Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος 1598, Παναγία Χαβιαρά, Βέροια

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος 1598, Παναγία Χαβιαρά, Βέροια.

Ὅ,τι σήμερα χτίζεις, πάνω στά ἐρείπιά του αὔριο ἴσως χορέψεις·

Ὅ,τι σήμερα χτίζεις,

πάνω στά ἐρείπιά του
αὔριο ἴσως χορέψεις·
ἀναζητᾶς μάρτυρα;
Κοίτα στόν καθρέφτη.

Sargon Boulus -Ιρακινός ποιητής(1944-2007)

Ύστερα από τον Θεόφιλο δε βλέπουμε πια με τον ίδιο τρόπο

Μια φορά κι ένα καιρό, καθώς λένε,ένας φούρναρης παράγγειλε σ' ένα φτωχό ζωγράφο να τον ζωγραφίσει την ώρα που φούρνιζε ψωμιά.

Ο ζωγράφος άρχισε να δουλεύει,και όταν καταπιάστηκε να εικονίσει το φουρνιστήρι, αντί να το φτιάξει οριζόντιο,σύμφωνα με την προοπτική, το έφτιαξε
κάθετο δείχνοντας όλο του το πλάτος.

Έπειτα, με τον ίδιο τρόπο, ζωγράφισε πάνω στο φουρνιστήρι κι ένα καρβέλι.
Πέρασε ένας άνθρωπος και του είπε:''Το ψωμί έτσι όπως το έβαλες, θα πέσει.''
Ο ζωγράφος αποκρίθηκε,χωρίς να σηκώσει το κεφάλι:
''Μόνο τα αληθινά ψωμιά πέφτουν.Τα ζωγραφισμένα στέκονται.Στη ζωγραφιά, πρέπει να φαίνονται όλα.''
Ο ζωγράφος του παραμυθιού είναι ο Μυτιληνιός Θεόφιλος Γ. Χατζημιχαήλ.
Ένας λαικός άνθρωπος,ένας τρελός στα μάτια του κόσμου που τον περιγελούσε.
Τόσο μας ενοχλούν οι άνθρωποι που δε μας μοιάζουν.

Όμως,ο περιπλανώμενος αυτός ζωγράφος καταναλώθηκε ολόκληρος, σαν ένας αυθεντικός τεχνίτης,στο δημιούργημά του.Και το δημιούργημά του είναι ένα
ζωγραφικό γεγονός για την Ελλάδα.

Ένα γεγονός που δε διδάσκει λαογραφικά,όπως θα είχαμε την τάση να φανταστούμε,αλλά είναι ένα γεγονόςπου διδάσκει ζωγραφικά.Που βοηθεί και φωτίζει όποιον έχει μίαν επαρκή οπτική συνείδηση.
Ύστερα από τον Θεόφιλο δε βλέπουμε πια με τον ίδιο τρόπο.Αυτό είναι το σπουδαίο και αυτό είναι το πράγμα που δε μας έφεραν τόσοι περιώνυμοι μαντατοφόροι μεγάλων ακαδημιών.

Ο Θεόφιλος μας έδωσε ένα καινούριο μάτι.Έπλυνε την όρασή μας
όπως αυγάζει ο ουρανός και τα σπίτια,και το κόκκινο χώμα, και το παραμικρό
φυλλαράκι των θάμνων,ύστερα από την κάθαρση ενός απόβροχου.
Μπορεί να μην είναι δεξιοτέχνης.Μπορεί η αμάθειά του σε τέτοια πράγματα να είναι μεγάλη.

Όμως αυτό το τόσο σπάνιο,το ακατόρθωτο πριν απ' αυτόν για το ελληνικό τοπίο:
μια στιγμή χρώματος και αέρα,σταματημένη εκεί μ' όλη την εσωτερική ζωντάνια της και την ακτινοβολία της κίνησής της.

Αυτόν τον ποιητικό ρυθμό που συνδέει τα ασύνδετα,συγκρατεί τα σκορπισμένα
και ανασταίνει τα φθαρτά.Αυτή την ανθρώπινη ανάσα που έμεινε σ' ένα ρωμαλέο δέντρο,σ' ένα κρυμμένο άνθοςή στο χορό μιας φορεσιάς.

Αυτά τα πράγματα που τ' αποζητούσαμε τόσο πολύ,γιατί μας έλειψαν τόσο πολύ.
Αυτή τη χάρη μας έδωσε ο Θεόφιλος και αυτό δεν είναι λαογραφία.
Ο ζωγραφικός κόσμος του Θεόφιλου,είναι ένας κόσμος χωρίς τεχνάσματα και χωρίς υπεκφυγές,όπου τα πράγματα δεν πέφτουν,όπως πέφτουν τα αληθινά ψωμιά.Στέκονται και θρέφουν.

Γιώργος Σεφέρης

Πήγαινε και πες στον Ηγούμενο της Λαύρας, γιατί μ’ αφήνουν τόσον καιρό στον τάφο, ανάμεσα στα νερά;(Όσιος Σέργιος του Ράντονεζ)

Τριάντα περίπου χρόνια είχαν περάσει από την κοίμηση του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ (✞ 25 Σεπτεμβρίου 1392). Κοντά στη Λαύρα της Αγίας Τριάδος ζούσε ένας ενάρετος Χριστιανός, που ευλαβούνταν τον Όσιο Σέργιο και πήγαινε συχνά στον τάφο του για να προσευχηθεί.

Μια νύχτα, καθώς κοιμόταν, ο Όσιος του εμφανίστηκε σε όνειρο και του είπε:- Πήγαινε και πες στον Ηγούμενο της Λαύρας, γιατί μ’ αφήνουν τόσον καιρό στον τάφο, ανάμεσα στα νερά;
Ο άνθρωπος ξύπνησε φοβισμένος αλλά και χαρούμενος. Πρωί-πρωί πήγε στη Μονή και διηγήθηκε το όνειρό του στον Ηγούμενο Νίκωνα. Εκείνος αμέσως συγκάλεσε την Αδελφότητα σε σύναξη. Αποφάσισαν να ανακομίσουν το τίμιο Λείψανο του Οσίου. Την ημέρα της Ανακομιδής 5/18 Ιουλίου του 1422, πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε στη Λαύρα. 

Ήρθε και ο Ηγεμόνας του Σβενιγκύροντ Γιούρι Ντιμίτριεβιτς, που αγαπούσε σαν πατέρα του τον Όσιο κι έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για τη Μονή. Μόλις άνοιξαν τον τάφο, μια εξαίσια ευωδία ξεχύθηκε ολόγυρα! Έκπληκτοι τότε όλοι είδαν ότι όχι μόνο το σώμα του Οσίου είχε διατηρηθεί άφθαρτο, αλλά και η ενδυμασία του είχε παραμείνει άθικτη. Με Ιερή αγαλλίαση δόξασαν τον Θεό, που είχε δώσει τόση Χάρη στον πιστό υπηρέτη Του. Στη συνέχεια τοποθέτησαν με ευλάβεια το Άγιο Λείψανο σε μια καινούργια Λάρνακα.

Από το βιβλίο: ''Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ'', έκδοση Ι. Μ. Παρακλήτου.

πηγή

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΙ ΚΑΙΡΟΙ...('Οσιος Σοφρώνιος του 'Εσσεξ)

 «Η εποχή μας είναι αβάσταχτη. Δεν είμαι αλάθητος, μπορεί να σφάλλω σε κάθε βήμα, και πράγματι σφάλλω. Ωστόσο, θα σας πω ότι μου έρχεται συχνά η σκέψη πως φθάσαμε σε «αποκαλυπτικούς καιρούς». Εμείς όμως θα οικοδομήσουμε τον μικρό μας ναό - φτωχικό ναό σε σχέση με άλλους – με μεγάλη προθυμία, για να δώσουμε δόξα στον Θεό, τον Σωτήρα μας» (όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ).

Ρεαλισμός αντικειμενικός και υποκειμενικός, διόραση και εκ Θεού φωτισμός, προσευχητική και δοξολογική δράση στον κόσμο: το τρίπτυχο που βλέπουμε να χαρακτηρίζει τον μέγα Γέροντα όσιο Σωφρόνιο του Έσσεξ, κατά τη συνοπτική ομολογία του, όπως την εξέφρασε σε μία από τις τελευταίες ομιλίες του (Φεβρουάριος 1993) πριν μετατεθεί εις χώραν ζώντων.

1. (α) Ρεαλισμός αντικειμενικός («η εποχή μας είναι αβάσταχτη»). Ο όσιος Γέρων έχει πλήρη επίγνωση των ηθικών και πνευματικών διαστάσεων της εποχής του. Όχι μόνο τα πολλά χρόνια της ζωής του, αλλά κυρίως οι εμπειρίες του, οι μελέτες του, οι πολλές συναντήσεις του με κορυφαίους εκπροσώπους όλων σχεδόν των επιστημών, οι βαθείς πνευματικοί αγώνες του τον είχαν καταστήσει ικανό και άκρως ευαίσθητο δέκτη για να συλλαμβάνει το τι συμβαίνει στο βάθος της πραγματικότητας του κόσμου που ζούμε. Και δυστυχώς η κρίση του ήταν παραπάνω από δραματική. «Η εποχή μας είναι αβάσταχτη». Λόγω ακριβώς της απομάκρυνσης του κόσμου από τον Θεό και της υποταγής του κατά φυσικό τρόπο στα νοσηρά πάθη του και στις πονηρές δυνάμεις. Για τον όσιο τα πράγματα ήταν προφανή: ο σύγχρονος άνθρωπος, μετά μάλιστα από τους δύο παγκοσμίους πολέμους και τις πολλαπλές κρίσεις που τους συνόδεψαν, έχει κατρακυλήσει στο έσχατο βάθος της κατάπτωσης, με περαιτέρω αυξητική τάση.

 «Η απομάκρυνση του Θεού μετά από δύο απίστευτα σκληρούς Παγκόσμιους πολέμους, τον Α΄ και τον Β΄, οδήγησε στο να βυθιστεί ολόκληρος ο κόσμος στην κρίση και να μη βρίσκει διέξοδο πουθενά».

 «Ασφαλώς, ο κόσμος που μας περιβάλλει σημείωσε κολοσσιαία πρόοδο από τεχνικής απόψεως. Από χριστιανικής όμως απόψεως δεν έκανε καμιά πρόοδο στην καλλιέργεια της καρδιάς».

 Φτάνει μάλιστα στο σημείο ο όσιος να λέει το τρομακτικό: «Η δύναμη του κακού του σύγχρονου οργανωμένου κόσμου είναι τόσο μεγάλη, ώστε παρ’ όλη την προσευχή, παρ’ όλη την ένταση του πνεύματός μας, δεν επιτυγχάνουμε τη νίκη επάνω στο πνεύμα του κόσμου. Είμαστε συντετριμμένοι από τα παθήματα που μας προσβάλλουν από έξω».

(β) «Ρεαλισμός υποκειμενικός» («Δεν είμαι αλάθητος, μπορεί να σφάλλω σε κάθε βήμα, και πράγματι σφάλλω»). Η δραματική διαπίστωσή του όμως εκτείνεται και πέραν του αντικειμενικού κόσμου∙ αγκαλιάζει και τη δική του εσωτερική πραγματικότητα. Παρ’ όλους τους ασκητικούς αγώνες του για δεκαετίες ολόκληρες, μέσα στον κόσμο, στο κοινόβιο, στην έρημο του αγίου Όρους, νιώθει

Κ .Καβάφης: Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΥΡ ΜΑΝΟΥΗΛ Ο ΚΟΜΝΗΝΟΣ

 +24 Σεπτεμβρίου 1180

Ο βασιλεύς κυρ Μανουήλ ο Κομνηνός μια μέρα μελαγχολική του Σεπτεμβρίου αισθάνθηκε τον θάνατο κοντά. Οι αστρολόγοι (οι πληρωμένοι) της αυλής εφλυαρούσαν που άλλα πολλά χρόνια θα ζήσει ακόμη. Ενώ όμως έλεγαν αυτοί, εκείνος παληές συνήθειες ευλαβείς θυμάται, κι απ’ τα κελλιά των μοναχών προστάζει ενδύματα εκκλησιαστικά να φέρουν,και τα φορεί, κ’ ευφραίνεται που δείχνει όψι σεμνήν ιερέως ή καλογήρου. Ευτυχισμένοι όλοι που πιστεύουν,και σαν τον βασιλέα κυρ Μανουήλ τελειώνουν ντυμένοι μες στην πίστι των σεμνότατα.

πηγή

Πόσοι Πιλάτοι δε νίπτουν τα χέρια τους...

"...Δεν είναι παρών συνεχώς μέσα μας κάποιος Πιλάτος; 

Είναι αλήθεια πως όταν έρθει η στιγμή να πούμε ένα αποφασιστικό, αμετάκλητο όχι στο ψεύδος, στην αδικία, στο κακό και στο μίσος, ενδίδουμε στον πειρασμό να «νίψουμε τας χείρας μας»; 

 Πίσω από τον Πιλάτο ήταν οι Ρωμαίοι στρατιώτες, οι οποίοι όμως υπερασπιζόμενοι τον εαυτό τους θα μπορούσαν να πουν: εκτελέσαμε απλώς διαταγές, μάς είπαν να «ουδετεροποιήσουμε» κάποιον ταραχοποιό που προκαλούσε αναστάτωση και αταξία, για ποιο πράγμα μιλάτε λοιπόν; 

 Πίσω από τον Πιλάτο, πίσω από τους στρατιώτες ήταν το πλήθος, οι ίδιοι άνθρωποι που έξι μέρες πριν φώναζαν «Ωσαννά», καθώς υποδέχονταν θριαμβευτικά τον Χριστό κατά την είσοδό του στην Ιερουσαλήμ, μόνο τώρα η κραυγή τους ήταν «Σταύρωσον αυτόν!» Έχουν όμως και γι’ αυτό μια εξήγηση. 

 Δεν είναι οι ηγέτες τους, οι διδάσκαλοί τους και οι κυβερνήτες τους αυτοί που τους έλεγαν πως ο άνθρωπος αυτός ήταν ένας εγκληματίας που κατέλυσε τους νόμους και τις συνήθειες, και γι’ αυτό βάσει του νόμου, «πάντοτε βάσει του νόμου, πάντοτε σύμφωνα με το υπάρχον καταστατικό», πρέπει να πεθάνει...;
...Πόσοι Πιλάτοι δε νίπτουν τα χέρια τους, πόσοι στρατιώτες δεν σπεύδουν να εκτελέσουν τις διαταγές της στρατιωτικής ιεραρχίας, πόσοι άνθρωποι υπάκουα, δουλόπρεπα, δεν τους χειροκροτούν, ή τουλάχιστον δεν κοιτάζουν σιωπηλά το κακό που θριαμβεύει; 

π.Αλέξανδρος Σμέμαν

15-16/9/1944- Συγκλονιστική μαρτυρία της Κωστούλας Παπαδοπούλου από το Μπεζεστένι του Μελιγαλά!

15-16/9/1944- Μαρτυρία της Κωστούλας Παπαδοπούλου από το Μπεζεστένι του Μελιγαλά!
Μεταξύ όλων των φριχτών που είδε, ξεχωρίζει η παρουσία κουκουλοφόρου!

Η Κωστούλα Παπαδοπούλου από το Κοπανάκι Μεσσηνίας, ήταν φυλακισμένη στο Μπεζεστένι του Μελιγαλά μετά τη μάχη, που τελείωσε στις 15 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον πατέρα της Χρήστο Παπαδόπουλο,65 ετών, και τα αδέλφια της Μενέλαο, 22 ετών, και Γεώργιο 24 ετών. 

Η Κωστούλα απελήθη από τον Βελουχιώτη την 16η Σεπτεμβρίου. Ο πατέρας της και τα αδέλφια της κατέληξαν στην Πηγάδα.
Αργότερα η Κωστούλα έχασε από τους κομμουνιστές και τον σύζυγό της Ναούμ Αγγελόπουλο, ο οποίος είχε πριν χάσει και δύο αδέλφια του.
Τα αποσπάσματα που παρατίθενται εδώ, είναι από μεγαλύτερη κατάθεσή της, παρουσία συμβολαιογράφου και καταγεγραμμένη σε κασέτα.

 

Ιωάννης Μπουγάς

Εκείνοι που πάσχουν για την εντολή Μου, στη Βασιλεία των Ουρανών θα είναι φίλοι Μου...

 - Ο Κύριος μου λέει:«Θα ελεήσω κάθε άνθρωπο πού επικαλέσθηκε τον Θεό έστω και μια φορά στη ζωή του…».

Μου ήρθε τότε η σκέψη:«Τότε, γιατί εμείς πάσχουμε έτσι καθημερινά»;Ο Κύριος στην κίνηση αυτή της σκέψεώς μου απήντησε:«Εκείνοι που πάσχουν για την εντολή Μου, στη Βασιλεία των Ουρανών θα είναι φίλοι Μου, ενώ τους άλλους μόνο θα τους ελεήσω».Και ο Κύριος έφυγε».

Από το βιβλίο: “Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης”, Αρχιμ.Σωφρόνιου (Σαχάρωφ)

Τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρει ανάπαυση...

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Τέτοιος είναι ο παράδεισος του Κυρίου. Όλοι θα βρίσκονται μέσα στην αγάπη και από την κατά Χριστόν ταπείνωση όλοι θα χαίρονται να βλέπουν τους άλλους ανώτερούς τους.Η ταπείνωση του Χριστού κατοικεί στους μικρότερους κι αυτοί χαίρονται που είναι μικροί.

- Για να σωθείς είναι ανάγκη να ταπεινωθείς. Για τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρει ανάπαυση, γιατί δεν θα είναι ικανοποιημένος και θα λέγει: «Γιατί δεν είμαι εγώ στην πρώτη θέση;»

-Η ψυχή του ταπεινού μοιάζει με πέλαγος. Ρίξε μια πέτρα στο πέλαγος. Θα ταράξει για λίγο την επιφάνεια και μετά καταδύεται αμέσως στα βάθη. Έτσι καταβυθίζονται στην καρδιά του ταπεινού οι θλίψεις, γιατί η δύναμη του Κυρίου είναι μαζί του.

- Ή υπερηφάνεια καίει σαν την φωτιά κάθε καλό, ενώ η κατά Χριστόν ταπείνωση είναι γλυκεία και δεν περιγράφεται. Κι αν το ήξεραν αυτό οι άνθρωποι, τότε όλη η οικουμένη θα σπούδαζε αυτήν την επιστήμη…«Ο εχθρός έπεσε από την υπερηφάνεια». Η υπερηφάνεια είναι η αρχή της αμαρτίας. Μέσα της περικλείονται όλες οι μορφές του κακού.

- Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω, έστω κι αν έχει όλα τα πλούτη της γης, έστω κι αν βασιλεύει σ’ όλον τον κόσμο.

-Πώς θα καταλάβεις αν η ψυχή είναι υγιής ή άρρωστη; Η άρρωστη ψυχή είναι υπεροπτική, ενώ η υγιής ψυχή αγαπά την ταπείνωση, όπως τη δίδαξε το Άγιο Πνεύμα, και όσο δεν γνωρίζει ακόμη αυτή τη Θεία ταπείνωση πρέπει να θεωρεί τον εαυτό της χειρότερο απ΄ όλους.

Ποδαράκια, ποδαράκια, αυτά θα σε πάνε στον παράδεισο και εσύ δεν το καταλαβαίνεις

Η ασθένεια μέσο σωτηρίας

Ένα νεαρό παιδί έπασχε για τριάντα χρόνια από χρόνιο νευρολογικό σύνδρομο με παράλυση και αταξία και ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Το 1981 επισκέφθηκε την Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. Εκεί τον πλησίασε κάποιος προσκυνητής Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας και του είπε ότι θα αναλάβει τα έξοδά του για να τον πάρει στην Αμερική για μεταμόσχευση νευρικών κυττάρων.
Η επιθυμία του να ξανασταθεί στα πόδια του και να περπατήσει άναψε μέσα του. Πριν να πάρει όμως την απόφαση θέλησε να ρωτήσει τον γέροντα Παΐσιο.
Στις πέντε το πρωί στον χώρο του παλαιού ιατρείου των Καρυών, αφού ενημέρωσαν τον γέροντα, έγινε η συνάντησή τους. Ο γέροντας άκουσε τον λογισμό του και τον σταύρωσε στο κεφάλι με το λείψανο του αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου που είχε μαζί του.
Κατόπιν έπιασε τα παράλυτα και ατροφικά πόδια του και τα ασπαζόταν λέγοντας:
– Ποδαράκια, ποδαράκια, αυτά θα σε πάνε στον παράδεισο και εσύ δεν το καταλαβαίνεις.
Χωρίς να του πει τίποτα, αναφέρει το παιδί, ο γέροντας του λέει:
– Στην Αμερική να μην πας, θα σε κάνουν πειραματόζωο.
Έπειτα τον κοίταξε στα μάτια και του είπε:
– Σήκω να περπατήσουμε.
Νόμιζα πως ο γέροντας αστειευόταν. Μου ξαναλέει.
– Άντε θα σηκωθείς καμιά φορά;
– Γέροντα του λέω δεν μπορώ, ούτε ξέρω πως περπατάει κανείς.
Με αρπάζει στην αγκαλιά του και αρχίσαμε να περπατούμε, ενώ προσευχόταν με δάκρυα. Έπειτα με έβαλε να καθίσω στο καροτσάκι, κάθησε δίπλα μου σε μια καρέκλα και μου λέει:
-Άκουσε παιδί μου, δεν θα γίνεις καλά. Χειρότερα θα πηγαίνεις καλύτερα όχι.
Αλλά να γνωρίζεις ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μαζεύονται γύρω σου και σε διακονούν, σώζονται. Και εσύ γίνεσαι ένα μέσο σωτηρίας ψυχών.
Ο Θεός αυτό ζητάει από σένα.

(«Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης» – Ι. Μητρόπολις Λεμεσού)
ΔΙΑΚΟΝΙΑ
Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος Αμπερίας Χανίων
Φεβρουάριος 2017 2017 – Έτος 17ο – Αριθμ. φύλλου 842

https://www.askitikon.eu

Ὁ Θεός εἶναι Αὐτός, που εἶναι, εἴτε ἐμεῖς Τόν μεγαλύνουμε εἴτε Τόν ὑποτιμοῦμε

Τὶ ἀξία ἔχει, ἀδελφοί μου, ἐὰν μιλῶ αἰώνια γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς αἰώνια σιωπᾶ;
Μπορῶ ἄραγε νὰ ὑπερασπιστῶ τὸ δίκαιο τοῦ Θεοῦ ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν τὸ θέσει ὑπὸ τὴν προστασία Του;
Μπορῶ νὰ ἀποδείξω τὸν Θεὸ στοὺς ἄθεους, ἐὰν ὁ Θεὸς κρύβεται;
Μπορῶ νὰ ἀγαπῶ τὰ παιδιά Του, ἐὰν Αὐτὸς εἶναι ἀδιάφορος ἀπέναντι στὰ παθήματά τους;Ὄχι.
Τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν μπορῶ.Οἱ λέξεις μου δὲν ἔχουν φτερά, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ὑψώσουν στὸν Θεὸ ὅλους τοὺς πεσμένους καὶ ξεπερασμένους ἀπὸ τὸν Θεό.
Οὔτε ἔχουν φωτιά, γιὰ νὰ ζεστάνουν τὶς παγωμένες καρδιὲς τῶν παιδιῶν ἔναντι τοῦ Πατέρα τους.
Οἱ λέξεις μου δὲν εἶναι τίποτα, ἄν δὲν εἶναι ἀπήχηση καὶ ἐπανάληψη αὐτοῦ ποὺ ὁ Θεός, μὲ τὴ δική Του δυνατὴ γλώσσα λέει.

Τὶ εἶναι ὁ ψίθυρος στὰ βότσαλα τῆς ἁκτῆς, μπροστὰ στὸ φοβερὸ βουητὸ τοῦ ὠκεανοῦ;
Ἔτσι εἶναι καὶ οἱ λέξεις μου ἀπέναντι στοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ.
Πῶς μπορεῖ νὰ ἀκούσει κάποιος τὸν ψίθυρο στὰ βότσαλα τὰ σκεπασμένα ἀπὸ τὸν ἀφρὸ τοῦ μανιώδους στοιχείου,ὅταν εἶναι κουφὸς μπροστὰ στὸ βουητὸ τοῦ ὠκεανοῦ;
Πῶς θὰ δεῖ τὸν Θεὸ στὰ λόγια μου ἐκεῖνος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ Τὸν δεῖ στὴ φύση καὶ στὴ ζωή;
Πῶς οἱ ἀδύναμες ἀνθρώπινες λέξεις μποροῦν νὰ πείσουν ἐκεῖνον, ποὺ οὔτε οἱ κεραυνοὶ δὲν εἶναι σὲ θέσει νὰ ταράξουν;
Πῶς θὰ ζεσταθεῖ μὲ μία σπίθα ἐκεῖνος ποὺ ἄφησε τὴ φωτιὰ πίσω του;
Δὲν σιωπᾶ ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, ἀλλὰ μιλᾶ δυνατότερα ἀπὸ ὅλες τὶς θύελλες καὶ τοὺς κεραυνούς.
Δὲν ἐγκαταλείπει ὁ Θεὸς τὸν δίκαιο, ἀλλὰ τὸν παρακολουθεῖ στὰ παθήματά του καὶ ἁπαλὰ τὸν ὁδηγεῖ στὸν θρόνο.
Δὲν ἐξαρτᾶται ὁ Θεός ἀπὸ ὁποιουδήποτε τὴν καλὴ θέληση,ἀλλὰ πράττει τὰ πάντα ἐξαρτώμενα ἀπὸ τὴ δική Του καλὴ θέληση.
Θὰ ἦταν κακόμοιρος ὁ Θεός μας, ἐὰν ἐξαρτιόταν ἀπὸ τὶς δικανικὲς ὑπερασπίσεις ἑνὸς θνητοῦ ἀνθρώπου.
Ὁ Θεὸς εἶναι Αὐτός, ποὺ εἶναι, εἴτε ἐμεῖς Τὸν μεγαλύνουμε εἴτε Τὸν ὑποτιμοῦμε.
Ὁ Θεὸς θὰ ὑπάρχει, φωτεινὸς καὶ μεγάλος, ὅπως καὶ σήμερα
καὶ τότε ποὺ οἱ ἀκτῖνες τοῦ ἠλίου μάταια θὰ ἀναζητοῦν ἕνα ἀνθρώπινο πλάσμα στὴ γῆ
καί, ἀντὶ ζωντανῶν, θὰ ζεσταίνουν μόνον τοὺς τάφους τῶν νεκρῶν…

"Ἀργὰ βαδίζει ὁ Χριστός", Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τήν ὁδόν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τάς τρίβους αὐτοῦ».

23 Σεπτεμβρίου -Σύλληψις τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννη

  Ἔτσι προφήτευσε ὁ προφήτης Ἠσαΐας γιὰ τὸν Πρόδρομο τοῦ Κυρίου, Ἰωάννη: «Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ». Δηλαδή, φωνὴ ἀνθρώπου, ποὺ φωνάζει στὴν ἔρημο καὶ λέει: «Ἑτοιμάστε τὸν δρόμο, ἀπ’ ὅπου θὰ ἔλθει ὁ Κύριος σὲ σᾶς. Κάνετε ἴσιους καὶ ὁμαλοὺς τοὺς δρόμους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ περάσει». Ξεριζῶστε, δηλαδή, ἀπὸ τὶς ψυχές σας τὰ ἀγκάθια τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν καὶ ρίξτε μακριὰ τὰ λιθάρια τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τῆς πώρωσης καὶ καθαρίστε μὲ μετάνοια τὸ ἐσωτερικό σας, γιὰ νὰ δεχθεῖ τὸν Κύριο.
Ἡ φωνὴ αὐτή, ποὺ ἦταν ὁ Ἰωάννης, γεννήθηκε μὲ θαυμαστὸ τρόπο. Ὁ Πατέρας του Ζαχαρίας ἦταν ἱερέας. Τὴν ὥρα τοῦ θυμιάματος μέσα στὸ θυσιαστήριο, εἶδε ἄγγελο Κυρίου, ποὺ τοῦ ἀνήγγειλε, ὅτι θὰ ἀποκτοῦσε γιὸ καὶ θὰ ὀνομαζόταν Ἰωάννης. Ὁ Ζαχαρίας σκίρτησε ἀπὸ χαρά, ἀλλὰ δυσπίστησε. Ἡ γυναῖκά του ἦταν στείρα καὶ γριά, πῶς θὰ γινόταν αὐτὸ ποὺ ἄκουγε; Τότε ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε ὅτι γιὰ νὰ τιμωρηθεῖ ἡ δυσπιστία του, μέχρι νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ βουλὴ τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς θὰ ἔμενε κωφάλαλος. Πράγματι, ἡ Ἐλισάβετ συνέλαβε, καὶ μετὰ ἐννιὰ μῆνες ἔκανε γιό. Μετὰ ὀκτὼ ἡμέρες, στὴν περιτομὴ τοῦ παιδιοῦ, οἱ συγγενεῖς θέλησαν νὰ τοῦ δώσουν τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα του, Ζαχαρία. Ὅμως, ὁ Ζαχαρίας, ἔγραψε ἐπάνω σὲ πινακίδιο τὸ ὄνομα Ἰωάννης. Ἀμέσως δέ, λύθηκε ἡ γλώσσα του, καὶ ἡ χαρὰ γιὰ ὅλους ἦταν μεγάλη.

Η Θεία Κοινωνία δεν είναι για μετάδοση μικροβίων. Είναι «εις ίασιν ψυχής και σώματος»

Γέροντος Επιφανίου Θεοδωρόπουλου 

- Ήρθε κάποια να εξομολογηθή και μού λέει:

“Δεν κοινωνάω”, λέει: “σιχαίνομαι τή Θεία Κοινωνία γιατί κοινωνούν όλοι με το ίδιο κουτάλι". 

Της λέω "σε εστιατόρια τρώς;"
"Συνήθως όχι", λέει "αλλά τρώω". 

"Σε καφενεία" της λέω "πίνεις καμμιά φορά νερό;" 

«Ναι» λέει. «να ΄ξερες της λέω, ¨πόσα σάλια πίνεις εκεί μέσα. Όπως είναι εκεί τα ποτήρια» της λέω, «τα βουτάνε εκεί και τα ξαναβγάζουνε». 

Με κοίταξε έτσι. 

«Έχεις φάει σάλια», της λέω . «Και εδώ είναι το αίμα του Χριστού», της λέω. « Εκεί έχεις σκέτο νεράκι της βρύσης», της λέω «κακομοίρα μου. Και κουτάλια και πηρούνια», της λέω, «μόλις τα περνάνε από την πετσέτα και στα δίνουνε».

 Κάποιος είπε: μήπως πρέπει να αλλάξει ο τρόπος μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας για τον κίνδυνο μεταδόσεως των μικροβίων;
Μα αδερφοί μου, πριν 50 και 60 χρόνια τότε που η φυματίωση μάστιζε τον κόσμο και πέθαιναν χιλιάδες άνθρωποι και εδώ στην Ελλάδα και σε άλλα μέρη οι Ιερείς κοινωνούσαν τους φυματικούς και κατέλυαν ολόκληρο το Άγιο Ποτήριο. Δεν ακούστηκε ποτέ ότι κάποιος Ιερεύς έπαθε φυματίωση από την Θεία Κοινωνία. Μαρτυρεί μεγάλη απιστία αυτό το πράγμα να λέμε ότι θα μας μεταδοθούν μικρόβια δια της Θείας Κοινωνίας. Σας λέω έχουμε απόδειξη, δεν είναι θεωρητικό αυτό. Πολλοί Ιερείς υπηρετούσαν στα Σανατόρια πριν από χρόνια, δεν ακούστηκε ποτέ ότι κάποιος από αυτούς έπαθε φυματίωσι επειδή κατέλυε από το Άγιο Ποτήριο .

Μακροβιότεροι ήταν.
Έτσι. Μάλιστα, κάποτε ένας Ιερεύς μας έλεγε ότι είχε πάει να λειτουργήσει σ΄ ένα

Απ’ τον Βενέζη στον Ουελμπέκ

Τάκης Θεοδωρόπουλος

«Στα πρόσωπα ο ίδρος, ζυμωμένος με την σκόνη, στάζει σα λάσπη. Νέοι άντρες είναι λίγοι. Οι πιο πολλοί περπατούν ξυπόλητοι, κι όλοι σηκώνουν στον ώμο ένα φορτίο, ένα τσουβάλι γεμάτο ή έναν μπόγο.
– Αχ! Πού μας στέλνουν να ζήσουμε! Πού μας στέλνουν! Τσίριζε δυνατά μια γυναίκα. Εδώ είναι έρημος! Ερημος!
Τότε οι άλλες γυναίκες, με το σύνθημα το δοσμένο από τη μια, άρχισαν να ολολύζουν, όλες μαζί, και να καταριούνται τη μοίρα τους.
– Θα πεθάνουμε σ’ αυτό τον άγριο τόπο! Θα πεθάνουμε εμείς και τα παιδιά μας! Θα πεθάνουμε!».

Είναι ένα μικρό παράθεμα από ένα από τα κλασικά έργα της σύγχρονης γραμματείας μας, τη «Γαλήνη» του Ηλία Βενέζη. Δεν ξέρω για τους σημερινούς, πάντως για τη δική μου γενιά υπήρξε υποχρεωτικό ανάγνωσμα. Το παράθεμα περιγράφει την άφιξη των προσφύγων από τη Μικρά Ασία που τους έστειλαν να κατοικήσουν στον ξερότοπο πίσω από τις αλυκές της Αναβύσσου. Αν και ο πειρασμός είναι μεγάλος, δεν θα μιλήσω εδώ για τον συγκινητικό λυρισμό του Βενέζη. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτός συμμετείχε ενεργά στη διαμόρφωση της κοινής μας ευαισθησίας και όταν τον αγνοούμε απλώς την ακρωτηριάζουμε. Στεκόμαστε άοπλοι μπροστά στη γοητεία της ποπ αντίληψης τελευταίας κοπής. Τέλος πάντων.

 «Η ιστορία αυτή αρχίζει τον Ιούλιο του 1923». Είναι η πρώτη φράση του μυθιστορήματος το οποίο παρακολουθεί μια κοινότητα προσφύγων από τη Μικρασιατική Καταστροφή, που μετέτρεψαν σε κατοικήσιμο τόπο την έρημο στην οποία εγκαταστάθηκαν. Σχεδόν έναν περίπου αιώνα μετά, η Ανάβυσσος είναι μία από τις πιο ανεπτυγμένες περιοχές του παραλιακού μετώπου της Αττικής. Και υπενθυμίζω τη «Γαλήνη» του Βενέζη για να απαντήσω σε όσους με κατηγόρησαν ότι «ονειρεύομαι ξερονήσια» όταν έγραψα πως οι κοινότητες των μεταναστών θα μπορούσαν να εγκατασταθούν σε ακατοίκητες περιοχές και να εργασθούν για να τις μετατρέψουν σε κατοικήσιμες.

Αλλο το 1923 κι άλλο το 2020; Ναι, το 1923 δεν υπήρχε Ευρωπαϊκή Ενωση για να επιδοτεί τη διαβίωση των προσφύγων και το ελληνικό κράτος ταλαντευόταν ανάμεσα στη φτώχεια και το αίσθημα της ήττας.
Ομως, απ’ την άλλη πλευρά, αυτοί οι άνθρωποι, όπως ο γιατρός Βένος του μυθιστορήματος δεν απαιτεί «δικαιώματα» από την Ελλάδα στην οποία έχει καταφύγει. Κι ας ξέρει πως αυτή ευθύνεται για την προσφυγιά του. Στέκει απέναντι στη μοίρα του και την αντιμετωπίζει με τα δικά του όπλα. Κι ας τον λένε «τουρκόσπορο» ή ας σφαλίζουν το παράθυρο όταν τον ακούν να ζητεί νερό όπως γράφει ο Σεφέρης στις «Μέρες» του.

Ποια είναι η διαφορά των Μικρασιατών προσφύγων που άνοιξαν τους ορίζοντες του επαρχιωτισμού της ελληνικής κοινωνίας, από τους σημερινούς που υποτίθεται ότι θα μας προσφέρουν τον πολυπολιτισμικό τους πλούτο; Το λέω διότι πολλοί ακόμη και σήμερα ισχυρίζονται ότι κι αυτοί θα ενταχθούν όπως κάποτε εντάχθηκαν κι οι Μικρασιάτες. Το ανιστόρητο είναι ο πυρήνας της πολιτικής ορθότητας θα μου πείτε. Τα πέντε κολλυβογράμματα τελευταίας κοπής αποκτούν οικουμενική αξία. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. Και δεν αναφέρομαι στις θρησκευτικές διαφορές.

Για τους άθεους προοδευτικούς όλες οι θρησκείες είναι το όπιο του λαού. Τι Χριστιανισμός, τι Ισλάμ. Αδιάφορο αν το Ισλάμ επιβάλλει τον νόμο της σαρίας, τον ακρωτηριασμό του διαρρήκτη ή τη θανατική ποινή. Ας πούμε ότι ο διαφωτισμός είναι τόσο ισχυρός ώστε όλ’ αυτά να μπορεί να τα θεραπεύσει και σε λίγα χρόνια να δούμε τους νέους που έκαψαν τη Μόρια να πρωταγωνιστούν στο γκέι πράιντ.

Αναφέρομαι στη διαχείριση. Η Ευρώπη καλλιεργεί στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς τη λογική της επιδοτούμενης ύπαρξης. Η δε επιδοτούμενη ύπαρξη σημαίνει ότι κοινότητες ολόκληρες συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή με μοναδικό έρεισμα τα δικαιώματά τους. Δικαιώματα τα οποία έχουν τη ρίζα τους στην ταυτότητά τους. Πού να το ήξερε ο λυρικός Βενέζης ότι μια μέρα θα γευόταν την πίκρα του Ουελμπέκ;

https://www.kathimerini.gr/opinion/561085906/ap-ton-venezi-ston-oyelmpek/

Ωσπερ γάρ ἐγένετο ᾿Ιωνᾶς ὁ προφήτης ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καί τρεῖς νύκτας...

 

Σήμερα εορτάσαμε τον Προφήτη Ιωνά ο οποίος είχε βρεθεί με την Πρόνοια Του Θεού στην κοιλιά ενός θαλασσίου κήτους για τρεις ημέρες !

 Με αυτό το θαυμαστό γεγονός έρχεται στη μνήμη μας η εκπληκτική απάντηση του Χριστού όταν οι κουτοπόνηροι Γραμματείς και Φαρισσαίοι ζήτησαν περιπαικτικά από τον Χριστό να τους δείξει ένα σημείο......Αυτό το περιστατικό το εξιστορεί ο Απόστολος Ματθαίος στο Θεόπνευστο Ιερό Ευαγγέλιο που συνέγραψε:

" Τότε ἀπεκρίθησάν τινες τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἀπὸ σοῦ σημεῖον ἰδεῖν. 39 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰμὴ τὸ σημεῖον ᾿Ιωνᾶ τοῦ προφήτου. 40 ὥσπερ γὰρ ἐγένετο ᾿Ιωνᾶς ὁ προφήτης ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς γῆς τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας. 41 ἄνδρες Νινευῖται ἀναστήσονται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινοῦσιν αὐτήν, ὅτι μετενόησαν εἰς τὸ κήρυγμα ᾿Ιωνᾶ, καὶ ἰδοὺ πλεῖον ᾿Ιωνᾶ ὧδε. 42 βασίλισσα νότου ἐγερθήσεται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινεῖ αὐτήν, ὅτι ἦλθεν ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς ἀκοῦσαι τὴν σοφίαν Σολομῶνος, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Σολομῶνος ὧδε.(Ματθ. 12,40) "

πηγή

Ο ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ «ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ» ΣΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ..

 Κάποτε μιά κυρία τοῦ παραπονέθηκε ὅτι δέν διαβάζει τό εὐαγγέλιο στά ἑλληνικά, (σημ.: ἐπειδὴ δηλαδὴ τὸ διάβαζε στὰ Γεωργιανά. [Βλ. σχετ. στὸν Βίο του ὑπὸ Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου: «Ὁ Μακάριος Γέροντας Γεώργιος Καρσλίδης, 1901-1959», β´ ἔκδ. σελ. 39 ἑξ., ἔκδ. Ἱ. Μ. Ἀναλήψεως Σίψα Δράμας, 1991]) Ὁ ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης τῆς ἀπάντησε: Γιατί τάχα ἂν τὸ καταλάβαινες, τί θὰ ἔκανες; Μήπως θὰ ἔκανες τίποτε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέει;
Ἰδοὺ ἕνας καλὸς τρόπος ἀντιμετωπίσεως τοῦ θέματος τῆς πολυθρύλητης «κατανοήσεως», μὲ τὸ ὁποῖο βασανίζονται οἱ διάνοιες πολλῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκοντας μετὰ πείσματος τὴν ἀντικατάσταση τῶν λειτουργικῶν κειμένων μὲ μεταφρασμένα βασανίζουν μὲ τὴν σειρά τους καὶ σκανδαλίζουν τὶς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν ἐπαγγελόμενοι τὴν κατανάλωση μιᾶς ἄνετης, ἄκοπης καὶ ἄχαρης «κατανοητῆς» Λατρείας.
 Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀπευθύνει ὁ ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης «Γιατί τάχα ἄν τό καταλάβαινες τί θά ἔκανες; μήπως θά ἔκανες τίποτε ἀπό αὐτά πού λέει», θὰ παραμένει βασανιστικὰ ἀναπάντητο, ὅσο ἡ ἄκαμπτη μεταφραστικὴ ἀντίληψη διαχωρίζοντας ἐπικινδύνως τὴν χριστιανικὴ ζωὴ ἀπὸ τὴν λατρεία θὰ ἐπιμένει νὰ τὸ παραθεωρεῖ ὑπεροπτικὰ καὶ νὰ ἀποκρούει τὴν κρυστάλλινη φωνὴ τῆς ἁγιότητος.
π. Ἀθ. Σ. Λ

πηγή

Η ψευδοταπείνωση είναι η πιο φρικτή μορφή υπερηφάνειας

Η μακαρία ταπείνωση είναι αόρατη, όπως αόρατος είναι και ο χορηγός της Θεός. Είναι σκεπασμένη με τη σιωπή, την απλότητα, την ειλικρίνεια, τη φυσικότητα, την ελευθερία.

Η ψεύτικη ταπείνωση συνοδεύεται πάντοτε από την προσποίηση και την εξωστρέφεια, με την οποία αυτοδιαφημίζεται. Η ψεύτικη ταπείνωση αγαπά τους θεατρινισμούς, μ’ αυτούς απατά και αυταπατάται.
Η ταπείνωση του Χριστού είναι ντυμένη με χιτώνα άρραφο, με το πιο απλό ένδυμα. Μ’ αυτό το ένδυμα δεν αναγνωρίζεται και δεν γίνεται αντιληπτή από τους ανθρώπους.
Η ταπείνωση είναι άγιος καρδιακός θησαυρός, είναι ανώνυμη καρδιακή ιδιότητα, είναι θεία συνήθεια, που γεννιέται ανεπαίσθητα στην ψυχή από την τήρηση των ευαγγελικών εντολών.
Ο δίκαιος και πολύπαθος Ιώβ, μετά την παροιμιώδη υπομονή που έδειξε στις φοβερές του δοκιμασίες, αξιώθηκε να δει τον Θεό. “Πρωτύτερα Σε γνώριζα μονάχα απ’ όσα είχα ακουστά για Σένα, μα τώρα Σε είδα με τα μάτια μου”, Του είπε σε μιαν ωραία προσευχή του. Και ποιος ήταν ο καρπός της θεοπτίας στην ψυχή του δικαίου; Η ταπείνωση: “Γι’ αυτό περιφρόνησα τον εαυτό μου, έλιωσα (από καρδιακή συντριβή), αισθάνομαι σαν χώμα και στάχτη”.
Θέλεις ν’ αποκτήσεις ταπείνωση; Τήρησε τις ευαγγελικές εντολές. Έτσι θα εγκατασταθεί στην καρδιά σου και θα ενωθεί μαζί της η αγία ταπείνωση, η ταπείνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αρχή της ταπεινώσεως είναι η συναίσθηση της πνευματικής φτώχειας, Μέσα της είναι η ειρήνη του Χριστού. Τέλος και τελείωσή της είναι η αγάπη προς τον Χριστό.
Η ψευδοταπείνωση είναι η πιο φρικτή μορφή υπερηφάνειας.
Η ψεύτικη ταπείνωση τυφλώνει τόσο τον άνθρωπο..
Σκληρά μας εμπαίζει το ψέμα, όταν εμείς, απατημένοι απ’ αυτό, το παίρνουμε για αλήθεια.

ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΟΦ, ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ Β΄΄, σελ. 382-4, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

iconandlight/yiorgosthalassis

Ο ναός που υπηρέτησε ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης για 53 χρόνια.

Σε αυτήν εκκλησία,τὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα τοῦ Πρωτοκλήτου στὴν Κρονστάνδη, στὸ νησὶ Κότλινε τοῦ Φιννικοῦ κόλπου,υπηρέτησε ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης για 53 χρόνια.

Το χτίσμό της ξεκίνησε το 1805 με τη συμμετοχή του Αλεξάνδρου του Α΄και ολοκληρώθηκε το 1817.Ο ναός γκρεμίστηκε από τους μπολσεβίκους το 1932

Πολλούς αγίους ανέθρεψες Αθήνα μου και έχεις στα σωθικά σου!

 Ενώ έφευγε ο όσιος γέροντας Ευμένιος από το Λοιμωδών Νόσων για τον Ευαγγελισμό, για την τελευταία νοσηλεία του, στο δρόμο ευλογούσε την Αθήνα κι έλεγε: «Ωραία που είναι η Αθήνα! Ευλογημένη Αθήνα!» Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή, όλη τη πόλη!...
Ω Αθήνα μου αγιασμένη! Ω πολύβουη αγία έρημος Αθήνα! Ω αρχοντική Αθήνα, ταπεινή, που ενώ έβγαλες τόσους μεγάλους σύγχρονους αγίους που συνέχισαν την Αγιότητα της αγίας Φιλοθέης, έγινες τόπος αγιασμού του 20ου και του 21ου αιώνα, αλλά και πιο πριν...
(Άγιος Ιερόθεος, άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης, άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, Μέγας Βασίλειος, άγιος Εφραίμ ο Μεγαλομάρτυρας, οσία Φιλοθέη, άγιοι 179 οσιομάρτυρες της Ιεράς Μονής Ταώ Πεντέλης, όσιος Κλήμης του Σαγματά, άγιος Μιχαήλ Πακνανάς, άγιος Νικόλαος Πλανάς, άγιος Νεκτάριος, άγιος Νικηφόρος Λεπρός, άγιος Πορφύριος...)

Πολλούς αγίους ανέθρεψες Αθήνα μου και έχεις στα σωθικά σου! Η Παράδοση συνεχίζεται. Άνοιξε την πόρτα του 20ου αιώνα ο άγιος Νεκτάριος, αλλά την περπάτησαν πολλοί μεγάλοι άγιοι και ακόμη περισσότεροι μυστικοί...
Την περπατούν και σήμερα μυστικοί διάδοχοι του Αγίου Πνεύματος!..
Ναι! Κι όμως...
Υπάρχουν διαμερίσματα - κελιά κι ησυχαστήρια - σε πολυκατοικίες, που γνέθουν μυστικά τις νύχτες το νήμα της Ζωής...
Αθέατοι ησυχαστές, άνδρες και γυναίκες, που αναπαύουν τον Θεό, όντας «πτωχοί τω Πνεύματι» και υπήκοοι της Βασιλείας των Ουρανών...

π.Ευμένιος Σαριδάκης

πηγή

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, σχέδιο με μολύβι του Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, σχέδιο με μολύβι του Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ.

πηγή

Κι’ όμως κάναν αργύρια τριάντα...

«Στρίβοντας για να μη βρώ το ζητιάνο κέρδησα πέντε και ίσως παραπάνω.
Και φεύγοντας νωρίς από το σπίτι απέφυγα τον έρανο την Τρίτη και κάτι έμειναν στην τσέπη άλλα δέκα ,αλλοίμονό μας αν είχα και γυναίκα.
Από τον φαμελίτη τον εργάτη Τρία κρατώ δεν είναι και αυτό κάτι; Για τη δουλειά που μου κανε τον φτάνουν.
Δυό τα λεφτά θα με πεθάνουν.

Στο γέρο που ζητά να τον δανείσω δίχως ελπίδα να τα πάρω πίσω είπα σιγά «δεν έχω και λυπούμαι»
Κι’ έτσι γλυτώνω τέσσερα και πάμε…

Βλέπω τυφλό, φτωχό, χωρίς ελπίδα στον δρόμο κάνοντας πως δεν τον είδα.
Είναι τυφλός κι’ αυτός και δε με βλέπει.

Κι’ ακόμα δυό κρατώ μέσα στην τσέπη.
Κέρδη μικρά θα πής πως βάζω στην μπάντα.
Κι’ όμως κάναν αργύρια τριάντα»

Τη Κ' του αυτού μηνός, μνήμη του οσίου πατρός ημών Κωνσταντίνου του εν Βούα της Καλαβρίας ασκήσαντος

Τη Κ' του αυτού μηνός, μνήμη του οσίου πατρός ημών Κωνσταντίνου του εν Βούα της Καλαβρίας ασκήσαντος.

πηγή

Δεν έχουν ποτέ τελειωμό, άνευ Χριστού, η μοναξιά, οι τρελοί φόβοι και οι καημοί των ανθρώπων ...

-Δεν έχουν ποτέ τελειωμό,
άνευ Χριστού,
η μοναξιά, οι τρελοί φόβοι και οι καημοί
των ανθρώπων ...

Από το εξαιρετικό άρθρο της Σαλογραίας:

-Δεν με αγκάλιαζε ποτέ η συχωρεμένη μανούλα, η μαμή, επειδή έτρεμε τα μικρόβια!

Λεπτομέρεια Τέμπλου του Ιερού Ναού Αγ.Ευσταθίου Νεαπόλεως δια χειρός Φωτίου Κόντογλου

Λεπτομέρεια Τέμπλου του Ιερού Ναού Αγίου Ευσταθίου Νεαπόλεως Ν. Ιωνίας.Η Κυρία Θεοτόκος, ο Άγιος Ευστάθιος, ο Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης, διά χειρός Φωτίου Κόντογλου του Κυδωνιέως .

ΠΗΓΗ

ΤΟ ΕΛΑΦΙ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ(Κυριακή μετά την Ύψωση)

«Ἀπ’ οὐρανοῦ τήν κλῆσιν ὡς ἔσχηκας, οὐρανόφρων αὐτίκα ὤφθης, θεόφρον Εὐστάθιε. Τῇ δι’ ἐλάφου γάρ ἐμφανείᾳ, τοῦ δι’ ἡμᾶς Σταυρῷ ὁμιλήσαντος, τήν θείαν ἠλλοιώθης ἀλλοίωσιν, τόν παλαιόν ἀποθέμενος ἄνθρωπον. Καί τῷ φωτί τῆς εὐσεβείας, τούς σούς υἱούς προσαγαγών, τήν σύνευνον συμμέτοχον εἰργάσω, τῶν καλῶν ὧν ἔτυχες. Καί ποικίλως δοκιμασθείς, καί στερρῶς ἀνδραγαθήσας, στρατιώτης ἄριστος, τοῦ Βασιλέως τῶν οὐρανῶν ἐγένου. Ἀλλ’ ὦ Μαρτύρων ἐγκαλλώπισμα, ἀπαύστως ἱκέτευε, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν» (ἰδιόμελον ἐκ τῆς λιτῆς τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου σέ ἦχο β’)
 «Μόλις έλαβες τήν κλήση από τον ουρανό, αμέσως φάνηκες να σκέφτεσαι με τον τρόπο του ουρανού, Ευστάθιε που έχεις την θεϊκή φρόνηση. Γιατί όταν φανερώθηκε σαν ελάφι Αυτός που συναναστράφηκε και μίλησε σε μας με τον Τίμιο Σταυρό, αλλοιώθηκες (άλλαξες) με την θεία αλλοίωση (αλλαγή), αφήνοντας στην άκρη τον παλαιό άνθρωπο. Και αφού προσήγαγες στο φως της ευσέβειας τους γιους σου, εργάστηκες ώστε και η σύζυγός σου να γίνει συμμέτοχος στα καλά τα οποία γεύτηκες. Και παρότι δοκιμάσθηκες ποικιλοτρόπως και έκανες μεγάλα κατορθώματα, κατεστάθης άριστος στρατιώτης του Βασιλιά των ουρανών. Εσύ που είσαι το στολίδι και η ομορφιά των Μαρτύρων, ακατάπαυστα παρακάλεσε για τις ψυχές μας»

  Μία από τις πιο ωραίες ιστορίες αγίων στη ζωή της Εκκλησίας είναι κι αυτή του αγίου Ευσταθίου και της οικογένειάς του. Ειδωλολάτρης ενάρετος ο άγιος, Πλακίδας το όνομά του, στρατηγός του ρωμαϊκού στρατού, βγαίνει για κυνήγι. Καταδιώκει ένα μεγάλο ελάφι και ξάφνου βλέπει ανάμεσα στα κέρατά του λαμπρότατο σταυρό και την μορφή του Χριστού που του έλεγε: 

«Πλακίδα, γιατί με διώκεις; Εγώ είμαι ο Ιησούς Χριστός, τον οποίον εσύ, χωρίς να γνωρίζεις, λατρεύεις με τα αγαθά σου έργα. Ήλθα στην γη ως άνθρωπος, για να σώσω το ανθρώπινο γένος και σήμερα σου εμφανίστηκα, για να σε συλλάβω στα δίκτυα της φιλανθρωπίας μου». 

 Μετά την πρώτη έκπληξη ο άγιος βαφτίζεται χριστιανός, παίρνει το όνομα Ευστάθιος, μυεί στην πίστη την γυναίκα του που βαφτίζεται Θεοπίστη και τους δύο γιους του, τον Αγάπιο και τον Θεόπιστο. Ο άγιος θα χάσει την περιουσία του, θα ταξιδέψει στην Αίγυπτο, ενώ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού θα χάσει τόσο τη γυναίκα όσο και τα παιδιά του. Θα γίνει κηπουρός για δεκαπέντε χρόνια. Η Ρώμη περνά δυσκολίες και ο αυτοκράτορας αναζητεί τον ικανότερο των στρατηγών του. Ο Ευστάθιος αναλαμβάνει τη ηγεσία του στρατού, στον οποίο στρατολογούνται τα παιδιά του που έχουν μεγαλώσει. Νικούν τους εχθρούς και καταλύουν στο σπίτι όπου ήταν υπηρέτρια η Θεοπίστη. Τα παιδιά συζητούν για την παιδική τους ηλικία και η γυναίκα καταλαβαίνει ότι είναι τα παιδιά της, ενώ αναγνωρίζει τον άντρα της στο πρόσωπο του στρατηγού. Και οι τέσσερις θα βρούνε όχι δόξα, αλλά μαρτυρικό τέλος από τον αυτοκράτορα Αδριανό, ο οποίος τους έκαψε σε ένα χάλκινο λεβέτι. Βρέθηκαν μετά από τρεις ημέρες χωρίς να καεί ούτε μία τρίχα της κεφαλής τους, με τα σώματα σώα και τις ψυχές τους να έχουν παραδοθεί ειρηνικά στον Θεό. Μπορεί να χωρίστηκαν σωματικά στη ζωή, αλλά έμειναν ενωμένοι στην καρδιά και τελικά και αγκαλιασμένοι πορεύτηκαν προς τον ουρανό.

 Ο Χριστός παρουσιάστηκε στον άγιο ως ελάφι. Το ελάφι είναι όμορφο ζώο, δυνατό και ταυτόχρονα με μια τρυφερή αθωότητα στα μάτια. Ο Χριστός μίλησε στον άγιο μέσα από τον τρόπο που καταλάβαινε εκείνος την ζωή. Μέσα από την συνήθειά του να κυνηγά. Έδειξε και μας δείχνει ότι η κοινωνία μαζί Του δεν ξεκινά από μία εξιδανικευμένη θέαση του προσώπου μας. Δεν ζητά τελειότητα ο Χριστός

...γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα...

Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν

πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν

και πως σε θένε.

Έχε το νου σου στο παιδί,

κλείσε την πόρτα με κλειδί

ψέματα λένε.

Κάποτε θα ‘ρθουν γνωστικοί,

λογάδες και γραμματικοί

για να σε πείσουν.

Έχε το νου σου στο παιδί

κλείσε την πόρτα με κλειδί,

θα σε πουλήσουν.

Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί

που θα ‘χει σβήσει το κερί

στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί

γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα

Καλλιτέχνης: Σιδηρόπουλος Παύλος
Άλμπουμ: Ο ασυμβίβαστος
Συνθέτης: Θεοδωράκης Μίκης
Στιχουργός: Παπαδόπουλος Λευτέρης

Παραμορφωμένες από τον τρόμο ψυχές, που εθελοντικά σταματούν να ζουν, για να μην πεθάνουν...

Μια κοπελίτσα 16 ετών, μετά την επίσκεψη στον παιδίατρο, λιποθύμισε έξω από το φαρμακείο στο Αγρίνιο και δεν πλησίαζε κανείς να βοηθήσει γιατί φοβόντουσαν ότι μπορεί να έχει τον κορονοϊό. Είχε πυρετό λόγω αμυγδαλίτιδας!

“Αυτά θα πάθουμε, θα πέφτουμε στο δρόμο”, “μην πλησιάζετε, έχει κορονοϊό”, “αυτά γίνονται επειδή δεν προσέχουμε”, είναι μερικά από τα υπέροχα που ακούστηκαν εκεί...

Δείτε τι είπε η μητέρα του κοριτσιού: “Μας κατηγορούσαν και μας κοίταζαν. Ένιωσα πικραμένη και αβοήθητη. Τους φώναζα πως το παιδί δεν έχει κορωνοϊό και δεν με πίστευε κανείς. Το διαβεβαίωσε ακόμη και ο παιδίατρος που κατέβηκε από το ιατρείο του, αλλά δεν πίστευαν. Θέλω απλά να ευχαριστήσω τους ελάχιστους που έσπευσαν σε βοήθεια, μια γυναίκα που κράτησε τα πόδια του παιδιού και έναν νεαρό που ρώτησε αν χρειαζόμαστε ασθενοφόρο”.

Η κοινωνία μας παράγει γελοία υποκείμενα με ταχύτατους ρυθμούς. Τα γεννάει σαν κουνέλα.
Παραμορφωμένες από τον τρόμο ψυχές, που εθελοντικά σταματούν να ζουν, για να μην πεθάνουν...
Δεν ξέρω αν κάποτε αντιστραφεί η κατάσταση, αλλά αν δεν γίνει αυτό, καλύτερα να εξαφανιστούμε από το πρόσωπο της Γης, γιατί τέτοια αηδία είναι ανυπόφορη πλέον.
Αν σκεφτείς ότι ο λαός που έδωσε φως στον υπόλοιπο κόσμο έχει πέσει σε τέτοια κατάντια, στην απόλυτη ξεφτίλα, είναι να σε πιάνει θλίψη.
Ηλίθα όντα, ντροπιάζετε την λέξη Έλληνας. Ακόμα και την λέξη άνθρωπος λερώνετε.

πηγή

TA IEΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΣΟΦΙΑΣ,ΠΙΣΤΕΩΣ,ΕΛΠΙΔΟΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ .

  Η Εκκλησία του Αγίου Τροφίμου ( Λατίνων σήμερα ) στη πόλη Έσσο της Γαλλίας , η μνήμη του οποίου εορτάζεται στις 19 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους .Στα τέλη του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ου , ο Ναός αποκαταστάθηκε στην αρχική του μορφή και φέρει το όνομα της Αγίας Σοφίας και των θυγατέρων Της .

  Μια εξαιρετική ανακάλυψη έγινε στη νότια περιοχή της Γαλλίας, στην Προβηγκία. Οι εργασίες για την κατασκευή ενός κέντρου πολυμέσων σε μια από τις κύριες συνοικίες της πόλης Arles άνοιξαν τα θεμέλια ενός κτηρίου που θα μπορούσε να ήταν ο πρώτος χριστιανικός καθεδρικός ναός στη Γαλλία. Η κατασκευή του καθεδρικού ναού χρονολογείται περίπου στο 345. Έτσι, μαζί με τους καθεδρικούς ναούς στην Τρίερ (Γερμανία) και τη Γενεύη (Ελβετία), ο καθεδρικός ναός στην Αρλ μπορεί να θεωρηθεί ένας από τους πρώτους χριστιανικούς καθεδρικούς ναούς της αρχαίας Γαλατίας, το έδαφος του οποίου τον 4ο αιώνα περιλάμβανε τη σύγχρονη Γαλλία και το Βέλγιο, νοτιοανατολικά των Κάτω Χωρών .

Η πρώτη χριστιανική κοινότητα εμφανίστηκε στη πόλη Αρλ μετά το κήρυγμα του Αγίου Τροφίμου. Η παράδοση αποκαλεί τον Άγιο Τρόφιμο ως τον πρώτο επίσκοπο της Αρλς (2ος-3ος αιώνας) και σε διαφορετικούς αιώνες ταυτίζει την προσωπικότητά του είτε με τον απόστολο Τροφίμο των εβδομήντα, μαθητή του Αγ. Απόστολου Παύλου, ή με έναν από τους έξι επισκόπους που έφτασαν στη Γαλατία με τον Άγιο μάρτυρα Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Προς τιμήν του Αγίου Τροφίμου περίπου το 770 χρόνια στο νησί Esho ή Eschau ο πάπας Ρέμιγιος, Επίσκοπος του Στρασβούργου, ίδρυσε μια μονή των Βενεδικτίνων. 

Ο προσωπικός σταυρός μας μπορεί να γίνει μέσο που θ’ αναπαυτούμε και θ’ αναπαύσουμε

 Διαβάζοντας κανείς το βίο των αγίων, βλέπει μιαν άλλη λογική από αυτή που η σημερινή παιδεία – με την ευρύτερη έννοια – μας έχει επιβάλει. Μια παιδεία που φαίνεται ότι έχει επηρεάσει και τους «ανθρώπους της Εκκλησίας».
 Στο βιβλίο του Παλλαδίου «Λαυσαϊκή ιστορία» αναφέρεται η περίπτωση κάποιου Στεφάνου από τη Λιβύη που «καταξιώθηκε χαρίσματος, ώστε όποιος είχε κάποια λύπη, και τον συναντούσε, να γιατρεύεται και να φεύγει άλυπος».

 Το χάρισμα αυτό, αν και είναι σημαντικό, δεν είναι εντυπωσιακό. Δεν δημιουργεί εντύπωση και θαυμασμό, όπως το θαυματουργικό, το προορατικό, το διορατικό κ.ά. Ο άνθρωπος, όμως, που μέσα στην κατάθλιψη, τη θανατηφόρα λύπη και τις όποιες μαύρες καταστάσεις του, συναντά τέτοιο χαρισματικό άνθρωπο, βιώνει τη νεκρανάστασή του. Ζωντανεύει μέσα του, φωτίζεται και ξεθαρρεύει, ώστε να συνεχίζει την πορεία της ζωής του μ’ ελπίδα, χαρά και αισιοδοξία.

 Η παρουσία ανθρώπων – εκλεκτών του Θεού, που μεταγγίζουν στις λυπημένες ψυχές την «καλήν αλλοίωσιν», είναι για τους άλλους ευλογία. Οι ίδιοι, βέβαια, καθώς όλοι όσοι με πόθο και συνέπεια βαδίζουν την οδόν του Κυρίου, σηκώνουν σταυρό, σύμφωνα με το λόγο του Χριστού «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του κι ας με ακολουθήσει» (Μαρκ. 8,34). Έτσι κι ο Στέφανος από τη Λιβύη περνούσε δύσκολη ασθένεια που ο γιατρός αναγκάστηκε να τον εγχειρήσει ζωντανό, κόβοντας μέλη από το σώμα του. Σ’ αυτή τη δύσκολη ώρα έλεγε στους μαθητές του, για να μην σκανδαλίζονται βλέποντας το πόσο υποφέρει ο άγιος Γέροντάς τους, πως «τίποτα ο Θεός δεν κάνει με κακία αλλά με καλό σκοπό». 

 Όπως ο Σταυρός του Χριστού έφερε «Ζωή και Ανάσταση», «χαρά εν όλω τω κόσμω», σωτηρία «παντί τω λαώ», έτσι κι ο προσωπικός σταυρός μας μπορεί να γίνει μέσο που θ’ αναπαυτούμε και θ’ αναπαύσουμε, αν τον σηκώνουμε με πίστη, υπομονή και προσευχή. Τα όσα, δηλαδή, μπορούν να μας συμβούν στην πορεία της ζωής, δεν είναι μόνο για μας, δεν αφορούν μόνο την προσωπική μας ωφέλεια, αφού κανείς δεν είναι «νησί ακέραιο». Όλοι έχουμε σχέση μεταξύ μας ως έχοντες την ίδια φύση. Ως εκ τούτου επηρεάζουμε, θετικά ή αρνητικά, τους γύρω μας· και με μίαν μυστικήν και ακατάληπτη έννοια, την πορεία του κόσμου.

Η εν ελευθερία άρση του προσωπικού σταυρού, κατά τον τρόπο που τον σήκωναν οι άγιοι, φέρνει στην καρδιά την ειρήνη του Χριστού και των αγίων. Αυτή η ειρήνη, χωρίς προσπάθεια, περνά και αναπαύει και ειρηνεύει τους άλλους. Γίνεται ευλογία, σ’ ένα κόσμο άγχους και έντασης. 

 Η καθ’ ημάς Ανατολή, που συγκεκριμενοποιείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως τρόπο ζωής των αγίων, μας διδάσκει την ευλογία της αποτυχίας, του σταυρού, του πόνου. Μας προβάλλει την άλλη λογική απ’ αυτή της σύγχρονης παιδείας που θεωρεί επιτυχία τη δύναμη, την υγεία, την οικονομική άνεση, την κοινωνική καταξίωση και αναγνώριση. Μας εισάγει, δηλαδή, στην εμπειρία της άνωθεν ειρήνης, της ζωής του Θεού, της αιώνιας χαράς. 

πηγή