Σπάνια φωτογραφία του γέροντα Ιακώβου από τον στρατό(1947)

Η εποχή πού πήγε στρατιώτης (1947) ήταν η περίοδος του εμφυλίου και αδελφοκτόνου πολέμου στην πατρίδα μας. Με την πίστη του στον Θεό, τις προσευχές και τις δεήσεις του, έχοντας πάντοτε μαζί του το θαυματουργό εικονισματάκι του αγίου Χαραλάμπη, με τον σεβασμό και την πειθαρχία προς τους ανωτέρους του, την εργατικότητα και τη σεμνότητά του, ξεπέρασε τις ποικίλες δυσκολίες και δοκιμασίες που αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της τριετούς στρατιωτικής του θητείας, αρχικά στο Βόλο κι ύστερα στον Πειραιά.

Δεν «συσχηματίσθηκε» ποτέ με άτοπες και απρεπείς επιθυμίες ορισμένων συστρατιωτών του και γι’ αυτό είχε, τουλάχιστον στην αρχή, να πολεμήσει με τα πειράγματα και τη χλεύη τους. Με την ενάρετη όμως ζωή του εδίδαξε πολλούς και στο τέλος όλοι τον αγάπησαν, γιατί στις δυσκολίες και στις αρρώστιές τους ήταν πάντα δίπλα τους.

Ο Γέροντας Ιάκωβος συνέχισε και στο Στρατό την άσκησή του. Ουδέποτε κατά τη διάρκεια της θητείας του έφαγε λαδερό φαγητό τις Τετάρτες και τις Παρασκευές, καθώς και τις Σαρακοστές των Χριστουγέννων και του Πάσχα. Αυτό βέβαια γινόταν με μεγάλες θυσίες…

Απολύθηκε από τις τάξεις του Στρατού τριάντα και πλέον ετών, κι αφού αποκατέστησε την αδελφή του, κατά την εντολή της μητέρας του, έχοντας ζήσει ''ευαγγελικώς'' στον κόσμο, ακολούθησε τη Μοναχική ζωή, που από μικρός ολόψυχα επόθησε.

Georgi Bosi

«Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης» Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος καταθέτει την προσωπική του μαρτυρία για τον Γέροντα Ιάκωβο σε εκπομπή της τηλεόρασης του ΛΟΓΟΥ που προβλήθηκε στις 13 Μαΐου 1999.

ΒΗΜΑΤΑ ΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ

π.Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Το δοξαστικό των στιχηρών του Εσπερινού της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου μας λέει τα εξής, σε ήχο πλάγιο του δ’:
«Μετά το τεχθήναι σε, Θεόνυμφε Δέσποινα, παρεγένου εν Ναώ Κυρίου, του ανατραφήναι εις τα Άγια των Αγίων, ως ηγιασμένη. Τότε και Γαβριήλ απεστάλη προς σε την πανάμωμον, τροφήν κομίζων σοι. Τα ουράνια πάντα εξέστησαν, ορώντα το Πνεύμα το Άγιον εν σοι σκηνώσαν. Διό άσπιλε αμόλυντε, η εν ουρανώ και επί γης δοξαζομένη, Μήτηρ Θεού, σώζε το γένος ημών».
«Μετά τη γέννησή σου, Δέσποινα Θεοτόκε που έγινες Νύμφη του Θεού, παρουσιάστηκες στον ναό του Κυρίου, για να λάβεις την ανατροφή σου όχι από τους φυσικούς σου γονείς, αλλά στα Άγια των Αγίων, ως ο αγιασμένος άνθρωπος. Τότε στάλθηκε από τον Θεό ο αρχάγγελος Γαβριήλ προς εσένα, την κατά πάντα άμωμη, φέρνοντάς σου τροφή. Όλα τα του ουρανού εξεπλάγησαν βλέποντας το Άγιο Πνεύμα να κατοικεί σε σένα, κάνοντας σκηνή. Γι’ αυτό άσπιλε, αμόλυντε, εσύ που δοξάζεσαι και στον ουρανό και στη γη, Μητέρα του Θεού, να σώζεις σε παρακαλούμε το γένος των ανθρώπων».

 Μέσα από αυτόν τον υπέροχο ύμνο βλέπουμε τα βήματα της Παναγίας και την ίδια στιγμή τα βήματα που καλούμαστε να ακολουθήσουμε εμείς οι άνθρωποι. 

 Η Παναγία γεννήθηκε εκπληρώνοντας το θέλημα του Θεού και με υπέρβαση των φυσικών νόμων στους κατά σάρκα γονείς της, τον Ιωακείμ και την Άννα, που ήταν σε προχωρημένη ηλικία. Δεν την κράτησαν για να την μεγαλώσουν ως παιδί τους, ως κτήμα τους, αλλά την παρέδωσαν στον ναό των Ιεροσολύμων, για να μείνει εκεί. Και ανατράφηκε όχι με την ανθρώπινη τροφή ούτε με τις αξίες και τις νοοτροπίες τις δικές μας, αλλά στα Άγια των Αγίων, έχοντας καταστεί ένα πρόσωπο μοναδικό και ξεχωριστό, αυτή που αγιάστηκε στον χειροποίητο ναό προτού αγιαστεί από την κυοφορία του Αχωρήτου Θεού, καθιστάμενη αχειροποίητος ναός. Τροφή της ο άρτος των Αγγέλων. Απεσταλμένος ο Γαβριήλ, ο οποίος θα της αναγγείλει και την σάρκωση του Θεού αργότερα. Έτσι καθίσταται σκηνή του Αγίου Πνεύματος. Και στη δόξα της παρουσίας του Θεού εντός της μπορεί και σώζει το γένος των ανθρώπων.

  Πρώτο βήμα το θέλημα του Θεού, τόσο για τους γονείς της όσο και την ίδια. Δεν ανήκει στους γονείς της, αλλά στον Θεό.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΝΕΩΤΕΡΙΣΤΕΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥΣ!

Ανέκδοτο πραγματικό γεγονός

Του Ιωάννου Κανδρή

Την άνοιξη του 1993 επισκέφτηκα για πρώτη φορά το Άγιον Όρος και έμελλε από τότε να μείνει χαραγμένο στην καρδιά μου τόσο για τις ευλογίες όσο και για ένα απρόσμενο γεγονός που με σημάδεψε, το οποίο είναι σχετικό με τους νεωτερισμούς που κατά τακτά διαστήματα επιχειρούν κάποιοι «Εκκλησιαστικοί αναμορφωτές» να εισαγάγουν εντελώς αναίτια στον χώρο της Εκκλησίας μας.

Η Εκκλησιαστική χρονιά 1992-93 με βρήκε σπουδαστή του Εκκλησιαστικού Λυκείου Αθηνών. Η χρονιά κυλούσε σύμφωνα με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα και υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον για τα μαθήματα, αν και περισσότερο επιζητούσαμε επίκαιρες Εκκλησιαστικές συζητήσεις που αφορούσαν καυτά θέματα της Εκκλησίας. Ένα από αυτά ήταν και ο καινοτόμος νεωτερισμός από κάποιους καθηγητές, ευτυχώς όχι πολλούς, που επέμεναν σε κάθε μάθημα να μειωθεί ο χρόνος της Θείας Λειτουργίας με το αιτιολογικό, άκουσον – άκουσον, ότι η καημένη η γριούλα δεν μπορεί να ταλαιπωρείται όρθια σε κάποια γωνιά του Ναού. Άσε που η ακαταλαβίστικη γλώσσα των Αρχαίων «δημιουργούσε» ένα πρόσθετο πρόβλημα!

Πολλές φορές αγανακτούσα και ήθελα να τα «χώσω» σε κάποιον καθηγητή μου άλλα σαν κάτι μου έλεγε να μην εκδηλώσω την ιερή αγανάκτησή μου. Αλλά δεν θα πέρναγε πολύς καιρός που η απάντηση θα ερχόταν από έναν Άγιο.

Ο καιρός περνούσε ώσπου πριν τις εξετάσεις αποφασίσθηκε να πάμε εκδρομή στο Άγιον Όρος. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Άγιον Όρος... ο πόθος κάθε προσκυνητή η λαχτάρα του πιστού να έρθει στο περιβόλι της Παναγιάς μας. Ξεκινήσαμε με πρώτο μοναστήρι το Ρωσικό του Αγίου Παντελεήμονα. Εκεί έμελλε να με αξιώσει η Παναγιά με το πρώτο θαύμα της. 

Κάποιος προσκυνητής αγνόησε τις προσταγές του αρχοντάρη, που δεν του επέτρεπε να βγάλει φωτογραφίες την εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα. Εκείνος προκλητικά με μια ακριβή φωτογραφική στάθηκε μπρος στον Άγιο και προσπάθησε να βγάλει φωτογραφία. Τότε εκ του Θαύματος η φωτογραφική μηχανή «πήδησε» ψηλά από τα χέρια του, που έντρομος και με τη βία την έπιασε. Ο προσκυνητής ξεπέρασε γρήγορα την έκπληξή του και προσπάθησε να ξανατραβήξει φωτογραφία παρά την επιτακτική φωνή του μοναχού. Τότε ώ του θαύματος η μηχανή «ξαναπήδησε» από τα χέρια του ακόμα πιο ψηλά, που με κίνδυνο να πέσει στο πάτωμα και με μεγάλη προσπάθεια την έπιασε!! Όλοι είχαμε μείνει άφωνοι αλλά και μάρτυρες στην άρνηση του Αγίου.

Η ανάβασή μας προς την ιερά Μονή Ξηροποτάμου ήταν λίγο δύσκολή άλλα η δυσκολία εξανεμιζόταν από τις ιερές ευωδιές που νιώθαμε σε κάποια μέρη άλλα και από τη θέα του Ρωσικού μοναστηριού και του πελάγους που ξεδιπλωνόταν μπροστά μας.

Φθάσαμε στην Ι.Μ. Ξηροποτάμου και κατόπιν, Σεράι, Πρωτάτο, Κουτλουμούσι. Στο Κουτλουμούσι μάθαμε από έναν καθηγητή μου, που αγαπούσα πολύ, πως το απόγευμα θα κατηφορίζαμε στην Παναγούδα να δούμε τον π. Παΐσιο. 

Η χαρά μας και η αγωνία μας ήταν απερίγραπτη. Έτσι το απόγευμα δεν άργησε να έρθει και μας βρήκε να κατηφορίζουμε προς την Παναγούδα. Σταθήκαμε έξω από την καλύβα, χτυπήσαμε το καμπανάκι και περιμέναμε υπομονετικά, αφού ο Άγιος ήταν μέσα. Είμαστε μόνοι μας και ο καιρός ήταν καλός. Η αναμονή μας δεν ήταν περισσότερη από μισή ώρα. Ο Άγιος βγήκε να μας υποδεχθεί μοιράζοντας μας λουκούμια και σταυρουδάκια για ευλογία. Καθίσαμε γύρω του στα κούτσουρα που ήταν αραδιασμένα και άρχισε να μας μιλάει για θέματα ιεροσύνης, άλλα και για τρέχοντα εκκλησιαστικά θέματα. 

Τότε μου ήρθε η ζωηρά σκέψις να του πω για την ιερά αγανάκτησή μου για τις αντιλήψεις κάποιων καθηγητών μου για τον περιορισμό της θείας λειτουργίας.

Ζύγισα καλά τα πράγματα μέσα μου, ζήτησα τον λόγο και είπα:

 -Πάτερ μερικοί καθηγητές έχουν την γνώμη πως πρέπει η Θεία Λειτουργία να μικρύνει, διότι οι γριούλες δεν μπορούν να καθίσουν για πολλές ώρες στο Ναό. Οι καθηγητές μας που μας συνόδευαν πάγωσαν, κοιτάζοντας με αμήχανα. Ο Γέροντας σούφρωσε τα φρύδια του σηκώθηκε και στράφηκε προς τον Άθωνα. Λοιπόν παιδιά μου θα σας κάνω μια ερώτηση και θέλω να μου απαντήσετε:
- Τον βλέπετε τον Άθωνα;
- Ναι, του απαντήσαμε.
- Αν δεν μπορούμε να ανέβουμε, θα τον κόψουμε;

Μείναμε όλοι άφωνοι! Κάποιοι προσπαθούσαν να κρύψουν την ντροπή τους και άλλοι πετούσαν στα ουράνια με την θεόπνευστη και αποστομωτική απάντηση του Αγίου.
Έπειτα μας νουθέτησε με αγάπη για πολλά πράγματα και ωφελημένοι και ανάλαφροι ανηφορίσαμε χαρούμενοι προς το Κουτλουμούσι. Η ανηφόρα ήταν «κατηφόρα» για μας. Η συνάντηση με τον Άγιο Παΐσιο μας έβαλε τα σταθερά θεμέλια πως τα δόγματα, η παράδοση της Εκκλησίας και η Εκκλησιαστική λειτουργική δεν αλλάζουν. Αλλάζουν μόνο οι άνθρωποι είτε προς το καλό είτε προς το κακό.

Ζει Κύριος ο Θεός.

Ιωάννης Κανδρής 

ΠΗΓΗ"

ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΤΟΙΣ ΠΑΣΙ ΠΡΟΚΑΤΑΓΓΕΛΕΤΑΙ

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Η εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου αποτελεί για τον καθέναν μας μία ευκαιρία να δούμε ποιος είναι ο αληθινός σκοπός της ζωής μας. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τη συνάντησή μας με το Χριστό, όπως αυτή αποτυπώνεται και στη δική μας είσοδο στα Άγια των Αγίων, όχι του επιγείου ναού, αλλά του επουρανίου.

  Η Παναγία εισήλθε στα Άγια των Αγίων του Ναού των Ιεροσολύμων. Τα Άγια των Αγίων ήταν ο κατεξοχήν χώρος της ιερότητας, της θυσίας, της αληθινής πίστης στο Θεό. Σ’ αυτό το χώρο εισέρχονταν άπαξ του ενιαυτού ο Αρχιερέας των Ιουδαίων για να προσφέρει την εξιλαστήρια θυσία υπέρ των ανομιών του λαού, το αίμα των κριών και των τράγων που συνοδευόταν από την προσευχή, ώστε ο Θεός να μην ξεχάσει το λαό Του και να μην οργιστεί για το πλήθος των αμαρτιών του. Εκεί όπου κανείς, πλην του Αρχιερέως, δεν εισέρχονταν, εισήλθε η Παναγία σε ηλικία τριών χρόνων, όπως αναφέρει η παράδοση της πίστης μας, ύστερα από απόφαση του αρχιερέα Ζαχαρία, για να διακονεί το Θεό, αφιερωμένη σ’ Αυτόν από τους γονείς της.

  Εμείς καλούμαστε στη ζωή μας να συναντήσουμε τον Χριστό, τον Οποίο η Παναγία προκατήγγειλε στα Άγια των Αγίων. Και η συνάντησή μας αυτή μπορεί να γίνει όταν υιοθετούμε την ιερότητα, την θυσία και την αληθινή πίστη. Όπως η Παναγία τράφηκε από την πνευματική τροφή που προέρχονταν από την ακρόαση του μωσαϊκού νόμου που γίνονταν στο Ναό, αλλά και από την υλική τροφή, που σύμφωνα με την παράδοση, ένας άγγελος της έφερνε κάθε απόγευμα, έτσι κι εμείς καλούμαστε, βιώνοντας τις τρεις αξίες, να τραφούμε πνευματικά με τον Λόγο του Θεού, αλλά και την επουράνια τροφή του Άρτου της Ζωής, χωρίς να εγκλωβιστούμε στην «απολλυμένη βρώση», του αιώνος τούτου.

  Τι σημαίνει ιερότητα; Είναι η θέαση του κόσμου στην προοπτική της κοινωνίας με το Θεό. Είναι η υιοθέτηση για τον κόσμο του ήθους της Βασιλείας του Θεού, όπως αυτή αποτυπώνεται στη Θεία Ευχαριστία, αλλά και στην εν γένει εκκλησιαστική ζωή. Είναι ο αγιασμός του χρόνου και της ζωής μας και η αναφορά των πάντων στο Θεό. 
Είναι όπως η εννιάχρονη παρουσία της Παναγίας στα Άγια των Αγίων και η μετέπειτα κυοφορία του Χριστού επί εννέα μήνες, την οποία καλούμαστε να ζήσουμε στη δική μας ζωή. Εντός της Εκκλησίας που είναι ο νέος Ναός να ζήσουμε και ακούγοντας τον Λόγο του Θεού, να Τον ποθήσουμε ως τροφή αληθινή. Και να κυοφορούμε συνεχώς Εκείνον στο μυστήριο της Ευχαριστίας, κοινωνώντας Τον και ζώντας όπως Εκείνος θέλει, στην αγάπη, την χαρά και το νόημα της πνευματικής πορείας. Έτσι, όλος ο κόσμος θεάται στην προοπτική της σχέσης με το Θεό. 
Όλος ο κόσμος προσφέρεται στο Θεό ως αντίδωρο αγάπης για το ό,τι Εκείνος και μας δημιούργησε και μας αναδημιούργησε. Ο κάθε άνθρωπος θεάται ως εικόνα Θεού και κάθε σχέση με τον πλησίον δεν αποσκοπεί στο συμφέρον μας, αλλά στην δοξολογία του Θεού, δηλαδή στην από κοινού πορεία προς τη σωτηρία. Αυτό είναι και το μυστήριο της Εκκλησίας. Όχι μία μαγική θεώρηση, που καθιστά τον κόσμο απομακρυσμένο κι εμάς ή λάτρεις του ή φοβικούς απέναντί του, αλλά η γνήσια σχέση που βλέπει στον κόσμο την αφορμή για την δοξολογία του Θεού.

Τι σημαίνει θυσία; Είναι η ελεύθερη παραίτηση από τα δικαιώματά μας, από ό,τι μας επιτρέπεται και ό,τι μας ανήκει, δια της αγάπης για το Θεό και για το συνάνθρωπο, η οποία βάζει την κοινή σωτηρία, βάζει την αγάπη και την φροντίδα για τον άλλο πιο πάνω από το «εγώ» μας. Είναι η ανοχή στον άλλο και ταυτόχρονα ο αγώνας για την αλήθεια που μας κάνει να υπερβαίνουμε το κοσμικό φρόνημα, κάθε τι που μας χωρίζει από την αγάπη του Χριστού και από την αγάπη των ανθρώπων, τουτέστιν η παραίτησή μας από την αμαρτία και την ηδονή που αυτή φέρει.

Τι σημαίνει πίστη; Είναι η υπέρβαση της λογικής και η εμπιστοσύνη στο Θεό, η ανάθεση του εαυτού μας σ’ Εκείνον και η επιλογή του να γίνει ο Χριστός η ανάσα και το νόημα της ύπαρξής μας, η ζώσα πνοή, στα χέρια του Οποίου αφηνόμαστε για να αναδημιουργηθούμε και που δεν λογαριάζουμε μήτε τις υλικές ανάγκες (όπως η Παναγία στα Άγια των Αγίων), μήτε τις συναισθηματικές (όπως ο χωρισμός της Παναγίας από τους γονείς της που δεν την πείραξε), μήτε τις κοινωνικές (ας σκεφτούμε ότι η Παναγία δεν λειτούργησε όπως τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της, αλλά παρέμεινε στο Ναό του Θεού, αφιερωμένη στον Κύριο). Ο δρόμος της πίστης είναι ιδιαίτερα δύσκολος για την σημερινή ορθολογιστική ζωή μας, που δεν μπορούμε να φανταστούμε το Θεό να είναι πιο πάνω από τις δικές μας ανάγκες, αλλά επιζητούμε να πιστεύουμε σ’ ένα Θεό που ακριβώς θα τις καλύπτει.

Η Παναγία προκαταγγέλλει τον Χριστόν τοις πάσι. Τον Χριστό της ιερότητας, δηλαδή της σχέσης με τον ουρανό. Το Χριστό της θυσίας, της παραίτησης από τα δικαιώματα. Το Χριστό της πίστης, της άρνησης του «εδώ και τώρα» και της υιοθέτησης της εμπιστοσύνης. Αυτός είναι ο Χριστός της Εκκλησίας, Τον Οποίο γευόμαστε ως Άρτο της Ζωής. Και στα έσχατα θα ζήσουμε όπως η Παναγία, στα Άγια των Αγίων, στον καινό ουρανό και την καινή γη, σε όλη την κτίση που θα έχει γίνει Άγια των Αγίων γιατί εντός της θα κατοικεί ο Χριστός και όλοι όσοι Τον έχουν αποδεχθεί και Τον έχουν κυοφορήσει από αυτήν εδώ τη ζωή και τότε ο Χριστός δεν θα προκαταγγέλλεται, αλλά θα «ζη εν ημίν». Αυτό το Χριστό ας παρακαλούμε την Υπεραγία Θεοτόκο να μας βοηθά να Τον ζούμε στην ιερότητα, την θυσία και την πίστη, και ας εισοδεύουμε μαζί της στο μυστήριο της Εκκλησίας.

πηγή

Ο Χριστός δεν είναι ιδέα, είναι η ζωή μας!

Σκέψεις στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής 20 Νοεμβρίου 2016 (Άφρονα Πλουσίου, Λουκ. ιβ’ 16-21)

Ο Κύριός μας μιλά για έναν άλλον πλούσιο ακόμα. Θα μπορούσε να είναι ο ίδιος πλούσιος που ακούσαμε πριν δυο Κυριακές. Εκείνος που, αφού πέθανε, πήγε στον Άδη και ζητούσε τη βοήθεια του επίσης κεκοιμημένου Λαζάρου, ο οποίος αναπαύονταν στον Παράδεισο. Δεν αφήνει περιθώρια ο Κύριος μας. Ο πλούσιος είναι πλούσιος. Θέλει ν’ αυξάνει τα αγαθά του και να γίνεται πλουσιότερος. Να χτίζει αποθήκες και να τις γκρεμίζει κι ενώ τρώει, πίνει και ευφραίνεται να πετάει τ’ απομεινάρια του τραπεζιού του στο φτωχό Λάζαρο. Με μια επιπόλαιη ματιά, όλες αυτές οι παραβολές για τον Πλούσιο θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ακόμη και πολιτικά. Να ειπωθεί ακόμη ότι ο Χριστός τάχα είναι ένας μεγάλος κοινωνικός επαναστάτης!

Ο Χριστός δε μιλά εναντίον των πλουσίων, αλλά όσων κοιτούν να πλουτίζουν σε πολλές διαστάσεις: ο πλούσιος πρώτα απ’ όλα μπορεί να είμαι εγώ, μπορεί να είσαι εσύ. Μπορεί κι οι δυο μας, να μην έχουμε λεφτά στ’ αλήθεια. Μπορεί οι τσέπες να είναι αδειανές. Ωστόσο, στον πλούσιο παραμένει να κρύβεται ο καθένας. Όλοι κοιτάμε να πλουτίζουμε. Κοιτάμε να θησαυρίζουμε στη ζωή μας! Δεν είναι μονάχα τα χρήματα: είναι το πως βιώνουμε τις καταστάσεις της καθημερινότητας, πως δεχόμαστε τον άλλον, πως ομολογούμε και αν ομολογούμε τον Χριστό σε κάθε μας κίνηση και δραστηριότητα.

Μπορεί οι τσέπες σου να είναι άδειες, ωστόσο η συμπεριφορά σου να ‘ναι σα του πλούσιου της παραβολής. Μάζευε ο έρημος υλικά αγαθά στην μπάντα και οι αποθήκες του δεν τονε φτάνανε. Το πρόβλημα δεν είναι ο πλούσιος αλλά η συμπεριφορά του πλουσίου και του κάθε πλουσίου. Του καθενός που με κάθε τρόπο κοιτάει τον εγωισμό του να θησαυρίζει.
Θησαυρίζεις όταν δεν σε ενδιαφέρει τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό σου.
Θησαυρίζεις όταν πιστεύεις ότι μόνο εσύ είσαι ικανός και όλοι οι άλλοι ανίκανοι.
Θησαυρίζεις όταν κοιτάς να επιβάλλεσαι στον άλλον λες και ο άλλος δεν έχει καμιάν αξία.
Θησαυρίζεις όταν δεν αγαπάς τη χαρά του άλλου και χαίρεσαι στη λύπη του.
Θησαυρίζεις όταν στη λύπη του άλλου κοιτάς να κάνεις τον καλό για να αισθάνεσαι όμορφα.
Θησαυρίζεις όταν είσαι ψεύτης στους ανθρώπους και δε λες το ναι, ναι και το όχι, όχι.
Θησαυρίζεις όταν άλλα λες από μπροστά και άλλα από πίσω.
Θησαυρίζεις όταν προσποιείσαι και περνάς μια ζωή με μια μάσκα στο πρόσωπο φορεμένη.
Θησαυρίζεις όταν δεν έχεις αλήθεια γιατί φοβάσαι τα επακόλουθα της αλήθειας σου.
Θησαυρίζεις όταν αναγκάζεσαι να υποκρίνεσαι αφού τάχα θέλεις να πετύχεις κάτι.

Κι οι αποθήκες; Γκρέμισέ τες και χτίσε άλλες, πόσο θα σου φτάσει αδελφέ μου, η ζωή αυτή; Οι αποθήκες του εγωισμού σου, θα τελειώσουν μαζί μ’ εσένα. Στον εγωισμό μας δεν ανακατεύεται ο Χριστός, εκεί τα χωράφια είναι δικά μας. Όπου έρχεται ο Χριστός, έρχεται μαζί Του η Αθανασία και το Φως. Για να έρθει, αρκεί η παραδοχή ότι τίποτε δεν είναι δικό μας. Ευλόγησεν ο Θεός; Έχω. Δεν ευλόγησε; Δεν έχω. Για να φθάσουμε στη παραδοχή αυτή, ας αφήσουμε τα θησαυρίσματα και ας δούμε ολάκερη την αλήθεια. Ο Χριστός δεν είναι ιδέα, είν’ η ζωή μας και το μεγαλείο Του αυτό ταξιδεύει στα πάντα μας.

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

Άγιος Φιλάρετος μητροπολίτης Μόσχας(+19 Νοεμβρίου 1867)Ο ''Χρυσόστομος''της Ρωσίας

  Ο άγιος Φιλάρετος υπήρξε μία από τις πιο διαπρεπείς μορφές της ρωσικής Εκκλησίας κατά τον 19° αιώνα. 

Γεννήθηκε το 1782 από πατέρα ιερέα, στην πόλη Κολομνά κοντά στη Μόσχα και το βαπτιστικό του ήταν Βασίλειος. Σε ηλικία εννέα χρόνων μπήκε στο τοπικό ιεροδιδασκαλείο και συνέχισε τις σπουδές του στην ιερατική σχολή που ήταν προσαρτημένη στη Λαύρα της Αγίας Τριάδος του αγίου Σεργίου. Όντας εξαίρετος μαθητής στις αρχαίες γλώσσες, όπως και στη θεολογία και την ποίηση, ο νεαρός ιεροσπουδαστής επέπεσε στην αντίληψη ενός συχνού επισκέπτη στη Λαύρα, του μητροπολίτη Μόσχας Πλάτωνα, ο οποίος και τον πήρε υπό την προστασία του. Παρά τα προσόντα του, ο Βασίλειος παρέμενε ευσεβής, ήρεμος και σεμνός και ήταν αγαπητός από όλους. Αποφοίτησε πρώτος στην τάξη του και προσελήφθη αμέσως για να διδάξει αρχαία ελληνικά (τα οποία έγραφε και μιλούσε με ευχέρεια) και εβραϊκά. Σύντομα διορίσθηκε ιεροκήρυκας στη Λαύρα και καθηγητής Ρητορικής, αφού ήταν ένας εξαίρετος ρήτορας που γνώριζε πώς να μεταδίδει στις ψυχές τη φλόγα του έρωτα της αρετής.

 Ο ευεργέτης του, μητροπολίτης Πλάτων, θεωρούμενος ο ίδιος μέγας θεολόγος και ρήτορας, έγραψε γι’ αυτόν: «Όσο για μένα, γράφω σαν άνθρωπος, εκείνος όμως γράφει σαν άγγελος». Με την ενθάρρυνση του μητροπολίτη, και μετά από ώριμη σκέψη συνοδευόμενη από εσωτερικούς αγώνες, ο λάμπρος καθηγητής εκάρη μονάχος το 1808, έλαβε το όνομα Φιλάρετος και χειροτονήθηκε διάκονος λίγες ημέρες αργότερα. Τον επόμενο χρόνο μετατέθηκε στην Αγία Πετρούπολη για να αναλάβει επόπτης και καθηγητής Φιλοσοφίας στην ιερατική σχολή. Μετά δε τη χειροτονία του ως ιερέας, διορίσθηκε να διδάσκει Αγία Γραφή, Εκκλησιαστική Ιστορία, Κανονικό Δίκαιο και Δογματική στην εκεί Θεολογική Ακαδημία. Ως ιεροκήρυκας οικοδομούσε το εκκλησίασμα των καθεδρικών ναών, που αντηχούσαν από τον λόγο του.

Ρωσία: Κρυμμένο πορτρέτο του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας πίσω από πίνακα του Λένιν

Μπορεί να υπήρξαν εχθροί στην πραγματική ζωή, ωστόσο για περίπου έναν αιώνα ο Τσάρος Νικόλαος Β’ συνυπήρχε σε έναν πίνακα ζωγραφικής με τον ηγέτη της Οκτωβριανής επανάστασης του 1917 Λένιν.

Το πορτρέτο του τελευταίου τσάρου της ρωσικής αυτοκρατορίας ανακαλύφθηκε τυχαία, κατά τις εργασίες συντήρησης του πορτρέτου του Λένιν με την χρήση ακτίνων λέιζερ.

Ο ολόσωμος πίνακας του Λένιν φιλοτεχνήθηκε το 1924, χρονιά θανάτου του, από τον Σοβιετικό ζωγράφο Vladislav Izmailovich.

«Ο καλλιτέχνης που ζωγράφισε τον Λένιν ήταν ένας πολύ καλός ζωγράφος. Καταλάβαινε πως οι εποχές άλλαζαν και γι’ αυτό χρησιμοποίησε μπογιές νερού για να δημιουργήσει το πορτρέτο του Σοβιετικού ηγέτη. Ζωγράφισε πολλαπλά στρώματα μπογιά και με αυτό τον τρόπο έσωσε τον πίνακα του τσάρου που υπήρχε στην πίσω πλευρά. Αν κάποιος τον είχε εντοπίσει, σίγουρα, θα είχε εκτελεστεί για την πράξη του αυτή» δήλωσε στο RT ο υπεύθυνος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Vasily Kichedzhi όπου γίνεται η συντήρηση του πίνακα.

Ο πίνακας του τσάρου Νικόλαου δημιουργήθηκε το 1886, έτος κατά το οποίο ανήλθε στον θρόνο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

πηγή/αντιγραφή

Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου απαντάει στο ερώτημα:''Ποιά θα ήταν η στάση του γέροντα Σωφρονίου σχετικά με την Σύνοδο της Κρήτης''

Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου κ.κ. Ιερόθεος απαντάει στο ερώτημα:
''Ποιά θα ήταν η στάση του γέροντα Σωφρονίου σχετικά με την Σύνοδο της Κρήτης'' στο Διεθνές Συνέδριο ἀφιερωμένο στόν ἡγιασμένο Ἀρχιμανδρίτη Σωφρόνιο Σαχάρωφ, μέ τίτλο «Ἡ Συνάντηση μέ τόν Πνευματικό Πατέρα»που διοργάνωσε η Ἱερά Μητρόπολη Μολδαβίας σέ συνεργασία μέ τήν Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἰασίου (Α.Ι. Κούζα)στο Συνεδριακό Κέντρο «Πρόνοια»» (Ἰάσιο Ρουμανίας 13 Νοεμβρίου 2016).

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ - Οι δεσμοί του με την ΚΕΡΚΥΡΑ

Ενορία Ι.Ν. Αγίου Ματθαίου Κερκύρας, Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016 μετά τον Πανηγυρικό Εσπερινό της εορτής του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού.

Ομιλία του κ. Κωνσταντίνου Θύμη, θεολόγου και ιστορικού, γραμματέως της Ι.Μ.Κερκύρας - Παξών 

Πάτερ κάντε μας ένα θαύμα...

Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης

 Εδώ έρχονται πολλοί φοιτητές.Κάποτε είχαν έρθει καμία δεκαριά και ζητούσαν να τους κάνω θαύμα.Επέμεναν πολύ. 
Σκέφτηκα με ποιο τρόπο να βάλω μυαλό σε αυτά τα παιδία.Τους είπα. 
-Λοιπόν, μπείτε στη σειρά για να σας κόψω τα κεφάλια.Μετά θα κάνω το θαύμα για να σας τα κολλήσω!Ν` αραιώσετε λίγο, γιατί υπάρχει κίνδυνος να τα μπερδέψω.Έτοιμοι είστε; Θέλετε να δείτε το θαύμα;
Οι νέοι αντέδρασαν αμέσως.
-Όχι, όχι σε μας πάτερ, είπαν με μια φωνή

Όσιος Λάζαρος ο Ζωγράφος

Ο Όσιος Λάζαρος από την παιδική του ηλικία, ασπάστηκε το μοναχικό βίο. Έμαθε τη ζωγραφική τέχνη και την άσκησε σαν επάγγελμα. Φρόντισε από νεαρή ηλικία να σκληραγωγήσει τον εαυτό του και να μάθει την εγκράτεια. Ήταν ελεήμων με τους άπορους και όσους είχαν την ανάγκη της βοήθειάς του. Έτσι λοιπόν, διακρινόμενος για την βαθιά του πίστη και τον πλούτο των αρετών του, τιμήθηκε με το αξίωμα της ιεροσύνης.

Όταν ο Άγιος χειροτονήθηκε ιερέας, άρχισε σκληρούς αγώνες ενάντια σε όλες τις αιρέσεις. Υπέστη πολλές διώξεις και θλίψεις από τους οπαδούς των αιρέσεων Ευτυχούς, Νεστορίου και Διοσκόρου, και όχι μόνο από αυτούς αλλά και από τους άθεους εικονομάχους. 

Ο Όσιος ήταν τόσο ένθερμος υποστηρικτής της πίστεως που στάλθηκε στη Ρώμη για να αγωνιστεί για τα αποστολικά και πατρικά δόγματα. Επέστρεψε με μεγάλες επιτυχίες από τη Ρώμη, στην Κωνσταντινούπολη. Πηγαίνοντας πάλι στη Ρώμη για τους αγώνες του, αρρώστησε στο μέσο της πορείας του. Έτσι απεβίωσε εν ειρήνη το 867.

Το τίμιο σώμα του ανακομίστηκε και ενταφιάστηκε στην Ιερά Μονή του Ευάνδρου.Η μνήμη του τιμάται στις 17 Νοεμβρίου.

πηγή

Τον αλαζόνα, μοχθηρό και υπερήφανο άνθρωπο να τον βλέπεις σαν τον άνεμο

Τον αλαζόνα, μοχθηρό και υπερήφανο άνθρωπο να τον βλέπεις σαν τον άνεμο. 

 Μην προσβάλλεσαι από την κακία, την υπερηφάνεια και την μοχθηρία του.
Φρόντισε να παραμείνεις ειρηνικός. 

 Ο εχθρός προσπαθεί να σ’ εκνευρίσει εξάπτοντας τα ανθρώπινα πάθη σου ή βάζοντας στην καρδιά σου καχυποψία και φαντασίες.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Είναι συντηρητικός ο λόγος της εκκλησίας;

 

Μία από τις κατηγορίες που διατυπώνεται εναντίον της Εκκλησίας είναι ότι ο λόγος της είναι συντηρητικός. Ότι δεν είναι προσαρμοσμένος στα μέτρα των καιρών. Στην ανάγκη του ανθρώπου να χαρεί την ελευθερία και τα αγαθά του πολιτισμού. Ότι η Εκκλησία, επικαλούμενη την ανθρώπινη συνείδηση και την διαμόρφωσή της με βάση τις εντολές του Θεού, καλλιεργεί ενοχές, δεν εγκρίνει τις απολαύσεις. Εξάλλου, η όποια τήρηση των εντολών προϋποθέτει κόπο. Και σήμερα είμαστε κουρασμένοι από τις υποχρεώσεις, την ανάγκη για επιβίωση, τις δυσκολίες της ζωής για να προσθέτουμε περαιτέρω κόπο.

 Είναι συντηρητικός ο λόγος της Εκκλησίας, λένε, διότι κρατά ως βάση του αξίες τού παρελθόντος. Μιλά για την οικογένεια, για την πατρίδα, για τη σωτηρία από το κακό και τον θάνατο, για την ανάσταση. 

Ο κόσμος όμως σήμερα ζει στην προοπτική του «εδώ και τώρα». Ζει έναν μηδενισμό του παρελθόντος και αδιαφορεί για το μέλλον. Κλειδί είναι το «νυν». Κι αυτό έχει να κάνει με τη χαρά που απαιτούμε να ζήσουμε. Με τη στροφή στον εαυτό μας και τις ανάγκες μας. 

Γιατί να ακολουθήσουμε μία πρόταση ζωής η οποία δε δίνει άμεσες παροχές; Βασισμένη στην πίστη σε έναν Θεό, ο Οποίος δεν είναι εμφανής σε μία εποχή του «φαίνεσθαι» αλλά εργάζεται στην καρδιά του ανθρώπου που Τον αναζητά και παλεύει να ζήσει έναν τρόπο ζωής με κλειδιά την αγάπη, τη συνάντηση με τον πλησίον, την άσκηση που συνεπάγεται την παραίτηση από τις επιθυμίες μας όταν αυτές αντιστρατεύονται το θέλημά Του, όταν δηλαδή μας κλείνουν στο πρόσκαιρο, στην ιδιοτέλεια, σ’ αυτό που ονομάζουμε «σαρκικό φρόνημα».

 Μας φαίνεται παράδοξο, ωστόσο ο λόγος της Εκκλησίας είναι όντως συντηρητικός κι ας ντρεπόμαστε λίγο κάποτε όσοι πιστεύουμε στον Θεό να μας χαρακτηρίζουν έτσι, δηλαδή «συντηρητικούς».

 Η λέξη δεν ανταποκρίνεται στην κρατούσα νοοτροπία. Όμως το να είμαστε συντηρητικοί σημαίνει ότι γνωρίζουμε τα όρια της ζωής. Ότι ο χρόνος είναι προϋπόθεση της αιωνιότητας. 

Ότι μπορεί να φαίνεται πως έχουμε καιρό μπροστά μας, όμως η αιωνιότητα κερδίζεται τώρα. 

Ότι τα σχήματα αυτής της ζωής, όπως η οικογένεια και η πατρίδα, ξεκινούν από το παρελθόν, αλλά μας μαθαίνουν να αγαπούμε και να ανήκουμε. 

Ότι η πρόταξη της αγάπης δε συνεπάγεται την άρνηση των αξιών μας, αλλά μας οδηγεί στο να μπορούμε να σεβόμαστε τον άλλον, όχι όμως και να αποδεχόμαστε την αμαρτία ως ευλογία. 

Ότι νοιαζόμαστε για το σύνολο, με τελικό γνώμονα να γνωρίσουν και οι πολλοί τον Θεό, γιατί αυτό μας ζητά ο Ίδιος με το «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Ότι παλεύουμε εναντίον της αμαρτίας διότι γνωρίζουμε ότι μας φθείρει. Μας οδηγεί στην ψευδαίσθηση ότι δεν υπάρχει «αεί» και επομένως μπορούμε να ζούμε τη ζωή μας απολαμβάνοντας, χωρίς μέτρο και χωρίς συνείδηση.

 Είναι συντηρητικός ο λόγος της Εκκλησίας, όχι όμως διότι μένει στο παρελθόν, αλλά επειδή σαν το αλάτι κρατά αναλλοίωτη τη γεύση εκείνης της τροφής που θα μας βοηθήσει να πορευτούμε προς το μέλλον. Είναι ο Άρτος της Ζωής που νοηματοδοτεί τον κόσμο και τον καθέναν μας. Αυτός που λείπει από τις καρδιές όσων μάθανε να θεωρούν πρόοδο μία ζωή χωρίς Θεό κι Αλήθεια.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 16 Νοεμβρίου 2016

πηγή

Έρχου Χριστέ Εμμανουήλ..!

 Έρχου Χριστέ Εμμανουήλ, γιατί η θλίψη μας είναι μεγάλη. Έρχου Χριστέ, γιατί η ιστορία γίνεται ολοένα πιο έρημη και καταπεσούσα. 

 Ζούμε όπως τότε, τον καιρό του Νωέ, σαν να μην υπάρχει Θεός, σα να μη γεννήθηκες ποτέ, σα να μη περπάτησες στους ίδιους μ’ εμάς δρόμους. 

Κοιτάμε να φεύγουμε, όχι προς τα έξω μας αλλά προς τα μέσα μας. Να φρουρούμε καλά τη σκέψη ότι τάχα είμαστε κάτι ενώ δεν είμαστε τίποτε. 

Έρχου Χριστέ, γιατί η ζωή μας γίνεται μια στραβοτιμονιά, ευθεία ο δρόμος και γύρω μας γκρεμός: έρχου Χριστέ Εμμανουήλ να μας οδηγήσεις σε γη ευθεία. Από μόνοι μας θλιβόμαστε γι’ αυτό αδυνατούμε. Στη θλίψη πιο εύκολα λοξοδρομεί κανείς παρά στη χαρά.

 Έρχου Χριστέ Εμμανουήλ, ν’ ακούσουμε κι εμείς μαζί με τους ποιμένες για ΄κεινη τη μεγάλη χαρά της Βηθλεέμ: ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος!

Έρχου Χριστέ, γιατί παντού απλώνεται θλίψη και γνωρίζω ότι μόνο Εσύ μου δίνεις τη πραγματική χαρά. Ακριβώς γιατί μόνο Εσύ μεταμορφώνεις τα πάντα μα πάνω απ’ όλα το θάνατό μου σε ζωή. 

Έρχου Χριστέ, γιατί τα πάντα γύρω μου θέλουνε να δουλεύουνε για να ξεχνάω ότι υπάρχεις Εσύ.

 Έρχου Χριστέ, γιατί διαιρούμαστε χωρίς Εσένα. Αν ψάξουμε καλά μέσα μας, θα δούμε ότι είναι πολύ δύσκολο να συμφωνούμε, θέλει αγώνα κι αυτιά ανοιχτά ν’ ακούμε ο ένας τον άλλον. Οι δικές μας αισθήσεις σκοτίζονται: κλειστοί της καρδιάς οι οφθαλμοί κι η αγάπη συχνά υποκριτική.

 Έρχου Χριστέ να μας διορθώσεις!

Στην χριστιανική αρχαιότητα, η περίοδος πριν τις γιορτές της Γέννησης και της Βάπτισης του Χριστού ονομάζονταν και περίοδος της “Ετοιμασίας”. Να μεταμορφωθούμε λοιπόν κι εμείς, ζωντανά να γίνουμε δώρα -όπως εκείνα των μάγων στον Ερχόμενο Χριστό. Ο Χριστός δεν κοιτά τη ποσότητά μας αλλά την ποιότητά μας. Κι η ποιότητα αυτή δε σκέφτεται κοσμικά, όπως σ’ εμας αρέσει να πιστεύουμε. Ο Χριστός προτιμά την Φάτνη.

Έρχου Χριστέ Εμμανουήλ να γεννηθείς στη φάτνη της Βηθλεέμ, μεταμόρφωσε σε φάτνη την καρδιά μας. Κι αυτό είναι που θα πει “Ετοιμασία” πάνω απ’ όλα.

Ιάσων Ιερομ.

nif

Ο ταπεινός έχει την ελπίδα και το θάρρος του στον Θεό

Σχετικά με αὐτό, βρίσκονται σε πλάνη πολλοί, ὅσοι νομίζουν για ἀρετή την ὀλιγοψυχία και την ὑπερβολική λύπη που τους συνοδεύει ὕστερα ἀπό την ἁμαρτία, μη γνωρίζοντας ὅτι αὐτή προέρχεται ἀπό κρυφή ὑπερηφάνεια και πρόληψι, ποὺ ἔχουν κάνει θεμέλια πάνω στην ἐλπίδα και στο θάρρος που ἔχουν στο ἑαυτό τους και στις δυνάμεις τους. 

Γιατί αὐτοί, ὑπολογίζοντας τον ἑαυτό τους ὅτι εἶναι κάτι, κατά κάποιον τρόπο, ξεθάρρεψαν πολύ, και βλέποντας μὲ την δοκιμή τῆς πτώσεως, ὅτι δεν ἔχουν καμμία δύναμι, ταράζονται και ἀποροῦν, σαν για κανένα πρᾶγμα καινούργιο και ὀλιγοψυχοῦν βλέποντας πεσμένο στη γῆ ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο βασίσθηκαν (δηλαδή τον ἑαυτόν τους), πάνω στον ὁποῖο εἶχαν ἀποθέσει το θάρρος και την ἐλπίδα τους.

 

Αὐτό ὅμως δεν γίνεται και στον ταπεινό, ὁ ὁποῖος μόνο στο Θεό ἔχει την ἐλπίδα και το θάρρος του, χωρίς να ἔχῃ καμία ἐλπίδα στον ἑαυτό του. Γι᾿ αὐτό, ὅταν πέσῃ σε κάθε εἴδους σφάλμα, ἂν και αἰσθάνεται πόνο και λύπη, με ὅλο τοῦτο δεν ταράσσεται, οὔτε ἀπορεῖ.

 Γιατί ξέρει ὅτι αὐτό τοῦ συνέβη ἀπό την ἀθλιότητα και την ἀδυναμία τοῦ ἑαυτοῦ του, ἡ ὁποία γνωρίζεται πολύ καλά με το φῶς τῆς ἀλήθειας.

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου-Aόρατος Πόλεμος

Πριν γίνεις άγιος, γίνε άνθρωπος..

π.Ανδρέας Κονάνος

Πριν γίνεις άγιος, γίνε άνθρωπος...Πες μια ζεστή καλημέρα στο διπλανό σου.
Μάθε να πίνεις ένα καφέ με τον άνθρωπό σου.Χαμογέλα στο γείτονα.
Δες την καινούργια μπάλα του παιδιού σου.Πες έναν έπαινο στην κορούλα σου
που γύρισε απ’ το σχολείο.
Δώσε ένα φιλί στη γυναίκα σου για το μουσακά και το σπυρωτό πιλάφι.
Χάιδεψε τον άντρα σου που έχει πονοκέφαλο απ’ τις σκοτούρες.

Δώσε κανα ψιλό στο φτωχό.Βάλε φαΐ στο πήλινο πιατάκι, για τα γατάκια της γειτονιάς που τρέμουν.
Άλλαξε κανάλι για χατήρι της.Κάνε πως δεν άκουσες τη γκρίνια του.
Κι όταν ξεχάσεις  το σφίξιμο  και το ¨στόχο¨ της αγιότητας, ίσως ...και να την έχεις αγγίξει ήδη!..

Απ’ αυτά τα απλά, τα ¨χαζά¨, τα καθημερινά.Που δεν μυρίζουν και πολύ λιβάνι.
Μα σε πάνε στου Χριστού το λιμάνι.Καρφί.Άνευ διοδίων, τριωδίων, τετραδίων, βιβλίων κλπ..

Νά λοιπόν γιατί

Νά λοιπόν γιατί

Ὅλη μέρα οἱ ἄγγελοι στό τρέξιμο

καί στήν ψυχή τό στόμα

νά σταθοῦν στή μάνα, στόν ἄρρωστο, στόν ἀπελπισμένο

νά σβήνουν παραπατήματα, νά παραμερίζουν ἀγκάθια

νά προλαβαίνουν ἀφροσύνες, νά καθαίρουν βλέμματα.

Τά βράδυα ἀποσύρονται νά βάλουν δυνάμεις γιά τήν ἐπαύριο.

Ἀπό τήν ἐξάντληση αἱμορραγοῦν

καί βάφουν πορφυρό τόν ὁρίζοντα.

π. Βασίλειος Θερμός

(Από την συλλογή ‘Πυραγός ἐπί τιμῃ’)

πηγή

ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ : Το Ιερό Προσκύνημα (ο Ναός Του) στη ζωή της Κέρκυρας

Πνευματικό Κέντρο της Ι.Μ. Κερκύρας-Παξών-Διαποντίων Νήσων. Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016.
Δεύτερη Ημερίδα για τα 300 χρόνια από το Θαύμα της διάσωσης της Κέρκυρας, από τους Οθωμανούς. ΘΕΜΑ : “ Το ΙΕΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ του ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ στη ζωή της Κέρκυρας “.

Ομιλητές ήταν : η κα Τένια Ρηγάκου, Προϊσταμένη Εφορίας Αρχαιοτήτων Κερκύρας, με θέμα : “ Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνος, η ιστορία του και οι θησαυροί του" (στο 12:10), 

ο π. Γεώργιος Άνθης, ιστοριοδίφης και μελετητής, με θέμα : “ Η ουρανία του Αγίου και ο ζωγράφος Παναγιώτης Δοξαράς" (στο 38:56), 

ο κ. Γεώργιος Ζούμπος, Δρ. Ιονίου Πανεπιστημίου και διευθυντής 2ου Λυκείου Κερκύρας, με θέμα : “ Ο ναός του Αγίου στην Κερκυραϊκή καθημερινότητα “ (στο 57:04), 

ο κ. Κωνσταντίνος Θύμης, Ιστορικός και Θεολόγος, Γραμματέας Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, με θέμα : “ Το νομικό και Εκκλησιαστικό καθεστώς του Ιερού Προσκυνήματος “ (στο 1:21:35) και 

ο κ. Χρήστος Δεσύλλας, Δρ, Ιστορίας και Θεολόγος και διευθυντής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του Μητροπολίτου Κερκύρας με θέμα : “ Η Συμβολή του Ιερού Προσκυνήματος στην Κερκυραϊκή κοινωνία και στο φιλανθρωπικό έργο της τοπικής Εκκλησίας “ (στο 1:58:25). 

Τη συζήτηση συντόνισε ο Γεν. Αρχιερ. Επίτροπος της Ι.Μ. Κερκύρας Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός.

Χαιρετισμό απηύθυνε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος (στο 2:08), ο οποίος έκλεισε και την ημερίδα (στο 2:11:40).

Ο Βυζαντινός Ναός των Αγίων Τριών, Γουρία, Σαμωνά και Αβίβου

Τη μνήμη των Αγίων Τριών Ομολογητών, Γουρία, Σαμωνά και Αβίβου, τιμά και εορτάζει η Αγία μας Εκκλησία στις 15 Νοεμβρίου.

Στην πόλη της Καστοριάς πανηγυρίζει ο βυζαντινός Ιερός Ναός του 14ου αιώνος, των Αγίων Τριών, που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Ομονοίας και φημολογείται πως είναι ο μοναδικός Ναός της Ορθοδοξίας που τιμάει τους Αγίους.

Ο Ναός των Αγίων Τριών, Γουρία, Σαμωνά και Αβίβου, είναι μονόχωρη, ξυλόστεγη βασιλική, διαστάσεων 4,30x5,60 μ., με νεωτερική ανοικτή τοξωτή στοά στη νότια και βόρεια πλευρά και τρίπλευρη αψίδα στα ανατολικά. 

Ο Ναός, διατηρεί εμφανή ίχνη φωτιάς στην εξωτερική τοιχοποιία. Λείψανα τοιχογραφικού διακόσμου σώζονται στην εξωτερική επιφάνεια του βόρειου και νότιου τοίχου. 

Το γεγονός αυτό μας οδήγησε στην έρευνα του εσωτερικού, κατά την οποία αποκαλύφτηκαν τοιχογραφίες που εκτείνονται σ’ όλες τις επιφάνειες των εσωτερικών τοίχων του Ναού. Από επιγραφή, που βρέθηκε πάνω από το υπέρθυρο της νότιας εισόδου, οι τοιχογραφίες αυτές χρονολογούνται στα 1401. Στην ίδια περίοδο κατατάσσονται και οι τοιχογραφίες των εξωτερικών επιφανειών του Ναού. Οι τοιχογραφίες αυτές ακολουθούν το αντικλασικό ρεύμα της ζωγραφικής της ύστερης περιόδου των Παλαιολόγων.

Βιογραφία

Ο Γουρίας και ο Σαμωνάς, αγωνιζόμενοι τον Ιερό αγώνα της χριστιανικής πίστης, συνελήφθησαν από τον ηγεμόνα Αντωνίνο, κατά το διωγμό επί Διοκλητιανού. Και αφού υπέστησαν με θαυμαστή υπομονή πολλά βάσανα, αποκεφαλίσθηκαν.Ο Άβιβος έζησε λίγα χρόνια αργότερα και ήταν από ένα χωριό της Έδεσσας που ονομαζόταν Αποθελσαία. 

Τότε βασιλιάς ήταν ο Λικίνιος, ο γνωστός αντίπαλος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Άβιβος, λοιπόν, προχειρίσθηκε Ιεροδιάκονος και διακρινόταν για τη μεγάλη ευσέβεια του και τον πολύ ζήλο για το υπούργημά του. Ιδιαίτερα, όμως, διακρινόταν για τη θερμή αγάπη του στο Ιερό κήρυγμα, τηρώντας το θεόπνευστο λόγο της Αγίας Γραφής, που λέει: «Κήρυξαν τον λόγον, επιστήθι ευκαίρως ακαίρως, έλεγξαν, επιτίμησαν, παρακάλεσαν, εν πάση μακροθυμία και διδαχή». Κήρυξε, δηλαδή, το λόγο του Θεού, στάσου επιτηρητής και καθοδηγός στους ακροατές σου, όχι μόνο σε κατάλληλες περιστάσεις, αλλά και σ' εκείνες που φαίνονται ακατάλληλες περιστάσεις, έλεγξε, επίπληξε, παρηγόρησε με κάθε μακροθυμία και με κάθε μέθοδο διδασκαλίας.

Ο ηγεμόνας Λυσανίας, όταν είδε τον Άβιβο να προσελκύει πολλούς ειδωλολάτρες με το θερμό του κήρυγμα, τον συνέλαβε και αφού τον κρέμασε σε στυλό και τον έσχισε με σιδερένια νύχια, έπειτα τον οδήγησε έξω από την πόλη, όπου τον έριξε μέσα στη φωτιά, και έτσι ο Άβιβος παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό.

ΠΗΓΗ

ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ - Περί Νηστείας

1)Η νηστεία, έλεγεν ο Αββάς Υπερέχιος, είναι χαλινάρι που συγκρατεί τις κατώτερες ορμές. Όποιος την περιφρονεί, μοιάζει με αχαλίνωτο άλογο.

2)Ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, συμβουλεύοντας τούς νεωτέρους αδελφούς ν’ αγαπήσουν την νηστεία, τούς έλεγε συχνά:
Ο καλός στρατηγός, που επιχειρεί να καταλάβη μια πόλι εχθρική, γερά οχυρωμένη, κάνει αποκλεισμό στις τροφές και στο νερό. Μ’ αυτόν τον τρόπο ατονεί η αντίστασις του εχθρού και τέλος παραδίδεται. Κατι παρόμοιο συμβαίνει με τις σαρκικές ορμές, που ανελέητα πολεμούν τον άνθρωπο στην νεότητά του. Η ευλογημένη νηστεία καταβάλλει τα πάθη και τούς δαίμονας και τελικά τ’ απομακρύνη από τον αγωνιστή.
Και το πανίσχυρο λιοντάρι, τούς έλεγε άλλη φορά, συχνά από τη λαιμαργία του πέφτει στην παγίδα κι’ όλη του η δύναμι κι’ η μεγαλοπρέπεια εξαφανίζονται.

3)Ανέβασαν κάποτε στην σκήτη των Πατέρων ένα δαιμονισμένο νέο, για να τον θεραπεύσουν με την προσευχή τους. Εκείνοι όμως, από ταπείνωσι, απόφευγαν. Πολύ καιρό βασανιζόταν έτσι ο δυστυχισμένος άνθρωπος, ώσπου κάποιος Γερων τον ελυπήθη, τον σταύρωσε με τον ξύλινο σταυρό, που είχε στην ζώνη του, κι’ έδιωξε το πονηρό πνεύμα.
- Αφού με βγάζεις από την κατοικία μου, του είπε εκείνο, θα μπω μέσα σου.
- Έλα, του αποκρίθηκε θαρραλέα ο Γέροντας.
Έτσι μπήκε μέσα του το δαιμόνιο και τον βασάνιζε δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Ο Όσιος υπόμενε με καρτερία τον πόλεμο, αλλά αντιπολεμούσε κι’ εκείνος τον εχθρό, με υπεράνθρωπη νηστεία και ακατάπαυστη προσευχή. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έβαλε ούτε μια φορά στο στόμα του τροφή, μασούσε μόνο λίγα κουκούτσια από φοίνικες κάθε βράδυ και κατάπινε τον χυμό τους.
Νικημένο τέλος το δαιμόνιο, από τον ακατάπαυστο αγώνα του Γεροντος, τον ελευθέρωσε.
- Γιατί φεύγεις; τον ρώτησε εκείνος, κανένας δε σε διώχνει.
- Με αφάνισε η νηστεία σου, αποκρίθηκε εκείνο κι’ έγινε άφαντο.

4)Μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού πήγε στο κελλί του Αββά Ησαΐου ο Αββάς Αχιλλάς και τον βρήκε να τρώγη. Είχε βάλει νερό κι’ αλάτι στο πιάτο και βουτούσε το ψωμί του. Μόλις είδε τον συνασκητή του, έκρυψε με τρόπο το πιάτο κάτω από το ψαθί που έπλεκε, για να μη τον σκανδαλίση. Τετοια πολυτέλεια ήταν άγνωστη στη σκήτη.
- Τι τρως, αδελφέ; τον ρώτησε ο Αββάς Αχιλλάς, που τον έβλεπε ακόμη να μασά, χωρίς να έχη τίποτε μπροστά του.
- Συγχώρησέ με, Πατερ, είπε κοκκινίζοντας από ντροπή ο Αββάς Ησαΐας. Έκοβα φοινικόφυλλα στον ήλιο και ξεράθηκε ο λάρυγγάς μου, γι’ αυτό έβαλα νερό στο αλάτι μου, για να μπορώ να καταπιώ.
Σαν τ’ άκουσε ο άλλος ασκητής, έβαλε τις φωνές:
- Ελάτε να ιδήτε τον Ησαΐα να τρώγη ζωμό στη σκήτη. Αν ήθελες τέτοια καλοφαγία, αδελφέ, καλά θα έκανες να γύριζες στην Αίγυπτο.

5)Μερικοί νέοι ευσεβείς ανέβηκαν στη σκήτη για να επισκεφθούν κάποιο γνωστό τους γεροντα. Επειδή θα έμεναν κοντά του όλη μέρα, του ζήτησαν λίγο λάδι να μαγειρέψουν τα όσπρια, που είχαν πάρει μαζί τους για να φάνε.
- Να εκεί κρέμεται το φλασκί, που μου είχατε φέρει δώρο πριν τρία χρόνια, τούς έδειξε ο Γεροντας. Παρετε όσο θέλετε.
- Όταν το ξεκρέμασαν, είδαν πως το φλασκί ήταν ακόμη σφραγισμένο και θαύμασαν τη νηστεία του Οσίου.

6)Τόσο πολύ είχε εξασκηθή στην νηστεία ο Όσιος Μάρκος ο Αναχωρητής, έλεγαν οι Γεροντες, ώστε κατώρθωνε να μένη άσιτος επί ολόκληρες εβδομάδες συνεχώς, χωρίς να ατονή το σώμα του. Εξήντα τρία χρόνια που έμεινε στην έρημο, ημέρα και νύκτα εργοχειρούσε, για να ελεή τούς πτωχούς Ερημίτας. Δώρο δε δέχτηκε ποτέ του από κανένα. Αν κάποιος, περαστικός από την καλύβα του, του έδινε κάτι, ο Αββάς τον ευχαριστούσε για την καλή του πρόθεσι, μα δεν έπαιρνε το δώρο.
- Δεν μου χρειάζεται, αδελφέ, του έλεγε. Ας έχη δόξα ο Κυριος μου που μου δίνει ακόμη δύναμι να εργάζωμαι, για να τρέφω τον εαυτό μου κι’ εκείνους που μ’ επισκέπτονται.

7)Ένας αρχάριος μοναχός συμβουλεύτηκε κάποιο διακριτικό Γεροντα, ποιο μέτρο ν’ ακολουθήση στη νηστεία.
- Απόφευγε τις υπερβολές, τέκνον μου, τον συμβούλεψε εκείνος. Πολλοί δοκίμασαν να νηστέψουν πάνω από τις δυνάμεις τους και δεν άντεξαν για πολύ καιρό.

8)Ρώτησαν οι Γέροντες τον Όσιο Μακάριο πως συνέβαινε να είναι το σώμα του πάντοτε λιπόσαρκο κι’ όταν νήστευε κι’ όταν έτρωγε.
- Το ξύλο που ανακατεύει τ’ αναμμένα φρύγανα, τούς έλεγε εκείνος, κατατρώγεται από τη φωτιά κι’ είναι κατάξερο. Κι’ όταν η φλόγα του θείου φόβου κατακαίη την καρδιά του ανθρώπου, ξηραίνεται το σώμα του.

πηγή

Τίποτε δεν είναι δύσκολο, όταν θέλουμε και τίποτε δεν είναι εύκολο, όταν δεν θέλουμε

Τίποτε δεν είναι δύσκολο, όταν θέλουμε και τίποτε δεν είναι εύκολο, όταν δεν θέλουμε. Όχι μόνο με λόγια, αλλά και με έργα να φανερώνουμε την Ομολογία μας στον Χριστό, για να μήν ντροπιάσουμε τα δόγματα με τα φαύλα έργα, αλλά με όλα να συντελούμε στο να δοξάζουμε τον Κύριο μας.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Τα λείψανα του Αποστόλου Φίλιππου στην Κύπρο

Η κάρα του αποθησαυρίζεται σήμερα στην Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Ομόδους στην Κύπρο.

Σύμφωνα με τον Κύπριο ιστορικό Ιωάννη Τσικνόπουλο μετά την Άλωση της Πόλης από τους Λατίνους το 1204 το λείψανο του Αποστόλου μεταφέρθηκε από την Ιεράπολη στην Κύπρο και συγκεκριμένα στο χωριό Άρσος. Εκεί χτίστηκε ναός, όπου κατατέθηκε το λείψανο μαζί με την κάρα του.

Η κάρα του Αποστόλου Φιλίππου στην Κύπρο.

Ο Ρώσσος Μοναχός και περιηγητής Βασίλειος Μπάρσκυ, ο οποίος επισκέφθηκε το 1735 το Άρσος γράφει ότι φυλάσσονται λείψανα του Αποστόλου Φιλίππου, τα οποία ήταν παραμελημένα. Σύμφωνα με τον Μπάρσκυ αυτά ήταν μέρος της κάρας- κρανίου, το μέτωπο και τα οστά των αγκώνων με την επιγραφή «Αποστόλου Φιλίππου». Το 1738 ο Μητροπολίτης Πάφου Ιωακείμ, όπως αναφέρεται στις σχετικές πηγές, κατέθεσε μέσα σε πρόχειρη θήκη σημείωμα του επιβεβαιωτικό της ταυτότητας του αποστολικού κρανίου.

Το 1770 ο Άγιος Μητροπολίτης Πάφου Πανάρετος κατασκεύασε και αφιέρωσε στον Απόστολο Φίλιππο νέο καλλιτεχνικό κόσμημα της κάρας του.

Ο Αρχιμανδρίτης Κυπριανός στο έργο του ιστορία «Χρονολογική της νήσου Κύπρου» το 1788 αναφέρει ότι η κάρα – κρανίο του Αποστόλου Φιλίππου μεταφέρθηκε από την Εκκλησία του Άρσους στο Όμοδος για φύλαξη και προστασία.

Ο Διευθυντής του Μουσείου της Ιεράς Μονής Κύκκου Στυλιανός Περδίκης δήλωσε ότι στο Μουσείο της Μονής υπάρχουν δύο λειψανοθήκες του Αποστόλου Φιλίππου, χωρίς όμως τα λείψανα.

Ο έφορος της Μονής Κύκκου Αρχιμανδρίτης Αγαθόνικος ανάφερε ότι στο σκευοφυλάκιο της φυλάσσονται η παλάμη και απότμημα του γονάτου του Αποστόλου Φιλίππου.

ΠΗΓΗ

Τῆς σημερινῆς Γιορτῆς ἡ Νοσταλγία...

(Τοῦ Ἁγίου Φιλίππου καί φέτος)

Ψιχαλισμένη μέ ἄχραντη νοσταλγία ἔφτασε ἡ Γιορτή τοῦ Ἁγίου Φιλίππου γιά νά θυμίσει ἄλλη μιά χρονιά συνήθειες καί ὁραματισμούς τῶν προγόνων μας, πού ἤξεραν νά τιμοῦν τή μέρα, ἀλλά καί τήν παράδοση πού τή συνόδευε. Γιατί έκεῖνοι οἱ ἁπλοί, ἀγράμματοι ὡς ἐπί τό πλεῖστον, γνώριζαν πολύ καλά ὅτι ἡ σημερινή ἡμέρα ἦταν Ἀποκριά, ἀφοῦ ἀπό τήν ἑπομένη, στίς 15 δηλαδή, Νοεμβρίου, ἄρχιζε ἡ νηστεία. Κι ὅπως μᾶς παραδίδει ὁ ἀθάνατος Ἀλ. Μωραϊτίδης κατά «τήν τεσσαρακονθήμερον νηστείαν οἱ κρεοπῶλαι τῶν χωρίων μεταβάλλονται εἰς γεωργούς». 

Κι αὐτό γιατί κλείνανε τά «χασαπλιά» κι ἀνοίγανε παραμονές τοῦ Χριστοῦ. 

Βλέπετε, κανένας δέν διενοεῖτο νά «χαλάσει» τή νηστεία καί νά προδώσει τίς συνήθειες τῶν πατέρων του.

Γι᾿ αὐτό ἡ σημερινή ἡμέρα ἦταν σημαδιακή, μεγάλη καί πέρα γιά πέρα γιορταστική. Ἐπειδή τή συνόδευε κι ἡ πανάρχαιη παράδοση πού ἀναφέρει: «Ὁ φτωχός ὁ Φίλιππας ὅλη μέρα δούλευε καί τό βράδυ ἀπόκρευε».

 Πράγματι, ἄν δεῖ κανείς τήν παράδοση αὐτή κάτω ἀπό τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου τότε θά μπορέσει νά τήν καταλάβει καλύτερα. Γιατί μάθαμε ὅτι ὁ φτωχός ἀγρότης Φίλιππος σάν τελείωσε τή δουλιά του στό χωράφι καί γύρισε στό σπίτι του, τέτοια χρονιάρα μέρα, ὅταν ἔμαθε ὅτι οἱ φτωχοί συγχωριανοί του δὲν εἶχαν κρέας νά ἀποκρέψουν, «χάλασε» τό βόδι του καί τό μοίρασε νά γιορτάσει ὅλο τό χωριό. Νά τό μεγαλεῖο, λοιπόν τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς ἐλεημοσύνης πού κλείνει ἡ Γιορτή αὐτή. Γιορτή φωτισμένη ἀπό θεῖες μαρμαρυγές τοῦ Εὐαγγελίου, πού ἄν δέν ἤξεραν οἱ παλιοί νά τό διαβάζουν ἤξεραν, ὡστόσο, νά τό κάνουν πράξη.

Στίς μέρες μας πού εὔκολα παραμερίζονται οἱ εὐλογημένες συνήθειες τῶν πατέρων μας, ἡ γιορτή τοῦ Ἁγίου Φιλίππου ὅλο καί μακραίνει. Καί μαζί της μακραίνει ἡ φιλανθρωπία καί ἡ γνήσια εὐσπλαχνία.

Μακάριοι ὅσοι βιώνουν τοῦτη τήν ἱερή ἡμέρα τήν πανευλόγητη ἐθιμική τῶν πατέρων τους.

π. Κ.Ν. Καλλιανός

πηγή

Ο τόπος του μαρτυρίου και ο τάφος του Αγ.Φιλίππου

Ο άγιος Φίλιππος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν συμπατριώτης των αποστόλων Πέτρου και Ανδρέου που η μνήμη τιμάται στις 14 Νοεμβρίου. Λίγο μετά τη βάφτισή του από τον Ιωάννη και την κλήση του Ανδρέα, συνάντησε ο Κύριος τον Φίλιππο και του είπε να Τον ακολουθήσει. Εκείνος βρήκε τότε τον Ναθαναήλ και κατόπιν ακολούθησε και υπηρέτησε τον Χριστό καθ΄ όλη τη διάρκεια του κηρύγματός Του.

Η Ιεράπολις της Φρυγίας

Μετά την Ανάληψη του Κυρίου και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ο Φίλιππος έλαβε τον κλήρο να κηρύξει το Ευαγγέλιο στην επαρχία της Ασίας (δυτικό τμήμα Μ. Ασίας). Συνοδευόμενος από τον απόστολο Βαρθολομαίο (Ναθαναήλ) και την ίδια του την αδελφή Μαριάμνη, διέσχισε τη Λυδία και τη Μυσία ευαγγελιζόμενος τον λόγο του Θεού εν μέσω πολλών δοκιμασιών.

Τα ερείπια του ναού που χτίστηκε τον 50 αιώνα στον τόπο του μαρτυρίου του Αγ.Φιλίππου

 Μετά τη συνάντησή του με τον άγ. Ιωάννη το Θεολόγο, ο Φίλιππος πήγε στην Ιεράπολη, όπου συνελήφθηκε από τους ειδωλολάτρες, σύρθηκε μέχρι την κεντρική πλατεία και σταυρώθηκε ανάποδα μαζί με τον Άγιο Βαρθολομαίο. 

Η Συντέλεια του κόσμου θα διαρκέσει όσο κρατάει ο Εξάψαλμος, λίγα λεπτά

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης.

Η Συντέλεια του κόσμου θα διαρκέσει όσο κρατάει ο Εξάψαλμος, λίγα λεπτά. Την ώρα που θα κρινόμαστε, στον Ουρανό θα ψέλνουν τον Εξάψαλμο, οι Άγγελοι...

Όλοι οι άνθρωποι, που θα ζουν εκείνη τη στιγμή, θα βιώσουν τον θάνατο ακαριαία και αμέσως μετά θα αναστηθούν, θα είμαστε όλοι με τα σώματα μας άϋλα, δεν θα πιάνουμε χώρο, ο ένας θα βλέπει το σώμα του άλλου και όλοι θα είναι στην ηλικία των 33 χρόνων.

Ο Κύριος θα κρατά το Βιβλίο της Ζωής, το Ευαγγέλιο, και αυτομάτως θα πηγαίνουμε δεξιά ή αριστερά από μόνοι μας, γιατί θα ξέρουμε αν είμαστε για τον Παράδεισο ή όχι.

 Γι' αυτό και στο Δεσποτικό, που κάθεται ο Δεσπότης, στην εικόνα του Χριστού είναι ανοιχτό το βιβλίο και δεν υπάρχει καντήλι επάνω - δηλώνει ότι δεν υπάρχει Έλεος, στη Δευτέρα Παρουσία. Ενώ στο Τέμπλο, είναι κλειστό το βιβλίο, που κρατάει ο Χριστός και υπάρχει καντήλι, διότι ακόμη έχουμε Έλεος.