Η θέσπιση του κρατικού credit score για το δημόσιο (ν. 4972/2022 και η εξειδίκευσή του με την ΚΥΑ 117786 ΕΞ/2026) δεν αποτελεί απλώς ένα τεχνοκρατικό εργαλείο «εκσυγχρονισμού» ή «φορολογικής συμμόρφωσης».
Αποτελεί μια απροκάλυπτη, επιθετική εισβολή στην ιδιωτική ζωή των πολιτών και μια επικίνδυνη διολίσθηση προς ένα καθεστώς ολοκληρωτικού ψηφιακού ελέγχου.
Με πρόσχημα τη φερεγγυότητα, το κράτος συγκεντρώνει, διασταυρώνει και επεξεργάζεται το σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς του κάθε ατόμου, αναθέτοντας σε έναν αδιαφανή αλγόριθμο την παραγωγή ενός «σκορ».
Το σκορ αυτό δεν υπολογίζει απλώς αριθμούς… υπολογίζει την ίδια την κοινωνική και οικονομική υπόσταση του πολίτη, ακυρώνοντας στην πράξη το θεμελιώδες τεκμήριο αθωότητας και το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση.
Με πρόσχημα τη φερεγγυότητα, το κράτος συγκεντρώνει, διασταυρώνει και επεξεργάζεται το σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς του κάθε ατόμου, αναθέτοντας σε έναν αδιαφανή αλγόριθμο την παραγωγή ενός «σκορ».
Το σκορ αυτό δεν υπολογίζει απλώς αριθμούς… υπολογίζει την ίδια την κοινωνική και οικονομική υπόσταση του πολίτη, ακυρώνοντας στην πράξη το θεμελιώδες τεκμήριο αθωότητας και το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση.
Πώς άραγε αυτός ο αλγόριθμος, που επιβάλει η ΝΔ και ο Μητσοτάκης σήμερα στους Έλληνες, θα βαθμολογούσε τα κόμματα εξουσίας για το οικονομικό αποτύπωμα που έχουν αφήσει στην Ελλάδα;
Ποιο θα ήταν το credit score της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για το ένα και πλέον δισεκατομμύρια που χρωστάνε σε τράπεζες οι δύο τους;
Ας αφήσω όμως τα ρητορικά ερωτήματα και ας επιχειρήσω με ένα απλό παράδειγμα να καταστήσω κατανοητή την επικινδυνότητα του νόμου για το σκορ του πολίτη, που θα αφορά για την αρχή την οικονομική του σχέση με το δημόσιο…
