Ένας λόγος για εκείνες τις μητέρες που, μαζί με τη γέννηση του παιδιού τους, γέννησαν μέσα τους κι ένα μεγάλο «γιατί»Υπάρχουν γεννήσεις που γεμίζουν το δωμάτιο γέλια.
Και υπάρχουν γεννήσεις όπου, για λίγα δευτερόλεπτα, το δωμάτιο παγώνει.
Η μητέρα περιμένει να ακούσει:
«Είναι καλά».
Και αντί γι’ αυτό βλέπει τα βλέμματα των γιατρών να αλλάζουν.
Κάποιος πλησιάζει.Κάποιος προσπαθεί να βρει τις σωστές λέξεις.
«Το παιδί σας…»
Και από εκείνη τη στιγμή ο κόσμος χωρίζεται στα δύο:στη ζωή πριν από αυτή τη φράση και στη ζωή μετά.
Η μητέρα κοιτάζει το μωρό της.Είναι τόσο μικρόΤόσο αθώο.
Τα χεράκια του ψάχνουν την αγκαλιά της χωρίς να γνωρίζουν τίποτε από διαγνώσεις, εξετάσεις, ποσοστά και προγνώσεις.
Κι εκείνη το παίρνει στην αγκαλιά της.Το φιλά.
Και κάπου βαθιά μέσα της γεννιέται μια κραυγή που ίσως δεν τολμήσει να πει σε κανέναν:
«Γιατί, Θεέ μου;Γιατί το παιδί μου;»
Μάνα…Μην ντραπείς γι’ αυτό το «γιατί».Μην πιστέψεις ότι είναι αμαρτία.
Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη ανθρώπους που φώναξαν στον Θεό μέσα από τον πόνο τους.
Και επάνω στον Γολγοθά ακούστηκε ακόμη και από τα χείλη του Χριστού:
«Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;»
Ο Θεός δεν φοβάται τις ερωτήσεις σου.Δεν σκανδαλίζεται από τα δάκρυά σου.
Δεν παύει να σε αγαπά επειδή μια νύχτα, εξαντλημένη, χτύπησες το μαξιλάρι και Του είπες:«Δεν μπορώ άλλο».
Ίσως εκείνη ακριβώς τη στιγμή να βρίσκεται πιο κοντά σου απ’ όσο υπήρξε ποτέ.
Γιατί ο Θεός μας δεν είναι Θεός που παρατηρεί τον ανθρώπινο πόνο από ασφαλή απόσταση.Είναι Θεός που έκλαψε.
Στάθηκε κάποτε μπροστά στον τάφο ενός φίλου Του.
Ήξερε ότι σε λίγο θα φώναζε:«Λάζαρε, δεῦρο ἔξω».
Ήξερε ότι ο θάνατος δεν θα είχε την τελευταία λέξη.
Και όμως…«Ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς».Δύο λέξεις.
Κι ίσως ολόκληρη η απάντηση του Χριστιανισμού μπροστά στον ανθρώπινο πόνο να αρχίζει από αυτές.
Ο Θεός δακρύζει μαζί μας.Δεν είπε στη Μάρθα:«Σταμάτα να κλαις, ξέρω καλύτερα».
Δεν είπε στη Μαρία:«Αυτό ήταν το θέλημά Μου».
Έκλαψε.
Γι’ αυτό, σας παρακαλώ:μην πείτε εύκολα σε μια μάνα που κρατά ένα άρρωστο παιδί:
«Ήταν θέλημα Θεού».
Υπάρχουν φράσεις που, ενώ τις λέμε για να παρηγορήσουμε, γίνονται καρφιά.
Δεν γνωρίζουμε τα μυστήρια της θείας Πρόνοιας.
Δεν γνωρίζουμε γιατί επιτρέπεται κάθε δοκιμασία.
Και δεν έχουμε δικαίωμα να παρουσιάζουμε τον Θεό σαν να κάθεται κάπου στον ουρανό και να μοιράζει ασθένειες.
Ο Χριστός μάς έδειξε κάτι διαφορετικό.
Κάποτε οι μαθητές Του είδαν έναν άνθρωπο τυφλό από τη γέννησή του.
Και έκαναν ακριβώς αυτό που κάνουμε πολλές φορές κι εμείς:
έψαξαν να βρουν τον ένοχο.
«Ῥαββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ;»
Ποιος αμάρτησε;Αυτός;Οι γονείς του;
Και ο Χριστός έκοψε αυτή τη σκληρή λογική.
«Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ».
Όχι.Το παιδί σου δεν πληρώνει κάποια αμαρτία.
Δεν γεννήθηκε έτσι επειδή ο Θεός θύμωσε μαζί σου.Δεν είναι τιμωρία.Δεν είναι κατάρα.Και πάνω απ’ όλα:δεν είναι λάθος του Θεού.
Εμείς βλέπουμε μια διάγνωση.Ο Θεός βλέπει ένα πρόσωπο.
Εμείς λέμε:
«Το παιδί έχει αυτό το σύνδρομο».
«Έχει αυτή την αναπηρία».
«Δεν θα μπορέσει ίσως να κάνει εκείνο».
Ο Θεός όμως δεν γνωρίζει το παιδί από τον ιατρικό του φάκελο.
Το γνωρίζει με το όνομά του.
Και πριν ακόμη το κρατήσεις εσύ στην αγκαλιά σου, Εκείνος γνώριζε κάθε μικρή ανάσα του.
Ο άγιος Πορφύριος μιλούσε συνεχώς για την αγάπη του Χριστού και μας έμαθε να μη στεκόμαστε εμμονικά στο σκοτάδι, αλλά να ανοίγουμε ένα μικρό παράθυρο για να μπει το φως.
Και ίσως αυτό χρειάζεται κάποτε και μια πονεμένη μητέρα.
Όχι να της πεις ότι δεν υπάρχει σκοτάδι.Υπαρχει.
Αλλά να της δείξεις ένα μικρό παράθυρο.Γιατί θα υπάρξουν δύσκολες μέρες.
Μέρες που θα δεις άλλα παιδιά να τρέχουν στην παιδική χαρά και θα γυρίσεις το πρόσωπό σου για να μη δει κανείς τα μάτια σου.
Μέρες που κάποια άλλη μητέρα θα σου πει γελώντας:
«Το δικό μου άρχισε να μιλάει!»
κι εσύ θα χαμογελάσεις μαζί της…
αλλά όταν γυρίσεις σπίτι μπορεί να κλάψεις.
Και μετά θα αισθανθείς ενοχή επειδή έκλαψες.
Μην αισθανθείς.Είσαι μάνα.Και πονάς επειδή αγαπάς.Θα υπάρξουν ίσως νοσοκομεία.Διάδρομοι.Αίθουσες αναμονής.Εξετάσεις.Τηλέφωνα.Γιατροί.
Και εκείνο το φοβερό λεπτό πριν ανοίξει η πόρτα και ακούσεις τα αποτελέσματα.
Θα υπάρξουν νύχτες που όλοι θα κοιμούνται κι εσύ θα κοιτάζεις το παιδί σου.
Και ίσως τότε έρθει η πιο σκληρή ερώτηση που μπορεί να κάνει μια μάνα:
«Θεέ μου… όταν φύγω εγώ, ποιος θα προσέχει το παιδί μου;»
Δεν ξέρω αν υπάρχει ανθρώπινη απάντηση που να μπορεί να εξαφανίσει αυτόν τον φόβο.
Ξέρω όμως μια Μητέρα που κατάλαβε τι σημαίνει να βλέπεις το Παιδί σου να πονά.
Την Παναγία.
Τη βλέπω στον Γολγοθά.
Δεν μπορούσε να κατεβάσει τον Χριστό από τον Σταυρό.
Δεν μπορούσε να πάρει τα καρφιά από τα χέρια Του.
Δεν μπορούσε να σταματήσει το αίμα.
Μπορούσε μόνο να στέκεται.
«Εἱστήκεισαν δέ παρά τῷ σταυρῷ… ἡ μήτηρ αὐτοῦ».Στεκόταν.Τι φοβερή λέξη.Δεν έφυγε.Δεν λιποθύμησε από την πίστη της.Δεν έπαψε να πονά επειδή ήταν η Παναγία.Στεκόταν και πονούσε.
Γι’ αυτό, μάνα που αγρυπνάς δίπλα σε ένα παιδί, όταν δεν μπορείς άλλο να προσευχηθείς, κοίταξέ την.
Δεν χρειάζεται να της εξηγήσεις πολλά.Ξέρει.
Πες της μόνο:
«Παναγία μου, είσαι Μάνα.Εσύ καταλαβαίνεις».
Και σώπα.
Μερικές προσευχές δεν χρειάζονται συνέχεια.
Ο άγιος Παΐσιος είχε ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στον ανθρώπινο πόνο και έβλεπε τη δοκιμασία όχι ως αφορμή καταδίκης, αλλά ως τόπο όπου μπορεί να γεννηθεί μια βαθύτερη σχέση με τον Θεό.
Όχι επειδή ο πόνος είναι καλός.Ο πόνος πονά.
Η αρρώστια είναι αρρώστια.Η αναπηρία μπορεί να φέρει πραγματικές δυσκολίες.
Ο Χριστιανισμός δεν ζητά να βαφτίσουμε το δάκρυ χαμόγελο.
Μας λέει όμως κάτι συγκλονιστικό:
ο πόνος δεν έχει τη δύναμη να αφαιρέσει την αξία του ανθρώπου.
Το παιδί που δεν περπατά είναι ολόκληρος άνθρωπος.
Το παιδί που δεν μιλά είναι ολόκληρος άνθρωπος.
Το παιδί που αντιλαμβάνεται τον κόσμο διαφορετικά είναι ολόκληρος άνθρωπος.
Το παιδί που ίσως χρειάζεται βοήθεια σε όλη του τη ζωή είναι ολόκληρος άνθρωπος.
Δεν είναι «μισή ζωή».
Δεν είναι «χαμένη ζωή».
Δεν είναι μια αποτυχημένη εκδοχή του παιδιού που θα θέλαμε να είχε γεννηθεί.
Είναι αυτό το παιδί.Μοναδικό.Ανεπανάληπτο.Εικόνα Θεού.
Και ίσως εμείς πρέπει κάποτε να αναρωτηθούμε:
Ποιος τελικά έχει το «πρόβλημα»;
Το παιδί που δεν μπορεί να περπατήσει;
Ή εμείς που δεν μάθαμε να περπατάμε δίπλα του;
Το παιδί που δυσκολεύεται να μιλήσει;
Ή εμείς που δεν μάθαμε να ακούμε χωρίς λέξεις;
Το παιδί που είναι διαφορετικό;
Ή μια κοινωνία που έμαθε να αγαπά μόνο ό,τι θεωρεί φυσιολογικό, όμορφο, δυνατό και επιτυχημένο;
Ίσως γι’ αυτό ο Χριστός έβαζε τόσο συχνά στο κέντρο εκείνους που οι άλλοι άφηναν στο περιθώριο.
Γιατί στα μάτια Του κανείς δεν περισσεύει.
Και θέλω τώρα να πω κάτι όχι στους γονείς αλλά σε όλους εμάς.
Όταν συναντήσετε μια τέτοια οικογένεια, μην την κοιτάξετε με λύπηση.
Μην κοιτάξετε επίμονα το παιδί.
Μην κάνετε αδιάκριτες ερωτήσεις.
Μην πείτε στη μητέρα:
«Ο Θεός δίνει τις μεγάλες δοκιμασίες στους δυνατούς».
Μπορεί εκείνη να μη θέλει να είναι δυνατή σήμερα.
Μπορεί απλώς να θέλει να κοιμηθεί δύο ώρες.
Αν θέλεις να της μιλήσεις για την αγάπη του Θεού, γίνε πρώτα εσύ ένα μικρό κομμάτι αυτής της αγάπης.
Πήγαινε ένα φαγητό.
Κράτησε για λίγο το παιδί αν μπορείς και αν σου το ζητήσει.
Βοήθησε σε μια μετακίνηση.
Άκουσέ την χωρίς συμβουλές.
Κάθισε δίπλα της.
Γιατί πολλές φορές προσευχόμαστε:
«Χριστέ μου, βοήθησέ την».
Και ίσως ο Χριστός να μας απαντά:
«Γι’ αυτό σε έστειλα».
Και τώρα θέλω να επιστρέψω σε εσένα, μάνα.
Σε εσένα που ίσως διαβάζεις αυτό το κείμενο και κλαις.
Δεν θα σου υποσχεθώ ότι όλα θα γίνουν όπως τα είχες ονειρευτεί.
Δεν θα σου πω ότι αν πιστέψεις αρκετά θα εξαφανιστεί κάθε δυσκολία.
Η πίστη δεν είναι συμφωνία με τον Θεό για να συμβαίνουν πάντοτε αυτά που θέλουμε.
Θα σου πω όμως κάτι άλλο:
Δεν περπατάς μόνη.
Κάθε φορά που σηκώνεις το παιδί σου μέσα στη νύχτα, υπάρχει ένας Χριστός που αγρυπνά μαζί σου.
Κάθε φορά που σκουπίζεις τα δάκρυά σου πριν μπεις στο δωμάτιό του για να μη σε δει, Εκείνος τα έχει ήδη δει.
Κάθε φορά που λες:
«Δεν αντέχω άλλο»
και παρ’ όλα αυτά σηκώνεσαι ακόμη μία φορά…
αυτό το «ακόμη μία φορά» είναι μια μορφή αγάπης που ίσως μόνο ο Θεός μπορεί να μετρήσει.
Και κάποια νύχτα, όταν το παιδί σου κοιμηθεί, πλησίασέ το.
Κοίταξέ το.
Μην κοιτάξεις τι δεν μπορεί να κάνει.
Μην κοιτάξεις τη διάγνωση.
Μην κοιτάξεις το αύριο.
Μόνο το πρόσωπό του.
Και ψιθύρισέ του:
«Δεν είσαι το παιδί που περίμενα.
Είσαι το παιδί που αγαπώ.
Όπως είσαι.
Ολόκληρο.
Για πάντα».
Και μετά κάνε τον σταυρό σου.
Και αν δεν έχεις κουράγιο για κανόνα, ψαλτήρι, παρακλήσεις και μεγάλες προσευχές, πες μόνο:
«Χριστέ μου, εγώ σήμερα κουράστηκα.
Κράτα Εσύ λίγο το παιδί μου».
Και στην Παναγία:Παναγία μου,εσύ που κράτησες τον Θεό βρέφος στην αγκαλιά σου και Τον κράτησες ξανά πληγωμένο κάτω από τον Σταυρό,έλα απόψε στο σπίτι μου.
Κάθισε λίγο δίπλα στο παιδί μου.
Όταν φοβάται, χάιδεψέ το.
Όταν πονά, στάσου κοντά του.
Όταν εγώ λυγίζω, κράτα εμένα.
Κι όταν κάποια νύχτα φοβηθώ και ρωτήσω
“ποιος θα το προσέχει όταν εγώ δεν θα είμαι εδώ;”
θύμισέ μου ότι πριν γίνει δικό μου παιδί
ήταν παιδί του Θεού.
Και πες στον Υιό σου:
“Παιδί μου,
αυτή η μάνα κουράστηκε πολύ σήμερα.
Κράτα τους Εσύ απόψε”.»
Κι ύστερα άφησε τα δάκρυα να πέσουν.
Δεν χρειάζεται να τα κρύψεις από τον Θεό.
Στην Αποκάλυψη υπάρχει μία από τις πιο τρυφερές υποσχέσεις ολόκληρης της Αγίας Γραφής:
«Καὶ ἐξαλείψει ὁ Θεὸς πᾶν δάκρυον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν».
Δεν λέει ότι δεν υπήρξαν δάκρυα.
Λέει ότι κάποτε ο ίδιος ο Θεός θα τα σκουπίσει.
Και ίσως τότε να καταλάβουμε όλα εκείνα για τα οποία σήμερα δεν έχουμε απάντηση.
Μέχρι τότε…κράτα το μικρό χέρι.
Μια μέρα τη φορά.
Ένα βήμα τη φορά.
Μία προσευχή τη φορά.
Κι όταν εσύ δεν έχεις πια δύναμη να κρατάς τον Θεό,άφησε τον Θεό να κρατήσει εσένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου