ΑΠΟ ΤΗ WALL STREET ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ...!

Ένας Βούλγαρος πρώην χρηματιστής που έγινε μοναχός

Η πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση επηρέασε όχι μόνο τις χρηματιστηριακές αγορές και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων αλλά και κάποια μοναστήρια
Πριν κάποιους μήνες ο ευρωπαϊκός τύπος ασχολήθηκε με τη βιογραφία ενός μοναχού –πρώην χρηματιστή στη Wall Street ο οποίος λέει είχε προβλέψει τη κρίση .
Με εξαίρεση κάποια χωριά κανείς στη Βουλγαρία δεν είχε ακούσει για τη Μονή Γκιγκίνσκι. Αυτό ίσως οφείλετε στη μεγάλη φτώχεια αυτών των περιοχών .Ακόμη και οι Βούλγαροι κομμουνιστές όταν θέλησαν να δημεύσουν τη περιουσία του μοναστηριού ,δεν είχαν τι να πάρουν Μετά τη πτώση του κουμμουνισμού κάποιοι μοναχοί πήγαν να μείνουν στο Γκιγκίνσκι (δυτικά της Σόφιας ,κοντά στα Βουλγαροσερβικά σύνορα ) αλλά η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος ,η έλλειψη δρόμων και τα γκρεμισμένα κελιά τους απέτρεψαν στο να μείνουν πολύ. Και ίσως η μονή που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Κίτκα να έμενε ακόμα άγνωστη αν δεν είχε εγκατασταθεί εκεί ο π. Ευγένιος ένας αθωνίτης μοναχός

Ένας πρώην χρηματιστής από τη Wall Street

Μόλις εμφανίστηκε στην αγορά το γάλα και το τυρί Ghighinski Monastery το μοναστήρι άρχισε να γίνετε γρήγορα γνωστό σε όλη τη Βουλγαρία .Ο τύπος άρχισε να ασχολείται εκτενώς .Ξέρετε ποιος βρίσκετε πίσω από το διάσημο τυρί βουβάλου; Ένας πρώην χρηματιστής από τη Wall Street σήμερα μοναχός στο Γκιγκίνσκι. Μετά σαν αστραπή διαδόθηκε η φήμη ότι αυξάνει τα κοπάδια του. Στην αρχή οι ανταγωνιστές κράτησαν μια απόσταση όταν όμως είδαν ότι το γάλα και το τυρί και το τυρί βουβαλιου πουλιόταν σα ζεστό ψωμί άρχισαν οι ύβρεις .
Κάποιοι υποστήριξαν ότι ο χρηματιστής έκανε στο χρηματιστήριο το μεγάλο κόλπο , αποφασίζοντας μετά να επενδύσει στη κτηνοτροφία για μεγαλύτερα κέρδη. Μη έχοντας όμως γη αποφάσισε να κάνει το μοναστήρι ,φάρμα. Άλλοι έλεγαν ότι ο κλέφτης ο Νικάνωρ έκλεψε τα λεφτά της εταιρίας που εργαζόταν ενώ κάποιοι άλλοι τον θεωρούσαν απλώς τρελό. Να αφήσει τα χιλιάδες δολάρια του χρηματιστηρίου και να ασχολείται με τα βουβάλια ενός γκρεμισμένου μοναστηριού ενός απομακρυσμένου χωριού;
Τελικά η αλήθεια είναι μία .Αυτές τις μερικές δεκάδες βουβαλιών ο πρώην χρηματιστής Νικάνωρ τα είχε αποκτήσει λόγω του ότι είχε καταθέσει τον καλύτερο φάκελο στη Βουλγαρία για τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης –SAPARD

Μοναχός - χρηματιστής σε περίοδο κρίσης

Η επιτυχία του φακέλου έκρυβε από πίσω ένα ειδικό. Ο Νικάνωρ ασχολούταν από νέος με τα οικονομικά από όταν ήταν ακόμη μαθητής .Μετά τη πτώση του κουμμουνισμού ο Hristo Miskon (μοναχός Νικάνωρ )σπούδασε διεθνείς δημόσιες σχέσεις στο πανεπιστήμιο της Σόφιας. Οι οικονομικές του γνώσεις και η επιδεξιότητά του τον προώθησαν στις πιο διάσημες χρηματιστηριακές εταιρίες του κόσμου.
Εργαζόμενος για τη διάσημη εταιρία Karol και έχοντας διαβάσει μέχρι εκείνη τη στιγμή δεκάδες ορθόδοξα βιβλία ,σκέφτηκε ότι ήρθε η στιγμή να διαβει τον Ρουβικώνα . Αποφάσισε να κάνει πράξη όλα όσα είχε διαβάσει. Έτσι γύρισε στη Βουλγαρία και έγινε υποτακτικός του ηγούμενου της Μονής Γκιγκίνσκι Ευγένιου.
Σεμνός, ξυπνάει πολύ νωρίς για να ταΐσει τα βουβάλια και τα αρμέγει Κάποιοι δημοσιογράφοι παραμυθιάζονται ότι ο χρηματιστής είχε προβλέψει τη κρίση και για αυτό ήρθε στο μοναστήρι .Ποιος όμως καταλαβαίνει τη δίψα του για σωτηρία;
Πεπεισμένος ότι δε μπορεί να κλείσει τα στόματα του κόσμου ο π Νικάνωρ συνιστά στους δημοσιογράφους και στους πρώην συναδέλφους του να έχουν πάνω στο γραφείο τους ένα βαζάκι με χώμα για να καταλάβουν ότι η αληθινή ζωή δεν έχει καμιά σχέση με περιουσίες.

www.proskynitis.blogspot.gr

π.ΓΚΕΟΡΓΚΕ ΚΑΛΤΣΙΟΥ-ΝΤΟΥΜΙΤΡΕΑΣΑ.Ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ Ν.ΤΣΑΟΥΣΕΣΚΟΥ

Ο μεγαλύτερος ομολογητής του 20ου αιώνα

Ο π. Γκεοργκε Κάλτσίου-Ντουμιτρεάσα γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1925. Ήταν ο μικρότερος από τα 11 παιδιά της οικογένειας Κάλτσιου και καταγόταν από το χωριό Μαχμουντία νομός Tulcea.
Από μικρό παιδί οι γονείς του, του εμφύσησαν την αγάπη για το Θεό. «Μεγάλωσα σε μια απλή αλλά θρησκευόμενη οικογένεια, πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου σε μια εκκλησία κοντά σ’ έναν ιερέα. Νέος είχε σκέψεις να γίνει μοναχός. Τελικά αποφάσισε να υπηρετήσει τους ανθρώπους με άλλον τρόπο. Το 1945 γράφτηκε στη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου. Το 1948 οι κομμουνιστές φυλάκισαν όλη την αφρόκρεμα της ρουμανικής διανόησης αλλά και τους φοιτητές αλλά και όσους αντιτείνονταν ή νόμιζαν οι κομμουνιστές
ότι αντιτείνονταν στην ιδεολογία τους, είτε για πολιτικούς είτε για θρησκευτικούς λόγους. Έτσι συνελήφθη και ο φοιτητής Γκεργκε Κάλτσιου με την κατηγορία της «υπονόμευσης της ασφάλειας του κράτους».


¨Σχολή¨ Πιτέστι
Για τον νεαρό Γκεοργκέ το στρατόπεδο εξόντωσης του Πιτεστι γίνεται ένα νέο σχολείο. Από τον αφελή με τα γαλάζια μάτια μετατρέπεται σε «ατρόμητο μαχητή» για το Χριστό και την πατρίδα Σ’ αυτή τη φυλακή έπεσε στην πιο μεγάλη αμαρτία της ζωής του (απαρνήθηκε το Χριστό) αλλά και τις πιο μεγάλες αρετές (αγάπη για τον εχθρό και το θάρρος της ομολογίας) που τον βοήθησε πολύ να ξαναναστηθεί ψυχικά.
Στο Πιτεστι ..ήταν οι πιο καθαροί κρατούμενοι. Αυτοί δε ήταν μπλεγμένοι σε πολιτικά ρεύματα και δράσεις. Η μεγάλη αντοχή που έδειξαν οφειλόταν στην προσευχή και την απόκτηση των αρετών. Στη φυλακή είχε δημιουργηθεί ένα μυστικιστικό ρεύμα, δύσκολα κατανοητό από τους δήμιους. Εκεί ήταν ένα κέντρο πνευματικότητας «έχοντας από μικρός μεγαλώσει με την προσευχή ενσωματώθηκα εύκολα σ’ αυτήν την πνευματική κίνηση».
Στο Πιτέστι η προσευχή δε σταμάτησε μέρα-νύχτα. Το κάθε κελί είχε ώρα προσευχής. Όταν το ένα κελί τελείωνε την προσευχή χτυπούσε τοίχο και άρχιζε η προσευχή στο άλλο κελί. Όταν άρχισε η «επαναδιαπαιδαγώγηση» στο Πιτέστι, υπήρχε ήδη ένα κέντρο προσευχής & πνευματικότητας.
(σημ π. Γεωργ. Τη διετία 1949-1951 στις φυλακές του Πιτεστι έλαβε μέρος το πιο φριχτό και σατανικό πείραμα των κομμουνιστικών φυλακών. Η προσπάθεια «επαναδιαπαιδαγώγησης» των κρατουμένων και η δημιουργία ενός νέου, κομμουνιστικού ανθρώπου, μέσα από απάνθρωπα βασανιστήρια).
Πτώση και ανύψωση

Ο πιο φοβερός βασανιστής ήταν ο Εουτζέν Τσουρκάνου. Αυτός, όπως διηγούνται όσοι κατάφεραν να επιζήσουν από τα χέρια του, «ήταν γεμάτος από μανία και οργή» μια μανία δαιμονική. Στις ανακρίσεις όταν τελείωνε τα βασανιστήρια έλεγε: « Αν ο Χριστός ζούσε στον καιρό μου, δε θα έφτανε καν στο Σταυρό». Λέει ο π. Γκεοργκε: 
«Ο Τσουρκάνου είχε επάνω του κάτι το δαιμονικό. Αυτός ήταν ο ανώτατος δαίμονας της επιχείρησης Πιτεστι. Είχε μια δύναμη επιβολής φοβερή. Όταν έμπαινε στο κελί έσπερνε τον τρόμο. ¨ολη η φυλακή τον έτρεμε. Έπαιρνε τους καλύτερους από εμάς και τους ,κτυπούσε, τους βασάνιζε τους άλλαζε κυριολεκτικά. Ακόμη κι αν δεν άλλαζε κάτι στη ψυχή τους, ο τρόμος ήταν τόσο μεγάλος που μερικοί γίνονταν από μονή τους καταδότες. 
Έτσι εισήγαγε την έλλειψη εμπιστοσύνης, τον τρόμο και την απελπισία σε πολλούς από εμάς.
Μερικοί άντεξαν, άλλοι όχι. Άλλοι πέθαναν την ώρα των βασανιστηρίων και άλλοι αυτοκτόνησαν. Λίγοι άντεξαν μέχρι τέλους. Κάποιοι απ’ αυτούς που έπεσαν, ξανασηκώθηκαν. Νωρίτερα η αργότερα επειδή η επανόρθωση της ψυχής δεν είναι σαν την επανόρθωση του σώματος. Η ψυχή έχει πιο μυστηριακούς νόμους, επανέρχεται δυσκολότερα. 
Η δική μου επανόρθωση ήταν δυσκολότερη γιατί το ρήγμα ήταν μεγαλύτερο. Ήμουν 25 ετών, αρκετά αφελής, ένα παιδί από χωριό με δυνατή πίστη και εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Ήθελα ν’ αυτοκτονήσω μαζί με τον Πουιου Ντόμπρε. Του έγραψα τη σκέψη μου σ’ ένα σαπούνι Ο Τσουρκάνου με είδε όταν το πέταξα. Μ’ έλιωσε στο ξύλο. Δεν ήξερα πια να διαβάζω, δε γνώριζα τα γράμματα, ξέχασα ακόμη και το ¨ Πάτερ ημών¨ Χωρίς καμιά διανοητική προσπάθεια αισθανόμουν από την καρδία να αχνοφέγγει η προσευχή του Ιησού. Σ’ εκείνη την απελπισία υποσχέθηκα στο Θεό όταν βγω από τη φυλακή να γίνω ιερέας. Οι άλλοι κρατούμενοι με θεωρούσαν άγγελο …..ναι, έναν άγγελο. Ναι αλλά ένας άγγελος ξεπεσμένος.

Συνήλθα τη στιγμή που βρέθηκα μπροστά σε κάποιες τρομαχτικές ενέργειες οι οποίες αποσκοπούσαν στο να μετατραπούν τα θύματα σε θύτες. Τότε ξύπνησε μέσα μου το πνεύμα δικαιοσύνης και ο φύλακας άγγελος μου με βοήθησε -ρισκάροντας τη ζωή μου- να λάβω θέση βάζοντας στοπ σ’ αυτά τα σχέδια.
Μου ζήτησαν να πω ότι συνωμότησα μαζί με κάποιους άλλους σε πολιτικές υποθέσεις, αλλά εγώ ούτε καν τους γνώριζα. 
Αργότερα ο νεαρός Γκεόργκε Καλτσίου οδηγήθηκε σ’ ‘άλλες τρομακτικές φυλακές όπως η Ζίλαβα, στη Ζάρκα στο Αιουντ και στη Γκέρλα. Το 1964 δόθηκε γενική αμνηστία. Μετά από 16 χρόνια ήταν ελεύθερος. «Το 1964 μας απελευθέρωσαν, μετά τις πιέσεις της Δύσης αλλά και επειδή οι κομμουνιστές θεωρούσαν ότι τώρα πια ήταν κυρίαρχοι στη χώρα, αλλά και τις ψυχές μας.

¨Στρατιώτης¨ με ράσα
Όταν βγήκα από τη φυλακή θέλησα να συνεχίσω στην Ιατρική Σχολή αλλά δε με δέχτηκαν. Έτσι σπούδασα γαλλική φιλολογία. Μετά θέλησα να γραφώ στη Θεολογική σχολή για να εκπληρώσω την υπόσχεση που έδωσα στο Θεό όταν ήμουν φυλακή. Αρχικά με απέρριψαν, λόγω του φακέλου μου. 
«Πήγα στον Πατριάρχη Ιουστίνιάν. Προς μεγάλη μου έκπληξη δέχτηκε αν και του είπα για τα χρόνια της κράτησής μου. Μ’ έστειλε στον γραμματέα της σχολής μοναχό Αντώνιο Πλαμαντεάλα(μετέπειτα μητροπολίτης Τρανσυλβανίας) ο οποίος μου είπε να μη βάλω στο βιογραφικό μου τα χρόνια της φυλακής»
Το 1971 τελείωσε την Θεολογική σχολή και τον δέχτηκαν ως καθηγητή γαλλικής στο εκκλησιαστικό λύκειο. Εν τω μεταξύ παντρεύτηκε την κόρη ενός πρώην κρατουμένου και χειροτονήθηκε ιερέας.
Όταν οι κομμουνιστές γκρέμισαν την εκκλησία Ένει, κτίσμα του 17ου αιώνα, η φωνή του π.Γκεοργκε αντήχησε σαν ένας κεραυνός στην έρημο της αδιαφορίας και του συμβιβασμού, αυτή τη φορά κάνοντας αντανάκλαση και στην οικογένειά του.
 Λειτουργώντας στην εκκλησία Ράντου Βόντα εκφώνησε 7 ομιλίες, τις περίφημες «7 ομιλίες για νέους». Αυτές οι ομιλίες, όπως και άλλα θαραλλέα άρθρα, καταδίκαζαν το γκρέμισμα εκκλησιών και τον αθεϊσμό και γινόταν μπρος σ’ έναν μεγάλο αριθμό θεολόγων φοιτητών αλλά και φοιτητών από άλλες σχολές. « Τις εκφώνησα τη στιγμή που η ρουμανική συνείδηση ήταν έτοιμη να τις ακούσει. Αυτές οι ομιλίες δημιούργησαν ένα υπόγειο ρεύμα αντίστασης μεταξύ κυρίως των θεολόγων φοιτητών. Ζητούσα ελευθερία πίστεως και να σταματήσει η κατάχρηση εξουσίας. Από την πρώτη κιόλας ομιλία με παρακολουθούσαν αλλά δε μπορούσαν να με συλλάβουν. Είχα προσευχηθεί στο Θεό να μη με συλλάβουν μέχρι να εκφωνήσω και τις επτά.
Δεν κατάφερα να εκφωνήσω όγδοη επειδή με συνέλαβαν».

Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλακή αλλά εξέτισε τα 5. Συνολικά πλήρωσε την αντικομουνιστική του δράση με 21 χρόνια φυλάκιση. Παρόλα αυτά στη δίκη-παρωδία ξεσκέπασε τους πραγματικούς αυτουργούς των εγκλημάτων της «επαναδιαπαιδαγώγησης».
Μετά τη δεύτερη σύλληψή του οι εξόριστοι Ρουμάνοι μ’ επικεφαλής τον Μιρτσεα Ελιάντε και τον Εουτζέν Ιονέσκου έκαναν εκκλησεις στη Δύση για την απελευθέρωση του. Πάντα το θέμα των πολιτικών κρατουμένων τίθονταν από τις δυτικές κυβερνήσεις στις συναντήσεις τους με τον Τσαουσέσκου. Μετά από έντονες πιέσεις κυρίως της αμερικανικής κυβέρνησης Τελικά απελευθερώθηκε το 1984. Το 1985 ζήτησε πολιτικό άσυλο στις Η.Π.Α. Εγκαταστάθηκε στην Ουάσινγκτον όπου δημιούργησε μια ρουμανική Ορθόδοξη ενορία.
Το 1987 το FBI τον πληροφορεί ότι η ρουμανική σεκιουριτάτε σχεδιάζει να τον δολοφονήσει. Ο π. Γκέοργκε έλεγε ότι αισθανόταν πάντοτε ότι τον παρακολουθούν, κυρίως όταν ερχόταν στην Ευρώπη, αλλά μετά το 1989 όταν ερχόταν στην Ρουμανία.
Παρόλα αυτά δε φοβήθηκε και συνέχισε να έχει επαφή με τη Ρουμανία να γράφει βιβλία και άρθρα όπως και να μιλάει στους ραδιοφωνικούς σταθμούς ¨
Η φωνή της Αμερικής¨ και ¨ Ελεύθερη Ευρώπη¨. Μετά το 1989 γνώρισε προσωπικά τον Λίβιου Τούρκου τον αρχηγό της Ρουμανικής κατασκοπείας στις Η.Π.Α. « ΟΤούρκου μου είπε ότι πράγματι σχεδίαζαν την δολοφονία μου από έναν Κουβανό, αλλά παραιτήθηκαν από το σχέδιο εξαιτίας των συνεπειών που θα είχε στις Ρουμανο-Αμερικανικές σχέσεις.
Ο π. Γκεόργκε πέθανε στις 21 Νοεμβρίου 2007 αφού τον κοινώνησε στο κρεβάτι του νοσοκομείου ένας άλλος πρώην κρατούμενος, των κομμουνιστικών φυλακών ο επίσκοπος Κλουζ Βαρθολομαίος Ανανία

μετάφραση-επιμέλεια π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot

ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΑΡΡΩΣΤΟ(1)

Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ, εσύ υποφέρεις και εγώ όσο γράφω σκέφτομαι το πόνο σου. Έχω άραγε το δικαίωμα να σου γράψω; Έχει το δικαίωμα κάποιος από τα μετόπισθεν να γράφει σ’ αυτόν που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή; Σκεφτόμουν εδώ και πολύ καιρό να σου γράψω αλλά δεν τα κατάφερνα. Ούτε τώρα αισθάνομαι ικανός να παρηγορήσω τη ψυχή σου. Αισθάνομαι βάρος τ’ ότι οι άλλοι υποφέρουν κι εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτούς. Καταλαβαίνω ότι όταν λάβεις το γράμμα αυτό θ’ αναρωτηθείς: « Γιατί μου γράφει αυτός ο άνθρωπος, αφού δε βρίσκεται στη θέση μου, αφού δε μπορεί να με καταλάβει;».
Σου γράφω ακριβώς επειδή και εμένα με γονάτισαν οι πόνοι της αρρώστιας κάποτε και επειδή καταλαβαίνω ότι οι πιθανότητες να σε βοηθήσω είναι ελάχιστες. Γι’ αυτό σου γράφω. Προσευχήθηκα και προσεύχομαι στο Θεό για να με φωτίσει να σου γράψω κάτι χρήσιμο.
Αφού σκέφτηκα πολύ αποφάσισα να επικαλεστώ μια ωραία ιστορία που άκουσα και μ’ έβαλε σε σκέψεις. Δε θα σου απαλύνει τον πόνο αλλά ίσως σε βοηθήσει να τον αντιμετωπίσεις αλλιώς:
« Κάποτε ένας άρρωστος έχασε την υπομονή του και φώναζε στο Θεό ζητώντας να τον απαλλάξει από τους φοβερούς πόνους .
Τότε εμφανίστηκε ένας άγγελος και του είπε:
- Ο Πανάγαθος Θεός εισάκουσε την προσευχή σου και θα ικανοποιήσει το αίτημά σου, με την προϋπόθεση όμως αντί για έναν χρόνο να υποφέρεις με πόνους που θα σε καθαρίσουν σαν η φωτιά το χρυσάφι, θα περάσεις τρεις ώρες στην κόλαση. Η ψυχή σου έχει ανάγκη καθαρισμού δια της δοκιμασίας της ασθενείας, για ακόμη έναν χρόνο. Αλλά αυτό σου φαίνεται δύσκολο. Δοκίμασε τότε να υπομείνεις τρεις ώρες στη κόλαση και μετά θα σωθείς με τις προσευχές της Εκκλησίας. Σκέψου μόνο τι σημαίνει κόλαση.
Ο άρρωστός σκέφτηκε: Ένας χρόνος να βασανίζομαι στη γη είναι πολύ καλύτερα να υπομείνω τρεις ώρες στη κόλαση.
- Συμφωνώ να πάω για τρεις ώρες στη κόλαση.
Τότε ο άγγελος πήρε την ψυχή του αρρώστου στα χέρια του, την άφησε
εκεί και έφυγε λέγοντας.
- Θα γυρίσω σε τρεις ώρες.
Το αιώνιο σκοτάδι, η στενότητα, οι φωνές αυτών που βασανίζονταν και έφταναν στ’ αυτιά του, του προξενούσαν φόβο και έναν ανυπόφορο πόνο. Πουθενά καμία φωνή χαράς στην ατελείωτη άβυσσο της κολάσεως. Φαίνονταν στο σκοτάδι μόνο τα πύρινα μάτια των δαιμόνων, έτοιμα να τους σχίσουν.
Ο καημένος άρχισε να τρέμει και να φωνάζει, αλλά δεν του απαντούσε κανείς παρά μόνο η άβυσσος. Του φαινόνταν ότι είχαν περάσει αιώνες και περίμενε με ανυπομονησία τον άγγελο αλλά και αυτός αργούσε.
Τελικά, απελπισμένος που δε θα δει ποτέ τον παράδεισο άρχισε να στενάζει και να κλαίει αλλά κανέναν δεν ένοιαζε. Στην κόλαση οι αμαρτωλοί σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και οι δε
δαίμονες χαίρονται με τα βάσανά τους.
Μα επιτέλους η γλυκιά λάμψη του αγγέλου φάνηκε και μ’ ένα παραδείσιο χαμόγελο τον ρώτησε:
- Πως είσαι άνθρωπε;
- Ποτέ δεν πίστεψα ότι και οι άγγελοι λένε ψέματα, ψιθύριζε με σβησμένη φωνή.
- Τι θέλεις να πεις; Ρώτησε ο άγγελος.
- Μου υποσχέθηκες ότι θα με πάρεις από δω σε τρεις ωρες και πέρασαν χρόνια, αιώνες ολόκληροι.
- Ευλογημένε, τι χρόνια και αιώνες; είπε με έκπληξη ο άγγελος.
Πέρασε μόνο μια ώρα και θα πρέπει να μείνεις άλλες δύο.
- Πως; Δύο ώρες; Δε μπορώ, δεν έχω τη δύναμη. Εάν είναι δυνατόν και αν επιτρέπει ο Θεός, πάρε με από εδώ. Καλύτερα να υποφέρω στη γη για πολλά χρόνια, μέχρι την ημέρα της Κρίσεως, αλλά βγάλε με από την κόλαση. Λυπήσου με!
- Καλά, του απάντησε ο άγγελος. Ο Θεός ως Πατέρας φιλάνθρωπος που είναι θα σ’ ελεήσει.
Μόλις άκουσε αυτά τα λόγια άνοιξε τα μάτια του και είδε ότι βρίσκεται πάλι στο κρεβάτι του πόνου ( Γερ Παισίου, Ο Χατζη – Γεωργης ο Αθωνίτης)
Ίσως το έχεις ξανακούσει. Ίσως το ακούς για πρώτη φορά. Μου φάνηκε κατάλληλο για την περίπτωσή σου.
Δε ξέρω τι θα έκανα στην περίπτωση αυτού του αρρώστου, αλλά μάλλον θα έκανα την ίδια επιλογή. Τρεις ώρες κόλαση …
Αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα βλέπουμε.
Ξέρω ότι τώρα που σ’ έχουν ξεπεράσει τα βάσανα αναρωτιέσαι γιατί άραγε ο Θεός δε σου έδωσε έναν άλλο σταυρό. Γιατί δεν διάλεξε έναν άλλο δρόμο για να σωθείς;
Η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση δεν είναι δύσκολη. Ο Θεός ξέρει ποιος είναι ο πιο κατάλληλος δρόμος για τη σωτηρία σου.

(Από το βιβλίο του Danion Vasile"Despre infruntarea necazurilor"

Μια ουνίτικη βλάσφημη εικόνα που δειχνει το Χριστό να κρατά μία μπάλα

Με την ευκαιρία του EURO 2012 που θα γίνει στις Ουκρανία και Πολωνία, η ουνιτικη εκκλησία της Ουκρανίας παρουσίασε αυτήν την εικόνα με το Χριστό να κρατάει μία μπάλα και την Παναγία να δείχνει το στάδιο!.Το σκέφτηκα πριν δημοσιευσω την βλάσφημη αυτήν εικόνα,αλλά μετά είπα,κάτσε να δει ο κόσμος με ποιους συγχρωτίζονται οι δικοί μας οι οικουμενιστές. Πηγή: Η ιστοσελίδα των ουνιτών της Ουκρανίας www.kolomyya.org

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΣΤΟ ΙΑΣΙΟ-ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΣΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Το 1992 ανέβαινα για πρώτη φορά τα σκαλιά του Μητροπολιτικού Ναου Ιασίου,όπου βρισκεται το σκήνωμα της πιο αγαπητής αγίας της Ρουμανικής γης,της Οσίας Παρασκευής της Επιβατινής.Μέχρι το 1996 όπου απεφοίτησα τη Θεολαγική Σχολή Ιασίου,ο Μητροπολιτικος Ναός και το σκήνωμα της Οσίας ήταν το επίκεντρο της καθημερινής μας ζωής.
Ολες τις ώρες της ημέρας εκατοντάδες άνθρωποι βρισκόνταν στον ναό για να προσευχηθούνκαι να καταθέσουν τον πόνο τους,αλλά το αποκορύφωμα ήταν η ημέρα της μνήμης της η 14η Οκτωβριου.Απ’όσα γνωρίζω σ’ελάχιστα ορθόδοξα προσκυνήματα στον κόσμο συμμετέχουν τόσοι πολλοί προσκυνητες.

Επειτα δε μπορω να ξεχάσω την ευλάβεια των πιστών,οι οποίοι έρχονταν από πολύ μακρυά και περνούσαν τη νυχτα έξω προσευχόμενοι.Περίμεναν στο κρύο όλη νύχτα ψάλλοντας για να προσκυνησουν το σκήνωμα της Οσίας,το οποίο τοποθετουν εκτός του ναου σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο.Δεκαδες χιλιάδες πιστων περιμένουν ακόμη και 15 ώρες.
Στο τέλος του προσκυνηματος φεύγουν χαρουμενοι,τρέφοντας την ελπίδα ότι του χρόνου θα είναι πάλι παροντες στη γιορτή.Κάθε Οκτωβριο νοσταλγώ εκείνες τις υπέροχες μέρες.Και τότε αλλά και πάντα προσεύχομαι στην Οσία Παρασκευη να μεσιτεύει στον Κυριο

O BIOΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΒΑΤΙΝΗΣ

Ο πατέρας της Οσίας Παρασκευής ονομαζόταν Νικήτας.Δεν γνώριζουμε το όνομα της μητέρας της.Είχαν άλλον έναν γιό ,τον μετέπειτα επίσκοπο Μαδύτου,Αγιο Ευθύμιο τον Μυροβλήτη.Η μητέρα της την ανέθρεψε με φόβο και αγάπη Θεού.Οταν ήταν δέκα χρονών άκουσε το ευαγγελικό αναγνωσμα που αναφέρονταν στο διαλογο του πλουσιου νεου με τον Κυριο.<<Πούλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασε τα στους φτωχούς και ακολούθησε με>>.Για μένα τα λέει,είπε η μικρή Παρασκευή,όπως κάποτε ο Αγιος Αντωνιος που άκουσε το ίδιο ευαγγελικό ανάγνωσμα και βγαινοντας από το ναό έδωσε τα ρουχα της στην πρωτη φτωχή κοπέλα που συνάντησε και ντύθηκε τα φτωχικά.Αυτο το έκανε συχνά.Μοιραζε το φαγητό της και τα ρούχα της στα φτωχά παιδιά.
Η Παρασκευή ήταν περιζήτητη νύφη από τους πλούσιους νέους που είχαν επίσημη κοινωνικη θεση και μεγάλα αξιώματα αλλά εκείνη αρνιόνταν.
Τελικά εφυγε κρυφά από τους γονιους της στην Κωνσταντινουπολη και από εκεί στην Χαλκηδόνα οπου προσκύνησε τα λείψανα της Αγίας Ευφημίας και έπειτα στην Ηράκλεια του Ποντου όπου έμεινε σ’ένα ναό της Θεοτόκου 5 χρόνια,κατερχόμενη κάθε είδος αρετής με ολονύχτιες προσευχές,νηστείες,αναστέναγμους,δάκρυα και πένθος άσβεστο.

Αφού επισκέφτηκε τα Ιεροσόλυμα αποφάσισε να μείνει στην έρημο του Ιορδάνη.Μια νύχτα οπως πάντα αγρυπνώντας παραδομένη στην προσευχή και στην άσκηση είδε άγγελο Κυριου με μορφή νέου ο οποίος την προέτρεψε να γυρίσει στην πατρίδα της για να πεθανει εκεί.Αφού πέρασε από την Κωνσταντινουπολη για δεύτερη φορά κατέληξε στην Καλλικράτεια της Ανατολικής Θράκης και υπηρέτησε στον ναό των Αγίων Αποστόλων.Σε ηλικία μόλις 27 χρόνων εκοιμήθη και την έθαψαν κοντά στη θάλασσα.

Εύρεση του λειψάνου της Οσίας

Πέρασαν πολλά χρόνια όταν η θάλασσα έβγαλε στην παραλία της Καλλικράτειας το σώμα κάποιου νεκρού ναύτη.Οταν έσκαψαν για να θάψουν το σώμα του βρήκαν ένα άφθαρτο λείψανο,αλλά άπειροι όπως ήταν δεν έδωσαν σημασία στο γέγονος και πέταψαν το δύσοσμο σώμα του ναύτη στον ίδιο τάφο και σκέπασαν τα σώματα.Το συμβαν ξεχάστηκε.Ενας ευλαβής από το χωριό ,ονόματι Γεώργιος,αγαπούσε το Χριστό και συχνά προσευχονταν τις νυχτερινές ώρες στο σπίτι.Μια φορά τα ξημερωματα τον πήρε λίγο ο ύπνος και είδε μια λευκοφορεμένη σαν βασίλισσα περικυκλωμένη από πλήθος λαμπρών στρατιωτών.Ενας από τους στρατιώτες του είπε:’’Γεωργιε,γιατί περιφρονησατε το σώμα της Οσίας Παρασκευής;Παρτε το γρήγορα και βάλτε το σε κιβώτιο λαμπρό,γιατί ο βασιλιάς του ουρανού την τίμησε στον ουρανό και θέλει να τη δοξάσει και στη γη’’.Και η λευκοφορέμενη βασίλισσα του είπε’’Πάρτε γρήγορα το λείψανό μου και βάλτε το σε λαμπρό χώρο,γιατί δεν μπορώ να υποφέρω την δυσοσμία αυτού του ανθρώπου.Του αποκαλύπτει δε και τον τόπο όπου ήταν θαμμένη και το όνομά της.
Το ίδιο βράδυ μια άλλη γυναίκα του χωριού η Ευφημία είδε στον ύπνο της παρόμοιο όραμα.Το πρωί διηγηθηκαν και οι δύο το όραμά τους στους συγχωριανους τους.Ολοι έτρεψαν στον τάφο και βρήκαν το άφθαρτο σώμα της Οσίας να ευωδιάζει και έκανε πολλά θαύματα την ώρα που το μετέφεραν με την συνοδεία ιερέων και του πιστού λαού στο Ναο των Αγίων Αποστόλων στην Καλλικράτεια.Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι τα λείψανα έμειναν στους Επιβάτες 200 χρόνια και όχι στην Καλλικράτεια.

Οι μετακομιδές του λειψάνου

Ο Ιωαννης Ασαν ο Β’διάδοχος των ιδρυτων του Βουλγαρικού βασιλείου αφού κατεκτησε τη Θεσσαλονίκη,τη Θεσσαλια,τη σημερινή Σερβία και τη Δαλματία,το 1238 ζήτησε τα λείψανα της Οσίας Παρασκευης από τις λατινικές αρχές της Κωνσταντινουπολης και τα έφερε στο Τυρνοβο.Το 1393 ο Σουλτανος Βαγιαζήτ κατέκτησε το Τύρνοβο.Το ίδιο έτος τα λείψανα μεταφέρθηκαν στο Βίντιν(Βιδίνιο)για πέντε χρόνια.Το 1398 τα άγια λείψανα της Οσίας Παρασκευης φτάνουν στο Βελιγράδι όπου έμειναν μέχρι το 1521 όταν ο Σουλτάνος Σουλειμάν ο Μεγαλοπρεπής κατακτά το Βελιγράδι καιματαφέρονται στην Κωνσταντινουπολη μαζί με τα λείψανα της Βασιλισσά Θεοφανούς.
Το Μαιο του 1641 ο Πατριαρχης Κωνσταντινουπόλεως Παρθένιος ο Α’ σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον ηγεμόνα της Μολδαβίας Βασίλε Λούπου ο οποίος είχε πληρώσει όλα τα χρέη του Πατριαρχείου, του δώρησε τα λείψανα της Οσίας Παρασκευης τα οποία έφτασαν στο Ιάσιο στις 13 Ιουνίου 1641 και παρέμειναν στον Ι.Ν.Αγ.Τριων Ιεραρχών μεχρι το1888 όταν μεταφέρθηκαν στο νέο καθεδρικό ναό Ιασίου όπου παραμένουν εώς σήμερα.Η μνήμη της εορτάζεται στις 14 Οκτωβριου.

ΔΑΚΡΥΣΑΝ ΔΥΟ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝ!

Δύο θαυμαστά γεγονότα σημειωθηκαν με διαφορά 24 ημερών στη Ρουμανία και στη Ρωσία.Δύο εικόνες της Παναγίας του Καζάν(Καζάνσκαια)δάκρυσαν!
Το πρώτο συνέβη στη σκήτη Χούτα της Ρουμανιας στις 29 Αυγούστου 2009
Δείτε εδω ρεπορτάζ της κρατικής Ρουμανικής τηλεορασής στο 2:18,4:25,4:58. http://astradrom-filiala-bihor.blogspot.com/2009/10/minunea-maicii-domnului-de-la-schitul.html

****

Το δευτερο συνέβη στις γυναικείες φυλακές του Αλατιρ-Ρωσία στις 22 Σεπτεμβριου 2009 όταν δάκρυσε μια εικόνα της Παναγίας του Καζάν όπου είχε αγιογραφήσει πριν 15 χρόνια μία κρατούμενη

Πηγες του αρθρου-www.astradrom.filiala-bihor.blogspot.com

www.eph.md

Π.ΙΛΙΕ ΛΑΚΑΤΟΥΣΟΥ(1909-1983).ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ ΜΕ ΑΦΘΑΡΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ

Ο π. Ηλίας γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1909 στο χωριό Κραπατούριλε, νόμος Βέλτσεα. Από μικρός ήταν κοντά στην εκκλησία και επιθυμούσε να υπηρετήσει το Θεό. Το 1934 αποφοίτησε τη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου και μετά από λίγο χειροτονήθηκε ιερέας.
Την περίοδο του κομμουνισμού ομολόγησε με θάρρος την πίστη του στο Θεό και υπέφερε πολλά.

Συνελήφθη το 1952 με αφορμή τη συμμετοχή του στην πατριωτική ομάδα των λεγεωναρίων και φυλακίστηκε στο Γκαλές. Απελευθερώθηκε το 1954. Το 1959 συνελήφθη ξανά και φυλακίστηκε έως το 1964 σε καταναγκαστικά έργα στο Δέλτα και στην Περιτράβα, όπου συνάντησε τον π. Ιουστίνο Πέρβου έναν από τους μεγαλύτερους εν ζωή πνευματικούς της Ρουμανίας.

Μετά την απελευθέρωσή του έζησε υπό επιτήρηση στο χωριό Μπολιντίν, όπου εργάστηκε ως οικοδόμος. Μεταξύ 1965-1970 ο π. Ηλίας υπηρέτησε σε μια ενορία του νομού Τελεορμάν ενώ το 1970 μετακινήθηκε στο Κουκουρούζ, όπου τον Ιανουάριο του 1978 συνταξιοδοτήθηκε.

Τα βάσανα και οι συνθήκες στις φυλακές είχαν προξενήσει βλάβες στην υγεία του και το τέλος της ζωής του το πέρασε στα νοσοκομεία. Εκεί το 1983 είπε ότι αν δεν πεθάνει μέχρι στις 22 Ιουλίου θα ζήσει ακόμη δύο χρόνια. Πράγματι εκοιμήθη στις 22 Ιουλίου 1983 όπως προείπε. Επίσης τότε είπε ότι αν η σύζυγος του πεθάνει σε 15 χρόνια, να την κηδεύσουν κοντά του, όπως και έγινε.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1998, στην κηδεία της συζύγου του π. Ηλία όλοι οι παρόντες έγιναν μάρτυρες ενός απρόσμενου γεγονότος: ήταν άφθαρτο το σώμα του και ευωδίαζε. Ζύγιζε 7-8 κιλά ήταν στεγνό και ελαφρύ και είχε χρώμα φυστικί.
Η είδηση της εύρεσης του λειψάνου του π. Ηλία διαδόθηκε γρήγορα σ’ όλη την χώρα. Οι πιστοί, μοναχοί και ιερείς τιμούν τον π. Ηλία και προσεύχονται
για την γρήγορη αγιοποίησή του.

Τα λείψανα του προς το παρόν βρίσκονται σ’ ένα παρεκκλήσι στο κοιμητήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη συνοικία Τζιουλέστι του Βουκουρεστίου.

Υ.Γ.Σε αντιθεση με την Ρωσικη εκκλησια όπου έχει αγιοποιήσει πολλούς από τους μάρτυρες των κομμουνιστικών φυλακών στην Ρουμανία για πολιτικούς λόγους δεν έχει αγιοποιηθεί κανείς.Από πέρυσι έχει ξεκινήσει στην Ρουμανια μια καμπάνια με τίτλο ΄΄Από τις φυλακές στο συναξάρι΄΄’οπου ζητούν την αγιοποίηση των μαρτύρων και ομολογητών των κομμουνιστικων φυλακών.

Το αεροπλάνο του ιδιοκτήτη της μεγαλύτερης αλυσίδας κλινικών εκτρώσεων των Η.Π.Α. έπεσε σ΄'ενα νεκροταφείο όπου υπάρχει μνημείο του αγέννητου παιδιου

Μετα την πτωση ενός ιδιωτικου αεροπλάνου στην Μοντάνα των Η.Π.Α.σ’ένα κοιμήτηριο τα Μ.Μ.Ε.ανακοινωσαν τον θανατο 7 ενηλίκων και 7 παιδιων,αυτό που δεν είπαν όμως είναι καποιες λεπτόμερειες:Το αεροπλάνο ανήκε στον Bud Feldcamp ιδιοκτήτη μιας αλυσίδας κλινικών εκτρώσεων.Το κοιμητήριο στο οποίο έπεσε το αεροπλάνο είναι καθολικό και ονομάζετε ‘’Τίμιος Σταυρός’’ και εκεί έχει χτιστεί το Μνημείο του αγέννητου παιδιού όπου μαζεύονται οι πιστοί κάθε Πέμπτη και πρόσευχονται για το σταμάτημα των εκτρώσεων.Αυτό το μνημείο φτιαχτηκε εις μνήμην των παιδιών που πέθαναν εξαιτίας των εκτρώσεων.Ακόμα δεν είπαν ότι ο Irving Bud Feldcamp είχε αγοράσει την επιχείρηση ‘’Family Planning Associates’’η οποία πραγματοποιει τις πιο πολλες εκτρωσεις στην Καλιφορνια.
Με αυτήν την ιδιωτική αιματηρή επιχείρηση των εκτρωσεων μπορούσε να συντηρεί ένα ιδιώτικο αεροπλάνο με το οποίο πήγε για διακοπες με την οικογένειά του στο Yellowstone Club.Σ’αυτό το ατύχημα πέθαναν οι 2 κόρες του,οι 2 γαμπροί του τα 5 εγγόνια του 4 οικογενειακοί φίλοι και ο πιλότος.
Ο έμπειρος πιλότος δεν ανακοίνωσε κάποια βλάβη και το αεροπλάνο έπεσε κατά μυστηριωδη τρόπο.Αυτα τα γεγονότα κατέγραξε ο Gingie Edmonds ένας ακτιβιστής pro-life ο οποίος δίνει μαρτυρία για τη συνάντησή του με την οικογένεια Feldcamp οπου τους έδειξε εκμαγεία εμβρύων και τους παρακάλεσε για το καλό των παιδιων τους να σταματήσουν αυτή την επιχειρηση με το αίμα των αθώων.

Μπορείτε να δείτε φωτογραφία στο μπλογκ από όπου πήρα την είδηση
http://www.eph.md/news/invatatura_de_credinta/2122.html

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ Π.ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ(1903-1993)

Αποσπάσματα από την τελευταία του συνέντευξη
Στις 5 Οκτωβρίου συμπληρώνονται 18 χρόνια από το θάνατο του π. Δημητρίου Στανιλοάε (1903-1993). Με το παράδειγμα της υποδειγματικής του ζωής και με το τεράστιο θεολογικό έργο που άφησε (ως συγγραφέας αλλά και ως μεταφραστής), ο π. Στανιλοάε συνεχίζει να μας δείχνει με ταπεινό μεγαλείο το αληθές μέτρο της άξιας Ρουμανικής Ορθόδοξης Θεολογίας.Ισως να ειναι ο μεγαλυτερος ορθοδοξος θεολογος του 20ου αιωνα.
Δημοσιεύουμε σε μετάφραση αποσπάσματα από την τελευταία συνέντευξη του π. Δημητρίου Στανιλοάε στον Costion Nicolescu, την οποία παραχώρησε στις 30 Αυγούστου 1993.

C.N.: Ποια πιστεύετε ότι ήταν η πιο καρποφόρα περίοδος στη ζωή σας;
Δ.Σ. : Μια καρποφόρα περίοδος της ζωής μου όπου συγκεκριμενοποιήθηκαν κάποιοι κόποι μου ήταν το 1938-1940, τυπώσαμε πολλά βιβλία “Ο βίος και η διδασκαλία του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά” , “ Ορθοδοξία ή η ανακαίνιση του ανθρώπου”,… Έπειτα η περίοδος μετά την αποφυλάκισή μου. Συνέχισα μετά το 1970 την Φιλοκαλία, όπου είχα αρχίσει το 1947 στο Σιμπιού. Συνέχισα μέχρι τον 12ο τόμο. Επίσης δημοσίευα τη “Δογματική “σε τρεις τόμους, την “Ορθόδοξη Πνευματικότητα “και την” Αθάνατη εικόνα του Θεού”.
Έπειτα και μεταφράσεις από τους Αγ, Πατέρες με πλούσια σχόλια.

C.N.:Πρόσφατα στο Μπενγκαλόρ, στην Ινδία έλαβε μέρος η συνεδρίαση για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του «κοινοβουλίου» των θρησκειών (ιδρύθηκε στο Σικάγο το 1893), όπου συμμετείχε και η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία όντας η μόνη ορθόδοξη συμμετοχή. Μπορεί να μας χρησιμευσει;
Δ.Σ. :Δε νομίζω η ενδεχομένως θα μπορούσε να είναι ένα «κοινοβούλιο» μάχης όπου ο καθένας θα εκθέσει τη διδασκαλία του. Οι Άγιοι Πατέρες δεν συγκάλεσαν στις Οικουμενικές Συνόδους τους αρειανούς και τους νεστοριανούς. Έχουμε καταλάβει λάθος τον Οικουμενισμό. Πρέπει να παρατηρήσεις αμέσως τι λείπει σε μία διδασκαλία, που βρίσκεται η αίρεση στη διδασκαλία περί Χριστού και να κριτικάρεις.
Δεν πρέπει μόνο να λες την αλήθεια της δικής σου διδασκαλίας, αλλά και το λάθος στη διδασκαλία του άλλου.

C.N.:Ξέρω ότι έχετε φίλους καθολικούς και προτεστάντες. Πως πρέπει να είναι η σχέση μας με ανθρώπους από άλλες ομολογίες;
Δ.Σ. :Μια φυσική ανθρώπινη σχέση. Αν έχει ανάγκη για βοήθεια, τον βοηθώ. Αλλά πάντοτε μένει η αλήθεια της πίστεως. Εγώ έχω πάει σε διάφορα πανεπιστήμια, κυρίως προτεσταντικά για να εκθεσω την Ορθόδοξη Θεολογία.
Οι προτεστάντες έχουν πολλές ελλείψεις, δεν έχουν εκκλησία, ιεροσύνη, αλλά
είναι πιο ανοιχτοί δεν αντιλέγουν.
Με τους καθολικούς είναι πιο δύσκολα, εάν τους πεις ότι τους λείπει κάτι, τότε θυμώνουν και αρνούνται να συζητήσουν.

C.N.:Ποιες πιστεύεται ότι είναι οι αδυναμίες και ποια η δύναμη της Εκκλησίας σήμερα;
Δ.Σ. : Οι αδυναμίες είναι κάποιων ανθρώπων που είναι μέρος της και την εκπροσωπούν. Η Εκκλησία είναι πέρα από όλα αυτά. Αυτή ζει σ’ εμάς όταν ζούμε με ειλικρίνεια την παρουσία του Θεού. Οι αδυναμίες των ανθρώπων είναι των ανθρώπων. Σήμερα είμαστε πιο ψυχροί στην πίστη μας, δεν κάνουν όλοι οι ιερείς το καθήκον τους όπως πρέπει.
Η δύναμη της Εκκλησίας είναι η πίστη μας στο Χριστό, να Τον βιώνεις μέσω των Μυστηρίων. Η Εκκλησία μας δίνει την επίγνωση ότι ο Θεός είναι ανάμεσά μας. Ο ιερέας πρέπει να ευλογεί τα πάντα στο όνομα του Κυρίου. Και ο λαικός να τα ευλογεί μέσω της προσευχής, όταν τρώει, όταν ξυπνάει, όταν ξαπλώνει. Πάντοτε.
Η ευλογία μάς δίνει την επίγνωση ότι ο Θεός είναι παρών. Σε όλα είναι παρόν ο Χριστός – αυτό είναι το χαρακτηριστικό της Ορθοδοξίας.

C.N.: Ποιες είναι οι κατευθύνσεις η συνεισφορά του Θεολογικού έργου όπου έκαναν τόσα βιβλία σας να μεταφραστούν σε πολλές ξένες γλώσσες, χωρίς εσείς να το επιδιώξετε;
Δ.Σ. :Άγγιξα την καρδιά των δυτικών θεολόγων παρουσιάζοντας το Χριστό ως Εκείνον όπου έρχεται με αγάπη προς εμάς, άγγιξα την ευαίσθητη χορδή τους. Δεν έμεινα σε μια απλή θεωρητική παρουσίαση της Ορθοδοξίας ως μια απλή τελετουργία μεταξύ άλλων.
Εάν δεν έχεις την αποστολική διδασκαλία περί Χριστού και την αποστολική Θ. Λειτουργία, δεν έχεις τον Χριστό ολόκληρο. Η τελετουργία εκφράζει την πίστη, στις ακολουθίες της εκκλησίας εκφράζεις την πίστη στο Χριστό με όλη την πεποίθηση ότι είναι παρών.
Όταν λες ¨Κύριε ελέησον¨, πιστεύεις ότι Εκείνος έχει πολύ έλεος, αισθάνεσαι το έλεός Του.¨ Όταν λες Άγιος ο Θεός¨ αισθάνεσαι την αγιότητα Του. Την οποία την αποκτάς και εσύ. Δηλαδή είναι απαραίτητο να μας αγγίζει και εμάς ότι λέμε για το Θεό.
Προσπάθησα να εκφράσω αυτήν την παρουσία του Θεού δια της χάρης Του, των άκτιστων ενεργειών Του και τη θυσία Του.
Αυτό άρεσε, κυρίως στους δυτικούς, επειδή αυτοί έχουν απομακρυνθεί από αυτή τη ζωντανή παρουσίαση του Θεού.
Μία φορά, ήρθε ένας βαπτιστής μ’ ένα βιβλίο του Αγ. Κυρίλλου περί χάριτος και μου είπε: «Μου αρέσει που εσείς τονίσατε πιο πολύ στα λόγια σας το Χριστό. Σε μας είναι μόνο λόγια χωρίς περιεχόμενο. Είδα σε σας το περιεχόμενο της σκέψης των Αγίων Πατέρων, μιλήσατε για το Χριστό και προσπαθήσατε να αγγίξετε όλες τις χορδές της ψυχής μας».
Πιστεύω ότι αυτό ήταν.

C.N.: Ανάμεσα στους Αγ. Πατέρες υπάρχουν κάποιοι πιο αγαπητοί για σας πιο κοντινοί, που αισθάνεστε ένα εσωτερικό ταίριασμα.
Δ.Σ. :Κανένας Πατέρας δεν είναι ίδιος με τον άλλο, ο καθένας φέρνει κάτι νέο. Μου αρέσει πολύ ο Αγ. Μάξιμος ο Ομολογητής, επειδή κάνει μια έκθεση της διδασκαλίας του Χριστού. Μου αρέσει ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς επειδή παρουσίασε το μυστήριο της Θείας Χάριτος, έδειξε τι είναι κτιστή ενέργεια και τι άκτιστη ενέργεια. Μου αρέσει ο Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος επειδή έβαλε έναν τόνο βαθιά ποιητικό, στα συγγράμματα του περί Χριστού.

C.N.:Με ποιο μέρος αισθάνεστε ποιο δεμένος;
Δ.Σ. : Με το χωριό μου το Βλάντενι. Με επηρέασε πολύ. Την κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων την καταλαβαίνω όπως την έζησα στο χωριό που γεννήθηκα. Τη φύση την ατενίζω υπό το πρίσμα αυτού του ευλογημένου τόπου.

C.N.:Τι επιθυμείτε πιο πολύ τώρα;
Δ.Σ. : Τη σωτηρία μου, η αδυναμία και τα βάσανα που περνώ τώρα να με βοηθήσουν να φτάσω στη σωτηρία…
proskynitis.blogspot.gr

ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗΚΕ ΙΕΡΕΑΣ

Ο Γιούρι Σεβτσένκο πρώην υπουργός υγειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας(1999-2004) χειροτονήθηκε τον Απρίλιο του 2009 ιερέας και ιερουργεί στον Ιερό Ναό Αγ.Νικολάου στο Εθνικό Ινστιτούτο χειρουργικής Πιρόγκοφ.Ο Σεβτσένκο-σήμερα πατέρας Γεώργιος-ακολούθησε θεολογικές σπουδές για 2 χρόνια.Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1947 στο Γιακούτσκ και αποφοίτησε την Ιατρική Στρατιωτική Ακαδημία,φτάνοντας επικεφαλής σ΄αυτό το ινστιτούτο ανωτάτης εκπαίδευσης.Με προεδρικό διάταγμα το 1999 τοποθετήθηκε στη θέση του υπουργού υγείας ,ενώ εκείνη τη στιγμή θεωρούνταν ως ένας από τους καλύτερους καρδιοχειρούργους στη Ρωσία.Μόλις έγινε υπουργός ζήτησε από τον πατριάρχη Αλέξιο να κάνει αγιασμό στην έδρα του υπουργείου.Φαίνεται ότι ο υπουργός –χειρούργος τα τελευταία χρόνια άρχισε να ενδιαφέρεται για ένα άλλο είδος εγχειρησεων ‘’ανοιχτής καρδιάς’’.
www.proskynitis.blogspot.com

ΠΕΡΙ ''ΚΟΛΛΗΜΕΝΩΝ'' ΚΑΙ ''ΜΟΝΤΕΡΝΩΝ'' ΓΟΝΕΩΝ

MΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΕΡΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗΣ

Κάποιες μητέρες συζητούσαν σ΄ ένα φόρουμ για τη σεξουαλική ζωή των εφήβων. Απ’ τη συζήτηση διάλεξα δύο απόψεις οι οποίες με λύπησαν: «αργά ή γρήγορα αυτά τα πράγματα συμβαίνουν και είναι πραγματικά ένα μεγάλο γεγονός στη ζωή των εφήβων. Πιστεύω ότι ένα τέτοιο γεγονός δεν πρέπει να το επισκιάσουμε με λύπη όσο τα παιδιά ξέρουν να προστατεύονται, να κατανοούν το ένα το άλλο και να αισθάνονται ευτυχισμένα ..»

«Εγώ είμαι η μητέρα μιας δεσποινίδας 12 ετών. Να σας πω πως βλέπω εγώ τα πράγματα με τη σεξουαλική ζωή.. Πρώτα απ’ όλα εγώ συζητώ τα πάντα μαζί της … Ήδη έχουμε καλύψει τα προβλήματα που αφορούν στο σεξ, τις στάσεις, τα αντισυλληπτικά, τη γέννηση, τον αυνανισμό, τους ομοφυλόφιλους… Αυτό γιατί δεν θέλω να συζητάει αυτά τα θέματα με άλλα παιδιά και να σχηματίζει λανθασμένες απόψεις.. Οι συζητήσεις μας είναι πάντοτε σοβαρές αλλά με έναν τρόπο εύθυμο, σαν δύο φίλες έτσι ώστε να μην αισθάνεται ντροπή… Πάντοτε όταν συζητάμε της λέω ότι η απόφαση για το πότε θ’ αρχίσει τη σεξουαλική της ζωή είναι δικής της, αλλά και η ανάληψη των ευθυνών».

Τι ¨ σούπερ γονείς¨ θα πουν κάποιοι αναγνώστες, σκεφτόμενοι πόσο ηθικολόγοι και «κολλημένοι» είναι οι δικοί τους γονείς, οι οποίοι αν ήξεραν με τι ασχολούνται τα βλαστάρια τους, θα έκαναν τρομερή φασαρία.

Πριν μιλήσουμε γι’ αυτούς τους «σούπερ γονείς»να μιλήσουμε πρωτα για τους ''κολλημενους γονεις''…
 Λίγοι απ’ αυτούς ήταν πιστοί στα νιάτα τους. Οι πιο πολλοί έζησαν μια ζωή στην αμαρτία και στην ακολασία και τώρα έχουν μοναδικό σκοπό πώς να προστατεύσουν τα παιδιά από τις αμαρτίες τις οποίοι οι ίδιοι έκαναν στα νιάτα τους. 
Αλλά ακριβώς επειδή δεν έζησαν μια χριστιανική ζωή στα νιάτα τους δεν ξέρουν πώς να μάθουν τα παιδιά τους να κρατήσουν μια ισορροπία στη ζωή τους δηλ. πώς να βοηθήσουν τα παιδία να ζήσουν μια ωραία εφηβεία. Τους εκνευρίζουν με μία σειρά από όχι τα οποία φέρνουν τα’ αντίθετα αποτελέσματα. Επειδή με τη συνεχή επανάληψη αυτών των όχι, οι γονείς δεν τους βοηθούν να γνωρίσουν το Θεό. Σαν να ακούω μερικές φορές να αμύνονται « πως δε βοηθήσαμε τα παιδιά μας; Από μικρά τα παίρναμε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, κάναμε προσευχή πρωί και βράδυ … Κάναμε ότι μπορούσαμε».

«Σημαίνει ότι κάνατε κάπως λίγα..» θα τους απαντούσαν τα παιδία με λύπη στην ψυχή…
 Τα παιδία έχουν ανάγκη να δουν στους γονείς τους μοντέλα. Να δουν ότι οι γονείς τους είναι πιο όμορφοι ψυχικά από άλλους γονείς οι οποίοι ποτέ δεν εκκλησιάζονται, να αισθανθούν μια αγάπη που λείπει από άλλες οικογένειες.
Πώς θα έπρεπε να είναι ο τέλειος γονέας; Αυτό δεν το ξέρω ούτε εγώ ακόμα, ψάχνω. Και αυτό που έμαθα είναι ότι δεν πρέπει να είναι ούτε εντελώς ανεκτικός ούτε πολύ αυστηρός. Έχω ακούσει ότι μεγάλο κακό κάνουν οι γονείς οι οποίοι επιθυμούν να έχουν παιδιά όσο πιο πιστά, θέλοντας να τα κάνουν ιερείς, καλόγερους, οι καλόγριες και επιβάλλουν στα παιδιά μι α θρησκευτική ζωή πολύ αυστηρή. Συνήθως όταν μεγαλώνουν αυτά τα παιδιά και ξεφεύγουν από την επιρροή των γονιών τους, πέφτουν με τα μούτρα στην αμαρτία.

Αν έχετε τέτοιους γονείς οι οποίοι πήραν το ρόλο του οικιακού ιεροεξεταστή, θα είναι κάπως δύσκολο να ξεπεράσετε τη μπάρα που έχουν βάλει ανάμεσα σε εσάς και το Χριστό.. Αλλά πάρτε τη ζωή στα σοβαρά. Μπορείτε να ξεπεράσετε αυτή τη μπάρα.. Κι αν η ζωή σας είναι καθαρή ίσως βαρεθούν να σας βάζουν χειροπέδες και να καταλάβουν ότι χρειάζεστε και ελευθερία. Και αναφέρθηκα πρώτα στους γονείς ιεροεξεταστές για να καταπραΰνω τη λύπη που μου προξένησαν οι «μοντέρνες» ιδέες που ανάφερα στην αρχή του άρθρου. 

Τα λόγια της μητέρας της 12χρονης με άφησαν άφωνο. Κι αν συζητούν για όλα αυτά από τώρα σε δέκα χρόνια τι θα έχει να της πει; 
Θα ζητήσει από την κόρη της να παραβρίσκεται και αυτή σε ομαδικά όργια στα οποία συμμετέχει για να διαπιστώσει αν όλα διεξάγονται σύμφωνα με τους κανόνες υγιεινής και τα ειδικά εγχειρίδια;
Έχω ακούσει για πολλούς παράξενους γονείς, παράξενους από τη χριστιανική οπτική, μιας και για το σύγχρονο ειδωλολατρικό κόσμο είναι φυσιολογικοί. Εφόσον λοιπόν υπάρχουν πολλοί γονιοί οι οποίοι δεν είναι ικανοί θα δώσουν μία ηθική αγωγή στα παιδία τους, εγώ θα παρακαλέσω αυτούς τους νέους
«Μην ακούτε αυτά που σας λένε οι γονείς σας αναφορικά με αυτά τα θέματα . Αν τους ακούσετε θα χάσετε την ψυχή σας …» Τέτοιοι άνθρωποι φέρουν ανάξια το όνομα του γονιού….Αγοράζουν στα παιδία τους τα πάντα, αλλά τους στερούν το πιο σημαντικό την ψυχική ομορφιά…

Και τον καιρό που ήμουν καθηγητής Θεολόγος και δίδασκα έβλεπα γονιούς να πλησιάζουν την Εκκλησία χάριν στα παιδιά τους… Αυτοί οι γονιοί αναγνώρισαν τις ψυχικές τους ελλείψεις και δεν ντράπηκαν να τους καθοδηγήσουν τα παιδία τους στην Εκκλησία … Αλλά είδα και πολλούς (γονιούς) εντελώς αρνητικούς σε ότι έχει σχέση με την Εκκλησία. Γονείς οι οποίοι αφήνουν τα παιδιά τους να κάνουν του κεφαλιού τους, σε μια ηλικία όπου η ηθική διαπαιδαγώγηση αφήνει βαθιά τα ίχνη της

Ένας από τους λόγους είναι ότι οι ίδιοι κάνουν μια ανήθικη ζωή… 
Μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων είναι η εικόνα δυο αδελφιών – το αγόρι ήταν τεσσάρων ετών και το κορίτσι μερικά χρόνια πιο μεγάλο – τα οποία προσπαθούσαν να κάνουν σεξ κοντά σ΄ ένα θάμνο στο πάρκο. Επειδή ήταν μικροί δεν κατάφερναν κάτι σπουδαίο. Εγώ και η παρέα μαζευτήκαμε γύρω τους και αυτοί δυσαρεστημένοι που τους χαλάσαμε το παιχνίδι σηκώθηκαν. 
Τι κάνετε εκεί; Τους ρωτήσαμε. 
Παίζουμε το γιατρό απάντησαν.
 Και που ξέρετε πως έτσι παίζετε; 
Το ξέρω – είπε το κορίτσι – επειδή όταν φεύγει ο μπαμπάς, έρχεται σπίτι ο γιατρός και έτσι κάνει με τη μαμά. Και τώρα βγήκαμε έξω γιατί είναι στο σπίτι ο γιατρός…

Θέλησαν και άλλα παιδιά να παίξουν το γιατρό με το κορίτσι αλλά εκείνο δεν ήθελε. Μάλλον η συνείδησή της τής έλεγε ότι αυτό που κάνει δεν είναι και τόσο καλό. Δε νομίζω ότι χρειάζονται πολλά επιχειρήματα για να δείξω ότι όταν οι γονείς κάνουν μία ανήθικη ζωή τα παιδιά δεν πρέπει ν’ ακούν τις συμβουλές τους. Ακόμη κι αν το κάνουν με «αγάπη».
Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου οι γονείς δίνουν στα παιδιά τους απόλυτη ελευθερία να κάνουν ότι θέλουν επειδή ως παιδιά έζησαν απόλυτη τραυματικές εμπειρίες από γονείς πολύ αυστηρούς. Και γι’ αυτό τώρα λένε στα παιδιά τους: «Κάντε ότι θέλετε, εμείς δεν σας στερούμε την ελευθερία».

Κανείς δε λέγει ότι πρέπει να στερήσουμε την ελευθερία στους νέους. Αλλά οι νέοι έχουν ανάγκη από διαπαιδαγώγηση. Αλλιώς ακολουθούν λάθος δρόμους. Και τότε οι γονείς τραβούν τα μαλλιά τους που δεν τα διαπαιδαγώγησαν όπως έπρεπε. Οι γονείς πρέπει να βρουν τη ¨μέση οδό¨ Ούτε συνέχεια ¨ όχι¨ ούτε όμως να κάνουν του κεφαλιού τους… Δυστυχώς ο διάβολος προτρέπει τους γονείς όλο και πιο επίμονα να μην ανακατεύονται στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Ναι ο διάβολος, ο μεγάλος χειραγωγός ενός μέρους των Μ.Μ.Ε.

Και τελειώνω με την ερώτηση :Πρέπει οι χριστιανοί γονείς να δίνουν χριστιανική αγωγή στα παιδιά τους;
Δύσκολη απάντηση σε μια τόσο σημαντική ερώτηση. Βέβαια την απάντηση μπορούν να τη δώσουν οι έμπειροι πνευματικοί μας. Και εγώ θα επαναλάβω την απάντηση που άκουσα από γονείς και πνευματικούς.
«Η σεξουαλική αγωγή πρέπει να γίνεται στη Χριστιανική οικογένεια με πολλή διάκριση. Τα παιδιά μας δε ζουν σε μια γυάλα. Μόνο που το περιβάλλον που ζουν τα παιδιά και ο ψυχικός χαρακτήρας του κάθε παιδιού είναι διαφορετικός. Με καθένα από τα παιδιά θα πρέπει οι Χριστιανοί γονείς να εφαρμόσουν διαφορετική μέθοδο, αφού συμβουλευτούν τον πνευματικό τους… Να καταλάβουν ότι αν λένε πολλά στα παιδιά θα εξάψουν τη φαντασία τους, ενώ αν δε μιλούν καθόλου στα παιδιά θα ψάξουν αλλού τις απαντήσεις. Σ’ αυτούς που θεωρούν της αμαρτία αρετή.

Μετάφραση από το βιβλίο του Danion Vasile΄Αμαρτίες νέες, αμαρτίες παλιές΄/proskynitis.blogspot

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΛΑΥΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΡΑΝΤΟΝΕΖ

 

Η Λαυρα του Αγιου Σεργιου του Ραντονεζ,γνωστη και ως λαυρα της Αγ.Τριαδος είναι ένα από τα πιο σημαντικα μοναστηρια της Ρωσιας και κεντρο της Ρωσικης Ορθοδοξιας.Ιδρυθηκε το 1345 από τον Αγιο Σεργιο του Ραντονεζ(1322-1392) του οποιο το λειψανο βρισκεται εκει.Η Λαυρα βρισκεται στην πολη Σεργκιγιεβ Ποσαντ (γνωστο στον σοβιετικο κοσμο ως Ζαγκορσκ)

Στην αρχη δεν ηταν παρα μια μικρη ξυλινη εκκλησια,απομονωμενη από τον κοσμο,όμως η περιοχη αρχισε να εξελισσεται ραγδαια.Ο Αγιος Σεργιος αρχισε την μοναστικη του ζωη ως ερημιτης,όμως αναγκαστηκε να γινει πνευματικος οδηγος οσων ειχαν μαζευτει γυρω του.

Το 1355 εισηγαγε ένα τυπικο οργανωσης στο μοναστηρι,πραγμα που βοηθησε στη γρηγορη αναπτυξη του.Αυτη την περιοδο χτιστηκαν τα πιο παλια από τα κτιρια της μονης όπως ο φουρνος και η τραπεζα.Το τυπικο του Αγ.Σεργιου το εφηρμοσαν σε περισσοτερα από 400 μοναστηρια στη Ρωσια,πολλα από τα οποια τα ιδρυσαν μαθητες του.Αναμεσα τους αναφερουμε τις μονες Σολοβετσκι,Κυριλωβ και Σιμονοβ.
Ο Αγιος Σεργιος ανακυρυχθηκε προστατης-αγιος της Ρωσιας το 1422.Το λειψανο,τον οποιον εχτισαν Σερβοι οι οποιοι ειχαν βρει καταφυγιο στο μοναστηρι μετα τη μαχη του Κοσοβου.Στα Ν.Α του ναου είναι τοποθετημενο το λειψανο του Αγιου 

.Η εκκλησια είναι ασπρη με χρυσους τρουλους ,ενώ οι πιο πολλες εικονες είναι αγιογραφημενες από τον Αndrei Rubliov

Μια αλλη σημαντικη εκκλησια της Λαυρας είναι η Κοιμηση της Θεοτοκου.Το χτισιμο της τελειωσε το 1585 μετα από 26 χρονια εργασιας.Το χτισιμο της ξεκινησε ο Ιβαν ο Τρομερος ως ενδειξη μετανοιας για τον φονο του γιου του.Εχει ως μοντελο την εκκλησια της Κοιμησεως του Κρεμλινου,αλλα είναι μεγαλυτερη απ’αυτην.Κοντα στη δυτικη θυρα βρισκεται ο ταφος του Μπορις Γκουντουνωφ,ο μονος τσαρος που δεν είναι θαμμενος στο Κρεμλινο ή στον Ι.Ν.Αγ.Πετρου και Παυλου στην Αγ.Πετρουπολη .

Εκει βρισκονται και τα λειψανα των Αγιων Ιννοκεντιου και Μαξιμου του Γραικου.
Απεναντι από το τειχος βρισκεται ο Ι.Ν. της Αγ.Παρασκευης.Ακομη υπαρχουν ο Ι.Ν.Αγ.Πνευματος χτισμενος από τον Ιβαν τον Τρομερο ο Ι.Ν.Αγ.Ιωαννου του Βαπτιστου και της Παναγιας του Σμολενσκ.Το 1550 ο ξυλινος φραχτης που εκλεινε περιμετρικα τη μονη αντικατασταθηκε από ένα ισχυρο πετρινο τειχος μηκους 1,5χλμ.Χαρη σ’αυτό το τειχος η μονη αντεξε στην επιθεση των Πολωνων το 1608 η οποια κρατησε 16 μηνες.Η εξωτερικη θυρα εχει ακομη τα σημαδια απ’αυτην την δοκιμασια.Απο το 1742 λειτουργει στη μονη Θεολογικο Σεμιναριο το οποιο από το 1814 αντικατασταθηκε από Εκκλησιαστικη Ακαδημια.Μεχρι το 1983 ηταν εδρα του Ρωσικου Πατριαρχειου.

Μετα από έναν χρονο η εδρα μεταφερθηκε στη Μονη Ντανιλοφσκι.Η αυτοκρατειρα Ελισαβετ εχτισε και το περιφημο καμπαναριο
,σε στυλ μπαροκ βαμμενο με μπλε και ασπρο χρωμα.Με 88 μετρα υψος,ηταν το πιο ψηλο κτιριο στη Ρωσια στα τελη του18ου αιωνα.
Το 1930 οι καμπανες της μονης καταστραφηκαν από τους κομμουνιστες μαζι με την περιφημη καμπανα του τσαρου βαρους 85 τονων.Απο το 1993 είναι μνημειο Ουνεσκο.

Π.ΣΟΦΡΩΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ-Η ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΕΚΑΨΕ ΤΟΝ ΠΑΓΕΤΩΝΑ

Αυτή η ιστορία άρχισε πριν 45 χρόνια, όταν ο Θεός έστειλε κάποιον ν’ ανάψει φωτιά σ’ ένα Παγετώνα. Ήταν ένας παγετώνας μεγάλος και όμορφος αλλά ωστόσο παγετώνας. Για έναν ορθολογιστή αυτό είναι το άκρον άωτον της ανοησίας ( να βάλεις φωτιά στο νερό και ν’ αρχίσει να καίει ) ενώ αυτό το πράγμα ένας τρελός το πιστεύει.
Οι αρχές του Παγετώνα ούτε που έδωσαν πολλη σημασία στον Τρελό. Βρήκε ο Άνθρωπός μας μια απόμερη γωνία στην άκρη του παγετώνα για να μην ενοχλεί κανένα. Έτσι ασχολούμενοι με την παγίωση του κράτους του παγετώνα άφησαν τον τρελό ήσυχο για πολλά χρόνια.
Όταν μετά από πολλά χρόνια τον θυμήθηκαν σκέφτηκαν να πάνε να δουν τι κάνει ο τρελός και η φωτιά του και τον επισκέφτηκαν. Φτάνοντας στην άκρη του παγετώνα όπου ο Τρελός είχε φτιάξει μια μικρή καλύβα με τη βοήθεια κάποιων νέων, έμειναν λίγο έκπληκτοι όταν είδαν τη φλόγα να καίει. Αλλά δεν είχαν καταλάβει ότι πέρασαν τόσα πολλά χρόνια και δεν έδωσαν μεγάλη σημασία. Έτσι από ευγένεια τον ρώτησαν τι κάνει, πως αισθάνεται και λίγο ειρωνικά μ’ έναν αέρα ανωτερότητας του είπαν : πρόσεχε με αυτήν τη φωτιά που άναψες στο νερό μην κάψεις όλο τον παγετώνα επειδή ….. ο νόμος είναι νόμος.
Ο Γέρος αφού τους ευχαρίστησε που ήρθαν μέχρι εκεί μ’ ένα χαμόγελο τους είπε : « Ελπίζω να είστε κοντά όταν πιάσει φωτιά όλος ο παγετώνας, γιατί δεν ξέρω πως θα σβήσετε το νερό που θα μετατραπεί σε φωτιά ». αυτοί γέλασαν αν και δεν κατάλαβαν το αστείο, λέγοντας ο ένας στον άλλο : « λόγια Τρελού ….»
Αλλά ο Τρελός, όταν αυτοί έφυγαν, ευχαρίστησε το Θεό που δεν πρόσεξαν τι είχε συμβεί, ούτε ότι είχαν περάσει τόσα χρόνια απ’ όταν ήρθε, επειδή αυτός είχε μιαν άλλη αντίληψη του χρόνου.
Για εκείνον ο χρόνος σήμαινε τη δυνατότητα να ενωθείς με τον αιώνιο Θεό. Γι’ αυτό ποτέ δεν είπε σε κανένα ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ, επειδή γι’ αυτόν ο χρόνος δεν ήταν χρήμα, αλλά αγκαλιάζοντας με την φλόγα του τον καθένα απ’ αυτούς που η καρδιά τους, τους έσπρωχνε να τον γνωρίσουν, έλεγε : « Ο χρόνος είναι ο καρπός της αγάπης, ας γευτούμε αυτόν τον καρπό » και επειδή είχε πολλή αγάπη έλεγε : « Η αγάπη ποτέ δεν έχει χρόνο, επειδή συνεχώς είναι απασχολημένη να σε πάρει πέρα από το χρόνο ».
Πρέπει να ξέρετε ότι αυτός ο Τρελός δεν ήταν σαν τους άλλους τρελούς, αλλά είχε σαν δάσκαλο στα της τρέλας έναν πιο Τρελό, που είχε μάθει την τρέλα του σταυρού από τον Τρελό των τρελών. Ενώ η φλόγα που είχε φέρει μαζί του στον Παγετώνα δεν ήταν μια συνηθισμένη φλόγα, αλλά ήταν μια ειδική φωτιά που είχε λάβει από τον Δάσκαλό του ο οποίος με τη σειρά του την είχε λάβει από τον Τρελό των Τρελών. Τ’ όνομα αυτής της φλόγας που καίει και στο νερό είναι – Η ΦΩΤΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.
Γι’ αυτό ο Γέρος χαμογελούσε επειδή οι παγετομανείς δεν ήξεραν ότι ο Τρελός είχε ανάψει μια φωτιά που έκαιγε εσωτερικά.
Έτσι δεν είδαν πολλά πράγματα στην επιφάνεια αλλά μόνο έναν τρελό και μια φλόγα να τρεμολάμπει, αλλά η οποία εσωτερικά είχε λιώσει ένα μεγάλο μέρος του Παγετώνα.
Αλλά εκεί συνέβαιναν θαυμαστά πράγματα : ο πάγος γινόταν νερό και το νερό με μια μυστηριώδη δύναμη γινόταν φλόγα η οποία καίγοντας έφτιαξε υπόγεια τούνελ, λιώνοντας τον Παγετώνα σιγά – σιγά.
Μετά από χρόνια οι μεγάλοι του Παγετώνα κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά με το πείραμα του Τρελού και έστειλαν την πυροσβεστική και την αστυνομία, αλλά αυτοί δεν είδαν κάτι σπουδαίο παρά μια φλόγα λίγο πιο μεγάλη και γύρω από το γέρο μερικοί άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, πιθανόν τρελοί και αυτοί που τον άκουγαν με αγάπη και σεβασμό. Ενώ στη θέση της καλύβας είχαν φτιαχτεί τώρα με την άδεια των αρχών βέβαια καινούργια κτίρια.
Τους έλεγξαν αν έχουν πληρώσει τους φόρους, έλεγξαν τα δωμάτιά τους και δεν βρήκαν τίποτα εκτός απ’ τ’ ότι …….. ήταν όλοι τους πολύ συμπαθητικοί.
Κι όλο ερχόταν κόσμος και είχε γίνει πια γνωστό ότι στο Tiptree village, ένας τρελός είχε φυτέψει στον πάγο ένα σπόρο φωτιάς και ότι τώρα είχε μεγαλώσει ένα δέντρο κάτω από τον Παγετώνα, ενώ στην κορυφή του δέντρου (Tiptree) υπήρχε μια μεγάλη φλόγα. Έτσι αποφάσισαν να στείλουν πυροσβέστες ξανά να σβήσουν την φωτιά, να κόψουν το δέντρο και να πάρουν τον γέρο. Αλλά είχαν φτάσει πολύ αργά, επειδή τον γέρο τον είχε πάρει Κάποιος Άλλος, πριν απ’ αυτούς, ενώ το δέντρο όντας από φωτιά και με ρίζες απλωμένες κάτω από τον Παγετώνα, δεν είχαν πώς να το κόψουν, ούτε πώς να το σβήσουν τόσο νερό που συνεχώς μεταμορφωνόταν σε φωτιά.
Έτσι συνέταξαν μια αναφορά στην οποία σημείωσαν ότι , είχε ακουστεί για τη φωτιά είναι αλήθεια αλλά δεν πρέπει ν’ ανησυχούν διότι :
1) Η φωτιά αυτή μη όντας υλική δεν καίει αυτό που ενδιαφέρει την Κυβέρνηση, αλλά μόνο πράγματα μη υλικά, όπως οι ψυχές, συνεπώς κανένα πρόβλημα.
2) Το συγκεκριμένο δέντρο, ακόμα κι αν είναι από φωτιά και καίει συνεχώς υπόγεια, ο Παγετώνας είναι τόσο μεγάλος που δεν πρέπει ν’ ανησυχούμε.
3) Οι άνθρωποι που μένουν εκεί είναι πολύ ευγενικοί και συμπαθητικοί, αν και έχουν κολλήσει την τρέλα του γέρου.
Επιπλέον ο μεγάλος αριθμός ξένων που επισκέπτονται το μέρος μόνο κέρδος
φέρνει στον Παγετώνα μας.
4) Ενώ ο γέρος που έφερε τη φωτιά και την έσπειρε στον Παγετώνα, πέθανε. Αυτοί λένε ότι ζει και ότι είναι μεγάλος άγιος. Αλλά ξέρετε ….. λόγια τρελών.
Υπέγραψαν την αναφορά κι έφυγαν.
Λίγα χρόνια μετά απ’ αυτούς επήγαμε εμείς. Ήρθαμε επειδή είδαμε από μακριά τη λάμψη της φλόγας του Παγετώνα την οποία βλέπουν μόνο όσοι έχουν καταλάβει ότι έχασαν το δρόμο.
Φτάνοντας εδώ είδαμε κι εμείς το θαυμαστό δέντρο της φωτιάς αλλά και τον Γέρο εν ταπεινώσει στην κορυφή του δέντρου ( Tiptree ) λάμποντας σαν ένα αστέρι, δίνοντας ζωή σ’ ένα άλλο αστέρι και σ’ άλλο ένα, αγκαλιάζοντας τα με τα κλαδιά του που έμοιαζαν με χέρια και παρηγοριτική αγκαλιά, λέγοντας σ’ όλους : αγαπάτε αλλήλους γιατί η αγάπη θα μας πάει στον Παράδεισο όπου σας περιμένω.
Τώρα είναι η στιγμή να κλείσουμε αυτή τη διήγηση για τον πατέρα Σοφρώνιο και τη μονή του Εσσεξ στη Μεγάλη Βρετανία και ν’ αποχαιρετήσουμε τους αδελφούς και τις αδελφές της μονής. Και αν ερμηνεύσουμε τ’ όνομά του χωριού όπου βρίσκεται το μοναστήρι – Tollshunt Knight – δηλ. οι ιππότες του πηγαδιού του Tolle, τότε δεν θα σας πούμε « goodbye Tollshunt Knight » αλλά « Goodbye Siluanriver Knight ».

Ιερ.Dionisie Ignat περιοδικό ''Lumea Monahilor''/proskynitis.blogspot.

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ(3)

Πήγε ένας χριστιανός στον πνευματικό του.
- Πάτερ, εδώ και λίγες εβδομάδες αισθάνομαι πολύ καλά, δεν είχα καμία θλίψη και πειρασμό. Αυτό είναι καλό ή κακό;
- Όταν δεν έχεις πειρασμούς σημαίνει ή ότι οι δαίμονες σ’ άφησαν ήσυχο επειδή τους υπηρετείς χωρίς να σε πειράζουν ή ότι ο Θεός σου παραχωρεί μια περίοδο ησυχίας για να συνέλθεις. Αλλά μην περηφανευτείς επειδή τότε η χάρη του Θεού φεύγει από εσένα. Ο Θεός το επιτρέπει αυτό όχι για τις αρετές μας, αλλά επειδή είμαστε αδύναμοι. Αν ήσουν τώρα έτοιμος για μεγάλη δοκιμασία ο Θεός θα στην έστελνε. Αλλά πολλές φορές αν και νομίζουμε ότι είμαστε έτοιμοι για μεγάλες πνευματικές μάχες, ο Θεός γνωρίζει καλύτερα την ψυχή μας Εκείνος ξέρει ότι αν νικήσουμε τώρα σε μια δύσκολη πνευματική μάχη ίσως θα περηφανευόμασταν ή ότι αν θα είχαμε μια δοκιμασία, μια μάχη η οποία δεν είναι απαραίτητη ίσως στην επόμενη δοκιμασία να μην είχαμε την δύναμη ν’ ανταπεξέλθουμε.

Ο ίδιος είπεν˙ όταν ευρίσκεσαι εις ειρήνην και δεν πολεμεισαι, τότε περισσότερον να ταπεινώνεσαι˙ μήπως αν εισχωρήση ξένη χαρά καυχηθώμεν και παραδοθώμεν εις πόλεμον˙ διότι πολλάκις ο Θεός ένεκα των αδυναμιών μας, δεν παραχωρεί να παραδοθώμεν, δια να μη απολεσθώμεν.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΕΥΡΕΣΗΣ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΠΡΑΖΙ

Ο άγιος ιεράρχης Θεοδόσιος του Μπράζι ήταν μητροπολίτης Μολδαβίας και πέθανε ως μάρτυρας όταν οι Τατάροι ήρθαν στην σκήτη Μπράζι, το 1694. Οι Τατάροι τον βασάνιζαν για να μάθουν που είναι κρυμμένα τα κειμήλια της σκήτης και όταν αρνήθηκε να τους πει τον αποκεφάλισαν. Ανακυρήχθηκε άγιος από τη Ρουμανική Ορθόδοξη εκκλησία το 2003 και η μνήμη του εορτάζεται στις 22 Σεπτεμβρίου.
Κατά τη διάρκεια της ταραγμένης ιστορίας της Μολδαβίας τα άγια λείψανα του μητροπολίτου Θεοδοσίου βρέθηκαν κατά τρόπο θαυμαστό, χάθηκαν και ξαναβρέθηκαν στις μέρες μας.

Η πρώτη εύρεση των λειψάνων έγινε το 1842 όντας αυτόπτης μάρτυρας ο Αγ. Αντύπας του Καλαποντεστι, ο οποίος τότε ήταν δόκιμος μοναχός. Ας δούμε τι μας διηγείται:
« Πριν ο αρχιμανδρίτης Δημήτριος γίνει ηγούμενος στη Μονή Μπράζι έζησε σκληρή ασκητική ζωή σ’ ένα μεγάλο δάσος, όπου κατά θαυμαστό τρόπο βρήκε θαμμένο ένα δοχείο με χρυσά νομίσματα.
Στο δοχείο βρήκε και μια σημείωση όπου έλεγε ότι αυτά τα χρήματα είναι του Θεοδοσίου, ο οποίος τα είχε κρύψει προβλέποντας το μαρτυρικό του τέλος στα χέρια των Τατάρων. Ακόμη έλεγε ότι όποιος τα βρει είναι υποχρεωμένος να χτίσει μια μονή και τρεις σκήτες και ότι όταν τελειώσει την τρίτη σκήτη θα βρεθούν τα λείψανά μου.

Γνωστοποιώντας αυτό το θαυμαστό γεγονός στο Μητροπολίτη Ιασίου ο Δημήτριος παίρνει ευλογία να εκπληρώσει την τελευταία επιθυμία του μακαρίου μητροπολiτου. Έχτισε μια μεγάλη εκκλησία και αφού τελείωσε και την τρίτη σκήτη αποφάσισε να σκαφτεί στον κήπο για να ετοιμάσει ένα δικό του μνημα. Επειδή όμως ο λάκκος που είχε διατάξει να σκάψουν καταστρέφονταν αποφάσισε να είναι και ο ίδιος παρών όταν θα σκάψουν. Σκάβοντας βρήκαν το φέρετρο με τ’ άγια λείψανα. Αξιώθηκα να τα δω με τα ίδια μου τα μάτια και να τα προσκυνήσω, ενώ ανέδιδαν μια εξαίσια ευωδία.

Στις 6 Μαΐου 1842 το λείψανο του Αγίου θάφτηκε στο υπόγειο παρεκκλησίου. Το κεφάλι του αγίου φυλάγονταν στο Άγιο Βήμα της μονής μέχρι το κλείσιμό της από τους κομμουνιστές.

Οι ντόπιοι θυμούνται ότι στην ανατολική πλευρά έβλεπαν τις νύχτες ένα μπλε φως και όλοι σκέφτονταν ότι εκεί κρύβεται κάτι πολύτιμο. Μετά το 1989 όταν η σκήτη ξανάνοιξε, σκάβοντας στο υπόγειο παρεκκλήσιο, στις 30 Μαρτίου 2000 βρέθηκαν τα λείψανα του Αγίου Ιεράρχου Θεοδοσίου μητροπολίτου Μολδαβίας.

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ ΔΙΑ......ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Από το βιβλίο του Danion Vasile ''Pacate noi,pacate vechi'' 

  Πολλά παιδιά και νέοι γοητεύονται από τον κόσμο των μεγάλων.
¨Όταν ένας πιτσιρίκος αρχίζει να καπνίζει νομίζει ότι είναι πιο σημαντικός από τους φίλους του και ότι τα κορίτσια τον προσέχουν. Δε λογαριάζει ότι το κάπνισμα του καταστρέφει την υγεία, ότι ίσως μετά από χρόνια μετανιώσει για το ότι άρχισε το κάπνισμα, αλλά σημασία γι’ αυτόν έχει ότι είναι ο «πιο δυνατός».
Με τον καιρό θα καταλάβει ότι ήταν «τζάμπα μάγκας».Και ότι τα κορίτσια που εντυπωσιάστηκαν από το «κατόρθωμα» ήταν πολύ «φθηνές» φίλες. Έτσι ήταν χωρίς νόημα. Μόνο που ο καιρός δε γυρίζει πίσω…

  Σήμερα υπάρχουν τόσα έργα και περιοδικά ακατάλληλα για ανηλίκους. Και ωστόσο αυτοί ψάχνουν κι αν πέσουν στα χέρια τους τα καταβροχθίζουν σαν κανίβαλοι. Γιατί επειδή θέλουν εμπειρίες όσο πιο δυνατές. 

Έζησα κι εγώ ο ίδιος αυτήν τη γοητεία. Όταν ήμουν μαθητής λυκείου, είχα μια φίλη κάποια χρόνια πιο μεγάλη από μένα. Και ήμουν μαγεμένος από τον κόσμο της. Ο χρόνος που περνούσα μαζί της στη γκαρσονιέρα της με έκαναν να αισθάνομαι πιο σημαντικός από τους φίλους μου που βόλταραν στο πάρκο με τις φίλες τους.
Πως βλέπω τα πράγματα τώρα; Σαν να μου έκλεψαν ένα μέρος της παιδικής μου ηλικίας. Αν μπορούσα θα έπαιρνα ένα σφουγγάρι και θα τα έσβηνα όλα αυτά από τη ζωή μου. Και δεν είναι το μόνο.
«Ε, καλά γέρο, τώρα που τα πέρασες καλά, είναι εύκολο να κάνεις τον ηθικολόγο. Άσε μας να χαρούμε τα νιάτα μας» ακούω κάτι φωνές να μου λένε.
Σας αφήνω παιδιά. Αλλά αν θέλετε να ξέρετε στη ζωή μας πρέπει να περάσουμε διάφορα στάδια. Και αν θελήσετε να γνωρίσετε πολύ νωρίς τον κόσμο των μεγάλων, θα μπείτε σ’ αυτόν σαν κατάσκοποι.

-«Αλλά γιατί λες ότι δεν καταλαβαίνουμε τον κόσμο των μεγάλων; Εμείς καπνίσαμε και όχι μόνο καπνό, μεθύσαμε, κάναμε σεξ, τι μας ξέφυγε;»
Τίποτα, φαινομενικά τίποτα, θα μπορούσε να είναι η απάντηση. Αν ο κόσμος των μεγάλων ήταν ένας κόσμος του οποίου η μόνη αξία θα ήταν οι σαρκικές απολαύσεις, τότε πράγματι θ’ άξιζε να παλέψεις να τον γνωρίσεις πιο γρήγορα. Αν το μοναδικό νόημα της ζωής είναι η απόλαυση της σάρκας, τότε κάντο χωρίς να διστάζεις.
Μόνο που οι άνθρωποι δεν είναι ζώα… Η ζωή που μας δόθηκε από το Θεό έχει έναν υψηλό σκοπό, για να γνωρίσουμε τη χαρά και την αιώνια πλήρωση. Γι’ αυτό διαλέξτε εν γνώσει σας: η θα πασχίσετε να περάσετε όσο πιο νωρίς τα σύνορα της ηλικίας σας και να περάσετε στον κόσμο των μεγάλων και τότε θα γνωρίσετε όλη τη φθορά και τη χυδαιότητα του ή θα προσπαθήσετε να κάνετε ότι ταιριάζει στην ηλικία σας.

Είστε περίεργοι είναι αλήθεια. Αυτό γιατί οι μεγάλοι δίνουν εντύπωση ότι ο κόσμος της αμαρτίας είναι πολύτιμος. Μόνο που δεν μπορείτε να τον γνωρίσετε χωρίς ν’ αφήσει ίχνη στις ψυχές σας. Δε μπορείς να πεις ¨ θα μπω για δέκα λεπτά και θα βγω. Όχι επειδή η γοητεία του είναι μεγάλη και αν μπεις σε δένει με τις αλυσίδες του. Το ότι οι αλυσίδες είναι του διαβόλου δε φαίνεται να το προσέχει κανείς.
Έτσι τελικά οι κερδισμένοι είναι αυτοί που κρατούν τις ψυχές τους καθαρές σαν ενός παιδιού και γνωρίζουν μία αγάπη που δεν μπορούν να γνωρίσουν όσοι έφηβοι λερώνουν το σώμα τους με διάφορες διαστροφές.
Υπάρχουν και Χριστιανοί έφηβοι. Όμως δε μπορείς να μπεις στον κόσμο τόσο απότομα. Πολύ απλά επειδή η ψυχή δεν είναι ακόμη έτοιμη. Τα πάντα στον καιρό τους…
 Αν οι νέοι καταλάβαιναν ότι ο Θεός τους δίνει το παν, πιο πολύ από ότι τους δίνει ο διάβολος το σεξ, τα ναρκωτικά και άλλες μεθόδους, τότε θα φύλαγαν την ψυχή τους όσο μεγάλος κι αν ήταν ο πειρασμός. 
Άραγε γιατί στην ετικέτα των μπουκαλιών με τοξικές ουσίες δε γράφει «ακατάλληλον δι’ ανηλίκους»; Οι μεγάλοι ξέρουν ότι οι νέοι δε ξέρουν πώς να τα χρησιμοποιήσουν. Αλλά ξέρουν και το ότι αν έγραφε απάνω «ακατάλληλον δι’ ανηλίκους», μερικοί απ’ αυτούς θα το αγόραζαν από «μαγκιά». Και θα είχαμε πιο πολλά περιστατικά στα επείγοντα.

Ίσως θα έπρεπε και στα ενδύματα των αρετών να γραφεί «ακατάλληλον δι’ ανηλίκους»; Ίσως τότε οι άπιστοι παρακινηθούν να καταλάβουν ότι μένοντας μακριά από τις αρετές, μένουν μακριά από τις αληθινές χαρές και ότι έτσι ίσως αλλάξει η ζωή τους… 
Ενώ οι νέοι θα έμπαιναν στον πειρασμό να τους μιμηθούν.
Όχι οι αρετές δεν πρέπει ν’ απαγορευτούν σε κανέναν. Θα ήταν καλό όμως οι νέοι να καταλάβουν ότι αυτά από τα οποία ο Θεός θέλει να τους απομακρύνει δεν είναι ούτε πιο όμορφο, ούτε πιο καλά απ’ αυτά τα οποία ο Θεός ετοίμασε γι’ αυτούς. Να καταλάβουν ότι ο Θεός ξέρει να κάνει δώρα

proskynitis.blogspot.