Άγιος Ακάκιος ο εν τη Κλίμακι,το τέκνο της υπακοής(+ 26η Νοεμβρίου).

Ὁ Ὅσιος Ἀκάκιος ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη, ποὺ συνέγραψε τὴν Κλίμακα γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάζεται «ὁ ἐν τῇ Κλίμακι».

Μόνασε στὴ Μικρὰ Ἀσία (στὸ Μοναστήρι Κελλιβάρα τοῦ ὅρους Λάτρου) καὶ διακρίθηκε γιὰ τὴν ἀνεξάντλητη ὑπομονή του. Ἔλεγε μάλιστα: «πλανῶνται ὅσοι νομίζουν ὅτι δὲν θυμώνω ποτέ. Θυμώνω, ἀλλὰ κατὰ τῶν δύο μεγαλυτέρων ἐχθρῶν. Ὁ ἕνας εἶναι ὁ Σατανᾶς, τὸν ἄλλο περιττὸ νὰ σᾶς τὸν πῶ» καὶ ἔδειχνε τὸν ἑαυτό του.

Στὸ Μοναστήρι εἶχε πολὺ δύστροπο προϊστάμενο, ἀλλὰ ἀπέναντί του ὁ Ἀκάκιος δὲν ἔλεγε τὸ παραμικρό. Ὁ Ἡγούμενος τὸν κακοποιοῦσε καὶ ὁ Ἀκάκιος τὸν ἀγαποῦσε, ὅμως τὸν ἔθλιβε τὸ γεγονὸς ὅτι κινδύνευε ἡ σωτηρία τοῦ Ἡγουμένου του ἀπὸ τὴν ὅλη διαγωγή του.Ὁ Ἀκάκιος πέθανε νέος, ἔχοντας παροιμιώδη ὑπομονὴ καὶ ζωντανὴ ἐλπίδα στὸν Θεό.

«Κλίμαξ» Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου
ΛΟΓΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ: Περί υπακοής

[…] Αὐτὸς λοιπὸν μοῦ διηγήθηκε τὰ ἑπόμενα:

«Στὸ Μοναστήρι μου, στὴν Ἀσία ‐ἀπὸ ἐκεῖ προερχόταν ὁ ἐνάρετος αὐτός‐ εὑρισκόταν ἕνα ἡλικιωμένος μοναχὸς πολὺ ἀμελὴς καὶ ἀκόλαστος. Αὐτὸ τὸ λέγω ὄχι γιὰ νὰ τὸν κρίνω, ἀλλὰ γιὰ νὰ παρουσιάσω τὴν ἀλήθεια. Αὐτὸς λοιπὸν ‐δὲν γνωρίζω πῶς‐ ἀπέκτησε ἕναν νεαρὸ ὑποτακτικό, ὀνόματι Ἀκάκιο, μὲ ἁπλότητα ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ σύνεσι λογισμοῦ. Τὰ ὅσα δὲ ὑπέφερε ἀπὸ τὸν Γέροντα αὐτὸν θὰ φανοῦν στοὺς πολλοὺς ἀπίστευτα. Ὄχι μόνο μὲ ὕβρεις καὶ ἀτιμίες ἀλλὰ καὶ μὲ κτυπήματα δυνατὰ τὸν ἐβασάνιζε κάθε ἡμέρα. Ἡ ὑπομονὴ ποὺ ἔδειχνε ὁ Ἀκάκιος φαινόταν ἀνόητη, ἀλλὰ δὲν ἦταν. Εἶχε τὴν θέσι της.

» Βλέποντάς τον ἐγὼ νὰ ταλαιπωρῆται τόσο πολὺ καθημερινὰ σὰν ἀγορασμένος δοῦλος, τὸν ἐρωτοῦσα πολλὲς φορὲς ὅταν τὸν συναντοῦσα: «Πῶς εἶσαι, ἀδελφὲ Ἀκάκιε; Πῶς πέρασες σήμερα;» Καὶ ἀμέσως μοῦ ἔδειχνε ἄλλοτε τὸ μάτι του μελανιασμένο, ἄλλοτε πρησμένο τὸν τράχηλο καὶ ἄλλοτε κτυπημένο τὸ κεφάλι του. Ἐγὼ γνωρίζοντας ὅτι εἶναι ἐργάτης τῆς ἀρετῆς, τοῦ ἔλεγα: «Καλὰ πηγαίνομε! Καλά! Κάνε ὑπομονὴ καὶ θὰ ὠφεληθῆς».

» Ἀφοῦ πέρασε ἐννέα ἔτη στὴν ὑπακοὴ τοῦ σκληροῦ Γέροντα, ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον. Πέντε ἡμέρες μετὰ ἀπὸ τὴν ταφή του στὸ κοιμητήριο τῶν πατέρων, ὁ Γέροντας τοῦ Ἀκακίου ἐπῆγε σ᾿ ἕνα μεγάλο Γέροντα, ἐκεῖ πλησίον, καὶ τοῦ λέγει: «Πάτερ, ὁ ἀδελφὸς Ἀκάκιος ἀπέθανε»! Ἐκεῖνος μόλις τὸ ἄκουσε, τοῦ ἀποκρίνεται: «Πίστεψέ μὲ, Γέροντα! Δὲν τὸ πιστεύω». Αὐτὸς τότε τοῦ λέγει: «Ἔλα νὰ ἰδῆς»!

Σηκώνεται τότε γρήγορα καὶ μαζὶ μὲ τὸν Γέροντα τοῦ «μακαρίου πύκτου», φθάνει στὸ κοιμητήριο καὶ φωνάζει στὸν νεκρὸ σὰν σὲ ζωντανὸ ‐καὶ πράγματι, ἂν καὶ νεκρὸς ζοῦσε‐ καὶ τοῦ λέγει: «Ἀδελφὲ Ἀκάκιε, ἀπέθανες»; Ἐκεῖνος δὲ ὁ καλὸς ὑποτακτικός, δείχνοντας ὑπακοὴ καὶ μετὰ θάνατον, ἀποκρίθηκε στὸν μεγάλο Γέροντα: «Πῶς εἶναι δυνατόν, πάτερ, νὰ πεθάνη ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶναι ἐργάτης τῆς ὑπακοῆς»;

» Τότε ὁ Γέροντας ποὺ ἐθεωρεῖτο πνευματικὸς πατήρ του, κυριεύθηκε ἀπὸ φόβο καὶ ἔπεσε κατὰ πρόσωπον στὴ γῆ γεμάτος δάκρυα. Ἐν συνεχείᾳ ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Ἡγούμενο τῆς Λαύρας ἕνα κελλὶ κοντὰ στὸ μνῆμα καὶ ἔζησε μὲ καθαρότητα τὴν ὑπόλοιπη ζωή του, ὀμολογώντας συνεχῶς στοὺς Πατέρες ὅτι διέπραξε φόνο». […]

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, στὸν Συναξαριστή του, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι τὸ τίμιο λείψανο τοῦ Ἁγίου ἔμεινε ἄφθορο καὶ σῶο γιὰ πολλὰ χρόνια.
Μᾶς διηγεῖται δὲ καὶ τὴν ἑξῆς ἱστορία:

Προσευχή στον Άγιο Στυλιανό για την υγεία των παιδιών.

Κύριε ημών Ιησού Χριστέ η απειροαγάπη και ανεξάντλητος χαρά των έως εγκάτων του Άδου θλιβομένων τέκνων σου.
Το έαρ το ευφρόσυνον επί τους χειμαζομένους εν στεναχωρία και λύπη, δια μεσιτείας της Κεχαριτωμένης και γλυκυτάτης σου Μητρός, Θεία δυνάμει του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού πρεσβείαις του Οσίου Πατρός ημών Στυλιανού του Παφλαγόνος και πάντων σου των Αγίων, εισάκουσον ημών δεομένων Σου και ελέησον το παιδίον τούτο…(όνομα) και ίασαι αυτό από πάσης ασθενείας, αλγηδόνος και ταλαιπωρίας.
Δος αυτώ ολοκληρίαν ψυχής και σώματος, ευρωστίαν, θεραπείαν, σθένος και απαλλαγήν πάντων των παρενοχλούντων και λύτρωσαι τους Γονείς και οικείους αυτού από της ενεστώσας ανάγκης, ίνα μεταλαβόντες της σης χαριτοβρύτου αγάπης και μη επίχαρμα γενόμενοι των δαιμόνων, το «Χαίρε» τη Πανάγνω Μητρί Σου βοήσωμεν, ευχαριστούντες χαρμοσύνως και διαπαντός το Πανάγιον Σου όνομα συν τω Πατρί και Τω Αγίω Πνεύματι νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.Αμήν

π. Διονύσιος Ταμπάκης

«Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».

Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου της Άρτας

Στην θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσε είχε εμπειρίες και κάποιες από αυτές τις εκμυστηρεύτηκε ως έξης:
«Όλα αυτά που προσφέρουμε στην Προσκομιδή, κρασιά, κεριά και τα ονόματα, τα παίρνουν Άγγελοι και τα πηγαίνουν απάνω».
Μια φορά είχα πάει στην Αγία Αικατερίνη.
Είχαν μνήμη (εορτή αγίου) εκεί και έδωκα το χαρτάκι μου με τα ονόματα. Το πρωΐ υστέρα πού είχε τελειώσει η Λειτουργία, είδα κατά γης το χαρτάκι στο Ιερό μπροστά. Στενοχωρήθηκα και είπα: 

«Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».
Τη νύχτα στον ύπνο μου ήρθε μία νέα ωραία (η Αγία Αικατερίνη) και μου είπε: «Φοβήθηκες, παιδί μου, μήπως δεν διαβάστηκαν τα ονόματα; Τα διάβασα εγώ, ας μην τα διάβασε ο παπάς».
Στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί. Μου το έδειξε. Είδα ότι ήταν το χαρτί πού είχα γράψει τα ονόματα και το είχα δώσει στον παπά για να τα μνημονεύσει στην Προσκομιδή.

Η Αγία Βασίλισσα

Η Αγία Βασίλισσα.Εορτάζει στις 25 Νοεμβρίου.Αυτή ήταν σύζυγος του βασιλιά Μαξεντίου, που πίστεψε στον Χριστό διά της Αγίας Αικατερίνης και μαρτύρησε διά αποκεφαλισμού.

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να νομίζει ότι κάτι είναι ή κάτι κάνει...

"Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να νομίζει ότι κάτι είναι ή κάτι κάνει, άρχισε να χαλάει συχνότητα μέσα.

Αυτή τη συχνότητα την επαναφέρουμε (οι άνθρωποι) πάλι με την αυτομεμψία, με το να κατακρίνει κανείς τον εαυτόν του. 

Και πώς να μην κατακρίνει ο άνθρωπος τον εαυτόν του; Και ιδιαίτερα ο μοναχός, που μόνος προς μόνον, ενώπιος ενωπίω, δεν συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους που είναι προς τα κάτω, αλλά συγκρίνει τον εαυτό του με τον Θεόν, και κυρίως με εκείνους που προηγούνται στο δρόμο ανακαινιζόμενοι. Και έτσι, αφού είναι τελευταίος από όλους αυτούς, θεωρεί τον εαυτό του έσχατο. Όλοι οι άγιοι τον περνούν, τον προσπερνούν. Όσο βλέπει προς τα επάνω είναι έσχατος.

Το κακό, το μέγα λάθος θα είναι αν στρίψει προς τα κάτω, να δει τους άλλους που είναι παρακάτω, και τότε θα νομίζει ότι είναι πρώτος, οπότε γίνεται φαρισαίος. Ενώ είναι τελώνης όταν βλέπει προς τα πάνω, γίνεται φαρισαίος όταν γυρίσει προς τα κάτω. Τι να δώσει, τι παράδειγμα να δώσει, όταν το καλό δεν το κάνει ο ίδιος; Και το καλό δεν είναι το να αδολεσχεί κανείς στη διάνοιά του, το καλό είναι να γίνεται μια βιωματική κατάσταση."

Μοναχός Λουκάς Φιλοθεΐτης

Οἱ νέες ἀξίες δοκιμάστηκαν καί φέρνουν τήν καταστροφή. Ὅλο καί περισσότεροι ἄνθρωποι νοιώθουν τήν ἀνάγκη νά ἐπιστρέψουν στίς παραδοσιακές ἀξίες.

Μανώλης Κοττάκης 

Ολόκληρο το άρθρο στο estianews.gr

[............]
Δέν ξέρω τί γίνεται στήν Ἀμερική. Ἀλλά οἱ δυνάμεις τοῦ ὀρθολογισμοῦ ὅλους αὐτούς πού παίρνουν δύναμη ἀπό τίς ἰδέες τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐδῶ στήν πατρίδα μας τούς λοιδοροῦν ὡς καθυστερημένους καί ὡς ψεκασμένους. Λοιδοροῦν ὅσους κοινωνοῦν τῶν ἀχράντων μυστηρίων. Λοιδοροῦν ὅσους νηστεύουν. Λοιδοροῦν ὅσους πιστεύουν στά θαύματα. Παίζουν, διακωμωδοῦν τήν πίστη τους…

Τήν παραμονή τῆς πανηγύρεως τοῦ Ἁγίου ὁ Μητροπολίτης Ὕδρας Σπετσῶν καί Αἰγίνης Ἐφραίμ περιστοιχιζόμενος ἀπό τόν Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεο καί τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δράμας Δωρόθεο λέει στούς συγκεντρωμένους στό δεῖπνο πού ἀκολούθησε μετά τόν Μέγα Ἑσπερινό: «Νηστεία σημαίνει ἀγαπῶ τό Χριστό. Ἄν κάνεις νηστεία καί δέν ἀγαπᾶς τό Χριστό, στήν πραγματικότητα βασανίζεις τόν ἑαυτό σου. Τόν καταπιέζεις νά φέρει σέ πέρας κάτι πού δέν τοῦ ἀρέσει. Ἀλλά ἡ νηστεία εἶναι μία πράξη ἐλευθερίας. Ὄχι καταπίεσης. Ὄχι στέρησης».

Στήν πραγματικότητα, λοιπόν, ὁ χριστιανισμός δρῶντας μέσα στόν ἀποτυχημένο κόσμο τοῦ ὀρθολογισμοῦ, πού μᾶς ἔφερε ὥς ἐδῶ, εἶναι μία νέα ἰδέα. Μία ἰδέα πού ὅσοι τήν ἀσπάζονται παίρνουν δύναμη. Τούς χαρίζεται δύναμη. Καί αὐτή ἡ νέα ἰδέα «ποτίζεται» μέ τήν woke ἀτζέντα. Διότι ὅποιος ἀμφισβητεῖ τά θεμέλια τοῦ κόσμου, στήν πραγματικότητα εἶναι ὁ καλύτερος χορηγός τῆς νέας αὐτῆς ἰδέας. Ποτέ τό ἀφύσικο δέν θά νικήσει τό φυσικό. Γιά ἐκείνους πού θεωροῦν ὅτι ξυπνήσαμε μιά ὡραία πρωία στό ἔτος μηδέν καί τά φτιάξαμε ὅλα μόνοι μας, οἱ ἄνθρωποι, χωρίς τήν παραμικρή βοήθεια ἀπό πουθενά, ἤ ὅτι τά βρήκαμε ὅλα ἕτοιμα ὡς διά μαγείας, αὐτά εἶναι θέματα ἀκατανόητα. Ἀδιανόητα. Ἀπίστευτα. Ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου γιά ἐκείνους εἶναι μόνο ἔργο τῶν ἀνθρώπων.

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ-Παράθυρο προς τον Ουρανό...

 Βρισκόμαστε στην εκκλησία. Είναι ο πιο κατάλληλος τόπος για να δούμε τον ουρανό. Αλλά ποιό είναι το παράθυρο; Πώς θα το ανοίξουμε; Μα είναι τόσο απλό. 

 Παράθυρο είναι η Θεία Λειτουργία την οποίαν επιτελούμε. Επειδή όμως πρόκειται να ρίξουμε τα βλέμματά μας σε τόσο πνευματικά πράγματα, ας στρέψουμε την ψυχή μας προς το Άγιον Πνεύμα και ας το παρακαλέσουμε να ρίξει τον προβολέα του στα σκοτάδια της σκέψεώς μας, για να μας φωτίσει να νοιώσουμε, να πιστέψουμε, να καταλάβουμε, να κάνουμε κτήμα μας όλα εκείνα που γίνονται και λέγονται και ακούονται κατά την Θείαν Λειτουργία.

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Εκδικητική πορνογραφία ανηλίκων μέσω AI

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Ενώ το μοναδικό μέλημα της πολιτείας είναι να διαφθείρει με πανσεξουαλική προπαγάνδα τους μαθητές μέσω κατάπτυστων προγραμμάτων εκπαίδευσης, ένα φρικτό φαινόμενο παρουσιάζεται στα σχολεία, ακριβώς ως επακόλουθο αυτής της άθλιας σεξο-παιδείας.

Με τη βοήθεια της ΑΙ, η κατασκευή και διακίνηση ψεύτικου πορνογραφικού υλικού γίνεται μια πανεύκολη διαδικασία που μπορεί να κάνει κι ένας ανήλικος με ελάχιστες γνώσεις. Τα φαινόμενα διακίνησης «deepfake» πορνό στα σχολεία, αυξάνονται ανησυχητικά, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό.

Το ζήτημα παίρνει τη χειρότερη τροπή του, όταν κάποιος μαθητής αποφασίσει να «κατεβάσει» μέσα από τα social media κάποιες (αληθινές) φωτογραφίες συμμαθητών του, και αφού τις επεξεργαστεί μέσω AI, να τις μετατρέψει σε ρεαλιστικότατες πορνογραφικές φωτογραφίες ή βίντεο όπου φαίνεται να πρωταγωνιστούν τα ανυποψίαστα θύματα.

Τα κίνητρα γι’ αυτήν την τρισάθλια πράξη μπορεί να είναι διάφορα. Είτε κάποιος το βλέπει προσωπικά σαν μια διεστραμμένη ικανοποίηση φαντασίωσης, είτε το κάνει για «πλάκα» και «μαγκιά» στο σχολείο, είτε διακινεί τέτοιο υλικό με πληρωμή και εκτελεί «παραγγελίες» για την παρέα, είτε το κάνει για λόγους εκδίκησης, είτε το κάνει ακόμα και για να εκβιάσει το θύμα ή τα θύματα.

Τα τελευταία 3 χρόνια στην Ελλάδα, ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της τεχνολογίας AI και το πλασάρισμά της στο ευρύ κοινό, έχουν παρουσιαστεί πολλά τέτοια περιστατικά σε σχολεία, τα οποία ολοένα και πυκνώνουν.
Η παρακάτω σημερινή είδηση μιλάει από μόνη της:

Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ.

Φωτογραφία του Ιωάννη Βουγιουκλάκη πατέρας της ηθοποιού Αλίκης Βουγιουκλάκης, ο οποίος διετέλεσε ΄΄κατοχικός΄΄ Νομάρχης Αρκαδίας κατά την περίοδο 1941-1943, και ο οποίος και παραιτείται το 1943 καθώς δεν μπορούσε πλέον από την θέση αυτή να προσφέρει άλλη βοήθεια, καθώς είχε στοχοποιηθεί από τις δυνάμεις κατοχής για ενέργειες του προς κάλυψη και διάσωση ελλήνων αγωνιστών και των οικογενειών τους, με χαρακτηριστική την περίπτωση του οπλαρχηγού Γρηγόριου Μαντζουράνη ο οποίος βεβαιώνει ότι ο Βουγιουκλάκης τον βοήθησε να σωθεί από το εκτελεστικό απόσπασμα των Ιταλών το 1941 και να δραπετεύσει.

Τα παρακάτω γεγονότα που θα αναφερθούν εν συντομία είναι από μαρτυρίες των επιζώντων Γιώργου Πετρίδη που ήταν τότε 14 ετών και βίωσε το μαρτύριο του Βουγιουκλάκη από κοντά, του αντιστασιακού Ανδρέα Κωτσόπουλου που ήταν αιχμάλωτος μαζί με τον Βουγιουκλάκη και γλύτωσε την εκτέλεση, του επίσης αιχμάλωτου Στέφανου Χατζόπουλου (σύνδεσμος των ανταρτών του Ε.Σ. Ταϋγέτου, από το Ανεμοδούρι Μεγαλοπόλεως), του Αναστάσιου Κανάβαρου που το 1941 υπηρετούσε ως φύλακας φυλακών Τριπόλεως και ο οποίος είναι παρόν στα όσα συνέβησαν στον Βουγιουκλάκη και στους άλλους συλληφθέντες, καθώς και από το βιβλίο «Εθνική Αντίστασις 1941-45» του Κοσμά Εμμ. Αντωνόπουλου όπου είναι καταγεγραμμένη με κάθε λεπτομέρεια η δολοφονία του Ιωάννη Βουγιουκλάκη.

Ο Βουγιουκλάκης θεωρήθηκε κόκκινο πανί για του κομμουνιστές όταν ως νομάρχης είχε καταφέρει μέσω του Ερυθρού Σταυρού και μέσω εύπορων πολιτών της περιοχής να μαζέψει υλικά για να τα διανείμει στους πολίτες της Τρίπολης. Το γεγονός αυτό μόλις το πληροφορήθηκαν οι Γερμανοί επίταξαν την αποθήκη και κατάσχεσαν τα υλικά αυτά, γεγονός που θεωρήθηκε από την ΄΄ΟΠΛΑ΄΄ και τον ΄΄ΕΛΑΣ΄΄ ως συνεργασία με τον κατακτητή, παρά το γεγονός ότι αυτό επιβεβαιώθηκε και από πολλούς πολίτες της πόλεως προς τους κομμουνιστές, ότι ο νομάρχης ουδεμία σχέση είχε με το γεγονός αυτό. 

Έκτοτε ο Βουγιουκλάκης αναζητούνταν από τις κομμουνιστικές οργανώσεις ως ΄΄προδότης΄΄ χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει. 

Ρεμβασμός του Σαρανταημέρου

Οι επιστολές των αναγνωστών στις εφημερίδες συχνά παρουσιάζουν πολύ ενδιαφέρον, καθώς θίγουν θέματα που περνούν απαρατήρητα από τη συνηθισμένη αρθρο- και ειδησεογραφία. 

Από τη χθεσινή Καθημερινή ανθολογώ την παρακάτω επιστολή του Μιχάλη Μιχαλακόπουλου, που δημοσιεύεται υπό τον φλύαρο τίτλο (αυθαιρεσία της εφημερίδας) ‘Το Σαρανταλείτουργο, οι μικροί μαθητές-ψάλτες, ο παππούλης και η «σωτήρια» κουταλιά ζάχαρης’. Την βρήκα ιδιαίτερα νοσταλγική, για το επίκαιρο και Παπαδιαμαντικό θέμα και ύφος της. Ελπίζω ο 'Άγιος των γραμμάτων' μας να συγχωρήσει την δική μου παράφραση ενός δικού του τίτλου.

ΚΕΡΚΥΡΑ - Παπαδοπαίδια 1961 Αγ. Τριάδα Γαρίτσας

 ‘Το Σαρανταήμερο άρχισε στις 15 Νοέμβρη. Κάθε μέρα γίνεται λειτουργία μέχρι τα Χριστούγεννα (Σαρανταλείτουργο). 

Στο μικρό χωριό μου, το Σταυροδρόμι Γορτυνίας, τις Κυριακές, τις δεκαετίες του 1950 και 1960, έψελναν οι κανονικοί ψάλτες. Τις καθημερινές όμως, που οι κανονικοί ψάλτες πήγαιναν στις δουλειές τους, το έργο αυτό αναλάμβαναν μερικοί μαθητές του δημοτικού σχολείου, «τα παιδιά του Ιερού». Το δημοτικό σχολείο ήταν δίπλα στην Εκκλησία. Ο παππούλης είχε παρακαλέσει τον δάσκαλο να δικαιολογεί την ολιγόλεπτη καθυστέρηση προσέλευσης των παιδιών αυτών. Τελειώνοντας η λειτουργία τα παιδιά του Ιερού έτρεχαν στο σχολείο τους. Ο Τάκης της Λούλας, του Φουσκαρογιώργη, ήταν ο περισσότερο συνεπής. Έγραψε ιστορία σαν παιδί του Ιερού στη δεκαετία του 1960. ∆εν είχε πάρει καμιά απουσία. Αχάραγα, πολλές φορές πριν από τον παππούλη, περίμενε στην πόρτα της Εκκλησίας. Με πάγο, με χιόνι, με κρύο, με βροχή, ο Τάκης πρώτος, ο Τάκης εκεί. Ο Τάκης ψάλτης, ο Τάκης στην υπηρεσία του Ιερού να φροντίζει τη φωτιά, να βράζει το ζέο, να έχει σε ετοιμότητα το θυμιατό. Η σάκα του με τα βιβλία στο αναλόγιο. Στις οκτώ η ώρα έπρεπε να τρέξει στο σχολειό του. 

Τρέχοντας έλεγε τη μετά τη Θεία Μετάληψη ευχή «…ακατακρίτως υποδέχεσθαι των αχράντων Μυστηρίων τον αγιασμόν, εις ίασιν ψυχής και σώματος και παράσχου μοι δάκρυα…». Απέξω όλα, χωρίς να κατανοεί τότε την πατερική αυτή γλώσσα.

  Εκτός από τον Τάκη ήσαν και άλλα παιδιά του χωριού, που είχαν τον ζήλο να υπηρετούν το Ιερό, ιδιαίτερα κατά το Σαρανταλείτουργο. Στις δεκαετίες του 1950 και 1960 πέρασαν αρκετές σειρές από το Ιερό του σεπτού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όταν έκανε πολύ κρύο, ο παππούλης έλεγε στα παιδιά να ψέλνουν από το Ιερό και όχι από το αναλόγιο. Τα λιγοστά κάρβουνα, που έφερνε, ζέσταιναν λίγο τα παγωμένα χεράκια τους. Στο μεγάλο κρύο τους έδινε λίγο κρασάκι, μια φέτα προσφορά και καμιά κουταλιά ζάχαρη για να τα στυλώνει. Ο παππούλης τούς έλεγε να διαβάζουν δυνατά, καθαρά και με «στόμφο» τα ιερά βιβλία, για να γίνουν καλοί μαθητές.

Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ Η ΡΕΒΕΚΚΑ-(Περί Κρυπτοχριστιανών)

Η φιλόλογος, εκπαιδευτικός και συγγραφέας κυρία Ευαγγελία Τουτζάρη, στο βιβλίο αυτό των 200 περίπου σελίδων, παρουσιάζει μέσα από διάφορες οπτικές γωνίες την προσωπικότητα της κυρα- Ρεβέκκας, η οποία χήρα με δύο πολύ μικρά παιδιά, το ένα μάλιστα της αγκαλιάς, έρχεται με την οικογένεια και τους συμπατριώτες της, πρόσφυγας από την Τραπεζούντα στην Ελλάδα εξαιτίας της ανταλλαγής των πληθυσμών.

Στο πρόσωπο της κυρα-Ρεβέκκας η συγγραφέας συναντά όλον τον πόνο της ξενιτιάς, τη δυναμικότητα της προσαρμογής και τη δημιουργική ορμή των προσφύγων εκείνης της εποχής οι οποίοι αποφάσισαν να μην αφομοιωθούν απλά από το πλαίσιο που βρήκαν στην καινούργια πατρίδα αλλά, αναγεννημένοι από τις στάχτες τους, να το εξελίξουν, να επιβάλουν την παρουσία τους στον Ελλαδικό χώρο και να τον αναζωογονήσουν. Μετέβαλαν την κατάρα σε ευλογία κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία. Έδωσαν σ’ αυτόν τον τόπο ανάσα με την εργατικότητα, την ευστροφία και την καπατσοσύνη τους.

Η προσωπική ιστορία της κυρα-Ρεβέκκας ζωντανεύει από τις διηγήσεις όσων την έζησαν και κυρίως της εγγονής της Άννας, που δεν είναι άλλη από την πρέσβειρα της Ελληνικής Γλώσσας στον κόσμο, την κυρία Άννα Χατζηπαναγιωτίδη που διηγήθηκε την ιστορία της γιαγιάς της στη συγγραφέα.

ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΤΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΤΙ

Εάν μου συμβεί να μακροθυμήσω σε κάτι και υψηλοφρονεί ο λογισμός, τι πρέπει τότε να σκέπτομαι;

Απόκριση: Σου είπα ήδη, ότι, εάν σου συμβεί να κάνεις οποιοδήποτε αγαθό, οφείλεις να γνωρίζεις ότι αυτή η δωρεά είναι του Θεού, προερχόμενη από την αγαθότητα του• διότι όλους τους ελεεί. Και πρόσεχε τον εαυτό σου, μήπως εξαιτίας της ασθενείας σου χάσεις το έλεος που σου παρέχει αυτός, πράγμα που γίνεται σε όλους τους αμαρτωλούς.

Εάν λοιπόν αυτός το έδωσε καλώς, εσύ να μη το χάσεις κακώς. Και ο τρόπος της απώλειας του πράγματος είναι αυτός• το να επαινέσεις τον εαυτό σου που μακροθύμησε και να ξεχάσεις το Θεό που σε ευεργέτησε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά προξενείς και κατάκριση στον εαυτό σου, τολμώντας ν’ αποδώσεις αυτό στον εαυτό σου, ενώ μάλλον πρέπει να αναπέμπεις την ευχαριστία στον φιλάνθρωπο Θεό. Διότι ο Απόστολος λέγει• «τι έχεις λοιπόν που δεν το έλαβες; και εάν το έλαβες, γιατί καυχιέσαι σαν να μη το έλαβες;».

Το κανδήλι – προς ιερείς, επιτρόπους και ευσεβή λαό

Προς Σεβαστούς Πατέρες, Εκκλησιαστικούς επιτρόπους και
ευσεβή λαό της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου

 Η παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για δύο χιλιάδες έτη, ήταν να χρησιμοποιούμε λάδι για να διατηρούμε τα κανδήλια αναμμένα. Παρόλα αυτά η τεχνολογική πρόοδος, έφερε τον ηλεκτρισμό στην ζωή μας, κάνοντας τον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Ποιος μπορεί άραγε να φανταστεί πλέον ένα κόσμο χωρίς την παρουσία του ηλεκτρισμού; Αφού σχεδόν όλες μας οι καθημερινές ενέργειες συνδέονται με αυτόν.

Έτσι επηρεασμένοι από αυτήν την πρόοδο, δεν είναι λίγοι από εμάς, που θεώρησαν ότι κάτι ανάλογο μπορούν να εφαρμόσουν και στα κανδήλια στους Ιερούς Ναούς μας. Θεώρησαν ότι το φως που εκπέμπεται από τα κανδήλια με λάδι μπορεί να αντικατασταθεί με το ηλεκτρικό φως. Πράγματι, από θέμα βολικότητας, χρόνου και κόστους, τα ηλεκτρικά κανδήλια υπερτερούν. Με ένα απλό διακόπτη όποτε θέλουμε τα ενεργοποιούμε και όποτε θέλουμε τα απενεργοποιούμε.

 Από την άλλη τα παραδοσιακά κανδήλια, χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο και κόπο για να διατηρηθούν αναμμένα. Αρκεί μόνον να αναλογιστούμε ότι για να διατηρούνται αναμμένα χρειάζεται συστηματικά να ανανεώνουμε το λάδι και να αλλάζουμε τα φυτιλάκια τους, και όλα αυτά πρέπει να γίνονται με μεγάλη προσοχή προκειμένου να διατηρείτε ο Ναός καθαρός. Επίσης στα παραδοσιακά κανδήλια, οι κανδηλόκουπες χρειάζονται συχνά να ανανεώνονται αφού με την πάροδο του χρόνου ραγίζουν λόγο της συνεχόμενης ζέστης που εκπέμπεται από το φυτιλάκι.

Έτσι από την ανθρώπινη θεώρηση φαίνεται ότι τα ηλεκτρικά κανδήλια υπερτερούν των παραδοσιακών. Ωστόσο η εκκλησία, δεν είναι ένας ανθρώπινος οργανισμός που αποβλέπει μόνον την βολικότητα και την οικονομία. Η σύσταση της έγινε από τον ίδιο τον Θεόν. Το λάδι που χρησιμοποιείται στα παραδοσιακά κανδήλια, συμβολίζει το Έλεος του Κυρίου μας, που όλοι τόσο έχουμε ανάγκη στις χαλεπές ημέρες που ζούμε. Έτσι αναλογιζόμενοι το πνευματικό όφελος που λαμβάνομε, αντιλαμβανόμαστε ότι υπερτερεί της προσπάθειας που χρειάζεται να καταβάλουμε για τα διατηρήσουμε αναμμένα.

Οι πιστοί βλέποντας τα κανδήλια αναμμένα, θα παρακινηθούν και θα φέρνουν λάδι στις εκκλησίες μας, όταν τελούμε γιορτές και μνημόσυνα. Ανάβοντας τα κανδήλια θα πρέπει να παίρνουμε όλα τα προστατευτικά μέτρα και ταυτόχρονα να διατηρούμε την εκκλησία καθαρή. Για το άναμμα των κανδηλιών καθώς και όλες οι σχετικές λεπτομερείς βρίσκονται μέσα στο ακόλουθο φυλλάδιο στο τέλος του άρθρου.

Στους παλαιούς Ναούς, το φως προερχόταν κυρίως από τα κανδήλια και τις λαμπάδες που ήταν αναμμένα. Αυτό το λιγοστό φως βοηθάει πολύ τον πιστό όχι μόνο να προσηλωθεί στην προσευχή αλλά και να μην αποσπάται η προσοχή του εύκολα. Έτσι είναι παράκλησις μου, να χρησιμοποιείτε το ελάχιστο φως στην εκκλησία. Περισσότερο φως θα έχουμε μόνον σε ειδικές περιπτώσεις όπου π.χ. οι πιστοί θα χρειάζεται να διαβάζουν από τα βιβλιαράκια τους.

Με πατρικές ευχές
ὁ Πάφου Τυχικός

ΤΟ ΚΑΝΔΗΛΙ
Θεολογικές και πρακτικές προτροπές

Κατεβάστε και εκτυπώστε το σχετικό φυλλάδιο: Πως ανάβουμε ένα κανδήλι

 Στους ιερούς Ναούς μας, στα Παρεκκλήσια και Ξωκκλήσια καθώς και στα σπίτια μας αλλά και στα κοιμητήρια συνηθίζουμε οι ορθόδοξοι να ανάβουμε κανδήλι και να το κρατάμε πάντοτε αναμμένο. Το κανδήλι συμβολίζει την Εκκλησία η οποία μεταδίδει το Θείο Έλεος αλλά και Φωτίζει τον καθένα που εισέρχεται και παραμένει μέσα σε Αυτήν. Το λάδι συμβολίζει το άπειρο έλεος του Θεού στους ανθρώπους που μακροθυμεί και ελεεί τον καθένα που με μετάνοια ζητάει συγχώρεση και σωτηρία της ψυχής του. Το φως συμβολίζει το Φως του Χριστού «Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου», το φως της Αναστάσεως όπου ο κάθε πιστός πρέπει να πορεύεται, ελπίζοντας έτσι στην αιώνια Ζωή, για εκείνον και τους δικούς του που έφυγαν από αυτή τη ζωή.

ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ-Κυριακή Γ' Λουκά

Ἕνας πλούσιος νεανίσκος, στὸ ἄκουσμα τῆς προτροπῆς τοῦ Χριστοῦ νὰ ἀπαρνηθεῖ τὰ πλούτη του, νὰ πουλήσει τὰ ὑπάρχοντά του καὶ νὰ τὰ μοιράσει στοὺς φτωχοὺς καὶ μετὰ νὰ ἀκολουθήσει τὸν Χριστό, «περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα». Βλέποντας ὁ Χριστὸς τὴ μεγάλη στενοχώρια τοῦ νεαροῦ, ἐπισήμανε στοὺς ἀκροατές του ὅτι εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ περάσει καμήλα ἀπὸ τρύπα βελόνας, παρὰ νὰ μπεῖ πλούσιος στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ (Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ).

 Τρομερὴ ἡ κουβέντα τοῦ Χριστοῦ! Οἱ ἀκροατές του ἐξεπλάγησαν. Ποιὸς εἶναι δυνατὸν νὰ σωθεῖ; εἶπαν. Φαίνεται μὲν ἀδύνατο αὐτὸ σὲ σᾶς, εἶπε ὁ Χριστός, μὰ ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ μεταβάλει τὰ πράγματα. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξει τὸ φρόνημα καὶ τῶν πλουσίων ἀκόμα. Γιατὶ τὸ πρόβλημα δὲν τοποθετεῖται ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἀκριβῶς στὸν πλοῦτο, ἀλλὰ στὴ φοβερὴ ὑποδούλωση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία ἀπόκτησής του καὶ κατοχῆς του. Ἡ ἐπιθυμία αὐτὴ καταργεῖ τὸ ὅριο μεταξὺ τοῦ σωστοῦ καὶ τοῦ λάθους, τὸ ἄριστο μέτρο ποὺ ὀφείλει νὰ ἔχει σὲ ὅλα ὁ ἄνθρωπος.

Συνήθως ὁ Χριστιανὸς πλούσιος ξεγελάει τὸν ἑαυτό του, λέγοντας ὅτι θέλει πολλὰ λεφτά, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ βοηθάει τάχα περισσότερο τοὺς φτωχούς. Κάνοντας μερικὲς φιλανθρωπίες, ἐπαναπαύεται. Ἀποκοιμίζει ἔτσι τὴ συνείδησή του, δικαιολογεῖ τὸ πάθος του γιὰ ἀπεριόριστη ἀπόκτηση ἀγαθῶν, «ἀεὶ προσλαμβάνειν ζητῶν. Τοιαύτη γὰρ ἡ τοῦ πλουτεῖν νόσος», τὸ νὰ μὴν ἔχει ὅριο στὸ νὰ ζητάει περισσότερα.

ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ-Υπέροχο αφιέρωμα των πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ

                              

Αν δεν σπάσεις τα μούτρα σου, δεν τριφτείς σαν τη λεμονόκουπα δεν τα μαθαίνεις.

"Έπεσα σηκώθηκα,έπεσα σηκώθηκα,έπεσα σηκώθηκα,έπεσα σηκώθηκα,έπεσα σηκώθηκα. Θα μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέει αυτή τη λέξη. Όχι από τη μια μέρα στην άλλη. Πέρασαν χρόνια αυτό το οποίο ζω σήμερα. Χρόνια! Με λόγια παχυά,θεωρίες,μπλα,μπλα,μπλα δεν τα μαθαίνεις. Αν δεν σπάσεις τα μούτρα σου, δεν τριφτείς σαν τη λεμονόκουπα δεν τα μαθαίνεις. Γι'αυτό είπαν και οι Πατέρες θα χύσεις αίμα και θα πάρεις πνεύμα."

Γέροντας Αγάθων Κωνσταμονίτης

πηγή

Η ΚΑΛΗ ΦΗΜΗ(Κυριακή ΙΓ'Λουκά)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 Η ανθρώπινη φιλοδοξία, αγαπητοί μου αδελφοί, μας οδηγεί συχνά στο να θέλουμε με κάθε τρόπο να έχουμε καλή φήμη ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Γαλάτες, οι οποίοι επιδίωκαν με την τήρηση των εθίμων του μωσαϊκού νόμου, να καταδείξουν ότι αυτοί είναι οι αυθεντικοί εκφραστές του χριστιανικού ήθους, επισημαίνει ότι « Όσοι θέλουν να αποκτήσουν καλή φήμη στους ανθρώπους, αυτοί σας υποχρεώνουν να περιτέμνεσθε, με μόνο σκοπό να μην καταδιώκονται από τους Ιουδαίους εξαιτίας του σταυρού του Χριστού» (Γαλ. 6, 12).

Η τήρηση των ιουδαϊκών εθίμων ήταν ένα τέχνασμα για να αποφύγουν οι επικεφαλής της χριστιανικής κοινότητας τους διωγμούς στο πρόσωπό τους από τους Ιουδαίους. Η αποδοχή των ανθρώπων τοποθετήθηκε ψηλότερα από ό,τι ήταν ουσιαστικό για τη σωτηρία και οι χριστιανοί της κοινότητας φορτώθηκαν με ένα περιττό βάρος, εξαιτίας των ηγετών τους.

Χωρίς να το συνειδητοποιούν οι επικεφαλής της κοινότητας εξέλαβαν τη δική τους επιβίωση και ανάγκη για αποδοχή ως αφορμή για να δυσκολέψουν την ζωή των άλλων. Συχνά και εμείς, και όχι μόνο στην εκκλησιαστική μας ζωή, δυσκολεύουμε τους άλλους όχι για να τους βοηθήσουμε να βρούνε την αλήθεια της πίστης, αλλά για να διευκολύνουμε τη δική μας ζωή, να μας θεωρήσουν ξεχωριστούς και ικανούς. Όσο όμως ψηλότερα ανεβάζουμε τους εαυτούς μας στηριγμένοι στο ασήμαντο και την αποθέωσή του, τόσο οι ίδιοι απομακρυνόμαστε από το αληθινό περιεχόμενο της πίστης μας και γινόμαστε υπαίτιοι και οι άλλοι να πονούν.

Η καλή φήμη δώρο Θεού
Η καλή φήμη δεν είναι αποτέλεσμα των ικανοτήτων και των χαρισμάτων μας. Έρχεται ως ευλογία του Θεού και της χάριτός Του, όταν οι άνθρωποι πρόκειται να ωφεληθούν από την παρουσία μας. Η δόξα των ανθρώπων είναι παγίδα και την ίδια στιγμή περιττή κατάσταση.

Χρύσανθος Μαχαιριώτης: Ο άνθρωπος που έδωσε τα ράσα του στον Αυξεντίου

       Γέροντας Xρύσανθος Μαχαιριώτης.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το όνομα αυτό; Ποιος από μας δεν έχει ακούσει την ιστορία του Γρηγόρη Αυξεντίου, που κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, βρήκε καταφύγιο στην Ιερά Μονή του Μαχαιρά, ξεγελώντας τους Άγγλους Αποικιοκράτες;

Ήταν Φεβρουάριος του 1956. Ο Σταυραετός του Μαχαιρά, αναρρώνει στο ιστορικό μοναστήρι, μετά από εγχείρηση, και πάνω από 100 Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες ζώνουν το μοναστήρι. Μεταμφιεσμένος σε καλόγηρο, με γενειάδα και ράσο, παρουσιάστηκε στον Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πάτερ-Xρύσανθος Μαχαιριώτης».

Το όνομα που χρησιμοποίησε ωστόσο, δεν ήταν καθόλου τυχαίο, καθώς στο μοναστήρι τότε υπήρχε στ’ αλήθεια ο Πάτερ Χρύσανθος, ο οποίος σήμερα και για τα τελευταία 50 χρόνια ζει σ’ ένα μοναστήρι, στην κορφή ενός βουνού, στην περιοχή του Ξυλόκαστρου, στην Ελλάδα. Το AlphaNewsLive τον συνάντησε.

Είναι ο άνθρωπος που του χάρισε, το όνομα, τα ράσα αλλά και την ταυτότητα του, παραχωρώντας του τη θέση που είχε ο ίδιος στη Μονή. Τον άνθρωπο αυτό συναντήσαμε 63 χρόνια μετά την έναρξη του ένδοξου απελευθερωτικού αγώνα. Στα 90 του χρόνια μιλά για πρώτη φορά και κάνοντας μία κατάθεση ψυχής, εξιστορεί γεγονότα που παραμένουν ανεξίτηλα στη μνήμη του, και χαραγμένα στη ψυχή του     

   

                        

Ποιος είναι όμως ο  Ιερομόναχος Χρύσανθος Μαχαιριώτης;

Βρέθηκα σε ένα υπέροχο λιβάδι, ανθώνα! Και είχα δίπλα μου τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ...

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης (1920-1991)

Άκου να δεις… Αν δεν μπορείς να καταλάβεις κάτι στη Γραφή, δεν το αγγίζεις διανοητικά. Όπως όταν τρως ψάρι αφήνεις το κόκκαλο στην άκρη… Έτσι θα το αφήνεις και συ!
Μέχρι να σου αποκαλύψει ο Κύριος περί αυτού. Κάποτε…δεν μπορούσα να καταλάβω τί είναι αυτή η γη των Πραέων που λέει η Αγία Γραφή.
Το άφησα… Και μιά μέρα, εν ώρα προσευχής, βρέθηκα σε ένα υπέροχο λιβάδι, ανθώνα! Και είχα δίπλα μου τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Και μου λέει:
- Πάμε Πάτερ Ιάκωβε.
Του απαντώ:
- Που να πάμε Άγιε μου Σεραφείμ, θα πατήσουμε και θα χαλάσουμε αυτά τα υπέροχα λουλούδια!
Και μου απάντησε:
- Πάτερ Ιάκωβε πάτα τα άφοβα… δεν χαλάνε! Είναι άφθορα!
Αυτή εδώ είναι η γη των Πραέων που όλα είναι άφθορα… και ήρθα να σε ξεναγήσω!
Και έτσι μου γνώρισε ο Κύριος τη Γη των Πραέων. Έτσι θα κάνεις!..

πηγή

Συνέντευξη με την κ.Ευσταθία Ρουσογιαννάκη, πνευματικό τέκνο του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη.

                       

Αγ. Ιάκωβος προς τον διάβολο: "Είμαι υποπόδιο του Κυρίου μου". Συμβουλές για την οικογένεια.

Συνέντευξη με την κυρία Ευσταθία Ρουσογιαννάκη, πνευματικό τέκνο του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη.

Θαυμαστό περιστατικό, το οποίo έγινε σ’ έναν δικαστικό, πνευματικό παιδί του Αγίου γέροντος Ιακώβου

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Πριν από μερικά χρόνια( διηγείται η κυρία Μαρία Φούκα-Ρουμπάνη),
όταν ακόμη ζούσε ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαβίδ (μακαριστός τώρα)π. Κύριλλος, ήλθε στο σπίτι μου.
Συζητούσαμε και μου έλεγε ότι δικαστικοί, που ήταν πνευματικά παιδιά του γέροντος Ιακώβου, πάντα ζητούσαν την βοήθειά του, για να δικάζουν σωστά, και όταν ζούσε και όταν έφυγε απ’ την ζωή.
Ανέφερε και το εξής περιστατικό, το οποίo έγινε σ’ έναν δικαστικό, πνευματικό παιδί του μακαριστού γέροντος Ιακώβου.
Ο δικαστικός αυτός είχε να δικάση μία πολύ δύσκολη και “μπερδεμένη” υπόθεση.
Έκανε πολλή προσευχή στον Θεό να τον βοηθήση να βγάλη την σωστή απόφαση.
Ζήτησε και από το μακαριστό γέροντά του
Ιάκωβο να τον βοηθήση.
Μέχρι την παραμονή της εκδίκασης της υπόθεσης, ακόμη δεν είχε βρη άκρη.
Υπήρχαν πολλά στοιχεία που τον προβλημάτιζαν.Άραγε, ποιοι ήταν οι ένοχοι και ποιοι οι αθώοι;
Αν έβγαζε λάθος απόφαση; Αν υπήρχαν ψευδομάρτυρες; Αν αδικούσε κάποιον;
Όλη την νύχτα προσευχόταν και ζητούσε την βοήθεια του μακαριστού γέροντά του Ιακώβου.

Την ημέρα της εκδίκασης της υπόθεσης πήγε να πάρη το αυτοκίνητό του να πάη στα Δικαστήρια. Όμως ήταν αδύνατον!
Το αυτοκίνητο, για άγνωστο λόγο,δεν έπαιρνε μπροστά. Απελπίστηκε.
Έτρεξε να βρη ταξί.Δυστυχώς, ούτε ταξί εύρισκε.
Η ώρα περνούσε και είχε αγωνία να φθάση στα Δικαστήρια.

Η κό­λα­ση δεν μπο­ρεί να γί­νει ελ­κυ­στι­κή, οπό­τε ο διά­βο­λος...

"Η κό­λα­ση δεν μπο­ρεί να γί­νει ελ­κυ­στι­κή, οπό­τε ο διά­βο­λος κά­νει ένα ελ­κυ­στι­κό δρό­μο προς τα εκεί..."

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

πηγή

Ένας από τους μάρτυρες του ζωντανού Θεού μας που χάρισε ο Χριστός στην Εκκλησία Του(Όσιος Ιάκωβος)

 Μνήμη του αγαπημένου οσίου Γέροντος Ιακώβου του εν Ευβοίᾳ σήμερα, η επομένη ημερολογιακά μετά την εις Κύριον οσιακή εκδημία του, την 21η Νοεμβρίου 1991.

 Έχουν γραφεί και γράφονται πολλά για τον όσιο αυτόν της εποχής μας, δεδομένου ότι πάμπολλοι ήταν εκείνοι που ήλθαν σ’ επαφή μαζί του, τον άκουσαν, τον είδαν, τον παρατήρησαν καλά, τον ψηλάφησαν, αλλά λιγότεροι εκείνοι που είχαν ανοικτές τις πνευματικές τους αισθήσεις για να οσφρανθούν και να γευτούν την αγιότητα που εξέπεμπε, ώστε να παρακινηθούν ακόμη περισσότερο στον αγώνα της μετανοίας και της πνευματικής τους προκοπής. Διότι ως γνωστόν η συναναστροφή με έναν άγιο δεν φέρνει αυτονόητα την επί τα βελτίω διάθεση ενός ανθρώπου. Η συναναστροφή μπορεί να είναι επιφανειακή, σαν ένα θέαμα ενός «παράδοξου» γεγονότος, αλλά μπορεί επίσης να είναι μία ώρα χάρης Θεού – εκεί που υπάρχει στον άνθρωπο ετοιμότητα συνάντησης με Εκείνον.

Αυτό που θα θέλαμε να σημειώσουμε είναι ένα περιστατικό μαζί του, όπου είπε σε μία μικρή ομάδα που τον είχαμε επισκεφτεί το 1989, το πώς προκλήθηκε από μία (μακαριστή πια) συγγραφέα (που κι εκείνη είχε έλθει μαζί με κάποιους επιστήμονες λίγο καιρό πρωτύτερα από εμάς) για την ύπαρξη ή μη του Θεού στην εποχή μας.

«”Υπάρχει Θεός, Γέροντα;” με ρώτησε», είπε ο όσιος, «κι εγώ της απάντησα:

 «Ζει Κύριος ο Θεός, κ. ..., ζει Κύριος ο Θεός!»

 Προφανώς η μακαριστή συγγραφέας, γνωστή για την ορθόδοξη πίστη της και την ομολογιακή διάθεσή της, δεν αμφισβητούσε τον Θεό. Ευρισκόμενη μαζί με άλλους, που ίσως δεν είχαν την ίδια πίστη μ’ εκείνην, θέλησε να εκμεταλλευτεί τον όσιο Γέροντα για να αποσπάσει μία απάντηση, η οποία θα ήταν έκφραση της αγίας βιοτής του, μία μαρτυρία κυριολεκτικά ενός ανθρώπου που είχε γεύση και αίσθηση Θεού. 

Πόσες φορές άλλωστε δεν έχουμε διαβάσει ή ακούσει για παρόμοιες καταστάσεις, ακόμη και στο Γεροντικό, όπου άνθρωποι της Εκκλησίας επισκεπτόμενοι οσίους ασκητές τούς πείραζαν κατά κάποιον τρόπο, προκειμένου ακριβώς να αποσπάσουν μία ομολογία, η οποία θα τους οδηγούσε σε αποκάλυψη του θησαυρού της καρδιάς τους; Όλοι για παράδειγμα έχουμε διαβάσει για το «πείραγμα» που έκαναν συνασκητές του μεγάλου οσίου Μωυσέως του Αιθίοπος, οι οποίοι τον «κέντριζαν» λέγοντάς του «εσύ δεν είσαι ο Μωυσής, ο εγωιστής, ο πόρνος, ο μοιχός, ο φιλήδονος;». Για να εισπράξουν την απάντηση: «Ναι, πράγματι εγώ είμαι. Εύχεσθε ο Θεός να μου δώσει μετάνοια». 

Η πρόκλησή τους δηλαδή γινόταν με καλοπροαίρετη διάθεση, για να αποκαλυφθεί το πνευματικό ύψος του αββά Μωυσή.

 Κάτι παρόμοιο λοιπόν πρέπει να έγινε και με τη συγγραφέα σε σχέση με τον όσιο Ιάκωβο. Η ερώτησή της δεν προϋπέθετε απιστία, αλλ' ήταν πρόκληση να «κλέψει» η πιστή αυτή γυναίκα κάτι από τον κρυμμένο θησαυρό του αγίου, κι ίσως – το πιθανότερο όπως είπαμε - να του δώσει την αφορμή να μιλήσει για την εμπειρία που είχε του Θεού, ώστε να ακούσουν και να ωφεληθούν οι γνωστοί και φίλοι της. Και πράγματι, αυτό και έγινε. Ενώ φάνηκε ότι «πειράχτηκε» ο όσιος – αυτή ήταν η αίσθηση που απεκόμισα εκείνην τη στιγμή – όμως με τη βροντώδη φωνή του της απάντησε με τον παραπάνω τρόπο: «Ζει Κύριος ο Θεός, κ. ..., ζει Κύριος ο Θεός!».

...𝜑𝜏ά𝜉𝛼𝜇𝜀 𝜎𝜏𝜂 𝜎𝜂𝜇𝜀𝜌𝜄𝜈ή 𝜋𝛼𝜌𝛼𝜁ά𝜆𝜂 𝜅𝛼𝜄 𝜅𝜌έ𝜇𝜀𝜏𝛼𝜄 𝛼𝜋ό 𝜇𝜄𝛼 𝜅𝜆𝜔𝜎𝜏ή ό𝜆𝜂 𝜂 𝜋𝜌𝜊𝜅𝜊𝜇𝜇έ𝜈𝜂 𝛼𝜈𝜃𝜌𝜔𝜋ό𝜏𝜂𝜏𝛼...

𝛫𝛼𝜏𝛼𝜈𝜏ή𝜎𝛼𝜇𝜀 𝜒𝜊ί𝜌𝜊𝜄 𝜎𝜄𝜒𝛼𝜇𝜀𝜌𝜊ί, 𝛿𝜊𝜎𝜇έ𝜈𝜊𝜄 𝜎𝜏𝜄ς 𝜋𝜄𝜊 𝛽𝜌ώ𝜇𝜄𝜅𝜀ς 𝜂𝛿𝜊𝜈ές, 𝛼𝛿𝜄ά𝜈𝜏𝜌𝜊𝜋𝜊𝜄, 𝜋𝜆𝜀𝜊𝜈έ𝜒𝜏𝜀ς, 𝜃𝜀𝜊𝜇ί𝜎𝜂𝜏𝜊𝜄, ά𝜎𝜋𝜆𝛼𝜒𝜈𝜊𝜄, 𝜏𝜌𝜀𝜆𝜊ί 𝛾𝜄𝛼 𝜏𝛼 𝜆𝜀𝜑𝜏ά, 𝛾𝜀𝜇ά𝜏𝜊𝜄 𝛼𝜆𝛼𝜁𝜊𝜈𝜀ί𝛼 𝛾𝜄𝛼 𝜏𝜂𝜈 𝜀𝜋𝜄𝜎𝜏ή𝜇𝜂 𝜇𝛼ς, 𝜔ς 𝜋𝜊𝜐 𝜑𝜏ά𝜉𝛼𝜇𝜀 𝜎𝜏𝜂 𝜎𝜂𝜇𝜀𝜌𝜄𝜈ή 𝜋𝛼𝜌𝛼𝜁ά𝜆𝜂 𝜅𝛼𝜄 𝜅𝜌έ𝜇𝜀𝜏𝛼𝜄 𝛼𝜋ό 𝜇𝜄𝛼 𝜅𝜆𝜔𝜎𝜏ή ό𝜆𝜂 𝜂 𝜋𝜌𝜊𝜅𝜊𝜇𝜇έ𝜈𝜂 𝛼𝜈𝜃𝜌𝜔𝜋ό𝜏𝜂𝜏𝛼

 ΠΗΓΗ

ΠΑΙΔΊ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ ΕΝΑΣ ΑΓΥΡΤΗΣ ΝΑ ΠΛΑΝΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...

 Το 1988 βρισκόμουν στο Άγιον Όρος και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Διονυσίου για πνευματικούς λόγους.
Όταν έφευγα, με παρακάλεσαν τόσο ο Γέροντας της Μονής ο μακαριστός Γέροντας Χαράλαμπος, όσο και οι πατέρες, να πάρω στο αυτοκίνητό μου και να εξυπηρετήσω καθώς θα πήγαινα για την Αθήνα, ένα Μοναχό της Μονής, τον Πάτερα Ιλαρίωνα, για να πάρει απάντηση σ’ ένα πνευματικό θέμα που τον απασχολούσε από τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο της Ευβοίας.
Πρώτη φορά άκουγα εγώ τότε γι’ αυτόν τον Άγιο Γέροντα.Μου έκανε εντύπωση·
Ένα ολόκληρο Άγιον Όρος, με τόσους σοφούς και άγιους πατέρες, ανέθεταν την πνευματική λύση του θέματος του Μοναχού αυτού, σ’ ένα Γέροντα έξω από το Άγιον Όρος.

Πραγματικά τον πήρα με το αυτοκίνητό μου και σκέφτηκα εκεί που θα τον άφηνα να πάει με το καραβάκι για να φτάσει στο Μοναστήρι, λέω, ένα Μοναχό που θυσίασε τη ζωή του ολόκληρη στον Χριστό να τον αφήσω να παιδεύεται να πάει με συγκοινωνίες;Θα κάνω τον κόπο να τον πάω εγώ.
Και στον δρόμο σκέφτηκα και συμφεροντολογικά, γιατί εκείνη την εποχή παρότι δεν ντρέπομαι να το πω ούτε το λέω με καύχημα είχα μια λαμπρή καριέρα στην Αθήνα ως νομικός σύμβουλος σε μεγάλη Τράπεζα, σε ιδιωτικές υποθέσεις, κάτι που ενδεχομένως να ζήλευαν κάποιοι –με εν Χριστώ καύχηση το λέω συγχωρέστε με– αλλά άρχισα να σκέφτομαι και τον μοναχισμό ως μέσο σωτηρίας αλλά και τον γάμο. Σκεπτόμουν και τα δυό κι έλεγα, ο Θεός να με φωτίσει... Ήμουν όμως στο σταυροδρόμι. Μιάς που αυτός ο Γέροντας είναι άνθρωπος του Θεού, δεν τον ρωτώ και ’γω για μένα, σκέφτομαι, τι θα είναι ωφέλιμο για την ψυχή μου;

Πράγματι, όταν φτάσαμε στο Μοναστήρι, ο Άγιός μας Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης βρισκόταν στον Άγιο Χαραλάμπο.Σουρούπωνε.
Του είπα· «Γέροντα να πάρω κι εγώ την ευχή σας; Θα αφήσω τον Μοναχό εδώ και θα συνεχίσω για την Αθήνα».
Τότε με κοίταξε και μου λέει:
«Αυτό το παιδί τι θα το κάνουμε; Μοναχό θα το κάνουμε;Να –λέει– κι αυτός ο πατέρας της Νομικής ήτανε.Και μου δείχνει έναν άλλον μοναχό.
(Ούτε πρόλαβα να του πω εγώ τίποτε.)

Μητέρα όλων των αιρέσεων, είναι η επιθυμία της φιλαρχίας.

Μέγας Βασίλειος
 Ο διάβολος αφού είδε ότι με τους διωγμούς η Εκκλησία άκμαζε περισσότερο, μετέστρεψε τον πόλεμό του και δεν πολεμάει πλεόν φανερά, αλλά μας τοποθετεί κρυφές ενέδρες και οι διώξεις γίνονται πλέον με αιρέσεις, από ανθρώπους που φέρουν τον όνομα του Χριστιανού.

Ιερός Χρυσόστομος
 Η ψυχή του αιρετικού είναι σαν ένας αγριότοπος, όπου βλαστάνει η φυτεία της πλάνης. Η φυτεία αυτή προέρχεται από την άτοπη διανοητική περιέργεια. Ποτίζεται από την εσωτερική υπερηφάνεια. Θεριεύει από την μεγάλη φιλοδοξία. Μητέρα όλων των αιρέσεων, είναι η επιθυμία της φιλαρχίας.

 Όπως οι κακές (πλανεμένες) διδασκαλίες οδηγούν συνήθως σε ακάθαρτη ζωή, έτσι και η διεφθαρμένη ζωή, γέννησε κακές διδασκαλίες.

 Αμαρτωλή ζωή γεννά εσφαλμένα δόγματα για την πίστη. Η βρώμικη ζωή στέκει εμπόδιο για τα υψηλά δόγματα, διότι δεν αφήνει να λειτουργεί η διορατική δύναμη της διανοίας. Όποιος επιδιώκει την αλήθεια, οφείλει να καθαριστεί προηγουμένως από τα πάθη.

 Δεν πρέπει να μισούμε τους αιρετικούς, αλλά την αίρεση. Δεν αποστρέφομαι τον άνθρωπο τον αιρετικό, αλλά την αίρεση. Την πλάνη μισώ και θέλω να αποσπάσω τον άνθρωπο απ' αυτήν. Και ο γιατρός προσπαθώντας να γιατρέψει τον ασθενή, δεν πολεμάει το σώμα, αλλά αφαιρεί την νόσο του σώματος. Και εγώ λοιπόν, αν χτυπήσω τους αιρετικούς, δεν πολεμάω τους ανθρώπους αυτούς, αλλά την πλάνη τους και θέλω να την ξεριζώσω και να καθαρίσω την βρωμιά.

 Να μην συγκαταβαίνουμε στους αιρετικούς σε κανένα πράγμα, ούτε σε φαγητό, ούτε ποτό, ούτε φιλία, ή σχέση ή αγάπη ή ειρήνη και όποιος απατηθεί και συγκαταβαίνει μ' αυτούς, γίνεται ξένος προς την Εκκλησία. Όποιοι συντρώγουν με τους αιρετικούς, γίνονται εχθροί του Χριστού. Εχθροί του Θεού δεν είναι μόνο οι αιρετικοί, αλλά και αυτοί που επικοινωνούν με τους αιρετικούς.

Και μόλις φάνηκε το λείψανο, μια συγκλονιστική κραυγή ακούστηκε: "Άγιος, άγιος. ..είσαι Αγιος !

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης( 1920-1991)

Νύχτα της 20ης Νοεμβρίου πρωί της 21ης.
Ήρθε η ώρα να τελειώσει το μαρτύριο της ζωής αυτής. Αγρύπνησε το τελευταίο του βράδυ. Λειτούργησε την επομένη για τα Εισόδια της Παναγίας και λίγο μετά το μεσημέρι άφησε σαν πουλάκι την ψυχή του, την εξαγνισμένη απο στο καμίνι της άσκησης και της γεμάτης ταπείνωσης αγάπης.

Την ημέρα της κηδείας του το πρόσωπο του Αγίου είχε μια ιλαρότητα και φωτεινότητα.Έγινε πιο ζωντανός από ζωντανός. Δεν έπαθε ακαμψία, ούτε πάγωσε.Καταλύθηκε ο φυσικός νόμος.

Ο κόσμος που έφτασε στο μοναστήρι ήταν αμέτρητος.Ο επίσκοπος ζήτησε να υψώσουν το φέρετρο για να το δει ο κόσμος.Και μόλις φάνηκε το λείψανο, μια συγκλονιστική κραυγή ακούστηκε: "Άγιος, άγιος. ..είσαι Αγιος !

πηγή

Η Παναγία Σπηλιανή στην Σάμο

Βορειοδυτικά της πόλης του Πυθαγορείου στη Σάμο, σε ένα λόφο σε υψόμετρο 125 μέτρα, μέσα σε μια σπηλιά, βρίσκεται η μικρή εκκλησία αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου, γνωστή ως Παναγία Σπηλιανή.

Είναι μέρος ενός μοναστηριακού συγκροτήματος που αποτελεί μετόχι του γνωστού Μοναστηριού της Παναγίας Χοζοβιώτισσας που βρίσκεται στην Αμοργό.
Στο σπήλαιο της Παναγίας Σπηλιανής έχει μήκος περίπου 120 μέτρα και το εκκλησάκι κατευνάστηκε κατά τον 17ο αιώνα.

Ωστόσο το σπήλαιο από την αρχαιότητα είχε ρόλο στην τοπική ιστορία, καθώς συνδέεται με τον Πυθαγόρα, την Σίβυλλα Φυτώ ενώ στους βυζαντινούς χρόνους ήταν χώρος ασκητισμού.
Η ραγισμένη μαρμάρινη εικόνα της Παναγίας με ιστορία 400 ετών, που βρίσκεται ενσωματωμένη πάνω στο βράχο, είναι αυτή που προσελκύει τους πιστούς. Είναι συνδεδεμένη με πολλές ιστορίες και θρύλους. Αποκαλείται Παναγιά Καληαρμενήτισσα, καθώς σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση όταν εκλάπη από πειρατές, αν και μαρμάρινη επέστρεψε πίσω επιπλέοντας.

Στο μικρό πλάτωμα έξω από το σπήλαιο, είναι τα κτίρια του μοναστηριού και δίδυμη εκκλησία, η βόρεια αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου (ή στον Απόστολο Θωμά) και η νότια στον Άγιο Γεώργιο.

ΠΗΓΗ

 

Για τους αμφισβητίες των Εισοδίων της Θεοτόκου στον Ναό.

Πολλοί σήμερα αμφισβητούν την Εορτή αυτή ως μη πραγματικό γεγονός επειδή δεν αναφέρεται πουθενά στην Καινή Διαθήκη. Την θεωρούν ως μια φανταστική διήγηση μετέπειτα ψευδεπίγραφων Ευαγγελίων και συγκεκριμένα του λεγόμενου Πρωτοευαγγελίου του Ιακώβου, τέλος του Β' αιώνα.
Είναι όμως έτσι;
Ναι πράγματι δεν αναφέρεται πουθενά στην Καινή Διαθήκη, γιατί η Καινή Διαθήκη αρχίζει να διηγείται τα γεγονότα έξι μήνες προ της Ασπόρου Συλλήψεως του Χριστού.
Το ότι δεν αναφέρεται δεν σημαίνει ότι και δεν έγινε, έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα στην Καινή Διαθήκη, όπως την διαμονή του Απ. Παύλου στην 'Ερημο της Αραβίας μετά την θαυμαστή μεταστροφή του στον Χριστιανισμό.
Πουθενά στις Πράξεις των Αποστόλων δεν αναφέρεται αυτό, ενώ αναφέρονται πάρα πολλές λεπτομέρειες της ζωής του και του έργου του.
Και όμως μας το αναφέρει αυτό ο ίδιος ο Απ. Παύλος στην Επιστολή του προς Γαλάτας.

Όπως επίσης και το ότι είναι γραμμένο σε ένα μη Κανονικό βιβλίο δεν αναιρεί το συγκεκριμένο γεγονός, όταν μόνο γιαυτό και όχι για τα υπόλοιπα, υπάρχει η Μαρτυρία της Εκκλησίας και του Αγίου Πνεύματος.
Έχουμε τέτοιο παράδειγμα από την Επιστολή του Αδελφόθεου Ιούδα.
Εκεί μας αναφέρεται ένα γεγονός για τον Μωϋσή το οποίο δεν είναι γραμμένο πουθενά στην Παλαιά Διαθήκη. Την διαμάχη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ με τον Σατανά για το Σώμα του Μωϋσέως.
Και όμως αυτό προέρχεται ως προφορική παράδοση από τα λεγόμενα Απόκρυφα Βιβλία του Μωϋσή.
Έτσι λοιπόν υπήρχε και στην Πρώτη Αποστολική Εκκλησία η προφορική παράδοση της Εισόδου από τριών ετών και διαμονής της Μαριάμ για έντεκα χρόνια στον Ναό.
Μας το μαρτυρεί ο Άγιος Ευόδιος πρώτος Επίσκοπος της Αντιόχειας μετά τον Απόστολο Πέτρο «Σέ ἡλικία τριῶν ἐτῶν ἡ Μαρία παρουσιάσθηκε στό ναό καί ἔμεινε ἐκεῖ ἕνδεκα χρόνια».
Μαρτυρία Αποστολικών χρόνων λοιπόν και όχι αιώνες μετά.

Δεν ήταν κάτι το μοναδικό τότε να αφιερώνει κάποιος το παιδί του στον Ναό, να το τάζει όπως θα λέγαμε σήμερα. Έχουμε τέτοια παραδείγματα αφιερωμένων μικρών παιδιών στην Π. Διαθήκη, όπως του Προφήτη Σαμουήλ.
Στην μια πλευρά των κοιτώνων του Ναού διέμεναν τα αφιερωμένα αγόρια, τα λεγόμενα Τεκνία τα οποία βοηθούσαν τους ιερείς στις θυσίες των ζώων και στην άλλη τα αφιερωμένα κορίτσια οι λεγόμενες Παρθένες Κόρες, οι οποίες και φρόντιζαν για την καθαριότητα και την ευπρέπεια του Ναού. Αυτές αναχωρούσαν για πάντα από τον Ναό και επέστρεφαν στην οικογένεια τους με την αρχή της εμμήνου ρύσεως.
Εκεί ή παντρευόταν ή έμεναν δια βίου αφιερωμένες στον Θεό (από αυτές προέκυψε και η Τάξη των Παρθένων της Εκκλησίας).
Και αν ήταν ορφανές, οι Ιερείς τις αρραβώνιαζαν με κάποιον από την ίδια φυλή τους μέχρι να ενηλικιωθούν και να τις παντρευτούν.
Σίγουρα θα εκλεγόταν από τους Ιερείς κάποιος Ενάρετος Μνηστήρ και Προστάτης των ταυτόχρονα, ως ορφανές μέχρι τον γάμο.
'Ηταν μεγάλη τιμή και ευλογία να λάβει κάποιος ως σύζυγο μια αγιασμένη και αναθρεμμένη στο Ναό του Θεού Παρθένα Κόρη.
Σε αυτή την περίπτωση της Ορφάνιας και της Μνήστευσης με τον Ιωσήφ ανήκε και η Παρθένος Κόρη Μαριάμ.

Και πάμε στο πιο δύσκολο σημείο το οποίο αδυνατούν να δεχθούν κάποιοι.
Αναφέρεται ότι η Παρθένος Μαρία κατά το διάστημα της διαμονής της στον Ναό βρισκόταν στα Άγια των Αγίων, στα οποία μόνο ο Αρχιερέας και κανένας άλλος δεν μπορούσε να εισέλθει και αυτός μόνο μια φορά τον Χρόνο. Εκεί θεωρούσαν ότι ήταν η Παρουσία του Θεού, όπου πολλοί Αρχιερείς είδαν Αγγέλους. Κάποιοι Αρχιερείς έπεφταν και νεκροί λόγω των προσωπικών αμαρτιών τους ή του Λαού, γι αυτό όλοι δενόταν με σκοινί πριν μπουν μέσα, για να τους τραβήξουν αν πέθαιναν εκεί.
Ρωτούν λοιπόν οι αμφισβητίες ''Πώς λοιπόν μπορείτε να λέτε, ότι ένα μικρό κορίτσι έζησε μέσα σε αυτόν τον τόσο Ιερό Χώρο;''
Θα τους κάνω αρχικά αυτών των ανθρώπων μια ερώτηση με τον τρόπο που τους αρέσει να σκέφτονται, με την λογική τους.
Αυτός ο χώρος δεν καθαριζόταν ποτέ; Όταν ο Αρχιερέας έμπαινε μέσα μια φορά τον χρόνο έβγαινε έξω γεμάτος αράχνες και σκόνες;
Δεν θα έπρεπε κάποιος- κάποια να καθαρίζει αυτόν τον χώρο;
Σίγουρα όχι κάποιος ενήλικας, ο οποίος όσο καθαρός και να ήταν σώμα και πνεύμα, πάντα θα τον έλεγχε η συνείδηση του ως ανάξιου να εισέλθει εκεί μέσα.
Η καλύτερη λύση ήταν ένα Αθώο, Αμόλυντο και γεμάτο Χάρη μικρό παιδί.