ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Κυριακή 21 Απριλίου 2024

Μια Καληνύχτα Ευλογίας, από την Ιερουσαλήμ....


Μια Καληνύχτα Ευλογίας, από την Ιερουσαλήμ....
Γεσθημανή, Όρος των Ελαιών, Κοιλάδα των Κέδρων, Ρωσικό Ορθόδοξο μοναστήρι, Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής....

Περί κοινού εορτασμού του Πάσχα μετά των ετεροδόξων(π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

 Η Εκκλησία της Ελλάδος, αν ευρεθή ενώπιον προτάσεως περί κοινού εορτασμού του Πάσχα ή οιασδήποτε άλλης εορτής μετά των ετεροδόξων, οφείλει να αρνηθή και συζήτησιν καν περί του θέματος. 
 Τοιαύτη συζήτησις πρέπει να αποκλεισθή παντί σθένει και πάση θυσία, διότι αποτελεί ανατροπήν εκ των θεμελίων της Ορθοδόξου Δογματικής και ιδία της Εκκλησιολογίας. Ή πιστεύομεν ότι είμεθα η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ή δεν πιστεύομεν.

  Η Ορθόδοξος Εκκλησία, πεποιθυία ότι αύτη και μόνη είνε το Σώμα του Χριστού, ο στύλος και το εδραίωμα της Αληθείας, το Ταμείον της Χάριτος, το Εργαστήριον της Σωτηρίας, ενδιαφέρεται μεν ζωηρότατα περί της εις αυτήν επιστροφής των πεπλανημένων, αδιαφορεί όμως τελείως περί των εσωτερικών αυτών ζητημάτων, εν όσω ούτοι μένουν εν τη πλάνη. 
 Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος ηθέλησε να θεσπίση κοινόν εορτασμόν, αλλά διά τα μέλη της Εκκλησίας, ουχί διά τους εκτός αυτής ευρισκομένους. Δεν συνεζήτησεν ούτε μετά των Γνωστικών, ούτε μετά των Μαρκιωνιτών, ούτε μετά των Μανιχαίων, ούτε μετά των Μοντανιστών, ούτε μετά των Δονατιστών, ίνα εύρη βάσιν συνεννοήσεως περί κοινών εορτασμών. Και ότε βραδύτερον απεκόπησαν εκ του Σώματος της Εκκλησίας οι Αρειανοί, οι Νεστοριανοί, οι Μονοφυσίται, οι Εικονομάχοι κλπ. κλπ., η Εκκλησία ουδέποτε διενοήθη να προέλθη εις συνεννοήσεις μετ’ αυτών προς θέσπισιν κοινού εορτασμού είτε του Πάσχα είτε οιασδήποτε άλλης εορτής.

 Η Εκκλησία ρυθμίζει τα ζητήματα Αυτής, λαμβάνουσα υπ’ όψιν αποκλειστικώς και

Τό Μαρτύριο τής Αγίας Ειρήνουλας


Τό Μαρτύριο Τής Αγίας Ειρήνουλας.
 Τοιχογραφία Τού Ιερού Προσκυνήματος Αγίου Ραφαήλ Νικολάου Καί Ειρήνης Στό Άνω Σούλι Μαραθώνιος.

Σάββατο 20 Απριλίου 2024

Αυτή δεν είναι η... Μαρία;


 Σκέφτομαι όλους εκείνους που κυλίστηκαν στη λάσπη της πορνείας,στα λερά της σαρκολατρίας, στον ρύπο της φιληδονίας…Όλους εκείνους τους αμέτρητους, που επί τόσα χρόνια αγκάλιαζαν εφάμαρτα το κορμί της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας…Όταν η Αγία στην έρημο του Ιορδάνη, με τα καυτά της δάκρυα και την ατελεύτητη στερεή μετάνοιά της, διέγραφε μια- μια από την μνήμη του σπλαχνικού Πατέρα, τις ανείπωτες και θλιβερές μαγαρισιές της ψυχής της, εκείνοι που κάποτε έστω παρέσυρε, συνέχιζαν να σκέφτονται την Μαρία, ως την πιο μιαρή και πρόστυχη γυναίκα που είχαν συναντήσει στο διάβα τους.
  Όταν η Αγία Μαρία η Αιγυπτία συναντούσε τον Όσιο Ζωσιμά, πατώντας πάνω στα Ιορδάνεια νερά, όταν αυτός εξομολογώντας την ανακάλυπτε το δυσθεώρατο μέγεθος της Αγιότητάς της, όταν εκείνη η τρισμακάρια γινόταν πρότυπο μετανοίας εις τους απεράντους αιώνες, υπήρχαν οι αμέτρητοι κάποτε εραστές της, που ακόμη, δίχως τον παραμικρό δισταγμό, την ελάχιστη επιφύλαξη, την λογάριαζαν για πόρνη! Και την καταδίκαζαν με τεκμήρια αδιάσειστα, με μαρτυρίες και αποδείξεις ακλόνητες στην αιώνια κόλαση!

  Και έτσι έφυγαν κάποτε και εκείνοι οι αμέτρητοι από τούτη την πρόσκαιρη ζωή!

Είμαστε γυμνοί και στεγνοί από αγάπη. Αλλά εσύ είσαι η στολή και η στοργή της ζωής μας...


Σάββατο του Ακαθίστου Ύμνου. Σάββατο της Παναγίας, του πιο καθαρού πλάσματος που γεννήθηκε ποτέ...

«Χαίρε Στολή 
των γυμνών παρρησίας !»
Γυμνοί από αρετές και ειδικά από πίστη στον Αόρατο Θεό, τον διαρκώς παρόντα Τριαδικό Θεό της Αγάπης, το Θεό που μας έπλασε προσωπικά τον καθένα, προσφεύγουμε σήμερα σε Εκείνη που τον έφερε στον κόσμο. Είναι η στολή της Πίστης, της Εμπιστοσύνης σ' Εκείνον. Χωρίς πίστη είμαστε γυμνοί απέναντι σε κάθε κακό. Γυμνοί και αδύναμοι μπροστά στο θάνατο. Εκείνη όμως μας ντύνει, για να μην ντρεπόμαστε. Μας δίνει παρρησία, θάρρος, να μιλάμε στο Θεό χωρίς ενοχή και φόβο. Μας ντύνει για μας μην κρυώνουμε από την παγωμένη ανάσα του θανάτου...

«Χαίρε Στοργή που νικάς κάθε πόθο!»
Τι υπέροχη φράση... Χαίρε Στοργή! Είσαι η στοργή που χρειαζόμαστε, για να πάρουμε ζωή. Για να νιώσουμε το χάδι της μάνας που χάσαμε. Όλα χάνονται. Μόνο η δική Σου στοργή μένει αιώνια. Το δικό Σου χάδι μέσα στον πόνο μας. Είσαι η μόνη και αιώνια παρηγοριά μας. Εσύ που αγκάλιασες Εκείνον που αγκαλιάζει τα πάντα. Εσύ που έχεις το θάρρος της μάνας, για να του πεις όσα σου ζητάμε! Εσένα έχουμε μεσιτεία. Τρυφερά λοιπόν σου μιλάμε. Διώξε από πάνω μας και από όλους τους ανθρώπους που γεννήθηκαν και θα γεννηθούν, ο,τι λερώνει την ψυχή μας. Μάθε μας την υπομονή και τη σιωπή της Αγάπης...
Είμαστε γυμνοί και στεγνοί από αγάπη. Αλλά εσύ είσαι η στολή και η στοργή της ζωής μας...
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς...

Τό κέρδος τῆς Κυριακῆς δέν εἶναι εὐλογημένο


 Μία γυναίκα ἀπὸ ἕνα χωριὸ εἶχε τάξει σὲ κάποια ἀνάγκη της, νὰ τὴ βοηθοῦσε ἡ Παναγία καὶ νὰ πήγαινε στὴ χάρη της ἕνα ἀσκὶ λάδι.
Τὸ καλοκαίρι κατὰ τὸν Δεκαπενταύγουστο, πῆγε τὸ τάμα της μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ὁ Ἡγούμενος Παρθένιος, θὰ ἔκανε καὶ χαρὰ γιὰ τὴν προσφορὰ της αὐτή. Ὅμως ὁ Γέροντας πληροφορημένος ἀπὸ τὸ Θεό, τὴν περίμενε στὴν πόρτα τῆς Μονῆς.
-Δὲν παίρνω τὸ λάδι σου καὶ δὲν τὸ βάζω μέσα στὸ Μοναστήρι, διότι δὲν εἶναι εὐλογημένο.
Ἐκείνη ἀπόρησε καὶ ρώτησε τό γιατί.
-Διότι μάζεψες τὶς ἐλιὲς Κυριακὴ καὶ Κυριακὴ τὶς ἄλεσες.

Ἐκείνη βέβαια δὲν μποροῦσε νὰ ἀποκρύψει τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ παραδέχτηκε.
-Τὸ παραδέχομαι, Γέροντα, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρήσεις καὶ νὰ τὸ κρατήσεις διότι ἔκαμα πολὺ κόπο νὰ μαζέψω αὐτὲς τὶς ἐλιὲς καὶ νὰ κουβαλήσω τὸ λάδι ὡς ἐδῶ.
-Ὄχι δὲν τὸ κρατίζω, ἐπέμενε ὁ Γέροντας.

 Ἐκείνη ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ τὸν παρακαλεῖ. Μαζεύτηκαν γύρω κι ἄλλοι προσκυνητὲς καὶ ἔβαλαν λογισμοὺς ὅτι ὁ Γέροντας φερόταν σκληρὰ στὴ γυναίκα αὐτή. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ εἶχε τὸ χάρισμα τῆς διοράσεως καὶ γνώριζε ὅτι θὰ ἐρχόταν καὶ τὴν περίμενε στὴν πόρτα, εἶχε καὶ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Θέλοντας νὰ δείξει σ’ ὅλους μπροστὰ πόσο κακὸ εἶναι νὰ χαλοῦμε τὴν Κυριακὴ σὲ δουλειὲς καὶ πὼς τὸ κέρδος τῆς Κυριακῆς δὲν εἶναι εὐλογημένο, τῆς λέει:
-Πάρε τὸ ἀσκὶ μὲ τὸ λάδι σου καὶ ἔλα πιὸ κάτω στὴν ἄμμο.

Η ΜΥΡΟΦΟΡΑ ΚΑΙ Η ΚΟΣΚΙΝΟΥ(Κυριακή Ε΄ Νηστειῶν)

Ὁ Χριστὸς ἀνέβαινε γιὰ τελευταία φορὰ στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα. Καθ’ ὁδὸν προέλεγε στοὺς μαθητές του τὴ σύλληψή του, τὸν μαρτυρικό του θάνατο, ἀλλὰ καὶ τὴν τριήμερη Ἀνάστασή του. Οἱ μαθητές του ὅμως δὲν μποροῦσαν ἀκόμα νὰ κατανοήσουν τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀνάστασης. Δὲν εἶχαν λάβει τὴ φωτιστικὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σκέφτονταν ἀκόμα ἀνθρώπινα. Θεωροῦσαν τὴ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ ἐπίγεια. Ἀναλογίζονταν ποιὰ θέση θὰ μποροῦσαν νὰ ἐξασφαλίσουν αὐτοὶ σ’ αὐτήν. Ἔτσι δυὸ ἀπ’ αὐτούς, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἐπίσημες θέσεις καὶ ἀξιώματα (Κυριακὴ Ε΄ Νηστειῶν)

 Ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος σημειώνει μάλιστα ὅτι δὲν πῆραν μόνοι τους οἱ δυὸ ἀδελφοὶ τὴν πρωτοβουλία αὐτή, ἀλλὰ μεσολάβησε ἡ μητέρα τους, ἡ Σαλώμη. Κόρη τοῦ κατὰ νόμον πατέρα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μνήστορος Ἰωσήφ, ἡ Σαλώμη, ἦταν ἀπὸ τὸν χορὸ τῶν μυροφόρων. Θεωρώντας «ἀδελφό» της τὸν Χριστό, χρησιμοποίησε τὰ μεγάλα «μέσα» γιὰ νὰ βολέψει τὰ παιδιά της. Τὰ ἔφερε λοιπὸν στὸν «θεῖο» τους, τὸν Χριστό, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει μιὰ καλὴ θέση γι’ αὐτὰ στὴν προσδοκώμενη βασιλεία του, ποὺ κατὰ τὴ γνώμη τους θὰ ἐγκαθιδρυόταν ὁσονούπω. Ὁ Χριστὸς βέβαια προσπάθησε νὰ τοὺς προσγειώσει μὲ τὴν πικρὴ διαπίστωσή του: «Δὲν ξέρετε κἂν τί σᾶς γίνετε»! Καὶ τοὺς δίδαξε ταπείνωση καὶ ὄχι πρωτιὲς καὶ ἀρχηγιλίκια.

ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ;(Κυριακή Ε' Νηστειών)


 «Δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε» (Μᾶρκ. 10, 35). Μὲ τὴν φράση αὐτὴ ὁ Χριστὸς ἀπευθύνεται πρὸς τοὺς μαθητές Του, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, ὅταν τοῦ ζητᾶνε, λίγο πρὶν τὸ πάθος Του, νὰ δώσει ὥστε νὰ καθίσουν ὁ ἕνας στὰ δεξιά του καὶ ὁ ἄλλος στὰ ἀριστερά Του, ὅταν θὰ ἐγκατασταθεῖ στὸν κόσμο ἡ βασιλεία του. Καὶ ὁ Χριστός, θέλοντας νὰ τοὺς βοηθήσει νὰ καταλάβουν ὅτι ἡ βασιλεία του δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει τὸ χαρακτήρα τῆς ἐξουσίας, τῆς κυριαρχίας ἐπάνω στοὺς ἀνθρώπους, τῆς ἐπίδειξης δύναμης, ἀλλὰ εἶναι βασιλεία ἀγάπης, διακονίας τῶν ἀνθρώπων, μέριμνας γι’ αὐτοὺς καὶ ἀπολύτου σεβασμοῦ στὴν ἐλευθερία τους, τοὺς μιλᾶ μ’ αὐτὸν τὸν σκληρὸ τρόπο.

Δίπλα στούς ἡγέτες
 Δὲν εἶναι μόνο ὅτι τὸ αἴτημά τους μαρτυρεῖ ἔλλειψη κατανόησης τοῦ ποιὸς εἶναι ὁ τρόπος ὕπαρξης ποὺ ζητᾶ ὁ Χριστός. Οἱ δύο μαθητές, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιποι ποὺ ἀγανάκτησαν μαζί τους, ἴσως γιατί δὲν πρόλαβαν οἱ ἴδιοι νὰ ζητήσουν κάτι ἀντίστοιχο πρῶτοι, δείχνουν αὐτὸ ποὺ πολλὲς φορὲς συμβαίνει δίπλα σὲ ἡγετικὲς προσωπικότητες. Ἔρχονται ἄνθρωποι χωρὶς ταπεινότητα, ποὺ ζητοῦν νὰ λάβουν ἀξιώματα κοντὰ στοὺς ξεχωριστούς. Ἄνθρωποι χωρὶς ἐπίγνωση τῶν δυνατοτήτων τους, ἄνθρωποι ἑτερόφωτοι, ποὺ θέλουν νὰ δείχνουν σπουδαῖοι.

Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα...

ΕΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΪ

“Αυτός ο κόσμος τσακίζει τους ανθρώπους και στο μέρος που τσακίζονται εμφανίζεται ένα ράγισμα. Κι όσοι αρνούνται να τσακιστούν, αυτούς ο κόσμος τους σκοτώνει».

«Σκοτώνει χωρίς να λογαριάζει τους πολύ γενναίους, τους πολύ δυνατούς και τους πολύ ρομαντικούς. Αν δεν είστε από αυτούς θα σας σκοτώσει επίσης. Όμως τότε θα αφήσει τον χρόνο να κάνει την δουλειά του».
«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου».

«Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα».

Ο ΕΜΙΡΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΔΕΣ…



  Δανεισμένος βεβαίως ὁ τίτλος ἀπὸ μία παλιὰ ἑλληνικὴ κωμωδία, ἀλλὰ ἀποδίδων μὲ ἐκπληκτικὴ εὐστοχία καὶ ἐνάργεια τὴν πραγματικότητα. Μὲ τὸν γνωστὸ βρώμικο θόρυβο γύρω ἀπὸ τὸ Ἅγιο Φῶς νὰ φουντώνει καὶ πάλι, ὅπως κάθε χρόνο τέτοια ἐποχή, ὅπου τὸ νεοεποχίτικο σύστημα ξεσαλώνει γιὰ νὰ σπιλώσει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ δηλητηριάσει μὲ τὴν ἀμφιβολία ἢ καὶ τὴ βλασφημία τὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων.
Καὶ μὲ προφανῆ τὸν ρόλο καὶ ὅλων τῶν κακομοίρηδων, ποὺ (εἴτε ὡς ξεκάθαρα βαλτοὶ ἀπὸ τὸ ἐν λόγῳ σύστημα, εἴτε ὡς «χρήσιμοι ἠλίθιοι») ἐπιχειροῦν νὰ φιλτράρουν μέσα ἀπὸ ἕνα μυωπικὸ καὶ βλακωδῶς γελοῖο ψευτορθολογισμὸ τὰ ἄρρητα καὶ τὰ ὑπερκόσμια. Καὶ ποὺ φυσικά, γιὰ νὰ πετύχουν τὸν ἀποδομητικὸ στόχο τους, δὲν διστάζουν νὰ διαστρεβλώσουν καὶ τὴν ἴδια τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια. Γιατί ἀσφαλῶς ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ξεχνᾶμε ὅτι, πέραν τῆς πίστης, ποὺ δὲν μετριέται μέσα ἀπὸ «λογικὲς» ἀποδείξεις καὶ τεκμήρια, ἐδῶ ὑπάρχουν καὶ ξεκάθαρα ἱστορικὰ συμβάντα ποὺ φανερώνουν τὴν ἀλήθεια καὶ δίνουν ἀπάντηση στοὺς συκοφάντες καὶ τοὺς διαστροφείς.

 Μεταξὺ τῶν πρωταγωνιστῶν σὲ αὐτὰ τὰ περιστατικά, ἐπιφανῆ θέση ἔχει ἕνας ἐμίρης, ποὺ ἀπαντᾶ μὲ παρρησία στὰ φληναφήματα τοῦ κάθε κακομοίρη. Ὁ λόγος γιὰ τὸν Ἅγιο Τοῦνομ, τοῦ ὁποίου τὴ μνήμη τιμοῦμε σήμερα (18 Ἀπριλίου). Σὰν σήμερα λοιπόν, πρὶν ἀπὸ 445 χρόνια, αὐτὸς ὁ μωαμεθανὸς ἀξιωματοῦχος πλημμυρίστηκε ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ μαρτύρησε γιὰ τὸν Χριστό, ἀμέσως μετὰ τὸ περίφημο θαῦμα τοῦ Ἁγίου Φωτὸς ποὺ εἶχε γίνει τὸ Πάσχα τοῦ 1579 στὰ Ἱεροσόλυμα.

 Ἡ ἱστορία, φαντάζομαι, ἀρκετὰ γνωστή: οἱ Ἀρμένιοι κατόρθωσαν ἐκείνη τὴ χρονιὰ νὰ δωροδοκήσουν τὸν Τοῦρκο διοικητὴ τῶν Ἁγίων Τόπων, γιὰ νὰ ἀπαγορεύσει στὸν Ἕλληνα Ὀρθόδοξο Πατριάρχη Σωφρόνιο Δ΄ τὴν πρόσβαση μέσα στὸν Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως γιὰ τὴν τελετὴ τοῦ Ἁγίου Φωτός. Οἱ φρουροὶ ἔκλεισαν τὴν Πύλη καὶ ὁ Πατριάρχης μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς ἔμειναν ἔξω προσευχόμενοι. Παρὰ τὶς ἀπέλπιδες προσπάθειες ὅμως τοῦ αἱρετικοῦ Ἀρμενίου Πατριάρχη, τὸ Ἅγιο Φῶς δὲν ἔλαμψε στὸ Ἱερὸ Κουβούκλιο, ἀλλὰ ξεπήδησε διαπερνῶντας μία κολόνα, ἡ ὁποία μέχρι

Παρασκευή 19 Απριλίου 2024

Ποτέ άλλοτε...

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Ποτέ άλλοτε δεν προπαγάνδισαν τόσοι πολλοί τον κίνδυνο του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου!

Ποτέ άλλοτε η Νέα Τάξη Πραγμάτων και τα απανταχού της γης τσιράκια και γρανάζια της δεν αναμασούσαν την καραμέλα της πολυκρίσης!

Ποτέ άλλοτε δεν είχαν διεξαχθεί ταυτοχρόνως τόσοι μεταφορικοί και κυριολεκτικοί πόλεμοι!

Ποτέ άλλοτε δεν ακούγαμε με τόση συχνότητα να διαπράττονται πανελληνίως και παγκοσμίως τόσα στυγερά εγκλήματα αλλά και αυτοκτονίες!

Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσα πολλά σημάδια που επαληθεύουν τον Θαυμαστό Ανάποδο Κόσμο μας!

Ποτέ άλλοτε δεν είχαν χλευασθεί τόσο βλάσφημα ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι!

Ποτέ άλλοτε δεν επικρατούσε πανελληνίως και παγκοσμίως τέτοιος εκμαυλισμός των ηθών!

Ποτέ άλλοτε δεν είχε θεσμοθετήσει το πάλαι ποτέ κέντρο της Ορθοδοξίας, δηλ. η Ελλάδα, τον παρά φύσιν γάμο των ομοφυλοφίλων!

Ποτέ άλλοτε δεν είχε ποδοπατηθεί και εξευτελισθεί τόσο προκλητικά ο άνθρωπος, η αξία του και τα δικαιώματά του!

Ποτέ άλλοτε δεν είχε κυριαρχήσει πανελληνίως και παγκοσμίως τόση αποχαύνωση!

Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε πανελληνίως και παγκοσμίως τέτοιο έλλειμμα ηγετών και προσωπικοτήτων!

Ποτέ άλλοτε δεν είχαν σχηματίσει τόσοι πολλοί, πανελληνίως και παγκοσμίως, την εντύπωση ότι έχει εγκαθιδρυθεί μια παγκόσμια δικτατορία!

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

Νά ἀναζητοῦμε φίλους πού νά μποροῦν νά μᾶς ὠφελήσουν πνευματικά...


  ''Δέν πρέπει νά ἐπιδιώκουμε φιλίες, πού μᾶς διευκολύνουν νά κερδίσουμε χρήματα ἤ νά ἀπολαύσουμε πλούσια τραπέζια ἤ νά ἐπιτύχουμε ἀνθρώπινη προστασία, ἀλλά νά ἀναζητοῦμε φίλους πού νά μποροῦν νά μᾶς ὠφελήσουν πνευματικά, νά μᾶς συμβουλέψουν τά πρέποντα, νά μᾶς ἐπιπλήξουν, ὅταν σφάλλουμε, νά μᾶς ἐλέγξουν, ὅταν πλανόμαστε καί νά μᾶς βοηθήσουν νά πλησιάσουμε τό Θεό.''

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Ποῖόν σοι ἐγκώμιον προσαγάγω ἐπά­ξι­ον· τί δέ ὀνομάσω σε; ἀπορῶ καί ἐξί­στα­μαι».


  Καί ἄν ὁ ἱερός καί θεόπνευστος ὑμνογράφος αἰσθάνεται ἀδυναμία νά βρεῖ ἕνα ἐγκώμιο ἀντάξιο τῆς ἁγιό­τητος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἶναι φυσικό ἐμεῖς νά αἰσθανόμεθα ἀκόμη μεγαλύτερη ἀδυναμία γιά νά τήν ὑμνήσουμε.
  Γιατί πῶς νά ὑμνήσει κανείς τήν Παναγία Παρθένο; Πῶς νά ἐγκω­μιά­σει κανείς αὐτήν πού ἐπέλεξε ὁ ἴδιος ὁ Θεός γιά νά γίνει Μητέρα τοῦ Υἱοῦ του καί συνεργός στό μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου;
  Ἄν ὅμως ὁ Υἱός της καί Θεός μας δέχεται εὐχαρίστως «ἐκ στόματος νηπίων καί θηλαζόντων αἶνον», εἶναι βέβαιο ὅτι καί ἡ φιλόστοργη καρδία τῆς Παναγίας Μητέρας του δέχεται τόν τα­πεινό ὕμνο τῶν τέκνων της μέ πολλή ἀγάπη.

  Τόν δεχόταν ὅλες αὐτές τίς ἑβδο­μάδες τῆς Μεγάλης Τεσσαρακο­στῆς, κατά τίς ὁποῖες προστρέχαμε κάθε Παρασκευή στούς ναούς μας γιά νά ψάλουμε τούς Χαιρετι­σμούς της, ἀλλά καί γιά νά τῆς ἐμπιστευθοῦμε τά αἰτήματα τῶν καρδιῶν μας, ὅ,τι μᾶς ἀπασχο­λοῦ­σε, ὅ,τι μᾶς ἀνησυχοῦσε, ὅ,τι μᾶς ἔθλιβε, καί νά τήν παρακαλέσουμε νά τά μεταφέρει στόν Υἱό της καί Κύριό μας.
  Δεχόταν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί τά ἐγκώμια καί τίς παρα­κλή­σεις μας, γιατί ἡ ἀγάπη της γιά τούς ἀνθρώπους εἶναι τόσο ἀπέραντη, ὥστε νύκτα καί ἡμέρα μεσιτεύει γιά μᾶς καί ἱκετεύει τόν Υἱό της γιά χάρη μας, πολύ πρίν ἐμεῖς νά ἀντι­ληφθοῦμε τί ἔχουμε ἀνάγκη καί τί πρέπει νά τῆς ζητήσουμε. Μεσιτεύει καί πρεσβεύει γιά τούς ἀνθρώπους μέ μεγαλύτερη ὅμως προθυμία καί μεγαλύτερη χαρά, ὅταν ἐμεῖς τήν ἐγκωμιάζουμε ὄχι μόνο μέ τά λόγια μας ἀλλά καί μέ τή ζωή μας.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟ-ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΕΘΥΜΝΗΣ

  Τοῦ Δρ. κ. Ἐμμανουήλ Κ. Δουνδουλάκη, ἐκλ. Ἐπικούρου Καθηγητοῦ Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Ἡρακλείου Κρήτης 

Σέ τρεῖς, κυρίως, κατηγορίες διακρίνουμε τούς Ἁγίους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας: τούς Μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι συνδέονται μέ τήν περίοδο τῶν διωγμῶν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, ὑπέμειναν τό «μαρτύριο τοῦ αἵματος» καί διαιροῦνται -μεταξύ τῶν ἄλλων- σέ Ἱερομάρτυρες, Παιδομάρτυρες, Ὁσιομάρτυρες, Παρθενομάρτυρες, Μεγαλομάρτυρες, κ.ἄ. 

Τούς Ὁσίους, στούς ὁποίους ἐντάσσονται ὅσοι ἁγίασαν διαχρονικά βιώνοντας τό «μαρτύριο τῆς συνειδήσεως», καί προέρχονται ἀπό τίς τάξεις τοῦ Μοναχισμοῦ, π.χ. Ἀναχωρητές, Στυλίτες, Δενδρίτες, Γυμνίτες, Σαλοί, κ.ἄ. καί τέλος τούς Νεομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ὑπέμειναν τό «μαρτύριο τοῦ αἵματος» -ὅπως καί οἱ Μάρτυρες- ἀλλά ἡ μαρτυρική τελείωσή τους τοποθετεῖται ἀπό τήν πτώση τοῦ Βυζαντίου μέχρι τίς ἡμέρες μας. 

Ἡ Ἁγιοτόκος Κρήτη ἀνέδειξε καί ἀναδεικνύει Ἁγίους καί τῶν τριῶν παραπάνω κατηγοριῶν.

 Ὁ Ἅγιος Νέο-ἱερομάρτυρας Γεράσιμος, Ἐπίσκοπος Ρεθύμνης, τοποθετεῖται στήν τρίτη κατηγορία, ἐκείνη τῶν Νεομαρτύρων. Ἐπιπροσθέτως, μέ δεδομένη τήν ἀρχιερατική του ἰδιότητα, ἀποκαλεῖται «Νέο-ἱερομάρτυρας». Ἐλάχιστα εἶναι σ’ ἐμᾶς γνωστά γιά τό βίο του, καί τά σπάργανα τῶν πληροφοριῶν πού ἐντοπίζουμε στίς πηγές ἀφοροῦν τήν περίοδο πρίν ἀπό τή μαρτυρική τελείωσή του, τό 1822. Σύμφωνα μέ τούς, κατά καιρούς, ἐκδεδομένους καταλόγους τῆς Ἐπισκοπῆς Ρεθύμνης, ὁ Γεράσιμος, ὁ ἐπονομαζόμενος «Καστρινός», φέρεται μέ τό ἐπώνυμο «Περδικάρης» ἤ «Κοντογιαννάκης», ἐνῶ στό χειρόγραφο τῶν Ἐπισκοπικῶν Καταλόγων τοῦ ἰατροῦ καί Ἐκκλησιάρχη Γεωργίου Νικολετάκη καταχωρίζεται μέ τό ἐπώνυμο «Μακριγιανναδάκης». Ἡ διαφοροποίηση αὐτή, ὡς πρός τό ἐπώνυμο τοῦ Ἐπισκόπου, ὤθησε τόν ὁμότιμο, πλέον, Καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Θεοχάρη Δετοράκη, νά διατυπώσει τήν ἄποψη -κατά τό παρελθόν- ὅτι ἕνα ἀπό τά δύο θά πρέπει νά θεωρηθεῖ ὡς παρώνυμο. 

Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες...


Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι της και δεν είχα τίποτε απολύτως να της πω. Κενό, τίποτα, όλος, μάτια, όλος δάκρυα..
Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από τα ταραγμένο μου μυαλό.
Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου.
Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.
Όταν πονάς δεν μιλάς, σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.
Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε. Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη. Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο.
Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής…

Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή. Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες.

ΡΟΔΟΝ ΤΟ ΑΜΑΡΑΝΤΟΝ, ΧΑΙΡΕ Η ΜΟΝΗ ΒΛΑΣΤΗΣΑΣΑ


 Ο Ακάθιστος Ύμνος, εκτός από τη σύνδεσή μας με την ιστορία του Γένους μας, καθώς μας υπενθυμίζει την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Αβάρους το 626 μ.Χ. και τη σωτηρία της χάρις στην θαυματουργική παρέμβαση της Θεοτόκου, προς τιμήν της οποίας όλος ο λαός έψαλλε το κοντάκιο αυτό όρθιος (Ακάθιστος), είναι μία εξαιρετική ευκαιρία να θυμηθούμε ότι η παράδοση δεν υπάρχει από μόνη της, εάν δεν έχει να στηριχθεί να πατήσει σε πνευματικές βάσεις.
   Στην περίπτωση του Ακαθίστου Ύμνου είναι το μυστήριο της Θείας Οικονομίας, ο ρόλος που η Υπεραγία Θεοτόκος διαδραμάτισε, αλλά και το γεγονός ότι ο Χριστός, γενόμενος άνθρωπος, ανεβάζει τον άνθρωπο εις ουρανόν. Σ’ αυτό το θαυμαστό μυστήριο μόνο η ποίηση μπορεί να αποδώσει την αλήθεια. Ο ποιητικός λόγος δεν είναι μονοσήμαντος. Αφήνει στον αναγνώστη του να δώσει απαντήσεις. Ο καθένας μας μπορεί να πατήσει στην ιστορία και την παράδοση, να απολαύσει τη γλώσσα, κυρίως όμως το ερώτημα στο οποίο καλείται να δώσει απάντηση είναι το «σε μένα τι έχει να πει;». Ξεκινώντας από το σύνολο, την κοινότητα, ο ύμνος αγγίζει το πρόσωπο, τον άνθρωπο, τον καθέναν. Αλλιώς, είναι μία τελετουργία η οποία μένει στην επανάληψη. Στο κάλλος της συνήθειας, όχι όμως της αλλαγής μας, για την οποία είμαστε υπεύθυνοι.

Στον κανόνα του Ύμνου ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος, μεταξύ άλλων, αναφωνεί προς την Παναγία: «Ρόδον το αμάραντον, χαίρε η μόνη βλαστήσας. Το μήλον το εύοσομον, χαίρε η τέξασα, το οσφράδιον του πάντων Βασιλέως. Χαίρε, απειρόγαμε, κόσμου διάσωσμα» (Α’ Ωδή).
 «Χαίρε, συ που βλάστησες το τριαντάφυλλο που δεν μαραίνεται ποτέ, δηλαδή τον Κύριο. Χαίρε, συ που γέννησες το μήλο το οποίο ευωδιάζει, συ, που γέννησες Εκείνον που αποτελεί την ευωδία την οποία οσφραίνεται ο Βασιλιάς των όλων Θεός. Χαίρε, συ που δεν έλαβες πείρα γάμου, συ, που είσαι η σωτηρία του κόσμου» (Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος).

«Ρόδον το αμάραντον, χαίρε η μόνη βλαστήσασα». Τι τολμηρή παρομοίωση στ’ αλήθεια! Ο Χριστός παρομοιάζεται με το τριαντάφυλλο , όχι όμως το φυσικό, αλλά το υπέρ την φύσιν, που δεν μαραίνεται ποτέ. Κακία και δόλος δεν βρέθηκε στο

Όταν η διαστροφή απλώνει το χέρι της στα παιδιά... Κινούμενα σχέδια...


  Ευχάριστες στιγμές, η οικογένεια μαζεύεται γύρω από το σύγχρονο "τζάκι" δηλαδή την τηλεόραση, και η "παραμυθού" που αντικατέστησε την "γιαγιά" ξεκινά να λέει ιστορίες. Ιστορίες που τρυπώνουν στο μαλακό μυαλουδάκι των παιδιών και χρωματίζουν εικόνες, εναποθέτουν πρότυπα, δημιουργούν συλλογισμούς και άποψη για τον κόσμο.
Κι αν κάποτε για την δημιουργία κινουμένων σχεδίων υπήρχαν ολόκληρες ομάδες ψυχολόγων, ειδικών, εκπαιδευτικών που συμβουλευαν ώστε το σενάριο να έχει διδακτική και ψυχωφελή αξία, μάλλον και σήμερα υπάρχουν τέτοιες ομάδες, αλλά με άλλες προτεραιότητες.

 Το μοτίβο το ξέρετε, το γνωρίζετε, το βλέπετε τα τελευταία 25 χρόνια τουλάχιστον, αλλά πιθανώς δεν το έχετε αναγνωρίσει κάποιοι. Σχεδόν το 95% των κινουμένων σχεδίων αφορά την ιστορία ενός ήρωα/ηρωίδας που αισθάνεται διαφορετικός, που δεν θέλει να ενταχθεί και να αναλάβει τον φυσικό του ρόλο στην κοινότητα, σχεδόν όλες οι ιστορίες διδάσκουν τον σεβασμό στο "διαφορετικό", με ελάχιστες μόνο να αποτελούν εξαίρεση. Πάνω στο "διαφορετικό" βασίστηκε η απόκλιση και η διαστροφή ώστε να εξασφαλίσει σεβασμό και ύστερα να επιβληθεί ως κανονικότητα.
Και σήμερα η διαστροφή εισβάλει στα μυαλουδάκια των παιδιών και πλάθει την διαστροφή του αύριο.

 Εχθές βράδυ έκανα ένα λάθος που δεν είχα ξανακάνει. Έβαλα στα παιδιά να δουν

18 Απριλίου 2024, μετά από 20 χρόνια,αλλάχθηκαν τα άμφια του Αγίου Ιωάννη του Ρώσσου,

 


Σήμερα 18 Απριλίου 2024, μετά από 20 χρόνια,αλλάχθηκαν τα άμφια του Αγίου Ιωάννη του Ρώσσου, όπως το έχει «ζητήσει» ο ίδιος.
Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την έλευση και παραμονή του ιερού, αφθάρτου και θαυματουργού ιερού σκηνώματος του Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου στο Προκόπι Ευβοίας από το Προκόπι της Καππαδοκίας.

Ο Άγιος ζητά κάθε 20 χρόνια να αλλάζουν τα Ιερά Άμφια του και φέτος ήρθε η στιγμή. Εμφανίζεται σε πιστούς που ζουν σε διαφορετικά μέρη και ζητά το χρώμα τους.

Πέμπτη 18 Απριλίου 2024

Tο Φως το Ευλογημένο....


 Τόση μυσταγωγία και προσήλωση ιερή για την Ολυμπιακή Φλόγα και ταυτόχρονα τόσος εμπαιγμός και μένος για την Ιερή Φλόγα, το Άγιο Φως......

 Δεν περιγράφονται τα αισθήματα που νιώθει ένας Ορθόδοξος Παπάς όταν με το ‘’Δεύτε λάβετε Φως...’’ κερνάει εκείνες τις μικρές ψυχούλες (συνήθως έρχονται τα παιδιά μπροστά) με το πυρφόρο μήνυμα της Αναστάσεως του Χριστού μας....
Εκείνη την νύχτα τα πρόσωπα τα νεανικά μα και τα ρυτιδιασμένα είναι τόσο φωτεινά,λουσμένα απ’ το Φως το Ευλογημένο....

 Πόσα δαχτυλάκια δεν κάηκαν στην προσπάθεια να κρατήσουν τούτο το Φως...
Μα και πόσες ψυχές καθημερινά καίγονται προκειμένου να κρατήσουν άσβεστη
την άλλη ‘’Φλόγα’’ την Ιερή, την Καθαρτική, την Φωτιστική,εκείνη που ανάβει η παρουσία του Θεού στις καρδιές που Τον αγάπησαν πολύ!

Συνέβη σήμερα σε σχολείο της Καβάλας....

  Συνέβη σήμερα σε σχολείο της Καβάλας. Διευθύντρια κάλεσε σε απολογία μητέρα κοριτσιού, διότι χαστούκισε άλλο κοριτσάκι το οποίο εκείνο με τη σειρά του έβρισε τον Χριστό και την Παναγία. Επειδή γνωρίζω την οικογένεια και το γνήσιο Χριστιανικό ήθος με το οποίο ανατρέφουν τα παιδιά τους, δεν αμφιβάλλω ότι η κόρη Α. για να φτάσει στο σημείο να χαστουκίσει το βλάσφημο κοριτσάκι, το γεγονός είναι αληθινό και όντως η ιερή αγανάκτηση ώθησε σε αυτή την πράξη, όπως ακριβώς είχε κάνει και ο Άγιος Νικόλαος στον Άρειο για τις βλάσφημες δοξασίες του.

Το "καλύτερο" είναι ότι η διευθύντρια του σχολείου πήρε το μέρος του κοριτσιού που έβρισε τον Χριστό και την Παναγία και μάλιστα επικοινώνησε με τον σύμβουλο ψυχικής υγείας και αποφάσισαν να ρίξουν διήμερη αποβολή στο κορίτσι που έριξε το χαστούκι λόγω χρήσης βιας.

 Εχω να πω στη μικρή Α. η οποία είναι ένα γλυκύτατο και ταπεινό κορίτσι με προσευχη. 
 Μπράβο για το σθένος σου, κι ενώ άλλοι παλεύουν με νηστείες και πολλά ακόμη την περίοδο της Σαρακοστής να δείξουν την έμπρακτη μετάνοια τους, εσύ πήρες παράσημο από τον ίδιο τον Χριστό σήμερα, κόντρα σε αυτό το διαολικο δαιμονοκρατουμενο κράτος και σε αυτούς τους εκπαιδευτικούς που ισορροπούν μεταξύ αθειας και αγνωστικισμού, όταν δεν μιμούνται στο ελάχιστον αυτόν που ίδρυσε την παιδεία στην Ελλάδα τον Ι.Καποδιστρια που ο ίδιος εφάρμοσε την ελληνοχριστιανική παιδεία στα σχολείο όπου ίδρυσε. Το χαστούκι σου Α. είναι ένα μικρό δείγμα για το τι θα πάθει αυτό το εωσφορικό παγκόσμιο σύστημα. Και θα πάθει από τους άγνωστους ταπεινούς, αλλά αρεστούς στον Θεό.