"Αν ο Χριστός αναστήθηκε, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τίποτα άλλο δεν έχει νόημα"

Ludwig Josef Johann Wittgenstein (1889 - 1951)

Η ἀγάπη, που ξεκινάει ἀπό τόν Θεό δέν πρόκειται να εκλείψη εἰς τόν αἰῶνα...

Ὑπόθεσε ὅτι ἀρρωσταίνεις, ὅτι παθαίνεις σκωληκοειδίτιδα καὶ σὲ πᾶνε γιὰ ἐγχείρησι στο νοσοκομείο. Μετὰ τὴν ἐγχείρηση, μόλις ἀρχίσης νὰ ξυπνᾶς ἀπὸ τὴν νάρκωσι, ἐὰν σὲ ρωτήσουν ποιον ἀγαπᾶς, θὰ πῆς τὸ πρόσωπο ποὺ ἀγαπᾶς περισσότερο. 

 Η πρωτόνοια τοῦ νοῦ σου, ὁ ὁποῖος ἀκόμη δεν διέπεται ἀπὸ τὴν βούλησί σου, θὰ πάη στὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο. 

 Ἐὰν αὔριο τὸ πρόσωπο αὐτὸ δὲν σοῦ δώση σημασία, ἐὰν αὔριο ἀντιδράση, ἂν φύγη, ἂν σὲ κατηγορήση, θὰ τὸ μισήσης· θὰ πάψης νὰ τὸ ἔχης μέσα στην καρδιά σου καὶ θὰ ἀναρωτιέσαι: 

Πῶς ἔγινε αὐτό;

 Πῶς ἄλλαξα ἐγώ;

 Τότε, πρῶτον, θὰ ἀνακαλύψης πὼς ἡ ἀγάπη σου δὲν ἦταν γνήσια... Ήταν ἁμαρτωλή; Ὄχι ἀλλὰ δὲν ἦταν κάτι τὸ θεϊκό· ἦταν κάτι τὸ ἀνθρώπινο. "Κάθε τι τὸ ἀνθρώπινο ἔχει ἀρχὴ καὶ τέλος".

 Δεύτερον, ἡ ἀγάπη σου αὐτή, ὅπως καὶ τὸ μίσος ἢ ὁ χωρισμὸς ποὺ τώρα μπαίνει, θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν τὴν σχετικὴ ἑτεροκρατία ποὺ ὑπάρχει μέσα στὴν ψυχή σου. 

Θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν τὸν ἕτερο νόμο, ὁ ὁποῖος βασιλεύει μέσα στὴν φύσι μας”. 

Θὰ σοῦ ἀποκαλύψουν πόσο ἀνίσχυροι εἴμαστε καὶ πόσο τὸ ὑποσυνείδητό μας εἶναι ἰσχυρὸ καὶ μᾶς ἀπωθεῖ. 

Θα φωτιστεί όποιος θέλει να φωτιστεί και θα αγιασθεί όποιος θέλει να αγιασθεί!»

Πριν από αρκετά χρόνια σε μια επίσκεψή μας στον άγιο πατέρα μας Ιωάννη Καλαΐδη, γνώρισα την μακαριστή Ιωσηφίνα, μια κοπέλα ανάπηρη, γεμάτη όμως από την χάρη του Θεού!
Είχε σπουδάσει θεολογία και αγωνιζόταν, πολύ, πνευματικά. Ο πατήρ Ιωάννης μάλιστα την αγαπούσε πολύ και έλεγε ότι είναι ένας άνθρωπος που αγάπησε την ψυχή της περισσότερο από το σώμα της!
Εκείνη την περίοδο είχα μία απορία σχετικά με την προσευχή «Χριστέ το Φως το Αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον…». Είχαμε συζητήσει λοιπόν με ανθρώπους της Εκκλησίας ότι «το φωτίζον» έχει σχέση με το δώρο της συνειδήσεως που δίνει ο Θεός στον κάθε άνθρωπο που έρχεται στο κόσμο για να ξεχωρίζει το καλό από το κακό.
«Το αγιάζον πάντα άνθρωπον» όμως, έχει σχέση με το άγιο Βάπτισμα και είχα απορία πώς είναι δυνατόν να αγιάζονται όλοι οι άνθρωποι ενώ δεν είναι όλοι βαπτισμένοι ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

 Είχαμε πάει, εκείνη την χρονιά, για προσκύνημα στην Ι.Μ. Νικητών, όπου υπάρχει η Θαυματουργή εικόνα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, η οποία, την παραμονή της γιορτής, κινείται με θαυμαστό τρόπο και το βλέπουν όλοι οι προσκυνητές!
Αφού προσκυνήσαμε, καθίσαμε στο αρχονταρίκι και σε κάποια στιγμή ανέφερα τον προβληματισμό μου γι’ αυτή την προσευχή.
Τότε η μακαριστή Ιωσηφίνα, μου απάντησε άμεσα: 

«Θα φωτιστεί όποιος θέλει να φωτιστεί και θα αγιασθεί όποιος θέλει να αγιασθεί!» Οι άγιοι Πατέρες, αναφερόμενοι στους πνευματικούς ανθρώπους, μας λένε ότι όταν έρθει ο θείος φωτισμός, πολλές φορές οι άνθρωποι αυτοί απαντούν άμεσα! Πιστεύω και ένιωσα ότι αυτή η απάντηση ήταν από τον καλό Θεό, γι’ αυτό που με απασχολούσε, μέσα από μια ευλογημένη και αγωνιζόμενη αδερφή μας!
Του Κυρίου η δόξα εις τους αιώνας!

Μιλτιάδης Τσεσμετζής – εκπαιδευτικός

Αυτή που γέννησε τον Καρλομάγνο, τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ...

  Το ότι η συγγραφή και έκδοση του βιβλίου αυτού ("Ελληνική Νομαρχία") είναι έργο του επιτελείου του Ναπολέοντα, ξεσκεπάζεται σαφώς από την πολεμική την οποία επιχειρεί ο "συγγραφέας" (Αδαμάντιος Κοραής) εναντίον της ισότητας των ανθρώπων, υποστηρίζοντας ότι και στην αυτοκρατορία μπορεί να υπάρχει ελευθερία: «επειδή και εις τας δύο αυτάς διοικήσεις, δημοκρατίαν και αριστοκρατίαν σώζεται η ελευθερία. Αδιάφορος είναι η εκλογή». 

  Κατά τον συντάκτη, η ελευθερία, δηλαδή η Νομαρχία, «χωρίς να θελήση ματαίως να κάμη όλους δυνατούς , όλους πεπαιδευμένους ,όλους πλουσίους, ή τουναντίων, εμετρίασε μόνον με τους νόμους την φυσικήν ανομοιότητα, και τόσον καλώς εξίσωσε τας λοιπάς, ώστε οπού έκαμε να χαίρονται οι άνθρωποι μίαν εντελή ομοιότητα, αγκαλά και κατά φύσιν ανόμοιοι». 

 Η ομοιότητα λοιπόν όλων, επιτυχάνεται με την υπακοή στους νόμους, που κάνει εξ ίσου ελεύθερους και τον αριστοκράτη και τον μη αριστοκράτη, αν και υφίστανται μεταξύ των ανθρώπων ανομοιότητες: 

«Οι άνθρωποι διαφέρουσι αναμεταξύ των κατά φυσικόν τρόπον». 

Ουσιαστικά πρόκειται περί ανατροπής των θεμελίων της δημοκρατίας και ελευθερίας και σαφούς επιστροφής στην μεσαιωνική ρατσιστική φιλοσοφία-θεολογία της τευτονικής ευγένειας της Ευρώπης. Αυτής που γέννησε τον Καρλομάγνο, τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ.

  Μάλιστα είναι κωμική η αγανάκτηση του αριστοκράτη συντάκτη του βιβλίου, επειδή ένας τιποτένιος γεωργικής προέλευσης νέος μπορεί να φθάσει μέχρι του αξιώματος του Πατριάρχη. Κωμικά αλλά και ουσιώδη είναι επίσης τα λάθη που διατυπώνονται περί της οργάνωσης και λειτουργίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας (την οποία αντιλαμβάνεται σαν όμοια με την Παπική), μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Αγνοώντας το συνοδικό μας σύστημα, θεωρεί ότι οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων "υπόκεινται" στον Οικουμενικό Πατριάρχη, γι' αυτό γράφει: «ο γελοιώδης τίτλος οικουμενικός φανερώνει, ότι οι άλλοι τρεις Πατριάρχαι υπόκεινται εις αυτόν. Αυτός λοιπόν διαμοιράζει εις όλας τας επαρχίας του Οθωμανικού κράτους». 

Κάποτε νόμιζα πώς ἄν ἕνας ἄνθρωπος δεῖ ἕναν ἅγιο, τότε ἀμέσως θά ἐκπλαγεῖ

  [...]Γι’ αὐτό τόν λόγο πέραν ἀπό τίς ὁμιλίες καί τά κηρύγματα καί τίς συμβουλές καί ὅλα ὅσα λέμε καί ὅσα προσπαθοῦμε νά κάνουμε γιά τούς γύρω μας ἀνθρώπους ὑπάρχει ἕνα μυστήριο, τό ὁποῖο εἶναι τό ἄν τελικά αὐτή ἡ ψυχή στήν ὁποία ἀπευθυνόμαστε μπορεῖ νά δεχθεῖ τόν ζῶντα Χριστό μέσα της. 

  Ἄν δέν ἦρθε ἡ ὥρα νά Τόν δεχθεῖ, ἄν δέν εἶναι ἕτοιμη ἡ ψυχή, τότε ὅ,τι καί νά τοῦ ποῦμε ὅ,τι καί νά τοῦ κάνουμε, καί θαύματα καί ἐμεῖς νά εἴμαστε οἱ καλύτεροι ἱεροκήρυκες ἐντούτοις δέν γίνεται τίποτε.

  Μάλιστα μπορεῖ καί τά πράγματα νά γίνουν χειρότερα ἀπό ὅ,τι ἦταν πρίν. Γι’ αὐτό ὁ Χριστός μᾶς εἶπε νά προσέχουμε καί νά μήν δώσουμε τά ἅγια σέ ἀνθρώπους πού δέν μποροῦν νά τά ἀξιοποιήσουν. Ἤθελε νά πεῖ πώς δυστυχῶς ὑπάρχουν περιπτώσεις πού δέν εἶναι ἀκόμη ὥρα κανείς νά ἐμπιστευθεῖ αὐτό τόν πολύτιμο μαργαρίτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. 

 Βέβαια, δέν γνωρίζουμε σέ ποιά κατάσταση εἶναι ὁ κάθε ἄνθρωπος. Ἐμεῖς εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά προσφέρουμε αὐτό πού ἔχουμε καί νά ἀποδώσουμε αὐτό τό ὁποῖο ἐπιβάλλει ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὅμως βλέπουμε νά μήν γίνεται ἀποδεκτός ὁ λόγος καί νά μήν ἀξιοποιοῦνται τά πράγματα, τότε δέν πρέπει νά ἀπογοητευόμαστε.

 Κάποτε νόμιζα πώς ἄν ἕνας ἄνθρωπος δεῖ ἕναν ἅγιο, τότε ἀμέσως θά ἐκπλαγεῖ, ὅπως ἐκπλάγηκα πού εἶδα ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. 

Ἕνα παράδειγμα εἶναι μέ τόν Γέροντα Παΐσιο τόν ὁποῖο ζήσαμε τόσα χρόνια καί στόν ὁποῖο πήγαιναν ἄνθρωποι καί μόνο πού τόν ἔβλεπαν ἄλλαζαν, χωρίς νά τούς πεῖ τίποτε. Πήγαιναν ἄλλοι καί προσπαθοῦσε νά τούς πείσει καί δέν ἄλλαζαν

Η ΣΎΝΑΞΗ ΤΩΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΗΝΏΝ

Του Αθανασίου Παλιούρα

  Κατέβηκα την πίσω σκάλα του σπιτιού και πήρα το πέτρινο καλντερίμι που έβγαζε στη νότια πύλη του Κάστρου.Η πόλη των Ιωαννίνων ήταν πνιγμένη στην ομίχλη. Έβρεχε όλη τη νύχτα. Το χειμωνιάτικο κρύο περνούσε μέσα από τα χοντρά λιναρένια ρούχα και περόνιαζε τα κόκαλα. Πέρασα μπροστά από τη μικρή και πανέμορφη εκκλησία του αγαπημένου μου άγιου Βάρβαρου πριν φτάσω στη μεγάλη τοξωτή πετρόχτιστη θύρα εξόδου. Βγήκα από το Κάστρο περνώντας την παλιά ξύλινη γέφυρα. Γύρω από τα ψηλά τείχη η λίμνη Παμβώτις έμπαινε με τα νερά της κι έγλυφε την πόλη με την πλατιά και βαθιά τάφρο. Έστριψα αριστερά και σε μικρή απόσταση το μονοπάτι μέφερε στη Σκάλα. Μια βαριά μυρουδιά απλωνόταν στην ατμόσφαιρα από τα ταμπάκικα της Σκάλας. Άνθρωποι και δέρματα είχαν πιάσει όλη την ακρολιμνιά, στην καθημερινή πάλη της επεξεργασίας, όπου το υγρό στοιχείο της λίμνης είναι το απαραίτητο συστατικό της ολοκλήρωσης ενός προϊόντος που προοριζόταν για την αγορά.Ο Τζαννέτος ο βαρκάρης με περίμενε. Μ’ ένα βαρύ παλτό ως κάτω και με κουκούλα στο κεφάλι ίσα που φαινόταν το πρόσωπο του με τα μεγάλα κόκκινα μάτια και τα πυκνά κατσαρά γένια. 

Είπε:

- Τι λες, αφεντικό, να τολμήσουμε; Ο καιρός χειροτερεύει.

- Δε γίνεται να αναβάλλουμε, είπα.. Μας περιμένουν.

- Εν τάξει, φύγαμε. 

Με μια μεγάλη δρασκελιά μπήκε στη βάρκα και άπλωσε το χέρι προς εμένα να στηριχτώ και να μπω με τη σειρά μου.Έβγαλε κάτω από την κουπαστή ένα τσόλι και το άπλωσε πάνω στη σανίδα στη μέση της βάρκας. 

Μου είπε: 

– Κάτσε εδώ, είναι στεγνά.

  Με το μεγάλο κουπί έσπρωξε τη βάρκα προς τα μέσα και ξεκινήσαμε. Η βροχή δυνάμωνε και η ομίχλη έκρυβε το νησάκι. Ο Τζαννέτος κωπηλατούσε δυνατά και με γρήγορες κινήσεις. Φαινόταν πως βιαζόταν να φτάσουμε γρήγορα πριν δυναμώσει ο άνεμος και σηκώσει μεγαλύτερο κύμα.

Σε λιγότερο από μια ώρα πιάναμε το μικρό πετρόχτιστο λιμανάκι κάτω από το μοναστήρι των αρχόντων Φιλανθρωπινών, που ήταν και ο προορισμός μας. 1542 χρόνια μετά Χριστόν και το μεγάλο μοναστήρι βρισκόταν στις μεγάλες του δόξες. Έτσι έλεγε ο ηγούμενος κυρ-Ιωάσαφ που με κάλεσε να ιδώ από κοντά τα έργα του.Μέσα στην πηχτή ομίχλη μια σκιά βγήκε από τη δυτική είσοδο του μοναστηριού και μας καλωσώρισε. 

  Ο νεαρός μοναχός Θεόκτιστος μας οδήγησε από το διαβατικό στη μικρή εσωτερική αυλή και από εκεί μας ανέβασε στο αρχονταρίκι. Καθήσαμε και περιμέναμε ώσπου φάνηκε ο ηγούμενος κυρ-Ιωασαφ ο Φιλανθρωπινός. Είπε πως με τέτοια κοσμοχαλασιά δεν με περίμενε, πως εκφράζει τη μεγάλη του χαρά που με βλέπει, ελπίζει να μείνω όλη τη μέρα μαζί τους και πως στο ναό με περίμενε ο μεγάλος καλλιτέχνης με το συνεργείο του. Ρουφήξαμε με τον Τζαννέτο από ένα ζεστό τσάι καθώς στεγνώναμε τα ρούχα μας κοντά στο αναμμένο τζάκι.Ο κύρ-Ιωάσαφ ξανάρθε.

- Στεγνώσατε και ζεσταθήκατε; Άμα είστε έτοιμοι θέλετε να κατεβούμε στο ναό;

Περάσαμε από ένα μακρύ εσωτερικό μπαλκόνι, κατεβήκαμε μια ξύλινη σκάλα, περπατήσαμε στην αυλή και μπήκαμε στο ναό από τη νότια είσοδο.Είχα μια αγωνία και μια έγνοια, αλλά προσπαθούσα να είμαι συγκρατημένος και ψύχραιμος. Αγωνία γιατί θα γνώριζα το Φράγκο Κατελάνο, ένα φημισμένο ζωγράφο για τον οποίο μιλούσαν με ενθουσιασμό όλοι όσοι ήξεραν από ζωγραφική. Είχα και μια έγνοια: άραγε πως θα με αντιμετώπιζε; θα ήταν καταδεκτικός και φιλικός ή είχε μαζέψει πάνω του όλες τις παραξενιές των καλλιτεχνών;

Η σκέψη μου κόπηκε στη μέση κι έμεινε ατελείωτη.

Γιατί καθώς μπήκαμε στο ναό ο ζωγράφος κυρ-Φραγκος ο Κατελάνος ήρθε προς το μέρος μου. Ψηλός κι αδύνατος, με μαύρα μακριά ίσα μαλλιά που ταδενε πίσω με σπάγγο, μελαχρινό πρόσωπο και μαύρα μεγάλα μάτια. Είχε σηκώσει το κάτω μέρος από τον χιτώνα και το είχε περάσει στην πλατειά δερμάτινη ζώνη του, ενώ τα μεγάλα μανίκια, καθώς σήκωνε τα χέρια κάνοντας κινήσεις όσο μιλούσε, έμοιαζαν με φτερά έτοιμα να πετάξουν.

- Καλώς ήρθες, είπε απλά καθώς μου έσφιγγε το χέρι. 

Ζεστάθηκα από την πρώτη στιγμή, ένιωσα τη θάλασσα να γαληνεύει μέσα μου. Είπα:

«Πῆγες σέ τόσους γιατρούς καί δέν ἔγινες καλά.Έλα στό σπίτι μου στή Μυτιλήνη».

«Ὀσιολογιωτάτη Ἡγουμένη Εὐγενία

Θὰ ἤθελα κι ἐγὼ νὰ σᾶς ὁμολογήσω τὸ μεγάλο θαῦμα τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρήνης στὸν σύζυγό μου Βασίλειο.

 Ἕνα πρωὶ σηκώθηκε νὰ πάει στὴν ἐργασία του καὶ ξαφνικὰ λιποθύμησε. Τὸν μεταφέραμε μὲ τὸ πρώτων βοηθειῶν στὸ Νοσοκομεῖο καὶ ἀπὸ τότε ἄρχισαν τὰ βάσανά μας. Οἱ γιατροὶ δὲν τοῦ βρῆκαν τίποτα, δὲν μπόρεσαν νὰ κάνουν διάγνωση. Ἔμεινε λίγες μέρες στὸ σπίτι καὶ ξαναπῆγε στὴν ἐργασία του. Ἄρχισαν πάλι οἱ λιποθυμίες, εἶχε συνέχεια ζαλάδες. Ἦταν ἄρρωστος καὶ μελαγχολικὸς γιὰ δύο ὁλόκληρα χρόνια. Πίστευε στὸν Θεό, ἀλλὰ εἶχε κάποιες ἀμφιβολίες γιὰ τὰ θαύματα.

 Μία μέρα του ἔδωσα ἕνα βιβλίο σας Ἁγία Ἡγουμένη μὲ θαύματα τοῦ Ἁγίου Ραφαήλ. Ἕνα βράδυ, στὶς 2 ἡ ὥρα μετὰ τὰ μεσάνυχτα, σηκώθηκε ξαφνικὰ καὶ ἔτρεξε στὸ ἄλλο δωμάτιο ὅπου εἶχα πολλὰ ἀπὸ τὰ ὑπέροχα βιβλία σας Ἁγία Μητέρα. Βρῆκε τὸ βιβλίο ποὺ εἶχε διαβάσει, τὸ πῆρε στὴν ἀγκαλιά του καὶ κοιμήθηκε. Τὴν ἑπομένη ἡμέρα τὸν ρώτησα νὰ μοῦ πεὶ τί συνέβῃ ἐκεῖνο τὸ βράδυ καὶ ἐκεῖνος γεμᾶτος συγκίνηση μοῦ εἶπε ὅτι εἶδε ὁλοζώντανο τὸν Ἅγιο Ραφαὴλ ὅπως ἦταν στὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου σας καὶ τοῦ εἶπε νὰ ἔλθει στὸ Ἰατρεῖο Του σὲ σαράντα μέρες, νὰ κατέβει τὴ σκάλα καὶ νὰ βάλει ἀπὸ τὸ φάρμακό Τοῦ καὶ θὰ γιατρευτεῖ.
«Πῆγες σὲ τόσους γιατρούς» του εἶπε, «καὶ δὲν ἔγινες καλά. Ἔλα τώρα κοντά μου, ἔλα στὸ σπίτι μου στὴ Μυτιλήνη».

:Μιχαὴλ Δαμασκηνοῦ «'Αποτομὴ Ἰωάννου Προδρόμου »(1590) .

Δημοτικὴ Πινακοθήκη Κερκύρας:Μιχαὴλ Δαμασκηνοῦ«'Αποτομὴ Ἰωάννου Προδρόμου»(1590).Διαστάσεις 165,5Χ 97,5 ἑκ. 

Ἀριστουργηματικὸς συνδυασμὸς τῆς Βυζαντινῆς ἁγιογραφικῆς παράδοσης τῆς Κρητικῆς Σχολῆς ὅπου διέπρεψε ὁ Δαμασκηνός ( σύγχρονος τοῦ Δομήνικου Θεοτοκόπουλου ) μὲ τὰ δυτικότροπα μοτίβα ποὺ τὸν ἐπηρέσαν κατὰ τὴν παραμονή του στὴν Βενετία.

Ἡ τεχνοτροπία τῆς Κρητικῆς Σχολῆς ,τῆς ὁποίας ὁ Μιχαὴλ Δαμασκηνὸς εἶναι ὁ κορυφαῖος ἐκπρόσωπος ,εἶναι ἐμφανὴς στο ἄνω μέρος τῆς εἰκόνας καὶ στὴν μορφὴ τοῦ Προδρόμου. Τὰ δυτικὰ στοιχεῖα ἐπικρατοῦν στὴν λεπτομερέστατη ἀπεικόνιση τῶν στρατιωτῶν καὶ τοῦ ὄχλου.

Πρόκειται μαζὶ μὲ τὸν λιθοβολισμὸ τῦ Ἁγίου Στεφάνου γιὰ τὰ τελευταῖα ἐνυπόγραφα ἔργα του , ἀμφότερα πραγματικὰ ἀριστουργήματα .

Ἡ εἰκόνα  καλλιτεχνήθηκε στὴν σύντομη παραμονὴ τοῦ Δαμασκηνοῦ στὴν Κέρκυρα στὸν δρόμο ἀπὸ τὴν Βενετία πρὸς τὴν γενέτειρά του Κρήτη ὅπου πιθανὸν τὸ 1592 ἀπεβίωσε ἀπὸ ἐπιδημία πανώλης.

(Φωτογραφία Χρῆστος Παναγιωτίδης)

πηγή

Ναος της Αγίας Τριάδας, ο μεγαλοπρεπέστερος ναός,της επαρχίας Καισαρείας

Ανδρόνικο Καισαρείας, Ναος της Αγίας Τριάδας, ο μεγαλοπρεπέστερος ναός,της επαρχίας Καισαρείας, το Ανδρονίκιο ήταν ακμάζουσα κοινότητα της Καππαδοκίας
Η πρώτη φωτογραφία είναι του τότε ή δεύτερη τώρα.

πηγή

Αυτή η βασίλισσα τη νύκτα σηκωνόταν , πήγαινε στο νοσοκομείο, και ως νοσοκόμα περιποιόταν τους ασθενείς, έπλενε τα πόδια των αρρώστων.

Έγραφε ο μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης:
«Θα έχετε ακούσει για μια Όλγα, ονομαστή βασίλισσα της Ελλάδος. 

Ήταν σύζυγος του Γεώργιου του Α’, γενάρχη των μετέπειτα βασιλέων. 

Αυτή η γυναίκα ήταν αγία και προσευχόταν στο Θεό. Αυτή έκανε το νοσοκομείο ‘’Ευαγγελισμός’’ στην Αθήνα. 

Λέμε δημοκρατία, δημοκρατία κι εκθειάζουμε το δημοκρατικό καθεστώς· αλλά παραπάνω, παιδιά, είναι ο άνθρωπος. Αυτή η βασίλισσα τη νύκτα σηκωνόταν , πήγαινε στο νοσοκομείο, και ως νοσοκόμα περιποιόταν τους ασθενείς, έπλενε τα πόδια των αρρώστων. Και την αξίωσε ο Θεός και έκανε 8 παιδιά...»

πηγή

Μπορεῖ ὁ ἀνάδοχος νά βαπτίζει παιδιά καί τῶν δύο φύλων;

                               

Τοιχογραφία του 12ου αιώνα στον ναό της Santa Maria Assunta στην Ακουηλία.Ο Απόστολος Πέτρος χειροτονεί επίσκοπο τον Άγιο Ερμαγόρα

 

Τοιχογραφία του 12ου αιώνα στον ναό της Santa Maria Assunta στην Ακουηλία.Ο Απόστολος Πέτρος χειροτονεί επίσκοπο τον Άγιο Ερμαγόρα.Δίπλα ο Άγιος Μάρκος

  Ο Άγιος ιερομάρτυς Ερμαγόρας ήταν επίσκοπος Ακουηλίας.Μαρτύρησε περίπου το 70 μ.Χ.

Θεωρείται μαθητής του Αγίου Ευαγγελιστού Μάρκου και πρώτος επίσκοπος Ακουηλίας όπου τον τοποθέτησε ο Απόστολος Πέτρος.Η μνήμη του τιμάται στις 12 Ιουλίου

Ο αποκεφαλισμός του Αγίου Ερμαγόρα και του διακόνου αυτού Φορτουνάτου(12ος αιώνας)

Αγιος Αννιανός, Δεύτερος Επίσκοπος Αλεξανδρειας

   Όταν ο άγιος Μάρκος αποβιβαζόταν από το πλοιάριο πού τον μετέφερε και πάτησε το πόδι του στην ξηρά, στη γη της Αλεξάνδρειας, σχίστηκε το ένα σανδάλι του. Τότε είδε έναν υποδηματοποιό και του έδωσε το σανδάλι να το επισκευάσει. Ενώ μάνταρε το σανδάλι, ο τσαγκάρης τρυπήθηκε βαθιά με τη βελόνα στο αριστερό του χέρι. Το αίμα ανέβλυζε και ο άνθρωπος ούρλιαζε άπ’ τον πόνο. Τότε ο Απόστολος του Χριστού πήρε λίγο χώμα, το ανέμειξε με το σάλιο του και άλειψε με αυτό το πληγωμένο χέρι• αίφνης, το χέρι αποκαταστάθηκε πλήρως. Έκθαμβος από το θαύμα ο τσαγκάρης προσκάλεσε στην οικία του τον Μάρκο.

  Ο Αννιανός, έτσι ονομαζόταν ο τσαγκάρης, άκουσε το κήρυγμα του Αποστόλου και βαπτίστηκε μαζί με όλους τους οικιακούς του. Τέτοια ήταν η αρετή του Αννιανοΰ και ο ζήλος του για το έργο του Θεού, ώστε ο Απόστολος τον χειροτόνησε επίσκοπο. Έτσι ο άγιος αυτός άνθρωπος έγινε ο δεύτερος επίσκοπος της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας (1ος αί.).

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδος» – Απρίλιος, εκδ. Ἀθως)

https://iconandlight.wordpress.com/2020/04/24/43566/

Να φυλάγεσαι από ανθρώπους που με τα λόγια τους, κοιμίζουν τη συνείδηση.

Να φυλάγεσαι από ανθρώπους που με τα λόγια τους, κοιμίζουν τη συνείδηση.
Δεν είναι δύσκολο, να τους αναγνωρίσεις.
Θα σου μιλήσουνε για αγάπη, για μια αγάπη γενική, για μια αγάπη που δεν έχει μέσα της σταυρό.
Θα σου μιλήσουνε για τη χαρά της ζωής, για μια χαρά, που δεν έχει τα θεμέλια στην Πίστη.
Θα σου μιλήσουνε για δικαιώματα, για το πόσο είσαι καλός, για το πόσο αξίζεις – και αυτό δεν είναι βέβαια κακό- αλλά θα παραγνωρίσουν σκόπιμα να σου μιλήσουν για τις ευθύνες και τα λάθη σου που πρέπει να διορθώσεις.

Άνθρωποι που με τα λόγια τους κοιμίζουν τη συνείδηση…

Κάποιες φορές ξέρεις, μπορεί να σου μιλήσουνε ακόμα και για Θεό. Για έναν Θεό ως έννοια. Για έναν Θεό δικό τους. Για έναν Θεό, που καμμιά σχέση δεν έχει, με τον κύρη τον Χριστό μας.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

πηγή

«Δεν παίρνεις λοιπόν όπλο φθαρτό, αλλά πνευματικό. Φυτεύεσαι στο νοητό Παράδεισο».

ΒΑΠΤΙΣΗ

Έλεγε ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης:
-Ὅταν πεθάνεις καί ἔχεις βαφτίσει ἕνα παιδί, ἐκείνη τή λαμπάδα πού εἶχες τότε, πού γινόταν η βάφτιση, αὐτήν τήν ἴδια θά τήν κρατάει τό βαφτιστικό σου παιδί ἀναμμένη δίπλα στό λείψανό σου καί θά εἶναι μία προσευχή καί μία παρηγοριά στήν ὥρα πού ἡ ψυχή θά ἀνεβαίνει γιά τόν οὐρανό...

Πολλοί ρωτούν γιατί δεν αποφασίζουμε μόνοι μας, αν θέλουμε να βαπτιστούμε και να γίνουμε Χριστιανοί;
Γιατί μας βαπτίζουν νήπια καταστρατηγώντας την ελευθερία μας;
Ερωτήματα που ακούγονται συχνά και μας προκαλούν, με τη σειρά μας, να ρωτήσουμε:
Όταν το νήπιο είναι άρρωστο και χρειάζεται γιατρό, μήπως πρέπει πρώτα να το ρωτήσουμε για να τον φωνάξουμε;
Μήπως το φάρμακο που του δίνουμε του στερεί την ελευθερία να επιλέξει αν θα γιατρευτεί;
Ζητάμε προηγουμένως τη συγκατάθεσή του, όταν το εμβολιάσουμε;
Καταστρατηγούμε την ελευθερία του, όταν του δίνουμε φαγητό ή το ντύνουμε;
Το ρωτάμε ποια γλώσσα επιθυμεί να μιλάει;
Το ρωτάμε αν θέλει να πάει στο σχολείο;
Τη σωματική και νοητική υγεία και ανάπτυξη του παιδιού τη φροντίζουμε, χωρίς να το ρωτήσουμε.
Την πνευματική υγεία και ανάπτυξή του δεν πρέπει να τη φροντίσουμε;
Με βάσει ποιο αυθαίρετο θεώρημα, κρίνουμε ότι είναι μικρότερης σημασίας η πνευματική του υγεία;

Ο Όσιος επίσκοπος Κριμαίας Αντώνιος(+1 Νοεμβρίου 1942)

   Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

  Ο Γεωργιανός πρίγκιπας Δαυΐδ Αμπασίτζε γεννήθηκε το 1867 στην επαρχία της Τιφλίδας. Το 1891 αποφοίτησε από το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Οδησσού και εισήλθε στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου. Το 1891 εκάρη ρασοφόρος μοναχός και έλαβε το όνομα Δημήτριος, ενώ χειροτονήθηκε και Διάκονος. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Ακαδημία Κιέβου το 1896 και χειροτονήθηκε Ιερέας. Αμέσως ανέλαβε θέση Καθηγητή και λίγο αργότερα Επιθεωρητή στο Θεολογικό Σεμινάριο της Τιφλίδας. Εκεί πρωτογνώρισε τον Ιωσήφ Τζουγκασβίλι, γνωστό ως Στάλιν, ως νεαρό τότε σπουδαστή της Θεολογίας, τον οποίο απέβαλε το 1899 εξαιτίας της ανάγνωσης αντιχριστιανικών βιβλίων και διεξαγωγής αθεϊστικής προπαγάνδας μεταξύ των φοιτητών.

  Το 1900 έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου και το 1902 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος. Στην χειροτονητήρια ομιλία του είπε μεταξύ άλλων και τα εξής προφητικά: «Η ανάρρηση στον επισκοπικό θρόνο είναι μια προσέγγιση στον Γολγοθά. Αλλά ο Γολγοθάς δεν μπορεί να τρομάξει έναν χριστιανό, που γεννήθηκε για αυτό, επειδή χωρίς το Γολγοθά δεν υπάρχει Ανάσταση»! Το 1915 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπο Ταυρίδος και Συμφεροπόλεως. Το 1919 εξελέγη αντιπρόεδρος της Προσωρινής Ανώτερης Εκκλησιαστικής Διοίκησης της Νοτιοανατολικής Ρωσίας, ενώ το 1921, με την πλήρη επικράτηση των Κομμουνιστών, παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή της Αγίας Τριάδος στην Θεοδοσία της Ταυρίδος (Κριμαίας).
Το 1923 συνελήφθη από την Γκε-Πε-Ου (GPU), την μυστική αστυνομία των Μπολσεβίκων και το επόμενο έτος απελάθηκε και τελικώς εγκαταστάθηκε στο Κίεβο, στην περίφημη έρημο Κιταέφσκαγια.

Τι προφήτευσε ο προφήτης Ησαίας 700 χρόνια πριν την γέννηση του Χριστού για τον θάνατο και την ταφή Του

Ησ. 53:5. Αλλ’ αυτός ετραυματίσθη διά τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη διά τας ανομίας ημών· η τιμωρία, ήτις έφερε την ειρήνην ημών, ήτο επ’ αυτόν· και διά των πληγών αυτού ημείς ιάθημεν.

Ησ. 53:6. Πάντες ημείς επλανήθημεν ως πρόβατα· εστράφημεν έκαστος εις την οδόν αυτού· και ο Κύριος έθεσεν επ’ αυτόν την ανομίαν πάντων ημών.

Ησ. 53:7. Αυτός ήτο κατατεθλιμμένος και βεβασανισμένος αλλά δεν ήνοιξε το στόμα αυτού· εφέρθη ως αρνίον επί σφαγήν, και ως πρόβατον έμπροσθεν του κείροντος αυτό άφωνον, ούτω δεν ήνοιξε το στόμα αυτού.

Ησ. 53:8. Από καταθλίψεως και κρίσεως ανηρπάχθη· την δε γενεάν αυτού τις θέλει διηγηθή; διότι εσηκώθη από της γης των ζώντων· διά τας παραβάσεις του λαού μου ετραυματίσθη.

Ησ. 53:9. Και ο τάφος αυτού διωρίσθη μετά των κακούργων· πλην εις τον θάνατον αυτού εστάθη μετά του πλουσίου· διότι δεν έκαμεν ανομίαν ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού.

(Ο Προφήτης Ησαΐας, υιός του Αμώς (Ησαΐας 1,1 και 2,1), γεννήθηκε στα Ιεροσόλυμα περί το 774 π.Χ. Το όνομα Ησαΐας σημαίνει "ο Θεός σώζει". Υπήρξε ο σπουδαιότερος από τους τέσσερις ονομαζόμενους "μεγάλους" προφήτες. Καλείται και "Μεσσιανικός" προφήτης γιατί κήρυξε για τον ερχομό του Μεσσία Ιησού Χριστού. Χαρακτηρίζεται και ως "πέμπτος ευαγγελιστής" ή "ευαγγελιστής της Παλαιάς Διαθήκης" καθώς περιγράφει με λεπτομέρειες τη ζωή και το έργο του Ιησού, ιδιαίτερα τη γέννησή Του και τα πάθη Του.)

πηγή

Η Άνωθεν Ειρήνη

Κυριακή του Θωμά
«Έρχεται ο Ιησούς των θυρών κεκλεισμένων, και έστη εις το μέσον και είπεν· ειρήνη υμίν»(Ιω. 20:26)

  Δεν έμεινε κανένας ευγενικός πόθος που να μην τον ικανοποιήσει ο Αναστάς Κύριος. Τι ανάγκη έχει η ανθρώπινη ψυχή; Τι ποθεί; Τη ζωή, την αγνότητα, τη συγνώμη, την αγάπη, τη χαρά; Όλα βρήκαν την ολοκλήρωσή τους με την Ανάστασή Του. Πηγή παντός αγαθού ο Κύριος άνοιξε τους κρουνούς της θείας Χάριτος και άφησε να ξεχυθεί η ευλογία Του σε όλους τους ανθρώπους, σε όλη τη γη.
Ανεκτίμητο και μοναδικό σε όλα τα δώρα Του η ειρήνη. Η ειρήνη η δική Του. Η ειρήνη του Ουρανού. Όχι μια περιορισμένη και επισφαλής, επιπόλαιη και προσωρινή ειρήνη σαν κι αυτή που χαρίζουν οι άνθρωποι με τις συμβατικότητες και τις ατέλειές τους. Ο Κύριος εγκατέστησε στη γη, στις ψυχές και στις κοινωνίες που τη ζητούν, τη διαρκή και αναφαίρετη ειρήνη. Την άνωθεν ειρήνη. Την ειρήνη του Θεού που στηρίζεται στην αγάπη και στην προσφορά της θυσίας. Την ειρήνη που δεν εξαρτάται από συνεννοήσεις, συμβάσεις και διεθνείς συνθήκες, αλλά θεμελιώνεται πάνω στο σεβασμό της προσωπικότητας και των δικαιωμάτων των άλλων, έτσι όπως ο Χριστός μας δίδαξε.

  Όταν η ευγενής άμιλλα περάσει από τις ατομικές επιδιώξεις στη σφαίρα των κοινών ανθρώπινων ιδανικών, τότε ο πόθος για την ειρηνική και γαληνεμένη συνεργασία των λαών στο στίβο των μεγάλων προσπαθειών για τη δημιουργία ενός πολιτισμού και την καλυτέρευση των όρων της ζωής είναι εξασφαλισμένη. Ο αλληλοσεβασμός και η αλληλοεκτίμηση θα πλησιάσει ανθρώπους και λαούς μεταξύ τους. Θα απομακρύνει του πολέμου το φάσμα. Θα συντελέσει στη διευθέτηση των διαφορών, στην αλληλοκατανόηση και την υλική και πνευματική ανάπτυξη όλης της ανθρωπότητας. Θα βοηθήσει αυτή η αγαθή διάθεση να αξιοποιηθούν οι ανθρώπινες δυνάμεις για τη γενική πρόοδο, την ανακούφιση του πόνου, την ευτυχία της ανθρωπότητας.

Ἑλληνιστὶ γινώσκεις;

1ος αι. μ.Χ. 

Στο παραπάνω απόσπασμα από τις Πράξεις των Αποστόλων (21,37) ένας Ρωμαίος και ένας Εβραίος συνεννοούνται στα Ελληνικά...
(μετάφρ.)
Και όταν ο Παύλος επρόκειτο να εισαχθεί στο
φρούριο, είπε στον χιλίαρχο·
«Μπορώ να σου πω κάτι;» Κι εκείνος του είπε:
«Ώστε μιλάς Ελληνικά»;

Κέντρο Λεξικολογίας

ΑΓΙΩΡ' ΑΓΙΩΡ' ΑΦΕΝΤΗ ΜΟΥ

             ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ 

                

ΑΓΙΩΡ-ΑΓΙΩΡ ΑΦΕΝΤΗ μου κι’ ΆΦΕΝΤΗ Καβαλάρη! 

Αρματωμένε με σπαθί και με Χρυσό κοντάρι, 

Άγγελος είσαι στη Θωριά κι’ Άγιος στη Θεώτη! 

Παρακαλώ Σε, Βόηθα μας, Άγιε Στρατιώτη! 

Από το άγριο θεριό, τον δράκοντα, μεγάλο, 

Που δεν αφήνει άνθρωπο, κάθε πρωί και άλλο… 

Ερρίξανε τα γκουλετιά, σε μια Βασιλοπούλα… 

Όπου την είχε η Μάνα της, μία και Ακριβούλα… 

Σήκω ΑΓΙΩΡ ΑΦΕΝΤΗ μου, και το νερό αφρίζει, 

Και δράκος τα δοντάκια του, για’ μένα τ’ακονίζει… 

Σηκώθηκε κι’ ΑΓΙΩΡΓΙΟΣ σαν παραλλογισμένος,

 Μια Κονταριά του χτύπησε, σαν που’ήταν μαθημένος, 

Μια Κονταριά τον χτύπησε, τον πήρε μες στο στόμα, 

Και παρ’ευθύς τον ξάπλωσε, χάμω στης Γης το χώμα! 

ΓΕΩΡΓΙΟ με λέγουνε κι’ απ’την ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ, 

Κι’αν θες να κάμεις χάρισμα, χτίσε μιαν εκκλησία! 

Βάλε Δεξιά την Παναγιά, ζερβά έναν καβαλάρη! 

Αρματωμένο με Σπαθί και με Χρυσό Κοντάρι!(δις)

Χατσκάρ, γνωστό και ως αρμενικός σταυρόλιθος ή αρμενική σταυρόπετρα

Το διάσημο χατσκάρ στο Γκοσαβάνκ, σκαλισμένο το 1291 από τον καλλιτέχνη Πογός.

Ένα χατσκάρ, γνωστό και ως αρμενικός σταυρόλιθος ή αρμενική σταυρόπετρα, (αρμενικά: խաչքար) είναι σκαλιστή, επιμνημόσυνη στήλη η οποία φέρει σταυρό, και συχνά με πρόσθετα μοτίβα όπως ρόδακες, διαπλεγμένα και βοτανικά μοτίβα.Τα χατσκάρ αποτελούν χαρακτηριστικό της μεσαιωνικής χριστιανικής αρμενικής τέχνης.

Από το 2010, τα χατσκάρ, ο συμβολισμός και η δεξιοτεχνία τους έχουν εγγραφεί στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Στα αρμενικά, η λέξη «xač‘k‘ar» (խաչքար) αποτελείται από το «xač'», που σημαίνει «σταυρός» (խաչ) και το «k'ar», δηλαδή «πέτρα» ή «λίθος» (քար). Η ονομασία κυριολεκτικά σημαίνει «πέτρινος σταυρός», αν και στην πραγματικότητα είναι μια πέτρινη πλάκα με ανάγλυφο σταυρό.

  Τα πρώτα αυθεντικά χατσκάρ εμφανίστηκαν τον 9ο αιώνα, κατά την περίοδο της αναβίωσης των Αρμενίων μετά την απελευθέρωση από την αραβική κυριαρχία. Το παλαιότερο χατσκάρ με γνωστή ημερομηνία σκαλίστηκε το 879 (αν και παλαιότερα, πιο ακατέργαστα, παραδείγματα υπάρχουν). Ανεγερθεί στο Γκαρνί, όντας αφιερωμένο στη βασίλισσα Κατρανιντέ Α’, σύζυγο του βασιλιά Ασώτ Α΄ του Μέγα. Η κορύφωση της τέχνης της γλυπτικής χατσκάρ ήταν μεταξύ του 12ου και του 14ου αιώνα. Η τέχνη παρήκμασε κατά τη διάρκεια της εισβολής των Μογγόλων στα τέλη του 14ου αιώνα. Αναβίωσε τον 16ο και 17ο αιώνα, αλλά τα καλλιτεχνικά

" Όσο περισσότερο ουρανό έχεις στην καρδιά σου, τόσο λιγότερη γή επιθυμείς ..."

" Όσο περισσότερο ουρανό έχεις στην καρδιά σου, τόσο λιγότερη γή επιθυμείς ..."

 Χριστός Ανέστη Χαρά μου !

Άγιος Νικόλαος ο Νεομάρτυρας ο Γιαγιακιοβλής

 Ο Άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος κατοικούσε μαζί με τον πατέρα του Χατζη-Κανέλο στην πόλη Γιαγιά Κιοΐ. Ο πατέρας του ήταν επιστάτης στα κτήματα του αγά της πόλεως, που ονομαζόταν Καρά Οσουμάνογλου και έχαιρε ιδιαιτέρας εκτιμήσεως από τους εκεί Τούρκους.

  Σε ηλικία είκοσι δύο ετών ο Νικόλαος, αφού είχε νυμφευθεί, έλαβε την άδεια του πατέρα του και του αγά, για να μεταβεί προς τακτοποίηση διαφόρων υποθέσεων στη Μαγνησία. Εισερχόμενος στην πόλη φορούσε τουρκικά υποδήματα και φέσι στην κεφαλή. Οι υπηρέτες του δικαστού της Μαγνησίας, παρ' ότι τον γνώριζαν, τον συνέλαβαν και τον προσήγαγαν στον δικαστή.

  Ο δικαστής, προσποιούμενος και αυτός ότι δεν τον γνώριζε, ρώτησε τον Μάρτυρα

Ένας ήταν και τράβηξε στον Παράδεισο εκατοντάδες..!

  Αλεξάνδρα, Πολυχρονία, Νίκη, Ανατόλιος, Πρωτολέων, Βίκτωρ, Ακίνδυνος, Ζωτικός, Ζήνωνας, Χριστοφόρος, Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος, Αντώνιος, Απολλώ, Ισαάκιος, Κοδράτος και πολλοί άλλοι, άγνωστοι οι περισσότεροι σε μας, μα γνωστοί, αγαπημένοι κι άγιοι στην αγκαλιά του Χριστού μας.
Όλοι έχουν κάτι κοινό: γιορτάζουν το τελευταίο δεκαήμερο του Απρίλη.
Συγκεκριμένα γιορτάζουν από τις 20 ως τις 25 του Απρίλη, δηλαδή γύρω - γύρω από τον Αη Γιώργη το μεγαλομάρτυρα.
Καθόλου τυχαίο, αυτό το τελευταίο.
Γιατί ο άγιος ήταν η αιτία να γνωρίσουν το Χριστό και να δώσουν τη ζωή τους γι' Αυτόν.

Αγία Αλεξάνδρα (21 Απριλίου)

Είναι η αυτοκράτειρα, μία από τις συζύγους του Διοκλητιανού.
Βέβαια, οι ιστορικοί ελάχιστα έως καθόλου ασχολήθηκαν μαζί της, αφού ούτε σε ραδιουργίες της αυλής αναμείχθηκε ούτε με τη ζωή της προκαλούσε.
Και θα παρέμενε τελικά άγνωστη, αν δεν επέλεγε στο τέλος της!
Εντελώς διαφορετική από τον τραχύ και αδίστακτο αυτοκράτορα σύζυγό της, βλέποντας το μαρτύριο του αγίου Γεωργίου, τον παρακάλεσε να σταματήσει τα μαρτύρια κατά των Χριστιανών.
Ο Διοκλητιανός έξω φρενών την έκλεισε στη φυλακή.
Από εκεί η αυτοκράτειρα παρακαλούσε θερμά το Θεό αν και ποθούσε το μαρτύριο, να μην επιβαρυνθεί η ψυχή του συζύγου της με ένα ακόμα αμάρτημα: της συζυγοκτονίας.
Η δέησή της έγινε δεκτή από το Θεό και η αγία παρέδωσε την ψυχή της μέσα στη φυλακή, δυο μέρες πριν από τη θανάτωση του αγίου Γεωργίου.
Μαζί της πίστεψαν τρεις υπηρέτες της, ο Απολλώ, ο Ισαάκιος και ο Κορδάτος, οι οποίοι βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.


Αγία Πολυχρονία (23 Απριλίου)

Ήταν η μάνα του αγίου, εκείνη που τον βάφτισε σ' ένα μοναστήρι της Αρμενίας κρυφά από τον ειδωλολάτρη σύζυγό της, ο οποίος χάρη στις προσευχές της μεταστράφηκε στο Χριστό.
Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων του παιδιού της που κράτησαν μήνες ολόκληρους, φρόντιζε η ίδια να μην στερηθεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
Γρήγορα οι κινήσεις της έγιναν αντιληπτές από τον Διοκλητιανό, ο οποίος διέταξε τη σύλληψη και τη θανάτωσή της.
Μαρτύρησε την ίδια μέρα με το παιδί της.
Ο άγιος Γεώργιος λίγο πριν μαρτυρήσει εξέφρασε την επιθυμία του στον έμπιστο υπηρέτη του Πασικράτη να ταφεί μαζί με την μητέρα του στην Παλαιστίνη.
Μάνα και γιος άγιοι κι οι δυο στον ουρανό, έμειναν δίπλα - δίπλα και στη γη, μέχρι τις Σταυροφορίες. Οι Λατίνοι άρπαξαν το ιερό λείψανο της αγίας και το μετέφεραν στη Δύση.

Αγία Νίκη (25 Απριλίου)

Η Νίκη ήταν εθνική. Βλέποντας όμως, όσα θαυμαστά συνέβαιναν κατά το πολύμηνο μαρτύριο του αγίου Γεωργίου, πίστεψε στο Χριστό και μαρτύρησε με αποκεφαλισμό.

Η πίστη του αγίου Γεωργίου έγινε αφορμή για να γίνουν χριστιανοί και να μαρτυρήσουν ο πρώην μάγος Αθανάσιος, οι σωματοφύλακες του Διοκλητιανού Ανατόλιος και Πρωτολέων (μαζί με τους στρατιώτες και τους οικείους τους), οι στρατιωτικοί Βίκτωρ και Ακίνδυνος, Ζωτικός και Ζήνωνας, Χριστοφόρος και Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος και Αντώνιος και οι συνδέσμιοί του Ευσέβιος, Νέων, Λεόντιος, Λογγίνος, ο γεωργός Γλυκέριος και άλλοι τέσσερις ανώνυμοι.
Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι υπάρχουν ακόμα 57 άγιοι της εκκλησίας μας με το όνομα Γεώργιος.

Επιμέλεια: Υπ.

πηγή

Ο Διευθυντής που έλεγε για 40 ημέρες «Χριστός Ανέστη»

Ένας Διευθυντης Δημοτικού σχολείου, προσερχόμενος επί 40 μέρες μετά το Πάσχα στο σχολείο, χαιρετούσε τους συναδέλφους του με το χαιρετισμό των ημερών «Χριστός Ανέστη». Κάποια μέρα του λέει ο υποδιευθυντής του: 

«Καλά βρε Γιώργο, δε βαρέθηκες επί 40 μέρες να μας λες «Χριστός Ανέστη» και «Χριστός Ανέστη»;
Και η απάντηση του Διευθυντή: 

«Πες πως εγώ βαρέθηκα – που δε βαρέθηκα με τίποτα – εσείς δε βαρεθήκατε επί 365 μέρες το χρόνο να λέτε «καλημέρα» και «καλημέρα» που δεν είναι και σίγουρο ότι θα είναι και καλή ενω το «Χριστός Ανέστη» έχει τη σιγουριά της αιωνιότητας...

Μακαριστός διευθυντής, Γεώργιος Παπαδόπουλος (17 Απριλίου 2019)

πηγή

ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΕΠΉΚΟΟΣ

ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΕΠΉΚΟΟΣ

Αγ.Στέφανος Καστοριάς

Του Εθνομάρτυρα, Οπλαρχηγού Αθανασίου Διάκου ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ!

 «Η Ελλάς έχει πολλούς Διάκους.»

Σαν ακούνε τις λέξεις αυτές ο Ομέρ Βρυώνης και ο Χαλήλ Μπέης εξοργίζονται όταν ο Αθανάσιος Διάκος αρνείται να αλλαξοπιστήσει και να πολεμήσει πλάι στους Τουρκαλάδες.
-Χίλια πουγγιά σας δίνω ΄γω, κι ακόμα πεντακόσια,
τον Διάκο να χαλάσετε, τον φοβερό τον κλέφτη.
Αμέσως διατάζουν τον παραδειγματικό βασανισμό του Θανάση Διάκου, του παλληκαριού της Ρούμελης.

  Τρεις Τούρκοι άναψαν φωτιά έξω σε μια άκρη. Πάνω της έβαλαν μια σιδηροστιά κι ένα μεγάλο χάλκινο κακάβι γεμίζοντάς το με λάδι. Κάθισαν τον Διάκο δεμένο όπως ήταν σ’ ένα παλιό ξύλινο σκαμνί ώστε να κρέμονται τα πόδια του. Κάθε φορά που τον ρωτούσαν κάτι και αυτός επίμονα κουνούσε το κεφάλι του αρνητικά τού έμπηγαν μυτερά καρφιά στις πατούσες των ποδιών του και αυτός αναταραζόταν από τον πόνο.

  Οι βασανιστές του παίρνοντας απ' το κακάβι καυτό λάδι το ρίχνουν βασανιστικά στα πόδια του. Έσκισαν το γιλέκο και την πουκαμίσα που φορούσε ρίχνοντάς του καυτό λάδι στα χέρια, στο στήθος και στην πλάτη του. Βουβά οδυρόταν ο Διάκος, χωρίς να βγάλει μιλιά απ’ το στόμα του. Κι όσο δεν μιλούσε, τόσο αγρίευαν περισσότερο οι βασανιστές του. Έτσι συνέχισαν όλο το βράδυ.
Το σώμα του Διάκου άρχισε να νεκρώνεται. Ο ανδρείος Θανάσης είναι αναίσθητος. Όμως οι Αγαρηνοί δε χόρτασαν αίμα. Γύρω του έμπιξαν πασάλια και πάνω τους κάρφωσαν κεφάλια από τα νεκρά παλληκάρια του Διάκου αλλά και το κεφάλι του Σαλώνων Ησαΐα.

  Όταν ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα, οι δήμιοι μετέφεραν το μισοπεθαμένο παλληκάρι σε κοινή θέα, για να τον αποτελειώσουν.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ και ΤΟ ΑΦΕΝΤΟΠΟΥΛΟ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

Στρατής Γιαννίκος

Ο Άγιος Γεώργιος (280 - 23 Απριλίου 303) είναι ένας από τους δημοφιλέστερους αγίους στον χριστιανικό κόσμο. Ήταν αξιωματικός στη φρουρά του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και καταδικάσθηκε σε μαρτυρικό θάνατο επειδή αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει. Σύμφωνα με παράδοση ο Πασικράτης, ο πιστός υπηρέτης του, παρέλαβε το λείψανο του Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του και τα μετέφερε στη Λύδα της Παλαιστίνης.
 Στις προ της εικονομαχίας αναπαραστάσεις ο άγιος εμφανίζεται ως πολεμιστής με πανοπλία, δόρυ και ασπίδα. Οι απεικονίσεις του ως έφιππου εμφανίζονται τον 10ο αιώνα. Είναι γνωστή η παράδοση της σωτηρίας της βασιλοπούλας . Στην πόλη Σίλενα της Λιβύης υπήρχε μια πηγή από την οποία οι κάτοικοι μπορούσαν να προμηθευτούν νερό μόνον αν πρόσφεραν δύο πρόβατα καθημερινά, έπειτα έναν άνθρωπο και ένα πρόβατο, και τελικά τα παιδιά και τους νέους τους, που επιλέχθηκαν με κλήρωση. Ο κλήρος κάποτε έπεσε και στην κόρη του βασιλιά. Η βασιλοπούλα όταν είδε να καταφθάνει ο Γεώργιος, τον προέτρεψε να απομακρυνθεί. Ο άγιος όμως τραυμάτισε τον δράκοντα με τη λόγχη του και τον σκότωσε.
Σε μερικές απεικονίσεις, που αναφέρονται στην παραπάνω παράδοση, εικονίζεται έναν νέος να κρατά ένα κύπελλο ή μία υδρία και να κάθεται στο πίσω μέρος , στα καπούλια του αλόγου. Τον 19ο αιώνα έγιναν πολλές συζητήσεις και υποθέσεις για το ποιος μπορεί να είναι ο νέος. Υποστηρίχθηκε ότι πιθανόν να είναι το πορτραίτο του δωρητή της εικόνας, το όνομα του οποίου συναντάται, όπως και σήμερα, συνήθως στο κάτω μέρος της εικόνας. 

Ο Clermont-Ganneanu υποστήριξε ότι το πρόσωπο που συνοδεύει τον άγιο ήταν γυναίκα που κρατά υδρία και σύμφωνα με την άποψή του, το θηλυκό άτομο αντικαταστάθηκε από μια φιγούρα νεαρού άνδρα, συνέκρινε μάλιστα την παράδοση με τον μύθο του Ήβης και του Γανυμήδη.
Ο Γερμανός φιλόλογος Johann B. Aufhauser αναγνώρισε στο πρόσωπο του νέου τον υπηρέτη του Αγίου Γεωργίου τον Παγκράτιο ή Πασικράτιο, ο οποίος υπήρξε και αυτόπτης μάρτυρας του μαρτυρίου του αγίου και συγγραφέας της βιογραφίας του. Το 1913 ο Aufhauser δημοσίευσε τρεις εκδοχές της ιστορίας, βασιζόμενος σε ιστορικά στοιχεία της εποχής το για τη σωτηρία του νέου χάρις στη παρέμβαση του αγίου.

  Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, που βασίζεται σε κείμενο του 11ου αιώνα [Heteron thayma peri tou arpagentos neon από Syria (De iuvene Paphlagonesi capto)] οι Αγαρηνοί σε επιδρομή στην Παφλαγονία αιχμαλώτισαν πολλούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων κι ένα νεαρό αγόρι που ήταν υπηρέτης στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Φάτρη της Παφλαγονίας. Ο νέος ήταν τόσο όμορφος που επιλέχθηκε ως υπηρέτης του εμίρη. Επειδή, όμως, αρνήθηκε να γίνει μουσουλμάνος, στάλθηκε για να εργαστεί στην κουζίνα. Ο νέος προσευχόταν στον Άγιο Γεώργιο κι ένα βράδυ άκουσε μια φωνή από την αυλή και καλούσε το όνομά του. Το αγόρι άνοιξε την πόρτα και είδε έναν αναβάτη που τον άρπαξε και τον έβαλε πίσω του, πάνω στο άλογο. Ο Άγιος Γεώργιος έφερε τον νέο και τον άφησε σε ένα μοναστήρι, που ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Ο νέος εξαντλημένος αποκοιμήθηκε. Το επόμενο πρωί οι μοναχοί που τον αντίκρισαν φοβήθηκαν, γιατί το ντύσιμο με αραβικά ρούχα του νέου πρόδιδαν την παρουσία εχθρών. Το αγόρι διηγήθηκε την ιστορία του και καθησύχασε τους μοναχούς, οι οποίοι δοξολογούσαν τον Θεό για τη διάσωση του νέου.

  Μία πιο σύνθετη εκδοχή του θρύλου σώζεται σε ένα χειρόγραφο που έγραψε ο μοναχός Θεοφάνης το έτος 1028, που φυλάσσεται στη Συνοδο λογική Βιβλιοθήκη της Μόσχας (Codex Mosquensis 381, σελ. 11-16v). 

Σύμφωνα με αυτήν υπήρχε κάποιος Βυζαντινός αξιωματούχος με το όνομα Λέων, η γυναίκα του Θεοφανώ και το παιδί τους που το ονόμασαν Γεώργιο προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου. Όταν οι Βούλγαροι, επί Νικηφόρου Φωκά, επιτέθηκαν στο Βυζάντιο, ο πατέρας του Γεώργιου ήταν γέρος και δεν μπορούσε να ακολουθήσει στην εκστρατεία , γι αυτό και τον αντικατέστησε ο γιος του Γεώργιος. Πριν ξεκινήσει η εκστρατεία οι γονείς του πήγαν στην εκκλησία, όπου ο Γεώργιος είχε βαφτιστεί, και ο πατέρας επικαλέστηκε στον ομώνυμο άγιο προστάτη την προστασία του γιου του. Ο βυζαντινός στρατός νικήθηκε, ο νεαρός Γεώργιος, αιχμαλωτίσθηκε από τους Βούλγαρους και ήταν τόσο όμορφος που ο ηγεμόνας τους τον έκανε οινοχόο του και τον κράτησε στην κατοικία του. Οι γονείς του αγοριού προσεύχονταν στον Άγιο Γεώργιο να απελευθερώσει το παιδί τους. Την ημέρα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου , ο Βούλγαρος ηγεμόνας διέταξε το αγόρι να φέρει νερό για πλύσιμο των χεριών του κατά τη διάρκεια του δείπνου στο παλάτι. Ενώ το αγόρι πήγαινε έφερνε το νερό με ένα δοχείο ζεστό νερό και μια πετσέτα, ο άγιος που εμφανίστηκε με ένα άσπρο άλογο, διέταξε το αγόρι να καθίσει πίσω του και αμέσως μετέφερε τον νέο στο σπίτι του
με θαυματουργό τρόπο. 

Αρχικά, οι γονείς του αγοριού όταν είδαν τα βουλγαρικά ρούχα και το δοχείο με τον ατμό λιποθύμησαν, ενώ οι τρομοκρατημένοι καλεσμένοι άρχισαν να φωνάζουν. Μόνο μετά από λίγα λεπτά, όταν όλοι τους αναγνώρισαν το γιο του Λέοντα, άρχισαν να γιορτάζουν λόγω της θαυματουργής του επιστροφής και έπιναν το ζεστό ακόμα νερό από την κανάτα. Οι προσευχές των ευχαριστιών στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου διήρκεσαν όλη τη νύχτα. Ο Γεώργιος έδωσε το κύπελλο, το οποίο είχε φέρει για να χρησιμεύσει ως δισκοπότηρο . Ο Leopold Kretzenbacher αναγνωρίζει τα πρόσωπα των ηρώων και τα γεγονότα ως εξής: Τους γονείς του Γεώργιου ταυτίζει με τον Δομέστικο Λέοντα Φωκά και τη σύζυγό του Θεοφανώ. Την ήττα του στρατού τη συνδέει με τη μάχη στον ποταμό Αχελώο κοντά στην Αγχίαλο στις 20 Αυγούστου 917. Σε αυτή τη μάχη ο Βυζαντινός στρατός, υπό την διοίκηση του Λέοντα, νικήθηκε από τον Βούλγαρο Τσάρο Συμεών

Στή μοναξιά κάλεσε "ΚΥΡΙΕ'',Στή δυσκολία φώναξε "ΙΗΣΟΥ",Σέ ἀδυναμία γαντζώσου στό "ΧΡΙΣΤΕ"...

 Στὴ μοναξιὰ κάλεσε "ΚΥΡΙΕ", πατῶντας τὰ πλήκτρα γιὰ τὴν κλήση σου γερά.

Στὴ δυσκολία φώναξε "ΙΗΣΟΥ" καὶ σκύψε νὰ φωνάξεις δυνατά.
 Σὲ ἀδυναμία γαντζώσου στὸ "ΧΡΙΣΤΕ" καὶ πᾶρε δύναμη νὰ στηριχθεῖς σωστά.
 Στὸν πόνο, στὴν πτώση, στὴν ἀρρώστια ψέλισε "ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ" μ' ἁπαλὴ καρδιά.
καὶ στὴν ἐπιτυχία, τὴ χαρά, ἐκείνες τὶς στιγμὲς ποὺ βαίνουν τὰ πράγματα καλά,
θυμίσου "ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ" καὶ μεῖνε ταπεινὸς καὶ φρόνιμος,
βοηθὸς καὶ σπλαχνικὸς σὲ κεῖνον ποὺ πονᾶ.

πηγή

Το πιο διάσημο ρωσικό γραμματόσημο εθελοντικής συλλογής(1914)

Ρωσικό γραμματόσημο 1914

   Το πιο διάσημο ρωσικό γραμματόσημο εθελοντικής συλλογής, ονομαστικής αξίας 10 καπικιων, εκδόθηκε στη Μόσχα και ο Βίκτορ Βασνέτσοφ ήταν ο καλλιτέχνης του σχεδίου.

 Κατόπιν αιτήματος της Δημόσιας Διοίκησης της πόλης της Μόσχας, απεικόνισε τον Άγιο Γεώργιο τον Νικηφόρο, να διακοσμεί το σχέδιο με σλαβικά στολίδια. Και τα γραμματόσημα της ίδιας σειράς με ονομαστική αξία 3 και 5 καπικιων σχεδιάστηκαν από τον Boris Zvorykin, έναν γνωστό εικονογράφο που, μαζί με τον Vasnetsov, εντάχθηκαν στην Εταιρεία για την Αναβίωση της Καλλιτεχνικής Ρωσίας το 1915.

Revenue stamp of Russia, voluntary collection for victims of World War I, issued by the Moscow City Public Management. Designed by Victor M. Vasnetsov.

Σφραγίδα εθελοντικής συλλογής για τα θύματα του πολέμου του 1914 με ονομαστική αξία 10 καπικιων, που εκδόθηκε από τη δημόσια διοίκηση της πόλης της Μόσχας. Καλλιτέχνης Viktor Vasnetsov. 1914

πηγή