Στης τρίτης μέρας την αυγή περίμενέ με, θα ’ρθω και πρώτη θα με δεις εσύ, μητέρα μου!

π. Δημητρίου Μπόκου

«…θρηνήσατε συν εμοί, τη του Θεού υμών μητρί» ( Εγκώμια Μεγ. Παρασκευής)

 Καθώς ο πραίτωρας απάγγειλε την τελική του απόφαση, η οχλοβοή εντάθηκε κατακόρυφα. Υψώθηκε στον αέρα, στριφογύρισε πάνω απ’ το πραιτώριο και σάρωσε τα λιθόστρωτα της πόλης, απλώνοντας τη χλωμάδα του θανάτου παγερή στο πέρασμά της. Ο Υιός του Ανθρώπου παραδόθηκε στη σταύρωση.

  Χαμένη στο ανάστατο πλήθος η μάνα, ένοιωσε στο άκουσμα της καταδίκης να λιποθυμάει. Κοφτερό σπαθί τα λόγια του πραίτωρα έσχισαν την καρδιά της. Η γοερή κραυγή απ’ τα σφιγμένα της χείλη σμίχτηκε με τις κραυγές του έξαλλου πλήθους. Τα μάτια της θόλωσαν. Έγειρε να πέσει, μα η Σαλώμη και η Ιωάννα τη συγκράτησαν. Καθώς το αίμα έφευγε απ’ το πρόσωπό της και η πνοή της έσβηνε, οι γυναίκες που την παράστεκαν την κύκλωσαν παρευθύς. Η Μαρία του Κλωπά, η Μαγδαληνή, η σύζυγος του Χουζά, η μητέρα Ιωάννου και Ιακώβου, των υιών Ζεβεδαίου.

  Η τραχειά φωνή του κεντυρίωνα σκέπασε προς στιγμήν τα βουητά του συρφετού. Στοιχισμένοι σε αρραγή πυκνή γραμμή οι πραιτωριανοί, όρθωσαν τα αιχμηρά δόρατα συγκρατώντας το πλήθος. Η φάλαγγα άρχισε αργά να προχωρεί. Ο Υιός του Ανθρώπου στράφηκε με κόπο. Κάθιδρο, με ακάνθινο στέμμα το πρόσωπό του, αυλακωμένο από θλίψη και πόνο, ατένισε μολαταύτα ήσυχα τον μαινόμενο όχλο. Το βλέμμα του σταμάτησε πάνω στη συντετριμμένη μητέρα του. Σπρωγμένη από άφατο πόνο εκείνη προσπάθησε να τρέξει κοντά του, μα στάθηκε αδύνατο να σπάσει τον κλοιό. Οι ματιές τους συναντήθηκαν με

Οταν πεις την λέξη Εξομολόγηση ο άλλος αντιδράει λές και βάζει το χέρι του στην πρίζα.

Γιατί αυτή η αρρωστημένη θρησκειοποίηση;

..Αρχίζουμε και ξεπερνάμε και τους ειδωλολάτρες έχουμε φύγει μπροστά κατά πολύ.Το Ορθόδοξο βίωμα έχει δώσει την θέση του στην "μαγική" λατρεία. Μια επιφανειακή επαφή με το Θεό και για κοινωνιολογικούς λόγους και ζήσαμε όλοι καλά και εμείς καλύτερα. Βγάλε από την Ορθόδοξη πίστη την "προσωπική σχέση" με το Πρόσωπο του Χριστού και μόλις έφτιαξες μια πολύ ωραία ειδωλολατρική θρησκεία. Συναλλαγή, τυπικότητα ... και εντάξει πήραμε την ευλογία στο τσεπάκι μας.

 Πολύ απλά, θέλουμε να σωθούμε χωρίς κόπο, μαγικά. Φυσικά αυτό δεν γίνεται τέτοια σωτηρία δεν υπάρχει. Θέλουμε να κοινωνήσουμε ανεξομολόγητοι και να πάρουμε την ίδια ευλογία με αυτόν που 40 μέρες νήστευε και προσπαθούσε να εφαρμόσει τις ευαγγελικές αλήθειες στη ζωή του. Είναι τρομερό όταν μιλάμε οι Ιερείς για αυτό το Μυστήριο βλέπουμε τον κόσμο να τρελαίνεται. Οταν πεις την λέξη Εξομολόγηση ο άλλος αντιδράει λές και βάζει το χέρι του στην πρίζα. Ουρλιάζει ο δαίμονας διότι ξέρει όταν μέσα από αυτό το Μυστήριο θα ξεσπιτωθεί από την καρδιά του ανθρώπου.

"Σιγά πάτερ μου κορόϊδο ειμαι να νηστέψω , θα κρατηθώ λίγο την Μεγάλη εβδομάδα και θα κοινωνήσω λέγοντας δυο κουβεντούλες σε μια εικόνα και καθάρισα. Δεν θέλει πολλά ο Θεός"
Τέτοιο είναι το Ορθόδοξο φρόνημα στις μέρες μας.... Κουμπώνεις τον Χριστό στα μέτρα σου, φτιάχνεις και μια προσωπική κοσμοθεωρία πλάνης και κοιμάσαι ήρεμα το βράδυ. Και σε κουβέντας σε τραπέζια με το σόι το παίζεις και Θεολόγος της κακιάς ώρας.
Νομίζουμε ότι επειδή φάγαμε λίγο φρουτάκι το βράδυ και αύριο θα κοινωνήσουμε νηστικοί θα πάμε στο Παράδεισο ή οτι θα αρχίζουμε να βλέπουμε αγγέλους ή οτι δεν θα αρρωστήσουμε......Αν είναι έτσι τσάμπα τα

Η μετάνοια της πόρνης διαλύει τους σύγχρονους νεωτερισμούς περί σαρκικών αμαρτημάτων

 

Η μετάνοια της πόρνης διαλύει τους σύγχρονους νεωτερισμούς περί σαρκικών αμαρτημάτων.

 Η πόρνη γυναίκα είναι άγνωστη.Δεν γνωρίζουμε το όνομα της. Το Ευαγγέλιο δεν διαπομπεύει τον άνθρωπο αλλά τον θεραπεύει.Δεν είναι η Μαρία η Μαγδαληνή.  Κάποιοι ερμηνευτές αναφέρουν ότι είναι η γυναίκα που ο Χριστός την προστάτεψε όταν είπε στους παρευρισκομένους "ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω" και στην συνέχεια της λέει "πορεύου και ἀπό τοῦ νῦν μηκέτι ἁμάρτανε". Δεν της λέει πήγαινε και γλέντα και δεν τρέχει και τίποτα. Την συγχωρεί αλλά της λέει να σταματήσει αυτό που κάνει διότι οδηγεί την ύπαρξη της στον θάνατο.
 Ο "Οίκος" της ακολουθίας μας λέει κάτι το συγκλονιστικό: “Η γυναίκα, που ήταν πριν άσωτη, ξαφνικά παρουσιάσθηκε φρόνιμη και συνετή, αφού μίσησε τα αισχρά έργα της αμαρτίας και τις οδυνηρές ηδονές του σώματος, έχοντας στο νου της τη μεγάλη ντροπή και την κατάκριση , που θα υποστούν οι πόρνοι και οι άσωτοι. 

Συγκεκριμένα λέει ο "Οίκος" : “Την κρίσιν της κολάσεως”. Λέξεις και βιώματα που μας ανατριχιάζουν.

  Λέμε στους πνευματικούς να αμνηστεύσουν τα σαρκικά αμαρτήματα λέγοντας οτι δεν τρέχει και τίποτα , δεν πειράζει, δεν βαριέσαι. 

 Αυτό όμως αγαπητοί μου δεν είναι μετάνοια. Μετάνοια με υγεία και αρρώστια μαζί δεν υπάρχει, ούτε ο Χριστός πάει μαζί με τον διάβολο. Η πόρνη μισεί τις ηδονές της σάρκας, σκέφτεται την κόλαση και τα εγκαταλείπει όλα μπροστά στο Χριστό. Η σωτηρία θέλει γενναίες αποφάσεις. Για να πάμε στον Παράδεισο αγαπητοί μου πρέπει να αφήσουμε την αμαρτία, να την παλέψουμε, να την θεραπεύσουμε. Αιχμαλωσία και ελευθερία δεν γίνεται να είναι μαζί.
Στην πορνεία η Εκκλησία έχει την θεραπεία : Εγκατάλειψη και εγκράτεια μέσα από την άσκηση ή το Ιερό Μυστήριο του Γάμου. Άλλες πρακτικές δεν υπάρχουν.
Να μας φωτίσει ο Κύριος να αποκτήσουμε την καρδιά αυτής την πόρνης....η οποία τι έκανε; Απλά, πήρε αποφάσεις ....Εμείς θα πάρουμε ;

π.Σπυρίδων Σκουτής

Ι. ΠΟΛΕΜΗΣ: Το τροπάρι της Κασσιανής

Χριστέ, γυναίκα που έπεσε σε χίλιαις αμαρτίαις,

σαν άκουσε, σαν ένοιωσε τη θεϊκή σου χάρι,

Με μυροφόρας φόρεμα, και σ’ τα δάκρυα πνιγμένη

πριν να Σε θάψουνε στη γη, μύρα γλυκά σου φέρνει.

Ωϊμέ! Φωνάζει, ολόγυρα νύχτα είναι νύχτα μαύρη,

νύχτα που ανοίγει και κεντά τους σαρκικούς μου πόθους,

και σκοτεινή κι’ ασέληνος, της αμαρτίας Έρως.

Δέξαι, Χριστέ, τα δάκρυα που χύνω.

Συ που τραβάς σ’ τα σύννεφα της θάλασσας τ

ο κύμα.

Λυγίσου, γύρε την καρδιά σ’ τους αναστεναγμούς μου

Συ, που ‘γυρες τους ουρανούς σ’ τη γέννησί σου απάνω.

Τα’ ανέγγιχτα τα πόδια σου άφες με να φιλήσω

και να σφουγγίσω τα φιλιά με τα πλεκτά μαλλιά μου’

τα πόδια που όταν ήκουσε τον κρότον τους η Εύα

το δειλινό μέσ’ σ’ την Εδέμ εκρύφτηκε από φόβο.

Ταις τόσαις αμαρτίαις μου, τη φοβερή σου κρίση

Ποιος να μετρήση δύναται, Σωτήρ μου ψυχοσώστα;

Μη με θωρής αδιάφορος την ταπεινή σου δούλη

Συ, που έχεις σαν Θεός αμέτρτη ευσπλαχνία.

Το μοναδικό Κερκυραϊκό Πάσχα,ο Αμλέτος και μια παλιά ιστορία

Ο ΑΜΛΕΤΟΣ

 Το αεροπλάνο της Aegean airlines ,είχε αρχίσει πιά την καθοδική του πορεία, για να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας.
 Και ο Σπύρος, ο uncle Spiros, καθισμένος στην πρώτη σειρά επιβατών πλάι στο πάράθυρο, ρουφούσε με τον αισθητήρα της ψυχής του την αντηλιά της θάλασσας του Ιονίου και τις ατέλειωτες αποχρώσεις του πράσινου , που τις έσπαζαν με μικρές κόκκινες πινελιές οι ανθισμένες κουκουκιές και οι στέγες των σκόρπιων σπιτιών. 

΄΄ Η Κέρκυρα…Oh my god…η Κέρκυρα '' έλεγε και ξανάλεγε με λαχτάρα και από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα Δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης για την ζωή, που τον αξίωσε να ξαναδεί έστω και αργά , τον τόπο που γεννήθηκε..
 Πόσα χρόνια είχε να κλάψει, στ' άλήθεια΄, Ούτε αυτός δεν θυμόταν . Ίσως από τότε, που δεκαεφτάχρονο ακόμα παιδί, βρέθηκε ολομόναχος στους δρόμους της Νέας Υόρκης, με μια μικρή βαλίτζα και μια αλλαξιά ρούχα. Αλλά και τότε…δεν θυμόταν να είχε κλάψει. Πείνασε, πάγωσε, αλλά δεν έκλαψε.΄ Εκρυψε καλά τον πόνο στα κατάβαθα της ψυχής του , γιατί έπρεπε να επιβιώσει, Και τα κατάφερε..
Kι όμως o uncle Spiros, ο επονομαζόμενος και Αμλέτος, είχε κλάψει. Για μία και μοναδική φορά.

 Ήταν Απρίλης , όπως και τώρα.. Του έτους 1962. Γύρισε σπίτι του το βράδυ της Μεγαλης Τρίτης, κρατώντας στα χέρια μια στολή της Φιλαρμονικής Εταιρίας Κέρκυρας, της Παλιάς, όπως την λένε οι Κερκυραίοι, με τα χρώματα της σημαίας της Ιονίου Πολιτείας, το μπορντώ και το βαθύ μπλέ. '' Θα βγώ στη λιτανεία του Μεγάλου Σαββάτου'', φώναξε γεμάτος ευτυχία στη μάννα του. ''Μου το είπε ο μαέστρος. Μου΄έδωσαν κι αυτή την στολή, να τη κοντίνεις.''. Η μάννα, του χάιδεψε το κεφάλι και έβαλε την στολή δίπλα στη ραπτομηχανή. ''Καλά, θα την προβάρουμε αύριο.'' ''Μάνα,΄πρέπει να φοράω μαύρα παπούτσια΄΄της είπε διστακτικά και κοίταξε τα παπούτσια που φορούσε, το μοναδικό ζευγάρι που είχε , κάτι χιλιομπαλωμένα παλιοπάπουτσα που κάποτε ήταν άσπρα και τώρα ακαθόριστου χρώματος. 

«Δεν έχω λεφτά να σου πάρω, ψυχή μου. Φτάνουνε ίσα ίσα να κάνουμε Πάσχα» Και σα νά ΄νοιωσε την απογοήτευσή του ,συμπλήρωσε.

«Μη στενοχωριέσαι ,καρδιά μου. Του χρόνου να μαστε καλά και θα σου πάρω καινούργια. Θα βγεις του χρόνου στην λιτανεία».

Δεν ανταλλάξανε άλλη κουβέντα. Ο Σπύρος όμως, ένοιωσε όλο τον κόσμο του να γκρεμίζεται. Να γίνεται κομμάτια και θρύψαλα ,σαν τα καπνισμένα ακόμα ερείπια, της παλιάς, αρχοντικής πόλης . Αλλά δεν έσταξε ούτε ένα δάκρυ από τα μάτια του.. 

Το απόγιομα της άλλης μέρας, είδε πάνω στο κρεββάτι του, τυλιγμένα σ ένα άσπρο πανί, ένα ζευγάρι μαύρα, ολοκαίνουργια παπούτσια, λουστρίνια. Τα ΄πιασε στο χέρι του και τα κρατούσε ευλαβικά, σαν να ταν το άγιο δισκοπότηρο και τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν ασταμάτητα και να πέφτουν πάνω στα αλέκιαστα ακόμα λουστρίνια. Και μια τα πότιζε με το δάκρυ του, μια τα σκούπιζε με το άσπρο πανί, για να μην χάσουν τη γυαλάδα τους. "'Μου τα δάνεισε η σιόρα Κάτε , η γειτόνισσα ΄΄του είπε η μάνα του. '' Είναι τα γαμπριάτικα του άντρα της. Πρόσεχε, κακομοίρη μου, μη τα χαλάσεις''.
Ο Σπύρος ήταν ευτυχισμένος. Καθόταν μπροστά στον καθρέφτη, φορώντας την στολή που του είχε κοντύνει η μάνα του και καμάρωνε τα μαύρα του λουστρίνια ,που τα είχε παραγιομίσει με χαρτιά, γιατί ήταν τρία νούμερα μεγαλύτερα.

 Και το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου….Ω, τι Μεγάλο Σάββατο ήταν εκείνο….Βγήκε στην λιτανεία με την Παλιά, φορώντας την στολή του με τα σειρήτια, το χρυσό κράνος με τις κόκκινες φούντες, που αστραφτοκοπούσε από το χάιδεμα του ήλιου και τα ολοκαίνουργια παπούτσια., που γυάλιζαν πιο πολύ κι από το κράνος του. Και όπως έπαιζε η μπάντα τη θεική μελωδία του Αμλέτου, ο Σπύρος ,από τη μια έπαιζε το κλαρίνο, διαβάζοντας τις νότες από την παρτιτούρα που είχε μπροστά του και από την άλλη κοίταζε με καμάρι τα άπειρα πλήθη του κόσμου που είχε μαζευτεί για να δει και ν΄ακούσει. Να ακούσει μόνο εκείνον…¨ Ηξερε πως ανάμεσα στο κόσμο ήταν η μάνα και οι αδελφές του, οι γειτόνισσες από την Πόρτα Ρεμούντα, η σιόρα Κάτε με τον άντρα της, οι φίλοι του και οι ζηλόφθονοι συμμαθητές του. Και το φτωχό ορφανό, ένοιωσε να ψηλώνει από χαρά και περηφάνια, τόσο, που δεν κατάλαβε ότι έσερνε τα πόδια του, γιατί τα παπούτσια ήταν έτοιμα να του φύγουν.

 Ο Σπύρος ο Μίτσουλης ,έτσι ήταν το όνομά του, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη γειτονιά της Πόρτα Ρεμούντα , λίγα χρόνια μετά τον μεγάλο πόλεμο. Το πατρικό του ήταν μικρό, ένα παλιό τριάρι στον τέταρτο όροφο μιάς αιωνόβιας

"Ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος τύπος του Χριστού..

Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Αεράκης

Πώς είναι τύπος του Χριστού ο Ιωσήφ;
  1.Ήταν αγαπητός γιός ο Ιωσήφ, το πιο αγαπημένο παιδί του Ιακώβ. Αυτόν αγαπούσε περισσότερο από όλα τα παιδιά του, γιατί του άξιζε. Και σ’ αυτόν είχε χαρίσει μοναδική στολή, λαμπρό χιτώνα. «Ιακώβ δε ηγάπα τον Ιωσήφ παρά πάντας τους υιούς αυτού… Εποίησε δε αυτώ χιτώνα ποικίλον» (Γεν. 37,3). Αγαπητός Υιός και ο Χριστός. Ο Αγαπητός Υιός του ουρανίου Πατρός. Γι’ αυτόν ακούστηκε η φωνή του ουρανίου Πατρός στη Βάπτιση και τη Μεταμόρφωση: «Ούτος έστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδό­κησα» (Ματθ. 3,17. 17,5). Και είχε και ο Χριστός, ως Υιός μονογενής του Πατρός, μοναδική στολή από τον Πατέρα. Είναι η στολή της θεότητος. Ο Χριστός είναι ο μονογενής Υιός και Λόγος του θεού και Θεός αληθινός.

  2.Τόν φθόνησαν τον Ιωσήφ τα αδέλφια του. Δεν μπορούσαν να υποφέρουν την υπεροχή του. Δεν μπορούσαν να χαρούν με τις χαρές του αδελφού τους. Και με το Χριστό το ίδιο συνέβη. Τον μίσησαν και τον φθόνησαν «οι άνθρωποι του Θεού», οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι. Ο Πιλάτος «ήδει, ότι διά φθόνον παρέδωκαν αυτόν» (Ματθ. 27,18). Ο φθόνος είναι το πρωταρχικό και γενεσιουργό πάθος. Ακολουθούν το μίσος, η κακία, τα κακούργα σχέδια, οι χριστοκτόνες ενέργειες. Δεν υπέφεραν να βλέπουν την υπεροχή του Χριστού, την επιρροή του στο λαό.

 3.Αποφάσισαν τ’ αδέλφια να σκοτώσουν τον αθώο Ιωσήφ. Συσκέφθηκαν κρυφά και είπαν: «Δεύτε αποκτείνωμεν αυτόν» (Γεν. 37,20). «Επονηρεύσαντο του αποκτείναι». Το ίδιο και στη περίπτωση του Ιησού. Συσκέψεις και διαβούλια για

Μονή Ντετσάνι -Σερβία-Τοιχογραφία

Μονή Ντετσάνι -Σερβία-Τοιχογραφία

Η Είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα

Μερικοί στέκονταν δεξιά και άλλοι αριστερά Του, όπως θα χωριστούν και όταν θα εμφανιστεί την Έσχατη Μέρα της Ιστορίας του κόσμου

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

  Ποιός μπορεί να φέρει χαρά σ’ ένα σπίτι; Ο καλοδεχούμενος επισκέπτης.

 Ποιός μπορεί να φέρει ακόμα μεγαλύτερη χαρά σ’ ένα σπίτι; Ένας φίλος του σπιτιού. 

Ποιός προκαλεί τη μέγιστη χαρά σ’ ένα σπίτι; Ο Οικοδεσπότης, όταν γυρίζει στο σπίτι μετά από μακρόχρονη απουσία.

  Ευτυχισμένα και καλότυχα τα χέρια που υποδέχτηκαν τον Κύριο ως καλοδεχούμενο επισκέπτη! 

Ευτυχισμένα και καλότυχα τα χείλη πού τον χαιρέτισαν ως φίλο!

 Ευτυχισμένες και καλότυχες οι ψυχές πού τον σεβάστηκαν και τον υποδέχτηκαν ως Οικοδεσπότη, μ’ ένα τραγούδι υποδοχής! 

 Υπάρχουν όμως και μερικοί πού δεν τον αναγνώρισαν, δεν τον υποδέχτηκαν ως φιλοξενούμενο, ως φίλο ή Οικοδεσπότη. 

 Πήραν πέτρες στα χέρια τους για να τις ρίξουν καταπάνω Του, με τις θνητές ψυχές τους μηχανεύτηκαν το σωματικό θάνατό Του. Η Θεϊκή φύση του Χριστού ήταν τέτοια ώστε, όπου εμφανιζόταν, ως Θεός με ανθρώπινη σάρκα, οι άνθρωποι χωρίζονταν. Μερικοί στέκονταν δεξιά και άλλοι αριστερά Του, όπως θα χωριστούν και όταν θα εμφανιστεί την Έσχατη Μέρα της Ιστορίας του κόσμου. Αλλά κι ως σήμερα, όταν η συζήτηση σε κοσμικούς κύκλους γυρίζει στον Κύριο Ιησού, οι άνθρωποι χωρίζονται δεξιά κι αριστερά. Φανταστείτε πόσο πιο αυστηρά οριοθετημένος θα ήταν ο χωρισμός αυτός τις μέρες της ένσαρκης Παρουσίας Του στη γη!
 Το σημερινό Ευαγγέλιο περιγράφει δύο περιστατικά, πού αποδείχνουν ακριβώς αυτόν τον αυστηρά οριοθετημένο χωρισμό ανάμεσα στους ανθρώπους, ανάλογα με τη διάθεσή τους προς τον Κύριο.

 Στο πρώτο, στο δείπνο στη Βηθανία, όσοι παρευρίσκονταν εκεί χωρίστηκαν επίσης στα δύο: από τη μια ήταν οι Απόστολοι, ο Λάζαρος πού είχε αναστηθεί και οι αδερφές του Μάρθα και Μαρία, πού φιλοξενούσαν τον Κύριο. Από την άλλη ήταν ο προδότης Ιούδας, πού διαμαρτυρήθηκε επειδή η Μαρία άλειψε με μύρο τα πόδια του Κυρίου.
 Στο δεύτερο περιστατικό ήταν από τη μια μεριά οι άνθρωποι πού υποδέχτηκαν θριαμβευτικά τον Κύριο κατά την Είσοδό Του στην Ιερουσαλήμ κι από την άλλη οι φαρισαίοι, οι γραμματείς κι οι αρχιερείς, πού συνωμοτούσαν μεταξύ τους να σκοτώσουν όχι μόνο το Χριστό, αλλά και το φίλο Του Λάζαρο.

πηγή

Η Ανάσταση του Λαζάρου-Θεολογική ερμηνεία της εικόνας

 Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Χριστού και οι αδελφές του Μάρθα και Μαρία τον φιλοξένησαν πολλές φορές (Λουκ.ι΄, 38-40, Ιωαν.ιβ΄, 1-3) στη Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα.
 Λίγες μέρες πρό του πάθους του Κυρίου ασθένησε ο Λάζαρος και οι αδελφές του ενημέρωσαν σχετικά τον Ιησού που τότε ήταν στη Γαλιλαία να τον επισκεφθεί. Ο Κύριος όμως επίτηδες καθυστέρησε μέχρι που πέθανε ο Λάζαρος, οπότε είπε στους μαθητές του πάμε τώρα να τον ξυπνήσω. Όταν έφθασε στη Βηθανία παρηγόρησε τις αδελφές του Λάζαρου που ήταν πεθαμένος τέσσερις μέρες και ζήτησε να δει το τάφο του.
  Όταν έφθασε στο μνημείο, δάκρυσε και διέταξε να βγάλουν την ταφόπλακα. Τότε ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό, ευχαρίστησε τον Θεό και Πατέρα και
με μεγάλη φωνή είπε: Λάζαρε, βγές έξω. Αμέσως βγήκε έξω τυλιγμένος με τα σάβανα ο τετραήμερος νεκρός μπροστά στο πλήθος που παρακολουθούσε και ο Ιησούς ζήτησε να του λύσουν τα σάβανα και να πάει σπίτι του. (Ιωαν. ια΄,44)
Η αρχαία παράδοση λέγει ότι τότε ο Λάζαρος ήταν 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια. Τελείωσε το επίγειο βίο του στην Κύπρο το έτος 63 μ.Χ. και ο τάφος του στην πόλη των Κιτιέων έγραφε: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού».
Το έτος 890  μετακομίσθηκε το ιερό λείψανό του στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Λέοντα το σοφό, ο οποίος συνέθεσε τα ιδιόμελα στον εσπερινό του Λαζάρου: Κύριε, Λαζάρου θέλων τάφον ιδείν, κλπ
Χαρακτηριστικό της μετέπειτα ζωής του Λαζάρου λέγει η παράδοση, ήταν ότι δεν γέλασε ποτέ παρά μια φορά μόνο όταν είδε κάποιο να κλέβει μια γλάστρα και είπε την εξής φράση: Το ένα χώμα κλέβει το άλλο.
Η Ανάσταση του Λαζάρου επέτεινε το μίσος των Εβραίων που μόλις την έμαθαν ζήτησαν να σκοτώσουν τον Λάζαρο και το Χριστό.
Αυτή τη μέρα δεν γίνονται μνημόσυνα με κόλλυβα, σε ανάγκη μόνο απλό Τρισάγιο.

  Η εικόνα έχει βάση την αφήγηση της σχετικής περικοπής του Ευαγγελίου χωρίς πολλούς συμβολισμούς δείχνοντας τη φυσική πλευρά, που είναι προσιτή στην ανθρώπινη αντίληψη.
 Στα δύο άκρα της εικόνας υπάρχουν βράχοι-βουνά και στο ένα μέρος της ο Χριστός με τους δώδεκα μαθητές Του.
  Ο Χριστός στέκεται σε μεγαλόπρεπη στάση δείχνοντας τη θεϊκή Του δύναμη. Στο αριστερό Του χέρι κρατά ειλητάριο έχοντας το δεξιό τεντωμένο να ευλογεί και δίνει εντολή να ανοίξει ο τάφος. Στα πόδια Του, που τα ασπάζονται γονατιστές, βρίσκονται οι αδελφές του Λαζάρου Μαρία και Μάρθα με μια ανάμικτη έκφραση θλίψης και ευχαριστίας στον Κύριο.

 Απέναντι από το Χριστό βρίσκεται ο τάφος λαξευμένος στο βράχο και μέσα του βρίσκεται ο Λάζαρος. Είναι τυλιγμένος με λωρίδες (τις κειρίες του Ευαγγελίου) και στέκεται στο άνοιγμα του τάφου. Είναι χλωμός με βασανισμένη όψη, γιατί έχει επιστρέψει από τον Άδη, νέος στην ηλικία με μαύρο γένι. Κάποιος του 
αφαιρεί τα σάβανα και άλλος σηκώνει την πλάκα του τάφου και την παραμερίζει.
 Ανάμεσα στα βουνά και πίσω από μια ράχη φαίνεται το τείχος της Βηθανίας, και πλήθος Ιουδαίων βγαίνουν από τη πόρτα του. Βλέπουν με θαυμασμό το γεγονός και κάποιοι από αυτούς φράζουν τη μύτη τους με το ρούχο τους λόγω της δυσωδίας που έρχεται από τον τετραήμερο νεκρό Λάζαρο.
Η επιγραφή της εικόνας συνήθως είναι: “Η έγερσις του Λαζάρου”.

 Γ. Β. Μαυρομάτη, Η Ανάσταση του Λαζάρου

πηγή

Η ΒΗΘΑΝΙΑ ΣΗΜΕΡΟΝ

Η Βηθανία σήμερον - Ζωή Μήλιου

Το τραγούδι του Λαζάρου από τη Ρόδο.

Κι όμως κάποιος πήγε κι ήρθε..!

  Ναι ,είναι ανείπωτος ο πόνος του αποχωρισμού.Του στερνού ασπασμού,της τελευταίας εικόνας του πεφιλημένου προσώπου που τόσο αγάπησες ,τόσα μοιράστηκες .Σιωπή παντού απλωμένη σαν πέπλο σκεπάζει την θλίψη.Εκείνη την ώρα φεύγει μακριά το πρέπει .Ξεγυμνώνεται της ψυχής η αλήθεια. 

 «Ἀδελφοί, οὐ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα». [Πρός Θεσσαλονικεῖς Α´ (Δ´ 13)].
Μιλά ο Παύλος , μιλά ο Χριστός δηλαδή μα και ο κεκοιμημένος αδελφός μας που πλέον ικετεύει μόνο το έλεος για την ψυχή που ξεκίνησε το μεγάλο της ταξίδι. Κυλά έπειτα ο χρόνος και γίνεται η μνήμη της καθήκον ιερό. Από εμάς περιμένει …το ανάπαυσον Κύριε μετά των Αγίων …
Πέρασαν τρία χρόνια από τότε .

 -Σαν χθες ήταν …μου είπε η μαυροφορεμένη γυναίκα. 

Κι εγώ σήμερα έσπασα την σιωπή.Της είπα τα λόγια του Παύλου λοιπόν. Την έβλεπα συνέχεια στην Εκκλησία ,στον πνευματικό πάντα με πρησμένα από το κλάμα μάτια .
-Μην λυπάστε. Εσείς έχετε ελπίδα.Έχουμε Την Ελπίδα.Με κοίταξε κάπως απορημένη,παραπονεμένη …

-Αλήθεια έχω ;Έχω ελπίδα ; 

Και τότε της ξέφυγε από τα χείλη ένας λόγος που το δίχως άλλο όλοι μας έχουμε συναντήσει ή και ομοίως ξεστομίσει …

-Ποίος πήγε κι ήρθε να μας πει …;
-Την Μεγάλη Εβδομάδα σας θυμάμαι πάντοτε εδώ !Κι αν δεν απατώμαι σας έχω συναντήσει εδώ και στις παρυφές της.Το Σάββατο του Λαζάρου εννοώ.Τι εορτάζουμε τότε αδελφή μου ;
-Την Ανάσταση του Λαζάρου 
-Τι ξέρετε για εκείνον ;
-Λίγα πράγματα …Ότι ήταν φίλος του Χριστού , ότι ο Χριστός έκλαψε για αυτόν σαν έμαθε ότι πέθανε …Ότι τον ανάστησε μετά από 4 ημέρες …

-Ξέρετε αδελφή μου ενώπιον πόσων έγινε η Ανάστασή του Λαζάρου; Και το

Εικόνα Παναγίας Οδηγήτριας-1250

Εικόνα Παναγίας Οδηγήτριας.Χρονολόγηση: περίπου 1250
Υλικό: τέμπερα και φύλλο ασήμι με εφυάλωση πάνω σε γύψο και περγαμηνή σε πίνακα
Διαστάσεις: 24,8 Χ 17,8 Χ 1,6 εκατοστά
Ιερά μονή της Αγίας Αικατερίνης, Σινά, Αίγυπτος

''Η Μπάντα'' -Βασισμένο στην ιστορία του μοναδικού επιζήσαντα από τη φιλαρμονική ορχήστρα Κερασούντας

  Με αφορμή τα 100 χρόνια από την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ο δημοσιογράφος Νίκος Ασλανίδης ετοίμασε ένα ντοκιμαντέρ που θα προβληθεί στο 21ο διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, καθώς και σε άλλα φεστιβάλ του εξωτερικού. 

 Τίτλος του ντοκιμαντέρ είναι «Η μπάντα...» και έχει ως θέμα τη φιλαρμονική ορχήστρα της Κερασούντας. Όπως είναι γνωστό η ορχήστρα αυτή αποτελείτο από 13 Έλληνες και τρεις Τούρκους. Όλοι «επιστρατεύτηκαν" με βία από τον σφαγέα των Ελλήνων Τοπάλ Οσμάν. Τους υποχρέωνε να παίζουν τουρκικά εμβατήρια των ώρα που οι Τσέτες βίαζαν, λήστευαν και δολοφονούσαν Έλληνες...

Ο Νίκος Ασλανίδης, στη κινηματογράφηση στιγμιότυπου του ντοκιμαντέρ Επειδή τα μέλη της ορχήστρας ήταν αυτόπτες μάρτυρες της Γενοκτονίας στο τέλος τους δολοφόνησε για να μην μαρτυρήσουν τα εγκλήματα του. Ως εκ θαύματος γλίτωσε μόνον ένας, ο οποίος και έγραψε ένα σχετικό βιβλίο. Με βάση αυτό το βιβλίο έχουν γίνει γυρίσματα, τα τελευταία δυο χρόνια σε Ελλάδα και Τουρκία. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2018 γυρίστηκαν και οι δραματοποιημένες σκηνές, σε ένα εγκαταλειμμένο χωριό, κοντά στα Γιαννιτσά. Στα γυρίσματα αυτά πήραν μέρος επαγγελματίες και ερασιτέχνες ηθοποιοί από ποντιακές θεατρικές ομάδες από τους νομούς Πέλλας, Κοζάνης και Θεσσαλονίκης. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο γνωστός Πόντιος Τραγουδιστής Αλέξης Παρχαρίδης.

Ένοπλοι Τσέτες σκορπίζουν τον τρόμο

Το ιστορικό
Όπως είναι γνωστό ο Τοπάλ Οσμάν ήταν ο σφαγέας των Ελλήνων του Πόντου. Σύμφωνα με ιστορικές έρευνες οι Τσέτες, οι οποίοι τελούσαν υπό τις διαταγές του, έσφαξαν περισσότερους από 60.000 Έλληνες στον Πόντο. Όλα αυτά τα εγκλήματα έγιναν υπό τους ήχους της δημοτικής φιλαρμονικής ορχήστρας της Κερασούντας την οποία «επιστράτευσαι» με βία. Έπαιζαν εμβατήρια και τούρκικα τραγούδια την ώρα που οι Τσέτες λήστευαν, βίαζαν και δολοφόνησαν γυναικόπαιδα...

Ο δημοσιογράφος Νίκος Ασλανίδης, δημιουργός της εκπομπής "Αληθινά Σενάρια" 

Ο Νίκος Ασλανίδης είπε στον ΕύΞΕΙΝΟ ΠΟΝΤΟ, γι’ αυτή την τραγική ιστορία:  «Στο τέλος ο Τοπάλ Οσμάν δολοφόνησε και τα μέλη της μπάντας για να μην μαρτυρήσουν τα εγκλήματα του. Μόνον ένας γλύτωσε. Ο Γιάννης Παπαδόπουλος, ο οποίος μάλιστα έγραψε και ένα σχετικό βιβλίο. Τρία χρόνια έψαχνα να βρω αυτό το βιβλίο. Ήθελα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο και θα με βοηθούσε στην έρευνα. Δυστυχώς όμως επειδή κυκλοφόρησε σε πολύ λίγα αντίτυπα το 1965 δεν ήταν εύκολο να το βρω.

  Μια μέρα που συζητούσα με τον καθηγητή Κώστα Φωτιάδη μου είπε ότι το έχει, αλλά βρίσκεται κάπου στη Βέροια όπου είχε το αρχείο του. Τον παρακάλεσα να το ψάξει και πράγματι σε μερικές βδομάδες μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι το βρήκε. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη γιατί είχα απογοητευτεί. Το πήρα και το διάβασα την ίδια μέρα. Ήταν συγκλονιστικό. Τα εγκλήματα της Γενοκτονίας από έναν αυτόπτη μάρτυρα.

Καβαλάρηδες σκοτώνουν άοπλους Έλληνες

 Άρχισα να ψάχνω συγγενείς του Γιάννη Παπαδόπουλου και βρήκα τα παιδιά του και τα εγγόνια του στη Θεσσαλονίκη και την Καβάλα. Στόχος είναι να γίνει ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για να καταλάβουν κάποιοι γιατί ήταν Γενοκτονία όλα αυτά που υπέστησαν οι πρόγονοι μας.

 Για συντομία θα αναφέρω ένα απόσπασμα από αυτά που μου διηγήθηκε ο γιος του Γιάννη Παπαδόπουλου, Τάσος.

 «Ο πατέρας μιλούσε συνέχεια για τον Τοπάλ Οσμάν και πως γλύτωσε ως Εκ

«Μικρό Προσευχητάρι» στα Σουαχίλι

Σήμερα ο θεοφιλέστατος Αρούσας και κεντρικής Τανζανίας πατήρ Αγαθόνικος έλαβε στα χέρια του ένα μικρό προσευχητάρι το οποίο μεταφράστηκε στα Σουαχίλι από την ειδική ομάδα που έχει συστηθεί στην Αρούσα.
 Τα έξοδα της εκδόσεως τα ανέλαβαν από την ιερά μητρόπολη Φλωρίνης ο υπεύθυνος του γραφείου της εξωτερικής ιεραποστολης της Μητροπόλεως Πατήρ Επιφάνιος Χατζηγιάγκου.

πηγή

Ὁ θάνατος με τον θάνατο ξεπερνιέται...

Ὁ θάνατος μὲ τὸν θάνατο ξεπερνιέται.Νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ πεθάνουμε,
δηλαδὴ νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ χάσουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν ἔλεγχό του.
Πρακτικά:
Δὲν τρομάζω ὅταν μὲ ἀδικήσουν, δὲν γκρινιάζω οὔτε παραπονοῦμαι
ἂν ὁ ἄλλος δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς προσδοκίες μου,
δὲν κατακρίνω τὸν ἄλλο σὰ νὰ εἴμαστε μέλη διαφορετικοῦ σώματος,
δὲν πνίγομαι ἂν τὰ πράγματα δὲν ἔρχονται ὅπως πρέπει,
οὔτε ἂν δὲν καταφέρω νὰ ἀλλάξω καὶ νὰ εἶμαι σωστός.

Εἶμαι ἐλεύθερος ἀπὸ κάθε λογισμό,ὑπολογισμὸ καὶ παραλογισμό,
ἀπομακρύνω ἀπὸ τὴν καρδιά μου κάθε φόβο καὶ ἀγωνία καὶ τὴν ἀφήνω νὰ ἀνασάνει.

Τέτοια καρδιὰ θὰ τὴν ἀγγίξει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ἔχει προσδοκία ἀναστάσιμης ἐμπειρίας.

Ἀρχιμανδρίτου Βαρνάβα Γιάγκου
ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ κείμενο:" Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου "
Πειραΐκή Εκκλησία Φεβρουάριος 2019

πηγή

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ράπτης εξ Ιωαννίνων(+18 Απριλίου)

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ράπτης γεννήθηκε στο χωριό Τέροβο των Ιωαννίνων από ευσεβείς γονείς. Εγκαταστάθηκε στα Ιωάννινα και έκανε το επάγγελμα του ράπτη. Μετά τον θάνατο των γονέων του πήγε στην Κωνσταντινούπολη επί Πατριάρχου Ιερεμίου Α' (1525 - 1545 ) και επί Σουλτάνου Σουλεϊμάν Β' (1520 - 1560).
 Επειδή ήταν προικισμένος με σωματικές και ψυχικές αρετές, κίνησε τον φθόνο μερικών Τούρκων, που τον πίεζαν να γίνει μουσουλμάνος. Ο Ιωάννης απέρριψε αμέσως τίς δελεαστικές προτάσεις των Τούρκων και όχι μόνο, αλλά αποφάσισε να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Δύο φορές αποπειράθηκε να εκπληρώσει αυτή του την επιθυμία, αλλά τον απέτρεψε ο πνευματικός του.

Την τρίτη φορά όμως, Μεγάλη Παρασκευή, είπε πως είδε σε όραμα να χορεύει μέσα στις φλόγες και έτσι πέτυχε την ποθούμενη ευλογία του πνευματικού του. Όταν πήγε στο εργαστήριο του, είδε να έρχονται οι Τούρκοι που τον προέτρεπαν να γίνει μουσουλμάνος. Αυτή τη φορά όμως τον συκοφαντούσαν ότι δήθεν, όταν ήταν στα Τρίκαλα αρνήθηκε τον Χριστό. Ο νεομάρτυρας τους απάντησε ότι αυτό δεν έγινε ποτέ, αλλά και ούτε πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Συγχρόνως δε με τα λόγια του, περιφρόνησε τη θρησκεία του Μωάμεθ. Οι Τούρκοι θυμωμένοι όρμησαν, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον κριτή. Ομολόγησε και εκεί την πίστη του στον Χριστό, βασανίστηκε και ρίχτηκε στη φυλακή.

Επειδή όμως επέμενε στην ομολογία του, καταδικάστηκε να καεί ζωντανός. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης κατόρθωσε με πολλά χρήματα να αναβάλει για λίγο την εκτέλεση του, αλλά όταν ο Ιωάννης ρωτήθηκε και πάλι αν αρνείται τον

Στη διάρκεια της προσευχής προσπάθησε να ενώσεις το θέλημά σου με το θέλημα του Θεού

Στη διάρκεια της προσευχής προσπάθησε να ενώσεις το θέλημά σου με το θέλημα του Θεού και όχι να προσπαθήσεις να τραβήξεις το θέλημα του Θεού στο δικό σου θέλημα.  

Αγ.Νικοδήμου Αγιορείτου

Όσο σχετιζόμαστε με τον Κύριο τόσο διαπιστώνει ἁμαρτίες που πριν οὔτε κἄν τις ὑποψιαζόταν.

«Ἐκ πάντων ἐνήστευσα κατορθωμάτων, εἰς κόρον ἀπήλαυσα τῶν σφαλμάτων, Κύριε· νῦν οὖν πεινῶντά με, σωτηριώδους καί σεπτῆς ἔμπλησον βρώσεως» (ὠδή α΄ ἦχος α΄)
(Νήστεψα ἀπό ὅλα τά κατορθώματα, ἀπόλαυσα μέχρι κορεσμοῦ τά σφάλματα, Κύριε. Τώρα λοιπόν πού πεινάω, γέμισέ με ἀπό τή σωτήρια καί ἱερή σου βρώση).

(Δευτέρα προ Βαΐων)
   Ἀπό τήν πρώτη ὠδή τοῦ κανόνα τό τροπάριο, ἐκφράζει τήν πνευματική κατάσταση πού συνήθως ἀπαντᾶται στούς πιστούς στόν Χριστό ἀνθρώπους: τό πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν, τήν ἔλλειψη τῶν καρπῶν του Πνεύματος. 

 Καί δέν πρέπει νά μᾶς παραξενεύει τοῦτο. Γιατί καί μία ὥρα νά εἶναι ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς γῆς, μᾶς διδάσκει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, καί πάλι δυστυχῶς θά ἁμαρτήσει – εἶναι τό τίμημα τῆς ἀνυπακοῆς τῶν πρωτοπλάστων πού σάν ρίζα πού μολύνθηκε διαπερνάει ὁλόκληρο ἔκτοτε τό δένδρο τῆς ἀνθρωπότητας.

  Καί μπορεῖ βεβαίως ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός νά ἔχει ἔλθει καί νά μᾶς ἔχει δώσει τή δυνατότητα, μέ τήν ἐνσωμάτωσή μας στό ἅγιο σῶμα Του διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, νά ξεπερνᾶμε τήν ἁμαρτία, ὅμως εἶναι τέτοια ἡ ραθυμία τῆς ζωῆς μας, ὥστε οὔτε αὐτό τελικῶς κάνουμε: παρ’ ὅλη τή βοήθειά Του νά συνεχίζουμε τόν δρόμο καί τῆς δικῆς μας ἀνυπακοῆς. 

 Ὅσο λοιπόν προχωράει ἡ ζωή μας, τόσο βλέπουμε καί τήν αὔξηση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ὅμως διαπιστώνουμε τήν ἁμαρτία μας καί ἀπό ἄλλη πλευρά: ὅσο σχετιζόμαστε μέ τόν Κύριο, ὅσο μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ ἀγωνιζόμαστε νά τηροῦμε τίς ἐντολές Του, τόσο διανοίγεται ὁ πνευματικός μας ὀφθαλμός καί βλέπει πράγματα πού πρίν ἀγνοοῦσε, δηλαδή διαπιστώνει ἁμαρτίες πού πρίν οὔτε κἄν τίς ὑποψιαζόταν. 

  Σάν τόν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος ἐνῶ δέν ἔβλεπε κάποια ὁρατή ἁμαρτία στή συνείδησή του, δέν ἐπαναπαυόταν. Γιατί «Κριτής μου εἶναι ὁ Κύριος», ἔλεγε, δηλαδή Ἐκεῖνος πού βλέπει καί τίς πιό ἀδιόρατες κινήσεις τῆς ψυχῆς, πού καί ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀγνοοῦμε. Δέν εἶναι τοῦτο μία ἐκ πλαγίου ἐπιβεβαίωση αὐτοῦ πού καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ἡ νεώτερη ψυχολογία τοῦ βάθους, ὅπως λέγεται, ἐπισημαίνει; 

 Δηλαδή ὅτι μιλώντας γιά την ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, μιλᾶμε γιά κάτι πού ἔχει βάθος ἀπύθμενο, κυριολεκτικά γιά μία «ἄβυσσο» τοῦ ἀσυνειδήτου, ἡ ὁποία ἔχει τούς δικούς της «κανόνες» καί τούς δικούς της τρόπους;

  Λοιπόν νήστεψα, λέει ὁ ἅγιος Ἰωσήφ ὁ ὑμνογράφος, ἀλλά ὄχι ἀπό φαγητά καί κακίες, ἀλλά ἀπό κατορθώματα. Καί ἔφτασε σέ κορεσμό γι’ αὐτόν τόν λόγο ἀπό σφάλματα καί ἁμαρτίες. Δέν μᾶς ἀφήνει ἐκθέτους ὅμως ὁ ποιητής. Μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι πάντοτε ὑπάρχει ἡ ὁδός διαφυγῆς, ἡ θεραπεία καί ἡ σωτηρία: ἡ στροφή πρός τόν Κύριο, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἕτοιμος νά μᾶς συγχωρήσει καί νά μᾶς προσφέρει ἐκείνη τήν τροφή πού γεμίζει τήν πεινασμένη μας ψυχή, δηλαδή τή χάρη Του, τόν ἴδιο Του τόν ἑαυτό. Ἡ λύση γιά ὅλα τά ἀρνητικά τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀλλά καί τοῦ κόσμου τούτου, εἶναι πάντοτε ἡ ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ μας.

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας ''Ιλγιν Τσερνιγκώβ(16 Απριλίου)

 

Αυτή η εικόνα της Παναγίας αγιογραφήθηκε το 1658 από τον εικονογράφο Γρηγόριο Ντουμπένσκι ο οποίος αργότερα εκάρη μοναχό με το όνομα Γεννάδιος
Το 1662,η εικόνα δάκρυζε για οχτώ ημέρες (16-24 Απριλίου)

 Την ίδια χρονιά,οι Τατάροι επιτέθηκαν και λεηλάτησαν το Τσερνιγκώβ. Τα μεσάνυχτα επιτέθηκαν στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος.Μπαίνοντας στον ναό,αναποδογύρισαν τις εικόνες και τα ιερά σκεύη,μόνο η εικόνα της Παναγίας έμεινε ανέγγιχτη. Μία αόρατη δύναμη έσπρωχνε τους άπιστους,εμποδίζοντάς τους να φτάσουν στην εικόνα. Έπειτα η Παναγία δεν επέτρεψε στους εχθρούς να μπουν στο Σπήλαιο του Αγίου Αντωνίου της Λαύρας των Σπηλαίων.Εδώ είχαν καταφύγει οι μοναχοί από τον φόβο των Τατάρων.Μόλις οι Τατάροι επιχείρησαν να μπουν,είδαν ένα όραμα που τους έτρεψε σε φυγή 

Τέλη 19ου αιώνα 

Το θαύμα της Παναγίας περιγράφεται από τοω Άγιο ιεράρχη Δημήτριο του Ροστώβ.Αργότερα ο Άγιος Ιωάννης του Τομπόλσκ κατέγραψε τα θαύματα που είχε τελέσει η εικόνα της Παναγίας ''Ιλγιν Τσερνιγκώβ''Η εικόνα τιμάται στις 16 Απριλίου

Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Τριάδας στο Chernigov

Η θαυματουργή χάρη αυτής της εικόνος εκδηλώνεται και μέσα από τα αναρίθμητα αντίγαρφά της.

Η εικόνα της Παναγίας ''Τσερνιγκώβ-Γεθσημανή''

Το πιο γνωστό αντίγραφο είναι η εικόνα της Παναγίας ''Τσερνιγκώβ-Γεθσημανή''(1 Σεπτεμβρίου),η οποία βρίσκεται στην Σκήτη Γεθσημανή και ανήκει στην Λαύρα των Σπηλαίων.

proskynitis.blogspot

Γι’ αὐτό οι χειρότεροι τῶν ἀνθρώπων δεν παραλείπουν να ὑποκρίνονται ὅτι τις τηροῦν.

Ἡ ψυχή, ὅμως, δὲν ἀγαπᾶ τὰ πάθη. Ἐνδίδει σ’ αὐτά,ἀλλὰ διψᾶ γιὰ φῶς καὶ ἄνοδο.
Ἐπειδὴ εἶναι ἔνθεη.
Γι’αὐτὸ οἱ ἀρετὲς στέκουν καὶ θὰ στέκουν. Γι’ αὐτὸ οἱ χειρότεροι τῶν ἀνθρώπων
δὲν παραλείπουν νὰ ὑποκρίνονται ὅτι τὶς τηροῦν. Κι ἔτσι νὰ μαρτυροῦν τὴν ὑπεροχὴ τῶν ἀρετῶν.

Μέσα ἀπὸ διαφορετικὰ γιὰ τὸν καθένα ἐρεθίσματα ἢ ἁπλὰ ἐπειδὴ τὸ ἀποφασίσαμε,
ἡ ἀνόρθωση τῆς συνείδησης ἀποτελεῖ τὴν ἀφετηρία τῆς πνευματικῆς προόδου.
«Ἡ συνείδηση πάμφωτη σὰν καλοκαίρι».

Καὶ ἡ συνεχὴς ἐγρήγορσή της ὁδηγεῖ τὴν προσπάθεια. Μόνοι μας δὲν μποροῦμε.
Ἀλλὰ πρέπει νὰ θέλουμε γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει ὁ Θεὸς καὶ ὁ Πνευματικός Του
καὶ τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας Του. Γιὰ νὰ φθάσει ἡ προσευχή μας στὸν προορισμό της.
Πρέπει νὰ πιστέψουμε στὴν ἀξία καὶ στὴ δυνατότητα τῆς πνευματικῆς προόδου.
Νὰ ἀγαπήσουμε τὴν ἀρετή.

Σταύρου Ἐμμανουήλ

ΠΕΙΡΑΊ'ΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Τεῦχος 313, Ἀπρίλιος 2019

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Ταμπώβ

 Η εικόνα της Παναγίας του Ταμπώβ βρισκόνταν στον Ναό του Αγίου Στεφάνου στον κοιμητήριο του Ταμπώβ.

Το έτος 1692,ένας πιστός ασθένησε βαριά και ζήτησε να φέρουν την εικόνα στο σπίτι του.Του είχε αποκαλυφθεί ότι εαν προσευχηθεί ενπιόν της θα γίνει καλά.
Την ώρα που οι ιερείς τελούσαν το μυστήριο του Ευχελαίου,ο χριστιανός αυτός προσευχήθηκε θερμά και θεραπεύτηκε.

Στις 29 Μαρτίου 1888 η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής ορθόδοξης Εκκλησίας καθιέρωσε όπως η εικόνα να τιμάται στις 16 Απριλίου.

Οι παρεξηγήσεις της εξομολόγησης

Του π.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΥ*

 Στην εχεμύθεια στηρίζεται όλο το θέμα της εξομολόγησης. Κάθε περίπτωση έχει την ιδιομορφία της και χρήζει ανάλογης αντιμετώπισης, κατ' αντιστοιχία των σωματικών ασθενειών και συνταγογραφήσεων. 

 Στην Ορθόδοξη Εκκλησία λίστες με αμαρτίες δεν νοούνται. Οσο και αν απαντήσουμε «ναι» ή «όχι» στα αμαρτήματα που εκθέτουν, δεν καταλήγει σε αληθινή εξομολόγηση, παρά απλά σε αναφορά. Μετάνοια υπάρχει; 

 Ούτε και ανάκριση επιτρέπεται να γίνεται για τους παραπάνω λόγους, ίσως έτσι μάθει αμαρτίες που δεν ήξερε ο χριστιανός και η φαντασία του ή η περιέργειά του να καλπάσει. Οι λίστες και οι ερωτήσεις ήρθαν από συγκεκριμένες χριστιανικές ομάδες που, αν και έλεγαν ότι ήταν ορθόδοξες, η μίμηση του καθολικισμού ήταν στο έπακρο, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Δεν χρειάζεται μηχανική εξιστόρηση αμαρτωλού παρελθόντος, αλλά εντοπισμός και αλλαγή, συντριβή και ταπείνωση. Ο Θεός γνωρίζει τα πεπραγμένα μας, απλά περιμένει. Οπως δεν ντρεπόμαστε ενώπιον του γιατρού, έτσι και στην εξομολόγηση. Η τήρηση των συμβουλών του πνευματικού πρέπει να ομοιάζει απόλυτα με τη λήψη των φαρμάκων για τη σωματική ακεραιότητα.

 Υστερα, πότε γίνεται η εξομολόγηση; Οι περισσότεροι των χριστιανών μας την έχουν ταυτίσει με τη θεία κοινωνία μόνο προ των μεγάλων εορτών της χριστιανοσύνης. Λάθος μεγάλο. Είναι μεν προϋπόθεση της θείας κοινωνίας, αλλά ο σωστός χριστιανός, σαν καταλάβει ότι κάτι βαραίνει την ψυχή του και μετανιώσει ειλικρινά, οφείλει να το εξομολογηθεί και να το συζητήσει με τον πνευματικό του, άσχετα αν θα κοινωνήσει άμεσα. Η προτεινόμενη συχνή θεία κοινωνία προκαλεί την ανάλογη εξομολόγηση, αρκεί βέβαια να συνέβη και κάτι.

  Επίσης, η συνήθεια της «ευχής» και μόνο είναι τελείως αντιδεοντολογική και βλαβερή. Αν για οποιονδήποτε λόγο δεν πει ο χριστιανός τίποτα, δεν σημαίνει ότι θα λάβει και τη συγχωρητική ευχή, όσο και να το απαιτεί αυτό. Αν του δοθεί, κοροϊδεύουμε εαυτόν και αλλήλους, όχι όμως τον Θεό. Οπως ο γιατρός δεν δίνει συνταγή φαρμάκων σε υγιή άνθρωπο, έτσι δεν νομιμοποιούνται οι ιερείς να το κάνουν σε χριστιανούς που κατά δήλωσή τους δεν έχουν σφάλει. Πρέπει να τους εξηγείται το άτοπο της υπόθεσης και να προτρέπονται ώστε σε ώρα ψυχικής ηρεμίας να εντοπίσουν κάτι στραβό, που, μετανιωμένοι, δεν θα ξανακάνουν. Ολα τα υπόλοιπα δείχνουν προχειρότητα και επιπολαιότητα για μια φορά ακόμη.

 Η ραστώνη και η άγνοια οδηγούν στην ουσία το ποίμνιο στην παρεξήγηση και την υποτίμηση και τούτου του μυστηρίου. Κάθε μεμονωμένη προσπάθεια ορθής τοποθέτησης των θεμάτων πέφτει στο κενό της σκληρής κριτικής και αμφισβήτησης. Χάρη στην τεμπελιά το κακό πλέον γίνεται πληγή στο λειτουργικό Σώμα της Εκκλησίας. Ομολογουμένως όπου καλλιεργήθηκε η παραπάνω κακή συνήθεια «της ευχής» και μόνο έγινε λόγω τεμπελιάς των πνευματικών και της θέλησής τους ενίοτε μη χαλάσουν οι πελατειακές σχέσεις ή για να φανούν καλοί και αρεστοί έναντι άλλων, ιδιαίτερα των συνεφημερίων τους.

 Επίσης, δεν θα λέγονται βέβαια τα ίδια και τα ίδια στην εξομολόγηση, μόνο και μόνο για να γεμίζουν τον χρόνο και οι ιερείς να χαϊδεύουν συνειδήσεις. Τέλος, άλλη μια παρανόηση είναι ότι η ευχή που ακούγεται στο ευχέλαιο (ιδίως αυτό της Μεγάλης Τετάρτης) συγχωρεί τις αμαρτίες χωρίς να έχουν ομολογηθεί. Το γονάτισμα έρχεται δυστυχώς ως συνήγορος της στρεβλής αυτής σκέψης. Οφείλουμε να διευκρινίζεται στους εκκλησιαζομένους έγκαιρα τι ισχύει. Τουλάχιστον να μη δημιουργούνται ψευδαισθήσεις ότι γίνονται το πρέπον και το σωτήριο. Το ένα μυστήριο δεν αναιρεί το άλλο. Καθένα διατηρεί τον ρόλο του και επικαλείται τον σκοπό του.
*Θεολόγος - κοινωνιολόγος,
διδάσκων Πανεπιστημίου Πειραιώς

OrthodoxiAlitheia

Ο Αγ. Πορφύριος με έπεισε να έχω υπολογιστή. Τον φέραμε με το μουλάρι!

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΤΑΙΒΑΝ

 Συναντήσαμε τον π. Ιωνά Μούρτο σε μια από τις σύντομες επισκέψεις του στα πάτρια εδάφη και μας μίλησε για την επιρροή του Οσίου στη ζωή του, για το ιεραποστολικό έργο στην Ταϊβάν και για την πρώτη εκκλησία εκεί.
  Στη ζωή, παρουσιάζονται κάποτε κάποιες σπουδαίες ευκαιρίες, όπου ο άνθρωπος συναντιέται με το καλό του κόσμου. Η συνάντηση αυτή γίνεται μέσω ορισμένων ιδιαίτερων αδελφών. Ίσως να κατανοήσουμε πολύ αργότερα -ίσως όχι-, τον ρόλο που έπαιξαν στη ζωή μας οι εκλεκτοί αυτοί συνοδοιπόροι, που μας ώθησαν να τραβήξουμε τον δρόμο μας και να ζήσουμε τις εμπειρίες που ήταν ταγμένες στην προσωπική μας σωτηρία. 

  Ο π. Ιωνάς Μούρτος, ήταν ένα νεαρό παλληκάρι που αναζητούσε το νόημα της ζωής, όταν πήγε στο Άγιο Όρος και συναπαντήθηκε με τον άγιο Πορφύριο. Σήμερα, είναι ένας ώριμος πια σε ηλικία ιερέας, που ζει σ’ έναν απαιτητικό ιεραποστολικά τόπο της Ασίας επί δεκαετίες. Τον συναντήσαμε στο σύντομο πέρασμά του από την Ελλάδα πριν επιστρέψει στη χώρα της διακονίας του και μας εμπιστεύτηκε τις σκέψεις και την εμπειρία του των τελευταίων ετών καθώς και την επιρροή του αγίου Πορφυρίου στο σχέδιο της ζωής του.

-Πώς ήταν το ξεκίνημά σας στην ιεραποστολή; Ήταν κλίση;
 Κοιτάξτε, η Εκκλησία με έστειλε. Τώρα, κλίση τι να σας πω… Το ήθελα κι εγώ ασφαλώς. Και σκέφτομαι ότι η ενασχόλησή μου από πολύ παλιά με τους υπολογιστές, ακόμη και στο άγιο Όρος, ίσως όλα αυτά και άλλα να οδήγησαν εκεί. 

Θυμάμαι στα Καυσοκαλύβια ο άγιος Πορφύριος με υποχρέωσε να έχω υπολογιστή. Τον φέραμε με το μουλάρι. Εγώ αντέδρασα στον γέροντα Πορφύριο λέγοντας «τι τα χρειαζόμαστε αυτά;» και εκείνος μου είπε: 

«Σιωπή, αυτό που σου λέω. Το χρειάζεσαι». 

Είχαμε λοιπόν το κομπιούτερ σε ένα μικρό τραπέζι, δίπλα μια λάμπα πετρελαίου, εγώ κοιμόμουν κάτω από το τραπέζι. Για να μάθω να τον χρησιμοποιώ, αγοράζαμε ένα περιοδικό στα αγγλικά για υπολογιστές, ερχόταν από την Αμερική με το ταχυδρομείο στο όνομα Πορφύριος Μπαϊρακτάρης και όχι στο δικό μου όνομα, για να με προστατεύσει από τις κακές γνώμες κάποιων μοναχών. Υπήρχαν πατέρες που αντιδρούσαν σε όλα αυτά. Τα θεωρούσαν νεωτερισμούς

-Ανοιχτό μυαλό ο άγιος…
  -Δεν είναι μόνο θέμα ανοιχτού μυαλού. Είναι θέμα ότι ήταν ένας αληθινός χριστιανός, ο οποίος βλέπει τα πάντα καλά, ότι όλα είναι για την αγάπη του Χριστού. Άλλωστε τίποτα δεν ανήκει στον διάβολο, όλα είναι του Χριστού και σε αυτόν τα αφήνουμε. Στον Ωρωπό θυμάμαι, όταν είχε αρχίσει να εκπέμπει και η Πειραϊκή Εκκλησία, έκανε πώς και πώς να βρει το σήμα… Είχε και ένα δικό του ραδιόφωνο και άκουγε τις θεολογικές εκπομπές και θυμάμαι μου έλεγε «μωρέ αν ήταν ο απόστολος Παύλος σήμερα, θα είχε ραδιόφωνο, θα ήταν δημοσιογράφος κλπ». Έτσι λοιπόν έμαθα και ασχολήθηκα πολύ με τους υπολογιστές και τώρα το χρειάζομαι αυτό όχι ως χόμπι, αλλά επειδή όντας μόνος στην Ταϊβάν δουλεύω με το ίντερνετ και αλλιώς δεν γίνεται… Απευθύνομαι σε 23.000.000 κατοίκους… Όταν σε ρίξουν στον Ωκεανό θα κολυμπήσεις θέλεις δε θέλεις…

-Μιλήσατε στον άγιο Πορφύριο για την επιθυμία σας να κάνετε ιεραποστολή;  Όχι, δεν πρόφθασα. Παρόλο που μ’ έκανε μεγαλόσχημο ο ίδιος, δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα βρισκόμουν στην Ασία. Μετά το θάνατο του αγίου, επισκέφθηκα την μονή Γρηγορίου όπου ο αείμνηστος γέροντας Καψάνης, μου πρότεινε να πάω στην Ταιβάν, γιατί το είχε ζητήσει ο τότε μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ, διότι στην Κίνα δεν επιτρεπόταν να πάω ως ιερέας. Η Ταϊβάν είναι δημοκρατική χώρα, όπως εδώ, δεν έχει κανένα πρόβλημα να υποδεχθεί έναν ιερέα αρκεί να είναι νόμιμος. Επίσης απαγορεύεται να φέρεις γενειάδα. Αρχικά αναγνωριστήκαμε ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός, «Εκκλησία της Ταϊβάν», όπως είναι πάρα πολλές άλλες εκκλησίες εκεί. Ωστόσο, έπρεπε να αγοράσουμε ένα μικρό διαμέρισμα, πήγαμε με όλα τα νόμιμα έγγραφα στο δικαστήριο και έτσι αναγνωρίστηκε η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ταϊβάν.

-Πριν από σας δεν είχαν πάει ορθόδοξοι στην Ταιβάν; -Όχι, δεν είχαν πάει άλλοι. Εγώ με τη χάρη του Θεού ξεκίνησα την Εκκλησία. Οι καθολικοί ωστόσο βρίσκονται στην χώρα κάπου 300 χρόνια και διάφορες ομάδες προτεσταντών κάνουν προσηλυτισμό, εδώ και 150 χρόνια. 

Οι ορθόδοξοι στην Ταϊβάν με ρωτούν: «καλά εσείς οι ορθόδοξοι γιατί δεν ήρθατε νωρίτερα;» 

Αυτό είναι σαν ένα μαχαίρι στην καρδιά μου. Τώρα έχουμε γίνει γνωστοί στη χώρα, ξέρουν τουλάχιστον ότι υπάρχουμε. Μαζεύονται πιστοί, τρώμε μετά από κάθε Θεία Λειτουργία. Μαγειρεύω από τις 5.30 η ώρα το πρωί, αλλά φέρνουν και κάποιες γυναίκες φαγητά ή σαλάτες και γευματίζουμε. Όταν φεύγει ο κόσμος μαζεύουμε τις καρέκλες, βάζουμε 2 τραπέζια, πάνω το κομπιούτερ και δουλεύουμε.

-Στη Θεία Λειτουργία πόσοι άνθρωποι έρχονται;
 -Συνήθως έρχονται 20-30 άτομα και μερικές φορές πολύ περισσότεροι, διότι μας επισκέπτονται φοιτητές από διάφορα πανεπιστήμια ή σχολεία και κάνουν εργασία γραπτή για το τι είδαν, παίρνουν φωτογραφίες κλπ. Και μετά το φαγητό καθόμαστε και συζητάμε για τις απορίες που έχουν. Υπάρχει και on line μετάδοση της λειτουργίας.
Η επαφή μας με την τεχνολογία είναι απαραίτητη. Αλλιώς, ούτε με τα παιδιά μας δεν θα μπορούμε να συνομιλήσουμε

-Σίγουρα θα έχουν πολλές απορίες να λύσουν. Πώς είναι ο δικός τους πολιτισμός; Πού πιστεύουν αυτοί οι άνθρωποι; Με άλλα λόγια, πού πήγατε;  -Ο πολιτισμός τους είναι τελείως διαφορετικός από τον δικό μας. Στον κινέζικο πολιτισμό δεν υπάρχει η έννοια του προσώπου. Έτσι είναι δύσκολη η προσέγγιση με τον δικό

ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ «Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ»

ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ «Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ»

 …εκείνο που του έδινε λίγη ευτυχία ήταν οι καμπάνες. Τις αγαπούσε, τις χάιδευε, μιλούσε μαζί τους, τις κατανοούσε. Από τις μικρές καμπανούλες του καμπαναριού, πάνω από τη διασταύρωση, μέχρι τη χοντρή καμπάνα του πρόπυλου, ένιωθε για όλες την ίδια στοργή.
Ωστόσο, ήταν αυτές οι ίδιες καμπάνες που τον είχαν κουφάνει. Όμως, είναι γνωστό πως οι μητέρες αγαπούν συνήθως περισσότερο το παιδί που τους έχει χαρίσει τις μεγαλύτερες πίκρες.

 Η αλήθεια είναι ότι η φωνή τους ήταν η μοναδική φωνή που του ήταν δυνατό να ακούει ακόμη. Κι έτσι, η πιο μεγάλη καμπάνα ήταν και η πιο αγαπημένη του. Αυτή την προτιμούσε απ’ όλη εκείνη την οικογένεια των φωνακλάδικων κοριτσιών που αναπηδούσαν τριγύρω του τις γιορτινές μέρες. Τούτη η βαριά καμπάνα άκουγε στο όνομα Μαρία. Ήταν μόνη στον κάτω πύργο, μαζί με την αδελφή της, τη Ζακλίν, μια μικρότερη καμπάνα κλεισμένη σε ένα κλουβί μικρότερο από της πρώτης.
Ο Κουασιμόδος είχε, λοιπόν, δεκαπέντε καμπάνες στο σεράι του.
Αλλά η χοντρή Μαρία ήταν η ευνοούμενή του.

Είναι αδύνατον να περιγράψει κανείς την έκταση της χαράς του τις μέρες της μεγάλης καμπανοκρουσίας. Τη στιγμή που ο αρχιδιάκος τον άφηνε και του έλεγε: «Εμπρός, πήγαινε!», αυτός ανέβαινε την περιστροφική σκάλα του καμπαναριού πιο γρήγορα απ’ όσο θα την κατέβαινε κάποιος άλλος. Ορμούσε ξεφυσώντας από την τρεχάλα στον εναέριο θάλαμο όπου βρισκόταν η χοντρή, βαριά καμπάνα, και στεκόταν μια στιγμή να την κοιτάξει με ευλάβεια και αγάπη.

Ύστερα άρχιζε να της μιλά γλυκά, να τη χαϊδεύει παντού, σαν ένα καλό άλογο που το ετοιμάζουμε για να κάνει μεγάλο δρόμο. Την παρηγορούσε για τον κόπο που την περίμενε. Ύστερα απ’ αυτά τα πρώτα χάδια φώναζε στους βοηθούς του, που ήταν στο κάτω πάτωμα του πύργου, να αρχίσουν. Και τότε αυτοί κρεμιούνταν από τα σχοινιά, το μάγκανο έτριζε και το γιγαντιαίο μεταλλικό κουδούνι λικνιζόταν αργά...

facebook