Άγιος ιερομάρτυς και ομολογητής Δημήτριος(Κεδρολιβάνσκι-1890- 1938)

Ίερομάρτυς Δημήτριος (Κεδρολιβάνσκι)

ΤΟ ΧΩΡΙΟ Σαράποβο της επαρχίας Ριαζάν γεννήθηκε στις 15 Μαΐου τού 1890 ό Ιερομάρτυς Δημήτριος. Οι ευσεβείς γονείς του διακονούσαν στον ενοριακό Ναό της Αγίας Τριάδος, ό πατέρας του Βασίλειος ως ιεροψάλτης και ή μητέρα του Λιούμπα ως προσφοράρισσα.

Ήταν σπουδαστής τού Εκκλησιαστικού Σεμιναρίου τού Ριαζάν, όταν ό πατέρας του πέθανε. Αναγκάστηκε, λοιπόν, να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να επιστρέψει στο χωριό, για να φροντίσει τη μητέρα του και τις τρεις αδελφές του.

Για αρκετά χρόνια ό νεαρός Δημήτριος υπηρέτησε ως ιεροψάλτης στον ναό τού χωριού του. Αγάπησε βαθιά τη ζωή της Εκκλησίας, γι’ αυτό και αποφάσισε να αναλάβει τον σταυρό της ιεροσύνης σε μια εποχή πού για τούς ιερείς ήταν επικίνδυνη ή ζωή στη Ρωσία. Έτσι, αφού είχε ήδη νυμφευτεί την Αλεξάνδρα Πρεομπραζένσκι, το 1922 χειροτονήθηκε διάκονος για τον Ναό της Αγίας Τριάδος τού Σαράποβο.

Τέσσερα χρόνια αργότερα ό π. Δημήτριος έγινε στόχος των μπολσεβίκων. 

Το 1929 τού επέβαλαν δυσβάσταχτο αγροτικό φόρο, τον οποίο δεν μπόρεσε να πληρώσει εγκαίρως. Συνελήφθη, λοιπόν, και καταδικάστηκε σε εξορία πέντε ετών στην πόλη Κοζλώφ της επαρχίας Ταμπώφ. Στην εξορία. όπου τον άκολούθησε και ή οικογένεια του, υπηρετούσε ως διάκονος. Ήταν ή εποχή πού, εξαιτίας δύο συνεχόμενων ετών αφορίας της γης, στην περιοχή είχε πέσει πείνα. Οι άνθρωποι έφταναν να πεθαίνουν στούς δρόμους της πόλης. Ή πείνα έπληξε και την οικογένεια τού π. Δημητρίου. Κάποια μέρα μια κόρη του έπεσε εξαντλημένη στο κρεβάτι και δεν μπορούσε να σηκωθεί.

Η προσευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου

π. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ SCHMEMANN

Αναμεσα σ’ όλες τις προσευχές και τους ύμνους της Μεγάλης Σαρακοστής μια σύντομη προσευχή μπορει να ονομαστεί η προσευχή της Μεγάλης Σαρακοστής. Η Παράδοση την αποδίδει σε έναν από τους μεγάλους δασκάλους της πνευματικής ζωής, τον Άγιο Εφραίμ το Σύρο. Να το κείμενο της προσευχής:
Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δώς. Πνευμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισέ μοι τω σω δούλω. Ναι Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα, και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου· ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων.Αμήν.

Τούτη η προσευχή λέγεται δύο φορές στο τέλος κάθε ακολουθίας της Μ. Τεσσαρακοστής από τη Δευτέρα ως την Παρασκευή (δεν τη λέμε το Σάββατο και την Κυριακή, όπως θα δούμε και πιο κάτω, γιατί οι ακολουθίες αυτές τις δύο μέρες δεν έχουν το τυπικό της Σαρακοστής). Την πρώτη φορά λέγοντας την προσευχή κάνουμε μια μετάνοια σε κάθε αίτηση. Έπειτα κάνουμε δώδεκα μετάνοιες λέγοντας: «ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Ολόκληρη η προσευχή επαναλαμβάνεται με μια τελική μετάνοια στο τέλος της προσευχής.

 Γιατί αυτή η σύντομη και απλή προσευχή κατέχει μια τόσο σημαντική θέση στην όλη λατρεία της Μ. Σαρακοστής; Διότι απαριθμεί, μ’ ένα μοναδικό τρόπο, όλα τα αρνητικά και όλα τα θετικά στοιχεία της μετάνοιας και αποτελεί, θα λέγαμε, ένα «κανόνα ελέγχου» του προσωπικού μας αγώνα στην περίοδο της Μ. Σαρακοστής. Αυτός ο αγώνας σκοπεύει πρώτα απ’ όλα στην απελευθέρωσή μας από μερικές βασικές πνευματικές ασθένειες που διαμορφώνουν τη ζωή μας και μας κάνουν πραγματικά ανίσχυρους ακόμα και για να κάνουμε αρχή στροφής στο Θεό.

Η βασική μας ασθένεια είναι η αργία. Είναι η παράξενη εκείνη τεμπελιά και η

Tώρα ’ν’ αγιά Σαρακοστή(Ψαλτοτράγουδο)

Tώρα ’ν’ αγιά Σαρακοστή, τώρα ’ν’ άγιες ημέρες,
που λειτουργούν οι εκκλησιές και ψέλνουν οι παπάδες
και λένε τ’ άγιος ο Θεός και τ’ άγιο Eυαγγέλιο.
Όποιος το λέει σώνεται κι όποιος τ’ ακούει αγιάζει
κι όποιος το καλοφουγκραστεί παράδεισο θα λάβει.

Να δένεις τις κλωστές στον ουρανό...

Άγ.Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Όλα σου τα έργα, όποια πράξεις, αλλά όχι εν ονόματι του ουρανού και χωρίς την άδεια του ουρανού, θα φέρουν πικρό καρπό, αφού ο ουρανός δεν τα περιβάλει με τη χαρισματική του βροχή ούτε θα τα φωτίσει με το ζωοδόχο του φως.

Ότι και να σκοπεύεις, άκουσε τη συμβουλή του ουρανού. Ό,τι και να υφαίνεις, να δένεις τις κλωστές στον ουρανό.

Εκκλησιαστικοί ύμνοι από την ανδρική χορωδία της Όπτινα

Oktavist Vladimir Miller with some lovely octaving with the Optina Pustyn Male Choir.

0:25 - Oh, You Wide Steppe

3:26 - In a Dark Wood

5:37 - Oh, You Night

9:56 - The Legend of the Twelve Robbers

14:38 - Nothing But Steppe All Around

19:44 Angel Vopiyashe / The Angel Cried Out

21:23 - Bogoroditse Devo

22:48 Da Vozraduetsya Dusha Tvoya o Gospode / Let Your Soul Rejoice in The Lord

27:00 - Sovet Prevetchny

31:50 - Dostoyno est(Άξιον Εστι)

34:03 - Cherubic Hymn (Bortniansky)

38:53 - Bogorditse Devo

40:20 - Our Father (Kedrov)
42:11 Da Vozraduetsya Dusha Tvoya o Gospode / Let Your Soul Rejoice in The Lord. 

Music by deacon Sergiy Trubachev

«Πάρε τον παπά»!

π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού

  Καθώς προχωράω στό δρόμο βλέπω πολλές φορές νέα παιδιά, συνήθως στίς ἀρχές τῆς ἐφηβείας, τά ὁποῖα αὐθόρμητα, κοροϊδευτικά ἤ ἀπό δεισιδαιμονία χτυποῦνε τό ἕνα τό ἄλλο καί λένε ἄλλοτε δυνατά, ἄλλοτε σιγανά, κρυφογελώντας «πᾶρε τόν παπά»!

  Κάποιοι λένε πώς τό «ἔθιμο» αὐτό προέρχεται ἀπό τά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας ἤ τῆς Βενετοκρατίας στά ῾Επτάνησα, ὅταν οἱ κατακτητές συνελάμβαναν ἀνθρώπους καί κάποιοι θεωροῦσαν σκόπιμο νά τήν πληρώσει ὁ ἱερέας τῆς ἐνορίας ἤ τῆς κοινότητας.
Καί γι’ αὐτό προέτρεπαν τούς στρατιῶτες νά πάρουν, νά συλλάβουν δηλαδή τόν ἱερέα. Οἱ περισσότεροι ὅμως καλά γνωρίζουν ὅτι πρόκειται γιά δεισιδαιμονία. ῎Αν δεῖς παπά, εἶναι γρουσουζιά λένε. ῾Οπότε πρέπει νά μεταδώσεις τή γρουσουζιά στό διπλανό σου.

Εἶναι αὐτονόητο ὅτι τό ἔθιμο αὐτό δέν ἔχει καμία λογική. Οὔτε βέβαια εἶναι ἐξυπνάδα νά εὔχεσαι ὁ διπλανός σου νά πάθει κακό. Καί δέν τό κρύβω ὅτι μέ ἐνοχλεῖ, γιατί κάποτε, οἱ ἄνθρωποι ἀντί νά κοροϊδεύουν, ἐρχόντουσαν καί ζητοῦσαν τήν εὐλογία τοῦ ἱερέα, φιλώντας του τό χέρι. Κι ἄν γιά μένα τόν ἱερέα ἡ κοροϊδία τῶν παιδιῶν εἶναι ἕνας μικρός σταυρός πού μέ κάνει νά στενοχωριέμαι, γιατί δέ γνωρίζουν τί κοροϊδεύουν, γιά τόν κόσμο μας εἶναι μία μαρτυρία τῆς κρίσης πού ἡ κοινωνία μας περνᾶ. 

Κατηγορείς λοιπόν την Εκκλησία για υποκρισία ενώ δεν βλέπεις την ψεύτικη ζωή σου.

Paulos Papadopoulos

Σε ένα μυαλό όπου η Εκκλησία θεωρείται:
1.οργανισμός διατήρησης εθίμων-παραδόσεων
2.μαυροφορεμένοι υπάλληλοι που τα κονομάνε εις βάρος του φτωχού λαού
3.η κατάργησή της θα σήμαινε ευλογία για τη χώρα
4.κλειστοφοβική ομάδα συντηρητικών ανθρώπων που σκοπό έχει να μας φέρει στον Μεσαίωνα

Έχω να πω τα εξής: Μην βλέπεις τόσο πολύ τηλεόραση. Μην διαβάζεις τον κάθε κομπλεξικό που το παίζει προοδευτικός και φιλελεύθερος ενώ ζει μέσα στο σκοτάδι της αυτοθέωσής του.
Έλα και δες εάν ισχύουν όλα αυτά.Διότι το μόνο που κάνεις είναι να κατακρίνεις πριν γνωρίσεις.Και με αυτόν το τρόπο αδικείς και αδικείσαι.
(Όχι δεν θα σου μιλήσω για την αγάπη. Ότι εάν αγαπάς τους άλλους φτάνει.
Διότι η αγάπη που θα καταλάβεις είναι μία αγάπη εμπαθή σύμφωνα με την ιδιοτέλεια που μας διακατέχει).
Δεν είναι λύση να κατηγορείς την Εκκλησία και να την απορρίπτεις επειδή δεν θέλεις να παραδεχτείς την αμαρτία σου. Η λύση δεν είναι να αλλάξει η Εκκλησία διότι με αυτό υποστηρίζεις ότι θέλει αλλαγή ο Χριστός.
Η λύση είναι να αλλάξεις εσύ και εγώ και όλοι μας.
Η λύση είναι να καταλάβεις τι είναι αμαρτία. Πως σκλαβώνει την ύπαρξή σου.
Δεν είναι γλυκιά η αμαρτία, απλά δεν έχουμε γεύση της Χάριτος.
Η αμαρτία απλά είναι πιο εύκολη, πιο βολική· αυτοπροβάλεται και διαφημίζεται εντονότερα.

Σκέψου-Θυμήσου

Αμα αρχίσω τις σοφιστείες...ούτε η νηστεία,ούτε η κατάλυση με σώζει.

π.Παντελεήμων Κρούσκος

 Τώρα πού θα αρχίσει η νηστεία και πάλι, είναι καλό να στραφούμε με ειλικρίνεια στην ψυχή μας και να απομακρύνουμε κάθε πρόφαση.

 Σωστό και άγιο είναι πώς η νηστεία από τις τροφές αρμόζει να συνοδεύεται από νηστεία καθαρή από πάθη, συκοφαντίες, κατάκριση και περίσσεμα ελεημοσύνης και προσευχή και δάκρυα, αλλιώς δεν έχει καμία ουσία! Αυτό όμως μην μας γίνει πρόφαση στο να βάλουμε σε δεύτερη μοίρα την αποχή από την ευχαρίστηση του λάρυγγα και του στομαχιού.

 Να ξέρετε πώς η νηστεία πού θεσπίζει η εκκλησία δεν είναι κάτι το τυπικό και επετειακό. Βασίζεται σε ένα κύριο πραγματάκι πού λέγεται υ π α κ ο ή. Και αν αποδεχτώ αυτό πού μου προτείνει η Εκκλησία με όλη μου την καρδιά και την διάνοια κάνω υπακοή, κόβω το δικό μου θέλημα. Δεν επιστρατεύω προφάσεις για να μην νηστέψω. Είμαι χριστιανός ορθόδοξος σημαίνει πίστη σε αυτό πού διδάσκει η εκκλησία, δηλαδή υπακοή. Και πίστη στα ελληνικά ερμηνεύεται εμπιστοσύνη. Αμα αρχίσω τις σοφιστείες και τις ανταρσίες και τις εξυπνάδες, ούτε η νηστεία,ούτε η κατάλυση με σώζει.

Η νηστεία της σαρακοστής είναι εκκλησιαστική νηστεία. Δεν είναι προσωπική επιλογή.
Η πρώτη Κυριακή της σαρακοστής, μας δείχνει τον Αδαμ , πού πίστεψε στην δική του επιλογή, στο δικό του θέλημα και δεν έδειξε εμπιστοσύνη στην εντολή του Θεού. Την ανυπακοή μας δείχνει.Γι αυτό ας το ξεκαθαρίσουμε νωρίς αυτό το θέμα.

Τέλος, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Στον Θεό δεν θα παραδώσουμε μόνο ψυχή. Θα παραδόσουμε και σώμα. Όποιος πεί το αντίθετο φιλοσοφεί και δεν ορθοδοξεί. Τάισε την ψυχή σου με νηστεία, αλλά θρέψε και το σώμα σου με νηστεία.
Μην παραβλέπετε την σωματική νηστεία. Μόνη της δεν στέκεται και δεν έχει αξία, αλλά είναι ουσιαστική για τον άνθρωπο και στηρίζει την πνευματική νηστεία.
Κανένας χορτασμένος και καλοπερασμένος δεν πέρασε την πόρτα του παραδείσου.

πηγή

Αν το παλέψεις,όπου και να πας θα ναι παράδεισος...

Χειμώνας βαρύς.Σαρακοστή στον Άθω .Ο Θανασός είχε ξεμείνει στο κελλί του γερο Κοσμά αφού το χιόνι είχε αποκλείσει τα μονοπάτια.Κλειστός ο δρόμος για τα μοναστήρια και η θάλασσα κάτω δεν ησύχαζε.Τα μοναστήρια άλλωστε ήτανε και μακριά και δεν είχε τρόπο να φύγει.

-Μη χολοσκάς.Θα μείνεις στο κελλί,του είπε ο γέροντας Κοσμάς όλο αρχοντιά Κουκιά έχουμε ,ξύλα για το τζάκι έχουμε ,νάναι καλά ο γερο Τιμόθεος που μας οικονόμησε νωρίς κούτσουρα .Και είναι ελιά που καίει όμορφα.

 Σαν να κατάλαβε ο Θανασός τώρα στα σοβαρά τι του έλεγε ο γερο Κοσμάς και πήρε να το χαρεί.Κι όσοι θα του λέγανε γιατί άργησε να γυρίσει από τον Άθωνα,την είχε την δικαιολογία έτοιμη κι αληθινή.Ήθελα εγώ.... αλλά το χιόνι μας απέκλεισε..
Για φαντάσου, μονολογούσε χωρίς καυμούς, χωρίς το ζόρι της φαμίλιας του, χωρίς τη φωνή του αφεντικού,χωρίς τη οργή στη στραβοτιμονιά του απέναντι,χωρίς τα βάσανα της ζωής ετούτης.Χρόνια το δούλευε στο μυαλό του και το ομολογούσε ανάμεσα στο χωρατό και το σοβαρό του.

-Εσείς γέροντα έλεγε στον γερο Κοσμά ζείτε στον Παράδεισο ενώ εμείς εκεί μέσα και να θες να αγιάσεις δεν σ αφήνουνε.

Και να που γίνεται μερικές φορές σαν να ακούει ο Θεός δυό φορές και του γίνεται το χατήρι του ανθρώπου.Χωρίς να το μετρήσει και βρίσκεται ίδιος καλόγερος στον Άθω στο καλύβι του γέρο Κοσμά που δεν αγαπούσε και πολύ τις βολές και δεν είχε μήτε ρεύμα,μήτε τηλέφωνο .Μια στέρνα είχε μοναχά στο κελλί και κάθε πρωί έβγαζε λίγο νερό για τη λάτρα του .

-Είμαι στον παράδεισο.!!! μονολογούσε ο Θανασός.
Πήγαινε και ερχότανε και η χαρά του δεν έλεγε να ησυχάσει..

-Ελα παιδί μου θα κάνουμε τις ώρες και τον εσπερινό .Ήτανε βλέπεις Σαρακοστή και οι ακολουθίες ήτανε πολλές.
-Μετά χαράς έκανε ο Θανασός..
Πήρε να διαβάζει ο γερο Κοσμάς διάβαζε διάβαζε και τελειωμό δεν είχε....
Το μυαλό του Θανασσού πήρε να ταξιδεύει...
Μετά ο γέροντας λέει στο Θανασσό.
- Είναι Σαρακοστή παιδί μου έχουμε μονοτράπεζο και αλάδωτο...
-Κι αλάδωτο ; επανέλαβε ο Θανασσός ...
Φάγανε κάτι παξιμάδια που του φανήκανε παντεσπάνι του Θανασσού και χαλβά Μακεδονίτικο που του χε φέρει κάποιος προσκυνητής από τη Θεσσαλονίκη..
Πήρε να βράζει ο Θανασσός....
-Να πάς αν είναι ευλογημένο να φέρεις από το πηγάδι νερό του λέει ο γέροντας
Τρέχει με τον κουβά ο Θανασός να τραβήξει νερό.Μα στη βιάση του δεν δένει καλά την τριχιά και ο κουβάς βρέθηκε μέσα στο πηγάδι.
Φωνές ,φασαρία ,θυμός ,νεύρα κι όλα μαζί.....

Τα άκουσε από το καλύβι ο γερο Κοσμάς και νόμιζε ότι κάτι του συνέβη.
-Τι έπαθες παιδί μου ποιος σε πείραξε ;
Ο Θανασός όμοια σαλεμένος κόκκινος από την αναποδιά δεν μιλιότανε
-Κι εδώ αναποδιές...... κι εδώ δυσκολίες.... κι εδώ ο πειρασμός. Που θα ησυχάσω γέροντα, μέχρι που θα με κυνηγάει το θηρίο .

Τον πήρε με τρόπο πατρικό ο γέρο Κοσμάς και τον έβαλε στο καλύβι
Κι ο Θανασός πήρε να κλαίει σαν παιδί.
-Το θηρίο παλληκάρι μου ούτε στον κόσμο μένει ούτε στο καλύβι μου δεν πατά.Κάθε τόπος παιδί μου είναι αγώνας .Δεν υπάρχει τόπος χωρίς αγώνα.Δεν υπάρχει όμως και παράδεισος που να να ναι εδώ και να μην είναι εκεί.Το θηρίο ...πάει να πει τα πάθη, αν το κουβαλάς μέσα σου όπου και να πας θα σε φάει.Κι αν το παλέψεις ,όπου και να πας θα ναι παράδεισος...

Π.Εφραίμ

πηγή

«… Καί ξαφνικά ένα πρωί, βρεθήκαμε νά επιλέγουν άλλοι γιά μας…

Ξαφνικά διαπιστώσαμε δη είμαστε ύπό κατοχή- κοιτάς καί λες που είναι ή Ελλάδα; Που είναι οι Έλληνες; Ποιοί μάς πούλησαν; Ποιοί μάς αγόρασαν; Βιώνοντας ένα σκληρό παιχνίδι πίσω από τήν πλάτη μας καί πάντα εις βάρος μας… Βλέπουμε πώς δέν είμαστε άμοιροι της τύχης μας…

Φταίμε όλοι… (διότι) καταργήσαμε τόν Θεό… Στήν θέση τής ’Εκκλησίας βάλαμε τίς στοές, αντικαταστήσαμε τό Γάμο μέ συμβολαιογραφική πράξι… Τήν Μάνα μέ τήν τηλεόραση… τά παιδιά μέ τά σκυλιά… τόν πνευματικό μέ τά μέντιουμ (καί τόν ψυχολόγο), τήν Λειτουργία μέ κολυμβητήρια, φροντιστήρια, τήν προσευχή μέ γιόγκα, τήν Νηστεία μέ δίαιτες καί τον Χριστόν μέ τον χρυσό…

(Ετσι) άδειασε ή ψυχή μας… Αδελφοί μου ομοιοπαθείς καί συμπένητες ή κρίση ή μεγάλη δέν είναι πού δέν ευημερούμε, είναι πού δέν μετανοούμε… Δέν είναι ή οφειλή των δανείων, είναι ή οφειλή των δακρύων… Πάμε ολοταχώς πρός τά πίσω… πού μυρίζει λιβάνι, πρόσφορο… καντήλι… σαρανταλείτουργα… προ­σκομιδή··· νερά άγιασμένα… πόρτες άσφαλισμένες μέ τό σημείο του Σταυρού άπό τήν λαμπάδα τής Άνάστασης. Εσύ άπελπισμένε αδελφέ… πίστεψε με… δέν υπάρχει άβυσσος, γιατί υπάρχει Παναγία… Καμμιά άβυσσος δέν θά ρυθμίζει τή ζωή μας… Σήκω έχεις μάνα… Η Παναγιά θά ’ρθεί καί τήν άβυσσο Παράδεισο θά κάνει καί σέ έξοδο τό αδιέξοδο θά αναδείξει… Πίστεψέ με έχει χιλιάδες φορές ξαναγίνει…».

πηγή: http://www.agiameteora.net/

Κήρυγμα Κυριακή της Τυρινής

Του Ιωάννη Καραβιδόπουλου

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα προέρχεται από την «Έπί του όρους ομιλία» του Χριστού- είναι η περικοπή Ματθ. 6, 14-21 που ακολουθεί ευθύς μετά την Κυριακή Προσευχή. Έτσι, οι πρώτοι στίχοι της, που αποτελούν σχόλιο στο πέμπτο αίτημα της προσευχής: («Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών...»), είναι σε μετάφραση οι εξής: «Άν συγχωρήσετε τους ανθρώπους για τα παραπτώματά τους, θα σας συγχωρήσει κι εσάς ο ουράνιος Πατέρας σας. Άν όμως δε συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα».

 Η εμπειρία της συγγνώμης, που προσφέρει ο Θεός στον άνθρωπο, δημιουργεί μέσα του την αυτονόητη υποχρέωση να φέρεται και αυτός με την ίδια επιείκεια στον συνάνθρωπό του. Όταν η προς τον Θεό σωστή τοποθέτηση του χριστιανού δεν αντανακλάται στις σωστές σχέσεις του με τον άλλον άνθρωπο, όταν δηλ. η θεία αγάπη που εκφράζεται σαν άφεση αμαρτιών δεν γεμίζει με ευγνωμοσύνη τον άνθρωπο και δεν τον οδηγεί στην ίδια συγχωρητικότητα έναντι του αδελφού, τότε ή έχει εσφαλμένη περί Θεού αντίληψη ή η θρησκευτικότητά του είναι υποκριτική. 

Ιερομάρτυς και Ομολογητής Νικόλαος (Κανταούρωφ +1938)

ΚΟΖΑΚΟΣ στην καταγωγή, ό ίερομάρτυς Νικόλαος γεννήθηκε στις 21 Ιανουάριου του 1880 στο κοζάκικο χωριό Μπαρσουκόφσκι, στο Κουμπάν του Βορείου Καυκάσου. Ό πατέρας του Ανδρέας Κανταούρωφ, όπως και όλοι σχεδόν οι Κοζάκοι  πρόγονοί του, ήταν αξιωματικός του στρατού. Από τούς προγόνους της μητέρας του Άννας πολλοί ήταν ιερείς.

Ό Ανδρέας Κανταούρωφ ανδραγάθησε σε πολλούς πολέμους, παρασημοφορήθηκε επανειλημμένα και κατέλαβε υψηλές θέσεις στη στρατιωτική ιεραρχία. Μετά την αποστράτευση του, διορίστηκε επιθεωρητής λαϊκής μορφώσεως Βορείου Καυκάσου. Το 1898 δολοφονήθηκε από τρομοκράτες -ήταν εποχή πού διάφορα επαναστατικά κινήματα και κοινωνικές συγκρούσεις συντάραζαν απ’ άκρη σ’ άκρη την απέραντη Ρωσία.

Λίγο μετά τη δολοφονία του πατέρα του, ό Νικόλαος αποφάσισε να διακονήσει τον Θεό και τον λαό Του ως ιερέας. Ή απόφαση του ήταν ενσυνείδητη. Ήθελε μέ τον τρόπο αυτό να εκδηλώσει έμπρακτα την αντίδραση του στο αθεϊστικό ρεύμα, το όποιο τά χρόνια εκείνα απλωνόταν ανεξέλεγκτα, υποσκάπτοντας όλες τις παραδοσιακές δομές της ορθόδοξης ρωσικής κοινωνίας.

- Πρέπει και κάποιος να γίνει ιερέας! είπε μέ νόημα μια

μέρα στη μητέρα του, σχολιάζοντας μέ θλίψη πώς και τά παιδιά ακόμα των ιερατικών οικογενειών δεν τολμούσαν να σκεφτούν καν την αναδοχή της ιεροσύνης.

Φοίτησε, λοιπόν, στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο της Σταυρουπόλεως. πού το τελείωσε το 1907. Σπουδαστής ακόμα νυμφεύθηκε την Ελένη, κόρη τού ιερέα Ιωάννη Καραγάτσεφ. Από τον γάμο του απέκτησε έξι παιδιά, τρία αγόρια και τρία κορίτσια.

Ασθενής και ωδιπόρος ή ασθενής και οδοιπόρος

Του Μητροπολίτη Κίτρους και Κατερίνης κ. Γεωργίου 

 Η Τυρινή εβδομάδα αποτελεί τον προπομπό της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Πολλές φορές οι πιστοί διαμορφώνουν τη νηστεία με βάση τις δικές τους επιθυμίες και ανάγκες και μάλιστα επικαλούμενοι ιερές παροιμίες.

Η πιο παρεξηγημένη Ιερή Παροιμία είναι: «Ασθενής και ωδιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει» και όχι «Ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει». “Σε ποιες περιπτώσεις μπορούμε θεμιτά και νόμιμα να καταλύσουμε την νηστεία;” είναι ένα σύνηθες ερώτημα πιστών προς τους ιερείς και ιδιαίτερα προς τους πνευματικούς – εξομολόγους. “Ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει”, είναι μια εξίσου συνηθισμένη απάντηση. Πρόκειται όμως για μια παρεξήγηση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι παροιμίες αποτελούν καταστάλαγμα της μακρόχρονης εμπειρίας των ανθρώπων. Και για τον λόγο αυτό αναγνωρίστηκαν παντού και πάντοτε ως αναμφισβήτητες αλήθειες.

 Μία από τις παροιμίες αυτές είναι και η “ασθενής και ωδιπόρος (ή ωδειπόρος) αμαρτίαν ουκ έχει”. Με απλούστερα λόγια: “Ο άρρωστος και η έγκυος γυναίκα δεν αμαρτάνει εάν δεν νηστέψει”.

Φωτογραφίες απο τον τόπο διαμονής της Οσίας Θεοδώρας της Άρτας,κατά την εξορία της στο Κορφοβούνι(Πρένιστα).

Οι ιστορικές αναφορές για την εξορία της Αγίας Θεοδώρας και την διαμονή της στο Κορφοβούνι υπάρχουν τόσο στην βιογραφία της από το τον Ιώβ τον μοναχό όσο και στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης και Πρεβέζης» του Δεσπότη Σεραφείμ Ξενόπουλου του Βυζαντίου καθώς και σε πολλές άλλες ιστορικές πηγές.

  Στον βίο της Αγίας Θεοδώρας αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ο σύζυγος της Μιχαήλ Β’ Άγγελος Κομνηνός, υπό της επήρεια μιας σατανικής γυναίκας της Αρτινής Αρχόντισσας Γαγγρινής που ερωτεύτηκε, έδιωξε την Θεοδώρα χωρίς να σεβαστεί ούτε καν την εγκυμοσύνη της.

 Η Θεοδώρα επί χρόνια ταλαιπωρήθηκε στα ορεινά της Άρτας αποκρύπτοντας την ταυτότητά της, όχι τόσο για να μην ταπεινωθεί η ίδια, αλλά κυρίως για να περισώσει, όσο μπορούσε, το κύρος του συζύγου της. Κάποτε βρέθηκε, με το μικρό Νικηφόρο Δούκα Κομνηνό στην Πρένιστα σημερινό Κορφοβούνι όπου την αναγνώρισε ο ιερέας του χωριού, την περιμάζεψε και τη συντηρούσε με απόλυτη μυστικότητα. Στην ερημική αυτή περιοχή του Κορφοβουνίου εγκαταλειμμένη και διωγμένη η Θεοδώρα καθόταν σε ένα λίθο και προσευχόταν, αγνάντευε την Άρτα και αναπολούσε τα ειρηνικά και δημιουργικά χρόνια με τον σύζυγο της. Στη θέση αυτή σήμερα, στο Κορφοβούνι της Άρτας, σώζεται «ο Λίθος της Αγίας Θεοδώρας» και έχει κατασκευαστεί και ένα μικρό εικονοστάσι στην μνήμη της.

Ο Δεσπότης Σεραφείμ Ξενόπουλος του Βυζαντίου στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης και Πρεβέζης» το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα το 1884 και επανεκδόθηκε από τον Μ/Φ «Σκουφάς» το 2003, κάνοντας αναφορά για την Πρένιστα και το λίθο τη Αγίας Θεοδώρας γράφει «Πρένιστα ή Μπρένιστα ή Πρενίστα περιέχον οικογένειες σχεδόν 75 γεωργών και ξυλοκόπων, και έχον ένα Ιερόν Ναόν επ’ ονόματι του Αγίου Γεωργίου καθιερωθέντα τω 1870, Ιουλίου 30, παρεκλήσια πέντε, οιόν, της Θεοτόκου επ’ ονόματι της, Μεταστάσεως, ή των Εσοδείων αυτής άστεγων του Αγίου Γεωργίου, κατεστραμμένον παντελώς της Θεοτόκου επ’ ονόματι της Γεννήσεως αυτής, του Προφήτου Ηλιού, άστεγον εν μέρει και του Αγίου Χριστοφόρου κατεστραμμένον. 

Άγιος Πιτιρίμ επίσκοπος Ταμπώβ

 

 Δεύτερος Ἐπίσκοπος τῆς ἕδρας τοῦ Ταμπώφ, τήν ὁποία ἵδρυσε ὁ Πατριάρχης Μόσχας Ἰωακείμ (1674 - 1690).
  Γεννήθηκε στήν Βιάζμα τοῦ Σμολένσκ καί ἔτυχε ἱκανῆς παιδείας. Ἦταν καλλίφωνος ψάλτης καί ταλαντοῦχος ἁγιογράφος. Ἀσπάσθηκε τόν μοναχικό βίο στήν Μονή Τιμίου Προδρόμου στήν πατρίδα του, σέ ἡλικία 21 ἐτῶν. Τό 1677 ἀναδείχθηκε Ἡγούμενος στήν μετάνοιά του καί τό 1685 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ταμπώφ ἀπό τόν Πατριάρχη Μόσχας Ἰωακείμ (διαδέχθηκε τόν Ἐπίσκοπο Λεόντιο, ὁ ὁποῖος εἶχε πέσει σέ σχίσμα καί ἐξορισθεῖ στήν Μονή ἁγ. Εὐθυμίου, στό Σούζνταλ).

Νηστευτής, ἁπλός καί ταπεινός, ἵδρυσε στήν Ἐπισκοπή του σχολεῖο καί οἰκοτροφεῖο, τήν Μονή τῆς Ἀναλήψεως στό Ταμπώφ (τό 1690, μέ Ἡγουμένη τήν κατά σάρκα ἀδελφή του μ. Αἰκατερίνη) καί τήν Μονή τοῦ Τιμίου Προδρόμου στό Τρεγκουλώφ. Τό 1694, μέ τήν εὐλογία τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Ἀδριανοῦ, ἄρχισε τήν ἀνέγερση πέτρινου Καθεδρικοῦ Ναοῦ στήν ἕδρα του, ὅπου ἐργάσθηκε σάν ἀρχιτέκτονας, ἀλλά καί ἁπλός ἐργάτης!

Κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1698, σέ ἡλικία μόλις 53 ἐτῶν, καί ἐνταφιάσθηκε στό Παρεκκλήσιο τοῦ ἁγ. Ἀλεξάνδρου Νέφσκι, στόν Καθεδρικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος, στό Ταμπώφ. Ἀναδείχθηκε ἕνας τῶν πλέον θαυματουργῶν Ἁγίων τῆς Ὀρθοδοξίας (μέχρι τό 1832 εἶχαν καταγραφεῖ 250 περίπου περιπτώσεις θαυματουργικῆς θεραπείας ἀσθενῶν· τό 1913 ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας μελέτησε 128 νεώτερα θαύματα).

Τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο τό 1832. Ἡ ἁγιότητά του διακηρύχθηκε Συνοδικά τό 1914. Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, τό Λείψανο ἐκτέθηκε στό τοπικό Μουσεῖο τοῦ Ταμπώφ. Μετά τήν πτώση τοῦ μαρξιστικοῦ καθεστῶτος, τό 1988, ὁ Ἐπίσκοπος Ταμπώφ Εὐγένιος παρέλαβε τό Λείψανο καί τό κατέθεσε στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Ἁγίας Σκέπης, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται. 

Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 27η Φεβρουαρίου καί τήν 28η Ἰουλίου.

(Ἐπισκόπου Ταμπώφ Εὐγενίου, "Ὁ φωστήρας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ταμπώφ - 75η ἐπέτειος τῆς ἁγιοποιήσεως τοῦ ἁγ. Πιτιρίμ"· στό "Περιοδικό τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας", φ. 9/1989, σελ. 19 - 24).

πηγή

Όσα δεν πήρε ο άνεμος. Αναμνήσεις προσκυνητή (1969)

  Ενώ ήμουν στα Γιαννιτσά, τον Σεπτέμβριο του 1969, επισκέφτηκα πάλι τον Αγιον Όρος. Αυτή την φορά επήγα με κάποιο θάρρος γιατί είχα πλέον εξοικειωθεί με έναν τόπο, πού περικλείει ότι άγιοπνευματικώτερο και ασκητικότερο μπορεί να αναζήτηση ό ορθόδοξος χριστιανός και μάλιστα ένας εν τω κόσμω ιερομόναχος, όπως εγώ. Είχα εν τω μεταξύ και από τις άλλες επισκέψεις μου γνωριστεί με τις Ιερές Μονές, τούς γέροντες και τούς μοναχούς και αισθανόμουν.... σαν στο σπίτι μου. Συνοδευόμενος από τον μόλις τότε χειροτονηθέντα διάκονο στα Γιαννιτσά, πατέρα Χριστόδουλο Κοσμά και έξι άλλους νέους, (ένας από τα Γιαννιτσά και οι άλλοι από την Ναύπακτο) μεταξύ των οποίων και δύο σημερινοί ιερομόναχοι, για τούς οποίους θα γράψω άλλου.

Μεγάλη εντύπωση μας άφησε ή επίσκεψις μας στο Μπουραζέρι. Ήταν τότε εκεί ό π. Χαράλαμπος, πνευματικός γόνος του Γέροντος Ιωσήφ του σπηλαιώτου, με την συνοδεία του. Θυμάμαι ότι μόλις μπήκαμε μάς πήρε μια ευχάριστη μυρουδιά από την κληματαριά τους με κάτι σταφύλια, πού είχαν ένα πολύ ιδιάζον και ευχάριστο άρωμα.
Τα κτίρια ήταν παλαιά ρωσικά, ωραία μεν, αλλά έδειχναν λίγο εγκατάλειψη. Τον περιβάλλον σιωπηλό, ασκητικό, όχι όμως αποκρουστικό. Ήταν διάχυτη κάποια χάρις. Ό Γέροντας Χαράλαμπος έλειπε, αλλά τον περιμέναμε. Θέλαμε οπωσδήποτε να τον δούμε. Μετά τον μεσημέρι ήλθε και συναντηθήκαμε. Ή εντύπωσης μου ήταν ότι έχω μπροστά μου ένα άνθρωπο με αυστηρή καλογερική ζωή και μυστικές εμπειρίες. Φτωχικά ντυμένος, έδειχνε να μην εξαρτάται από την γη. Συζητήσαμε αρκετή ώρα.

Να βάζης πάντα ένα ερωτηματικό σε κάθε λογισμό σου...

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

- Γέροντα, τί βοηθάει νὰ διώχνω τοὺς λογισμοὺς ὑπόνοιας;

- Ὅλα εἶναι πάντα ἔτσι, ὅπως τὰ βλέπεις; Νὰ βάζης πάντα ἕνα ἐρωτηματικὸ σὲ κάθε λογισμό σου, μιὰ ποὺ ὅλα τὰ βλέπεις συνήθως ἀριστερά, καθὼς ἐπίσης καὶ ἀπὸ κανέναν καλὸ λογισμὸ γιὰ τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ μὴν ἁμαρτάνης μὲ τὶς κρίσεις σου.Ἂν βάζης δύο ἐρωτηματικά, εἶναι πιὸ καλά. Ἂν βάζης τρία, εἶναι ἀκόμη καλύτερα.

Ἔτσι κι ἐσὺ εἰρηνεύεις καὶ ὠφελεῖσαι, ἄλλα καὶ τὸν ἄλλον ὠφελεῖς. Ἀλλιῶς, μὲ τὸν ἀριστερὸ λογισμὸ νευριάζεις, ταράζεσαι καὶ στενοχωριέσαι, ὁπότε βλάπτεσαι πνευματικά.Ὅταν ἀντιμετωπίζης ὅ,τι βλέπεις μὲ καλοὺς λογισμούς, μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ θὰ δῆς ὅτι ὅλα ἦταν πράγματι ἔτσι, ὅπως τὰ εἶδες μὲ καλοὺς λογισμούς. Θὰ σοῦ πῶ ἕνα περιστατικό, γιὰ νὰ δῆς τί κάνει ὁ ἀριστερὸς λογισμός.

Μιὰ μέρα ἦρθε στὸ Καλύβι ἕνας μοναχὸς καὶ μοῦ λέει: «Ὁ Γέρο-Χαράλαμπος εἶναι μάγος· ἔκανε μαγικά».
- «Τί λές, μωρὲ χαμένε; Δὲν ντρέπεσαι;», τοῦ λέω. 
-«Ναί, μοῦ λέει, τὸν εἶδα μιὰ νύχτα μὲ φεγγάρι ποὺ ἔκανε «μ, μ, μμμ…» καὶ ἔχυνε μὲ μία νταμιτζάνα κάτι μέσα στὰ κλαδιά». 
Πάω μία μέρα καὶ βρίσκω τὸν Γέρο-Χαράλαμπο. «Τί γίνεται, Γέρο-Χαράλαμπε; τοῦ λέω. Πῶς τὰ περνᾶς; Τί κάνεις; Κάποιος σὲ εἶδε ποὺ ἔρριχνες ἐκεῖ μέσα στὰ βάτα κάτι μὲ μία νταμιτζάνα καὶ ἔκανες «μ, μ, μμμ…»».
«Ἦταν κάτι κρίνα μέσα στὰ ρουμάνια, μοῦ λέει, καὶ πῆγα νὰ τὰ ποτίσω. Ἔλεγα «Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε!» -καὶ ἔρριχνα λίγο νερὸ στὸ ἕνα κρίνο• «Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε!» καὶ ἔρριχνα λίγο νερὸ στὸ ἄλλο… Γέμιζα πάλι τὴν νταμιτζάνα, ξαναέρριχνα».
Βλέπεις; Καὶ ὀ ἄλλος τὸν πέρασε γιὰ μάγο! 

Βλέπω, μερικοὶ κοσμικοὶ τί καλοὺς λογισμοὺς ποὺ ἔχουν! Ἐνῶ ἄλλοι, οἱ καημένοι, πόσο βασανίζονται μὲ πράγματα ποὺ οὔτε κἄν ὑπάρχουν, ἄλλα οὔτε καὶ ὁ πειρασμὸς θὰ μποροῦσε νὰ τὰ σκεφθῆ!

 Μιὰ φορά, ὅταν ἔβρεξε μετὰ ἀπὸ μεγάλη ἀνομβρία, ἔνιωσα τέτοια εὐγνωμοσύνη στὸν Θεό, ποὺ καθόμουν μέσα στὸ Καλύβι καὶ ἔλεγα συνέχεια: «Σ” εὐχαριστῶ ἑκατομμύρια-δισεκατομμύρια φορές, Θεέ μου».

Στάρετς Μπόρις Χόλτσεφ: Φόβος Θεού είναι η συνείδηση της υπευθυνότητας για την σωτηρία μας

Στάρετς Μπόρις Χόλτσεφ (+29 Ὀκτωβρίου 1971)

Φόβος Θεοῦ εἶναι ἡ συνείδηση τῆς ὑπευθυνότητας γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἔχουμε μέγιστη εὐθύνη γιὰ τὸ πὼς ζοῦμε τὴ στιγμὴ ποὺ τὴ ζωή μας τὴν ἔδωσε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τὴ χρησιμοποιήσουμε γιὰ τὴ σωτηρία μας... Φόβος Θεοῦ εἶναι τὸ πρῶτο σκαλοπάτι· ἡ ἀρχὴ τῆς σοφίας. Ἀκολουθεῖ ἡ δοξολογία – ἀπὸ μέρους τοῦ παιδιοῦ στὸν οὐράνιο Πατέρα του.

 Ὅσο ἁμαρτωλὸς κι ἂν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, μένει πάντα μέσα ἡ σπίθα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ σπίθα εἶναι ἱκανὴ νὰ θεριέψει, νὰ γίνει πυρκαϊὰ καὶ νὰ κάψει τὴν ἁμαρτωλότητα, λευκαίνοντας τὸν ἄνθρωπο. Ἡ σπίθα τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ συνείδηση. Ἄνθρωπος ἀσυνείδητος δὲν ὑπάρχει. Νὰ φυλάγετε καλά, ὡς θησαυρὸ ἀτίμητο, τὴ συνείδησή σας. Συνεχῶς νὰ βρίσκεστε σὲ ἐγρήγορση. 

Μερικοὶ νομίζουν ὅτι χάνει κανεὶς τὴν ψυχή του, μόνον ἀπὸ μεγάλα ἁμαρτήματα, παραθεωρώντας τὰ μικρά. Ἔρχεται ὁ θάνατος καὶ τοὺς βρίσκει ἀκάθαρτους! Ἀποφασίζοντας νὰ ζῆτε ἐν Χριστῷ, νὰ γνωρίζετε ὅτι θὰ σᾶς ταλαιπωροῦν πολυποίκιλοι πειρασμοί! Ὅταν μάθετε νὰ προσεύχεστε, θὰ βρῆτε τὴ δύναμη νὰ τοὺς νικᾶτε, νὰ κυριαρχῆτε στὰ πάθη.

Πόσο εύκολο είναι να θεωρήσουμε κάθε άνθρωπο αδελφό μας;

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Πόσο εύκολο είναι να θεωρήσουμε κάθε άνθρωπο αδελφό μας;

Η χριστιανική παράδοση το επισημαίνει, αναφερόμενη στο ποιον βλέπει ο Χριστός ως αδελφό Του: «εφόσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25, 40).

 Αδελφός είναι ο πεινών, ο διψών, ο ξένος, ο γυμνός, ο ασθενής, ο εν φυλακή, δηλαδή ο καθένας που έχει ανάγκη είτε από το περίσσευμα είτε από το υστέρημά μας. Ο Χριστός δεν αφήνει περιθώριο παρανόησης. Ο οποιοσδήποτε υστερεί σε σχέση με μας, αυτός που δεν μπορεί να είναι αυτάρκης, αλλά και ο οποιοσδήποτε βρίσκεται εν αδυναμία, είτε υλική είτε πνευματική, είτε εν μοναξιά (ο «ασθενής» και ο «ξένος») είναι αδελφός μας. Διασταλτικά, ο κάθε άνθρωπος.

 Και μας καλεί ο Χριστός να δούμε τον αδελφό μας, όπως Εκείνον, που είναι ο Δημιουργός μας και την ίδια στιγμή ο Αναγεννητής της ύπαρξής μας. Ο κάθε άνθρωπος είναι η ευκαιρία μας για την βασιλεία του Θεού, για να δώσουμε στον Χριστό από το περίσσευμα ή το υστέρημά μας και την ίδια στιγμή να χτίσουμε μαζί Του μια νέα συγγένεια. Από τη στιγμή που ο Χριστός προσέλαβε τη σάρκα μας, είμαστε ήδη συγγενείς μαζί Του, δηλαδή κεκλημένοι κοινωνώντας Τον να μετέχουμε και στη θεϊκή φύση. Αρκεί να κάνουμε το βήμα της αγάπης προς Αυτόν, να Τον συναντήσουμε στα πρόσωπα των άλλων, των αδελφών Του και αδελφών μας.

Πόσο εύκολο είναι εφικτό; Είναι θέμα λόγου, κηρύγματος, θεωρητικής αποδοχή αυτής της μοναδικής αλήθειας;

 Ο Απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, επισημαίνει ορισμένα εμπόδια, τα οποία εκ πρώτης όψεως φαίνονται ασήμαντα, αλλά δείχνουν τις δυσκολίες της αγάπης. 

Οι Άγιοι 40 Μάρτυρες (+9 Μαρτίου) και το όραμα του Σελίμ Α΄ του Άκαμπτου

Η Ιερά Μονή Ξηροποτάμου -το Καθολικό της οποίας τιμάται στη Μνήμη των Τεσσαράκοντα Μαρτύρων (9/22 Μαρτίου)- στη μακραίωνη ιστορία της γνωρίζει τρεις φορές την ερήμωση: 

Τον 14ο, 16ο και 18ο αιώνα κι άλλες τόσες φορές ανασυγκροτείται. Την ανασυγκρότηση του 16ου αιώνα δημιουργεί ο σουλτάνος Σελίμ Α΄ (1512-20) ο Γιαβούζ (= σκληρός, άκαμπτος), από τα πιο ανέλπιστα. Του Σελίμ υπάρχει στο αρχείο της Μονής ένα Χάττι-Σερίφ (ιερός ορισμός), του οποίου η χρονολογία και το περιεχόμενο είναι μουσουλμανικό, το τέλος όμως χριστιανικό: «το μουσουλμάνο», γράφει «τον επιμένοντα τη ανατροπή ταύτη του παρόντος ημών Χάττι- Σερίφ τω αιωνίω αναθέματι αυτόν παραπέμπομεν»! Στο έγγραφο του 1517 ο Σελίμ κάνει μεγάλες δωρεές και πολλές διευκολύνσεις προς τη Μονή.

Το τι ακριβώς συνέβη με τον Σουλτάνο Σελίμ Α΄, οι δωρεές και οι διευκολύνσεις του οποίου έδωσαν στη Μονή «αέρα» για ενάμισυ αιώνα μας το περιγράφει ο Γεράσιμος Σμυρνάκης στο βιβλίο του ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ (1903):

Εν έτει 1513 ο Σουλτάνος Σελίμ Α΄ ο επιλεγόμενος Άκαμπτος μετά την εν Δαρδανελλίοις επιθεώρησιν του φρουρίου Κιλίτ-ελ Μπάχρ (κλείς της θαλάσσης) επεσκέψατο το Άγιον Όρος ξενισθείς μεγαλοπρεπώς και πλούσια δεξάμενος δώρα εν μέσω μεγαλοπρεπών πανηγύρεων, τελεσθεισών υπό τε των Αγιορειτών και των Βεζυρών αυτού, είτα δ' επανέκαμψεν εις Κωνσταντινούπολιν δι' Αδριανουπόλεως.

Τεσσαρακοντάκις Σαράντα …

Νώντα Σκοπετέα

Γυμνωμένα κορμιά μέσα στην παγωμένη λίμνη του Παραδείσου .
Το ψύχος του χειμώνα τα τυλίγει . Ο Ουρανός με δεσμίδες φωτός τα λούζει . Σαράντα ζευγάρια ποδιών ακουμπούν στον πυθμένα της , πάνω απ την ρωγμή της αβύσσου την αρνησίΧριστη .
Λιώνουν τους φθονερούς σκορπιούς και τα δόλια φίδια , με τις μαγευτικές φωνές των σειρηνών που τους καλούν να βγουν απ την κρυσταλλωμένη Εδέμ ...
Ένας δεν αντέχει και παρασύρεται ο ταλαίπωρος , ο παραπεσών …Τον έπνιξε αμέσως η αισχύνη …Το όνειδος δεν υπομένεται…Τώρα στα αλήθεια γυμνώθηκε και εξεβλήθη απ την τρυφή και την άληκτη χαρά … Αγριεύουν τα παμπόνηρα φωνακλά ερπετά που πριν εκείνος φίμωνε … Κάποιος πρέπει να πάρει τη θέση του . Ο φύλακας βγάζει τη στολή του ! Με προθυμία γυμνώνεται ! Εκών παίρνει τη θέση του δειλού ! Ο Αγλάιος πλέον στο μαρτυρικό πλήρωμα! Ώρες κυλούν σαν το αίμα αργά …

Οι Άγιοι 40 Μάρτυρες σε φορητή Εικόνα της Ι.Μ.Ξηροποτάμου (1563)

Δίζωνη εικόνα...Άνω: O Eπιτάφιος....Kάτω: Oι Σαράντα μάρτυρες

έτος 1563....Mονή Ξηροποτάμου....Ξύλο, αυγοτέμπερα, 60X38 εκ.

Kρητική σχολή

Oι δύο σκηνές εικονίζονται μέσα σε χαμηλό αυτόξυλο πλαίσιο, το οποίο από την εσωτερική πλευρά συνοδεύεται από ανάγλυφο πλαίσιο στη μορφή πλεκτού σχοινίου. Tής αυτής μορφής πλαίσιο χωρίζει την εικόνα σε δύο άνισα καθ' ύψος τμήματα. στο άνω τμήμα εικονίζεται ο Eπιτάφιος, ενώ στο κάτω οι Σαράντα μάρτυρες παριστάνονται κάτω από ένα οξυκόρυφο τόξο, της αυτής μορφής με το εσωτερικό πλαίσιο.

Πάνω σε αχνορόδινη πλάκα του τάφου ο Xριστός απεικονίζεται νεκρός, γυμνός με ένα περίζωμα στούς οσφύς, χωρίς συνοδά πρόσωπα. Eκατέρωθεν της πλάκας του τάφου εικονίζονται σε στάση προσκυνήσεως ανά δύο άγγελοι, που κρατούν εξαπτέρυγα. O τύπος αυτός του Eπιταφίου, που παραπέμπει στον λειτουργικό, ευχαριστιακού χαρακτήρα χρυσοκέντητο Eπιτάφιο (Millet 1947, πίν. CLXXVI, 2), είναι δημιούργημα της παλαιολόγειας ζωγραφικής που επιβιώνει και στη μεταβυζαντινή περίοδο σε έργα κρητικής και άλλων σχολών (Xατζηδάκης 1977, αρ. 88 και 106, σ. 133, πίν. 141 και 146).

Στο κάτω τμήμα της εικόνας παριστάνονται οι Σαράντα μάρτυρες, που έχουν καταδικαστεί να περάσουν μία νύχτα μέσα στην παγωμένη λίμνη της Σεβάστειας. Aριστερά εικονίζεται το επεισόδιο της λιποψυχίας ενός μάρτυρα, που μπαίνει στο λουτρό, ενώ ο Pωμαίος στρατιώτης που τους επιτηρεί, ετοιμάζεται να πάρει τη θέση του. Πάνω από τα κεφάλια των μαρτύρων εικονίζονται οι σαράντα χρυσοί στέφανοι του μαρτυρίου τους. στην κορυφή του αναγλύφου τόξου ο Xριστός Eμμανουήλ ευλογεί με τα δύο χέρια. στα γωνιακά διαμερίσματα, που σχηματίζονται μεταξύ των πλαισίων, πάνω σε έναστρο ουρανό εικονίζονται ιπτάμενοι οι αρχάγγελοι Mιχαήλ και Γαβριήλ.

Oι Σαράντα μάρτυρες συγκροτούν ένα αρχαϊκό συνθετικό σχήμα, με ήρεμες μορφές, χωρίς το δραματικό επεισόδιο του γέροντα που έχει λυγίσει. Aνάλογα στοιχεία παρατηρούνται σε εικόνες της κρητικής σχολής του τέλους του 16ου αιώνα (Chatzidakis 1962, αρ. 82, πίν. 56 και Xατζηδάκης 1977, αρ. 82, πίν. 137).
Στο κάτω μέρος της εικόνας σώζεται η ακόλουθη αφιερωματική επιγραφή «Δέησις του Δούλ(ου) του Θ(εο)ύ [...] Έτους #ζοα' (1563).

πηγή/αντιγραφή

Η Οσία Δήμητρα του Κιέβου(+9/22 Μαρτίου 1878)

Η Οσία Δήμητρα είναι βουλγαρικής καταγωγής.Γεννήθηκε στη Σίλιστρα το 1810.Οι ευλαβείς γονείς της ονομάζοντας Αλέξανδρος και Μαρία.

Ο σύζυγός της,Ιβάν Yegorov αξιωματικός του ρωσικού στρατού  πέθανε ηρωικά στον Κριμαϊκό πόλεμο (1853-1856).Η ίδια πήρε μέρος στις μάχες υπεράσπισης της Σεβαστούπολης(1855-1856)φροντίζοντας τους τραυματίες στο πεδίο της μάχης

Το 1856 ταξίδεψε στο Κίεβο και εγκαταστάθηκε κοντά στην Λαύρα Πετσέρσκα.Προσευχόνταν,μελετούσε πνευματικά βιβλία και είχε την ελπίδα της στο έλεος του Θεού.

Εδώ στο Κίεβο έμελλε να έχει μία συνάντηση που της άλλαξε την ζωή.Γνώρισε μία μεγάλη μορφή,τον μητροπολίτη Κιέβου Ισίδωρο(Νικόλσκυ 1858-1860).Έγινε πνευματικός της πατέρας και της πρότεινε να φτιάξουν μία θρησκευτική κοινότητα για τις χήρες και τα ορφανά εκείνων που σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου.

Έτσι με διάταγμα του τσάρου Αλεξάνδρου του Β' 1878 ιδρύθηκε η θρησκευτική κοινότητα που φιλοξένησε αρχικά 33 χήρες και ορφανά.

Λίγες ημέρες αργότερα στις 9/22 Μαρτίου 1878 αφού εκάρη μοναχή η Οσία Δήμητρα εκοιμήθη.

Το 1901 η θρησκευτική αυτή κοινότητα μετατράπηκε σε μοναστήρι,γνωστή ως μονή Βεντένσκι.Όταν βρέθηκαν τα λείψανα το 1996, διαπιστώθηκε ότι το κεφάλι και το πάνω μέρος του σώματος παρέμειναν άφθαρτα.Το 2008 έγινε η αγιοκατάταξη της Οσίας Δήμητρας.

Στην Ιερά Μονή Βεντένσκιι του Κιέβου βρίσκεται και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας ''Η βοήθεια των ταπεινών''(ΕΔΩ)

proskynitis.blogspot

Για κάθε περιττό μας λόγο θα μας ζητηθεί ευθύνη την ημέρα της Κρίσεως.

Κάποια αδελφή έλεγε κάποτε θλιμμένη στο Στάρετς Ζωσιμά:

-Τι να κάνω, γέροντα, που νικιέμαι από τη γλώσσα μου και φλυαρώ και ματαιολογώ; Στεναχωριέμαι πολύ γι’ αυτό και παίρνω κάθε τόσο απόφαση να διορθωθώ, αλλά πάλι πέφτω.
-Να θυμάσαι ότι, όπως είπε ο Κύριος, για κάθε περιττό μας λόγο θα μας ζητηθεί ευθύνη την ημέρα της Κρίσεως.Κατάφυγε στη βοήθειά Του. Και όποτε αμαρτάνεις να μετανοείς.Χίλιες φορές έπεσες;Χίλιες να μετανοήσεις.

– Κάποιες φορές λέω κάτι χρήσιμο ή ψυχωφελές. Ενώ όμως αρχίζω με πνευματικούς λόγους, σε λίγο, χωρίς να το καταλάβω, ξεγλιστράω στην αργολογία ή την κατάκριση ή την περιέργεια ή τον κομπασμό…
Μετά από όλα αυτά με κυριεύει κατάθλιψη και αθυμία. Τι να κάνω; Δεν μπορώ να διορθωθώ…
– Για να μάθεις να μιλάς καλά και προσεκτικά, πρέπει πρώτα να μάθεις να σωπαίνεις, τη συμβούλεψε ο γέροντας. Όσο θερμό κι αν είναι το κελί μας, αν ανοίγουμε συχνά τα παράθυρα θα παγώσει. Κι αν ανοίγουμε κάθε τόσο ένα μπουκάλι με άρωμα, σύντομα θα εξατμιστεί.

 Γι’ αυτό ο προφήτης λέγει «ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην καὶ ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν» (Ψαλμ. Λη’2). Ακούς; «ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν». Αποφάσισα δηλαδή να μην ξεστομίζω ούτε αγαθούς λόγους. Και τότε, συνεχίζει, «ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου».
Όπως γράφει ο Κάλλιστος Καταφυγιώτης, ο καλός λόγος είναι κατώτερος από τη σιωπή με διάκριση. Βέβαια, κι από τη σιωπή του στόματος ανώτερη είναι η σιωπή του νου-τόσο ανώτερη, όσο και η ψυχή από το σώμα. Γιατί είναι δυνατό, ενώ τηρείται σιωπή του στόματος, εσωτερικά ο νους να σχηματίζει λογισμούς και νοήματα.

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο

«Τό γεροντικό τοῦ Βορρᾶ» τοῦ Πέτρου Μπότση

πηγή

Ζουν μέσα σου τα πάθη, γι'αυτό χρειάζεσαι αγώνα ως το τέλος της ζωής σου...

 Καποιος Ασκητης ειχε ζησει πενηντα χρονια στην ερημο χωρις να τρωγη ψωμι η να βαλει κρασι στο στομα του κι έλεγε πως ειχε νεκρωσει εντελως τα παθη της σαρκος,καθως και τη φιλαργυρια και την κενοδοξια.

  Σαν τ'ακουσε ο Αββας  Αβρααμ,πηγε μια μερα να βεβαιωθεί.
-Ειπες τετοιον λογο,αδερφε; τον ρωτησε.
Ναι αποκριθηκε με πεποιθηση εκεινος.
-Ας υποθεσουμε,του ειπε τοτε ο Γεροντας,πως μπαίνοντας ξαφνικα στο κελλι σου,βρισκεις μια γυναίκα στο στρωμα σου.Εχεις την δυναμη να σκεφθης πως δεν ειναι γυναικα;
-Οχι βεβαια,μα αγωνιζομαι να διωξω την κακη επιθυμια,αναγκάσθηκε να ομολογήσει ο ερημιτης.

 -Βλεπεις πως ζη ακομη μεσα σου το παθος,δεν εχει νεκρωθη.μονο το εχεις περιορισει.Ας πουμε τωρα πως στο δρομο που πηγαινεις,αναμεσα στα λιθαρια και οστρακα,βλεπεις χρυσαφι,θα το περιφρονησεις σαν εκείνα;
-Οχι ειπε παλι ,αλλα αντιστεκομαι στο λογισμο μου και δεν το εγγιζω.
-Να που και η φιλαργυρια ζη μεσα σου,αλλα κι'αυτη ειναι δεμενη.
Υπόθεσε τωρα πως δυο ανθρωποι ερχονται να σε επισκεφτουν,και ξερεις πως ο ενας σε επαινεί, ενω ο αλλος σε κακολογει.Μπορεις να εχεις και τους δυο το ίδιο;
-Καθολου, ειπε παλι με ειλικρινεια ο Ασκητης.Θα προσπαθησω ομως να φερθω με καλοσυνη και σ'εκεινον που με κακολογει.
-Τοτε αδερφε μου,τον συμβουλευσε ο Αββας, παψε να νομιζης και να λες πως εφθασες σε απαθεια. Ζουν μεσα σου τα παθη, γι'αυτο χρειαζεσαι αγωνα ως το τελος της ζωης σου...

Από το ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ