"Η εορτή του οσίου Δαυίδ του Δεντρίτη, του εν Θεσσαλονίκη..."

Ο Όσιος Δαυίδ ο Δεντρίτης, αποτελεί μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη μορφή ανάμεσα στους αγίους της Θεσσαλονίκης. 

Ο Όσιος, παρ’ όλο που δεν κατάγεται από την Θεσσαλονίκη, στάθηκε γι’ αυτήν, παρηγορητής και ευεργέτης.
Η καταγωγή του ήταν από την Μεσοποταμία.
Ο άγιος, μετά την τριετή ασκητική του άθλησή πάνω σε ένα δέντρο αμυγδαλιάς, έλαβε από τον Θεό ποικίλα πνευματικά χαρίσματα, όπως και αυτό της θαυματουργίας. 

Έτσι οι Θεσσαλονικείς, μπορούσαν να καταφεύγουν σ’ αυτόν στις ποικίλες δυσκολίες τους,ψυχικές και σωματικές και να βρίσκουν άμεσο συμπαραστάτη και γιατρό.
Ο άγιος Δαυίδ όμως, χρίστηκε και επισήμως εκπρόσωπος της Θεσσαλονίκης, όταν οι αρχές της πόλης, του ζήτησαν να επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη, για να συναντήσει τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και να μεταφέρει αιτήματά τους.
Ο άγιος κατά την επίσκεψή του στα ανάκτορα, εντυπωσίασε τους πάντες, την αυτοκράτειρα Θεοδώρα, τον Ιουστινιανό, αλλά και όλους τους συγκλητικούς, με
την βιβλική και οσιακή του μορφή.

Είδατε Άγιο άνθρωπο, αγιασμένο; Είδατε την παρουσία του Αγίου Πνεύματος!

Προσέξτε, ο Χριστός τι έκανε; Έκανε κάτιφοβερά αγιαστικό και μυστικό για τη ζωή μας. 

Ήρθε ο Πατέρας, κρυβόταν πάντοτε.
(Το έχω πει κι άλλη φορά αυτό αλλά είναι σπουδαία η ιστορία αυτή). Κρυβόταν ο Πατέρας. Βλέπετε, δεν Τον έχουμε δει ποτέ -γι' αυτό δεν Τον αγιογράφουμε κιόλας. Και στέλνει το Γιό Του ο Οποίος φανερώνεται, γίνεται άνθρωπος, κάνει ό,τι κάνει για μας και μετά ο Χριστός φεύγει.

 Και στέλνει το Άγιο το Πνεύμα, λέει: "Θα στείλω τον Παράκλητο". 

Και λέμε: Χριστέ, πού μας άφησες; Μη μας αφήσεις ορφανούς, είπαν οι μαθητές Του.

Και λέει: "Μην ανησυχείτε, θα' ρθει ο Παράκλητος. Κι εγώ θα είμαι μαζί σας!
Με τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, όλοι μαζί, θα είμαστε μέσα στις καρδιές σας! Θα 'ρθω να κατασκηνώσω πάνω σας!" 

Και έρχεται λοιπόν το Άγιο το Πνεύμα και είναι ανάμεσά μας και συγκροτεί όλο το θεσμό της Εκκλησίας. Τα πάντα κάνει πάνω μας! Και λέμε: που είναι το Άγιο το Πνεύμα; Να το δούμε, να μας πει ένα λόγο! Και λένε τα κείμενα της γραφής και των Πατέρων: "Μα τι ζητάτε καλέ; Ο Πατέρας έστειλε τον Υιό.Ο Υιός, το Άγιο το Πνεύμα. Το Άγιο το Πνεύμα τι έκανε; Καλλιεργεί τους Αγίους και τους αγιασμένους ανθρώπους".
Είδατε Άγιο άνθρωπο, αγιασμένο; Είδατε την παρουσία του Αγίου Πνεύματος!
Αυτή είναι η εμπειρία της Ορθοδοξίας μας. Βλέποντας αυτές τις αγιασμένες ζωές αποκαλύπτεται όλο το έργο της θείας οικονομίας. Έτσι αποκαλύπτεται το Άγιο Πνεύμα, ως καρπός της ζωής μας.

+ π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

https://youtu.be/ooMRxNPLw5Q

πηγή

Πνευ­μα­τι­κή ζωή δεν ση­μαί­νει καλή συμ­πε­ρι­φο­ρά, αλλά πα­ρου­σία του Αγί­ου Πνεύ­μα­τος...

Πνευ­μα­τι­κή ζωή δεν ση­μαί­νει καλή συμ­πε­ρι­φο­ρά, αλλά πα­ρου­σία του Αγί­ου Πνεύ­μα­τος στη ζωή του αν­θρώ­που.

Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

«Σταμάτησε τήν τρικυμία καί στεῖλε, ὦ Κύριε,τό Πανάγιον Πνεῦμα»

Συγκεντρωμένοι βρισκόντουσαν ὅλοι κατὰ τὴν ἅγια τῆς Πεντηκοστῆς ἡμέρα καὶ προσευχόμενοι περίμεναν οἱ ἕνδεκα Ἀπόστολοι.

Καὶ ὅπως λέει τὸ ἀνάγνωσμα τῶν Πράξεων,ἔγινε ξαφνικὰ βροντὴ σὰν ἄνεμος ὁρμητικὸς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὲ πάταγο καὶ μὲ φωτιὰ ἐγέμισε ὁλόκληρο τὸ δωμάτιο καὶ θαυμασμὸ προκάλεσε μέγιστο στοὺς ἀγαπημένους.

Γι’ αὐτὸ καὶ βλέποντας τὸ σπίτι σὰν πλοῖο νὰ σαλεύει λέγανε: 

«Σταμάτησε τὴν τρικυμία καὶ στεῖλε, ὦ Κύριε,τὸ Πανάγιον Πνεῦμα».

Καθὼς πίστεψαν οἱ σοφοὶ πὼς ὅλο τὸ Ἀνώγιχανόταν ἀπ’ τὸν ἄνεμο,ὅλοι ἔκλεισαν τὰ μάτια φοβισμένοι.
Καὶ νά, συνέβη κάτι ἄλλο πιὸ φρικτὸ καὶ στὸν πρῶτο φόβο κι ἄλλον τρόμο πρόσθεσαν
τὰ ἀλλεπάλληλα θαύματα,ἀφοῦ στὴ συνέχεια γλῶσσες φωτιᾶς τοὺς ἄγγιζαν καὶ στῶν ἀγαπημένων τὶς κεφαλὲς ἐρχόντουσαν καὶ δὲν ἔκαιγαν καθόλου τὰ μαλλιά,
ἀλλὰ τὸν νοῦ ἐφώτιζαν.
Καὶ πράγματι νὰ καθαρίσουν καὶ νὰ φωτίσουν τὶς ἔστειλε τὸ Πανάγιον Πνεῦμα.

Ὕμνοι Ἁγίου Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ τεῦχος 359, Ἰούνιος 2023

Ἀπόδοση τὰ νέα ἐλληνικὰ

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης

Ο Κύριος και Θεός Παράκλητος ενοικεί στην Εκκλησία του Χριστού και επεργάζεται την σωτηρία μας

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

 Η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, αποτελεί για την Εκκλησία μας ένας σπουδαίος εορτολογικός σταθμός. Την αγία αυτή ημέρα εορτάζει και πανηγυρίζει λαμπρά το μεγάλο γεγονός της καθόδου του Παναγίου Πνεύματος στην ομήγυρη των μαθητών του Κυρίου, ως συνεχιστής του απολυτρωτικού έργου του Χριστού. Ο Κύριος και Θεός Παράκλητος είναι ο πρωτοστάτης αυτής της εορτής, γι’ αυτό Τον τιμάμε και Τον προσκυνάμε αυτή τη λαμπρή ημέρα και επίσης είναι αφιερωμένη η επόμενη ημέρα σε Εκείνον, η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Η κάθοδός Του στον κόσμο την ευλογημένη εκείνη ημέρα της Πεντηκοστής, στο υπερώο της Ιερουσαλήμ (Πράξ.2:1) σήμανε αναμφίβολα μια νέα εποχή για την πορεία του κόσμου και την ιστορία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.

 Το Άγιον Πνεύμα δεν είναι κάποια απρόσωπη δύναμη του Θεού, όπως βλάσφημα δίδασκαν και διδάσκουν οι ανά τους αιώνες πνευματομάχοι αιρετικοί. Το Άγιον Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Είναι Θεός αληθινός, διότι μετέχει της θείας ουσίας ισότιμα με τον Πατέρα και τον Υιό. Είναι επίσης πρόσωπο αληθινό, προσωπικότητα ενσυνείδητη, έχοντας τη δική Του υποστατική ιδιότητα, η οποία τον καθιστά ξεχωριστή και μοναδική προσωπικότητα, χωρίς να συγχέεται με άλλο πρόσωπο. Σύμφωνα με την βιβλική διδασκαλία, η οποία κατανοήθηκε ορθώς μόνο μέσα στην Εκκλησία, το προσωπικό υποστατικό ιδίωμα του Κυρίου Παρακλήτου, τον Οποίο τον καθιστά μοναδικό, είναι η αΐδια εκπόρευσή Του από τον Πατέρα.

 Η αιρετική προσθήκη από την παπική ετεροδοξία της βλάσφημης διδασκαλίας της εκ και του Υιού εκπορεύσεώς Του (Filioque), αποτελεί σοβαρή εκτροπή από

Αντίβαρο σε ένα κόσμο που καταρρέει...

  Κατάλευκα ,πανέμορφα τριαντάφυλλα αφιερωμένα στην ημέρα της Πεντηκοστής,για να θυμίζουν τη Λευκότητα του Αγίου Πνεύματος που επεσκίασε  τους Ναούς,περνώντας πάνω από τα χαμηλωμένα κεφάλια χιλιάδων γονατισμένων ανθρώπων που προσεύχονταν μέσω των ευχών του ιερέως από την Ωραία Πύλη,και γίνονταν το γενναίο αντίβαρο ενός Κόσμου που, μάλλον, καταρρέει,εξαιτίας του τυφλού μιμητισμού στα πάντα, των προσταγμάτων μιας ψεύτικης "προόδου"...
"Μιμητισμού",που όμως τον έχουμε "ανάγκη",όσο δεν βάζουμε και την πνευματική διάσταση στον επίγειο καιρό μας...

πηγή

Το ιστορικό γήπεδο του Πανιωνίου στην Πούντα της Σμύρνης

Το ιστορικό γήπεδο του Πανιωνίου στην Πούντα της Σμύρνης που χτίστηκε το 1912 γκρεμίστηκε το 2016.
Ανασύρθηκαν οστά, μάρμαρα και σταυροί από μνήματα.
Η θρυλική αθλητική εγκατάσταση του Πανιωνίου συνυπήρξε με το ιστορικό νεκροταφείο του Αρχάγγελου Μιχαήλ και το συγκεκριμένο κοιμητήριο χρησιμοποιήθηκε για τη μαζική ταφή χιλιάδων Ελλήνων στην επιδημία τύφου το 1916 αλλά και στη μαζική σφαγή των τελευταίων Ελλήνων από τους Τσέτες το 1922.
Το 1890 ιδρύθηκε ο Πανιώνιος στη Σμύρνη και αρχικά δεν είχε ιδιόκτητο γήπεδο.
Το 1900 ο σύλλογος ενοικίασε έκταση από την γαλλική εταιρία Προκυμαίν Σμύρνης και κατασκεύασε γυμναστήριο και σύγχρονο στίβο. Το 1910 η γαλλική εταιρία ανακοίνωσε την πώληση του ακινήτου, αφήνοντας “άστεγο” τον Πανιώνιο.
Ο μητροπολίτης Σμύρνης, Χρυσόστομος, που ήταν λάτρης του αθλητισμού, με τη σύμφωνη γνώμη της δημογεροντίας και της κεντρικής Επιτροπής Σμύρνης πήρε την ιστορική απόφαση και παραχώρησε στον Πανιώνιο έκταση 105.000 τ.μ. την οποία ζητούσε επίμονα και με τεράστιο αντίτιμο (100.000 χρυσές λίρες) η αγγλική εταιρία σιδηροδρόμων Αϊδινίου.
Ο Χρυσόστομος περιφρόνησε τη δελεαστική πρόταση και παραχώρησε δωρεάν την έκταση στον Πανιώνιο.

πηγή

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ-Για άλλη μια φορά συναντηθήκαμε οι ζωντανοί με τους κεκοιμημένους...

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ

 Εκατομμύρια ονόματα νεκρών μνημονεύτηκαν σήμερα στις εκκλησιές. 

 Για άλλη μια φορά συναντηθήκαμε οι ζωντανοί με τους κεκοιμημένους, όλοι γνωστοί, μέσα στο σώμα και το αίμα του Χριστού. 

Υπογράψαμε για πολλοστή φορά το συμβόλαιο της συγκατοίκησης μας μέσα στη μνήμη - σώμα της Εκκλησίας. Μέσα στο Φως.

ΥΓ. Κόλλυβα για τις ψυχές. Μόνο κόλλυβα. Ούτε κουλουράκια, ούτε ζαχαρωτά, ούτε γκοφρέτες, ούτε σοκολάτες, ούτε πίτες.

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Έτσι πρέπει να πιστεύεις όταν πλησιάζεις το Ποτήριον της Ζωής...

Καλείται ο άνθρωπος τακτικά να πλησιάζει το Ποτήριο της Ζωής. Η καλύτερη και αγιώτερη πρόσκληση… 

«Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε» λέει ο ιερεύς, όχι «απέλθετε»!.. 

Παίρνουμε Χριστό Εσταυρωμένο και Αναστημένο. Και τότε όλα τα δύσκολα σημεία δεν έχουν καμιά θέση στη ζωή μας… 

Ακτινοβολούμε και μοσχοβολάμε από ζωή Χριστού. Και απολαμβάνουμε τη χαρά του Ουρανού από εδώ, γιατί «η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστιν».

«Είμαι πολύ άρρωστος Κύριε, να λέει, δέξαι με, ως βαριά άρρωστο, ως ετοιμοθάνατο». 

Έτσι πρέπει να πιστεύει όταν πλησιάζει το Ποτήριον της Ζωής. Και έχει ανάγκη, πολλή ανάγκη να πάρει Σώμα και Αίμα Κυρίου, για να δυναμώσει τον εαυτόν του. Για να νικήσει τον εαυτόν του. Για να αγωνισθεί καλύτερα.

Νουθεσίες π. Ευσεβίου Γιαννακάκη

Η Πεντηκοστή είναι η γιορτή της υπενθύμισης της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο.

«Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐλάλησε λέγων· ᾿Εγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾿ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ιωάν. 8,12)

Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μίλησε πάλι καὶ τοὺς εἶπε· «᾿Εγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὅποιος μὲ ἀκολουθεῖ δὲν θὰ πλανιέται στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχει τὸ φῶς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή».

 Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής της Πεντηκοστής ο Χριστός επισημαίνει έναν μεγάλο κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε οι άνθρωποι: είναι αυτός του να περπατάμε και να περιπλανιόμαστε στο σκοτάδι. 

 Σκοτάδι για τον άνθρωπο του Θεού είναι η ζωή χωρίς την πυξίδα των εντολών του Θεού. Χωρίς το πρόσωπο του Χριστού ως προτεραιότητα καρδιακή. 

 Σκοτάδι είναι η αποθέωση του εγώ μας. 

 Σκοτάδι είναι ο μηδενισμός της αιωνιότητας και η αποθέωση του παρόντος κόσμου, η αίσθηση ότι τα πάντα τελειώνουν εδώ και, επομένως, χρειάζεται να απολαύσουμε αυτή τη ζωή χωρίς μέτρο στις επιθυμίες μας, χωρίς όρια, χωρίς ενσυναίσθηση, αλλά με κέντρο το εγώ, το τώρα, το αίσθημα ότι οι άλλοι μάς οφείλουν.
Μπορεί ο πολιτισμός μας να χαρακτηρίζεται από την άνεση, από την προτροπή να μετέχουμε στα αγαθά του, να θεωρεί φως τη γνώση που μας παρέχει, την πληροφορία, το δικαίωμα να θεωρούμε τους εαυτούς μας αυθεντίες, αδιαφορώντας για οποιαδήποτε άλλη γνώμη, σχέση, αντίληψη. 

 Σκοτάδι για τον πολιτισμό μας βεβαίως θεωρούνται η βία, το κακό, ο θάνατος, όχι κατ’ ανάγκην επειδή είναι σκοτάδι, αλλά γιατί θίγουν τα δικαιώματα των άλλων. Γι’ αυτό ο κόσμος μας διακρίνει ανάμεσα στην νόμιμη και καλή βία και στην κακή. Αποδέχεται τον πόλεμο και τον θάνατο, όταν είναι για καλό σκοπό. Θεωρεί το κακό δικαίωμα όταν μας συμφέρει, γι’ αυτό και αποθεώνει την σκοτεινή μουσική, τους σκοτεινούς ήρωες του κινηματογράφου, την αδικία στον αθλητισμό, αρκεί να είναι προς όφελος της ομάδας που υποστηρίζουμε, την ελευθερία του να ειρωνεύεσαι και να προσβάλλεις την πίστη του άλλου, διότι σου επιτρέπεται να ζεις σε έναν κόσμο χωρίς πίστη. 

Δεν είναι όμως, στ’ αλήθεια, σκοτάδι να θεωρείς μόνο τον εαυτό σου σημαντικό;

Δεν είναι σκοτάδι το να αποθεώνονται τα υλικά αγαθά και ο άνθρωπος να αδιαφορεί για το διδόναι; 

Δεν είναι σκοτάδι η πορνογραφία; 

Δεν είναι σκοτάδι να ψάχνουμε να βρούμε δικαιολογίες για κάθε κακή πράξη, χωρίς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη, κυρίως γιατί δεν ωριμάσαμε, ώστε να απορρίψουμε τον τρόπο του κακού;

 Η Εκκλησία μάς επισημαίνει ότι όποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τον Χριστό, δεν

Το ακόλουθο περιστατικό μας δείχνει πόσο σημαντική είναι η τέλεση μνημόσυνου στη θείου λειτουργία

Το άφθαρτο λείψανο του Αγ.Θεοδοσίου του Τσερνιγκωφ

 Κατά την ανακομιδή των λειψάνων και την αγιοκατάταξη του αγ. Θεοδοσίου του Τσερνίγκωφ [ΕΔΩ](η οποία έλαβε μέρος στις 9/22 Σεπτεμβρίου 1896), ο φημισμένος Στάρετς Αλέξιος (+1917), ιερομόναχος του Ερημητηρίου του Γκολοσέεβ [ΕΔΩ] ο οποίος συμμετείχε στην ανακομιδή των λειψάνων, αποκαμωμένος καθώς καθόταν δίπλα στα λείψανα, λαγοκοιμήθηκε και είδε μπροστά του τον άγιο, ο οποίος του είπε:

--Σ’ ευχαριστώ που κοπιάζεις για μένα και σε παρακαλώ θερμά, όταν τελέσεις τη θεία λειτουργία, να μνημονεύσεις τους γονείς μου – και έδωσε τα ονόματά τους.

--Πώς μπορείς εσύ, ω Άγιε, να ζητάς τις δικές μου προσευχές, όταν εσύ ο ίδιος στέκεσαι στον ουράνιο Θρόνο και ικετεύεις το Θεό να δωρίσει στους ανθρώπους το έλεός Του»; ρώτησε ο ιερομόναχος.

--Ναι, αυτό είναι αλήθεια», απάντησε ο άγιος Θεοδόσιος, αλλά η προσφορά στη θεία λειτουργία έχει περισσότερη δύναμη από την προσευχή μου.

Ο Άγιος Αλέξιος του Γκολοσέεβ

Έτσι λοιπόν, οι παννυχίδες και η κατ’ οίκον προσευχή για τους νεκρούς είναι ευεργετικές για την ψυχή τους, όπως εξάλλου είναι και οι εις μνήμην τους αγαθοεργίες, όπως ελεημοσύνες ή συνεισφορές στην εκκλησία.

 Όμως ιδιαιτέρως ευεργετική είναι η τέλεση μνημόσυνου στην Θεία Λειτουργία…πολλές εμφανίσεις νεκρών και άλλα περιστατικά τα οποία έχουν σημειωθεί επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο.

Το ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ και ο ΚΟΣΜΟΣ μας

  «Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. 8,12), διδάσκει ὁ Χριστός. Τό ἐρώτημα εἶναι πῶς κατανοοῦμε τί εἶναι αὐτό τό Φῶς καί πῶς τό ζοῦμε; Ἡ Ἐκκλησία δίνει τήν ἀπάντησή της μέσα ἀπό τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Ἡ κάθοδoς τοῦ τρίτου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, ἀλλά καί ὡς ἦχος δυνατοῦ ἀνέμου, ἀλλάζει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο βλέπουμε καί κατανοοῦμε τόν κόσμο. Ἐνῶ ξεκινοῦμε ἀπό τίς αἰσθήσεις μας, πού εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, νά προσεγγίζουμε τή ζωή, τούς ἀνθρώπους, τήν κτίση, τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐπενεργεῖ ἐντός μας καί μᾶς κάνει νά βλέπουμε καί νά προσεγγίζουμε τόν κόσμο πνευματικά, δηλαδή μέσα ἀπό τήν καρδιά μας. Καί τότε ρέουν ἀπό μέσα μᾶς ποτάμια ὕδατος, τό ὁποῖο δίνει ζωή (Ἰωάν. 7, 38-39).

Τό ζωοποιό τρίπτυχο
Φῶς, ὕδωρ καί πνεῦμα. Μέσα ἀπό αὐτόν τόν συνδυασμό ἀποκτοῦμε τόν ἀληθινό προορισμό μας, βιώνουμε δηλαδή τό καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ. 

 Φῶς σημαίνει ὁ Χριστός νά εἶναι τό ὑπόδειγμα τῆς ζωῆς μας. Ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐλευθερία τοῦ Θεανθρωπίνου Προσώπου νά γίνεται ἡ στάση ζωῆς καί τό βίωμα καί τοῦ κάθε ἀνθρώπου πού ὁδηγεῖται στόν Θεό. 

Ὕδωρ σημαίνει ὁ φωτισμένος ἄνθρωπος νά ἔχει ξεδιψάσει ὅλες τίς ἀγωνίες του, ὅλα τά ἐρωτήματά του καί νά μεταδίδει πίστη στόν Θεό καί στούς ἄλλους, ἰδίως στούς σταυρούς καί τίς δοκιμασίες. 

Πνεῦμα σημαίνει τή μεταμόρφωση καί τόν ἁγιασμό τῆς ὕπαρξης. Νά γνωρίζουμε ὅτι κλειδί γιά τήν εὐτυχία στή ζωη μας δέν εἶναι ἡ ἱκανοποίηση κάθε ἐπιθυμίας μας, ἡ ἀναγνώριση ἀπό τούς ἄλλους, ὁ προσανατολισμός στό παρόν, ἀλλά ἡ μεταμόρφωση τῆς πνευματικότητας, τό νά κατοικεῖ ὁ Θεός στήν ὕπαρξη, τό νά σκεφτόμαστε τόν Θεό, τό να ζητοῦμε καί νά προσδοκοῦμε τήν κοινωνία μ’ αὐτόν, τό νά εἶναι στήν καρδιά μας ἐγκατεστημένη ἡ πίστη ὅτι «ἀξίζει νά ζεῖ κανείς ὅταν εἶναι κοντά στό Θεό».

Δυστυχώς οι περισσότεροι Χριστιανοί δεν ζουν μυστηριακά, γι’ αυτό υπάρχει μια επίδραση δαιμονική.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

Πολλοί άνθρωποι, Γέροντα, δεν θεωρούν απαραίτητο τον εκκλησιασμό.
– Δεν μπαίνουν στο βαθύτερο νόημα οι άνθρωποι· κόβουν το καλώδιο, την επαφή με τον Θεό, και μετά δεν μπορούν να βοηθηθούν.

 Δυστυχώς οι περισσότεροι Χριστιανοί δεν ζουν μυστηριακά, γι’ αυτό υπάρχει μια επίδραση δαιμονική. Εγώ πάντοτε λέω στους λαϊκούς να εκκλησιάζoνται, για να αγιάζωνται. Και μόνον αν σκεφθή κανείς ότι μπαίνοντας στον ναό του Θεού μπαίνει στο σπίτι του Θεού κι εκεί δέχεται την θεία Χάρη και αγιάζεται, είναι αρκετό για να συγκλονισθή.
Μέσα στον ναό μας παρακολουθούν ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, ζητούμε την βοήθειά τους, μπορούμε απλά να συνομιλούμε μαζί τους.

 Εκεί μας δίνεται η δυνατότητα να ζήσουμε τα Μυστήρια. 

Εκεί θυσιάζεται για μας ο Χριστός και μας δίνει το Σώμα και το Αίμα Του. Αυτό δεν πρέπει να μας συγκλονίζη;

...απλώς μισούσε το κοπάδι του...

 

Παναγίας Σαραντασκαλιώτισσα

  Το εκκλησάκι της Παναγίας Σαραντασκαλιώτισσας, βρίσκεται στη ΝΑ πλευρά του Κέρκη στην Σάμο και σε υψόμετρο 320 μέτρα. Το εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στο Γενέθλιον της Θεοτόκου και είναι χτισμένο σε μια σπηλιά, όπου για να φτάσει κανείς, πρέπει να ακολουθήσει τη μαγευτική διαδρομή και να ανέβει 40 σκαλιά σκαλισμένα στον απότομο βράχο.

Κάθε μνήμα είναι κι ένα μόσχευμα αφθαρσίας

 

Ο άνθρωπος «σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία». Το μυστήριο του θανάτου, της ταφής, της διατήρησης της προσωπικότητάς μας στον τάφο και της τελικής ανάστασης δεν το περιγράφουν οι Πατέρες με ελληνιστικές εικόνες, αλλά με την εικόνα της σποράς του Αποστόλου Παύλου: «όπως ο σπόρος που πετιέται στη γη, δεν χανόμαστε όταν πεθαίνουμε, αλλά έχοντας φυτευτεί ανασταινόμαστε».

Δεν χανόμαστε στον τάφο, όπως δεν χάνεται το σιτάρι όταν φυτεύεται στη γη. Η διάλυση του ανθρώπου μέσα στη γη είναι, με τη δύναμη του Θεού, κάτι σαν την διάλυση του φυτεμένου σπόρου: δεν εξαφανίζεται, μεταμορφώνεται. Φυτεύεται μέσα στο Σύμπαν η εικόνα του Θεού για να φέρει μαζί της και το Σύμπαν στην αφθαρσία. 

Κάθε μνήμα είναι κι ένα μόσχευμα αφθαρσίας. Μεγάλη η ιερότητα των κοιμητηρίων. Οι Ορθόδοξοι δεν επιχειρούν να εξηγήσουν το μυστήριο του άδη. Λέγουν μόνο:«ψυχαί δικαίων εν χειρί Θεού». Αυτό το χέρι του Θεού το ξέρουν παντοδύναμο. 

"Να κλαίτε για να μην ξηρανθούν οι καρδιές σας!"

Εἶναι ἀφελής ὃποιος νομίζει ὃτι μπορεῖ νά ἀκολουθήσει τά ἲχνη τοῦ Χριστοῦ χωρίς δάκρυα….

Ἀπολίθώθηκε ἡ καρδιά μας ἀπό τόν κτηνώδη ἐγωισμό της καί κάτι χειρότερο ἀκόμη, ἀπό τόν ὑπερήφανο σπασμό της…..
Τό πνευματικό πένθος εἶναι κατά τή φύση του διαφορετικό ἀπό τό ψυχικό.
Συνδέεται μέ τήν ἀδειάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ, στήν ὀδυνηρή θλίψη γιά τόν χωρισμό ἀπό Αὐτόν.. Τό πνευματικό πένθος καθαρίζει τόν ἂνθρωπο ἀπό τά θανατηφόρα πάθη, κι ἒτσι τόν ζωοποιεῖ ὃλον.
Μέ καυτά δάκρυα ἀπαλλάσσεται ὁ νοῦς μας ἀπό τίς ἐμπαθεῖς εἰκόνες…
Με το βαθύ πένθος αρχίζει η κάθαρση της καρδιάς.
Τότε λαμβάνουμε μια νέα ενέργεια και φθάνουμε μέχρι την θεωρία του Φωτός.
Έτσι, όταν γινόμαστε “μηδέν”-χώμα, τότε γινόμαστε το υλικό για την νέα δημιουργία μας.
Να κλαίτε για να μην ξηρανθούν οι καρδιές σας!
Ἀλλ’ ὁ τῷ, νοητῷ μύρῳ χρισθείς, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν ἐπιῤῥύτων παθῶν ἐλευθέρωσον, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος ἅγιος, καὶ φιλάνθρωπος.Ἀμήν.

(Ἀρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σακχάρωφ) ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἒσσεξ Ἀγγλίας, 2010,

Πρώτα κοινωνεί η ψυχή και μετά το σώμα....

[...]Χωρίς Θεία Κοινωνία δεν μπορεί το σώμα μας να γίνει απαθές. Εάν κάποιος δεν Κοινωνεί συνεχώς και τακτικά,δεν μπορεί να νικήσει τους εχθρούς (Δαίμονες) και δεν θα μπορέσει να προοδεύσει πνευματικά.

- Ακούω μερικούς να λένε:
Να εγώ κοινώνησα και δεν αισθάνομαι τίποτα.... Οι αλλαγές που γίνονται μέσα μας,είναι αργές και μυστικές διότι η πίστη μας είναι μικρή. Ο πρώτος λογισμός που θα έχουμε, αμέσως μετά την Θεία Κοινωνια,θα φανερώσει τι Χάρη λάβαμε, και ποιος είναι ο καρπός του ποιο μεγάλου Δώρου, επί της γης. 

Εάν ο πρώτος λογισμός που θα φυτρώσει στη διάνοια είναι ταπεινός,είναι απόκτημα της αυτομεψίας,είναι γέννημα της αυτογνωσίας, τότε καλώς κοινωνήσαμε.Διαφορετικά μπορεί κάποιος να κοινωνησεί,αλλά ο Χριστός να εξέλθει από αυτόν αμέσως. 

Όταν κοινωνούμε,η Θεία Κοινωνία, ο Χριστός δεν πηγαίνει στο στομάχι, πηγαίνει στην ψυχή. Η Θεία Κοινωνία μολονότι είναι ψωμάκι και κρασάκι, μετουσιώνεται σε Σώμα και Αίμα του Χριστού, που είναι πνεύμα, δεν περιέχει υλικά συστατικά, για αυτό πηγαίνει κατευθείαν στην ψυχή. Τρέφει την ψυχή, η οποία χαριτώνεται,αγιάζει και θεώνεται. Αυτή η Χαρή του Αγίου Πνεύματος στη συνέχεια μεταδίδεται, και σε όλα τα κύτταρα του σώματος. Έτσι πρώτα κοινωνεί η ψυχή και μετά το σώμα. Αγιάζει δηλαδή και το σώμα και η ψυχή.

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

"Να, τα ηνία Θεέ μου.Οδήγα εσύ.Εγώ δεν έχω δύναμη.Όπου θέλεις πάρε με".

Να λες:"Να, τα ηνία Θεέ μου.Οδήγα εσύ.Εγώ δεν έχω δύναμη.Όπου θέλεις πάρε με".
Κι αν έλθουν έτσι τα γεγονότα που δεν τα λογάριασες, μην πεις πως άλλως πως τα λογάριαζα και διαφορετικά μου ήλθαν.
Εκείνος τα έκαμε έτσι για το συμφέρον σου και να το δέχεσαι.
Πόσες δοκιμασίες μας στέλνει ο Θεός προς το συμφέρον μας!
Η δοκιμασία είναι επίσκεψη του Θεού.
Γι’ αυτό όταν έρχεται να λέμε του Θεού:" Μείνε μαζί μας.Μείνε τούτη τη βδομάδα".
Αντί αυτού όμως εμείς τον διώχνουμε, όπως οι Γαδαρηνοί του Ευαγγελίου και έτσι δεν καταλαβαίνουμε πως ενεργεί ο Θεός ούτε συνεργαζόμαστε μαζί του.

Όσιος Γέρων Παναής της Λύσης

Να ξέρετε, είναι ΔΟΓΜΑ:Ό,τι κατακρίνεις, θα το πάθεις!

Εάν είμαστε άνθρωποι που είμαστε σκληροί, έτοιμοι να καταδικάσουμε τον αδελφό, έτοιμοι να τον κατακρίνουμε, είμαστε άσπλαχνοι, σκληροί τότε μην απατώμαστε... Δεν έχουμε το πνεύμα του Θεού μέσα μας!
Το πνεύμα του Θεού είναι διαφορετικό, είναι γεμάτο συμπόνια, γεμάτο αγάπη και συγχώρεση. Όπως μας έδειξε ο ίδιος ο Κύριος επί του Σταυρού. Ενώ παραδιδόταν εις θάνατο και ήταν έτοιμος να παραδώσει την ψυχή Του στον Πατέρα Του, εντούτοις προσευχόταν υπέρ των σταυρωτών Του και υπέρ όλου του κόσμου:
«Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι»

Κι όλοι οι Άγιοι προσεύχονταν υπέρ όλου του κόσμου και πάνω απ' όλα υπέρ αυτών που τους σταύρωσαν, που τους εδίωξαν, που τους κατέκριναν.
Γι' αυτό να μην κατακρίνουμε, αδερφοί μου, ποτέ μας, κανέναν άνθρωπο.
Να ξέρετε, είναι ΔΟΓΜΑ:Ό,τι κατακρίνεις, θα το πάθεις!
Αυτά που κατακρίνουμε θα τα πάθουμε κι εμείς μια μέρα. Ό,τι κατακρίνουμε θα το πάθουμε!
Γι' αυτό έλεγαν και οι Κύπριοι πατέρες μας:
«Ακατάχνωτα και αγέλαστα» δηλαδή ακατάγνωστα. Να μην κατακρίνουμε πράγματα γιατί αυτά που κατακρίνουμε, αυτά που καταγινώσκουμε δηλαδή -το αρχαίο ρήμα "καταγινώσκω" κι εμείς το λέμε στα Κυπριακά με τη δική μας διάλεκτο- ό,τι καταγινώσκω του άλλου, τα παθαίνω.
Και ό,τι περιγελώ τον αδερφό μου, θα τα πάθω τα ίδια.

Γι' αυτό να μη λέμε λόγια παραπάνω και λόγια βαριά... Και να παρακαλούμε το Θεό να μας συγχωρέσει κι εμάς.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

https://youtu.be/6huhwyqgpXk

π. Ευσέβιος Γιαννακάκης: “Στην Προσκομιδή κουβεντιάζω με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο”.

  Καθημερινά εργαζόνταν στη Μονή (Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αιγαλείας) τριάντα έως σαράντα άνθρωποι, οι οποίοι έπρεπε κάθε Σάββατο να πληρωθούν. Επιπλέον εκτός από το κόστος για τα υλικά οικοδομής, χρειαζόταν σημαντικό χρηματικό ποσό για την ασφάλιση των εργαζομένων. Το Μοναστήρι δεν είχε έσοδα ούτε κινητή ή ακίνητη περιουσία, εντούτοις οι εργασίες προχωρούσαν χωρίς να διακόπτονται. Κατά τη διάρκεια της ανοικοδομήσεως η Αδελφότητα έζησε κυριολεκτικά ένα θαύμα. Ο Σεβασμιώτατος έλεγε στους πιστούς: «άν θέλετε να δείτε σήμερα ένα θαύμα, δέστε πως κτίζεται αυτό το Μοναστήρι. Είναι ένα παρατεινόμενο θαύμα».

 Κύριος συντελεστής του θαύματος αυτού ήταν ο π. Ευσέβιος, ο οποίος είχε εμπιστευτεί τη Μονή στην προστασία και τις πρεσβείες του Αγίου Ιωάννου. Είχε εκπληκτική αισιοδοξία και πίστη. Εκεί που οι αδελφές έβλεπαν σκοτάδι, εκείνος έβλεπε φως. Εκεί που έβλεπαν στενότητα και δυσκολία, εκείνος έβλεπε ευρυχωρία. Γνωρίζοντας το μέγεθος του έργου εκείνες δειλιούσαν, ο Γέροντας όμως βλέποντας με τα μάτια της καθαρής του ψυχής τη σκέπη και την πρόνοια του Θεού να τους κυκλώνει, τις στήριζε με λόγια προφητικά:
«Και πίστευα και πιστεύω ότι το Μοναστήρι θα προχωρήσει, διότι είναι η αγάπη του Θεού, είναι η αγάπη του Αγίου Ιωάννου. Είναι κοινή υπόθεση όλων των πιστών. Ο Άγιος Ιωάννης που τόσα χρόνια εθλίβετο για την εγκατάλειψη της Μονής, θα το κτίσει το Μοναστήρι του. Εκείνος προπορεύεται να το πιστεύουμε αυτό με πλήρη πεποίθηση. Αν εδώ στη γη ήταν ο Μαθητής της Αγάπης, εκεί κοντά στο Χριστό τι θα είναι; Θα έχει ιδιαιτέρα θέση. Σ’ εκείνον ανέθεσε από το Σταυρό την προστασία της Μητέρας Του…

Μάρτυρες Χριστού , άνθη που θάλλετε,και ουδέποτε μαραίνεστε.

Μάρτυρες Χριστού , άνθη που θάλλετε,και ουδέποτε μαραίνεστε.
Μάρτυρες Χριστού , άνθη αειθαλή, ολοζώντανα μες στον χειμώνα,
αιματοβαμμένα, αναρριχώμενα ως τον ουρανό.
Μάρτυρες του Χριστού , αρώματα θυμιάματος,λυχνίες θεοφώτιστες, εσείς,
οι καλώς αθλήσαντες για το κάλλος του Χριστού
είστε διαπαντός με τον Χριστό στον Παράδεισο.
Ο κόσμος προσωρινά θα διαρκέσει και ύστερα θα πάψει να υπάρχει.
Σεις όμως θα είστε διαπαντός με τον Κύριο στον Παράδεισο, αιωνίως αγαλλόμενοι.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Φεβρουαρίου), σελ.151, Εκδ. Αθως,

"Έρχεται ώρα καί νῦν έστί"

  Συμβαίνουν γεγονότα στήν όλη μας ζωή , πότε περισσότερο, πότε λιγότερο δύσκολα, πότε βαρύτερα, πότε έλαφρότερα, τά όποία είναι πρόγνωση τῶν έσχάτων.
Άπό τό ένα μέρος, όπως καί νά έχει τό πράγμα, ό Κύριος θά έρθει. Δέν μᾶς λέει πότε Εκείνος ξέρει καί δέν θέλει νά τό ξέρουμε έμείς. Καί όταν δέν ψάχνουμε νά βρούμε πότε θά έρθει, τότε ώφελούμαστε, τότε πορευόμαστε σωστά, άλλιώς κάτι δέν πάει καλά.

Άπό τό άλλο μέρος, ό Κύριος είπε: "Έρχεται ώρα καί νῦν έστί". Αύτό είναι τό μυστικό τῆς χριστιανικῆς έποχής: Έρχεται ή ώρα, κάποτε όλα θά άποκαλυφθοῦν, θά φανερωθοῦν, έρχεται ή βασιλεία τοῦ Θεοῦ άλλά όμως καί ήρθε καί είναι έντός ήμῶν, άλλά καί συνεχῶς έρχεται. Καί είναι μέσα μας καί τή γευόμαστε, άλλά καί συνεχῶς έρχεται. Αύτά συνυφαίνονται. Νά τό πιάσουμε αύτό τό πνεῦμα, νά πάρει σωστή στάση ή ψυχή μας καί νά ζούμε άνάλογα, γιά νά έχουμε έλπίδα σωτηρίας.

'' Πνευματικά μηνύματα'' τοῦ π. Συμεών Κραγιόπουλου

Όσιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης ο Υμνογράφος

Ο Όσιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης ο Υμνογράφος με τον αείμνηστο παπα Διονύση τον Πνευματικό και τον μακαριστό Σπυρίδωνα εργαζόμενοι στη παλιά υπαίθρια κουζίνα στο Ασκηταριό τους στη Μικραγιάννα

ΠΗΓΗ

Από ένδοξη ρίζα ανέτειλες σε μας σαν θεοδώρητο κλήμα, αυτόπτη του Κυρίου, απόστολε Θεάδελφε»(Αγ.Ιούδα Θαδδαίου)

 Ο άγιος Θεοφάνης, ο υμνογράφος της ακολουθίας του αγίου Ιούδα, δεν προβληματίζεται ως προς το ποιος είναι ο σήμερον (19 Ιουνίου) εορταζόμενος απόστολος. Θεωρεί ότι ο Ιούδας του Ιακώβου κατά τον ευαγγελιστή Λουκά είναι ο ίδιος με τον Ιούδα τον υιό του μνήστορος Ιωσήφ, τον και Θαδδαίο ή Λεββαίο επονομαζόμενο, κατά τους Ματθαίο και Μάρκο, που σημαίνει ότι Ιούδας του Ιακώβου θα πει Ιούδας αδελφός του Ιακώβου, υιού και αυτού του αγίου Ιωσήφ. 

Συνεπώς αποκλείει την άποψη ότι ο Θαδδαίος ή Λεββαίος είναι άλλος απόστολος από τον αδελφόθεο Ιούδα. Οι ύμνοι του που ομιλούν για τον έ ν α Ιούδα είναι αρκετοί. «Ιούδα, οι αδελφοί σου θα σε επαινέσουν γιατί φάνηκες και νομιζόσουνα αδελφός του προαιώνιου Λόγου που φανερώθηκε ως άνθρωπος». 

«Από ένδοξη ρίζα ανέτειλες σε μας σαν θεοδώρητο κλήμα, αυτόπτη του Κυρίου, απόστολε Θεάδελφε».

 «Μπορείς να καυχάσαι, Ιούδα, και για τη συγγένειά σου με τον Χριστό και για το ότι ανήκεις στον χορό των μαθητών Του και για το πάθος σου».

 Ο υμνογράφος βεβαίως δεν θέλει να υπερτονίσει τη συγγενική σχέση του αγίου Ιούδα με τον Κύριο – ο Ίδιος ο Κύριος πάντοτε παρέπεμπε στην προτεραιότητα της σχέσης με τον Θεό και όχι της συγγένειας: «Όποιος κάνει πράξη το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα μου, αυτός είναι αδελφός και αδελφή και μητέρα Μου». Γι' αυτό αφενός μιλώντας για την αδελφική σχέση του Ιούδα με τον Χριστό σπεύδει εξίσου να χαρακτηρίσει αδελφούς και όλους τους πιστούς σ' Αυτόν:

(«Ιούδα μακάριε, χρημάτισες αδελφός του Δεσπότη Χριστού που γεννήθηκε ως άνθρωπος και χρημάτισε αδελφός όλων των εκλεκτών»), αφετέρου εστιάζει την προσοχή του στην κλήση του Ιούδα από τον Χριστό να γίνει μαθητής Εκείνου, όπως και στην αποστολή που του ανέθεσε (:«Έγινες μαθητής του σαρκωθέντος Θεού μας, από τον Οποίο στάλθηκες σαν πρόβατο ανάμεσα σε λύκους πράγματι». 

«Από Αυτόν απεστάλης, πανεύφημε, ως απόστολος σε όλα τα πέρατα της γης, σπέρνοντας τον λόγο της πίστεως σε όλους και φωτίζοντας αυτούς που ήταν δούλοι στο σκοτάδι της άγνοιας και στον πονηρό κοσμοκράτορα»).

Το γεγονός ότι η συγγενική σχέση έρχεται δεύτερη επιβεβαιώνεται από τον άγιο Θεοφάνη και από την παρατήρησή του ότι η οικειότητα του αγίου Ιούδα με τον Κύριο οφείλετο όχι ακριβώς στην συγγένειά τους, αλλά στον πνευματικό αγώνα του Ιούδα κατά της αμαρτίας, με τον οποίο μπόρεσε να ζήσει τη ζωή Εκείνου. «Νέκρωσες το αμαρτωλό γήινο φρόνημά σου κι έτσι έζησες μαζί με τη ζωή των όλων Χριστό, πανόλβιε».

Ἤρθησαν ὄντως τά «Ἀναθέματα» μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν;

Τοῦ κ. Νικολάου Μάννη, ἐκπαιδευτικοῦ

Ὡς γνωστὸν στὶς 7 Δεκεμβρίου 1965 συνέβη ἡ περίφημη «Ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων» (ὅπως τὴν ἀποκαλοῦν) μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν. Τὴν ὑλοποίηση τῆς «ἄρσεως» αὐτῆς ἀνέλαβαν ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἀθηναγόρας καὶ ὁ Πάπας Ρώμης Παῦλος ὁ ΣΤ΄. Καὶ ὁ μὲν πρῶτος συνοδικῶς δήλωσε πὼς «τῆς καθ’ ἡμᾶς Μεγάλης Ἐκκλησίας γενόμενον ἀνάθεμα τοῦτο, ὑπάρχει ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ παρὰ πᾶσι γινώσκηται ἠρμένον ἀπὸ τῆς μνήμης καὶ ἐκ τοῦ μέσου τῆς Ἐκκλησίας»[1], ὁ δὲ Πάπας συμφώνησε πὼς «θέλουμε νὰ ξεριζώσουμε τὴν ποινὴ τοῦ ἀναθέματος, ποὺ ἦταν τότε εὐρέως διαδεδομένη, ἀπὸ τὴν μνήμη τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τὴν ἀφαιρέσουμε ἐκ τοῦ μέσου της, ἐπιθυμώντας νὰ καλυφθεῖ καὶ νὰ ταφεῖ στὴ λήθη»[2].

Ἔκτοτε οἱ θιασῶτες τῆς «Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν», οἱ ὁποῖοι στὸ παρελθὸν ὀνομάζονταν Ἑνωτικοὶ (Οὐνίτες), ἐνῷ σήμερα εἶναι γνωστοὶ ὡς «Οἰκουμενιστές», θεωροῦν καὶ πιστεύουν ὅτι ὄντως ἤρθησαν τὰ Ἀναθέματα μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν, καὶ πὼς ὁ δρόμος γιὰ τὴν «Ἕνωση» εἶναι ἀνοικτός.

Παράλληλα κάποιοι ἀφελεῖς (;) «Ζηλωτές», θεώρησαν ὅτι ἡ πράξη αὐτὴ τῆς λεγόμενης «Ἄρσης τῶν Ἀναθεμάτων» ἔχει ὄντως τέτοιο κῦρος, ὥστε νὰ σημαίνει οὐσιαστικὰ τὴν ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας καὶ τὴν ἐπαναφορὰ στὴν πρὸ τοῦ 1054 κατάσταση[3]·

Τόσο ὅμως οἱ Οἰκουμενιστές, ὅσο καὶ οἱ Ζηλωτὲς πλανῶνται πλάνην οἰκτράν, γιὰ δύο λόγους.

Πρῶτον, διότι – ὅπως παρατηρεῖ ἕνας σπουδαῖ­ος θεολόγος τοῦ Κ΄ αἰῶνος – «τὸ ἀνάθεμα τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας λογίζεται ἀείποτε ἀληθείᾳ ἀνύπαρκτον», ἐνῷ «ἡ ἄρσις τοῦ ἀναθέματος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατὰ τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ εἶναι φύσει ἀδύνατος, καθ’ ὅτι οὐδέποτε ἡ αἵρεσις δύναται νὰ λογισθῆ ὡς μὴ οὖσα αἵρεσις, καὶ μὴ ἀναθεματιζομένη ὑπὸ τῆς Ὀρθοδοξίας»[4]. Μὲ αὐτὴν τὴν γνώμη συμφωνεῖ καὶ ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Παναγιώτης Τρεμπέλας, ὅταν ἐπισημαίνει πὼς «τὸ ἀνάθεμα τοῦ 1054 τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀρθέν, δὲν ἤρθη»[5].

Δεύτερον, ἐπειδὴ μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν Παπικῶν ἔχουν ἐκτοξευθεῖ καὶ ἄλλα ἀναθέματα, τὰ ὁποῖα οὐδέποτε ἔχουν ἀρθεῖ. Ἂς δοῦμε ἐνδεικτικὰ μερικὰ ἀπὸ αὐτά.

Ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων:

α) Ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος τοῦ 1484 ὑποβάλλει σὲ ἀναθεματισμὸ ὅσους δέχονται τὴν παπικὴ καινοτομία τοῦ Filioque: «Τοὺς δὲ ἄλλως περὶ τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος φρονοῦντας ἢ καὶ κηρύττοντας ἤ, ὡς φαμέν, ἀπεναντίας τῇ ἀληθείᾳ δοξάζοντας καὶ κενοφωνοῦντας ἀποστρεφόμεθα ὡς αἱρετικοὺς καὶ τῷ ἀναθέματι καθυπάγομεν»[6].

Ψαλτήρι.Γράφει ότι θέλει να ακούει από εμάς ο Θεός...

 

πηγή

Μέγκελε

Δεν πειράζει όμως, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Ας γίνει και κατάμαυρος ο ουρανός και ας βρέξει πέτρες, γαία πυρί μιχθήτω... εμείς δεν φοβόμαστε. Έχουμε την επιστήμη!
Οι άγιοι αυτοί άνθρωποι, οι επιστήμονες, εργάζονται ημερόνυχτα για το καλό μας στα εργαστήριά τους (που χρηματοδοτούνται αφειδώς, με αστρονομικά ποσά, εκ μέρους καθ'όλα ανιδιοτελών δισεκατομμυριούχων, των οποίων τρέμει το φυλλοκάρδι μην συμβεί και πάθουμε κανένα κακό).
Οπότε, ηρεμήστε: Ο στρατός αυτός αγίων ανθρώπων είναι έτοιμος, με τις σύριγγες γεμάτες από θαυματουργά σκευάσματα στα χέρια... να μας απαλλάξει από πάσα νόσο και δυσχέρεια βίου!
Και προπαντός, μην είσαστε αχάριστοι. Να κάνετε, μάλιστα, και ένα εικονοστάσι σε μια γωνιά του σπιτιού σας, να τοποθετήσετε τις φωτογραφίες τους και να τους θυμιάζετε κάθε μέρα ανελλιπώς. Για να μην πλανηθείτε... σαν τους 'ψέκες' που είναι τόσο αχάριστοι, ικανοί να βρουν ψόγο μέχρι και σε μορφές όπως ο δόκτορας Μέγκελε.

Dimitri Lalushi

Ὅταν κανείς κάνει τό καθῆκον του, εἶναι πολύ ἀναπαυμένος ἐσωτερικά....

π. Ευσέβιος Γιαννακάκης

Στὴ βραδινή τράπεζα τῆς Μονῆς (Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου, Μαρκόπουλο Ωρωπού, ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστική ἡμέρα, ὁ λόγος του σὰν οὐράνια δροσιὰ ἔπεφτε στὶς ψυχές τῶν ἀδελφῶν.
«Κουρασθήκατε σήμερα. Ὅλες πρόθυμες, χαρούμενες, μὲ ὑποδειγματική συνεργασία. Κουρασθήκατε πολύ. Ἀλλὰ ἡ κούραση ξεκουράζει. Ὅταν κανεὶς κάνει τὸ καθῆκον του, εἶναι πολὺ ἀναπαυμένος ἐσωτερικά. Χαριτώνεται ὁ ἄνθρωπος. Τὸν εὐλογεῖ πολὺ ὁ Θεός. Τοσοῦτο μᾶλλον καθ' ὅσον ἐσεῖς κτίζετε τὸ Σπίτι τῆς Παναγίας μας... Κεφαλὴ τῆς Ἀδελφότητός μας ή Παναγία. Νὰ τὴν τιμοῦμε μὲ τὴν αὔξηση τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητος...

“Ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν”. Οἱ ἰδιαίτερες μονὲς εἶναι γιὰ τοὺς πιστούς, γιὰ τοὺς δυνατούς, γιὰ τοὺς ἀφοσιωμένους εἰς τὸν Θεὸν ἀνθρώπους. Λοιπόν, τί ὡραῖο πράγμα νὰ ζεῖ ἡ καθεμιὰ τὴ μονὴ ποὺ τῆς ἑτοιμάζει ὁ Θεὸς στὸν Οὐρανό! ... Ἀσύλληπτο στὴ σκέψη τῶν ἀνθρώπων. Νὰ ζεῖ ἀπὸ τώρα τὸ κελλί της ἐπάνω στὸν Οὐρανό. Ἕνας φτωχὸς δουλεύει γιὰ νὰ φτιάξει τὸ σπίτι του, ἀγωνίζεται, τρέχει ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ νὰ βρεῖ ἐργασία, καὶ ζεῖ τὸ σπίτι του πρὶν τὸ φτιάξει... Καὶ νιώθει χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση. Ὁ μοναχός; Ἡ μοναχή; Ὄχι μονὴ καὶ κελλάκι, ἀλλὰ ἀνάκτορο φτιάχνει ἐκεῖ πάνω στὸν Οὐρανό.

Εἶναι μία ἀλήθεια, μία πραγματικότης αὐτή δὲν εἶναι θεωρία... Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ κτίζει κανεὶς τὸν ἑαυτό του, καὶ ταυτόχρονα κτίζεται καὶ τὸ σπίτι του ἐπάνω στὸν Οὐρανό... Κτίζεται μὲ τὴν προσπάθειά του ἐδῶ, μὲ τὸν ἀγώνα του, μὲ τὸ δόσιμό του, μὲ τὴν ἀφιέρωσή του. Ὁ Θεὸς νὰ δώσει νὰ ἀποτελοῦν βίωμα αὐτά...»

ΠΗΓΗ: “Ιερομόναχος Ευσέβιος Γιαννακάκης «επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος»”, εκδ. Ι. Μ. Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αιγιαλείας, σελ. 354-355

Η Βανδέα υπήρξε το πρότυπο για όλες τις σύγχρονες γενοκτονίες.

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1993, ο Νομπελίστας και διάσημος αντιφρονούντας του κομμουνισμού, Αλεξάντρ Σολζενίτσυν προσκαλέσθηκε να κάνει τα αποκαλυπτήρια στο Μνημείο για τα θύματα των Ιακωβίνων κατά της διάρκεια του Πολέμου και της γενοκτονίας της Βανδέας (1793- 1796) ΕΔΩ

Επρόκειτο για παραδοσιακούς χωρικούς της Βανδέας (ευσεβείς Καθολικούς και μοναρχικούς) που εξεγέρθηκαν ενάντια στην θρησκευτική και πολιτική καταπίεση που υφίσταντο.

Την επομένη τα ΜΜΕ σιγούσαν για ένα θέμα που είναι απαγορευμένο στην Γαλλία. Όμως όπως δήλωσε και ο μεγάλος συγγραφέας, η Βανδέα υπήρξε το πρότυπο για όλες τις σύγχρονες γενοκτονίες. Έτσι, ανήμερα της Ημέρας της Βαστίλλης (αλλά και τα 100 χρόνια από την γέννηση του Σολζενίτσυν) σκεφθήκαμε να ανεβάσουμε την ομιλία εκείνης της ημέρας για να δημιουργηθεί προβληματισμός πάνω στην Γαλλική Επανάσταση.

του Αλεξάντρ Σολζενίτσυν

«Κύριε Πρόεδρε του Γενικού Συμβουλίου της Βανδέας , Αξιότιμοι Βανδεανοί :

Στα δυό τρίτα του προηγούμενου αιώνα, όταν ήμουνα ακόμα ενά παιδί, διάβασα με θαυμασμό για τη γενναία και απεγνωσμένη εξέγερση της Βανδέας. Αλλά ποτέ δεν θα μπορούσα να ονειρευτώ ότι στη μετέπειτα ζωή μου θα είχα την τιμή να εγκαινιάσω ένα μνημείο στούς ήρωες και στα θύματα αυτής της εξέργερσης . Είκοσι δεκαετίες έχουν περάσει απο τότε, και καθόλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου η εξέγερση στη Βανδέα και η αιματηρή καταστολή της έχει κριθεί με ολοένα και καινούργιους τρόπους, στην Γαλλία και αλλού. 

Πράγματι, τα ιστορικά γεγονότα ποτέ δεν γίνονται απολύτως κατανοητά μέσα στην ένταση της περιόδου τους, αλλά μόνο ύστερα απο μεγάλη απόσταση και αφού ηρεμήσουν τα πάθη. Για πολύ καιρό, δεν θέλαμε να ακούσουμε ή να παραδεχθούμε τι μας φώναζε με τίς φωνές αυτών που χάθηκαν ή που κάηκαν ζωντανοί: ότι οι χωρικοί αυτής της σκληρά εργαζόμενης περιοχής, που είχαν φτάσει στα άκρα της καταπίεσης και του εξευτελισμού απο μια επανάσταση η οποία υποτίθεται είχε γίνει για χάρη τους – αυτοί οι χωρικοί ξεσηκώθηκαν εναντίον της επανάστασης!