παίρνοντας, τό τάδε,το “σούπερ ουάου” χάπι, θ’αδυνατίζεις…
ή παίρνοντας αυτή την σκόνη, θα κάνεις μύες…

Ὁ Ἅγιος Ἱεροεθνομάρτυς Ἰάκωβος Ἀρχατζικάκης ὁ ἐν Βουτζᾶ τῆς Σμύρνης

Ὁ Ἅγιος Ἱεροεθνομάρτυς Ἰάκωβος Ἀρχατζικάκης ὁ ἐν Βουτζᾶ τῆς Σμύρνης†28-8-1922.Ἑορτάζει στὶς 13 Σεπτεμβρίου.

Μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου νέου Ἱερομάρτυρος Ἰακώβου Ἀρχατζικάκη, τοῦ ἐκ Ζήρου Σητείας καὶ ἐν Βουτζὰ τῆς Σμύρνης σταυρωθέντος καὶ πεταλωθέντος καὶ μαρτυρικῶς τελειωθέντος.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 13 Σεπτεμβρίου 2026, τὴν πρώτη Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Χρυσόστομο Σμύρνης καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ ἀναιρεθέντες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.

Ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυρας καὶ Ἐθνοϊερομάρτυρας Ἰάκωβος Ἀρχατζικάκης ὁ τελευταῖος ἐφημέριος τοῦ Βουτζὰ τῆς Σμύρνης τὸν Αὔγουστο τοῦ 1922 βίωσε ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ φριχτὰ βασανιστήρια ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ φανταστεῖ ἀνθρώπινος νοῦς. Τὸν πετὰλωσαν στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια, τὸν σέρνανε στοὺς δρόμους τοῦ Βουτζά, τὸν χτύπαγαν καὶ στὸ τέλος τὸν σταύρωσαν… καὶ σὰ νὰ μὴν ἔφτανε αὐτό τοῦ κάρφωσαν στὸ μέτωπο καρφιὰ σχηματίζοντας τὸ σχῆμα τῆς ἡμισελήνου.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἰάκωβος Γεωργίου Ἀρχατζικάκης ἀναμφίβολα θεωρεῖται μιὰ ἀπὸ τὶς σημαντικότερες πνευματικὲς φυσιογνωμίες τῆς Σητείας. Συμπατριώτης ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ σοφοὺς τῆς ἀρχαιότητος, τοῦ Μύσωνος καὶ τοῦ μεγάλου μας ἐπικοῦ ποιητῆ Βιτσέντζο Κορνάρου, ὑπῆρξε ἀγωνιστὴς τῆς ἐλευθερίας, τῆς παιδείας καὶ τῆς εὐσέβειας.

Γεννήθηκε στὶς 20 Ἰουλίου τοῦ 1872 στὸ χωριὸ Ζῆρος τῆς Σητείας καὶ ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ 8 παιδιὰ τοῦ Γιώργη καὶ τῆς Εἰρήνης Ἀρχατζικάκη (4 ἀγόρια: Κωνσταντῖνος, Ἐμμανουήλ, Νικόλαος καὶ Ἰάκωβος καὶ 4 κορίτσια: Μαριγώ, Χρυσάνθη, Στεφανία, Ἑλένη). Τὸ ἀρχικὸ ὄνομα τῆς οἰκογένειας ἦταν Παπαδάκη ἀλλὰ μετονομάστηκαν ἔτσι ἀπὸ τοὺς χωριανοὺς γιὰ νὰ τοὺς ξεχωρίζουν, ὅταν στὸ πατρογονικό τους σπίτι φύτρωναν πολλοὶ «ἀρχατζίκοι» (μυρώνια) καὶ ὁ παπποῦς κι ὁ πατέρας του ποὺ ἀρέσκοντο νὰ τὰ τρῶνε στὴ σαλάτα τους, ἔκανε τοὺς χωριανοὺς νὰ λένε «τὸ σπίτι τοῦ ἀρχάτζικα» ἀντὶ τὸ σπίτι τοῦ Παπαδάκη, κι ἔτσι τοὺς ἔμεινε τὸ παρανόμι.

Τὸ 1907 χειροτονεῖται πρεσβύτερος λαμβάνοντας καὶ τὸ ὀφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη καὶ κηρύσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ ἄμβωνος. Τὸ 1908 ἐγείρεται θέμα τῶν ἀραβόφωνων ὀρθοδόξων καὶ ὁ Ἀρχατζικάκης μὲ τὸν Μέλ. Μεταξάκη καὶ ἄλλους 135 κληρικοὺς καταθέτουν πράξη ἀποδοχῆς τῆς ἀποκηρύξεως τοῦ Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Δαμιανοῦ.

Κατά την ώρα της προσκυνήσεως και του ασπασμού του Τιμίου Σταυρού στους Αίνους...

Θαυμαστή οπτασία του μοναχού Γενναδίου

  Κατά την 24η Οκτωβρίου ήλθε στην Ιερά Μονή μας του Διονυσίου για ελεημοσύνη κάποιος φτωχός μοναχός από τη Νέα Σκήτη του Αγίου Παύλου, ονομαζόμενος Γεννάδιος. Γεροντάκι άνω των εβδομήντα ετών. Τούτον ο Καθηγούμενός μας Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ τον οικονόμησε ό,τι ήθελε, και κατά τη συνομιλία, και μάλιστα περί πνευματικής ζωής, το Γεροντάκι μεταξύ άλλων για τη ζωή του, του εξομολογήθηκε και την ακόλουθη θαυμαστή οπτασία, από την οποία πιστοποιείται η ενάρετη και αγία ζωή του.

  Κατά την 14η Σεπτεμβρίου του έτους 1967, κατά την οποία ιδιαιτέρως εορτάζει η Μονή Ξηροποτάμου, καθώς έχει τον Μέγα Τίμιο Σταυρό και μάλιστα με την οπή που προσηλώθηκε ο Κύριος, για χάρη της εορτής πήγε και αυτός να συνεορτάσει, και συνάμα να προσκυνήσει και να ασπασθεί το Πανάγιο Ξύλο.

  Κατά την ώρα της προσκυνήσεως και του ασπασμού στους αίνους, ο Γέροντας ήλθε σε έκσταση

«Ελάτε, όλα τα έθνη, να προσκυνήσουμε το ευλογημένο ξύλο»

Το Δοξαστικό του Μεγάλου Εσπερινού της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού παρουσιάζει όλο το μυστήριο της πτώσεως και της σωτηρίας, της παρακοής και της αποκατάστασης, του ξύλου του Παραδείσου και του ξύλου του Σταυρού. Η Εκκλησία καλεί «πάντα τα έθνη» να προσκυνήσουν το «ευλογημένο ξύλο», διότι ο Σταυρός δεν αφορά έναν λαό ή μια εποχή, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ο Σταυρός παρουσιάζεται ως το σημείο όπου φανερώνεται η «αιώνιος δικαιοσύνη» του Θεού. Αυτή η δικαιοσύνη δεν είναι ψυχρή τιμωρία ούτε απλή ανταπόδοση. Είναι η σωτήρια ενέργεια της αγάπης του Θεού, που αποκαθιστά τον άνθρωπο και θεραπεύει την πληγή της αμαρτίας. Ο άνθρωπος έπεσε με αφορμή το ξύλο της παρακοής· με το ξύλο του Σταυρού ανορθώνεται. Εκεί όπου ο διάβολος εξαπάτησε τον Αδάμ, εκεί ο Χριστός συντρίβει την απάτη του διαβόλου.

Ο ύμνος χρησιμοποιεί μια θεολογική αντιστροφή: ο εχθρός που εξαπάτησε τον άνθρωπο «δελεάζεται» από τον Σταυρό. Νομίζει ότι οδηγεί τον Χριστό στον θάνατο, αλλά στην πραγματικότητα οδηγείται ο ίδιος στην ήττα. Ο Σταυρός φαινομενικά είναι σημείο αδυναμίας, ταπείνωσης και καταδίκης. Στην πίστη της Εκκλησίας όμως είναι θρόνος δόξας, όπλο νίκης και πηγή ζωής. Η θεία αγάπη δεν νικά με εξωτερική δύναμη, αλλά με θυσία.

Κεντρική θέση στο Δοξαστικό έχει η φράση «Αίματι Θεού».

ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΟΛΟΙ…

Δεν ξέρω αν το πραγματικό γεγονός των ημερών είναι ο θάνατος του Μαζωνάκη ή το πλήθος που συγκεντρώθηκε γύρω από τον θάνατό του.
Ένας άνθρωπος που, πίσω από τα φώτα, την επιτυχία, την εκκεντρικότητα και τη δημόσια εικόνα του, έδινε συχνά την εντύπωση μιας βαθιάς μοναξιάς. Σαν να βρισκόταν ανάμεσα στους ανθρώπους και ταυτόχρονα πολύ μακριά τους.

Και ύστερα ήρθε ο θάνατος.Και μαζί του ήρθαν όλοι.
Κινητά υψωμένα, φωτογραφίες, βίντεο, αναρτήσεις, συγκίνηση, δάκρυα, τηλεοπτικές ώρες, ατέλειωτες συζητήσεις. Μια παράξενη λαϊκή αποθέωση ενός ανθρώπου που δεν μπορεί πια ούτε να τη δει ούτε να τη χρειαστεί.
Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό σημείο της ιστορίας.
Γιατί τόση αγάπη μετά;Πού ήταν πριν;
Δεν αφορά μόνο τον Μαζωνάκη. Αφορά εμάς.

Ζούμε σε μια εποχή με χιλιάδες «φίλους» και τρομακτικά μόνους ανθρώπους. Μια εποχή που ξέρει να παρακολουθεί, αλλά ξεχνά να πλησιάζει. Που φωτογραφίζει τον πόνο αντί να τον αγκαλιάζει. Που αποθεώνει τον νεκρό, ενώ πολλές φορές προσπερνά αδιάφορα τον ζωντανό.

Υψώσαμε σήμερα τη δυνατότητα του ανθρώπου να γίνει μεγαλύτερος από αυτό που του συνέβη.

...Υψώσαμε σήμερα τη δυνατότητα του ανθρώπου να γίνει μεγαλύτερος από αυτό που του συνέβη.
Γιατί ο Σταυρός δεν είναι το τέλος του ανθρώπου.
Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αποφασίζει αν θα πεθάνει από αυτό που έζησε ή αν θα αναστηθεί μέσα απ’ αυτό.

-π. Λίβυος

«Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει

π. Χριστόφορος Χρόνης

Εφημερίος Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου, Επίκουρος Καθηγητής στο ΕΚΠΑ, Θεολογική Σχολή-Τμήμα Θεολογίας

 Η έκφραση «χριστιανός άθεος» αποτελεί εκ πρώτης όψεως οξύμωρο σχήμα, δεδομένου ότι συνδυάζει δύο φαινομενικά αντιφατικούς όρους. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η συγκεκριμένη αντιφατική έκφραση περιγράφει μια πολύπλευρη πνευματική πραγματικότητα, που αναδεικνύει με αυξανόμενη ένταση, την απόσταση ανάμεσα στην ομολογία της πίστης και την πραγματική υπαρξιακή συμμετοχή στη ζωή του Θεού.[1]

 Η βιβλική παράδοση αναφέρεται επανειλημμένα στον κίνδυνο μίας «νεκρής πίστεως», δηλαδή μίας πίστεως που δεν συνοδεύεται από έργα, όπως αναπτύσσεται ρητώς στην καθολική επιστολή του Ιακώβου.[2] 

Επιπλέον, συναντούμε την πραγματικότητα της υποκριτικής λατρείας, όταν ο άνθρωπος τιμά τον Θεό με τα χείλη, ενώ η καρδιά του παραμένει μακριά απ’ Αυτόν.[3] Από τα αποστολικά μάλιστα χρόνια, η Εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με το φαινόμενο εκείνων των «αθέων πιστών», εκείνων που είχαν μόνο μία επιφανειακή εξωτερική μορφή ευσέβειας, αλλά ταυτόχρονα είχαν αρνηθεί τη δύναμη αυτής. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευσαν την κατάσταση αυτή όχι απλώς ως ηθική αδυναμία, αλλά ως απώλεια της ζωντανής και προσωπικής σχέσης με τον Χριστό, που καλείται να αποκαταστήσει η μετάνοια, η προσευχή και η μυστηριακή ζωή.

 Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι, όπου κυριαρχούν η εκκοσμίκευση, ο ατομικισμός, ο σχετικισμός, ο άκρατος και άκριτος δικαιωματισμός και η λειτουργική «κατανάλωση» της θρησκείας, το φαινόμενο του «χριστιανού αθέου» καθίσταται ολοένα και πιο διαδεδομένο. Συχνά η πίστη περιορίζεται σε μια θεωρητική αποδοχή, σε μια απλή πολιτισμική ταυτότητα ή ακόμα και σε έναν «ασφαλιστικό μηχανισμό» απέναντι στον θάνατο, χωρίς να παράγει ουσιαστική υπαρξιακή μεταμόρφωση στον άνθρωπο. Η στοχευμένη αντιμετώπιση αυτής της εσωτερικής κρίσης προϋποθέτει από την Εκκλησία μια ποιμαντική προσέγγιση που δεν αρκείται στην καταγγελία, αλλά παρακινεί τον άνθρωπο να εισέλθει ξανά σε μια βαθύτερη και ζωντανή σχέση με τον Ζώντα Θεό.

Η ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 Ο νεοελληνικός θρησκευτικός στοχασμός και η νεοελληνική λογοτεχνία –θρησκευτική ή όχι, αδιάφορο– έξω από ελάχιστες εξαιρέσεις, πέρασαν πολύ επιδερμικά πάνω από το Μυστήριο της Σταυρώσεως. Οι περισσότεροι είναι δεμένοι στο άρμα της Δύσεως, που με μια γλυκερώτατη συναισθηματικότητα, κουβαλάει πίνακες ατελείωτους με αισθηματικές αναλύσεις, που δεν ξεπερνούν το ηλιοβασίλεμα της φρικτής ημέρας της Σταυρώσεως.

 Πρέπει εδώ να προλάβω μιαν αντίρρηση: «Αφού δεν έχουμε ντόπια θρησκευτική λογοτεχνία άξια, τι θέλετε να κάμουμε;» –και έτσι επαναπαύονται, όσοι μιμούνται ή διαπορθμεύουν της μετριότητες της ρωμαιοκαθολικής ή προτεσταντικής λογοτεχνίας, στον περίβολο της ελληνικής ορθοδοξίας. Κι ως ένα σημείο, ίσως, φαίνεται πως έχουν δίκιο. Γιατί, εκτός από ένα-δυο βιβλία επιστημονικά, που δεν προσφέρονται για τον λαό, μα για τον ειδικό αναγνώστη, στο θέμα αυτό εδώ δεν έχουμε τίποτ’ άλλο. Να μην πάρουμε, λοιπόν, απ’ τους ξένους που έχουν; Για να κλείσουμε αυτή την εισαγωγική παράγραφο, απαντούμε:

 Αν θέλουμε να δώσουμε καθαρή και στερεά τροφή στον λαό μας, έχουμε τόση πολλή στην Πατερική παρακαταθήκη της ελληνικής Ορθοδοξίας και της Ανατολής γενικώτερα, που μπορούμε να θρέψουμε, όχι μόνο τον ελληνικό λαό, μα την υφήλιο ολάκερη, για εκατομμύρια χρόνια. Κι ας μην πει κανείς, ότι είναι πολύ βαρειά και βαρυστόμαχη. Για τους απλοϊκώτερους μπορούμε να την αραιώνουμε, μεταφράζοντάς την, χωρίς να την αλλοιώνουμε εσωτερικά. Πιστεύω, πως τούτο είναι χιλιάδες φορές προτιμότερο, από το να προσφέρουμε –και να δίνουμε έτσι να πιστεύει ο κόσμος που μας εμπιστεύεται ότι δεν έχουμε τίποτε καλύτερο από– το «γάλα», το «χορτάρι» και τα «ξυλοκέρατα», που μας έρχονται, αφού τα παραγγέλλουμε, με το ταχυδρομείο του εξωτερικού. Ας σημειώσουμε ακόμη, πως μ’ αυτό δεν έχουμε σκοπό να κλείσουμε τα παράθυρα, που μας επιτρέπουν να μην αγνοούμε τους ξένους. Θέλουμε να πούμε, πως στοιχειώδης σύνεση μάς επιβάλλει μεγαλύτερον έλεγχο προς ό,τι έρχεται απ’ έξω, και μεγαλύτερο σεβασμό και ζωντανή αξιοποίηση των ορθοδόξων πνευματικών θησαυρών μας.

 Η σκέψη και ο στοχασμός όλων των χριστιανών αυτές τις μέρες προσκυνούν ευλαβικά τους Αγίους Τόπους, όπου ο Χριστός σταυρώθηκε. Κι όλων των εντύπων –που γνωρίζουν τα ενδιαφέροντα των αναγνωστών τους– οι στήλες, φιλοξενούν άρθρα και ειδικά μελετήματα, για να μας δώσουν μια ευκαιρία να νιώσουμε καλύτερα το πνεύμα των ημερών, δηλαδή το νόημα της Σταυρώσεως του Χριστού, για τη ζωή και τη σωτηρία των ανθρώπων.

  Πιστεύουμε, πως οι καλύτεροι ερμηνευτές αυτού του νοήματος, είναι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Γιατί αυτοί μονάχα μπόρεσαν να νιώσουν τη «χαρμολύπη» του Σταυρού,

Κάνοντας το σημείο του σταυρού αποδεχόμεθα δύο θεμελιώδη δόγματα της πίστεώς μας.

Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος

[...]Εμείς, οι Ορθόδοξοι, αγαπητοί, όταν κάνομε το σημείο του σταυρού μας, ενώνομε τα τρία δάκτυλα του δεξιού μας χεριού. Αυτό. Και αυτό σημαίνει ότι εδώ αποδεχόμεθα δύο πελώρια, θεμελιώδη, τα πρώτα, θα λέγαμε, δόγματα της πίστεώς μας. 

 Πρώτα το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Θεμελιώδες! Κάνοντας λοιπόν αυτά και εφόσον τα τρία δάκτυλα ενούνται, εδώ ενούνται, και είναι και ίσα, σημαίνει δέχομαι Έναν Θεό, τρία πρόσωπα, και τα τρία πρόσωπα είναι ίσα. Έτσι εκφράζω την πίστη μου εις τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν.

  Το δεύτερον: κάνω μετά το σημείον του σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Πιστεύω εις το δεύτερον μεγάλο δόγμα, της λεγομένης Θείας Οικονομίας. Δηλαδή της Ενανθρωπήσεως. Διότι παραδέχομαι τον Σταυρό, επειδή ενηνθρώπισε ο Υιός του Θεού και εσταυρώθη επί του Σταυρού. Αυτά τα δύο μεγάλα δόγματα τα ομολογώ και τα αποδέχομαι και τα φωνάζω, τα κράζω, όταν κάνω μετά παρρησίας το σημείον του Τιμίου Σταυρού.

Ακόμη, όταν κάνω τον σταυρό μου -κάπου, στην Άπω Ανατολή, ξέρω γω, στον Βόρειο Πόλο, στον Νότιο Πόλο,

Άγιος Μελέτιος Πηγάς-Ο ομολογητής Πατριάρχης Αλεξανδρείας(+12 Σεπτεμβρίου)

 ΛΑΜΠΡΟΣ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΣ Θεολόγος - Καθηγητής

Στους χαλεπούς χρόνους της οθωμανικής δουλείας η Θεία Πρόνοια ευδόκησε να αναδειχθούν μεγάλες πνευματικές μορφές, οι οποίες διακόνησαν, λάμπρυναν, στήριξαν την Εκκλησία του Χριστού και προσέφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες στο υπόδουλο Γένος μας. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μελέτιος Πηγάς, Πατριάρχης Αλεξανδρείας, μια σπουδαία μορφή του 16ου αιώνα.

Γεννήθηκε στον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης το 1549 από ευσεβείς, εναρέτους και εύπορους γονείς, οι οποίοι ενστάλαξαν στη ψυχή του βαθιά ευσέβεια και ενάρετη ζωή. Από μικρός έδειξε μεγάλη έφεση στα γράμματα και γι’ αυτό οι γονείς του φρόντισαν να πάρει την καλλίτερη δυνατή παιδεία, κοντά στους σπουδαιότερους δασκάλους της εποχής του, μεταξύ των οποίων υπήρξε ο φημισμένος ιερομόναχος Μελέτιος Βλαστός. Κοντά του διδάχτηκε την ελληνική και λατινική γλώσσα, γραμματική, φιλοσοφία και ρητορική. Επίσης κοντά στον σπουδαίο αυτό δάσκαλο διδάχτηκε τον ενάρετο και ηθικό βίο, ο οποίος τον ακολούθησε σε ολόκληρη την ζωή του.

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κρήτη, και σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, μετέβη στην Ιταλία, στο φημισμένο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Σπούδασε φιλοσοφία, θεολογία, ιατρική και νομική. Αλλά το πνευματικό κλίμα εκεί ήταν άκρως εχθρικό προς τους ορθοδόξους σπουδαστές, οι οποίοι δέχονταν ισχυρές πιέσεις να αποδεχτούν τις δυτικές κακόδοξες αρχές και δυστυχώς πολλοί υπέκυπταν, ερχόμενοι κατόπιν στην Ελλάδα έκαναν προσηλυτισμό υπέρ του Παπισμού. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ο Μελέτιος και τις αφόρητες πιέσεις των παπικών, παρέμεινε αμετακίνητος στην ορθόδοξη πίστη, δεν διανοήθηκε να ενδώσει στις κακοδοξίες τους.

Επίσης είχε να αντιμετωπίσει και ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα. Τα παπικά πανεπιστήμια, προκειμένου να χορηγήσουν τους τίτλους σπουδών στους αποφοίτους, απαιτούσαν ορκωμοσία υποταγής στον “Πάπα”! 

Ο Μελέτιος βρέθηκε σε μεγάλο δίλημμα, αλλά εν τέλει δεν υπέκυψε στον εκβιασμό, αρνούμενος να δηλώσει υποταγή στον “Πάπα” και πίστη στα παπικά κακόδοξα δόγματα. Απέρριψε με οργή κάθε βέβηλη σκέψη να αρνηθεί την Ορθοδοξία και να ασπασθεί τον Παπισμό.

 Προτίμησε να στερηθεί τις πανεπιστημιακές περγαμηνές, παρά τον θησαυρό της ορθοδόξου πίστεως, της μόνης σώζουσας, πίστεως! Ήταν η πρώτη μεγάλη ομολογητική ηρωική του πράξη, η οποία σημάδεψε την κατοπινή του πολυτάραχη πορεία. 

Είναι πολύ χαρακτηριστική η ρήση του Γ. Βαλέτα: «Αυτή η παλληκαριά του, αυτή η σκληρή δοκιμασία της συνείδησής του, εθνικής και θρησκευτικής, άνοιξε μπροστά στα μάτια του νεαρού σπουδαστή όλο το σκοτεινό βάθος του παπισμού και τον έκανε να βάλει σαν πρώτιστο σκοπό της ζωής του την καταπολέμησή του και την απολύτρωση της πατρίδος από την καταστροφική επιρροή του. Τότε διατυπώνει ένα πρόγραμμα ζωής• να ντυθή το ράσο και να γίνη στρατιώτης της Ορθοδοξίας να σώση το νησί του και την Ελλάδα και όλη την ορθόδοξη Ανατολή απ’ τον κίνδυνο του εκλατινισμού, που προκαλούσε τότε στους μορφωμένους έλληνες χειρότερη ανησυχία και φόβο από τον τουρκικό ζυγό…» (Μελέτιος Πηγάς, Χρυσοπηγή, Αθήναι 1958 σ. 28).

Ο Σταυρός νικά

Ο Ισραήλ υπήρξε λαός απειθής και σκληροτράχηλος. Η σχέση του με τον Θεό ήταν διαρκώς μεταβαλλόμενη. Παρά τα θαυμαστά σημεία που συνόδευσαν την απελευθέρωσή του απ’ τη δουλεία της Αιγύπτου, η εμπιστοσύνη του προς τον Θεό δεν ήταν καθόλου δεδομένη. Με το πρώτο εμπόδιο η στάση του άλλαζε. Πολύ εύκολα επαναστατούσε και γόγγυζε. Ο Θεός προσπαθούσε με κάθε τρόπο να παιδαγωγεί τον λαό του. Και όταν όλα τα άλλα μέσα αποτύγχαναν, κατέφευγε σε δραστικές ενέργειες για να τον συνεφέρει.Έτσι, λίγο μετά την πρωτοφανή διάβαση της Ερυθράς θάλασσας, η έλλειψη νερού ανέδειξε στο έπακρο τη μικροψυχία των Ισραηλιτών και τους έφερε για μια ακόμη φορά σε οξεία σύγκρουση με τον Θεό. Ήταν στην έρημο Ραφιδείν, όπου ο Μωυσής χτύπησε με τη θαυματουργή ράβδο του τον βράχο που του υπέδειξε ο Θεός. Ένα ολόκληρο ποτάμι ξεπετάχτηκε για να πιεί ο λαός. Όμως ονομάστηκε ο τόπος εκείνος «Πειρασμός και Λοιδόρησις», γιατί ύβρισαν εκεί τον Κύριο και τον πίκραναν με την έλλειψη εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του.

Ο Θεός επέτρεψε τότε σ’ ένα γειτονικό πολεμικό λαό να τους επιτεθεί. Ήταν οι Αμαληκίτες, απόγονοι του Ησαύ, γιου του Ισαάκ. Επιτέθηκαν στην οπισθοφυλακή του Ισραήλ και χτύπησαν τους βραδυπορούντες. Ο Μωυσής έδωσε εντολή στον Ιησού του Ναυή να σχηματίσει μια επίλεκτη ομάδα και να αντεπιτεθεί. Και ενώ ξεκίνησε η μάχη, ο Μωυσής με τη συνοδεία του Ααρών και του Ωρ ανέβηκε στην κορφή κάποιου κοντινού βουνού για να παρακολουθεί.

Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΕΞΟΔΟΣ: ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Οι Έλληνες σκότωσαν τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας για πάντα.
Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΕΞΟΔΟΣ: ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Κείμενο του Tempus Invictus

Ένα από τα πιο άγνωστα και πιο σκοτεινά σημεία της Μικρασιατικής Καταστροφής δεν είναι η μάχη στο Αφιόν Καραχισάρ αλλά είναι ένας Ελληνικός νόμος.
Ενώ από τις αρχές του 1922 συζητιόταν στα ανώτατα κλιμάκια η εκκένωση της Μικράς Ασίας από τον ελληνικό στρατό, η μοναρχική κυβέρνηση Γούναρη - Πρωτοπαπαδάκη αποφάσισε το αντίθετο για τον άμαχο πληθυσμό, να του απαγορεύσει να φύγει.

1. Ο Νόμος 2870/1922
Η απόφαση πήρε τη μορφή νόμου. Ο Νόμος 2870/1922 προέβλεπε αυστηρές πειθαρχικές και χρηματικές ποινές για όσα πλοία συλλαμβάνονταν να μεταφέρουν Ελληνικό πληθυσμό από τη Μικρά Ασία στην Ελλάδα.
Ψηφίστηκε «ομοφώνως» στη συνεδρίαση της 14ης Ιουλίου 1922 και υπογράφτηκε στις 16 Ιουλίου 1922 από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και τον Υπουργό Δικαιοσύνης Λ.Κ. Ρούφο. Στις 18 Ιουλίου τέθηκε η «μεγάλη του Κράτους σφραγίς» από τον Δημήτριο Γούναρη. Άρχισε να ισχύει από τη δημοσίευσή του στο ΦΕΚ στις 20 Ιουλίου 1922, Φύλλο 119.

Στο εισαγωγικό του έγραφε:
«Ψηφισάμενοι ομοφώνως της Γ’ εν Αθήναις Εθνικής Συνελεύσεως απεφασίσαμεν και διατάσσομεν...»
Το άρθρο 1: «Απαγορεύεται η εν Ελλάδι αποβίβασις προσώπων ομαδόν αφικνουμένων εξ αλλοδαπής, εφ’ όσον ούτοι δεν είναι εφωδιασμένοι δια τακτικών διαβατηρίων νομίμως τεθεωρημένων...»
Λίγους μήνες πριν, την Άνοιξη του 1922, η ίδια κυβέρνηση είχε απορρίψει την πρόταση της οργάνωσης Μικρασιατική Άμυνα (επικεφαλής ήταν ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος ο οποίος είναι και Άγιος της εκκλησίας της Ελλάδος) για ανακήρυξη Ιωνικού Κράτους, με δημιουργία ντόπιου στρατού και γραμμής άμυνας για να σταματήσει τον Κεμάλ.

Όταν η τιμή γίνεται ποινή Η περίπτωση Αμβροσίου και το μήνυμα προς κάθε φωνή κριτικής στην Εκκλησία

Γεωργιος Αποστολακης

Δεν είναι σκοπός αυτού του σημειώματος να υπερασπιστεί τον πρώην Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο.
Δεν θα αποτιμήσουμε εδώ τη μακρά εκκλησιαστική διαδρομή του, τις δημόσιες παρεμβάσεις του, τις συγκρούσεις του, τις υπερβολές ή τις ορθές τοποθετήσεις του. Όλα αυτά αποτελούν διαφορετικό και πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο.
Ούτε πρόκειται να εξετάσουμε μία προς μία τις θέσεις που περιλαμβάνονται στην ανοικτή επιστολή του πιστού Αριστείδη Δασκαλάκη, την οποία ο πρώην Μητροπολίτης διαβίβασε και προσυπέγραψε. Δεν ενδιαφέρει, για τις ανάγκες αυτού του άρθρου, εάν συμφωνούμε με κάθε φράση της, ούτε ποια είναι η εκκλησιαστική κατάσταση του συντάκτη της.

Το ζήτημα που ανακύπτει είναι διαφορετικό. Και, κατά τη γνώμη μας, πολύ σοβαρότερο.
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος είχε αποφασίσει να απονείμει στον πρώην Μητροπολίτη Αμβρόσιο τον Χρυσό Σταυρό μετ’ Αστέρος του Παρασήμου του Αποστόλου Παύλου, με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα ετών αρχιερωσύνης. Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, η τιμητική αυτή διάκριση ανακλήθηκε.
Τι είχε μεσολαβήσει; Η προσυπογραφή και διαβίβαση μιας επιστολής που ασκούσε σκληρή κριτική στη διοικούσα Εκκλησία. Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.

Άξιος τιμής όσο σιωπά;
Εάν ένας επίσκοπος κρίνεται άξιος μιας μεγάλης εκκλησιαστικής τιμής για την πεντηκονταετή αρχιερατική διακονία του, εύλογα γεννάται το ερώτημα: τι συνέβη μέσα σε λίγες ημέρες ώστε να πάψει να είναι άξιος αυτής της τιμής;
Άλλαξε η πεντηκονταετής διαδρομή του; Ανακαλύφθηκε κάποιο άγνωστο μέχρι τότε περιστατικό της αρχιερατικής του ζωής; Ανατράπηκαν ξαφνικά τα πραγματικά δεδομένα πάνω στα οποία είχε στηριχθεί η αρχική απόφαση; Ή μήπως το καθοριστικό νέο στοιχείο ήταν ότι ο τιμώμενος έπαψε να σιωπά και έθεσε το όνομά του κάτω από ένα κείμενο αυστηρής κριτικής προς την εκκλησιαστική διοίκηση;

Ας σταθούμε δίπλα στους σταυρωμένους αδελφούς και αδελφές μας που βρίσκονται γύρω μας.

Έρχεται η γιορτή της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
Ο Κύριος μας, σταυρώθηκε και μαζί Του σταυρώθηκαν και οι αμαρτίες μας. Με την Ανάστασή Του ο θάνατος ηττήθηκε.

Τούτη τη μέρα συνηθίζεται να γιορτάζουν όσοι έχουν το όνομα Σταύρος ή Σταυρούλα. Όμως θεωρώ πως σωστό είναι να γιορτάζουμε μαζί με αυτούς και κάποιους άλλους ανθρώπους. Αυτούς που σταυρώνονται καθημερινά.

Είναι δίπλα μας. Αν σηκώσουμε το κεφάλι από την οθόνη του κινητού μας καθώς περπατάμε θα τους δούμε. Είναι ο άστεγος που κοιμάται στο πεζοδρόμιο και χαλάει την αισθητική μας. Είναι ο εθισμένος στις ουσίες που ζητά λίγα ψιλά και μας τρομάζει όταν πλησιάζει πολύ. Είναι εκείνος ο άνθρωπος που παλεύει με μία ανίατη ασθένεια. Είναι μια γυναίκα που μόνη της παλεύει να μεγαλώσει τα παιδιά της σε μια κοινωνία που πολλοί θα προσπαθήσουν να την εκμεταλλευτούν. Είναι εκείνοι όλοι που με ένα μισθό προσπαθούν να ζήσουν αξιοπρεπώς τις οικογένειές τους. Είναι αυτοί που αδικούνται στις δουλειές τους. Αυτοί που προσπαθούν να συνηθίσουν την απώλεια κάποιου δικού τους. Την προδοσία από έναν φίλο ακόμα.

Αύριο "γιορτάζει" ένας από τους ομορφότερους ναούς

 Αύριο "γιορτάζει" ένας από τους ομορφότερους ναούς σε ολόκληρη την Ελλάδα!
Ο ναός του Τιμίου Σταυρού στον Ασπροπόταμο Τρικάλων.

 Αποκαλείται ο «Παρθενώνας του Ασπροπόταμου». Είναι η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού (γνωστή και ως «Μονή Δολιανών»), διάσημη για τους 13 τρούλους, ένα μνημείο σπάνιας αρχιτεκτονικής αξίας.

  Μέσα στην άγρια ομορφιά της Πίνδου και αγκαλιασμένη από τα έλατα, η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στέκει αγέρωχη εδώ και αιώνες, αποτελώντας έναν μοναδικό προορισμό για όσους αναζητούν πνευματική γαλήνη, ιστορικό ενδιαφέρον και φυσική ομορφιά. Βρίσκεται στην περιοχή του Ασπροποτάμου Τρικάλων, ανάμεσα στα γραφικά χωριά Κρανιά και Δολιανά, και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και πολιτιστικά μνημεία της Θεσσαλίας.

Το θέλημα είναι ο εχθρός του Σταυρού

 Πλησιάζουμε την δεσποτική εορτή του Σταυρού. Μας δημιουργείται η εντύπωση ότι αφού ο καθένας μας κουβαλάει τον δικό του σταυρό, αυτό αρκεί για να είναι δικαιωμένος. Όμως στον σταυρό προσηλώθηκε και ο αγνώμων ληστής και τόσοι αδιαφοροι για Θεό εγκληματίες.

 Ο Γέροντας Αιμιλιανός είπε '' κάνε ό,τι θέλεις αρκεί να μην κάνεις αυτό που θέλεις''. Σταυρός δικαίωσης, σταυρός με νόημα είναι να κόβεις και να αρνείσαι το θέλημα σου. Ναι το δικό σου θέλημα. Αυτό έκανε ο ίδιος ο Χριστός στον κήπο της Γεθσημανή. Από το '' ας παρέλθει το ποτήρι τουτο'' εως το '' γενηθήτω το θέλημα σου'' , μια οδυνηρή, αιματηρή, φρικτή Σταύρωση πριν τον Σταυρό. Η ανθρώπινη φύση Του υποτάχθηκε στην θεϊκή. Η ανθρώπινη φύση Του αποδείχθηκε όπως ήταν θεανθρωπινη εξαρχής. Ηταν μια διατρανωση της ταυτότητας Του.Μια νίκη, η οποία γέννησε την παρηγοριά για εμάς. Η αγωνία Του επίσης έφτασε στο αποκορύφωμα της.

  Είναι η αγωνία όλων των γενεών. Αυτή η σύνθλιψη , η ταπείνωση του Χριστού γέννησε την ειρήνη. Την μυστική αυτή χαρά, η οποία κοινωνείται σε κάθε Χριστιανό εκούσια εσταυρωμένο. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε σκοτεινή και εύπεπτη πνευματικά κουλτούρα στηρίζει την ύπαρξη και την διάδοση της στην υπακοή στο θέλημα και στην κολακεία του θελήματος.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να εξαλείψει την ανθρωπότητα;

Στέλεχος της Anthropic προειδοποιεί: Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να εξαλείψει την ανθρωπότητα

 Όταν ένας άνθρωπος που εργάστηκε στην OpenAI και στην Anthropic αποχωρεί προειδοποιώντας ότι οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης «παίζουν με τις ζωές μας», αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο στα λόγια του. Έχει δει από μέσα την προσπάθεια ανάπτυξης αυτών των συστημάτων και εκφράζει τον φόβο ότι η ταχύτητα με την οποία προχωρούν μπορεί να ξεπεράσει τη δυνατότητά μας να τα ελέγξουμε.

Έχουμε συνηθίσει να παραχωρούμε μικρά κομμάτια της ζωής μας για λίγη περισσότερη ευκολία και συχνά πατάμε «αποδοχή» χωρίς να γνωρίζουμε πού καταλήγουν όσα μοιραζόμαστε. Οι συνομιλίες μας, οι φωτογραφίες των παιδιών μας, οι συνήθειες και οι πιο προσωπικές μας ανησυχίες γίνονται δεδομένα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να προβλέψουν τη συμπεριφορά μας και να επηρεάσουν τις επιλογές μας.

Αλεξ. Παπαδιαμάντης, ❝Στην Παναγίτσα στο Πυργί❞

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΟ ΘΩΡΗΚΤΟ ''ΛΗΜΝΟΣ'', 27 ΙΟΥΝΙΟΥ 1921

Μια ιστορική φωτογραφία… Μια ήρεμη στιγμή επάνω στο κατάστρωμα ενός πολεμικού πλοίου…Και στο κέντρο της, μια μορφή που έμελλε, λίγο περισσότερο από έναν χρόνο αργότερα, να βαδίσει ολομόναχη προς το μαρτύριο και την αθανασία…

Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος φωτογραφίζεται στις 27 Ιουνίου 1921 επάνω στο θωρηκτό «Λήμνος», περιστοιχισμένος από αξιωματικούς και άνδρες του Πολεμικού Ναυτικού. Πίσω τους δεσπόζει το επιβλητικό πυροβόλο του πλοίου! Μπροστά του, ανάμεσα στις λευκές στολές, στέκει η σκοτεινή ιερατική μορφή του!
Ήρεμη. Ακίνητη. Σχεδόν προφητική…

Τότε, κανείς από όσους στάθηκαν απέναντι στον φωτογραφικό φακό δεν μπορούσε ίσως να φανταστεί πόσο κοντά βρισκόταν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Ούτε ότι η Σμύρνη, η πολύβουη και κοσμοπολίτικη πόλη των Ελλήνων, θα παραδιδόταν σύντομα στη φωτιά, στο αίμα και στον ξεριζωμό. Ούτε ότι ο Ποιμενάρχης της θα γινόταν ένα από τα ιερότερα και τραγικότερα σύμβολα της Μικρασιατικής Καταστροφής...

Κι όμως, ο Χρυσόστομος γνώριζε τον κίνδυνο.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Κυριακή προ της Υψώσεως)

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, δίνει στους Χριστιανούς την ευκαιρία να θυμούνται πάντα την ανυπέρβλητη σταυρική θυσία του Χριστού. Υλοποιώντας ο Θεός Πατήρ «βουλήν προαιώνιον», το προ αιώνων σχέδιό του, αποστέλλει στον κόσμο τον Υιό του, για να παραδοθεί στον θάνατο, ώστε να ανασύρει από την αιώνια απώλεια κάθε άνθρωπο που θα πιστεύει σ’ αυτόν και να του χαρίσει «ζωήν αιώνιον» (Κυριακή προ της Υψώσεως).

Ο Χριστός τόνισε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτή (Ιω. 15, 13). Έκτοτε ο Σταυρός, «το σημείον του Υιού του ανθρώπου», έγινε το σύμβολο της υπέρτατης θυσίας, η εικόνα της απέραντης αγάπης. Από ξύλο κατάρας, έγινε ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός. Η πηγή κάθε ευλογίας στη ζωή των ανθρώπων. Και ήταν απολύτως φυσικό να γίνει ο Σταυρός του Χριστού το πιο αγαπημένο ιερό κειμήλιο και αντικείμενο των Χριστιανών. Η αγία Ελένη ήταν η πρώτη που τον αναζήτησε και τον βρήκε. Ανέσκαψε τον τόπο του Γολγοθά, όπου είχε πεταχτεί ο Σταυρός από τους Εβραίους και είχε σκεπαστεί από ποικίλα υλικά. Και ανακάλυψε όχι μόνο αυτόν, αλλά και τους σταυρούς των δύο ληστών που συσταυρώθηκαν μαζί του.

Η Αγία Θεοδώρα της Βάστας και η συμμετοχή της κτίσης στην αγιότητα

 Η μνήμη της Αγίας Θεοδώρας της Βάστας μάς παρουσιάζει μία από τις πιο παράδοξες και θαυμαστές μαρτυρίες της Ορθόδοξης παράδοσης. Στο πρόσωπό της συναντώνται η αγιολογική αφήγηση, η ευλάβεια του λαού και η ίδια η φύση, η οποία μοιάζει να συμμετέχει σιωπηλά στο μυστήριο της αγιότητας.

 Σύμφωνα με την παράδοση, η νεαρή Θεοδώρα, λίγο πριν από τον μαρτυρικό της θάνατο, προσευχήθηκε το σώμα της να γίνει εκκλησία, τα μαλλιά της δέντρα και το αίμα της ποτάμι. Στον τόπο του μαρτυρίου της υψώνεται μέχρι σήμερα ο μικρός ναός της. Από τη στέγη του φυτρώνουν δέντρα, ενώ κάτω από τα θεμέλιά του αναβλύζει νερό. Το γεγονός αυτό δεν προκαλεί μόνο θαυμασμό. Μας καλεί να σταθούμε με ευλάβεια μπροστά σε ένα σημείο όπου η πίστη, η θυσία και η κτίση συνδέονται με τρόπο απτό και ζωντανό.

 Το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας δεν είναι απλώς ένα προσκύνημα. Είναι μαρτυρία ότι η θυσιαστική αγάπη, όταν προσφέρεται στον Θεό, δεν μένει άκαρπη. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει τέλος, η Εκκλησία διακρίνει αρχή ζωής. Εκεί όπου φαίνεται η φθορά, αναδύεται η ελπίδα. Τα δέντρα που υψώνονται από τη στέγη και το νερό που τρέχει στα θεμέλια φανερώνουν, με τρόπο αισθητό, ότι η χάρη του Θεού δεν αγγίζει μόνο την ψυχή, αλλά ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη και ολόκληρη την κτίση.

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αντιμετωπίζει την ύλη ως κάτι ξένο προς τη σωτηρία. Αντίθετα, όλη η λατρευτική και μυστηριακή της ζωή μαρτυρεί πως ο Θεός αγιάζει τον άνθρωπο μαζί με την κτίση. Το νερό του Βαπτίσματος, το λάδι του Ευχελαίου, ο άρτος και ο οίνος της Θείας Ευχαριστίας, το ξύλο του Σταυρού, τα ιερά λείψανα και οι εικόνες φανερώνουν ότι η ύλη μπορεί να γίνει φορέας χάριτος. Δεν σώζεται ένας αφηρημένος άνθρωπος, αποκομμένος από το σώμα και τον κόσμο· σώζεται ολόκληρος ο άνθρωπος, μέσα στην πραγματικότητα της δημιουργίας.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΕΦΕΥΓΕ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ

Οι άνδρες 18–45 ετών που δεν επιτρεπόταν να φύγουν

Στις φωτογραφίες από την εκκένωση της Σμύρνης βλέπουμε κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Ανθρώπους φορτωμένους με έναν μπόγο, στριμωγμένους στην προκυμαία, να περιμένουν απελπισμένα τη σειρά τους για να ανέβουν σε κάποιο πλοίο.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που συχνά περνά απαρατήρητη.
Πολλές από αυτές τις οικογένειες δεν έφευγαν ολόκληρες.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1922 αμερικανικό τηλεγράφημα από τη Σμύρνη κατέγραφε επίσημη τουρκική διακήρυξη, οι άνδρες πρόσφυγες ηλικίας 18 έως 45 ετών θεωρούνταν αιχμάλωτοι πολέμου. Οι υπόλοιποι μπορούσαν να απομακρυνθούν μέχρι την 1η Οκτωβρίου.
Λίγες ημέρες αργότερα, νέα αμερικανική αναφορά σημείωνε ακόμη πιο καθαρά ότι όλοι οι άνδρες από 18 έως 45 ετών είχαν χωριστεί από τους υπόλοιπους πρόσφυγες.

Κάποιοι χρησιμοποιούνταν για τον καθαρισμό των ερειπίων ή για εργασίες στη σιδηροδρομική γραμμή. Για την τύχη όμως των περισσότερων οι Αμερικανοί παραδέχονταν ότι δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν αξιόπιστες πληροφορίες.
Και αυτή η ψυχρή υπηρεσιακή διατύπωση κρύβει πίσω της κάτι πολύ πιο σκληρό.
Μια γυναίκα μπορούσε να φτάσει στην προκυμαία με τον άνδρα της και τα παιδιά της και, λίγο πριν από την επιβίβαση, η οικογένεια να χωριστεί.
Εκείνη να ανέβει στο πλοίο, εκείνος να μείνει πίσω, χωρίς να γνωρίζει κανείς αν και πότε θα ξανασυναντηθούν.

Πώς θα σου φαινόταν εκεί που μνημονεύω τα ονόματα στην προσκομιδή να βάλω ένα κασετοφωνάκι να τα λέει...

- Μιχάλη μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;
Πώς θα σου φαινόταν εκεί που μνημονεύω τα ονόματα στην προσκομιδή να βάλω ένα κασετοφωνάκι να τα λέει και εγώ να "τσιμπάω" στα πρόσφορα ;
-( Μα τι με ρωτάει; Γιατί; Τι να του πω; )

Ξαφνικά μία φορά στο ιερό με κάλεσε και με ρώτησε αυτό. Ο μακαριστός πατήρ Κωνσταντίνος καθημερινά μνημόνευε πάρα πολλά ονόματα με τα πολλά πρόσφορα και όχι μόνο . Εννοείται ποτέ δεν έπαιρνε χρήματα, καθόλου. Ξεκινούσε 5.30 την ακολουθία με το μεσονυκτικό, τον όρθρο με τα καθίσματα του ψαλτηρίου ,ψαλτά όλες τις ωδές των κανόνων,Θεία Λειτουργία, ώρες, κλπ και είχε αυξημένο χρόνο να διαβάζει τα πάρα πολλά ονόματα. Ακόμα και αν πηγαίναμε εκδρομή ξεκινούσε πιο νωρίς)
- ( Ξέρω γω πάτερ; ) Μήπως ετοιματζίδικο;
- Σωστά! Αυτό να κάνεις και συ.Να βάζεις κόπο να τα γράφεις. Εγώ δεν έχω πρόβλημα να τα διαβάζω (και φωτοτυπία αν τα φέρεις) αλλά εσύ πρέπει να βάζεις κόπο