Ένα δίδαγμα ζωής για να δίνουμε σημασία ακόμα και στο λεπτό της επίγειας ζωής μας

Κάθε λεπτό κι ένας άνθρωπος φεύγει από τη ζωή .
Η σειρά δεν έχει ηλικία .
Η σειρά αυτή δεν έχει αξιώματα, πλούσιους και φτωχούς
Η σειρά αυτή δεν έχει μορφωμένους και αμόρφωτους
Η σειρά αυτή δεν έχει πολιτισμένους και απολίτιστους.
Από τη σειρά αυτή ουδείς θα ξεφύγει..
Βλέποντας αυτή τη φωτογραφία ας αναρωτηθούμε για πολλά μέσα μας!
Ένα δίδαγμα ζωής για να δίνουμε σημασία ακόμα και στο λεπτό της επίγειας ζωής μας .

πηγή

Ευχή εις τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό του Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Ο μοναχός Σάββας Λαυριώτης (1837 - 20 Σεπτεμβρίου 1902),γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Ρουμανίας φημίζονταν για την καθαρή του ζωή, την υψηλή πολιτεία του και την αγαθότητά του ήταν σεβαστός και αγαπητός απ’ όλους. 

 Ποτέ δεν τον έβλεπες σκυ­θρωπό, κατσούφη, κακομοίρη, αλλά χαρούμενο και ταπεινό. Φορούσε πάντα απλά ενδύματα και μιλούσε μ’ ευγένεια ψυχής μεγάλη και προ­σήνεια. Είχε το χάρισμα της νοεράς προσευχής. Άνθρωποι που τον πλησίαζαν, μοναχοί και λαϊκοί, με ψυχικά ή σωματικά προβλήματα, στενοχωρημένοι και ταραγμένοι από ανθρώπους ή δαίμονες, έβρισκαν υπέροχη παραμυθία από την πηγαία αγάπη του και τη θεοχαρίτωτη σοφία του.

  Το κομποσχοίνι δεν το άφηνε από το χέρι του. Η ομιλία του ήταν γλυκιά και ελκυστική σαν τον μαγνήτη, λέει ο μοναχός Ειρήναρχος Προδρομίτης (+1901) περί αυτού.
Είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Αθωνίτισσα Θεοτόκο. Συχνά έλεγε τους ωραιότατους Χαιρετισμούς της. Επίσης αγαπούσε να λέει την ευχή του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, την οποία, λέγεται, ότι και ο ίδιος έλεγε καθημερινά:

 Κύριε ὁ Θεός μου, ὁ μέγας καὶ φοβερὸς καὶ ἔνδοξος, ὁ πάσης ὁρωμένης καὶ νοουμένης κτίσεως Δημιουργός, ὁ φυλάσσων τὴν διαθήκην σου καὶ τὸ ἔλεός σου τοῖς ἀγαπῶσί σε καὶ φυλάσσουσι τὰ προστάγματά σου, καὶ νῦν καὶ πάντοτε εὐχαριστῶ σοι, πασῶν ἕνεκα τῶν εἰς ἐμὲ γενομένων εὐεργεσιῶν σου φανερῶν καὶ ἀφανῶν. 

 Καὶ μέχρι τοῦ νῦν αἰνῶ καὶ δοξάζω καὶ μεγαλύνω σέ, ἀνθ’ ὧν ἐθαυμάστωσας ἐπ’ ἐμοὶ τὰ ἐλέη σου τὰ πλούσια καὶ τοὺς οἰκτιρμούς σου, ἀντιλαβόμενός μου ἐκ γαστρὸς μητρός μου, καὶ ἐν πᾶσι προνοησάμενος, συντηρήσας τε καὶ διακυβερνήσας ὁσίως τὰ κατ’ ἐμὲ διὰ μόνην χρηστότητα καὶ φιλανθρωπίαν σου.

  Οὐ γὰρ διὰ τὸ ἀνάξιόν μου καὶ ἐμπαθὲς ὑπερεῖδες τὴν ἐμὴν ταπείνωσιν, ἀλλὰ διὰ τὸ φιλάνθρωπόν σου καὶ συμπαθὲς εὐεργετῶν καὶ προνοούμενος οὐ διέλιπες· καὶ ἕως γήρως καὶ πρεσβείου, ὁ Θεός μου, μὴ ἐγκαταλίπῃς με, Ἰησοῦ Χριστέ, τὸ καλὸν ὄνομα, ὁ γλυκασμός μου καὶ ἡ ἐπιθυμία μου, καὶ ἡ ἐλπίς μου, ὁ ἐνανθρωπήσας δι’ ἡμᾶς καὶ τὸν διὰ σταυροῦ θάνατον ὑπομείνας, καὶ πάντα ἐν σοφίᾳ οἰκονομήσας καὶ διαθέμενος τῆς ἡμῶν ἕνεκα σωτηρίας.

 Ἐξομολογοῦμαί σοι, Κύριε ὁ Θεός μου, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου, κλίνω γόνυ σώματος καὶ ψυχῆς, ἑξαγορεύων σοι τῷ Θεῷ πάσας τάς ἁμαρτίας μου. Κλῖνον καὶ αὐτὸς τὸ οὖς σου

«...κακών απάντων εσμέν εργαστήριον…»

«Αισχρόν μεν ειπείν ως έχει, φράσσω δ’ όμως.
Ταχθέντες είναι του καλού διδάσκαλοι,
κακών απάντων εσμέν εργαστήριον…».

«Είναι ντροπή να πω πως είναι, όμως θα μιλήσω.
Ενώ ταχθήκαμε να είμαστε δάσκαλοι του καλού,
είμαστε εργαστήριο όλων των κακών».

Αγ.Γρηγορίου του Θεολόγου, «Έπη εις εαυτόν. Ποίημα ΙΒ', Εις εαυτόν και περί επισκόπων», PG, 37,1192.

πηγή

Μόνον η φιλία μένει...

 Ο μοναχός Ισίδωρος ο Καυσοκαλυβίτης (1885 - 1968) συνδεόταν με φιλία με τον σπουδαίο αγιογράφο και πεζογράφο Φώτη Κόντογλου.

Σε μία επιστολή του ο Γέροντας Ισίδωρος του έγραφε: «Τα πάντα σβήνουν και χάνονται, μέσα σ’ ένα αχανές διαλύονται και τίποτε πλέον. Η δόξα τσαλαπατιέται, ο πλούτος κατρακυλά, η νεότης ζαρώνει σ’ ένα παραγώνι και μετανοεί διά τα περασμένα της έργα. Μόνον η φιλία μένει γραμμένη και ριζωμένη και στον άλλον κόσμον σμίγει και ανταμώνεται και αγιάζει…». 

Ο Φώτης Κόντογλου του έγραφε σε μία επιστολή του: «Αδελφέ μου Ισίδωρε, γράφε μου όσο μπορείς πιό συχνά. Τα γράμματά σου είναι τόσο ποιητικά, που τα κρατώ όλα για να δημοσιεύσω τα καλύτερα αργότερα… Σαν σας σκέφτομαι, κι εμένα ο σκλάβος νους μου φτερώνει και πετά απάν’ απ’ τον Άθωνα. Χαιρετίστε τον για μένα, τις ακρογιαλιές, το θολό πέλαγος και τους ασκητές».

Περισσότερα στο athgerontes

"Αδυνατώ να λείψω δύο συνεχόμενες Κυριακές από την εκκλησία , ας με σκοτώσουν...

Ειδοποιήθηκε πως θα τον σκοτώσουν όταν θα πάει στην εκκλησία, κάθε Κυριακή καθώς πήγαινε ... 

'Ελειψε μια Κυριακή...

Πριν την επόμενη ξαναπληροφορείται πάλι πως όταν θα πηγαίνει στην εκκλησία για τον όρθρο, θα του την έχουν στημένη, και θα τον σκοτώσουν.

Η απάντηση του Καποδίστρια:

 "Αδυνατώ να λείψω δύο συνεχόμενες Κυριακές από την εκκλησία , ας με σκοτώσουν..."

facebook

Η Θεσσαλιώτις Εκκλησία εόρτασε την σύναξη των οκτώ τοπικών της Αγίων

Η Θεσσαλιώτις Εκκλησία εόρτασε την σύναξη των οκτώ τοπικών της Αγίων Σεραφείμ, αρχιεπισκόπου Φαναρίου και Νεοχωρίου, Αρσενίου του εκ Καλογριανών, Παρθενίου, επισκόπου Ραδοβισδίου, Νικολάου του εν Βουναίνη, Δαμιανού του εκ Μυριχόβου, Κωνσταντίνου του εκ Καππούας, Διονυσίου του εκ Σκλαταίνης και Ακακίου του εκ Γολίτσης.

Ολοκληρώθηκαν οι λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν των τοπικών μας Αγίων, που έλαβαν χώρα στον Ιερό Μητροπολιτικό μας Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καρδίτσης.
Την Κυριακή μετά την Ύψωση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, 17 Σεπτεμβρίου 2017, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου, ενώ στην Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Σαλώνων κ. Αντώνιος.
Τον θείο λόγο κήρυξε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος αναφερόμενος στο ευαγγελικό ανάγνωσμα από το κατά Μάρκον άγιον Ευαγγέλιον.

Προ της απολύσεως, ευλόγησε τους άρτους τους οποίους προσέφεραν ο πρόεδρος και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Ν. Καρδίτσας.
Παράλληλα, τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των αγωνισαμένων, πεσόντων και σφαγιασθέντων πατέρων και αδελφών κατά την μικρασιατική καταστροφή.
Ιστορικά αι εμπεριστατωμένα ομίλησε η κα Μαρκοπούλου Ευγενία, Πρόεδρος Ένωσης Μικρασιατών και Ανατολικοθρακιωτών Ν. Καρδίτσας.

imthf

Χορός δαιμονικός!

 

Ὁ γερο-Ἰωνᾶς ἀπόσωσε τήν ὀρθρινή ἀκολουθία. Ὄρθιος στό μικρό καί παλιό ἀναλόγιο τοῦ μικροῦ ναοῦ τοῦ κελλιοῦ του, τό ἀφιερωμένο στόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο, ἔκλεισε τίς φυλλάδες τῶν προσευχῶν του, τίς φίλησε μέ μεγάλη κατάνυξη καί τίς ἔβαλε στή θέση τους μέ ἰδιαίτερη προσοχή. Στάθηκε στό μέσον κι ἄρχισε νά μετανίζει μέ δάκρυα στά μάτια γιά ὥρα πολλή.

 «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν», ἔλεγαν τά χείλη του, ἐνῶ ἔπεφτε στή συνέχεια κάτω στό δάπεδο μέ μεγάλες μετάνοιες, ἀκουμπώντας κάθε φορά τό κεφάλι του στό παλιό δάπεδο. Τό λιγοστό φῶς ἀπό τά καντηλάκια τοῦ τέμπλου καί τό μεγάλο κερί πού ἔκαιγε μπρός στόν ἅγιο Πρόδρομο δημιουργοῦσε μία ὑποβλητική ἀτμόσφαιρα, ἡ ὁποία ταίριαζε ἀπολύτως μέ τό ἱλαρό φῶς πού ἔλαμπε στήν καρδιά του.

  Σταμάτησε κάποια φορά, ἔκανε μετάνοια μπρός στίς εἰκόνες τοῦ τέμπλου καί τίς ἀσπάστηκε μέ πάθος καί ἔρωτα. 

«Δόξα σοι ὁ Θεός», ψιθύρισε, κάνοντας σταθερά καί ἀργά τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ πάνω του. 

Ἔκλεισε τή θύρα τοῦ ναοῦ, διάβηκε τό μικρό διάδρομο πού ἔβγαζε στήν ἐξώθυρα καί βγῆκε στή μικρή ἁπλωταριά τοῦ καθίσματός του. Ἕνας μεγάλος πεῦκος πού δέσποζε στό ἅπλωμα κούνισε τά κλωνάρια του ἀπό τό ἐλαφρό ἀεράκι, δίνοντάς του τήν πρώτη καλημέρα γιά τήν καινούργια ἡμέρα πού ὅπου νά ‘ναι ἀνέτελλε. Χαμογέλασε καί τόν κοίταξε μέ ἀγάπη. «Εἰ τόν χόρτον τοῦ ἀγροῦ σήμερον ὄντα καί αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον ὁ Θεός οὕτως ἀμφιέννυσι, πόσῳ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;» ἦλθαν στόν νοῦ του τά λόγια τοῦ Κυρίου. 

«Δόξα σοι, ὁ Θεός», ξανάπε καί εὐλόγησε τή φύση τοῦ Θεοῦ.

  Τό μικρό κελλάκι του, δίπλα στόν ναΐσκο τοῦ καθίσματός του, θά τόν ἔβρισκε πολύ σύντομα στή θέση του γιά τό ἐργόχειρό του, ἀλλά πρῶτα ἤθελε νά ρουφήξει τόν πρωϊνό ἀέρα καί τά μάτια του νά ἀναπαυθοῦν γι’ ἀκόμη μία φορά στούς ἅγιους τόπους τῆς περιοχῆς πού βρέθηκε. Γιατί ὁ γέροντας ζοῦσε καί ἀσκεῖτο πάνω στό ψηλό βουνό μέ τά πολλά καί μεγάλα πεῦκα, ἀνατολικά τῆς ἅγιας πόλης Βηθλεέμ, πού σημαίνει ὅτι ἀπό τή μιά ἀτένιζε τήν ἔρημο τῆς Ἰουδαίας καί καί ἀπό τήν ἄλλη τίς ἅγιες πόλεις τῆς Βηθλεέμ καί τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἔκανε ἕνα γύρο τή μικρή ἁπλωταριά καί πρίν μπεῖ καί πάλι στό σπιτάκι του στάθηκε προσανατολισμένος πρός τό μεγάλο μοναστήρι τοῦ ἀββᾶ Θεόγνιου, σταυροκοπήθηκε κι εὐλόγησε τούς ἐκεῖ καλογέρους καί ἀσκητές.

 «Κύριε, εὐλόγησε τούς δούλους σου καί δυνάμωνέ τους στόν ἀγώνα τῆς ἀγάπης Σου», ψιθύρισε γιά πολλοστή φορά.

  Χρόνια πολλά στήν ἄσκηση ὁ γέρο-Ἰωνᾶς, πρῶτα στό κεντρικό μοναστήρι κι αὐτός τοῦ ὁσίου Θεόγνιου κι ἔπειτα στό ἡσυχαστικό κάθισμα τοῦ Τιμίου Προδρόμου ἀρκετά πέρα ἀπό αὐτό, εἶχε πολλά νά διηγηθεῖ γιά τήν πνευματική ζωή, τίς εὐκολίες καί τίς δυσκολίες της, τίς χάρες πού ὁ Κύριος τῆς ἐπιφυλάσσει, ἀλλά καί τίς παγίδες πού στήνει ὁ Πονηρός, πάντα ἀσφαλῶς κατά παραχώρηση τοῦ Θεοῦ. Κι αὐτές οἱ τελευταῖες εἶναι τόσες πολλές κι ἐπικίνδυνες γιά τόν ἄνθρωπο τῆς ἀφιέρωσης καί τῆς ἄσκησης, πού μόνο ἡ ἀκλόνητη πίστη στόν Κύριο καί ἡ γενναιότητα τῆς καρδιᾶς δίνουν τήν ὑπομονή νά ἀντέξει κανείς καί νά μή τό βάλει στά… πόδια.

 «Ὅ,τι θέλει ὁ Θεός!» εἶπε καί προχώρησε πρός τό κελλάκι του. Πῆρε τά ὑλικά γιά τό ἐργόχειρό του – καλάθια ἔφτιαχνε ὁ γέροντας - καί κάθισε στό μικρό κάθισμά του. Τό φῶς τῆς ἡμέρας πού ἔμπαινε ἀπό τό στενό παραθύρι τοῦ κελλιοῦ ἦταν ἀρκετό γιά νά μήν ἔχει πρόβλημα μέ τά μάτια του, μολονότι τελευταῖα ἔβλεπε πώς

ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ...

της Ντόρης Βιτωράτου

 Είσαι ομοφυλόφιλος;; Σεβαστό... Δεν είσαι όμως ομοφυλόφιλος, όταν παίρνεις μέρος σε prides, χωρίς ρούχα, με γελοία βαψίματα σε όλο σου το σώμα, με αναπαράσταση του τι κάνεις στο κρεβάτι σου κ βγάζοντας φωτογραφίες με τέτοια περιβολή δίπλα στον Εύζωνα για να τον γελοιοποιήσεις, επειδή ξέρεις πως δεν είναι σε θέση να αντιδράσει... Τότε είσαι ένας διεστραμμένος πόρνος, που προσβάλλει τους απανταχού ομοφυλόφιλους αλλά κ κάθε ανθρώπινη ύπαρξη..

 Είσαι άθεος;; Επιλογή σου... Δεν είσαι άθεος όμως με το να προσβάλλεις σε κάθε ευκαιρία τα ιερά σύμβολα της δικής μου θρησκείας.. Με το να διοργανώνεις προκλητικά φανερά δείπνα κρεατοφαγίας τη Μ. Παρασκευή κ να γελοιοποιείς αγίους κ μάρτυρες.. Τότε είσαι ένας μισαλλόδοξος άνθρωπος που το μίσος σου για τη θρησκεία σού δίνει νόημα στην άχαρη ζωή σου..

 Είσαι φαν του (αποτυχημένου) μοντέλου της παγκοσμιοποίησης;;Δεκτό.. Δεν είσαι όμως πολίτης του κόσμου με το να καις τη σημαία της χώρας σου, να αμφισβητείς την ιστορία της, να την αλλοιώνεις προς όφελος των εχθρών στα πλαίσια τάχα της ειρηνικής γειτνίασης.. Τότε είσαι εθνικός προδότης κ στη δύσκολη στιγμή θα είσαι ο πρώτος που θα ξεπουλήσει τη μάνα, τον πατέρα ακόμα κ το ίδιο το παιδί σου για να σώσεις το τομάρι σου..

 Είσαι πρόσφυγας ή μετανάστης; Σε συμπαθώ για όσα πέρασες.. Όμως δεν είσαι τίποτα από αυτά, όταν στη χώρα μου απαιτείς να μην είμαι ελεύθερη στο να πιστέψω, να ντυθώ όπως προστάζει η κουλτούρα μου, να φάω ό,τι έχω συνηθίσει για να μην προσβληθείς εσύ... Και να φοβάμαι για τα παιδιά μου γιατί στη δική σου κουλτούρα είναι αναλώσιμα... Τότε είσαι επικίνδυνος άνθρωπος κ δεν έχεις καμία θέση στη χώρα που σου προσφέρει ασφάλεια κ φιλοξενία..

 Κάποια στιγμή πρέπει να μπει τέλος στη δικτατορία της αμάθειας, της απαιδευσιας, της αλαζονείας.. Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσει η εκκαθάριση στις ιδέες, στα πιστεύω, στις αξίες.. Γιατί πλέον κυριαρχεί η παρανόηση και ο παραλογισμός.

www.Press-Gr.com 

Η Νηπτική θεολογία στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνία

Ο Αρχιερεύς προσεύχεται στον Θεό για τον εγκαινιασμό του Ιερού Ναού συγχρόνως δέεται προς τον Θεό και για τον εγκαινιασμό των ανθρώπων μέσα στον χώρο της καρδιάς:
«και κατάπεμψον το πανάγιόν σου Πνεύμα εφ’ ημάς, και επί την κληρονομίαν σου, και κατά τον θείον Δαυίδ, εγκαίνισον εν ταις καρδίαις ημών πνεύμα ευθές, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξον ημάς».

Σε άλλη ευχή παρακαλεί για τον ανακαινισμό του ναού ώστε μέσα σε αυτόν να γίνουν οι πιστοί μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος, και να τελούνται μέσα στο βάθος της καρδιάς οι νοερές θυσίες, δια της καθάρσεως του νου:
«..φυλάττων αυτόν (τον Ναόν) έως της των αιώνων συντελείας, και τω Πνεύματί σου τω Αγίω τούτον εγκαινίσης, ως αν εν αυτώ τας αναιμάκτους θυσίας, προσφέροντές σοι, μέτοχοι γενώμεθα του Αγίου Πνεύματος, εγκαινισθέντος εν τοις εγκάτοις ημών, και το της διανοίας ημών ηγεμονικόν στηρίζοντος, και παρέχοντος μυστικώς τας νοεράς θυσίας, δια της καθάρσεως του νοός, προσφέρειν σοι τω Δεσπότη Θεώ».
Εδώ σαφέστατα γίνεται λόγος για την πνευματική ιερωσύνη, για την ιερουργία του νοός στην καρδιά, με την κάθαρση της καρδιάς, πράγμα που είναι η ουσία της νηπτικής θεολογίας.

Διαβάζοντας ακόμη κανείς τις ευχές της μεταλήψεως του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, που συμπεριλαμβάνονται μέσα στις ευχές της θείας Λειτουργίας, αλλά και στην ακολουθία της Μεταλήψεως συναντά όλην την ησυχαστική πράξη ως προϋπόθεση της θείας Κοινωνίας.
Είναι χαρακτηριστική η ευχή: «καταξίωσον ημάς μεταλαβείν των επουρανίων σου και φρικτών Μυστηρίων ταύτης της ιεράς και πνευματικής Τραπέζης, μετά καθαρού συνειδότος, εις άφεσιν αμαρτιών, εις συγχώρησιν πλημμελημάτων, εις Πνεύματος Αγίου κοινωνίαν, εις Βασιλείας ουρανών κληρονομίαν, εις παρρησίαν την προς σε, μη εις κρίμα, η εις κατάκριμα».
Η κάθαρση του συνειδότος δεν είναι στιγμιαία, δηλαδή δεν γίνεται εκείνη την στιγμή, αλλά προϋποθέτει αγώνα καθάρσεως και αυτό είναι απαραίτητο για την θεία Κοινωνία για να μη γίνη «εις κρίμα ή κατάκριμα», αλλά «εις Πνεύματος Αγίου Κοινωνίαν, εις Βασιλείας ουρανών κληρονομίαν».

Χαρακτηριστική η ευχή προ της θείας Κοινωνίας του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου.
Προηγείται η ταπείνωση, ο κόπος της ασκήσεως και έπειτα ζητά την άφεση των αμαρτιών... ώστε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού να ενεργήσουν την θέωση και τον αγιασμό:
«Ίδε την ταπείνωσίν μου, ίδε μου τον κόπον όσος, και τας αμαρτίας πάσας άφες μοι, Θεέ των όλων· ίνα καθαρά καρδία, περιτρόμω διανοία και ψυχή συντετριμένη των αχράντων σου μετάσχω και πανάγνων μυστηρίων, οις ζωούται και θεούται πας ο τρώγων σε και πίνων εξ ειλικρινούς καρδίας».
«Αλλ’ ελαίω συμπαθείας τους θερμώς μετανοούντας και καθαίρεις και λαμπρύνεις και φωτός ποιείς μετόχους, κοινωνούς Θεότητός σου εργαζόμενος αφθόνως, και, το ξένον και αγγέλοις και ανθρώπων διανοίαις, ομιλείς αυτοίς πολλάκις ώσπερ φίλοις σου γνησίοις».
Σε όλη την ευχή εκφράζονται η μετάνοια, τα δάκρυα, η συντετριμμένη ψυχή, αλλά συγχρόνως ο προσευχόμενος προσβλέπει και στην φιλανθρωπία του Θεού.
Ζητά το έλεος του Θεού, γιατί γνωρίζει ότι η θεία Κοινωνία ενεργεί ανάλογα με την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου, ήτοι καθαρίζει, λαμπρύνει (φωτίζει) και θεοποιεί:
Όλην αυτήν την ασκητική την βλέπουμε στην λατρεία της Εκκλησίας.
Μελετώντας κανείς, για παράδειγμα, τα απολυτίκια σε διαφόρους Ιεράρχες βλέπει ποιός είναι ο σκοπός και το έργο των Αρχιερέων.
Οι καθημερινές ευχές της Εκκλησίας διαγράφουν αυτήν την πορεία του ανθρώπου από την κάθαρση, στον φωτισμό και την θέωση, που είναι η πραγματική θεραπεία του ανθρώπου.

Η Νηπτική θεολογία στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας

Η διαχρονικότητα τού δόγματος τής Κάθαρσης, τού Φωτισμού και τής Θέωσης στην Ορθόδοξη Εκκλησία ~ Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου

πηγή

Ο Θεός νικιέται! Καλά ακούσατε,νικιέται.

 Ο Θεός νικιέται! Καλά ακούσατε,νικιέται. 
Με την προσευχή ο άνθρωπος νικάει την Αγάπη του Θεού, όχι την Παντοδυναμία Του. 
Όπως για παράδειγμα παλεύει ο εγγονός με τον παππού και ο παππούς αφήνει το εγγονάκι του, από αγάπη να τον νικήσει, για να χαρεί, κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την προσευχή.
 Με την προσευχή, αλλάζει ο άνθρωπος την Βουλή του Θεού.

 Δημήτριος Παναγόπουλος - Ιεροκήρυκας

Τα τρία ‘’πριν*’’

  Πριν μιλήσεις για τα στραβά του διπλανού σου, εξέτασε τον εαυτό σου. Δες τα δικά σου χάλια, δες τα δικά σου λάθη, δες τις δικές σου αδυναμίες, δες τα δικά σου πάθη. Αλλά αυτό θέλει κότσια μάγκα μου... Είναι πιο εύκολο βλέπεις, να κατηγορείς τον άλλον. Πόσο μάλλον, όταν αυτός ο άλλος, δεν είναι μπροστά…

  Πριν μιλήσεις για τα πράγματα της επομένης μέρας, για τις δουλειές, για τις υποχρεώσεις, για όλα αυτά που ‘’πρέπει’’ να γίνουν, που ‘’πρέπει να μπουν στο πρόγραμμα’’, περίμενε να ξημερώσει. Δεν έχεις υπογράψει κάνα συμβόλαιο, ότι και αύριο θα είσαι εκεί… Ότι θα ξημερώσει και για σένα…

  Τέλος, πριν βιαστείς να μιλήσεις για Θεό, φρόντισε να Τον γνωρίσεις. Φρόντισε να ξεστραβωθείς πρώτα εσύ. Όλοι, κάνουμε τους δασκάλους… Το παίζουμε εκπρόσωποι του Θεού στη γη... Και τά ‘χουμε κάνει σαν τα μούτρα μας…
Υψώνουμε το δάχτυλο στον πονεμένο αδελφό μας, αντί να του απλώνουμε το χέρι.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

*(βλ. ''Στοχασμοί περί καλού και κακού'', Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Αν δεν περάσουμε χριστοειδώς την προσωπική μας δοκιμασία...

  

Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς χριστιανούς,ἄν καί εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας,
βιώνουμε τήν πίστη μας θρησκευτικά.
 Δοξάζοντας τόν Θεό καί λατρεύοντάς Τον,ἐπιδιώκουμε νά καρπωνόμαστε
προφύλαξη ἀπό τόν θάνατο,τήν ἀρρώστια, τή φτώχεια,τήν κοσμική ἀποτυχία καί ὅλα τά σχετικά δεινά πού ἀπειλοῦν τήν ἐπίγεια εὐδαιμονία μας.
Εἴμαστε χρῆστες τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι ὁμόζυγοι Χριστοῦ.
 Κάθε φορά πού νομίζουμε ὅτι Ἐκεῖνος δέν φροντίζει γιά τή διατήρηση
τῆς ἐπίγειας εὐτυχίας μας,Τόν ἀφήνουμε καί ἀναζητοῦμε ἐπικερδῆ ὑποκατάστατα
πού θά μᾶς βοηθήσουν νά κτίσουμε τόν ἐπίγειο παράδεισό μας.

 Προσκυνοῦμε τόν σταυρωμένο Κύριο καί Τοῦ ζητοῦμε νά μᾶς ἀπαλλάξει
ἀπό τόν προσωπικό σταυρό μας,δηλαδή νά μήν ἐπιτρέψει νά ἐπιτύχουμε τή  χριστοποίησή μας.
 Ἀλλά ἄν δέν περάσουμε χριστοειδῶς τήν προσωπική δοκιμασία μας,στήν προσωπική μας Γεσθημανῆ,ἄν αὐτοπροαίρετα δέν ἐπιλέξουμε νά πληρώσουμε μέ τόν ὑπαρξιακό ἀφανισμό μας τήν ἐν Χριστῷ ὑπόστασή μας,δέν εἶναι δυνατό νά ἔχουμε σωτήρια ζωή καί σωτήριο θάνατο.

Από το ομώνυμο βιβλίο του π. Αντώνιου Ρωμαίου Εκδόσεις Εν Πλω

ΠΗΓΗ

Γνώρισα έναν μοναχό ο οποίος διαβάζοντας ονόματα στην Προσκομιδή ασπαζόνταν τις ψυχές...

Ο στάρετς Ηλίας της Όπτινα μνημονεύει ονόματα στην Προσκομιδή

Γνώρισα έναν μοναχό

ο οποίος διαβάζοντας ονόματα στην Προσκομιδή

ασπαζόνταν

τις ψυχές...

(Marius Iordăchioaia)

Το «Άγιο» τάμπλετ !

-Γέροντα,κάνει να χρησιμοποιούνε οι Ιερείς και οι Ψάλτες, αντί για τις φυλλάδες ,ηλεκτρονικά μέσα στις ακολουθίες ;
-Ας προσέξουμε να μένουμε πιστοί στην παράδοση και να μην εκπίπτουμε στην εφεύρεση διαφόρων «έξυπνων» κόλπων για να αποφεύγουμε τον άγιο κόπο διότι θα την πάθουμε όπως ο Οζάς.
-Ποιος ήταν αυτός;
-Όπως αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη (Α Παραλ. 13,7 )ήταν εκείνος που για να απαλλαχτεί ο ίδιος και οι άλλοι Ιερείς από το βάρος του να σηκώνουν την Κιβωτό της Διαθήκης στους ώμους, όπως όριζε ο νόμος, πρότεινε να την σύρουν τα βόδια πάνω σε μία άμαξα .Όμως σε πολύ λίγο ήταν αυτός που ακουμπώντας το κιβώριο με τις εντολές πέθανε ακαριαία και κόπηκε η ζωή του.

 Μου είπανε πως κάποιοι Ιερείς αντί για την φυλλάδες έχουν κάτι κινητά και κάτι πως τα λένε να δεις; τάβλες (tablet) και τα ακουμπάνε κιόλας πάνω στην Αγία Τράπεζα .Λένε πως είναι πιο εξυπηρετικά.Μα ευλογημένε μου ,αν μέσα στην Λειτουργία πατήσεις κατά λάθος ένα άλλο κουμπί τι θα σου βγάλει, ξέρεις; Όλον τον Άδη.Αλλά και μετά σαν χαλάσει αυτό το μαραφέτι τι θα το κάμεις; Θα το κάψεις στο χωνευτήρι;

Σε μία Εκκλησία στην Βόρεια Ελλάδα έμαθα πως πέρυσι την Μεγάλη Εβδομάδα διεκόπη η ακολουθία επειδή δεν είχε δεδομένα ο ψάλτης στο κινητό του και έτσι δεν γροικούσε να ψάλλει.
Αφήστε κιόλας που έχοντας οι ψαλτάδες τέτοιους τυφλοσούρτες θα ξεχάσουν στο τέλος το τυπικό και δεν θα κατέχουν ούτε ένα εσπερινό να βγάλουν.
Και τι θα απολογηθούμε άραγες σε όλους ετούτους του παλαιούς Καλόγηρους που λογιάζανε τόν ἵδρωτα τούς ὡς μύρο σαν φτιάχνανε τό καταμεσήμερο πεζούλια γιά νά χαλιναγωγήσουν τόν ἔσω ἄνθρωπο και χτυπάγανε μέ κασμάδες τίς πέτρες,φτιάχνοντας καλντερίμια γιά νά τά’χοῦμε σήμερα ἐμεῖς καί νά περνᾶμε ξεκούραστα;
Ας αφήσουμε λοιπόν όλες αυτές τις «εξυπνάδες» και ας αγαπήσουμε τον ευλογημένο κάματο και ιδρώτα της Ορθοδόξου ασκητικότητας, διότι εκεί μέσα βρίσκεται όλη η γλύκα και ο παράδεισος της Θεϊκής αγάπης.

Από το βιβλίο ''ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ''

π.Διονύσιος Ταμπάκης

ΠΗΓΗ

Ο σταυρός του καλού ληστή

Στη "Βασιλική του Τιμίου Σταυρού στην Ιερουσαλήμ" (Basilica di Santa Croce in Gerusalemme) που είναι εκκλησία της Ρώμης και μία από τις 7 μεγάλες εκκλησίες της ίδιας πόλης φυλάσσεται στην αίθουσα των ιερών λειψάνων (La Cappella delle Reliquie) και τμήμα του σταυρού του καλού ληστή.

PARS CRVCIS BONI LATRONIS (= Μέρος του σταυρού του καλού ληστή).
Τμήμα του σταυρού (μάλλον το patibulum), πάνω στον οποίον σταυρώθηκε και πέθανε
ο καλός ληστής, με το καθιερωμένο όνομα Δυσμάς από την απόκρυφη καινοδιαθηκική παράδοση.
Basilica di Santa Croce in Gerusalemme, Ρώμη (η φωτογραφία του 2003).

Ο σταυρός του καλού ληστή (αριστερά).
Basilica di Santa Croce in Gerusalemme, Ρώμη (η φωτογραφία σύγχρονη).

Ο Τίμιος Σταυρός, καθώς και αυτοί των δύο ληστών, ανευρέθησαν από την Αγία Ελένη στα Ιεροσόλυμα τον 4ο αιώνα. Σύμφωνα με τοπική παράδοση, το τμήμα του σταυρού του καλού ληστή προέρχεται από το Παλάτι της Αγίας Ελένης στη Ρώμη.

Στο εσωτερικό της "Βασιλικής του Τιμίου Σταυρού στην Ιερουσαλήμ" (Ρώμη).
Στο ημιθόλιο παράσταση της ανεύρεσης του Τιμίου Σταυρού και των σταυρών των δύο ληστών από την Αγία Ελένη.

Σύμφωνα με τα ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, ο Χριστός συσταυρώθηκε με δύο ληστές, γεγονός που σύμφωνα με τον Μάρκο εκπλήρωσε την προφητεία του Ησαΐα (διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα, ἀνθ᾿ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη· καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκε καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη(Ησαΐας 53, 12). Ως φαίνεται, μαζί με το πλήθος των αρχιερέων, γραμματέων, πρεσβυτέρων, φαρισαίων, υπηρετών τους κτλ, και οι δύο ληστές αρχικά, ένα βήμα πριν τον θάνατό τους, χλεύαζαν τον Χριστό (καὶ οἱ λῃσταὶ οἱ συσταυρωθέντες αὐτῷ ὠνείδιζον αὐτόν, καὶ οἱ συνεσταυρωμένοι αὐτῷ ὠνείδιζον αὐτόν), αλλά ο Λουκάς μας δίνει περισσότερες λεπτομέρειες, όπως και την τελική μετάνοια του ενός εξ αυτών (καὶ ἡμεῖς μὲν δικαίως· ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν· οὗτος δὲ οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξε). 

Ο τυπικός ρωσικός σταυρός.
Το υποπόδιο, η κάτω οριζόντια κεραία,
σύμφωνα με μία θεωρία, γέρνει προς τα άνω (από δεξιά)
δηλώνοντας την άνοδο της ψυχής του καλού ληστού στον Παράδεισο.

Ας δούμε τις πηγές:

Τότε σταυροῦνται σὺν αὐτῷ δύο λῃσταί, εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων. Οἱ δὲ παραπορευόμενοι ἐβλασφήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ λέγοντες· ὁ καταλύων τὸν ναὸν καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις οἰκοδομῶν! σῶσον σεαυτόν· εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, κατάβηθι ἀπὸ τοῦ σταυροῦ. ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετὰ τῶν

H Τιμία Κάρα του Αγίου Βησσαρίωνος

H Τιμία Κάρα του Αγίου Βησσαρίωνος Αρχιεπίσκοπου Λαρίσης Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου Πύλης Τρικάλων. Εορτάζει στις 15 Σεπτεμβρίου.

Η αληθινή νηστεία...

Η αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο το να δαμάζει κανείς το σώμα του, αλλά το να στερείται προκειμένου να δώσει ψωμί σε εκείνον που δεν έχει.

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ.

facebook

Χάνω για να κερδίσω ή καλύτερα χάνω για να κερδίσεις.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ
π.Θεμιστοκλή.Μουρτζανού

 « Ός δ’ αν απολέση την εαυτού ψυχήν ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, ούτος σώσει αυτήν» (Μάρκ. 8, 35).

 « Όποιος χάσει την ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου, αυτός θα την σώσει).

 Μία από τις βασικές αρχές του πολιτισμού μας είναι η ανταποδοτικότητα. Σκοπός του συστήματος ζωής είναι να κερδίζουμε. Είτε αυτό βαφτίζεται συμφέρον είτε επιθυμία, είτε ευχαρίστηση, νόημα έχει όταν πράττουμε κάτι προς όφελός μας. Το κέρδος, το όφελος, και ό,τι συνεπάγεται εξ αυτού γίνεται στόχος ζωής.
 Έτσι μετράμε τους άλλους, την γνώση, τις σχέσεις. Με βάση την χρηστικότητα και την ωφέλεια. Αν δεν μας χρειάζεται κάποιος ή κάτι για να κερδίσουμε, ας μείνει στην άκρη. Ακόμη και ο έρωτας κρύβεται στην σκιά της απόλαυσης. Κλειδί το σώμα. Εχθρός η πλήξη. Πλήττω με τον άλλον σημαίνει ότι δεν έχει να μου δώσει κάτι παραπάνω και την ίδια στιγμή μπαίνω στον πειρασμό να τον συγκρίνω με άλλον ή με άλλη που θα είναι μία νέα εμπειρία. Γι’ αυτό και ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα. Τον εισάγει σε μία βασιλεία ανίας, υποχρεώσεων, συμβιβασμών. Τον κάνει δηλαδή σχέση συμφέροντος, ανταποδοτική. Κι αν τα συμφέροντα δεν είναι επαρκή για να αντισταθμίσουν την πλήξη, τότε ο γάμος διαλύεται είτε εν τοις πράγμασι είτε και εν νόμοις.

  Αντίθετο της πλήξης είναι η έκ- πληξη, η έξοδος από την πλήξη. Και η έκπληξη έρχεται όταν ο άνθρωπος είναι έτοιμος να μετρήσει την ζωή όχι με το τι κερδίζει, αλλά με το τι είναι έτοιμος να χάσει. Κι αυτή είναι η οδός του Σταυρού.
 Ο Χριστός δεν έχει καμία σχέση με κανέναν θεό που οι άνθρωποι πιστέψαμε και πιστεύουμε. Οι θεοί στις θρησκείες είναι δυνατοί, κάποτε παντοδύναμοι. Δεν επιτρέπεται να δείξουν αδυναμία, να χάσουν. Αντίθετα, οι άνθρωποι χρειάζεται μπροστά τους να είμαστε ταπεινοί. Να δηλώνουμε ότι υπακούμε στους νόμους και τις εντολές τους, ώστε να μην κινδυνεύσουμε να χάσουμε την εύνοια, την

Βασιλοευσεβέσι!!!

Ιωάννης Κ. Νεονάκης MD, MSc, PhD

Τις καθημερινές, όταν δεν υπάρχει άλλος διαθέσιμος ψάλτης στην Εκκλησία (και συχνά δεν υπάρχει) συνηθίζω στον εσπερινό να ανεβαίνω στο ψαλτήρι.Ψάλλομε τα τροπάρια εναλλάξ με τον ιερέα. Θυμάμαι πέρυσι την παραμονή του Σταυρού προς το τέλος του εσπερινού έπρεπε να ειπωθεί τρεις φορές το γνωστό τροπάριο «Σώσον Κύριε τον Λαό σου …». Ήταν η σειρά μου να ξεκινήσω το πρώτο. Για μερικές στιγμές αισθάνθηκα αμηχανία. Δεν ήξερα τι να κάνω: να ψάλλω αυτό που διάβαζα μπροστά μου δηλαδή « … νίκας τοις βασιλεύσι…» ή αυτό που επικράτησε σε αρκετούς ναούς δηλαδή «… νίκας τοις ευσεβέσι …»;

Ως συνήθως είχα έρθει καθυστερημένα στο ναό λίγο πριν το Κεκραγάριο και δεν είχα προλάβει να συνεννοηθώ για το θέμα με τον εφημέριο. Όμως δεν δίστασα ιδιαίτερα και σε λίγο ένα βροντώδες «τοις βασιλεύσι» ήχησε στον αέρα. Φυσικά και ο ιερέας έπρεπε εκείνη την ημέρα, όταν θα έψελνε για δεύτερη φορά το τροπάριο, να ακολουθήσει την ίδια γραμμή. Έψαλε λοιπόν και αυτός «τοις βασιλεύσι» (κάπως ... υποτονικά βέβαια).

Όμως τα πράγματα άλλαξαν την επαύριο.Ανήμερα του Σταυρού λοιπόν το απολυτίκιο λέγεται μόνο μια φορά και έτυχε η σειρά του ιερέα να το ψάλλει. Και ο ιερέας (σωστά για τους δικούς του λόγους) έψαλε βροντωδέστατα και με στόμφο «τοις ευσεβέσι» σαν να μου έλεγε «είδες, έτσι έπρεπε να το πεις εχθές». Φυσικά δεν στεναχωρέθηκα καθόλου. Κάθε άλλο. Όταν τα πράγματα γίνονται με αγάπη και καλοπροαίρετα όλα προσλαμβάνονται και αποτελούν μόνο ευκαιρίες σκέψεων και προβληματισμού.

«Τοις βασιλεύσι», «τοις ευσεβέσι», «τοις βασιλοευσεβέσι»!!! Όπως και να έχει, το εκκλησίασμα έμεινε με την απορία. Τη μια μέρα να το ακούει έτσι και την επαύριο αλλιώς. Το ζήτημα (παρά την πολύ μεγάλη σοβαρότητά του) με τα χρόνια ίσως έχει αρχίσει να γίνεται από αστείο έως γραφικό. Κατήντησε κάτι σαν το παιγνίδι των παιδιών, όταν μαδάνε τη μαργαρίτα: «θα το πεί, δεν θα το πεί»! Ή σαν το «… η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα …» του Αποστολικού αναγνώσματος του γάμου, όπου όλοι κοιτάνε τη νύμφη αν θα πατήσει ή όχι το πόδι του γαμπρού!

Δεν έψαξα, ούτε μελέτησα τη σχετική βιβλιογραφία, όμως νομίζω ότι το ζήτημα είναι πολύ απλό και ξεκάθαρο κατά την παράδοσή μας και είναι πολύ κρίμα να ασχολούμαστε ακόμη με αυτό και να «διχαζόμαστε» χωρίς νόημα. Η έννοια του «βασιλιά» φυσικά και δεν έχει καμία σχέση και καμία αιχμή και νύξη για το πολιτειακό καθεστώς.Εάν ερμηνεύω σωστά τη ρωμαίικη παράδοσή μας, νομίζω ότι, όταν το κείμενο αναφέρεται στον «βασιλιά», αναφέρεται ακριβώς στην πολιτική/κοσμική αρχή του Λαού του Θεού. Όσο και να θέλομε να το ξεχάσουμε ο

Ρίγος Πασχαλινό

  Αυτή η ημέρα ανήκει στον σταυρό και όμως μυρίζει ανάσταση,ένα πασχαλινό ρίγος μας αναστατώνει.

 Σήμερα είναι μέρα νηστείας, ξηροφαγίας και ομολογώ πως με δυσκολεύει αυτή η μικρή στέρηση και πιστεύω και πολλούς άλλους φίλους,ενώ αυτό δεν συμβαίνει σε μακρές περιόδους νηστείας, κατά τις οποίες στερεώνεται η κατανυκτική χαρά μέσα μας. 

 Αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουμε ασπαστεί σε απόλυτο βαθμό το ασκητικό, το ορθόδοξο ήθος, το οποίο είναι σταυρώσιμο.Δεν ζούμε την νηστεία κάθε στιγμή , αλλά μόνα εποχικά και τυπικά.Θεωρούμε τις στερήσεις, την κακουχία,την νηστεία δύσκολα και ίσως προσβλητικά για το ανθρώπινο πρόσωπο πράγματα, λυπηρές υποθέσεις για λυπηρούς ανθρώπους.

  Γι αυτό σε μια απέραντη θλίψη σέρνεται η ζωή μας, ακόμα και μέσα στις κοσμικές χαρές από τις οποίες δεν βγαίνει πνεύμα. Την απόλυτη αναστάσιμη χαρά την βιώνουν αυτοί πού κατά τον απόστολο Παύλο "είναι του Χριστού, το σαρκικό το θέλημα σταύρωσαν μαζί και τις επιθυμίες". 

 Αυτή η χαρά πού λάμπει στα πρόσωπα των αγίων ασκητών, μοναχών ή μέσα στον κόσμο είναι καρπός σκληρής σταυρώσιμης ζωής. Όλοι οι μεγάλοι μέσα από τον Σταυρό πέρασαν για να τους λέμε σήμερα μεγάλους.Και λάμπει το πρόσωπο και ολόκληρη η ύπαρξη τους είναι φως. 

 Γράφει ένας ασκητής του αιώνα μας:"Ανάσταση μέσα μου, ατέλειωτη χαρά!". Αυτή την χαρά την ζηλεύουμε και αυτοί πού την είδαμε και αυτοί πού δεν ακούσαμε για εκείνη και δεν ξέρουμε τί είναι αυτό πού ψάχνουμε και αυτό πού μας λείπει. Αυτό είναι η ιδια η αναζήτηση για το μοναδικό νόημα της ζωής.
ππκ

πηγή

«Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών και παθόντα και ταφέντα…» (Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων)

Αποσπάσματα ἀπό τήν ΙΓ' Κατήχηση

ΚΓ’. Εμείς όμως ας επανέλθουμε στο θέμα των προφητικών αποδείξεων που μου ζητήσατε. Σταυρώθηκε ο Κύριος, έχεις ακούσει όλες τις μαρτυρίες. Βλέπεις τον τόπο του Γολγοθά. Συμφωνείς και το επικροτείς επαινετικά και δοξολογικά. Πρόσεξε μήπως καμιά φορά, σε περίοδο διωγμού, Τον απαρνηθείς. Να μην ευφραίνεσαι μόνο σε περίοδο ειρήνης για το Σταυρό, αλλά και σε καιρό διωγμού να έχεις την ίδια πίστη. Να μην είσαι φίλος του Ιησού τον καιρό της ειρήνης και τον καιρό του πολέμου να γίνεσαι εχθρός. (…)

ΚΔ΄. Ο Χριστός λοιπόν σταυρώθηκε για χάρη μας,
 «Αυτός που δικάστηκε μια νύχτα παγερή και γι’ αυτό υπήρχε παραδίπλα ανθρακιά αναμμένη»(πρβλ. Ιωάν. 18, 18). 
Σταυρώθηκε την τρίτη ώρα (πρβλ. Μάρκ. 15, 25). 
«Από την Έκτη δε μέχρι την Ενάτη έγινε σκοτάδι και από την Ενάτη και πέρα πάλι φως» (Ματθ. 27, 45). 
Μήπως έχουν και αυτά γραφεί από τους Προφήτες; Ας ερευνήσουμε. Λέει λοιπόν ο προφήτης Ζαχαρίας: «Εκείνη την ημέρα δεν θα υπάρχει φως και θα είναι ημέρα ψύχους και πάγου»(Ζαχ. 14, 6-7). Να λοιπόν το ψύχος, εξαιτίας του οποίου θερμαινόταν ο Πέτρος. Και την ημέρα εκείνη τη γνώριζε ο Κύριος (Ζαχ. 14, 7). Τι λοιπόν; Τις άλλες μέρες δεν τις γνώριζε; Πολλές είναι οι ημέρες, αλλά αυτή είναι η ημέρα της υπομονής του Κυρίου, «την οποία δημιούργησε ο Κύριος» (πρβλ. Ψαλμ. 117, 24). Και αυτήν την ημέρα τη γνώριζε ο Κύριος και «δεν είναι ούτε ημέρα ούτε νύχτα» (Ζαχ. 14, 7). 

 Τι σημαίνει αυτό το αίνιγμα που αναφέρει ο Προφήτης; «Η ημέρα εκείνη δεν είναι ούτε ημέρα ούτε νύχτα». Τι λοιπόν είναι αυτή; Τι θα την ονομάσουμε; Το Ευαγγέλιο το ερμηνεύει το πράγμα, καθώς διηγείται τα γεγονότα. Δεν ήταν ημέρα, διότι δεν έλαμψε ήλιος, πορευόμενος από την ανατολή έως τη δύση, αλλά από την Έκτη ώρα ως την Ενάτη έγινε σκοτάδι (Ματθ. 27, 45) στη μέση της ημέρας! Επομένως, στη μέση της ημέρας παρεμβλήθηκε το σκοτάδι και το

Ποιο είναι πιο δυνατό,το φίδι ή ο Σταυρός;

 Το 1994 στην Ιερά Μονή Ολύμπου είχε πάει ένας Αγιορείτης. Εκεί συνάντησε μια γιαγιά που εξυπηρετούσε τους επισκέπτες και του εξομολογήθηκε το λογισμό της: 

”Πάτερ, όταν βλέπω κανένα φίδι στην αυλή του μοναστηριού, το σταυρώνω, αυτό κοκαλώνει, γίνεται σαν βέργα και μετά το πιάνω και το πετάω έξω. 

Μου λένε μερικοί: «Χαζή είσαι και πιάνεις τα φίδια;» 

Κι εγώ τους λέω: Γιατί είμαι χαζή; Ποιο είναι πιο δυνατό, το φίδι ή ο Σταυρός που πάνω του σταυρώθηκε ο Χριστός κι έσωσε τον κόσμο; 

Με τη δύναμη του σταυρού, όταν θέλω να ζυμώσω, βάζω νερό και αλεύρι, τα σταυρώνω, μετά σηκώνεται το προζύμι και κάνω ψωμί”.

πηγή

Τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού στην Μονή Σταυροβουνίου

 Η Μονή Σταυροβουνίου αποτελεί την πρώτη μαρτυρία μοναστηριού στο νησί και η ίδρυση της ανάγεται γύρω στο 327- 328. 

 Η παλαιότερη σχετική γραπτή αναφορά εντοπίζεται κατά τη βυζαντινή περίοδο και αποδεικνύει ότι το Σταυροβούνι ήταν ένα σημαντικό θρησκευτικό κέντρο από τον 4ο αιώνα.

  Οι σχετικές πληροφορίες μπορούν να βρεθούν στα απομνημονεύματα ενός Ρώσου περιηγητή, του Abbot Daniel, ο οποίος έμενε στην Κύπρο το 1106. Έχει καταγράψει ότι ο Τίμιος Σταυρός εντοπίστηκε στον Όλυμπο με στόχο «να απομακρύνει τα κακά πνεύματα και τη θεραπεία κάθε ασθένειας», και σημείωσε, "Αυτός ο σταυρός είναι σαν μετεωρίτης, δεν στέκει στο έδαφος, επειδή το Άγιο Πνεύμα το κρατά στον αέρα. Εγώ, ο ανάξιος άνθρωπος, γονατίζω μπροστά σε αυτό το ιερό, μυστηριώδες αντικείμενο και έχω δει με τα ίδια μου, αμαρτωλά μάτια την έμφυτη ιερή χάρη που βρίσκεται σε αυτόν τον τόπο".

 Σύμφωνα με την παράδοση, η Αγία Ελένη η Ισαπόστολος, μητέρα του Αυτοκράτορος Αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου, σταμάτησε στην Κύπρο και έκτισε Ναό στο σημείο όπου με θαυματουργικό τρόπο μεταφέρθηκε ο Τίμιος Σταυρός, στο χώρο δηλαδή που σήμερα είναι κτισμένη η Μονή Σταυροβουνίου. Σύμφωνα με την παράδοση η Αγία Ελένη ένα πρωί όταν ξύπνησε, δεν βρήκε τον Τίμιο Σταυρό που είχε μαζί της. Όταν είδε ένα λαμπρό φως στην κορυφή ενός μεγάλου λόφου, πλησίασε και εκεί βρήκε τον Τίμιο Σταυρό. Προς τιμή του έκτισε Ναό και άφησε τεμάχιο του και άλλα κειμήλια για ευλογία του νησιού. Μετα από χρόνια στο συγκεκριμένο σημείο, προσήλθαν ευλαβείς Χριστιανοί μοναχοί και εκτίσαν γύρω από τον αρχικό ναό κελιά, διαμορφώνοντας έτσι ένα Μοναστήρι, το οποίο ονομάστηκε Ιερά Μονή του Τιμίου Σταυρού. Το αρχικό κτιριακό συγκρότημα στο μεγαλύτερό του μέρος διατηρείται μέχρι σήμερα (2018) συντηρημένο με διάφορες προσθήκες κτιρίων.

Το κύριο κειμήλιο της Μονής Σταυροβουνίου είναι το τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού το οποίο στα παλαιότερα χρόνια φαίνεται να αιωρείτο πάνω από την γη και μέχρι σήμερα (2018) ευωδιάζει. Η Μονή παλαιότερα ονομαζόταν " Μονή του Θεοκρεμμάστου Σταυρού", από το γεγονός ότι το Τίμιο Ξύλο αιωρείτο.

Πηγές 1 και 2

Μπορεί για μας να υπάρχει μεγαλύτερος θησαυρός από τον Σταυρό που αγιάστηκε με το Τίμιο Αίμα του Κυρίου;

ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

 Ἡ γιορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ τοῦ Κυρίου εἶναι πολὺ παλαιά. Γνωρίζουμε ὅτι αὐτὴ ὑπῆρχε ἤδη τὸν Ε΄ αἰώνα καὶ καθιερώθηκε ὡς ἀνάμνηση ἑνὸς μεγάλου γεγονότος – τῆς εὑρέσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ τοῦ Κυρίου.
 Ἡ ἁγία Ἑλένη, μητέρα τοῦ πρώτου χριστιανοῦ αὐτοκράτορα τῆς Ρώμης, τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ σκοπὸ νὰ ἀνακαλύψει τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Ἦταν ἕνα δύσκολο ἔργο, διότι μετὰ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ πάνω στὸν Σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ οἱ Ρωμαῖοι δύο φορὲς κατέστρεψαν τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸν καιρὸ ποὺ πῆγε ἐκεῖ ἡ ἁγία Ἑλένη στὴ θέση της ὑπῆρχαν μόνο ἐρείπια. Ὁ εἰδωλολάτρης αὐτοκράτορας Ἀδριανός, γιὰ νὰ ἐξαφανίσει κάθε ἀνάμνηση τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ἔδωσε διαταγὴ νὰ δημιουργηθεῖ ἕνας τεχνητὸς λόφος στὴ θέση τοῦ μαρτυρίου καὶ νὰ φτιαχτεῖ πάνω του ὁ ναὸς τῆς Ἀφροδίτης.
  Ἡ ἁγία Ἑλένη δὲν ἤξερε ἀπὸ ποῦ ν’ ἀρχίσει τὴν ἔρευνά της. Τότε ὁ Κύριος τῆς ἔστειλε ἕναν ἡλικιωμένο Ἑβραῖο ποὺ ὀνομαζόταν Ἰούδας καὶ ἐκεῖνος τῆς εἶπε ὅτι ὁ Σταυρὸς βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὸ ναὸ τῆς Ἀφροδίτης. Ἡ αὐτοκράτειρα διέταξε νὰ ἰσοπεδωθεῖ ὁ εἰδωλολατρικὸς ναὸς καὶ τότε βρῆκαν κάτω ἀπὸ τὰ θεμέλιά του τρεῖς σταυρούς. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶχε πάνω του τὴν ἐπιγραφὴ καὶ κατάλαβαν ὅτι ἦταν ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, διότι ἀναστήθηκε ἕνας νεκρὸς στὸν ὁποῖο πάνω ἔβαλαν τὸν Σταυρό. Ἕνα μεγάλο πλῆθος ἀνθρώπων συγκεντρώθηκε γύρω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων Μακάριος τὸν ὕψωσε γιὰ νὰ τὸν βλέπουν ὅλοι. Ταυτόχρονα ὅλος ὁ λαὸς μὲ χαρὰ ἔψαλλε˙ «Κύριε ἐλέησον! Κύριε ἐλέησον! Κύριε ἐλέησον!» Ἔτσι ψάλλαμε καὶ ἐμεῖς χτὲς στὴν παννυχίδα.

  Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἡ ἱστορία τῆς σημερινῆς γιορτῆς. Καὶ κάνοντας ἀνάμνηση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ἐνθυμούμενοι τὴν σταύρωση καὶ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου μὲ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ προσπαθήσουμε νὰ καταλάβουμε τὸ βάθος τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας περὶ τοῦ Σταυροῦ.
Γιὰ τὴν σημασία τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μιλάει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρώτη ἐπιστολή του πρὸς Κορινθίους. Ἀκοῦστε τὸν λόγο του καὶ προσπαθῆστε νὰ καταλάβετε τὴν σημασία του˙ «Ὁ λόγος γὰρ ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστι, τοῖς δὲ σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστιν» (Α΄ Κορ. α´18).
  Μωρία καὶ τρέλα εἶναι ὁ λόγος περὶ τοῦ Σταυροῦ, γιὰ ἐκείνους ποὺ χάνονται, γιὰ μᾶς

Τετρακτινοπύρσευτος Σταυρός

  π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Έχουμε ανάγκη από σύμβολα στην ζωή μας. Δεν είναι μόνο η αναγωγή σε μία άλλη πραγματικότητα, σε ό,τι επιθυμούμε να μας συνέχει και να μας κάνει να ονειρευόμαστε σχετικά με τον εαυτό μας και τις δυνατότητές μας. Έχουμε ανάγκη από σύμβολα που να συμπυκνώνουν μνήμες και πρόσωπα, που να μας δίνουν απαντήσεις ει δυνατόν σε όλα τα ερωτήματά μας για ζωή και αλήθεια, που να γεννούν ταυτότητα σε μας Σύμβολα που να εκφράζουν αυτό που είμαστε και αυτό που θέλουμε να είμαστε.Σύμβολα που να μας ενώνουν με άλλους, ει δυνατόν με όλους.Δεν είναι μόνο ψυχολογική ανάγκη το να δηλώνουμε ποιοι είμαστε, ποιο είναι το όνομά μας. Είναι κυρίως υπαρξιακή ανάγκη. Δεν είναι ότι ανήκουμε κάπου, σε ένα «εμείς» το οποίο αγγίζει την δίψα μας για κοινωνία. Είναι και το γεγονός ότι αυτό που το σύμβολο μας δίνει είναι το αίσθημα ότι έχουμε κάτι για να παλέψουμε, έχουμε κάτι για να τονιστεί η διαφορετικότητά μας από τους άλλους που δεν ακολουθούν αυτό το σύμβολο, όχι για να αναλάβουμε να τους προσηλυτίσουμε ή να τους υποτάξουμε, αλλά γιατί η διαφορετικότητα μάς δίνει χαρά και νόημα.
 Στην παράδοση της πίστης μας αυτό το σύμβολο είναι ο Σταυρός. «Το ζωηφόρον δένδρον το εν γη» φύτρωσε όχι αφ’ εαυτού του, αλλά επειδή επάνω του ανέβηκε ο Χριστός, ο λυτρωτής Κύριός μας. Τριμερής, αποτελούμενος από κυπαρίσσι, κέδρο και πεύκο, «τετρακτινοπύρσευτος», διότι κοιτά προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, αγκαλιάζει δηλαδή όλον τον κόσμο, γενόμενος πρόταση ζωής μοναδική και ανεπανάληπτη, αλλά και επειδή απλώνεται προς όλες τις διαστάσεις: μήκος, πλάτος, βάθος, ύψος, ώστε τίποτε να μη μείνει χωρίς να αγιαστεί από την χάρη Αυτού που ανέβηκε επάνω του, αλλά και από τη ευλογία που ο Σταυρός παρέχει. Ταυτόχρονα, ο Σταυρός του Κυρίου γίνεται σύμβολο διαχρονικό, καθώς η δύναμή του αλλάζει τον χρόνο, τόσο πριν και μετά Χριστόν, όσο και για τον καθέναν μας. Η αποδοχή του Σταυρού ως συμβόλου νοηματοδότησης και μεταμόρφωσης της ύπαρξής μας, μάς κάνει να νικούμε

Ο Όσιος Γαβριήλ και τα...παρεταγμένα δαιμόνια!

Διηγείται ένας πιστός:
''Μια μέρα, βγαίνοντας από το ναό μαζί με τον π. Γαβριήλ, εκείνος έκανε το σταυρό του. Μόλις απομακρυνθήκαμε μερικά μέτρα, στράφηκε ξαφνικά προς το ναό και άρχισε να... φτύνει! Ύστερα, περνώντας έξω από μια ταβέρνα έκανε πάλι το σταυρό του. Βέβαια αυτό το έκανε συχνά, αλλά δεν μπορούσα να το εξηγήσω και έτσι δεν συγκράτησα την περιέργεια μου:

— Γέροντα, γιατί όταν είστε κοντά στο ναό φτύνετε και όταν περνάτε έξω από την ταβέρνα κάνετε το σταυρό σας και προσεύχεστε;
— Αφού με ρωτάς από καρδιάς, θα σου πω. Αυτό όμως αφορά μόνον εμένα. Γύρω από την εκκλησία στέκονται παρατεταγμένα σε τρεις σειρές τα δαιμόνια, γιατί δεν θέλουν να μπαίνει μέσα ο άνθρωπος. 
Έτσι, όταν βγαίνω από το ναό και απομακρύνομαι λίγο, τα βλέπω και φτύνω. 
Ενώ όποτε περνάω από την ταβέρνα βλέπω τους αγίους Αγγέλους να κλαίνε που μεθοκοπούν εκεί οι άνθρωποι, κι αρχίζω μαζί τους να προσεύχομαι ν' αφήσουν την οινοποσία και να πάνε στο ναό. Ο ναός συμβολίζει τον Ουρανό. Να περάσω από μπροστά του και να μην μπω μέσα; Αν περάσεις μπροστά από την εκκλησία και κάνεις απλώς το σταυρό σου, σημαίνει ότι χαιρετάς τον Θεό και τον προσπερνάς. Τότε τα δαιμόνια χαίρονται.
 Γι' αυτό πρέπει να διαπεράσεις τον κλοιό τους ή τουλάχιστον να πλησιάσεις την πόρτα του ναού και εκεί να κάνεις το σταυρό σου. Αν δεν έχεις χρόνο, κάνε απλώς το σταυρό σου και ζήτησε από τον Κύριο συγχώρεση που δεν μπήκες μέσα.''

 Όσιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός.

Πίστεψε απόλυτα και αναμφίβολα πώς ή θεία Ευχαριστία είναι αυτό το τίμιο Σώμα και Αίμα του Σωτήρος

 Στον ιερό ναό του Τιμίου Σταυρού της Λαύρας του άγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι, στην Πετρούπολη της Ρωσίας, συνέβη κάποτε το ακόλουθο συγκλονιστικό περιστατικό:
 Στη διάρκεια μιας θείας λειτουργίας, ο λειτουργός αρχιερέας Στέφανος, αφού διάβασε την ευχή«Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ...» σήκωσε το κάλυμμα του άγίου ποτηριού κι έμεινε σαν αποσβολωμένος.
Είδε μέσα σάρκα και αίμα ανθρώπινα!
Γύρισε τότε στο διάκονο, τον κατοπινό στάρετς Σαμψών(1979), και του είπε: "Βλέπεις, πάτερ"; τι νά έκαναν;...
Ό επίσκοπος αφού τοποθέτησε το άγιο ποτήριο στην άγία τράπεζα, γονάτισε και ικέτεψε τον Κύριο νά κάνει έλεος.
Πώς θα μετέδιδε σάρκα ανθρώπινη στους πιστούς; Ποίος θα την έπαιρνε;
Αφού προσευχήθηκε για ένα τέταρτο με υψωμένα τα χέρια, ξανακοίταξε στο άγιο ποτήριο.
Ή σάρκα και το αίμα είχαν γίνει ψωμί και κρασί. 'Έτσι βγήκε και κοινώνησε τούς πιστούς.
'Όσοι κληρικοί πληροφορήθηκαν το θαύμα, είπαν ότι το επέτρεψε ο Θεός για νά ενισχυθεί ή πίστη τους.
Ο διάκονος Σαμψών μάλιστα, πού κρατούσε το άγιο ποτήριο, ομολόγησε ότι από το γεγονός αυτό πήρε ξεχωριστή δύναμη και παρηγοριά.
Πίστεψε απόλυτα και αναμφίβολα πώς ή θεία Ευχαριστία είναι αυτό το τίμιο Σώμα και Αίμα του Σωτήρος
Πείστηκε ο ίδιος, αλλά το διέδωσε και σε άλλους, για νά πάρουν όλοι, όσοι θα το μάθαιναν, δύναμη και χαρά. το σημείο αυτό ήταν ακόμα, όπως είπε, μία αφορμή για ν' αποκτήσουν περισσότερη ταπείνωση οι κληρικοί και νά συνειδητοποιήσουν την αναξιότητά τους.

Στάρετς Σαμψών, εκδ. Ι. Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1991

Από το βιβλίο « Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία» Ι. Μονή Παρακλήτου. σελ 51 

Περίσκεπτη η Θεοτόκος

Περίσκεπτη η Θεοτόκος

Στη σκοτεινή, Βυζαντινή εικόνα,

αυτή η μεσιτεύουσα γλυκεία ελπίς,

Έμεινε σοβαρή και μ' αυστηρή θωριά.

Στο βλέμμα του επισκέπτη που Την κοίταζε μελαγχολία γεμάτος για την

απιστία του,

γνωρίζοντας συνάμα την μύχιαν έπαρση,

ίσως και τον κρυμμένο φόβο,

μέσα στην άδειαν εκκλησία,

αφού τελείωσε ο σύντομος Εσπερινός.

Ζωή Καρέλλη, Μετά τον εσπερινό

Στην εικόνα η Παναγιά Η Φιλουσιώτισσα

facebook

Η κρίση του σχολείου - Κρίση ανθρωπιάς

Σαράντος Ι. Καργάκος

  Οι πολλὲς θεωρίες περί παιδείας ἔφαγαν τὴν ἔρμη τὴν παιδεία. Ποτέ ἄλλοτε στὴν ἱστορία δὲν εἴχαμε τόση συσσώρευση παιδαγωγικῶν θεωριῶν, τόσο μεγάλο ὄγκο συγγραφῶν, ἀλλὰ ποτὲ τὸ σχολεῖο δὲν ἦταν τόσο ἀναιμικὸ ὡς θεσμός. Σήμερα –καὶ τοῦτο τὸ σήμερα ἔχει διάρκεια πολλῶν δεκαετιῶν– θὰ ἦταν πιὸ σωστὸ νὰ μιλᾶμε ὄχι γιὰ σχολεῖο ἀλλὰ γιὰ μὴ σχολεῖο. Γιὰ πολλὰ παιδιὰ –καὶ μάλιστα προικισμένα παιδιὰ– τὸ σχολεῖο εἶναι ἕνα περιττὸ φορτίο, καὶ σ’ αὐτὸ συμφωνοῦν καὶ πολλοί γονεῖς.

 Τὰ σύγχρονα σχολεῖα στὸ βαθμὸ ποὺ ἐλέγχονται ἀπὸ τὴν πολιτεία δὲν ἔχουν προσωπικότητα, ἄρα δὲν βοηθοῦν σὲ τίποτα τὰ παιδιὰ νὰ διαμορφώσουν ὑγιῆ προσωπικότητα. Ἀπεναντίας, λόγῳ τῆς ἀτελοῦς λειτουργίας καὶ θολῶν κατευθύνσεων, δημιουργοῦν σὲ πολλὰ παιδιὰ μιὰ στρεβλὴ ἤ ἀχαμνὴ προσωπικότητα. Σὲ κάποια μάλιστα οὔτε κὰν προσωπικότητα ἀλλὰ προσωπεῖο. Τώρα μάλιστα μὲ τὴν ἐπέκταση τῶν ἠλεκτρονικῶν μαθησιακῶν ἐργαλειῶν, ποὺ ὑποκαθιστοῦν καὶ τὸ δάσκαλο καὶ τὸ βιβλίο, δὲν θὰ ἔχουμε νέες γενιὲς μὲ πρόσωπο, θὰ ἔχουμε ἀπρόσωπες ἐκφράσεις προσωπικότητας. Πλάσματα ποὺ θὰ λειτουργοῦν μὲ... βύσμα!

  Ἀσφαλῶς τὸ παλαιότερο σχολεῖο ἦταν αὐστηρὸ –συχνότατα ὑπέρμετρα αὐστηρὸ– ἀλλὰ εἶχε μιὰ ἀποστολὴ καὶ ἔδινε στὰ παιδιὰ –πέρα ἀπὸ τὰ ἀναγκαῖα γιὰ τὰ τότε δεδομένα γνωστικὰ ἐφόδια– ἕναν σκοπό, ἕναν προορισμό. 

 Ἀκόμη καὶ ἀγράμματοι γονεῖς ἔλεγαν –καί οἱ παλαιότεροι τὸ ἀκούγαμε συχνὰ– τοῦτο τὸ παιδαγωγικά εὐεργετικό:

 «Θὰ στείλω τὸ παιδί μου στὸ σχολεῖο νὰ γίνει “ἄνθρωπος”».

  Ἀφότου ἡ χρησιμοθηρία καὶ ὁ ὠφελιμισμὸς κυριάρχησαν στὴ ζωὴ μας, αὐτὸ ποὺ ἐνδιέφερε ἦταν ἡ μὲ κάθε τρόπο ἐπιτυχία, ἔστω κι ἄν τὸ παιδί γινόταν... ἀπάνθρωπο. Εὐτύχησα ἐπὶ 35 χρόνια νὰ διδάξω σὲ σχολεῖα –κυρίως σὲ φροντιστήρια– σὲ ἐφήβους ποὺ προορίζονταν γιὰ σχολὲς ὑψηλῶν ἀπαιτήσεων. Ὁ ρόλος μου ἦταν νὰ προγυμνάζω τὰ παιδιὰ γιὰ ὑψηλὲς βαθμολογικὲς ἐπιδόσεις. Ἤμουν ἕνας καλός «προπονητὴς» καὶ εἶχα χάρη στούς «ἀθλητὲς» μου - κατακτήσει πολλά πρωταθλήματα. Ποτὲ ὅμως δὲν ξέχασα τὸ ρόλο τοῦ παιδαγωγοῦ. Καὶ ἄν καμαρώνω γιὰ κάτι εἶναι γιὰ τοὺς παλιοὺς μου μαθητὲς ποὺ, ἄν καὶ ἔφθασαν ψηλὰ, δὲν τοὺς ἀπέλιπεν ἡ ἀνθρωπιὰ. Ἀλλ’ ἄν μὲ πλήγωνε τότε κάτι, καὶ μάλιστα πολύ βαθιὰ, ἦταν κάποιες συναντήσεις μὲ γονιούς. Ὅταν τοὺς ἔλεγα λόγια καλὰ γιὰ τὸ ἦθος τῶν παιδιῶν τους, μερικοὶ μοῦ ἀπαντοῦσαν κυνικὰ: 

«Δὲν μ’ ἐνδιαφέρουν αὐτὰ. Αὐτὸ ποὺ μ’ ἐνδιαφέρει εἶναι τὸ ἄν τὸ παιδί μου θὰ μπεῖ». Κι ἐγὼ συχνὰ - ἄν ὁ γονιὸς ἦταν ἰδιαίτερα προκλητικὸς, ἔλεγα:

 «Ναὶ, θὰ μπεῖ. Ἀλλὰ τὸ ζήτημα εἶναι τὶ θὰ βγεῖ;». Ὑποχρεώθηκα κάποτε νὰ πῶ σ’ ἕνα νέο Ἀσκληπιάδη, ποὺ, λόγῳ ἐντόνου προβολῆς, εἶχε ἐξελιχθεῖ σὲ Σάυλωκ τῆς Ἰατρικῆς, τοῦτο τὸ λυπηρὸ:

 «Λυπᾶμαι βαθιὰ ποὺ συνέβαλα κάποτε στὴν ἐπιτυχία σου». Ὑπὸ τὴν καθοδήγησή μου εἶχε πάρει 20 στὸ μάθημα τῆς Ἐκθέσεως Ἰδεῶν, μόνο ποὺ τὶς ἰδέες ποὺ τοῦ δίδαξα ἐγώ, μόλις μπῆκε στὸ Πανεπιστήμιο, τὶς πέταξε μαζί μὲ τὰ ἀνθρώπινα μέλη ποὺ ἔκοβε!

  Τὸ παλαιό σχολεῖο –τὸ ξαναλέμε– ἦταν αὐστηρὸ ἀλλὰ γιὰ τὸ σύνολο τῶν παιδιῶν ἦταν πολύ ἀγαπητό. Πρόσφατα μίλησα στὸ Αἰγάλεω μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς παρουσιάσεως ἑνὸς βιβλίου παλαιοῦ συμμαθητῆ γιὰ τὴν περιώνυμη «Παράγκα» τῆς Ὁδοῦ Θηβῶν ἀπ’ ὅπου ἀποφοιτήσαμε σ’ ἕναν πολύ δύσκολο γιὰ τὴν πατρίδα μας καιρό.

 Εἶπα στὸ ἀκροατήριο: «Τὸ σχολεῖο αὐτὸ δὲν μοῦ ἐδίδαξε τίποτα· μοῦ ἔμαθε ὅμως τὰ πάντα».

Κυρίως μοῦ ἔμαθε νὰ μὴ ζητῶ τίποτα ἀπό τοὺς γονεῖς μου, τίποτα ἀπό τὴν πολιτεία. Νὰ ζητῶ μόνο ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου. Καὶ αὐτὸ τὸ μάθημα τὸ εἰσπράξαμε ὅλα τὰ τότε παιδιἀ. Προσφέραμε στὴ χώρα μας πολλὰ χωρίς νὰ ζητήσουμε τίποτα. Εἴχαμε περηφάνεια, ὅπως ἔλεγε ἕνα γλυκύτατο ἆσμα. Στὶς ἀρχὲς καὶ στὴ μέση τοῦ καλοκαιριοῦ εἶχα τὴ χαρὰ νὰ συναντηθῶ μὲ μιὰ ἀνθοδέσμη παλαιῶν μου μαθητριῶν ποὺ τὶς παρέλαβα κοριτσάκια 12 ἐτῶν τὸ 1965 καὶ τὶς δίδαξα ὥς τὶς 19 Μαρτίου 1969, ὅταν τὶς ἐγκατέλειψα ξαφνικὰ λόγῳ πολιτικῆς παρεμβολῆς. Τὶς ρώτησα: 

«Τὶ ἀπ’ ὅσα σᾶς ἔλεγα τότε, μπορεῖ ἀκόμη νὰ θυμᾶστε;». 

Καὶ τότε μία ἀπὸ αὐτὲς ἀποκρίθηκε: 

 «Οἱ καλοὶ βαθμοὶ δὲν κάνουν καὶ τὸν καλόν ἄνθρωπο».
Καί τότε, στὴ θύμηση αὐτὴ, βούρκωσαν τὰ μάτια μου...

ΠΗΓΗ

Το ακοίμητο κερί μπροστά στην Αγία Εικόνα

  Tῆνος, χειμώνας τοῦ χίλια ἐννιακόσια τριάντα(;). Xιονίζει ἀπό τό πρωΐ, πάνω ἀπό 20 πόντους τό ἔχει στρώσει…
 Ἡ γερόντισσα Φιλοξενία, μόνιμη κάτοικος σέ ἕνα δωμάτιο τῆς Παναγίας, ξεπαγιασμένη, προσπαθεῖ νά ζεσταθεῖ κάτω ἀπό τίς βαριές κρητικές κουβέρτες της. Ἡ ὥρα εἶναι περασμένη, ἀργά τό βράδυ, ὅταν ἕνας χτύπος ἀκούγεται στήν πόρτα της, ἐνῶ ἀκούγεται μία γυναικεία φωνή νά τήν καλεῖ λέγοντας :
«Δι᾽ εὐχῶν;».
«Ἀμήν», ἀπαντᾶ ἡ γερόντισσα καί σπεύδει κάπως νά ρίξει κάτι ἐπάνω της γιά νά ἀνοίξει τήν πόρτα.
 Ἡ γυναικεία φωνή ἐπαναλαμβάνει αὐστηρά:
«Δι᾽ εὐχῶν εἶπα». 
«Nαί», ἀπαντᾶ ἡ γερόντισσα, «νά φορέσω τήν ζώνη μου καί ἀνοίγω».
 Ἡ φωνή ἀκούγεται πιό αὐστηρή τώρα: «Πᾶρε κεριά καί ἔλα, γιατί εἶμαι σκοτεινά».
Tρέμοντας ἡ γερόντισσα ἀπό συγκίνηση ἀλλά καί ἀπό τό βαρύ κρύο, ἀνοίγει τήν πόρτα ἀλλά κανένας δέν εἶναι ἀπ᾽ ἔξω. Ἡσυχία. Tά πάντα ὁλόλευκα.
Στά γρήγορα μαζεύει ὅσα κεριά ἔχει, σπίρτα καί μιά χοντρή κουβέρτα καί προσεκτικά περπατώντας φτάνει στήν τζαμένια πόρτα τῆς ἐκκλησίας. Mέσα σκοτάδι! Tό κερί μπροστά στήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας ἔχει λιώσει, εἶναι σβηστό!
Ἀνάβει ἕνα ἀπό τά κεριά πού ἔχει μαζί της, γονατίζει πάνω στό ταπέτο τῆς πόρτας τῆς ἐκκλησίας, τυλίγεται μέ τήν κουβέρτα, καί εὐχαριστεῖ τήν Θεοτόκο πού τήν κάλεσε.
Ἐκεῖ τήν βρίσκουν τό πρωί, ὅταν πηγαίνουν νά ἀνοίξουν τήν ἐκκλησία, ὁ εἰκονοφύλακας I. Kοντοφριός καί ὁ νεωκόρος N. Kορνάρος, ἔκπληκτοι, σάν ἕνα κουβάρι πάνω στό χαλάκι, νά προσεύχεται κρατώντας ἕνα κερί ἀναμμένο.
Ἡ γερόντισσα διηγεῖται τό περιστατικό, συγκαλεῖται ἡ Ἐπιτροπή τοῦ Ἱδρύματος, καί ἀποφασίζεται ἡ λαμπάδα πού ἀνάβει ἐμπρός στό εἰκόνισμα νά εἶναι ἀπό καθαρό κερί καί ἡ μία νά διαδέχεται τήν ἄλλη μέ τό ἴδιο φῶς, ἡ δέ γερόντισσα νά ἐπιμελεῖται καθημερινά τήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας μας.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Ζ. ΛΑΓΟΥΡΟΥ

«TA ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗΣ», τ. Γ´

ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2002

(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο)

christianvivliografia.wordpress