Ένας άνθρωπος που, πίσω από τα φώτα, την επιτυχία, την εκκεντρικότητα και τη δημόσια εικόνα του, έδινε συχνά την εντύπωση μιας βαθιάς μοναξιάς. Σαν να βρισκόταν ανάμεσα στους ανθρώπους και ταυτόχρονα πολύ μακριά τους.
Και ύστερα ήρθε ο θάνατος.Και μαζί του ήρθαν όλοι.
Κινητά υψωμένα, φωτογραφίες, βίντεο, αναρτήσεις, συγκίνηση, δάκρυα, τηλεοπτικές ώρες, ατέλειωτες συζητήσεις. Μια παράξενη λαϊκή αποθέωση ενός ανθρώπου που δεν μπορεί πια ούτε να τη δει ούτε να τη χρειαστεί.
Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό σημείο της ιστορίας.
Γιατί τόση αγάπη μετά;Πού ήταν πριν;
Δεν αφορά μόνο τον Μαζωνάκη. Αφορά εμάς.
Ζούμε σε μια εποχή με χιλιάδες «φίλους» και τρομακτικά μόνους ανθρώπους. Μια εποχή που ξέρει να παρακολουθεί, αλλά ξεχνά να πλησιάζει. Που φωτογραφίζει τον πόνο αντί να τον αγκαλιάζει. Που αποθεώνει τον νεκρό, ενώ πολλές φορές προσπερνά αδιάφορα τον ζωντανό.
Και ίσως γι’ αυτό η εικόνα ενός πλήθους γύρω από μια κηδεία δεν είναι πάντοτε εικόνα κοινωνίας. Μπορεί να είναι και εικόνα της μεγάλης μοναξιάς της.
Δεν χρειάζεται να κρίνουμε ούτε εκείνον ούτε όσους πήγαν να τον αποχαιρετήσουν. Χρειάζεται να κοιτάξουμε λίγο τον εαυτό μας.
Να αγαπάμε τους ανθρώπους όσο ακόμη μπορούν να αισθανθούν την αγάπη μας.
Να τους επισκεπτόμαστε πριν από την κηδεία τους.
Να τους δίνουμε ένα χέρι πριν γίνει στεφάνι.
Να τους λέμε έναν καλό λόγο πριν γίνει επικήδειος.
Γιατί ο νεκρός δεν έχει πια ανάγκη το πλήθος.Ο ζωντανός έχει
3 σχόλια:
Γιατί όπως έλεγε ο μακαριστός πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος, το υπόδειγμα, το μέτρο της αγάπης είναι ο Χριστός, αν δεν αγαπήσεις πραγματικά τον Χριστό, δεν μπορείς να αγαπήσεις ούτε τον πλησίον σου, ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό.
Ο δυτικός «χριστιανισμός» που έχει βγάλει τον Χριστό από την ζωή του, προσπαθεί μάταια να αγαπήσει τον πλησίον, αλλά δεν μπορεί, είναι αδύνατον. Η απόδειξη είναι μπροστά στα μάτια μας: κλοπές, φόνοι, παιδοκτονίες, εκτρώσεις, σατανολατρίες κλπ.
Ο Κύριος να μας ελεήσει και να μας δίνει μετάνοια.
Πόσο αλήθεια....
Θα αντιγράψω κάτι από το Άρθρο του κυρίου Αποστολάκη που μας μεταφέρει την αλήθεια ωμή:
έδινε συχνά την εντύπωση μιας βαθιάς μοναξιάς.
Σαν να βρισκόταν ανάμεσα στους ανθρώπους και ταυτόχρονα πολύ μακριά τους.
Δεν έδινε την εντύπωση μιας βαθιάς μοναξιάς, αλλά ζούσε βαθιά μοναξιά.
Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων της show biz έχουν ένα απέραντο κενό μέσα τους.
Όταν σβήσουν τα πολλά φώτα τρομάζουν να αντικρίσουν τον εαυτό τους δεν θέλουν να μένουν ποτέ μόνοι με τον εαυτό τους.
Η ζωή τους είναι τα πολλά φώτα, όποιος δεν έχει το Φως του Χριστού ψάχνει αλλού για φως..
Και αντιγράφω πάλι από το Άρθρο:
Και ύστερα ήρθε ο θάνατος.Και μαζί του ήρθαν όλοι.
Κινητά υψωμένα, φωτογραφίες, βίντεο, αναρτήσεις, συγκίνηση, δάκρυα, τηλεοπτικές ώρες..
Αλήθεια, όλοι αυτοί πήγαν για τον Μαζωνάκη ή για το θεαθήναι τοις ανθρώποις;
Και την απάντηση μας την δίνει ο κύριος Αποστολάκης στο Άρθρο του:
Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό σημείο της ιστορίας.
Γιατί τόση αγάπη μετά;Πού ήταν πριν;
Μα τώρα είναι όλα τα φώτα αναμμένα και όλες οι κάμερες στραμμένες γι αυτό και τρέξαν όλοι.
Καυχούνται οι ταλαίπωροι άνθρωποι σήμερα για τα λεφτά τους, για την καριέρα τους, για τα παιδιά τους.
Όμως τίποτα δεν τους ανήκε,ι ούτε και τα παιδιά τους.
Και αυτά ο Θεός τα δίδει και ανά πάσα στιγμή μπορεί να τα ξαναπάρει.
Πόσα ζευγάρια υπάρχουν που δεν μπορούν να κάνουν παιδί, αμέτρητα, άρα δεν είναι στο δικό μας χέρι.
Και η Εκκλησία μας ψάλλει «Πλούσιοι ἐπτώχευσαν καί ἐπείνασαν, οἱ δέ ἐκζητοῦντες τόν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντός ἀγαθοῦ» .
Ο Χριστιανός μόνο για ένα πράγμα μπορεί και πρέπει να καυχηθεί.
«ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»
«Σε μένα όμως μη γένοιτο να καυχηθώ για τίποτε άλλο, παρά μόνο για τον Σταυρό του Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Ο Απόστολος Παύλος δηλώνει ότι απορρίπτει κάθε ανθρώπινη περηφάνια για κατορθώματα, καταγωγή ή νόμους.
Ο μοναδικός λόγος τιμής και καυχήματος είναι η θυσία του Χριστού στον Σταυρό, που θυσιάστηκε προσωπικά για τον καθένα μας.
Είναι ο Σωτήρας μας και ο Λυτρωτής μας και άλλον ψευδομεσία δεν προσκυνούμε.
Δημοσίευση σχολίου