Τρέχουμε ασταμάτητα να προλάβουμε τη ζωή, προσπερνώντας τα αληθινά όμορφα, που στην ουσία προσφέρουν την «νοστιμιά» σε μια «ανάλατη» πραγματικότητα.
Κι όσο θα εκλείπουν οι αληθινοί άνθρωποι με τις όμορφες απλές στιγμές, τόσο θα χάνεται το «αλας της γης».
Και απλή στιγμή μπορεί να είναι ακόμη κι ένας ψίθυρος που ξέρει και δημιουργεί εσωτερικό σεισμό.
Όπως ο ήχος που κάνει η βροχή στο τζάμι, η πρώτη γουλιά ενός ζεστού τσαγιού, η μικρή και σύντομη προσευχή που χαϊδεύει την ψυχή, ο αέρας που σηκώνει την σκόνη από τον δρόμο, το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού που γεννά ελπίδα …
Η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια. Αρκείται στην ικανότητα να μαντεύεις αυτά που θέλει να σου πει ο Θεός πίσω από όλα εκείνα που οι πολλοί παραθεωρούν , προσπερνούν ή ακόμη και περιφρονούν .
Όταν κοιτάς τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής μπορείς και ανακαλύπτεις όχι απλά πράγματα, αλλά μικρά ή μεγάλα θαύματα.
π.Γ.Πετρ.
1 σχόλιο:
Διαβάζουμε στον τίτλο του υπέροχου Άρθρου:
Η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια.
Όταν αποκτήσεις αληθινή πνευματικότητα, αποκτάς και αποδέσμευση από τα υλικά αγαθά, και τότε η ψυχή είναι πραγματικά ελεύθερη χωρίς να έχει ανάγκη από μεγάλα λόγια.
Ενώ όταν ο άνθρωπος υποδουλώνεται στα υλικά αγαθά και δεν έχει καμία πνευματικότητα, αρχίζει και λέει μεγάλα λόγια νομίζοντας ότι έτσι αποκτάει και ο ίδιος αξία γιατί ταυτίζεται με τα υλικά πράγματα.
Ο Απόστολος Παύλος μας περιγράφει την εσωτερική κατάσταση και τη ζωή των αληθινών κηρύκων του Ευαγγελίου και των Χριστιανών.
«Ὡς μηδὲν ἔχοντες, καὶ πάντα κατέχοντες».
«Ὡς μηδὲν ἔχοντες»: Εξωτερικά και υλικά, οι Απόστολοι συχνά φαίνονται φτωχοί, στερημένοι, χωρίς περιουσία, χρήματα, σπίτια ή κοσμική δύναμη.
«Καὶ πάντα κατέχοντες»: Στην πραγματικότητα όμως είναι πλούσιοι, διότι κατέχουν τον Χριστό και την πνευματική ζωή — έναν πλούτο αιώνιο που δεν εξαρτάται από τα υλικά αγαθά και μπορούν να χαρούν την κάθε στιγμή της ζωής τους.
Δημοσίευση σχολίου