Η Μονή της Αγίας Μάρθας και Μαρίας(Αγ.Ελισάβετ Φεοντόροβνα)

Η Μονή της Αγίας Μάρθας και Μαρίας

Η Αγία Ελισάβετ Φεοντόροβνα (Elizabeth Feodorovna) αποτελεί μια από τις σπουδαιότερες μορφές της σύγχρονης ρωσικής Ορθοδοξίας. Πριγκίπισσα με καταγωγή από την Γερμανία, έγινε σύζυγος Ρώσου μεγάλου δούκα, ασπάστηκε την Ορθοδοξία, αφοσιώθηκε στην φιλανθρωπία και την προσευχή και τελικά μαρτύρησε με σκληρό τρόπο από τους Μπολσεβίκους το 1918.

Η Ελισάβετ πούλησε τα υπάρχοντά της, εγκατέλειψε την παλάτι και ίδρυσε τη Μονή της Αγίας Μάρθας και Μαρίας στη Μόσχα. Εκεί, μαζί με άλλες αδελφές, ακολούθησε αυστηρό μοναχικό βίο, ενώ παρείχε φροντίδα:

Η Αγία Ελισάβετ σ'ένα παγκάκι στην Μονή Αγίας Μάρθας και Μαρίας.Σώζεται μέχρι σήμερα

Σε ορφανά
Σε φτωχούς
Σε ασθενείς και ηλικιωμένους
Η μονή  λειτουργούσε ως πνευματικό και κοινωνικό κέντρο, ένα καταφύγιο αγάπης, ελεημοσύνης και πίστης.

Ένα υπέροχο σύγχρονο πορτραίτο της Αγίας Νεομάρτυρος Ελισάβετ Φεοντόροβνα(1864-1918)

Ένα υπέροχο σύγχρονο πορτραίτο της Αγίας Νεομάρτυρος Ελισάβετ Φεοντόροβνα(1864-1918)με φόντο τον ναό της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής για το χτίσιμο της οποίας στα Ιεροσόλυμα συνεισέφερε μαζί με τον σύζυγό της

Από το 1921 τα άγια λείψανά της,μαζί με τα λείψανα της μοναχής Βαρβάρας,βρίσκονται σε αυτόν τον ναό.

WHAT SAINT ELISAVET FOEDOROVNA DID ON PASCHA

Ένα γράμμα πρός την μεγάλη δούκισσα Ελισάβετ

 Ένα γράμμα από την 11χρονη τότε μεγάλη δούκισσα Όλγα Νικολάεβνα προς την θεία της μεγάλη δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα:

''Αγαπητή θεία Έλλα,σε ευχαριστώ πολύ για το δώρο σου,την κούκλα και το φόρεμα.Επίσης ευχαριστώ για την πανέμορφη ευχετήρια κάρτα και το αξιολάτρευτο λουλουδάτο πουκαμισάκι.Με αγάπη,Όλγα

Τσάρσκογιε Σέλο,1906

πηγή

Η νέα Οσιομάρτυς Ελισάβετ Θεόδωροβνα· Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας στο Στάρετς Ανατόλιο της Όπτινα

1. Όρόσημο στην ιστορία της Όπτινα ήταν η επίσκεψη της μεγάλης πριγκήπισσας Ελισάβετ Θεόδωροβνας [ ΕΔΩ ] . Επραγματοποιήθη το 1914. Δυο μήνες πριν αρχίσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (Ρούσσκι Πολόμνικ 1914 τ. 29).

Στις 27 Μαΐου 1914 με συνεχείς κωδωνοκρουσίες ολόκληρη η αδελφότητα της Όπτινα υποδέχθηκε στην βορεινή πόλη της Μονής την Μεγάλη Πριγκήπισσα. Έμεινε στην Όπτινα τέσσερες ημέρες, κατά την διάρκεια των οποίων παρακολούθησε (από την αρχή ως το τέλος) όλες τις ιερές ακολουθίες· και δύο φορές στην Σκήτη τον όρθρο, που άρχιζε στις 2:00 μετά τα μεσάνυχτα.

2. Την πρώτη κιόλας ημέρα γνωρίστηκε με τον π. Ανατόλιο [ΕΔΩ ]. Στις 29 Μαΐου παρακολούθησε και την Θεία Λειτουργία, που ετέλεσε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο ο εφησυχάζων τότε στην Όπτινα επίσκοπος Μιχαίας, πρώην Επίσκοπος της πόλης Ουφά, και εκοινώνησε, αφού προηγουμένως εξομολογήθηκε στον π. Ανατόλιο. Ήταν μια ιδιαίτερη ευλογία. Και έγινε αισθητό. Γιατί αμέσως μετά, όσοι την είδαν, την είδαν δακρυσμένη· την είδαν, να χύνει τα γλυκερά δάκρυα της κατάνυξης. Στο τέλος της λειτουργίας αυτής ο επίσκοπος έδωκε στον π. Ανατόλιο ευλογία και δικαίωμα να φοράει επιστήθιο σταυρό.

Μετά την λειτουργία η πριγκήπισσα εκάλεσε τον επίσκοπο Μιχαία, τον ηγούμενο αρχιμανδρίτη Ξενοφώντα, και τον π. Ανατόλιο να πιουν μαζί τσάι. Την ίδια ημέρα έκαμε επίσκεψη τιμής στον π. Ανατόλιο στο κελλί του. Και επήγε στην Σκήτη. Ήταν η πρώτη φορά που εμπήκε στην Σκήτη γυναίκα. Το τυπικό της δεν επέτρεπε είσοδο γυναικών, παρά μόνο μια φορά τον χρόνο: την Κυριακή των Μυροφόρων. Για χάρη της έγινε μια εξαίρεση.

Ο ΡΩΣΟΣ ΑΓΙΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Αν στο Όρος των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ μπείτε στις πύλες του Eλληνο-Ορθόδοξου μοναστηριού «Μικρή Γαλιλαία» ή όπως αλλιώς λέγεται «Άνθρωποι της Γαλιλαίας» και στη συνέχεια προχωρήσετε προς την αριστερή πλευρά ανάμεσα στα στρέμματα του χαμηλές ελιές , κοντά στο παρεκκλήσι που χτίστηκε στο μέρος όπου, σύμφωνα με τη παράδοση , η Υπεραγία Θεοτόκος έλαβε από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ την είδηση ​​της επικείμενης Μετάστασής Της στη Βασιλεία των Ουρανών, βλέπετε ένα μικρό τετράγωνο νεκροταφείο.

Στη νότια γωνία του, μεταξύ του φράχτη και του τοίχου του Ιερού , υπάρχει ένας πολύ λιτός και όχι πάντα περιποιημένος τάφος του μακαριστού μεγαλόσχημου της Μονής του Αγίου Νικολάου της Κριμαίας  Σεραφείμ Kuznetsov. Κάτω από τον Ορθόδοξο Σταυρό, σε μια κιτρινορόζ μαρμάρινη πλάκα, είναι σκαλισμένο το εξής :
" Ο Τάφος του Ηγουμένου Ρώσου ιερέα Σεραφείμ " .

Στην κορυφή του Όρους των Ελαιών, στη Μικρά Γαλιλαία, όχι μακριά από το ναό που χτίστηκε στη θέση όπου, σύμφωνα με το μύθο, υποδέχτηκε η Υπεραγία Θεοτόκος από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ τα νέα της επικείμενης επανεγκατάστασής Της στο Βασίλειο των Ουρανών - μια ταφική πλάκα με την επιγραφή:
Ο ΡΩΣΟΣ ΑΓΙΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ,
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ PERM, ( ΚΡΙΜΑΙΑ )
ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΦΕΡΕΡΟ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ
ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΟΥΚΙΣΣΑΣ ΕΛΙΣΑΒΕΘΑ ΦΙΟΝΤΟΡΟΒΝΑ
ΣΤΗΝ JERUSALIN .
1875-1959 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ .

  Πολλοί μοναχοί στην Ιερουσαλήμ έχουν ακούσει για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ο ηγούμενος π. Σεραφείμ, καταδιωκόμενος από τους ίδιους μπολσεβίκους, ο οποίος το 1919 πέρασε τα Ρωσο-Κινεζικά σύνορα με τα λείψανα της Μεγάλης Δούκισσας Αγίας Ελισάβετ Φεοντόροβνα και της μοναχής Αγίας Βαρβάρας και τον Ιανουάριο του 1921 τους παρέδωσε στη Γεθσημανή στην Ι.Μονή της αγίας Μαρίας Μαγδαληνής .

  Με αυτή την ηρωική πράξη, ο Ρώσος ασκητής άφησε για πάντα μια καλή ανάμνηση του εαυτού του στους Αγίους Τόπους, παρά τις θεμελιώδεις αλλαγές που σημειώθηκαν στη στάση του απέναντι στις λεγόμενες «λευκές» και «κόκκινες» Ρώσικες εκκλησίες. 

Εμπνευσμένος από το νικηφόρο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για την ΕΣΣΔ, ο ηγούμενος, προς έκπληξη πολλών που τον γνώριζαν, το 1945 άρχισε να συμπάσχει με το Πατριαρχείο Μόσχας και αρνήθηκε κατηγορηματικά να ενταχθεί στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας (ROCOR) που είχε τότε όλα τα προσκύνήματα στους Αγίους Τόπους .

Ο Ηγούμενος π. Σεραφείμ εκδιώχθηκε από το μοναστήρι της Γεθσημανή και στερήθηκε για πάντα την παρηγοριά της παραμονής στον τόπο ανάπαυσης της Μεγάλης Δούκισσας Αγίας Ελισάβετ. Σε όλους εκείνους τους έκπληκτους που δεν γνώριζαν στην Ιερουσαλήμ τα κίνητρα της εκδίωξης του διάσημου Ρώσου ηγούμενου από τη «λευκή εκκλησία», εξήγησαν εν συντομία: «Για τη μεταφορά του π. Σεραφείμ υπό του Πατριαρχείου Μόσχας». Μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής του, ο ηγούμενος έμεινε στο Ελληνικό μοναστήρι στο Όρος των Ελαιών, όπου και πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου/7 Μαρτίου 1959. Την επόμενη μέρα μετά τον θάνατό του, με την ευλογία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Βενέδικτου (Παπαδόπουλου), το σώμα του Ηγουμένου Σεραφείμ ετάφη στο έδαφος της Μονής Μικρής Γαλιλαίας .

  Το 1903 ο Γεώργιος όπως ήταν το όνομά του έγινε ο μοναχός Σεραφείμ και ένα χρόνο αργότερα ήταν ήδη στον κατάλογο των ιεροδιακόνων. Λίγο μετά την αγιοποίηση του Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου , ο μοναχός Σεραφείμ ίδρυσε τη σκήτη Serafimo-Aleksievsky προς τιμήν του Αγίου Σεραφείμ και της γέννησης του κληρονόμου των Τσάρων Αλεξίου του Αγίου .

  Ήδη από τα νιάτα του, ο πατήρ Σεραφείμ έγινε γνωστός στην αυτοκρατορική οικογένεια και στους μοναρχικούς κύκλους της Ρωσίας για τα δημοσιογραφικά του φυλλάδια πατριωτικού περιεχομένου, όπου κατά τη διάρκεια της επαναστατικής αναταραχής υπερασπίστηκε με ζήλο το τσαρικό σύστημα. Ευρέως γνωστό στη Ρωσία ήταν το άρθρο του «Ένα κάλεσμα για την ενίσχυση της Πίστεως, του Τσάρου και της Πατρίδος» . Η ίδια η αυτοκράτειρα Alexandra Feodorovna εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της στον συγγραφέα του. Μέλη της βασιλικής οικογένειας γνώριζαν επίσης τις θέσεις των ομιλιών του Ιερομόναχου Σεραφείμ .
Μερικοί ιστορικοί έχουν γράψει ότι κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Μόσχα το 1909 ο πατέρας Σεραφείμ, ως ειδικός στην οργάνωση της θεσμικής ζωής των μοναστηριακών μοναστηριών, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Μεγάλη Δούκισσα Αγία Ελισάβετ και είναι εκείνος που με δική της παράκληση έχτιση την Ι. Μονή των Αγίων Μάρθας και Μαρίας .

1η Μαΐου 1982.Eπίσημη μεταφορά των λειψάνων της Αγίας Πριγκίπισσας Ελισάβετ Φεοντόροβνα στον Ι.Ν.της Αγ.Μαρίας της Μαγδαληνής,στο Όρος των Ελαιών

 

Την 1η Μαΐου 1982 έγινε η επίσημη μεταφορά των λειψάνων της Αγίας Πριγκίπισσας Ελισάβετ Φεοντόροβνα στον Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής,στό Όρος των Ελαιών,κοντά στον κήπο της Γεσθημανή στα Ιεροσόλυμα.

  Τό βράδυ τῆς 17ης πρός 18η Ἰουλίου 1918, οἱ κρατούμενοι( ο Μεγάλος Δούκα Σέργιος Μιχαήλοβιτς Ρομανώφ και οι πρίγκηπες Ιβάν,Κωνσταντίνος και Γεώργιος Ρομανώφ) ρίχθηκαν ζωντανοί στό πηγάδι ἑνός ὀρυχείου, ὅπου βρῆκαν ἀργό τραγικό θάνατο, ἀπό τά τραύματα, τήν πεῖνα καί τήν δίψα. Τήν Μεγ. Δούκισσα ἀκολούθησε μέ τήν θέλησή της στό μαρτύριο ἡ Μοναχή Βαρβάρα Γιακόβλεβνα, ἀπό τῆς πρώτες ἀδελφές τῆς Μονῆς.

  Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ ἔφθασαν στήν περιοχή, ἄρχισε προσπάθεια νά ἀνασυρθοῦν τά σώματα. Τό Λείψανο τῆς μ. Βαρβάρας βρέθηκε τήν 8η Ὀκτωβρίου καί τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἐλισάβετ τήν 11η τοῦ ἰδίου μηνός. Ἄν καί εἶχαν περάσει τρεῖς περίπου μῆνες ἀπό τόν μαρτυρικό τους θάνατο, τά Λείψανα βρέθηκαν ἀδιάφθορα, μέ τά χέρια σέ σχῆμα Σταυροῦ! Στό στῆθος τοῦ μωλωπισμένου Λειψάνου τῆς ἁγ. Ἐλισάβετ, βρέθηκε μία πολύτιμη εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος, μέ τήν ὁποία τήν εἶχε εὐλογήσει ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Γ', κατά τήν προσχώρησή της στήν Ὀρθοδοξία, τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1891.

Τραγούδι αφιερωμένο στην Μεγάλη Δούκισσα Αγία Ελισάβετ

                    

МАТУШКА, ВЕЛИКАЯ КНЯГИНЯ"

...Вы — святая, выше, чем богиня!

Со Спасителем на Небеси

Матушка, Игуменья, Княгиня

Нашей, в шахту сброшенной, Руси.

Песню, посвященную Великой княгине Елизавете, исполняет ансамбль сестер Свято-Елисаветинского монастыря.

Музыка Ирины Болдышевой (обработка темы 3-й симфонии И. Брамса), слова протоиерея Андрея Логвинова.

#свято_елисаветинский #монастырь #Елисавета #песня #великаякнягиня #матушка #престольныйпраздник

′′ ΜΑΝΑ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ′′

... Είσαι άγιος, ανώτερος από μια θεά!

Με τον Σωτήρα στον Παράδεισο

Μητέρα, Igumenya, Πριγκίπισσα

Το δικό μας, στο ορυχείο που ρίχτηκε, Ρωσία.

Το τραγούδι που είναι αφιερωμένο στην Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ ερμηνεύεται από το σύνολο των αδελφών της Ιεράς Μονής Αγίας Ελισάβετ.

Μουσική της Irina Boldysheva (επεξεργασία του θέματος της 3 ης Συμφωνίας I. Brahms), λόγια του αρχιεπισκόπου Andrey Logvinov.

Δεν είναι εύκολο να φανταστούμε πως μια εγγονή της βασίλισσας της Αγγλίας θα έστηνε ρωσικό μοναστήρι και θα είχε μαρτυρικό θάνατο από τα χέρια στρατευμένων θεομάχων.

Στις 5/18 Ιουλίου η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη της Οσιομάρτυρος Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φεόντοροβνα Ρομάνοβα.

Πάνω από τη μικρή ρωσική πόλη Αλαπάεβσκ σουρούπωνε. Η μέρα καταλάγιαζε, αφήνοντας χώρο για τη σιωπή της νύχτας. Πλησίαζε η ώρα της ανάπαυσης. Αλλά οι κάτοικοι στα περίχωρα του Αλαπάεβσκ, τον Ιούλιο του 1918, ήταν ανήσυχοι. Η επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου τους φαινόταν ως μια εξέγερση της ανθρωπότητας ενάντια στον Θεό και στην πίστη των πατέρων. Στη διάρκεια αυτής της γενικευμένης σύγχυσης, έγιναν ξαφνικά αυτόπτες μάρτυρες ενός ανεξήγητου για τον ανθρώπινο νου φαινομένου. Για τρείς ημέρες άκουγαν ότι από το εγκαταλελειμμένο ορυχείο Νόβαγια Σελίμσκαγια έφταναν ήχοι ψαλμωδίας.

Τα λόγια των προσευχών που έφταναν στα αυτιά των κατοίκων, ταίριαζαν με την αναστάτωση που ένιωθαν στις ψυχές τους οι απλοί άνθρωποι. Περίπου για ένα χρόνο η Πατρίδα τους καιγόταν στη φωτιά της επαναστατικής αναταραχής. Οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς να ξέρουν τι θα τους φέρει η επόμενη μέρα. Δεν ήταν σίγουροι αν θα ζουν την επόμενη μέρα ή αν θα παραστούν ενώπιον της Κρίσης του Θεού. Κάθε μέρα προσεύχονταν και πίστευαν βαθιά ότι η ορθοδοξία θα επιβιώσει παρόλες τις δυσκολίες.

Και ξαφνικά, από κάπου κάτω από τη γη, άρχισε να ακούγεται ο ήχος γνωστής σε όλους προσευχής: «Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου… Και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου…». Η ψαλμωδία τη μια δυνάμωνε και την άλλη έσβηνε. Κάποιες φορές, φαινόταν ότι σταματούσε, αλλά όταν νύχτωνε πάλι άρχιζε. Αυτό συνεχιζόταν για τρείς μέρες. Ύστερα, οι άνθρωποι άκουσαν τον Χερουβικό Ύμνο που θύμιζε το γεγονός της Εισόδου του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ για τα εκούσια σταυρικά Του πάθη. «Οι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες… και τη ζωοποιώ Τριάδι τον Τρισάγιον ύμνον προσάδοντες…» - ακουγόταν από το βάθος του ορυχείου η ψαλμωδία μιας καθαρής και ήρεμης γυναικείας φωνής.

Ήταν λες και, ακριβώς εδώ και τώρα, συνέβαινε κάτι πολύ σπουδαίο. Ήταν ως εάν εκείνη τη στιγμή, όχι ένας άνθρωπος αλλά ο όλος ο λαός μιας χώρας που καταστρέφεται επαναλάμβανε τον αναστεναγμό της προσευχής. «Πάσαν νυν βιοτικήν … αποθώμεθα μέριμναν…» - ακούστηκε από τα έγκατα της γης ακολουθώντας το βραδινό σούρουπο για να ακολουθήσει μια τρομακτική σιγή. Πέρασε μία ώρα, δύο, τρείς … και από το ορυχείο δεν ακούστηκε κανένας ήχος πια.

 Οι ντόπιοι καταλάβαιναν ότι ακούν ψαλμωδίες ζωντανών ανθρώπων. Ήξεραν ότι λίγες μέρες πριν, σε αυτό το μέρος, είχε επιβληθεί σκληρή τιμωρία εναντίον αυτών που έμεναν αφοσιωμένοι στην πίστη και στην Πατρίδα τους και για αυτό τους είχαν εκτελέσει με βάναυσο τρόπο. Τόσο που δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι κάποιος από τους εκτελεσθέντες θα μπορούσε να επιβιώσει παρόλο που τους έριχναν στη βραχώδη άβυσσο του ορυχείου.

 Πέρασαν τρείς μήνες μετά από αυτά τα τραγικά γεγονότα. Όταν έσκαψαν το ορυχείο, ανάμεσα στις πέτρες βρήκαν σώματα ανθρώπων που είχαν ενταφιαστεί ζωντανοί. Ήταν ακρωτηριασμένοι και τραυματισμένοι τόσο που δεν μπορούσες να τους αναγνωρίσεις. Αλλά, ανάμεσα στους άλλους, ξεχώριζε μια γυναίκα με μοναχική ενδυμασία. Στο στήθος της είχε την εικόνα του Σωτήρα. Το πρόσωπό της είχε μια αγγελική ηρεμία και τα δάχτυλα του δεξιού χεριού της ήταν όπως όταν είναι για να κάνουμε τον σταυρό. Έτσι ανακομίστηκε το σώμα της Αγίας Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φεόντοροβνα που αγόγγυστα είχε ανεβεί τον προσωπικό της Γολγοθά και που είχε παραδώσει την αθάνατη ψυχή της στον Θεό.

Οσιομάρτυρας Ελισάβετ Φεόντοροβνα: ζωή στολισμένη με αγγελικές ψαλμωδίες

Νικόλαος Βολόσιν

Στις 18 Ιουλίου η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη της Οσιομάρτυρος Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ Φεόντοροβνα Ρομάνοβα.

 Πάνω από τη μικρή ρωσική πόλη Αλαπάεβσκ σουρούπωνε. Η μέρα καταλάγιαζε, αφήνοντας χώρο για τη σιωπή της νύχτας. Πλησίαζε η ώρα της ανάπαυσης. Αλλά οι κάτοικοι στα περίχωρα του Αλαπάεβσκ, τον Ιούλιο του 1918, ήταν ανήσυχοι. Η επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου τους φαινόταν ως μια εξέγερση της ανθρωπότητας ενάντια στον Θεό και στην πίστη των πατέρων. Στη διάρκεια αυτής της γενικευμένης σύγχυσης, έγιναν ξαφνικά αυτόπτες μάρτυρες ενός ανεξήγητου για τον ανθρώπινο νου φαινομένου. Για τρείς ημέρες άκουγαν ότι από το εγκαταλελειμμένο ορυχείο Νόβαγια Σελίμσκαγια έφταναν ήχοι ψαλμωδίας.
Τα λόγια των προσευχών που έφταναν στα αυτιά των κατοίκων, ταίριαζαν με την αναστάτωση που ένιωθαν στις ψυχές τους οι απλοί άνθρωποι. Περίπου για ένα χρόνο η Πατρίδα τους καιγόταν στη φωτιά της επαναστατικής αναταραχής. Οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς να ξέρουν τι θα τους φέρει η επόμενη μέρα. Δεν ήταν σίγουροι αν θα ζουν την επόμενη μέρα ή αν θα παραστούν ενώπιον της Κρίσης του Θεού. Κάθε μέρα προσεύχονταν και πίστευαν βαθιά ότι η ορθοδοξία θα επιβιώσει παρόλες τις δυσκολίες.

 Και ξαφνικά, από κάπου κάτω από τη γη, άρχισε να ακούγεται ο ήχος γνωστής σε όλους προσευχής: «Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου… και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου…». Η ψαλμωδία τη μια δυνάμωνε και την άλλη έσβηνε. Κάποιες φορές, φαινόταν ότι σταματούσε, αλλά όταν νύχτωνε πάλι άρχιζε. Αυτό συνεχιζόταν για τρείς μέρες. Ύστερα, οι άνθρωποι άκουσαν τον Χερουβικό Ύμνο που θύμιζε το γεγονός της Εισόδου του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ για τα εκούσια σταυρικά Του πάθη. «Οι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες… και τη ζωοποιώ Τριάδι τον Τρισάγιον ύμνον προσάδοντες…» - ακουγόταν από το βάθος του ορυχείου η ψαλμωδία μιας καθαρής και ήρεμης γυναικείας φωνής.

 Ήταν λες και, ακριβώς εδώ και τώρα, συνέβαινε κάτι πολύ σπουδαίο. Ήταν ως εάν εκείνη τη στιγμή, όχι ένας άνθρωπος αλλά ο όλος ο λαός μιας χώρας που καταστρέφεται επαναλάμβανε τον αναστεναγμό της προσευχής. «Πάσαν νυν βιοτικήν … αποθώμεθα μέριμναν…» - ακούστηκε από τα έγκατα της γης ακολουθώντας το βραδινό σούρουπο για να ακολουθήσει μια τρομακτική σιγή. Πέρασε μία ώρα, δύο, τρείς … και από το ορυχείο δεν ακούστηκε κανένας ήχος πια.
 Οι ντόπιοι καταλάβαιναν ότι ακούν ψαλμωδίες ζωντανών ανθρώπων. Ήξεραν ότι

Η Αγία πριγκίπισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα(+5/18 Ιουλίου 1918)

Το παρακάτω άρθρο το δανείστηκα από ΕΔΩ και συμπλήρωσα κάποια στοιχεία μεταφράζοντας από ΕΔΩ. 

Η πριγκίπισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα γεννήθηκε το 1864. Γονείς της ηταν ο μέγας Δούκας Λουδοβίκος Δ΄ της Έσσης και η πριγκίπισσα Αλίκη, κόρη της βασίλισσας της Αγγλίας Βικτωρίας. Αδελφή της η Ρωσίδα αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα. Από τα παιδικά της χρόνια διακρινόταν για τη βαθιά πίστη της και τη φιλάνθρωπη διάθεση της. Η «ευγενική» καταγωγή, της δεν στάθηκε εμπόδιο για να ζήσει σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Συμπεριφερόταν με καλοσύνη και απλότητα στους απλούς ανθρώπους και από παιδί είχε μια διακαή επιθυμία: να βοηθήσει όσους είχαν ανάγκη.

Το 1884 η Ελισάβετ παντρεύτηκε τον μέγα πρίγκιπα Σέργιο Αλεξάνδροβιτς, αδελφό του τσάρου Αλεξάνδρου Γ΄. Παρότι αλλόδοξη, δεν της ζητηθηκε να αλλάξει την πίστη της. Όμως η ορθόδοξη πίστη της κέντρισε εξ αρχής το ενδιαφέρον. Από την πρώτη ημέρα πού ηλθε στη Ρωσία μελετούσε με επιμέλεια τη ρωσική γλώσσα και παρακολουθούσε τη ζωή των απλών Ρώσων, πού ηταν ζυμωμένη με την όρθύδοξη πίστη και ζωή. Μαζί με το σύζυγό της ταξίδεψε και στους Αγίους Τόπους, όταν το 1888 έγιναν τα εγκαίνια τοϋ ρωσικού ναού της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στον κήπο της Γεθσημανή. Το προσκύνημα στην Αγία Γη, όπου έζησε ο Θεάνθρωπος, προκάλεσε βαθιά εντύπωση στην Ελισάβετ. Η καρδιά της, «γη αγαθή», ήταν έτοιμη να δεχτεί το σπόρο της ορθόδοξης πίστης. Αφού κατηχηθηκε, προσχώρησε στην Ορθόδοξη Εκκλησία το 1891. Την ίδια χρονιά ο σύζυγος της διορίστηκε γενικός κυβερνητης της Μόσχας.

Από τη μέρα εκείνη η Ελισάβετ αφιερώθηκε σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βοηθησει τους φτωχούς και τους πάσχοντες. Το 1904 η Ρωσία μπήκε στην περιπέτεια του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου. Η Ελισάβετ οργάνωσε τα στρατιωτικά νοσοκομεία. Επισκεπτόταν τους τραυματίες, έκανε εράνους για τους στρατιώτες κ.λπ. Όμως ο πόλεμος προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις και τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Δεν έλειψαν οι εξεγέρσεις και οι πολιτικές δολοφονίες. Έτσι, στις 4 Φεβρουαρίου 1905, ο σύζυγος της Ελισάβετ, Σέργιος Αλεξάνδροβιτς σκοτώθηκε από βόμβα, πού πέταξε ο Ιβάν Καλιάεβ, μέλος του σοσιαλιστικού επαναστατικού κόμματος. Ο δολοφόνος συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Ταγκάνκα. Κι εδώ φάνηκε το μεγαλείο της ψυχής της Ελισάβετ. Επισκέφθηκε η ίδια τον Καλιάεβ στη φυλακη. Του μίλησε με πολύ καλοσύνη, καλώντας τον να αφήσει τις αναρχικές ιδέες. Όμως δεν έμεινε εκεί. Ζητησε από τον τσάρο Νικόλαο Β΄ να μην εκτελέσει τον Καλιάεβ. Ο τελευταίος εκτίμησε τη χριστιανικη στάση της Ελισάβετ, αλλά δεν ηταν διατεθειμένος να απορρίψει τις ιδέες του.

Το 1907 η Ελισάβετ αγόρασε μέσα στη Μόσχα ένα οικόπεδο με τέσσερα σπίτια και μεγάλο κηπο. Δημιούργησε την «Αδελφότητα της Αγίας Μάρθας και Μαρίας» με σκοπό τη διακονία των φτωχών και πασχόντων ανθρώπων. Χτίστηκαν σύντομα και άλλα κτίρια καθώς και δύο ναοί αφιερωμένοι στη Θεοτόκο και στις αγίες Μάρθα και Μαρία. Σύντομα η κοινότητα απέκτησε ξενώνα, ορφανοτροφείο, νοσοκομείο, σχολείο, βιβλιοθήκη κ.λ.π. Η αδελφότητα λειτούργησε ως μοναστήρι, συνδυάζοντας τη φιλανθρωπικη δραστηριότητα. Το έργο πού επιτελούσε ηταν τεράστιο. Πλήθη φτωχών και αρρώστων ανθρώπων έβρισκαν περίθαλψη και ανακούφιση. Τα ορφανά παιδιά έβρισκαν προστασία. Τα φτωχά και άπορα παιδιά μπορούσαν να μάθουν γράμματα και κάποια τέχνη.

Η αδελφότητα ξεκίνησε με έξι μοναχές. Τον πρώτο χρόνο είχαν γίνει δεκατρείς και το 1914 έφτασαν τις εκατό. Όλες οι αδελφές εργάζονταν με αυταπάρνηση, διακονώντας τους «ελάχιστους αδελφούς του Ιησού». Κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, στην αδελφότητα βρήκαν καταφύγιο πολλά ορφανά, πού ήλθαν από τις εμπόλεμες περιοχές και είχαν ζήσει τη φρίκη και τις αγριότητες του πολέμου. Ένα μέρος των κτιρίων μετετράπη σε στρατιωτικό νοσοκομείο για τους τραυματίες του πολέμου.

Η εργασία της αδελφότητος εκτιμήθηκε πολύ και βοηθήθηκε από τον τότε Μητροπολίτη Μόσχας και μετέπειτα ιερομάρτυρα άγιο Βλαδίμηρο και αργότερα από τους μητροπολίτες Τρύφωνα και Μητροφάνη. Την πνευματικη καθοδήγηση των αδελφών είχε ο π. Σέργιος Μετσώφ, ο όποιος πέρασε πολλά χρόνια στις φυλακές και εξορίες και βρηκε μαρτυρικό θάνατο το 1941.

Το τεράστιο φιλανθρωπικό έργο της αδελφότητας έμελλε να διακοπεί με την επανάσταση. 
Η κάποτε Μεγάλη Δούκισσα είχε επαννειλημένα  αρνηθεί τις προσκλησεις που της είχαν απευθυνθεί μέσω των πρεσβειών να εγκαταλείψει τη Ρωσία,λέγοντας ότι θέλει να μοιραστεί τις στιγμές αυτές με τον λαό της.

Το 1918 οι μπολσεβίκοι την μετέφερα από τη Μόσχα στο Αικατερίνεμπουργκ όπου θα συναντούσε την οικογένεια του τσάρου.Την άνοιξη του 1918 οι μπολσεβίκοι έφεραν στο Αικατερίνεμπουργκ  και τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς Ρομανώφ και τους πρίγκηπες Ιβάν,Κωνσταντίνο και Γεώργιο Ρομανώφ.Στα τέλη του μηνός Μαίου πήραν την μοναχή Ελισάβετ μαζί με τους πρίγκηπες στο Αλοπάιεβσκ.Εκεί τους τοποθέτησαν σ''ενα σχολείο όπου και τους φύλαγαν νυχθημερόν.

Τη νύχτα της 18ης Ιουλίου τους ξύπνησαν και τους μετέφεραν σ'ένα παλιό εγκαταλελειμένο ορυχείο,σε απόσταση 12 χιλιομέτρων στο Νίζνια Σελίνσκαια.Τους κατέβασαν για να πυροβολήσουν τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς,ενώ τους υπόλοιπους, με δεμένα μάτια,τους πέταξαν στο βάθος του ορυχείου.Έπειτα οι δολοφόνοι πέταξαν χειροβομβίδες.

Το ορυχείο είχε βάθος περίπου 60 μέτρα,αλλά τα σώματα της Μοναχής Ελισάβετ και του πρίγκηπα Ιβάν βρέθηκαν στα 16 μέτρα.Αν και βαριά τραυματισμένη η πριγκίπισσα είχε καταφέρει να δέσει μ'έναν πρόχειρο επίδεσμο το τραύμα του πρίγκηπα Ιβάν.Όχι μακρυά από εκεί που την βρήκαν υπήρχαν δύο χειροβομβίδες που δεν είχαν εκραγεί.Στο στήθος της η μοναχή είχε μια εικόνα του Χριστού.Ξέρουμε ότι δεν πέθανε αμέσως,ενω στις στιγμές που ακολούθησαν του εγκλήματος ύμνοι και προσευχές ακούγονταν από τα βάθη του ορυχείου.Ένας χωρικός που πέρασε από εκεί τους άκουσε.Τρομαγμένος έφυγε με το άλογό του και ειδοποίησε τον Λευκό Στρατό.

Κατεβαίνοντας στο ορυχείο οι Λευκοί  βρήκαν μόνο πτώματα.Στις ώρες της αγωνίας της η Αγία Μάρτυρας είχε υψώσει προσευχές προς το Θεό για την αναπαυση των ψυχών των μαρτύρων.

Βέβαια δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τη σχέση μεταξύ της δολοφονίας της τσαρικής οικογένειας στο Εκατερίνεμπουργκ και της δολοφονίας στο Αλοπάιεβσκ.

Στις 1 Νοεμβρίου 1918,ο επικεφαλής του Λευκού στρατού στρατηγός Κολτσεάκ,κήδευσε επίσημα στον Καθεδρικό Ναό του Αλοπάιεβσκ την Μοναχή Ελισάβετ και τους συντόφους της.

Τον Ιούλιο του 1919 οι μπολσεβίκοι έκαναν αντεπίθεση στην πόλη και ξέθαψαν τα σώματα πηγαίνοντάς τα στο Ιρκούτσκ.Τον Φεβρουάριο του 1920 τα μετέφεραν με τρένο στην Κίνα.Όταν έφτασαν στα ρωσο-κινεζικά σύνορα,μία ομάδα μπολσεβίκων όρμησε στο τρένο και κατάφεραν να ρίξουν πάνω στον σιδηροδρομο το φέρτρο του πρίγκηπα Ιβάν Κωνσταντίνοβιτς.Οι κινέζοι στρατιώτες όρμησαν για να προλάβουν αυτήν την βεβήλωση.

Στις 3 Απριλίου έφτασαν στο Πεκίνο και μετά απο ένα μνημόσυνο τα φέρετρα τοποθετήθηκαν στο υπόγειο του Ι.Ναού του Αγ.Σεραφείμ του Σαρώφ ο οποίος ανήκε στην ρωσική ιεραποστολή.Με ενέργειες της μαρκησίας Μίλφορντ Χάβεν,αδελφής της Μοναχής Ελισάβετ,τα φέρετρα της μοναχής και της υποτακτικής της Βαρβάρας μεταφέρθηκαν στην Σαγκάη και από εκεί μέσω Σουέζ στην Παλαιστίνη.

Το λείψανο της Αγίας Μάρτυρος Βαρβάρας

Το λείψανο της Αγίας Ελισάβετ Φεοντόροβνα
Στις 15 Δεκεμβρίου 1920 οι αγγλικές αρχές,η πολυάριθμη ρωσική παροικία και Ρώσοι και Έλληνες κληρικοί,υποδέχθηκαν την Μοναχή Ελισάβετ,την πρώην Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας.Την επόμενη ημέρα έγινε νεκρώσιμη ακολουθία με επικεφαλής τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανό.Τα φέρετρα των δύο μαρτύρων τοποθετήθηκαν στην κρύπτη της ρωσικής μονής της Αγ.Μαρίας της Μαγδαληνής στην Γεσθημανή,όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Η μοναχή Ελισάβετ,πρώην Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας επανερχόνταν στον τόπο όπου είχε έρθει το 1888 με τον σύζυγό της για να συμμετάσχει στα εγκαίνια της Ι.Μ.της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής.

 Το 1992 οι μοναχές Ελισάβετ και Βαρβάρα ανακηρύχθηκαν αγίες από τη Ρωσική Εκκλησία.
Πηγή: Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Αντωνόπουλος, Ρώσοι Νεομάρτυρες και Ομολογητές, 1917- 1922, Μέρος Γ΄: «Νέφος Μαρτύρων». Εκδόσεις Ακρίτας/επιμέλεια - proskynitis.blogspot.com

Πηγές φώτο ΕΔΩ και ΕΔΩ