Η Μονή Φανερώμενης στην Σαλαμίνα από ψηλά!

πηγή

ΘΕΟΓΕΝΝΗΤΩΡ ΠΑΝΑΓΙΑ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ ΒΑΘΥΡΡΥΑΚΟΣ – Η ΜΙΚΡΗ ΤΗΝΟΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

Γράφει ο Ιωάννης Ελ. Σιδηράς Θεολόγος-Εκκλησιαστικός Ιστορικός-Νομικός

 Η ιερά, ιστορική και εφέστια θαυματουργός εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης Βαθυρρύακος ευρέθη θαυματουργικώς σε σημείο εντός του σημερινού αμπελουργικού σταθμού Αιγείρου, όπου σήμερα ευρίσκεται το παρεκκλήσιο της «Παναγίας των Ρόδων». Η όλη περιοχή κατά την περίοδο της οθωμανοκρατίας έφερε την ονομασία «Φατήρ-Γιακά» ή «Πατρίκα» ή «Φατρίκα» ή «Βαθυρρύαξ» λόγω του παρακείμενου την εποχή εκείνη ποταμού Καρά Σου. Το θαυμαστό γεγονός είναι ότι η Θεομήτωρ εφανερώθη και γι’ αυτό ο Μαρωνείας Τιμόθεος την ονόμασε «Παναγία Φανερωμένη», σε κάποιο οθωμανό Τσιφλικά Αγά, ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του λεγομένου Φατήρ-Γιακά Τσιφλικίου, το οποίο εκτείνετο στην περιοχή που σήμερα καταλαμβάνει ο Αμπελουργικός Σταθμός Αιγείρου.

Η ιερά εικών μετά την ανεύρεσή της εφυλάσσετο επί δεκαετίες στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κομοτηνής, στον οποίο η ιδία η εικών επέλεξε με θαυμαστό τρόπο να εγκατασταθεί. Πώς συνέβη; Επειδή λοιπόν διεκδικούσαν διάφορα χωριά (πέντε με έξι) την φύλαξη της εικόνος, ο τότε μητροπολίτης απεφάσισε η εικών να τοποθετηθεί σε άμαξα στην οποία είχαν προσδέσει νέους βόες (βόδια), και ορίστηκε να εγκατασταθεί η εικών στο σημείο όπου θα σταματούσαν τα ζώα. Τελικώς τα ζώα σταμάτησαν στον ιερό μητροπολιτικό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κομοτηνής, όπου και παρέμεινε μέχρι το έτος 1955, οπότε μετεφέρθη από τον αείμνηστο μεγάλο εκείνο μητροπολίτη Μαρωνείας Τιμόθεο Ματθαιάκη (1954-1974) στην νεοανεγερθείσα τότε ιερά μονή της Παναγίας Φανερωμένης Βαθυρρύακος, στην τοποθεσία όπου ευρίσκεται μέχρι και σήμερα.

Το Καθολικό της Ιεράς Μονής Παναγίας Φανερωμένης Βαθυρρύακος-πηγή

Στο μεταξύ, ο μητροπολίτης Μαρωνείας Άνθιμος Σαρρίδης (1922-1938) κατά το έτος 1930, όταν το κτήμα του σημερινού αμπελουργικού σταθμού πέρασε στο δημόσιο και το κράτος παρεχώρησε έκταση, όπου σήμερα ευρίσκεται η ιερά μονή Φανερωμένης, ανήγειρε μικρό παρεκκλήσιο προς τιμήν της Παναγίας επί του οποίου ανηγέρθη μετέπειτα το καθολικό της σημερινής Μονής Παναγίας

Άνθισαν και φέτος τα κλαδάκια στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Χάρου στους Λειψούς

Άνθισαν και φέτος τα κλαδάκια στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Χάρου στους Λειψούς...Προσέξτε τα μπουμπούκια που έχουν βγάλει τα ξερά κλαδάκια κρίνων στο κάτω μέρος της εικόνας της! Ένα θαύμα που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο όταν πλησιάζει η γιορτή της!

πηγή

Will I really not inherit the Heavenly Kingdom?

A Muslim judge once invited a monk to his home, treated him to dinner and asked:
– Please tell me, kind man. I'm a Muslim and try to live according to the law. I judge fairly, I don't take bribes, I feed the poor, I pray, I fast. I try to live righteously and do everything according to the will of God. Will I really not inherit the Heavenly Kingdom?

And the monk answered:
– Tell me dear, do you have children?
– I do, – answered the judge.
– How about servants?
– And servants too of course!
– Then tell me, who obeys you more, the servants or your children?
– The servants, the servants of course. They catch my every word; they try to please me in every way. But my children can be stubborn; sometimes they don't listen and go off on their own will.
– But tell me, when you die, who will you give all of your inheritance to, your children or the servants?
– To my children of course! – exclaimed the judge.

– The same it is with the Kingdom of Heaven. You can be an ideal servant, but only the sons receive the inheritance. And the only way to become a son is through Jesus Christ.

Wherefore thou art no more a servant, but a son; and if a son, then an heir of God through Christ (Galatians 4:7).

πηγή

Το θαύμα της Παναγίας Εικοσιφοίνισσας

Το θαύμα της Παναγίας.

Μαρτυρία(1-11-1991) του Σγουράδη Γεωργίου του Αποστόλου.Γεννήθηκε στη Νικήσιανη Καβάλας το 1931.

 Ήταν Άνοιξη του 1942, μόλις η εικόνα της Παναγίας Εικοσιφοίνισσας,είχε μεταφερθεί στην Εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου της Νικήσιανης και οι συγχωριανοί μας πηγαινοέρχονταν στην Εκκλησία και την προσκυνούσαν.
Η γυναίκα του Βούλγαρου αστυνόμου Μίτκου Δημητρώφ (Δημήτρη), Νάτκα, που κι αυτή πήγε στην εκκλησία, θαμπώθηκε από τα φλουριά (τάματα) που υπήρχαν κρεμασμένα στην εικόνα και κυρίως από ένα πεντόλιρο που υπήρχε στη μέση των χρυσαφικών.
Αμέσως η Νάτκα ενημέρωσε το σύζυγό της και του είπε, "αυτό το πεντόλιρο το θέλω".
Ο αστυνόμος τότε διέταξε την εκκλησιαστική επιτροπή δηλ τους Τσακίρη Απόστολο,Απόστολο, Παπαλούδη Δημήτρη κ.α., να ξεκρεμάσουν το πεντόλιρο και να το δώσουν στη γυναίκα του, για να στολίσει το λαιμό της.
Φοβήθηκε η επιτροπή και εξετέλεσε τη διαταγή. Την ίδια βραδιά η Βουλγάρα δεν μπόρεσε να κοιμηθεί.
Μόλις έκλεινε τα μάτια της μια μαυροφόρα γυναίκα την τραβούσε απ' το λαιμό να την πνίξει. Άνοιγε τα μάτια της να διώξει το φόβο της, τα ξανάκλεινε και το ίδιο πάλι όνειρο .
Τρόμαξε, φόβος μεγάλος την κυρίεψε και πριν ακόμα ξημερώσει, έτρεξε στην αδελφή μου Χρυσούλα - είμασταν γείτονες, ο Αστυνόμος κατοικούσε στο σπίτι του Σπανομαριάδη Θωμά - και της είπε, "γρήγορα να πάμε στην εκκλησία, να προσευχηθώ, να με συγχωρέσει η Παναγία".
Χαράματα προσκύνησε η Νάτκα την εικόνα της Παναγίας και της αφιέρωσε μια καντήλα και αρκετό λάδι.
Τις επόμενες ημέρες η επιτροπή έκρυψε την εικόνα στην εικόνα στην οφοφή του γυναικωνίτη.
Φοβήθηκε όχι μόνο για την αφαίρεση των χρυσών ταμάτων, αλλά και για την Τύχη της ίδιας της εικόνας.

Από το βιβλίο " Μαρτυρίες ηρώων Ανατολικής Μακεδονίας" του Θεοδώρου Ξομάλη 1993

πηγή

Η Παναγια ειναι δεν τη γνωριζεις; Μου εδειξε την αξονικη και μου ειπε να μη φοβαμαι.(Αληθινή ιστορία)

Από το facebook του γιατρού Λαμπρος Λιαπης

«Ενα βραδυ, πριν πολλα χρονια, μπηκα σε εναν θαλαμο ενος καρκινοπαθους νεαρου προκειμενου να του χορηγησω ενα παυσιπονο.Θα ηταν γυρω στα 25.
Ακουγαμε και την ιδια μουσικη.
Η μανα του ηταν απεναντι στη καρεκλα σκυφτη, σχεδον κουλουριασμενη και μυριοταλαιπωρημενη.Καλοκαιρακι ηταν.Εξω διασκεδαζε ο κοσμος και χαιροταν τη ζωη.Μεσα παλευαμε να σωσουμε το νεαρο.Ο ογκολογος του ηταν σαφης:
''Δεν εξαρταται μονο απο εμας παιδι μου. Τωρα πια εξαρταται και απο σενα και απο τη πιστη σου. Θα το παλεψουμε ολοι μαζι, αλλα δεν ξερω τί θα γινει''.

Ο νεαρος πονουσε και μαρτυρουσε καθε βραδυ.
Και εμεις προσπαθουσαμε να τον ηρεμησουμε ειτε με τα παυσιπονα ειτε με μια κουβεντα παρηγοριας.Ετσι κι εκεινο το βραδυ που ελαχε να ειμαι εγω βαρδια.
Του μιλουσα για μουσικη, για συναυλιες. Περνουσαμε λιγη ωρα μαζι (ειχαμε κι αλλους ασθενεις και ημασταν μονο δυο στη βαρδια) και αυτο εδειχνε να τον ανακουφιζει λιγο.
Μαλιστα εκεινο το βραδυ ειχαμε και τη πρωτη διαφωνια μας.
Εγω επεμενα πως το δικο μου αγαπημενο συγκροτημα ηταν το καλυτερο, εκεινος ελεγε τα δικα του. Τί τα θες; Παιδιαστικα πραματα. Απο αυτα ομως που σε κανουν και ξεχνας τη μαυριλα μεσα σου. Στο τελος γελασαμε και οι δυο και συμφωνησαμε, οτι και οι δυο ειχαμε δικιο.
Να μη σας τα πολυλογω, τον αφησα να κοιτα το ταβανι και να αναπολει δικες του στιγμες και πηγα στον επομενο θαλαμο.

Θα πρεπει να ειχαν περασει 10 λεπτα οταν ακουσα μια φωνη απο τον θαλαμο του νεαρου. Γυριζω και βλεπω τη μανα του να ερχεται προς το μερος μου με γουρλωμενα ματια.
Με τραβαει απο το χερι και με μπαζει στο θαλαμο του γιου της.
Τον βρηκα οπως τον αφησα. Να καρφωνει το ταβανι με το βλεμμα του, αλλα μουσκεμα στον ιδρωτα.
Η μανα νομισε πως ειχε πεθανει ο γιος της αφου ηταν ακινητος.
- Αυριο η αξονικη θα ειναι καθαρη, μου λεει εκεινος κοιτωντας επιμονα το ταβανι.
- Μακαρι, του λεω και ασυναισθητα κοιταζω κι εγω το ταβανι.
- Την ειδες κι εσυ ετσι δεν ειναι; Με ρωταει με αγωνια.
- Ποια; Απαντω.
- Η Παναγια ειναι δεν τη γνωριζεις; Μου εδειξε την αξονικη και μου ειπε να μη

Η καρδιά μου, παιδιά μου, έχει μόνο εισόδους και καμιά έξοδο...

«Η καρδιά μου, παιδιά μου, έχει μόνο εισόδους και καμιά έξοδο. Εάν κάποιος εισέλθει σε αυτή δεν πρόκειται να εξέλθει, όσα προβλήματα και να μου δημιουργήσει».

π.Επιφάνιος Θεωδορόπουλος

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΗΣ ΤΡΩΆΔΟΣ

Ἀσυμβίβαστος μέχρι θανάτου ἀπέναντι στὶς Τουρκικὲς προκλήσεις γιὰ τὴν πίστη του.
Ὁ νεομάρτυρας Θεόδωρος γεννήθηκε σ΄ ἕνα χωριὸ τῆς ἐπαρχίας Ἑλλησπόντου καὶ Τρωάδος, ποὺ Τούρκικα ὀνομαζόταν Ἐρένκιοϊ.
Ἀνατράφηκε δὲ ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸν Γεώργιο καὶ τὴν Κυριακή. Σὲ νεαρὴ ἡλικία πῆγε στὴν πόλη Τσανὰκ Καλὲ (Δαρδανέλλια), ὅπου ἔμαθε καὶ ἐξασκοῦσε τὴν τέχνη ἐπεξεργασίας σουσαμιοῦ.
Ἂν καὶ ἦταν μόλις 20 χρονῶν, ὁ Θεὸς τὸν εἶχε προικίσει μὲ πλούσια ἀρετή. Αὐτὸ ὅμως τὸ πρόσεξε καὶ κάποιος πλούσιος Τοῦρκος τῆς πόλης, ποὺ θέλησε νὰ τὸν ἐξισλαμίσει καὶ νὰ τὸν κάνει γαμπρό του καὶ κληρονόμο του.
Γι΄ αὐτὸ καὶ χρησιμοποίησε πολλὰ δόλια μέσα. Ἀλλ΄ ὁ Θεόδωρος ἀπέρριψε ὅλες τὶς προτάσεις του.
Τότε ὁ Τοῦρκος τὸν συκοφάντησε στὸν κριτὴ τῆς πόλης,ὅτι δῆθεν ὁ Θεόδωρος-μετὰ ἀπὸ μία ἀρρώστια του – εἶπε ὅτι θὰ γίνει μωαμεθανός, ἂν γίνει ὑγιής.
Ὁ Κριτὴς ρώτησε τὸν Θεόδωρο ἂν ἀληθεύουν ὅλα αὐτά.
Τότε ὁ μάρτυρας ἀπάντησε:

«Ἐγὼ εἶμαι χριστιανὸς ἀπ΄ τοὺς γονεῖς μου καὶ χριστιανὸς θέλω νὰ πεθάνω.
Τὸν Ἰησοῦ μου δὲν ἀρνοῦμαι καὶ τὴν μιαρὴ θρησκεία σας ἀπεχθάνομαι».
Ἀμέσως τότε τὸν ἅρπαξαν καὶ ὑπέστη πολλὰ καὶ φρικτὰ βασανιστήρια.
Τελικὰ στὶς 2 Αὐγούστου 1690, στὶς 3.00΄ μ.μ. τὸν ἀποκεφάλισαν.
Τὸ 1922 ἡ τίμια κάρα τοῦ Ἁγίου μεταφέρθηκε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ὁσίας Ξένης στὴ Νίκαια Πειραιῶς.

πηγή

Η Παναγία Φανερωμένη Αρτάκης Κυζίκου

  Μέχρι το 1922 πλήθος πιστών από την χερσόνησο της Κυζίκου προσερχόταν στην Μονή της Παναγίας την ημέρα της απόδοσης της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. 

Η Μονή ήταν πολύ γνωστή για τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας , για την οποία υπήρχε η παράδοση ότι τη ζωγράφισε ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

 Κατά την έξοδο τους από τα πάτρια εδάφη οι Αρτακηνοί κατάφεραν και διέσωσαν την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, η οποία φυλάσσεται στο αριστερό κλίτος του Πατριαρχικού Ναού στο Φανάρι.

Περισσότερα ΕΔΩ

...Δαβίδ του Οσίου διάδοχε!

Ως Ιερεύς του Χριστού εννομώτατος, και ασκητής περιάκουστος Αγιε, Μονήν την αγίαν σου φύλαττε ικετηρίαις σου πάτερ Ιάκωβε, Δαβίδ του Οσίου διάδοχε!  

πηγη

«Πατέρες, θα τύχωμεν σωτηρίας; Αν δεν έχουμε αγάπη, δεν θα δούμε Θεού πρόσωπο»(Μοναχός Αβέρκιος Νεοσκητιώτης)

Μοναχός Αβέρκιος Νεοσκητιώτης (1852 -1934)

 Νάξιος στην καταγωγή, άκακος, ακέραιος, άδολος, απλούστατος στον χαρακτήρα, αληθινός παντού και πάντοτε. Ζούσε με πλήρη ακτημοσύνη και τέλεια εγκατάλειψη στον Θεό σε μία σπηλιά της Νέας Σκήτης, από το 1880, όπου ήλθε από μοναστήρι της Νάξου. Την είσοδο της σπηλιάς είχε καλύψει με κλαδιά και χόρτα για να μην τον βρίσκουν οι επισκέπτες. Μόνιμη κατοικία του ήταν η σπηλιά και συνεχής συντροφιά η απόλυτη φτώχεια. Εργόχειρο είχε την καλαθοπλεκτική. Τα καλαθάκια του έδινε στα μοναστήρια και λάμβανε το απαραίτητο παξιμάδι για τη ζωοτροφία του. Αν του έδιναν χρήματα, τα μοίραζε ελεημοσύνη στους φτωχούς.

 Ο Πανάγαθος Κύριος έσκυψε πάνω στους κόπους της ταπεινής του ασκήσεως και τον πλούτισε με σπάνια χαρίσματα· διόραση, προόραση, προφητεία. Αξιώθηκε ο ευλαβέστατος ασκητής να δει σε αγρυπνία του Κυριάκου τον Κύριο και να του δείχνει ότι τον έχει μετά των σεσωσμένων. Προσευχόμενος αδιάλειπτα είδε δαίμονες να εισέρχονται στη μονή του Αγίου Παύλου και μετά είκοσι ημέρες κάηκε το μοναστήρι, σε όλο το μέρος που είδε να προχωρούν οι δαίμονες. Η μεγάλη αυτή πυρκαϊά συνέβη στις 3.4.1902 επί ηγουμένου Σωφρονίου του Β’. Προείπε ταπεινά: «Έρχεται μεγάλος πειρασμός στη μονή. Είδα από τον Πύργο να πηδούν στίφη δαιμόνων στη μονή. Προσευχή να σωθούμε από τον πειρασμό». Εκάη τότε μεγάλο μέρος της μονής. Ο μοναχός Δαυίδ με κίνδυνο της ζωής του έσωσε τα χειρόγραφα και κάηκε.

 Τους πατέρες που μετελάμβαναν των αχράντων Μυστηρίων έβλεπε σε τι πνευματική κατάσταση βρίσκονταν και ανάλογα είχε λύπη η χαρά. Τους ενάρετους ιερείς έβλεπε να τους καλύπτει νεφέλη φωτεινή.

 Τους πατέρες που δεν ξέκοψαν από το Κυριακό, λόγω του ημερολογιακού σχίσματος του 1924, τους έβλεπε να σκεπάζονται με άσπρο σύννεφο, όπως

«Οτι προβάλλει σήμερα η τηλεόραση, δεν είναι παρά για να προετοιμάσει τούς ανθρώπους για τον ερχομό του αντιχρίστου...»

«Οτι προβάλλει σήμερα η τηλεόραση, δεν είναι παρά για να προετοιμάσει τούς ανθρώπους για τον ερχομό του αντιχρίστου...»

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Έναν αιρετικό άνθρωπο ο διάβολος δεν τον πειράζει

  Έναν αιρετικό άνθρωπο ο διάβολος δεν τον πειράζει. Δεν τον βάζει επιθυμία χρήματος, γυναίκας, κόσμου κ.ά. για να φαίνεται ''άγιος'' στα μάτια του κόσμου, ώστε να μπορεί να πλανέψει, όσο το δυνατόν περισσότερους στην αίρεσή του.  Έτσι ακούς πολλούς αιρετικούς να λένε, ότι από τη στιγμή που μπήκαν σε μια αίρεση, μπόρεσαν να κόψουν κάποια πάθη τους π.χ. χαρτοπαιξία, κάπνισμα, πορνεία κ.ά. Γίνανε αιρετικοί και δεν τους πολεμάει άλλο ο διάβολος με τα πάθη τους. Γιατί άμα είσαι αιρετικός, δεν είναι ανάγκη να είσαι για παράδειγμα και πόρνος, αφού η αίρεση αρκεί να σε κολάσει. Και εμφανίζεται αυτός στον κόσμο ως άγγελος, ως αρνάκι, ενώ στην ουσία είναι ένας αρνητής της πίστεως και του Χριστού και είναι από τώρα κολασμένος.

Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου

«Αφού σας πονά, δείτε την ξανά!!»

 Με τον δικό τους τρόπο επιχείρησαν να «απαντήσουν» οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ στην κριτική που δέχθηκε κυρίως ο Γιώργος Μερκής(ΕΔΩ) για το γεγονός πως πανηγύριζε με ελληνική -και όχι κυπριακή- σημαία μετά τη νίκη των γαλαζοκιτρίνων επί της Καραμπάχ στο Μπακού.

Φίλοι των γαλαζοκιτρίνων που βρέθηκαν στο νότιο πέταλο στον αγώνα με τον Άγιαξ ανήρτησαν αρκετές ελληνικές σημαίες και μαζί ένα πανό το οποίο έγραφε:
«Αφού σας πονά, δείτε την ξανά».

πηγή

Να ζεις για το Θεό!

Του Αρχιεπισκόπου Κοστρομά Πλάτωνος

 Καθώς ξεκινάς τα καθήκοντα της ημέρας, αγωνίσου να κάνεις τα πάντα για τη δόξα του Θεού. Μην ξεκινάς τίποτε χωρίς προσευχή, επειδή ό,τι κάνουμε χωρίς προσευχή αποβαίνει αργότερα μάταιο και επιβλαβές. Είναι αληθινά τα λόγια του Κυρίου: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν».
Να μιμείσαι το Σωτήρα μας, ο Οποίος εργαζόταν βοηθώντας τον Ιωσήφ και την πανάμωμη Μητέρα Του. Ενώ εργάζεσαι, να έχεις καλή διάθεση, εμπιστευόμενος πάντοτε στη βοήθεια του Κυρίου. Είναι καλό να επαναλαμβάνεις ασταμάτητα την προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ με τον αμαρτωλό»... 

Αν οι κόποι σου είναι επιτυχείς, ευχαρίστησε τον Κύριο, κι αν δεν είναι, υπόταξε τον εαυτό σου στο θέλημά Του, γιατί Αυτός μάς φροντίζει και διευθύνει τα πάντα προς το καλύτερο. Αποδέξου όλες τις δυσκολίες σαν να ήταν κανόνας για τις αμαρτίες σου - με πνεύμα υπακοής και ταπεινοφροσύνης.

Πριν από κάθε γεύμα, προσευχήσου ο Κύριος να ευλογήσει το φαγητό και το ποτό, και μετά από κάθε γεύμα ευχαρίστησέ Τον και ζήτα Του να μη σε στερήσει από τις πνευματικές ευλογίες. Καλό είναι να σηκώνεσαι από το τραπέζι κάπως πεινασμένος. Σε όλα να αποφεύγεις την υπερβολή. Ακολουθώντας το παράδειγμα των πρώτων Χριστιανών, νήστευε τις Τετάρτες και τις Παρασκευές.

Μην είσαι πλεονέκτης. Να είσαι ευχαριστημένος, αν έχεις φαγητό και ρούχα, μιμούμενος το Χριστό, ο οποίος πτώχευσε για χάρη μας.

 Να αγωνίζεσαι να ευαρεστείς στον Κύριο σε όλα, ώστε να μην κατηγορείσαι από την ίδια σου τη συνείδηση. Να θυμάσαι ότι ο Θεός σε βλέπει πάντοτε και να είσαι άγρυπνος και προσεκτικός όσον αφορά τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις επιθυμίες της καρδιάς σου.

 Απόφευγε ακόμη και τη μικρότερη αμαρτία, για να μην πέσεις σε μεγαλύτερες. Απομάκρυνε από την καρδιά σου κάθε σκέψη ή σχέδιο που σε απομακρύνει από

Σύντομες πνευματικές οδηγίες του Αγ.Σεραφείμ Σομπόλεφ

Ο Άγιος ιεράρχης Σεραφείμ(Σομπόλεβ),αρχιεπίσκοπος Μπογκουτσάρωβ(+13 Φεβρουαρίου 1950)

-Τον αδελφό σου πρέπει να τον βλέπεις ως Άγγελο και την αμαρτία του ως ασθένεια. Είναι απαραίτητο να διαχωρίσεις τον άνθρωπο από τις αμαρτίες του.

- Όταν σε προσβάλλουν, να σωπαίνεις με κάθε τρόπο και έτσι θα αποκτήσεις ταπείνωση. Είναι απαραίτητο, ωστόσο, να παραμείνουμε σιωπηλοί, όχι μόνο με τα χείλη, αλλά και με την καρδιά. Όταν κάποιος σε πειράζει, να κατηγορείς πάντα τον εαυτό σου και να μη θυμώνεις. Χωρίς θλίψη δεν μπορούμε να σωθούμε.

-Εάν νιώθεις απογοήτευση, διάβασε τους βίους των Αγίων. Προσπάθησε να διαβάσεις έστω και λίγες γραμμές από αυτούς. Για την ψυχή, είναι σαν μια ευλογημένη βροχή που αναζωογονεί, ενθαρρύνει και ευχαριστεί.

-Το μίσος της αμαρτίας είναι η αρχή της πνευματικής αναγέννησης. Μη συναινέσετε στους δαίμονες! Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να αμαρτάνει κανείς συνειδητά.

- Ο Κύριος είναι κοντά. Αν τον καλέσεις, θα απαντήσει αμέσως.

- Προσευχήσου όσο το δυνατόν πιο απλά. Για παράδειγμα: "Κύριε, ελέησον!". Η προσευχή σώζει από όλα τα προβλήματα. Αν είναι δύσκολο να προσευχηθείς και η καρδιά σου έχει απολιθωθεί, πες πρώτα την προσευχή "Θεοτόκε Παρθένε" και στη συνέχεια θα σου γίνει πιο εύκολο. Επανέλαβε το "Θεοτόκε Παρθένε" όλη την ημέρα και αν το κάνεις καθημερινά, η Μητέρα του Θεού θα σε αγαπάει.
- Σύγκρινε τον εαυτό σου όχι με τους γείτονές σου, αλλά με τους αγίους - μια τέτοια σύγκριση μας αποκαλύπτει πόσο μεγάλοι αμαρτωλοί είμαστε.

- Η μεγαλύτερη απάτη είναι να προσεύχεσαι για επίδειξη. Να το κάνεις όπως ο διά Χριστόν σαλός Βασίλειος, τον οποίο κάποτε επισκέφθηκα. Προσευχόταν

Ireland's Celtic Cross of Donegal Forest

πηγή

Όσο το καραβάκι της ψυχής μας πλέει στην θάλασσα της ζωής...

 Όσο το καραβάκι της ψυχής μας πλέει στην θάλασσα της ζωής θα συναντά αλλαγές του καιρού, γιατί πότε βρέχει, πότε φυσά, πότε σηκώνεται μιά καταιγίδα που παρά λίγο να κομματιαστεί στα βράχια. Αλλιώς δεν μπορεί να είναι εδώ στην κοιλάδα του κλαυθμώνος και μόνο στην Άλλη Ζωή, θα σταματήσουν οι αλλαγές.

Όσιος Ιωάννης Αλεξέγιεφ, πνευματικός Ι.Μονής Βάλαμο.

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – Το θαύμα που έγινε για να πιστέψει η άπιστη φυσικός...

Διήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανασίου:

- Λίγες μέρες πριν πάμε εκεί ήρθαν από ένα χωριό και τον προσκάλεσαν να πάρει μερικά λείψανα του Αγίου Δαυίδ και να πάει στο χωριό τους για να τους κάνει κάποια παράκληση.
Την ώρα που τα πήγε ήταν μια γυναίκα εκεί από τον Καναδά. Ήταν μαζί με μια άλλη μοναχή, Κύπρια μάλιστα, και πήγαιναν να συναντήσουν τον π. Ιάκωβο.
Η κοπέλα από τον Καναδά, φυσικός μάλιστα, δεν ήταν πιστή κοπέλα, ήταν μάλλον άθεη. Πήγαν να τον δουν και τους λέει ο π. Ιάκωβος:
–Τώρα φεύγω, πάω στο χωριό, δεν ξέρω αν θα γυρίσω γρήγορα. Εύχομαι όμως ο Άγιος Δαυίδ, που είναι εδώ στο μοναστήρι μας να σας πληροφορήσει ότι όντως υπάρχουν άγιοι, η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Υπάρχει ο Θεός, ο οποίος νικά της φύσεως τους νόμους.
Πήγε, λοιπόν, ο π. Ιάκωβος στο ντουλάπι, εκεί που φυλάνε τα λείψανα του Αγίου Δαυίδ πήρε ένα κομμάτι από τα λείψανα, από τη λειψανοθήκη, έκλεισε το ντουλάπι κι έφυγε.
Όταν ξεκίνησε να φύγει, τότε, το θυμιατό που ήταν μέσα στο ντουλάπι κλειστό με γυαλιά γύρω-γύρω άρχισε να κινείται μόνο του και να θυμιάζει μπροστά στα μάτια της μοναχής, της κοπέλας από τον Καναδά και του πατρός Ιακώβου.
Αυτό εξακολούθησε περίπου μισή ώρα. Τότε ο π. Ιάκωβος, με πολλή φυσικότητα είπε:
–Κοίταξε, Μαρία, αυτό το θυμίασμα για σένα είναι. Για να πιστέψεις ότι ο Άγιος Δαυίδ μπορεί να ενεργεί υπεράνω των νόμων της φύσεως.

Από το βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη, “Γεροντικό του 20ού αιώνα”, των εκδόσεων η “Μεταμόρφωσις του Σωτήρος”, Μήλεσι.

πηγή

Ἰδιόχειρο σημείωμά του Σαράντη Καργάκου

Ἰδιόχειρο σημείωμά του, ποὺ βρῆκα σ' ἕνα συρτάρι..

facebook

Το κρητικό τραγούδι για τον άγιο Ματθαίο (Μαθιό) τον εκ Γερακαρίου ( †18 Αυγούστου 1700)

Ρίμα σύγχρονου Κρητικού λαϊκού στιχουργού (ριμαδόρου) για τον άγιο νεομάρτυρα Ματθαίο από το Γερακάρι, που μαρτύρησε στην πόλη του Ρεθύμνου το Μάρτιο του 1700, προδομένος από τη σύζυγό του Αϊσέ.

Η ιστορία του περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Έγγραφα Ιεροδικείου Ρεθύμνου", έκδοση της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Ρεθύμνου, ενώ εκτενές αφιέρωμα σ' αυτόν δημοσιεύεται στο Ημερολόγιο 2019 της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου (βλ. εδώ).
Για την αντιγραφή, Θ. Ι. Ρηγινιώτης.
Η εικόνα που δημοσιεύεται είναι έργο του αγιογράφου Μανώλη Ρουκούδη, από το Φουρφουρά Αμαρίου, και προσφέρθηκε ως δώρο στην Παγκρήτιο Ένωση Μελβούρνης το 2018 από το Λαογραφικό Όμιλο Τζανιδάκη (Ρέθυμνο).
Και τα βουνά ας ραΐσουνε κι οι πέτρες ας θρηνούνε
και τα πουλιά στ’ ανάπλαγα για το Μαθιό να πούνε.
Και τα κοπέλια ας μάθουνε κι οι γι-άντρες ας τ’ ακούσου,
πως εορτάζουσί ντονε τσι δεκοχτώ τ’ Αυγούστου.

Το χίλια εφτακόσϊα, πρώτη του Μάρτη μπαίνει,
όντε ντον έσφαξ’ η Τουρκιά η σκυλογαβγισμένη,
γιατί τον εκατάδωκεν η μαύρη [1] ντου γυναίκα
και πέντε τον αρπάξασι κι εσέρνα’ ντονε δέκα!

Σαν έφταξεν εις του καντή, θάνατο δε φοβάται,
μόνο του λέει αντρίστικα πως Χρισθιανός λογάται.
Κι εκείνος βγάνει απόφαση: «Κόψετε το λαιμό ντου,
γιατί τον είδεν η Αϊσέ να κάνει το σταυρό ντου!

Τούρκο τον εθαρρούσαμε γ-και Χρισθιανός εφάνη
και να πομείνει αζωντανός δεν το ’πε ντο Κοράνι!».
Μα κείνος βγαίνει ολόχαρος σαν τον αετό στα ύψη
και Τούρκος δεν τον έκαμε την κεφαλή να σκύψει.

Σ’ ένα μ-παλάτι ολόχρυσο τον έβαλες, Χριστέ μου,
το σέβας του Γερακαριού, το φέγγος του Ρεθέμνου.
Βλέπε την, άγιε του Θεού, τη Γης την οικουμένη,
κι ούλοι που σε σκοτώσανε να ’ναι συχωρεμένοι.

Κι όποιοι θα σ’ εορτάζουνε, σ’ ό,τι καιρούς και χρόνους,
φέρνε τσι στην παράδεισο κι εις του Χριστού τσι θρόνους…
[1]. μαύρη: ταλαίπωρη

πηγή

Ο Θεός ένα πράγμα θέλει απο εμάς

 Όσο και αν κοπιάσεις, όσο και αν μοχθήσεις, δεν σημαίνει ότι κάνεις κάτι το ουσιαστικό για τον Θεό, αφού ο Θεός ένα πράγμα θέλει απο εμάς, την ταπείνωση. 

Να καταλάβωμε ότι είμαστε αδύνατοι και αμαρτωλοί. Όλα τα κάνομε, για να δείξωμε την ταπείνωσή μας, ότι είμεθα τιποτένιοι άνθρωποι, και τότε έρχεται η Χάρις του Θεού.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμονωπετρίτης.

ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, έρχεται η Γκρέτα!

-

  Στον 21ο αιώνα, οι κοινωνίες της Δύσης έχουν πια εγκαταλείψει, σε μεγάλο βαθμό, τον χριστιανισμό αλλά επειδή το θρησκευτικό συναίσθημα είναι έμφυτο στον άνθρωπο, τον έχουν αντικαταστήσει με μια σειρά από μεταμοντέρνες θρησκείες, πολύ πιο κενές από τις παραδοσιακές αλλά με εξίσου φανατικούς οπαδούς (οι οποίοι βέβαια, κατά τ'άλλα, προσποιούνται τους ορθολογιστές) . 

 

  Μια από αυτές-ίσως η πιο επικίνδυνη-είναι η οικολογία. Το πρόβλημα, όμως, με την θρησκεία της οικολογίας ήταν πως τόσα χρόνια δεν είχε βρει τον προφήτη της. 

 Ο καλοζωϊσμένος Αλ Γκορ δεν έπειθε γι' αυτόν τον ρόλο και ήταν τόσο εμφανές ότι έγινε δισεκατομμυριούχος από όλη αυτή την μπίζνα της "πράσινης ανάπτυξης"!

 Και να που ο προφήτης βρέθηκε στο πρόσωπο της 16χρόνης Γκρέτα Τούνμπεργκ, αυτό το αθώο ανήλικο κοριτσάκι, που αντί να πηγαίνει με ιδιωτικά τζετ στα διεθνή φόρα, όπως κάνουν οι λοιποί ομοϊδεάτες της, αυτή προτιμά να θαλασσοπνίγεται 15 μέρες με ένα ιστιοφόρο για να φτάσει στον προορισμό της. Τί ασκητικότητα! Τί αξιοθαύμαστη πίστη στα ιδανικά της! Μια πραγματική οσία του οικολογικού κινήματος!Φαντάζομαι πως η Γκρέτα είναι άθεη, όμως ο φανατισμός της, ο ιεραποστολικός της ζήλος, το πόσο σοβαρά παίρνει τον εαυτό της και το αυστηρό της πρόσωπο, θυμίζουν μεσσιανικές θρησκευτικές φιγούρες που άνθισαν, τους προηγούμενους αιώνες, ιδιαίτερα στον προτεσταντικό κόσμο, που για διάφορους λόγους είναι πιο επιρρεπής σε κάτι τέτοια φαινόμενα. Δεν είναι τυχαίο ότι μας έρχεται από τη Σουηδία, μια προτεσταντική χώρα που αντικατέστησε τον χριστιανισμό με την "πολιτική ορθότητα" και την "οικολογία". 

  Και μπορεί η Γκρέτα να μην βλέπει οράματα και να μην ακούει φωνές (προς το παρόν τουλάχιστον!) αλλά προφητεύει και αυτή το τέλος του κόσμου εξαιτίας των..."ενεργειακών"-αυτή την φορά- αμαρτιών μας. Το άλλο κοινό που έχει με αυτές τις θρησκευτικές μορφές είναι ο πουριτανισμός. Αυτό το κοριτσάκι με τις κοτσίδες , που μοιάζει λες και βγήκε από τις "Μάγισσες του Σάλεμ", απεχθάνεται ο,τιδήποτε δίνει χαρά στους ανθρώπους, ο,τιδήποτε κάνει πιο εύκολη την ζωή μας. 

 "Είμαστε αμαρτωλοί και είμαστε όλοι καταδικασμένοι να πεθάνουμε!", ουρλιάζει, από το βήμα των διεθνών συνεδρίων, σαν άλλος Σαβοναρόλα (πρόδρομος του προτεσταντισμού για πολλούς) .

  Αν θέλουμε να βρούμε την σωτηρία, πρέπει να μετανοήσουμε και να αλλάξουμε

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ-«Χριστέ μου, πώς θα ξεπεράσω τα προβλήματά μου;»

Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη

Αδελφοί μου.
Η ανθρωπότητα και γενικά η κοινωνία μας έχει φθάσει σε μια απόγνωση. Ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων χρησιμοποιούν πλέον ψυχοφάρμακα για να ξεπεράσουν τα προβλήματά τους και να σταθούν όσο μπορούν όρθιοι μέσα στη σημερινή ζωή που έχει μετατραπεί σε κόλαση.
Κάποιοι έχασαν εντελώς την ελπίδα τους και έδωσαν ένα τραγικό τέλος στην επίγεια ζωή τους. Άλλοι παλεύουν μετά δυσκολίας να μη καταποντισθούν και να επιβιώσουν. Άλλοι ελπίζουν σε ανθρώπους πολιτικούς κι άλλοι σε τέχνες και επιστήμες, ότι αύριο θα φέρουν ένα καλύτερο μέλλον. Αλλά η απογοήτευση και αυτών δεν αργεί να έλθει. Ο χρόνος που τρέχει γρήγορα, αποδεικνύει ότι η ανάπτυξη της επιστήμης και κυρίως της τεχνολογίας μάλλον χειροτερεύει την πνευματική ισορροπία των ανθρώπων. Μπορεί να εξυπηρέτησαν και να διευκόλυναν το σώμα, αλλά την ψυχή δεν την γαλήνεψαν. Γι' αυτό το άγχος και η ασθένεια της μελαγχολίας δηλητηριάζουν καθημερινά όλο και περισσότερες ψυχές.
Η χαρά και η ευτυχία χάθηκαν από τα σπίτια. Τα χαμόγελα σβύνουν στα πρόσωπα των ανθρώπων. Τα προβλήματα αντί να μειώνονται όλο και αυξάνουν. Ο άνθρωπος έγινε ζητιάνος της χαράς και της ευτυχίας. Μέσα στα διαμερίσματα της σύγχρονης πολυκατοικίας αποξενώθηκε από τον συνάνθρωπό του. Η

Ελένη Δικαίου: Όφειλα στη Μικρασιατική μου καταγωγή ένα βιβλίο για τον Χρυσόστομο Σμύρνης

 Πριν από μερικούς μήνες η Ελένη Δικαίου, έχοντας επισκεφθεί σχολεία της πόλης μας, είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή της στη «Θ» ότι ετοιμάζει ένα νέο βιβλίο. Ο ''Τελευταίος Έλληνας της Σμύρνης'', ένα βιβλίο με στοιχεία από τη ζωή και το τέλος του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου Σμύρνης, κυκλοφορεί ήδη (από τις εκδόσεις Πατάκη).

 ''Ο τελευταίος Έλληνας της Σμύρνης'', το βιβλίο σας με στοιχεία από τη ζωή και το τέλος του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου Σμύρνης, τον οποίο λιντζάρισε ο τουρκικός όχλος στις 27 Αυγούστου του 1922.
 Η μητέρα μου ήταν ένα από τα παιδιά τα οποία ξεριζώθηκαν από τη Σμύρνη τον φοβερό εκείνο Αύγουστο του 1922. Στον προσφυγικό συνοικισμό του Βόλου την Νέα Ιωνία όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, οι άνθρωποι μιλούσαν αδιάκοπα για τις Πατρίδες τους της Ανατολής τις οποίες τόσο άδικα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν κυνηγημένοι από μαχαίρι και φωτιά. Από μικρή άκουγα προσωπικές μαρτυρίες για όσα συνέβησαν τότε και για τον Χρυσόστομο, τον τελευταίο Μητροπολίτη της Σμύρνης ο οποίος θυσιάστηκε προσπαθώντας να προστατέψει μόνος αυτός τους Σμυρνιούς και χιλιάδες πανικόβλητους πρόσφυγες από το εσωτερικό της Μικρασίας, όταν όλοι οι άλλοι τους είχαν εγκαταλείψει. Αργότερα ενήλικη μελέτησα τις ιστορικές πηγές και στάθηκα με θαυμασμό στην προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου. Ο τραγικός του θάνατος, λιντσαρίστηκε από τον τουρκικό όχλο με εντολή του Τούρκου Διοικητή Νουρεντίν, ήταν το επιστέγασμα της πορείας ενός λαμπρού θεολόγου, ενός διανοούμενου συγγραφέα, ενός σπουδαίου ρήτορα, ενός γενναίου άνδρα, ο οποίος γνώριζε τι επρόκειτο να συμβεί έμεινε στην προδομένη Σμύρνη, ενός κληρικού ο οποίος τιμώντας το ράσο του πέθανε ευλογώντας τους βασανιστές τους.

Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος από το 1993 έχει ανακηρυχθεί Άγιος της Εκκλησίας μας.
Ως συγγραφέας βιβλίων τα οποία απευθύνονται κατ’ αρχάς σε νέους είχα πάντα στο μυαλό μου ότι όφειλα να γράψω ένα βιβλίο για τον Χρυσόστομο, τελευταίο Μητροπολίτη της Σμύρνης, το όφειλα στην Μικρασιατική μου καταγωγή. Κι αυτό έκανα τελικά. Έγραψα τον Τελευταίο Έλληνα της Σμύρνης προκειμένου να γνωρίσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι και κυρίως οι νέοι άνθρωποι αυτόν τον σπουδαίο ιεράρχη και άνθρωπο, έναν γενναίο ο οποίος ξεπέρασε τα όρια του ατομισμού παράδειγμά προς μίμηση για όλους.

Τα έσοδα του βιβλίου θα διατεθούν για την ανέγερση ναού προς τιμήν του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης .Σε ποια περιοχή και γιατί;
Στη Νέα Ιωνία Βόλου έχουμε μια μεγαλόπρεπη εκκλησία, την Ευαγγελίστρια, Βαγγελίστρα την λέμε εμείς και είμαστε περήφανοι γιατί την έφτιαξαν οι Μικρασιάτες γονιοί και παππούδες μας μόνοι με τα ίδια τους τα χέρια. Σκέφτηκα λοιπόν πως αν θέλουμε να λέμε πως ακολουθούμε τα βήματά τους πρέπει να κάνουμε το ίδιο, να προσφέρει ο καθένας αυτό που μπορεί για να χτίσουμε μια μικρή έστω εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης, τον Άγιο όλων των προσφύγων. Κι έκανα την αρχή. Αποφάσισα να να προσφέρω τα

Η Παναγιά της Κασσιώπης: ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα για αιώνες

  Η Παναγιά της Κασσιώπης αποτέλεσε για αιώνες ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα όχι μόνο των Ορθοδόξων αλλά και των Καθολικών χριστιανών. 

  Σε κείμενα που διασώζονται, από τον 14ο αιώνα και μετά, περιγράφεται ο ναός της Κασσιόπης ως μία απαραίτητη στάση για όλους τους ξένους προσκυνητές που ταξίδευαν προς τους Αγίους τόπους. Ιταλοί, Άγγλοι, Γάλλοι, Ισπανοί αλλά και άλλοι περιηγητές περιγράφουν με δέος την επίσκεψη τους στην Παναγία Κασσωπίτρα για να προσευχηθούν μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου που βρίσκεται στο ναό.

  Στο ναό της Κασσιώπης, η Θεοτόκος θεράπευσε τον μικρό Στέφανο στις 18 Μαΐου του 1530. Λίγες μέρες πριν, στη πόλη της Κέρκυρας, ένα νεαρό παιδί ο Στέφανος, κατηγορήθηκε άδικα για κλοπή αλευριού. Οι Ενετοί, κύριοι τότε της Κέρκυρας, ήταν αμείλικτοι στις τιμωρίες τους. Ο Στέφανος τιμωρήθηκε με αφαίρεση των οφθαλμών του (όχι απλή τύφλωση αλλά αφαίρεση!!). Ντροπιασμένος μετά την τιμωρία, ο ορφανός από πατέρα Στέφανος, κατέλυσε στην Κασσιόπη με τη μητέρα του, ζητώντας άσυλο από τους κληρικούς της Παναγίας Κασσωπίτρας και αυτοί τους επέτρεψαν να διανυκτερεύσουν εντός του ναού. Το βράδυ ο Στέφανος ένιωσε ένα χέρι να του ακουμπά τα βλέφαρα των ματιών του καθώς κοιμόταν και ανοίγοντάς τα είδε το όραμα μιας γυναίκας, μπροστά από τη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου. Το αγόρι ξύπνησε τη μητέρα του φωνάζοντας ότι μπορεί να δει! Η μητέρα δεν έδωσε σημασία στην αρχή, καθώς το θεώρησε όνειρο, όμως είδε το γιο της να την κοιτά μέσα από τα γαλανά του μάτια στη θέση των καστανών οφθαλμών που είχε πριν την αφαίρεση. Κλήθηκαν οι ιερείς οι οποίοι αντιλήφθηκαν ότι η Παναγία Κασσωπίτρα, διέπραξε θαύμα τρανταχτό! Όσοι βιαστούν να θεωρήσουν όσα περιγράφονται υπερβολή, απαντάμε ότι για αυτό το θαύμα υπάρχουν σύγχρονες καταγεγραμμένες μαρτυρίες. 

  Οι Ενετοι, θέλοντας να μην κατηγορηθούν ότι τιμώρησαν άδικα το Στέφανο, αρνήθηκαν στη αρχή το γεγονός αλλά μετά από αλλεπάλληλες επίσημες ανακρίσεις και έρευνες δεν μπορούσαν παρα να το αποδεχτούν και μάλιστα αντάμειψαν το Στέφανο και ανακαίνισαν τον περίβολο της εκκλησίας.

 Ο Κερκυραίος λόγιος Νίκανδρος Νούκιος, περιγράφει στο βιβλίο του “Αποδημιών Γ´”, που φυλάσσεται στηνΑμβροσιανή βιβλιοθήκη στο Μιλάνο της Ιταλίας (Biblioteca Ambrosiana), ότι ήταν παρόν στην δημόσια αφαίρεση των οφθαλμών του Στέφανου και ότι λίγες μέρες αργότερα είδε το Στέφανο να περπατάει στη πόλη της Κέρκυρας, έχοντας “οφθαλμούς άρτιους και υγιής”. Απόρησε με το γεγονός και ρώτησε να μάθει πως είναι δυνατό να θεραπεύτηκε! Όταν έμαθε τι συνέβη και αυτός και οι φίλοι του σοκαρίστηκαν από αυτό το “τρομερό θαύμα”.

  Τα νέα ταξίδεψαν γρήγορα και σύντομα εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία Κασσωπίτρα χτίστηκαν σε όλη την Κέρκυρα και όχι μόνο. 

 Σήμερα σώζονται εκκλησίες αφιερωμένες στη Υπεραγία Θεοτόκο Κασσωπίτρα στην Αρτα, στη Χειμάρρα Αλβανίας αλλά και στην Gallipoli της Ιταλίας, όπου στεγάζεται η Χριστιανική Αδελφότητα, της Santa Maria dι Cassopo, όπως ονομάζουν στα ιταλικά την Κασσωπίτρα.

  Λίγα χρόνια μετά το θαύμα, το 1537, η Κασσιόπη έπεσε θύμα της βαρβαρότητας του στόλου του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπή. Ο τουρκικός στόλος,

Να μην ξεθωριάσουν τα βιώματά μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 Ἀκόμη καὶ ἡ πιὸ μικρὴ κοινότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ γιορτάζει τὸν Δεκαπενταύγουστο τὴν Παναγία. Τὸ «Πάσχα» τοῦ καλοκαιριοῦ συγκεντρώνει αὐθόρμητα τὶς οἰκογένειες, τοὺς συγχωριανούς, τὶς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένη ὁμογενειακὲς ἐνορίες. Εἶναι τὸ καλοκαιρινὸ ἢ τὸ ἐτήσιο ἀντάμωμα τῶν Ἑλλήνων. Οἱ πολιτικοὶ ἀκολουθοῦν, ἑκόντες ἄκοντες, τὰ μεγάλα πλήθη τῶν πιστῶν ποὺ προστρέχουν στὰ ἑκατοντάδες ἀνὰ τὴ χώρα προσκυνήματα τῆς Παναγίας καὶ συμμετέχουν στὰ πανηγύρια. Μέχρι σήμερα ἡ Πίστη τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἰσχυρότερη ἀπὸ τὴν, λόγω ἰδεολογίας, βούληση πολλῶν ἀντιθέων ἐξουσιαστῶν καὶ τοὺς ἀναγκάζει νὰ ἀκολουθοῦν, ἔστω καὶ γιὰ τοὺς τύπους, στὶς ἐκδηλώσεις Της. Ὅπως ὁ κάθε λαός, ἔτσι καὶ ὁ ἑλληνικὸς ἔχει ὁρισμένα χαρακτηριστικὰ ποὺ τὸν ξεχωρίζουν. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ μᾶς τὸ ποῦν ὁ Σολωμὸς καὶ ὁ Ζαμπέλιος, τὸ βιώνουμε ὅλοι οἱ Ἕλληνες στὴν ἔκφραση τῆς κουλτούρας μας. Ἡ ἰδιοπροσωπία μας στηρίζεται στὴν Πίστη μας, μαζὶ μὲ τὴν Ἱστορία καὶ τὴ Γλώσσα μας. Μὲ τὸν πολιτισμό μας ἐπιδράσαμε στὴν πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωὴ τῆς Δύσης, ὅπως καὶ ἐμεῖς ἀφομοιώσαμε καὶ ἀφομοιώνουμε στοιχεῖα τοῦ δικοῦ τους πολιτισμοῦ. Ὡστόσο στὴν πνευματικότητα καὶ στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ μυστηρίου τῆς ζωῆς ἡ Δύση ἀκολούθησε δικό της δρόμο, διαφορετικὸ ἀπὸ τὸν δικό μας.

 Ὑπεύθυνος τοῦ ἄλλου δρόμου ὁ παπισμός. Εἶναι ὁ αἴτιος τῆς ἐκκοσμίκευσης καὶ ἐκλογίκευσης τῆς Πίστης, ὁ ἐκφραστὴς τῆς ἐπιβολῆς τῆς ἐξουσίας του μὲ ἀπάνθρωπες μεθόδους, ὅπως ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση καὶ ἡ ἐξόντωση τῶν θεωρουμένων ἐχθρῶν καὶ ὁ ἠθικὸς αὐτουργὸς τῆς ἄρνησης τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴ Διαμαρτύρηση καὶ τῆς προώθησης ρευμάτων ὑλιστικῶν, ἡδονιστικῶν, τυραννικῶν. Ὁ παπισμὸς κατάργησε

Δεν υπάρχει στην ζωή του ανθρώπου τίποτα πιο πολύτιμο από την προσευχή(Παύλος πατριάρχης Σερβίας)

πηγή

15 Αυγούστου του 1261 ο Μιχαήλ Η Παλαιολόγος ο Ελευθερωτής, εισέρχεται θριαμβικά στη Βασιλεύουσα

 Σαν σημερα, στις 15 Αυγούστου του 1261 ο Μιχαήλ Η Παλαιολόγος ο Ελευθερωτής, εισέρχεται θριαμβικά στη Βασιλεύουσα, δυο βδομάδες μετά την ανακατάληψη της Πόλης από τον Αλέξιο Στρατηγόπουλο.
Ο ιστορικός της εποχής και αυτόπτης μάρτυρας Γεώργιος Ακροπολίτης γραφει για την αυτοκρατορική είσοδο στην Πόλη:
  "Ο αυτοκράτορας έφτασε στην Κωνσταντινούπολη τη 14η Αυγούστου. Δε θέλησε να μπει την ίδια μέρα στην πόλη, αλλά στρατοπέδευσε στη Μονή Κοσμιδίου, κοντά στη Μονή των Βλαχερνών. Από τα χαράματα σηκώθηκε και μεθόδευσε την είσοδό του στην Πόλη κατά τον ακόλουθο τρόπο: επειδή δεν παρευρισκόταν ο πατριάρχης Αρσένιος(ήταν απρόθυμος για τις λαμπρές εκδηλώσεις και έτρεφε εχθρικά αισθήματα προς το βασιλιά), τον αντικατέστησε ο επίσκοπος Κυζίκου Γεώργιος. Ανέβηκε σε έναν από τους πύργους της Χρυσής Πύλης, κρατώντας την ανάγλυφη εικόνα της Θεοτόκου, η οποία είχε πάρει την ονομασία της από τη μονή των Οδηγών και απάγγειλε τις ευχές έτσι που να ακουστούν από όλους. Βγάζοντας λοιπόν το στέμμα του ο βασιλιάς και γονατίζοντας έπεσε στο έδαφος και όλοι οι άνθρωποι γονάτισαν πίσω από αυτόν. Και μόλις ολοκληρώθηκε η απαγγελιά της πρώτης ευχής κι ο διάκονος είπε: Σηκωθείτε!
Αφού σηκώθηκαν όλοι ανέκραξαν το Κύριε ελέησον, επαναλαμβάνοντας το εκατό φορές. Και αφού η τελετουργία αυτή τελείωσε, ο βασιλιάς, με τρόπο που έδειχνε περισσότερο την ευσέβεια παρά τη βασιλική μεγαλοπρέπεια, διαβηκε πεζός την Χρυσή Πύλη, ενώ προπορευόταν από αυτόν η εικόνα της Θεομήτορος. Αφού βάδισε ως τη Μονή Στουδίου και άφησε εκεί την εικόνα της πάναγνης μητέρας του Θεού, ανεβαίνοντας στο άλογό του έφτασε στο ναό της Αγίας Σοφίας. Εκεί, αφού προσκύνησε τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και τον ευχαρίστησε σύμφωνα με τα έθιμα, κατέλυσε στο μεγάλο παλάτι. Τότε λοιπόν το ρωμαϊκό πλήθος ευφράνθηκε και ενθουσιάστηκε πολύ και χαιρόταν υπερβολικά, γιατί δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην χοροπηδά και να μη νιώθει αγαλλίαση και σχεδόν να μην πιστεύει στα μάτια του, εξαιτίας της αναπάντεχης εξέλιξης και της υπερβολικής χαράς". 

 Ο γενάρχης της δυναστείας των Παλαιολόγων ηταν ένας εκ των κορυφαίων, αν οχι ο κορυφαίος, των αυτοκρατόρων ως προς την διπλωματία! 
Ολοκλήρωσε το έργο του Ιωαννη Γ Δουκα Βατάτζη, σώζοντας την αυτοκρατορία και δίδοντας ζωή για 200 ακόμη χρόνια (αν μάλιστα οι διάδοχοι του δεν αναλώνονταν σε εμφύλιους πολέμους, ίσως η αυτοκρατορία μας να μην ειχε το τέλος που ολοι γνωριζουμε).
Εργα του η τεράστια νίκη στην Πελαγονια (1259), η οποια άνοιξε τον δρόμο για την ανακατάληψη της Πολης, η νίκη στο Βερατιο επι του Καρολου Ανδεγαυου(1281) και φυσικά ο Σικελικος Εσπερινός (1282), η εποποιία της βυζαντινής διπλωματιας! 
Ειχε κατανοήσει, για να αντιμετωπίσει τους Τούρκους, την ανάγκη ένωσης των 2 εκκλησιών και για αυτο δέχθηκε την υποταγή της ορθόδοξης εκκλησίας στην καθολική το 1274 στη Λυων. Ο λαός και ο κλήρος ουδεποτε εδέχθησαν την ένωση. Εξαλλου οι πληγές απο την κατάληψη της Πολης το 1204 απο τους Λατινους ηταν πολυ νωπες....
Εταφη χωρις δοξολογία ως "λατινοφρων"..
Ο υιός του Ανδρονίκος εζητησε συγγνώμη και συγχώρεση απο τον Ιωάννη Δ Λάσκαρη, τον οποιο ο Μιχαηλ ειχε τυφλώσει, ωστε να γινει εκείνος Αυτοκρατωρ.

ΠΗΓΗ

Δεκαπενταύγουστος σε καιρούς σκοτεινούς

Νεκτάριος Δαπέργολας

 Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2019. Λίγες μόλις ώρες πριν, θεαρχίω νεύματι οι θεοφόροι απόστολοι, υπό νεφών μεταρσίως αιρόμενοι, εκ περάτων συνέδραμον του κηδεύσαι την της ζωής Μητέρα. Αι δε υπέρταται των ουρανών δυνάμεις, συν τω οικείω Δεσπότη παραγενόμεναι, το θεοδόχον σώμα προέπεμψαν, τω δέει κρατούμεναι. Και σπεύσαμε βέβαια μαζικά κι εμείς να πλημμυρίσουμε τις εκκλησιές. Μα ειλικρινά δεν ξέρω τι κατορθώσαμε να αισθανθούμε και πάλι από το μεγάλο μας Πάσχα του καλοκαιριού. Τι κατορθώσαμε να Της πούμε και τι να Της ζητήσουμε. Ποιο δώρημα δηλαδή, που να ταιριάζει πραγματικά προς το συμφέρον της αιτήσεως.

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε καιρούς σκοτεινούς. Η βαθιά πνευματική κρίση συνεχίζει να βαθαίνει - και είναι πλέον φανερό πως κυοφορεί καταστάσεις τραγικές. Προοιωνίζεται την εκποίηση της πατρίδας, τον δημογραφικό και εθνικό όλεθρο εξαιτίας της υπογεννητικότητας και της θανάσιμης λαθροεισβολής, την πλήρη υποταγή και εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας στα ξένα αφεντικά. Και μάλιστα όλα αυτά με τη σφραγίδα ολόκληρου του πολιτικού κόσμου της χώρας, αλλά βασικά με τη σφραγίδα (ανοχής και συνενοχής) του ίδιου του λαού μας, που σταθερά εδώ και δεκαετίες προδίδεται από τις ίδιες τις επιλογές του. Γιατί βέβαια διαπράττει συνεχώς το ίδιο τραγικό λάθος, πεποιθώς επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία. Και όσο προδίδεται, τόσο κι απομένει όλο και πιο μουδιασμένος να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις. Ίσως γιατί νιώθει ότι δεν έχει πού να ελπίσει πλέον.

 Και γιατί όμως άραγε να ξέρει πού να ελπίσει αυτός ο λαός της αποστασίας, που έχει τόσο πολύ εθιστεί πια στο να παρακολουθεί αποχαυνωμένος «υπερήφανους ομοφυλόφιλους» (να παρελαύνουν ή να συμβιώνουν και να τεκνοθετούν δια νόμου), στο να εξεγείρεται με ύβρεις και ειρωνίες όταν εμφανίζεται κάποιος κληρικός για να του πει απλώς τα προφανή για τη βύθια σαρκολατρική κατάντια του, στο να δέχεται ως κάτι τόσο φυσιολογικό τα εκατομμύρια των κατακρεουργημένων εμβρύων, στο να νοιάζεται μόνο για τον απλό πονοκέφαλο της οικονομικής κρίσης (μη δίνοντας δεκάρα για τον θανατηφόρο καρκίνο της πνευματικής κατάρρευσης) και στο να καταπίνει αμάσητα τόσα και τόσα ακόμη νεοταξίτικα «προοδευτικά» σκουπίδια; Είναι τόσο βαθιά πλέον η παρακμή μέσα