Καί τό κυριότερο: ή προσευχή δέν υπάρχει γιά νά αλλάξω Τόν Θεό.Υπάρχει γιά νά αλλάξει εμένα.
Προσεύχομαι γιά νά κοινωνήσω Τόν Θεό όχι γιά νά τού πώ τί θά κάνει.
Ή προσευχή δέν είναι μαγικό κουμπί πού πατάμε γιά νά αποφύγουμε τόν πόνο.
Είναι σχέση.Είναι δύναμη.Είναι αγκαλιά.Είναι τρόπος νά αντέχουμε, νά φωτιζόμαστε καί πολλές φορές, ναί, νά αλλάζουν πράγματα.
Υπάρχουν θαύματα. Υπάρχουν ανατροπές. Υπάρχουν παρηγοριές πού δέν εξηγούνται.
Καί κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό:
Ή προσευχή κρατάει τήν καρδιά ζωντανή.Χωρίς προσευχή ό πόνος γίνεται κόλαση.
Μέ τήν προσευχή ό πόνος γίνεται δρόμος καί συχνά λύτρωση.
Είναι αυτό πού σε ενώνει μέ Τόν Θεό μέσα σέ ό,τι κι άν έρθει στήν ζωή σου.
Καί κάτι τελευταίο:
Μήν ζεις από τώρα όσα φοβάσαι ότι “μπορεί” νά συμβούν.Ζήσε τό σήμερα. Ζήσε τό τώρα.
Ή χάρη Τού Θεού δίνεται στή στιγμή πού τή χρειάζεσαι, όχι από πρίν.
Ό Θεός δέν υπόσχεται ότι δέν θά πονέσουμε.Υπόσχεται ότι δέν θα είμαστε μόνοι
Η Ελληνική και η Πορτογαλική διαφέρουν σημαντικά από τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες στη ονομασία των ημερών. 
Οι άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες στηρίχθηκαν κυρίως στο ελληνορωμαϊκό σύστημα, που βασιζόταν σε πλανήτες-θεότητες, ενώ στην Ελληνική ακολουθήθηκε το ιουδαϊκό ημερολόγιο — λόγω της μεγάλης επίδρασης της εβραϊκής παράδοσης στη χριστιανική παράδοση και τον Βυζαντινό πολιτισμό. Το σύστημα ακολούθησε και η Πορτογαλική.
Στο ιουδαϊκό ημερολόγιο, η βασική ημέρα ήταν το Σάββατο [< εβρ. šabbāt «ανάπαυση»] (γι' αυτό και η λέξη Σάββατο χρησιμοποιήθηκε συχνά σε ελληνιστικά κείμενα με την περιληπτική σημασία «εβδομάδα»). Έτσι:
Όμως, οι χριστιανοί έκαναν μία καίρια αλλαγή:
Η αντιστοιχία στα Ελληνικά διαμορφώθηκε ως εξής:
Σε κάποιες γλώσσες (πχ Ισλανδική, σλαβικές) ακολουθείται το σύστημα αυτό για ορισμένες ημέρες της εβδομάδας, αλλά με έναν μεικτό και ακανόνιστο τρόπο.
Λατινική Παράδοση.jpg)
Σύναξη πάντων των Στρατιωτικών Αγίων.jfif)
.jfif)
.jfif)
.jfif)
