… … …
Την παραπάνω ρήση την βρήκα κάπου στο Διαδίκτυο. Επισημαίνει κάτι πολύ σοβαρό. Οι κοσμοθεάσεις που διαμορφώνει η κάθε ιστορική εποχή , οι οποίες καταλαμβάνουν υπό μορφήν μη διαπραγματεύσιμων αυτονοήτων τον έσω κόσμο των ανθρώπων, μπορεί να γίνουν βαρύτατα καταδυναστευτικές.
Τα αυτονόητα αυτά απεργάζονται, στο παρασκηνιακό της ψυχής, τεράστια εμπόδια στο να μπορέσει να λειτουργήσει ελεύθερα ο νους. Και είναι πολύ δύσκολο (αδύνατον, άνευ της συνδρομής του Θεού) να αποστασιοποιηθεί κανείς από αυτά και να πάρει μια κριτική στάση απέναντί τους. Μουλιάζουν τον έσω κόσμο του ανθρώπου, όπως μουσκεύει με τρόπο αδιόρατο η έντονη υγρασία το ύφασμα, και τον καθιστούν μαριονέτα τους. Τον οδηγούν όπου αυτά θέλουν κάνοντάς τον, επιπλέον, να νομίζει ότι όλα όσα πράττει τα πράττει με την ελεύθερη βούλησή του.
… … …
Τα αυτονόητα που καλλιεργεί η εποχή μας, με το καταλυτικά γητευτικό κύρος που αντλεί από την πρόοδο της τεχνολογίας, είναι βαρύτατα προβληματικά. Σμπαραλιάζουν ψυχοσωματικά τον άνθρωπο ενώ, ταυτόχρονα, τον κάνουν να πιστεύει πως επιτυγχάνει και προοδεύει. Μέχρι να τον ρίξουν στο βάραθρο. Όπου θα αναρωτιέται γιατί τον βρήκε μια τέτοια συμφορά αλλά θα’ναι αργά.
Και, όπως είπαμε παραπάνω, δεν πρόκειται για πρόβλημα από το οποίο μπορεί να απελευθερωθεί ο άνθρωπος δια των ιδίων του δυνάμεων. Αφού όλα όσα μπορεί να πράξει δεν μπορεί παρά να είναι τα όσα του επιτάσσει, με τρόπο υπνωτιστικό, το δόλιο πνεύμα που τον έχει υποβιβάσει σε μαριονέτα.
Γι’αυτό χρειάζεται η προσευχή. Είναι ο μόνος τρόπος να εξέλθει αυτού που θεωρεί ‘εαυτό’ του (ο οποίος ‘εαυτός’ είναι μια μαριονέτα) και να αρχίσει να επαναποκτά τον πραγματικό, Θεοσύστατο, του εαυτό με τις αφυπνιστικές εκπλήξεις ζωής που θα του παρέχει, βήμα βήμα, ο Θεός μετά από κάθε ανάπαυλα απεύθυνσης προς Αυτόν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου