«ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΝΕΣΤΟΡΕΣ;»

                           

Η αρχαία στάμνα με το αίμα του Αγίου Δημητρίου!

Η βυζαντινή μικροψηφιδωτή εικόνα του Αγίου Δημητρίου με μύρο από τον τάφο του,

τα σύμβολα των Παλαιολόγων και τις επιγραφές στο Σασοσφεράτο της Ανκόνας

 Στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη φυλάσσεται ένα από τα σημαντικότερα κειμήλια της Ορθοδοξίας. Πρόκειται για το ιερό κεράμιο, μία αρχαία στάμνα, που εμπεριέχει μέσα χώμα και αίμα από το μαρτύριο του προστάτη της πόλης.

Κατά καιρούς, είτε τυχαία είτε ύστερα από αρχαιολογική έρευνα, βρέθηκαν διάφορα φιαλίδια, τα οποία προέρχονταν από τον τάφο του Αγίου Δημητρίου. Τα φιαλίδια αυτά προορίζονταν για να διαφυλάττουν μέσα οι προσκυνητές μύρο η χώμα διαποτισμένο από το μύρο του Αγίου Δημητρίου.

  Ο προϊστάμενος του ναού Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Πέτικας κάνει γνωστό ότι η εκκλησία απέκτησε αυτό το σημαντικό κειμήλιο στις 23 Οκτωβρίου 1985 και εξιστορεί ότι η στάμνα βρίσκονταν στα χέρια της οικογένειας Σάββα, μίας παλαιάς οικογένειας της Θεσσαλονίκης, η οποία κατοικούσε από την βυζαντινή εποχή σε ένα σπίτι κάτω από το ναό του Αγίου Δημητρίου, γύρω από το σημερινό ναό του Αγίου Νικολάου. Το σπίτι καταστράφηκε ολοσχερώς από την μεγάλη
πυρκαγιά του Αυγούστου του 1917 και τότε καταστράφηκαν κι όλες οι έγγραφες μαρτυρίες σχετικά με την ιστορία της οικογένειας και την απόκτηση της στάμνας.

Προσκυνηματικό φιαλίδιο, ευλογία,

που περιέχει άγιο μύρο από το τάφο του μάρτυρα

στη Θεσσαλονίκη.

ΥΠΟΓΕΙΑ ΣΤΟΑ
  Σύμφωνα με προφορικές αφηγήσεις στο σημείο όπου ήταν το σπίτι υπήρχε και ένα μικρό παρεκκλήσι (προσκυνητάρι) μέσα στο οποίο -σε ειδική κατασκευασμένη κόγχη- βρισκόταν ένα ξύλινο κιβώτιο χρώματος βαθύ πρασίνου με παραστάσεις λουλουδιών κίτρινου χρώματος και μέσα σε αυτό φυλασσόταν η στάμνα. Στο παρεκκλήσι, μάλιστα, πήγαιναν από μία υπόγεια σήραγγα μήκους περίπου έξι μέτρων, η οποία μετά την πυρκαγιά καταστράφηκε.

 Κατά την παράδοση η στάμνα αρχικά ήταν σφραγισμένη. Μεταγενέστερα, όμως, με την προτροπή κάποιου κληρικού της οικογένειας, ανοίχτηκε και με πολύ μεγάλη φειδώ χορηγήθηκε λίγο μύρο σε ασθενείς, οι οποίοι το αναμείγνυαν με νερό και το έπιναν ύστερα από εικοσιτετράωρη νηστεία. Οι ίδιοι άνθρωποι περιέγραφαν ότι οι νοσούντες γίνονταν καλά και ενισχύονταν η πίστη τους προς τον άγιο.

Βυζαντινό εγκόλπιο λειψανοθήκη με αίμα και μύρο του Αγίου Δημητρίου.

Θησαυρός του Kαθεδρικού Ναού στο Halberstadt της Γερμανίας.

  Κατά την μεγάλη πυρκαγιά του 1917 η οικογένεια μέσα στον πανικό της να διασωθεί εγκατέλειψε γρήγορα το σπίτι, αλλά δεν εγκατέλειψε το ιερό αυτό κειμήλιο. Πρώτη τους σκέψη ήταν να διαφυλάξουν την θρησκευτική τους κληρονομιά, την στάμνα του προστάτη αγίου τους. Ετσι, λοιπόν, κατάφεραν να σκάψουν στην αυλή και να κρύψουν εκεί την πολύτιμη στάμνα. Λίγες μέρες αργότερα η Φωτεινή Χριστοδούλου -παιδί τότε- συνοδευόμενη από τον θείο της, έσκαψαν και ανέσυραν την στάμνα. Μάλιστα, από τα χτυπήματα με την αξίνα έσπασε λίγο το στόμιο, αλλά ευτυχώς οι ζημιές δεν ήταν ανεπανόρθωτες. Κατόπιν, η στάμνα μεταφέρθηκε στο σπίτι της αδελφής της Σμαρώς στην οδό Πραξιτέλους και από τότε έπαψε να είναι γνωστή η ύπαρξή της στους Θεσσαλονικείς. Ωστόσο, η επιθυμία της οικογένειας ήταν να παραδοθεί στο ναό, όταν αυτός θα έχει αποκατασταθεί.

Βυζαντινό εγκόλπιο λειψανοθήκη με αίμα και μύρο του Αγίου Δημητρίου

(έκτυπη εικόνα προτομή του Αγίου Δημητρίου νεκρού με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος,

ενώ ο κάτω χώρος περιείχε το αίμα και το μύρο του Αγίου Δημητρίου).

Με τη μεταφορά της Τίμιας Κάρας του Αγίου μεγαλομάρτυρος στη Θεσσαλονίκη στις 25 Οκτωβρίου 1978 ο τελευταίος γόνος της οικογένειας Αστερίου Παπακωνσταντίνου, Κωνσταντίνος, Δικηγόρος στην Αθήνα και γιος της Σμαρώς, ο οποίος ήταν και ο κάτοχος της στάμνας αποφάσισε να την παραδώσει ο ίδιος, ώστε να βρίσκεται μαζί με τα ιερά λείψανα του αγίου. Εντούτοις δεν πρόλαβε, αφού απεβίωσε αιφνιδίως. Η Φωτεινή Χριστοδούλου, όμως, ως η τελευταία απόγονος της οικογένειας Σάββα, αποφάσισε να εκπληρώσει την επιθυμία όλων των προγόνων της και παρέδωσε την στάμνα με το ιερό μύρο, ώστε να κατατεθεί στο ιερό κιβώριο του Αγίου.

Βυζαντινό κιβωτίδιο με μύρο του Αγίου Δημητρίου, Ιερά Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους.

ΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΚΕΥΟΦΥΛΑΚΙΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ

  
Η παλαιά οικογένεια της Θεσσαλονίκης Σάββα, οι ρίζες της οποίας χάνονται στα βάθη του αιώνα πίστευε ακράδαντα ότι η στάμνα και το ιερό μύρο που υπήρχε μέσα ήταν γνήσια. Αλλωστε, η μορφή της παλαιάς οικίας και τα γύρω από αυτήν αρχαία λείψανα επιβεβαιώνουν ότι στο σημείο εκείνο βρίσκονταν η «καταφυγή», δηλαδή η υπόγεια στοά στην οποία δίδαξε ο Άγιος. 

Μάλιστα ο Θεσσαλονικεύς αρχαιολόγος Πέτρος Παπαγεωργίου ερευνητής της Βυζαντινής Θεσσαλονίκης, στην μελέτη του «Περί αρχαίας εικόνας του μεγαλομάρτυρα Αγίου Δημητρίου του πολιούχου της Θεσσαλονίκης» το 1982 αναφέρει επί λέξει ότι «μέσα στην στάμνα φυλάσσεται αποξηραμένο αίμα του Αγίου Δημητρίου το οποίο αναμειγμένο με νερό θεραπεύει κατά την πίστη του λαού τους πυρέσσοντας, κατά την πίστη του λαού». Σήμερα το ιερό αυτό κεράμιο φυλάσσεται με σεβασμό στο σκευοφυλάκιο του ναού, μαζί με τα ιερά σκεύη και τα ιερά λείψανα των αγίων μεγαλομαρτύρων.

Τίθεται προς προσκύνηση κατά τον εσπερινό του Αγίου Δημητρίου, ενώ δεν αποκλείεται κάποια στιγμή, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, να τοποθετηθεί στο ιερό κιβώριο, όπου τίθενται τα λείψανα του προστάτη της Θεσσαλονίκης, ώστε να μπορούν να προσκυνήσουν οι εκατοντάδες πιστοί που επισκέπτονται καθημερινά τον ναό.

Αποστόλου Σπύρου.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”

 -orp.gr

Πηγή φώτο

Οι καπνισμένοι άγιοι

Πολιτισμός / Στάλες Μικρασίας....Ηλίας Λιαμής

 Τα νέα τά ΄χαμε μάθει από μέρες και, θέλαμε δε θέλαμε, τό ΄χαμε πάρει απόφαση.
Θα φεύγαμε!
 Κάποιος Τούρκος αξιωματούχος, μ΄ ευγένεια και υπομονή είναι αλήθεια, μάζεψε τους άντρες στην πλατεία του χωριού και τους εξήγησε για την ανταλλαγή των πληθυσμών. Κάτι ανέφερε για μία συνθήκη σε μία πόλη της Ελβετίας, κάποια Λωζάνη, και για κάτι προθεσμίες. Δεν καταλάβαμε πολλά αλλά το μαντάτο της μεγάλης πίκρας το καταλάβαμε.Θα φεύγαμε!

Είχαμε ξεκινήσει από μέρες τις προετοιμασίες, αλλά, τι να πάρεις και τι ν ‘ αφήσεις. Όταν ο πατέρας μάς τα εξήγησε με λόγια απλά, ένιωσα και εγώ την ανάγκη να πάρω τα δικά μου. Μα, γρήγορα το κατάλαβα. Δεν γινότανε. Κάθε σοκάκι, κάθε δέντρο, κάθε βρύση ήταν κομμάτια της ζωής μου. Πώς να ξεκουβαλήσω;

Οι μανάδες μας, αφού κλείσαν τους μπόγους και τους φόρτωσαν στα κάρα, σφουγγάρισαν, ξεσκόνισαν κι έστρωσαν καναπέδες και κρεβάτια σαν να προετοίμαζαν το σπίτι για γιορτή.
«Μη μας πουν και σκατονοικοκυραίους», είπε η θειά μου.

  Την ορισμένη μέρα μαζευτήκαμε κι όλο το χωριό πήγε στην εκκλησιά. Μοιράσαμε τις εικόνες και μικρά κομμάτια από το τέμπλο. Κοιτάξαμε για τελευταία φορά γύρω στις τοιχογραφίες με τους αγίους κι ήταν σαν να μας ρώταγαν με απορία, πού πάμε και πού τους αφήνουμε. Κάναμε να βγούμε και τότε ακούστηκε μία φωνή:
«Να βάλουμε φωτιά να μη μαγαρίσουν τους αγίους μας».

 Κι εκεί, στο κέντρο της άδειας εκκλησιάς, μάζεψαν οι άντρες στασίδια και άδεια εικονοστάσια κι άναψαν φωτιά μεγάλη. Ο καπνός, σιγά-σιγά, άρχισε να σκεπάζει τα πρόσωπα των Αγίων μέχρι που εκκλησία μαύρισε κι έγινε σα μνήμα.
Φεύγοντας, γύρισα να κοιτάξω τον καπνό π΄ ανέβαινε ψηλά. Κι ήταν σαν να ταξίδευαν μαζί του οι σκεπασμένοι από την κάπνα άγιοί μου για ένα ταξίδι τους προς την ουράνια πατρίδα τους, ξεριζωμένοι και αυτοί όπως κι εμείς.

Πηγή φωτογραφίας: άρθρο στην ιστοσελίδα: www.orthodoxianewsagency.gr, με τίτλο: Σαράντα ιερά κειμήλια-εικόνες από τη Μικρά Ασία στον Άγιο Νικόλαο Σπλάντζιας Χανίων

“Πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν ου φεισόμεθα της ζωής ημών”, είπε ο τελευταίος Βυζαντινός Αυτοκράτορας συνεχίζοντας το “Μολών Λαβέ” και προοιωνίζοντας το “ΟΧΙ”.

“Χαρίζεται Ιστορία
εντελώς αδιάβαστη
σε χρυσούς τόμους
μαζί με τους ανά τους αιώνες ιερούς αγώνες των ηρώων της
λόγω μετακόμισης των κάποιων κληρονόμων της στην ύβρη…” Ν.Π.

   Mεγάλο καμάρι είχα όταν έγινα μαθήτρια Λυκείου. Πρώτον γιατί αυτόματα ένιωσα ότι μπήκα στον διάδρομο απογείωσης της ζωής μου για το επαγγελματικό μου μέλλον- κάτι που προσεκτικά έχτιζα και συνέχεια ονειρευόμουν- και δεύτερον γιατί αντιλήφθηκα ότι ήμουν προ νέων ευθυνών, οι οποίες σηματοδοτούσαν το άλμα σε αυτή τη βαθμίδα.

  Μεταξύ αυτών (και άλλων βέβαια λόγων) υπήρχε και κάτι που το περίμενα 3 χρόνια: τη στολή της παρέλασης. Υπέροχο σετ, σικάτο και all time classic, που παρέπεμπε σε δωρική πολυτέλεια λόγω της ακριβής λιτότητάς του. Μόλις πρωτοφόρεσα την γκρι κασμιρένια φούστα μου, το γκρι μοχέρ πουλόβερ, με το άσπρο πουκάμισο και την μαύρη, χαμηλοτάκουνη γόβα, με κατέκλυσε ένα συναίσθημα αναγωγής στη σφαίρα της… δεσποσύνης. 

 Όταν δε, βγήκα στο δρόμο για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, άκουγα τα τύμπανα της παρέλασης –των οποίων στο σχολείο μας μπροστάρισσα ήταν η

Μέσα στην χορεία των Αγίων.... αντικρίζεις την αληθινή "νεότητα"...

  Θυμάμαι ότι από μικρό παιδί, όλοι, συγγενείς, δάσκαλοι, φίλοι, μου έλεγαν ότι στη ζωή θα πρέπει να έχουμε πρότυπα, προκειμένου η πορεία μας να φωτίζεται και να ψηλαφείται από οράματα και πεποιθήσεις που θα μετατρέψουν την βιοτη του καθενός σε μικρό... παράδεισο.
Μου υπέδειξαν πολλούς, ως πρότυπα, που προέρχονταν από διαφόρους χώρους και πού τους ακολουθούσαν στρατιές κυρίως νέων ανθρώπων.
Κι όλοι αυτοί δήλωναν... "ευτυχισμένοι" και "ελεύθεροι" (!!!!)
Όμως τελικά εκεί που επικρατούσε η "ευτυχία", απουσίαζε η πραγματική... Ελευθερία.
Κι εκεί που διαφημιζοταν η "ελευθερία " , έλειπε η γνήσια... Ευτυχία !!!

 Όταν, μετά...βρέθηκα για πρώτη φορά στο Άγιον Όρος, στην ηλικία των 19 χρόνων....και συζητώντας μ' έναν λευκασμενο μοναχό... περί προτύπων στον σύγχρονο κόσμο...δεν μου απάντησε... απλά με το δάκτυλο του μου έδειξε τους τοίχους του μεγάλου Καθολικού...που ήταν αγιογραφημενοι με τις μορφές των Αγίων.Και είχε δίκιο...!!!

Μέσα στην χορεία των Αγίων.... αντικρίζεις την αληθινή "νεότητα"... τους γνήσιους επαναστάτες, τους ασυμβίβαστους και ανήσυχους...
Αυτούς που με την καθαρότητα τους,ανέτρεψαν και τα πλέον σκοτεινά σχέδια δυναστων και ισχυρών...
Αυτούς που δεν δέχτηκαν τα ... ξυλοκέρατα του κόσμου... αλλά το μάννα του Θεού καί που δεν δελεαστηκαν από ψεύτικες υποσχέσεις αλλά άρπαξαν την ρομφαία του λόγου και του πνεύματος και κατατρόπωσαν τους δήθεν..."σοφούς" !!!
Δημητριοι και Γεωργιοι...και τόσοι άλλοι .... αξεπέραστα πρότυπα !!!
Χρόνια πολλά !!!

π.Γ.Πετρ.

Επίγραμμα του Αγίου Μαξίμου του Γραικού για τον λογχευθέντα Άγιο Δημήτριο

Επίγραμμα του Αγίου Μαξίμου του Γραικού για τον λογχευθέντα Άγιο Δημήτριο:

   "Τη λαβωματιά μου εγώ δεν Σου τη δείχνω με καύχηση, σα να έπαθα για χάρη Σου κάτι το σπουδαίο,Σώτερ,αλλά σαν μια ταπεινή μίμηση της λαβωματιάς της δικής Σου πλευράς, Σου τη δείχνω,πράγμα που βέβαια μ΄έκανε να χαίρομαι"...

Αυτά αρκούν για να μεγαλώσεις έναν ενθεωμένο άνθρωπο.

 

[...]Ένα παιδί που από μικρό άκουγε πόσο τέλειο είναι , πόσο όμορφο είναι , ότι δεν μπορεί ποτέ να είναι τελευταίο και να μην δέχεται μύγα στο σπαθί του.

Ένα παιδί που κάθε επιθυμία ήταν σαν ένα κάλεσμα στο τζίνι και έπρεπε να ικανοποιηθεί με οποιοδήποτε κόστος και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Ένα παιδί που δεχόταν μια κτητική αγάπη και η οικογένεια το θεωρούσε το καλύτερο προϊόν για να ανεβάσουμε το κοινωνιολογικό μας προφίλ «Είδατε ; Είναι άριστος μαθητής ! Καλύτερος από όλους», «Είναι η πιό όμορφη από όλα τα κορίτσια της τάξης».

Ένα παιδί που έμαθε να έχει τη μύτη ψηλά, να μην σέβεται την διαφορετικότητα, αλλά όταν τη συναντάει να την υποβιβάζει ή να γυρνάει το κεφάλι του από την άλλη.

Ένα παιδί που δεν έμαθε ποτέ να αγαπάει , να υποχωρεί , να υπομένει αλλά του μάθανε ότι ο εγωισμός και η κυριαρχία επί των άλλων είναι το καλύτερο όπλο για να πας μπροστά στη ζωή σου .

Δεν του μίλησε κανείς για Θεό γιατί πολύ απλά του μάθανε ότι Θεός είναι ο ίδιος.

Ένα τέτοιο παιδί μεγάλωσε με ένα πατέρα και μια μάνα που το θεωρούν το πολύτιμο διαμάντι του σύμπαντος κόσμου. Ότι το παιδί τους είναι το μόνο παιδί που αξίζει πρωτιές και βραβεία. Αν είσαι δάσκαλος και κάνεις παρατήρηση στο παιδί τους θα σε γδάρουν όπως τα όρνια ξεσκίζουν το θήραμα τους.

Ένα τέτοιο παιδί είναι ο αρχηγός στο σχολείο γιατί μεγάλωσε για να γίνει αρχηγός…από το σπίτι:

Ένα τέτοιο παιδί δεν ακούει και επιβάλλεται στους άλλους με τέτοια μοχθηρότητα που ο Χίτλερ φαντάζει γατάκι μπροστά του. Και αυτή την τυραννία την εκφράζει από τις τάξεις του δημοτικού.

Διαλέγει ποιοι θα παίξουν στην ομάδα του, λέει στους υποτακτικούς του ποιον θα κοροϊδέψουν, απειλεί , φωνάζει , βρίζει, χειροδικεί πολλές φορές.
Τη λέξη «Συγγνώμη» δεν την ξέρει διότι πολύ απλά δεν υπάρχει λάθος για αυτόν.

Τη λέξη «αγαπώ» την αγνοεί διότι για να αγαπήσεις πραγματικά πρέπει να ταπεινωθείς και να κάνεις χώρο στη ζωή σου που θα τη μοιραστείς με τους άλλους και όχι μόνο με κάποιους εκλεκτούς.

Eνα τέτοιο παιδί θα κάνει bullying στο σχολείο, θα είναι ο σαδιστής σύζυγος και το αφεντικό τύραννος. Είναι ένας ήδη νεκρός άνθρωπος που απλά αναπνέει ως σώμα αλλά όχι ως ζώσα ψυχή.
Όμως, δεν φταίνε τα παιδιά , φταίνε αυτοί που τα φέρνουν στον κόσμο, γιατί δεν ξέρουν γιατί το κάνουν αυτό και δεν γνωρίζουν ακόμα πως οφείλουν να τα αναθρέψουν.
Το λάθος των περισσότερων γονιών είναι το εξής : Ότι θεωρούν τα παιδιά τους δικό τους δημιούργημα και όχι δημιούργημα του δημιουργού. Και από την άλλη, κάποιοι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά τους σαν να είναι το κέντρο του κόσμου και όχι μέρος του κόσμου.
Όταν οι γονείς συνειδητοποιήσουν ότι τα παιδιά ΔΕΝ τους ανήκουν, τότε ήδη έχουν ανέβει στο πρώτο σκαλοπάτι για τη Βασιλεία των ουρανών.

Ας σταματήσουν λοιπόν μερικοί γονείς να βλέπουν τα παιδιά τους σαν προέκτασή τους και ας τα μάθουν τρία πολύ απλά αλλά χρήσιμα πράγματα :
«Να αγαπούν , να συγχωρούν, και να γονατίζουν στον Χριστό»
Αυτά αρκούν για να μεγαλώσεις έναν ενθεωμένο άνθρωπο.

ΠΗΓΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ποίημα του Ιωάννη Πολέμη, για την απελευθέρωσή της

«Διάπλασις τῶν Παίδων» ᾽Ιωάννη Πολέμη

Η Σαλονίκη ποὺ ἔσβηνε μὲ τοῦ καιροῦ τὸ διάβα
– καντήλι ποὺ τρεμόφωτο γιὰ λάδι λαχταρᾶ-
ἀποβραδίς κοιμήθηκε δυστυχισμένη σκλάβα,
καὶ τὴν αὐγούλα ξύπνησεν ἀρχόντισσα κυρά.

Τί νά ᾽βλεπε στον ὑπνο της, τί ν΄σ ‘ταν τ ονειρο της;
– Τὸν Ἅι – Δημήτρην ἔβλεπε στ’ ἄτι του τὸ γοργό,
ποὺ ροβολώντας ἔκραζε μὲ τὴ φωνὴ τῆς νιότης:
«Ἄνοιξε πόρτα τῆς σκλαβιᾶς, ἡ Λευτεριὰ εἶμ’ ἐγώ!»

Κι ἄνοιξ’ ἡ πόρτα ὀρθάνοιχτη μπροστὰ στὸν καβαλάρη
καὶ μπῆκ’ ἐκεῖνος κι ἔξαμψε σὰν τὸν αὐγερινο
κι ὑψώνοντας καὶ παίζοντας τ’ ἀστραφτερὸ κοντάρι
ἔδειξε μὲ τὸ δάχτυλο τοῦ ᾽Ολύμπου τὸ βουνό.

Ὁ ἅγιος Δημήτριος μαζί με τόν ἅγιο Γεώργιο, εἶναι τα δυό παλληκάρια τῆς χριστιανοσύνης.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

  Ὁ ἅγιος Δημήτριος μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Γεώργιο, εἶναι τὰ δυὸ παλληκάρια τῆς χριστιανοσύνης. 

Αὐτοὶ εἶναι κάτω στὴ γῆ, κ᾿ οἱ δυὸ ἀρχάγγελοι Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ εἶναι ἀπάνω στὸν οὐρανό. 

 Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τοὺς ζωγραφίζανε δίχως ἄρματα, πλὴν στὰ κατοπινὰ τὰ χρόνια τοὺς παριστάνουνε ἀρματωμένους μὲ σπαθιὰ καὶ μὲ κοντάρια καὶ ντυμένους μὲ σιδεροπουκάμισα. 

 Στὸν ἕναν ὦμο ἔχουνε κρεμασμένη τὴν περικεφαλαία καὶ στὸν ἄλλον τὸ σκουτάρι, στὴ μέση εἶναι ζωσμένοι τὰ λουριὰ ποὺ βαστᾶνε τὸ θηκάρι τοῦ σπαθιοῦ καὶ τὸ ταρκάσι πὄχει μέσα τὶς σαγίτες καὶ τὸ δοξάρι. 

 Τὰ τελευταῖα χρόνια, ὕστερα ἀπὸ τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης, οἱ δυὸ αὐτοὶ ἅγιοι καὶ πολλὲς φορὲς κι᾿ ἄλλοι στρατιωτικοὶ ἅγιοι ζωγραφίζουνται καβαλλικεμένοι ἀπάνω σὲ ἄλογα, σὲ ἄσπρο ὁ ἅγιος Γεώργης, σὲ κόκκινο ὁ ἅγιος Δημήτρης. Κι᾿ ὁ μὲν ἕνας κονταρίζει ἕνα θεριὸ κι᾿ ὁ ἄλλος ἕναν πολεμιστή, τὸν Λυαῖο. Αὐτὰ τὰ ἄρματα ποὺ φορᾶνε ἐτοῦτοι οἱ ἅγιοι, παριστάνουνε ὅπλα πνευματικά, σὰν καὶ κεῖνα ποὺ λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ντυθῆτε τὴν ἀρματωσιὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ ἀντισταθῆτε στὰ στρατηγήματα τοῦ διαβόλου. Γιατὶ τὸ πάλεμα τὸ δικό μας δὲν εἶναι καταπάνω σὲ αἷμα καὶ σὲ κρέας, ἀλλὰ καταπάνω στὶς ἀρχές, στὶς ἐξουσίες, καταπάνω στοὺς κοσμοκράτορες τοῦ σκοταδιοῦ σὲ τοῦτον τὸν κόσμο καὶ καταπάνω στὰ πονηρὰ πνεύματα στὸν ἄλλον κόσμο. Γιὰ τοῦτο ντυθῆτε τὴν πανοπλία τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ βαστάξετε κατὰ τὴν πονηρὴ τὴν ἡμέρα, κι᾿ ἀφοῦ κάνετε ὅσα εἶναι πρεπούμενα, νὰ σταθῆτε. Τὸ λοιπόν, σταθῆτε γερά, ἔχοντας περιζωσμένη τὴ μέση σας μὲ ἀλήθεια, καὶ ντυμένοι μὲ τὸ θώρακα τῆς δικαιοσύνης καὶ μὲ τὰ πόδια σας σανταλωμένα γιὰ νὰ κηρύξετε τὸ Εὐαγγέλιο τῆς εἰρήνης κι᾿ ἀποπάνω ἀπὸ ὅλα σκεπασθῆτε μὲ τὸ σκουτάρι τῆς πίστης, ποὺ μὲ δαῦτο θὰ μπορέσετε νὰ σβήσετε ὅλες τὶς πυρωμένες σαγίτες τοῦ πονηροῦ. Καὶ φορέσετε τὴν περικεφαλαία τῆς σωτηρίας καὶ τὸ σπαθὶ τοῦ πνεύματος, ποὺ εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». 

Άι-Δημήτρης (Bασίλης Pώτας)

Bοηθάει Aγιάννης και Σταυρός,
γιομίζει αμπάρι και ληνός·
κι Άι-Δημήτρης αν βοηθήσει.
το κελάρι θα γιομίσει.

Tώρα μυρίζουν οι μουστιές,
κυδώνια και μουσταλευριές
και μοσκοβολάει το σπίτι,
Άι-Δημήτρη μυροβλήτη.

Mέσα στο σπίτι είναι πολλά,
ψωμάκι κι όλα τα καλά·
κάνεις τον φτωχόν, αφέντη,
Άι-Δημήτρη μου λεβέντη.

Tώρα θ’ ανοίξουν τα σκολειά
για να σπουδάσουν τα παιδιά.
Δώσε προκοπή στη νιότη,
Άι-Δημήτρη μου στρατιώτη.

Tώρα ξωμάχοι και γεωργοί
οργώνουν, σπέρνουνε τη γη.
Bοήθα τους με το άσπρο σου άτι,
Άι-Δημήτρη ζευγολάτη.

Kαι το χειμώνα τον κακό
κάν’ τον νά ’ρθει με το γλυκό.
Σου δοξάζουμε τη χάρη,
Άι-Δημήτρη καβαλάρη.

(Από το βιβλίο: Bασίλης Pώτας, Αυγούλα, Aθήνα 1974)

Μία σπάνια φωτογραφία του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου...

Μία σπάνια φωτογραφία του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου...

Δευτέρα του Πάσχα 1978. Κατά την Λιτάνευση της θαυματουργού εικόνος 

''Αξιον Εστίν'' στις Καρυές.

πηγή

Η ιδεολογία της παιδεραστίας και τα 10 κληροδοτήματα του '68

  Το φριχτό αυτό έγκλημα έχει και πνευματικούς πατέρες. Είναι εκείνοι του γαλλικού Μάη ’68, του δικαιωματισμού, αυτοί που προβάλλονται σήμερα ως πρότυπα…

  Στις 26 Ιανουαρίου 1977 η γαλλική εφημερίδα Le Monde δημοσίευσε ένα κείμενο διάφορων τύπων που αποκαλούνταν (και αποκαλούνται και τώρα) «πνευματικοί άνθρωποι». Μεταξύ τους η Σιμόν ντε Μποβουάρ (η «μαμά» του φεμινισμού), ο Ζαν-Πολ Σαρτρ (ο υπερπροβεβλημένος «φιλόσοφος»), ο Λουί Αραγκόν («ποιητής», μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας), ο Ρολάν Μπαρτ (κριτικός λογοτεχνίας), ο Ζαν-Φρανσουά Λιοτάρ (κι αυτός «φιλόσοφος») και δεκάδες άλλοι.

  Οι προαναφερθέντες, που παρουσιάζονται σήμερα από το φαύλο σύστημα ως… τιτάνες της διανόησης -ενώ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μπουρδολόγοι*-, είχαν συνυπογράψει μια διακήρυξη υπέρ τριών παιδεραστών που είχαν σεξουαλικές σχέσεις με 12χρονα και 13χρονα παιδιά, ζητώντας να αφεθούν ελεύθεροι. Ζητούσαν επίσης να δοθεί στα παιδιά το δικαίωμα της επιλογής των σεξουαλικών σχέσεων με ενηλίκους – κάτι που σίγουρα θα ζητούσε σήμερα και ο παιδεραστής Ηλίας Μίχος.

Διαβάστε απόσπασμα από τη διακήρυξη υπέρ των παιδεραστών:
 «Στις 27, 28 και 29 Ιανουαρίου ο Bernard Dejager, ο Jean-Claude Gallien και ο Jean Burckardt θα δικαστούν για ασελγείς πράξεις με ανήλικο κάτω των 15 ετών. Συνελήφθησαν το φθινόπωρο του 1973 και παραμένουν προφυλακισμένοι για περισσότερα από τρία χρόνια. Μόνο ο Bernard Dejager επωφελήθηκε πρόσφατα από το τεκμήριο της αθωότητας.

 Τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα κρατούμενοι για τη διερεύνηση μιας απλής υπόθεσης ασέλγειας, όπου τα παιδιά δεν έχουν πέσει θύματα της παραμικρής βίας, αλλά το αντίθετο, κατάθεσαν ενώπιον των ανακριτών ότι συναίνεσαν -αν και ο νόμος προς το παρόν τούς αρνείται δικαίωμα συναίνεσης-, μια τόσο μεγάλη περίοδος κράτησης θεωρούμε ότι είναι σκανδαλώδης από μόνη της. Σήμερα κινδυνεύουν να καταδικαστούν σε μακροχρόνια φυλάκιση είτε για σεξουαλικές σχέσεις με ανηλίκους, αγόρια και κορίτσια, είτε για ενθάρρυνση και λήψη φωτογραφιών των σεξουαλικών παιχνιδιών τους.

 Πιστεύουμε ότι υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ του χαρακτηρισμού ως «έγκλημα» που χρησιμεύει στη νομιμοποίηση μιας τέτοιας αυστηρότητας και των ίδιων των γεγονότων∙ ακόμη περισσότερο μεταξύ του απαρχαιωμένου νόμου και της πραγματικότητας της καθημερινής ζωής. […]
 Τρία χρόνια για χάδια και φιλιά είναι αρκετά. Δεν θα το καταλαβαίναμε, αν στις 29 Ιανουαρίου οι Dejager, Gallien και Burckardt δεν απελευθερώνονταν».

Έχει, λοιπόν, ή δεν έχει ιδεολογική κάλυψη η παιδεραστία;

ΤΑ ΔΕΚΑ ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ’68
Άρθρο του Marcello Veneziani
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Πέρασαν πενήντα χρόνια από το '68, αλλά τις συνέπειες εκείνου του τοξικού και τόσο μηθοποιημένου νέφους που παρήγαγε, τις βλέπουμε ακόμη και σήμερα. Θα τις συνοψίσω λοιπόν σε δέκα κληροδοτήματα.

Μια από τις αρχαιότερες σωζόμενες απεικονίσεις του Αγίου Δημητρίου

Μια από τις αρχαιότερες σωζόμενες απεικονίσεις του Αγίου Δημητρίου. Ψηφιδωτό στο ναό του στην Θεσσαλονίκη (5ος αιώνας)

Δεν φρόντιζε να εφαρμόζει ως χριστιανός μόνο ό,τι θα του ήταν εύκολο, αλλά και ό,τι θα του στοίχιζε...

  Ένα χαρακτηριστικό της ζωής του αγίου είναι ότι από την πρώτη στιγμή, θα λέγαμε, που έγινε χριστιανός, δεν φρόντιζε να εφαρμόζει ως χριστιανός μόνο ό,τι θα του ήταν εύκολο, αλλά και ό,τι θα του στοίχιζε. Καθώς μάλιστα ήταν νέος, πολλά θα του στοίχιζαν. Και όμως έκανε και αυτά τα δύσκολα. 

Αυτό το βλέπουμε σ’ όλους τους αγίους. Όλοι οι άγιοι και ο άγιος Δημήτριος τηρούσαν και αυτά που φαίνονταν δύσκολα. Ο οποίος άγιος Δημήτριος τελικά δεν δυσκολεύτηκε να δώσει τον εαυτό του στο μαρτύριο, να δώσει τη ζωή του, να χύσει το αίμα του, για την αγάπη του Χριστού.

  Θα παρακαλούσα αυτή την ώρα όλους εμάς, που είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί, και οι οποίοι τελικά θέλουμε να σωθούμε, θέλουμε να κερδίσουμε τη Βασιλεία του Θεού, θα παρακαλούσα να μιμηθούμε τους αγίους όχι μόνο στα εύκολα αλλά και στα δύσκολα. Δεν είναι δηλαδή δύσκολο, π.χ., να εκκλησιάζεται κανείς. Είναι μεγάλο πράγμα να εκκλησιάζεται κανείς, αλλά δεν είναι πολύ δύσκολο. Δεν είναι δύσκολο να γιορτάζει κανείς. Είναι μεγάλο πράγμα, αλλά δεν είναι πολύ δύσκολο. Ακόμη δεν είναι δύσκολο να πάει κανείς να εξομολογηθεί, να πάει να κοινωνήσει και μάλιστα συχνά. Είναι μεγάλο πράγμα, αλλά δεν είναι δύσκολο. Δεν στοιχίζει πολύ.

"Γράμμα στο Μέτωπο" , Γ. Αθάνας

Με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου Δημητρίου και της Εθνικής Εορτής.

Ποίημα "Γράμμα στο Μέτωπο" , Γ. Αθάνας
Αναγνωστικό Δ΄δημοτικού 1953, Δ. Ζήση - Κ. Ρωμαίου
Μουσείο Ελληνικής Παιδείας

Ηρωικά Συναξάρια

Α΄ Βαλκανικός πόλεμος .Απελευθέρωση Ιωαννίνων 1912/13 . ΄΄ Αγναντεύοντας τα Γιάννενα'' .
Από Σουηδικά αρχεία .(πηγή)

Ἔγραφε ἡ τότε ἐφημερίδα Νέα Ἡμέρα στίς 21.1.1913 γιά τόν ἡρωικό θάνατο τοῦ ἀνθυπολοχαγοῦ Ἰωάννη Μαυροδήμου:

 «Μου διηγήθηκαν σήμερα μερικάς λεπτομερείας τοῦ θανάτου τοῦ ἀνθυπολοχαγοῦ Μαυροδήμου. Μοιάζει μέ ποίημα. Οἱ Μαυροδημαῖοι εἶναι μία παλαιά στρατιωτική οἰκογένεια τῆς Ἑλλάδος. Εἰς κάθε πόλεμον σκοτώνεται κι ἀπό ἕνας Μαυροδῆμος. Στό Εἰκοσιένα, στό '86, στό '97... Ὁ ἀνθυπολοχαγός Μαυροδῆμος μόλις εἶχε βγεῖ ἀπό τό στρατιωτικόν σχολεῖον. Τήν ἡμέρα πού ὁ λόχος του ἐπρόκειτο νά λάβει μέρος εἰς τήν μάχην, ἐσηκώθη πρωί, ἐξυρίσθη, ἐκτενίσθη, διέταξε καί τοῦ ἔφεραν τήν καλή του... στολή, τίς καινούργιες τοῦ τίς μπότες, τά ἄσπρα του γάντια, τέλος στολίστηκε σάν γαμπρός, ἐτράβηξε τό σπαθί καί εἶπε στούς ἄνδρας τοῦ: ἐμπρός παιδιά... Καί σκοτώθηκε ἀπό τούς πρώτους». (Ἐφημερίδα Νέα Ἡμέρα στίς 21.1.1913). Εἶναι ὁ πρῶτος πεσών ἀξιωματικός τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ, στίς 6 Ὀκτωβρίου τοῦ 1912, στούς Βαλκανικούς Πολέμους. Τέτοιες ἱστορίες ἀνήκουν στό Συναξάρι τοῦ Γένους. Εἶναι οἱ ἄγνωστοι ἥρωες, τά πολυτίμητα εἰκονίσματα τοῦ ἔθνους μας...

 Τό διάβασα στούς μαθητές μου. Αὐτό τό μικρό, λακωνικό γιά τόσο μεγάλη θυσία ἀφιέρωμα τῆς τότε ἐφημερίδας. Θυμήθηκα μιά ξεχασμένη παιδαγωγική ἀρχή. «Ὁ διδάσκων δίς διδάσκεται». Σέ τέτοια κείμενα καθρεφτιζόμαστε πρῶτα ἐμεῖς, πού τά προσφέρουμε στά παιδιά. Σηκώθηκε, στολίστηκε σάν γαμπρός γιά νά πάει, ποῦ; Στήν μάχη, στόν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος γάμο του. Στίς χαρές τῆς νύμφης του πατρίδας Ἑλλάδας. Καί θυσιάστηκε, ἔδωσε τό αἷμα τοῦ γι' αὐτήν, τόσο τήν ἀγαποῦσε.

 Καί τά παιδιά ἄκουγαν μέ συγκίνηση. Μέ χαρμολύπη. Ὑπερηφάνεια γιά τήν ἀνδρεία καί τήν λεβεντιά. Λύπη γιά τήν νιότη του. Αὐτό θέλουμε. Αὐτή εἶναι ἡ πατρίδα. Μέ τά «πάθια καί τούς καημούς τῆς» (Παπαδιαμάντης) καί μέ τίς τρανές χαρές της, τίς ἀναστάσιμες ἡμέρες τῆς ἱστορίας της. 

 Τίς Θερμοπύλες τοῦ Λεωνίδα, τήν Πύλη τοῦ Ρωμανοῦ μέ τόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο, τό Μανιάκι μέ τόν ἀρχιμανδρίτη Παπαφλέσσα, τήν Στάτιστα τοῦ Παύλου Μελά, τό μοναστήρι τῆς Παναγίας τοῦ Μαχαιρά μέ τόν Γρηγόρη Αὐξεντίου. Μοσχοβολοῦν λευτεριά αὐτοί οἱ τόποι μέ τήν θυσία τούς... ὅπως οἱ μάρτυρες καί οἱ ἅγιοι τῆς ἀμωμήτου Πίστεώς μας ἁγιάζουν τά χώματα μέ τό αἷμα τους καί τόν ἱδρῶτα τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων τους.

Έλεος με αυτούς που βρίσκονται στα σύννεφα και μια ζωή... πέφτουν. Η υποκρισία περισσεύει!

Για όσους ξεσηκώθηκαν για τους παιδοβιαστές και κουνούν λάβαρα και σημαίες, έχω να πω ότι είναι, μάλλον, τυφλοί. 

 Τυφλοί επειδή δεν είδαν τη συστηματική ηθική έκπτωση του λαού από τη Μεταπολίτευση και μετά.

  Τυφλοί γιατί δεν είδαν τα ΜΜΕ και την οργανωμένη διαστροφή που προβάλλεται εκεί, μέσα από τόσες εκπομπές και προγράμματα. 

 Τυφλοί επειδή ήδη διδάσκεται στα σχολεία ο ''έρωτας'' ανήλικων παιδιών με ενήλικους.(Οι επιστολές μου στο ΙΕΠ απλώς πετάχτηκαν εμφατικά στα όμορφα καλάθια των διαδρόμων). 

 Τυφλοί διότι η γύμνια και η υπερέκθεση του γυμνού κορμιού τόσων νεαρών κοριτσιών και αγοριών είναι τίτλος τιμής για τους γονείς. 

 Τυφλοί γιατί ο ψευτοπροοδευτισμός της κοινωνίας απέχει από την πνευματική καλλιέργεια των νέων και θεωρεί Ταλιμπανισμό την άσκηση, την προσευχή, την κάθαρση των παθών, το μέτρο. 

 Τυφλοί στην υπερσεξουαλικοποίηση των νέων, χωρίς όρια και φραγμούς. 

 Τυφλοί και στα τερατουργήματα που ''διδάσκουν'' συμπλεγματικοί ''συνάδελφοι'' στα μαθήματα της Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης.
Έλεος με αυτούς που βρίσκονται στα σύννεφα και μια ζωή... πέφτουν. Η υποκρισία περισσεύει!

Ν.Τ.Facebook

Η σπάνια εικόνα του ένθρονου Αγίου Δημητρίου που κρατά στην αγκαλιά του τον Εσταυρωμένο.

Η σπάνια εικόνα του ένθρονου Αγίου Δημητρίου που κρατά στην αγκαλιά του τον Εσταυρωμένο.

Ζαγοροχώρια - Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου στα Άνω Πεδινά.

Ο Άγιος Δημήτριος και ο δύσπιστος ασκητής!

 Κάποιος ασκητής που κατοικούσε στο όρος Χολομώντα, όταν άκουσε πως ο Άγιος Δημήτριος αναβλύζει μύρο άφθονο από τον τάφο, δεν το πίστευε.

Συνελογίζετο, πως στο μέρος εκείνο υπάρχουν και άλλοι Άγιοι οι οποίοι υπέμειναν περισσότερα μαρτύρια για το όνομα του Χριστού, όμως δεν ανέβλυσαν μύρο, και αυτός για ποιό μαρτύριο δοξάσθηκε τόσον από τον Θεόν; Ο Θεός όμως, θέλησε να τον βεβαιώσει, ότι η μυροβλησία είναι αλήθεια.

Μια νύχτα αφού τελείωσε ο ασκητής την ακολουθία του, έπεσε να κοιμηθεί και εφάνη σε αυτόν σαν να ευρέθει στην Θεσσαλονίκη, μέσα στην Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, και εκεί μπροστά του βλέπει τον άνθρωπο ο οποίος κρατούσε τα κλειδιά του τάφου του Αγίου, προς τον οποίο είπε: «Άνοιξε μου να προσκυνήσω».

Του άνοιξε και μπήκε μέσα στο κουβούκλιο να προσκυνήσει, οπότε είδε ότι όλος ο τάφος ήταν βρεγμένος από μύρο και ευωδίαζε και είπε προς τον φύλακα του τάφου: «Σε παρακαλώ, έλα να σκάψουμε εδώ να δούμε από που έρχεται το μύρο».

Η εικόνα της Παναγίας της Σμυρνιάς

Στο ναό της Αγ. Φωτεινής Πατρών επίσης φυλάσσονται ως ιερά κειμήλια, 4 εικόνες που είναι τοποθετημένες σε προθήκες και δείχνουν η μία τον Ιησού Χριστό, η δεύτερη την Παναγία, η τρίτη τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και η τέταρτη το τρίμορφο (Παναγία, Ιησού Χριστό)

Στο ναό της Αγίας Φωτεινής στα Προσφυγικά Πατρών που έχτισαν Έλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες που έφτασαν ρακένδυτοι και ταλαιπωρημένοι στην περιοχή της Πάτρας, φυλάσσονται θρησκευτικοί θησαυροί και κειμήλια που οι πρόσφυγες κατάφεραν να κουβαλήσουν με μεγάλο κόπο και σεβασμό μαζί τους εδώ στη νέα πατρίδα τους.

Κατ’ αρχάς είναι η εικόνα της Παναγίας της Σμυρνιάς, την οποία είχε σώσει η αείμνηστη Μικρασιάτισσα Φιλιώ Μανάρα η οποία μέσα στο κακό και την αντάρα που προξένησε το μένος των Τούρκων, έπεσε στην κυριολεξία μέσα στις φλόγες στην Αγία Φωτεινή, της αλησμόνητης Σμύρνης, και πήρε στην αγκαλιά της το ιερό εικόνισμα της Παναγίας, όπως αναφέρει το thebest.gr.

Δολοφονήθηκαν επειδή αρνήθηκαν να λειτουργήσουν Σλαβόφωνα Σχολεία...

24/10/1944. Επτά (7) Δάσκαλοι της Δυτικής Μακεδονίας, Μέλη του ΕΑΜ δολοφονήθηκαν από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ γιατί αρνήθηκαν να λειτουργήσουν Σλαβόφωνα Σχολεία, που απεφάσισε το Δυτικο-Μακεδονικό Γραφείο του ΚΚΕ!

Αυτό έγινε στο Συνέδριο του ΕΑΜ στην Τριανταφυλλιά, της περιφέρειας Φλώρινας. Τα ονόματά τους: Χρήστος Δερβένης, Γεώργιος Στεφανίδης, Ηλίας Παπαθανασίου, Κων/νος Παπαθανασίου, Λουκάς Γεωργιάδης, Θεοδώρα Μλαδένη και Σπύρος Βαρβαρήγος.

Στη φωτογραφία, προτομή του Ηλία Παπαθανασίου, εμπρός από το σχολείο του χωριού Βατοχώρι Καστοριάς.
(Πηγή για το Συνέδριο της Τριανταφυλλιάς το βιβλίο: «Η Σλαυϊκή και Κομμουνιστική Επιβουλή και η Αντίστασις των Μακεδόνων», Κων/νος Αντωνίου, Θεσσαλονίκη, 1960)

πηγή

«Να κολατσίζω μυδραλλιοβόλα, να τρώγω οβίδες για σουτζουκάκια»

Μάρω Βασιλειάδου/kathimerini

 [ΑΣΚΣΑ Αρχεία, Αρχείο Στράτη Μυριβήλη]

  Στην έκθεση «Το έπος της Ανατολής στη φαντασία των Ελλήνων» περιγράφεται ο τρόπος που αποτυπώνεται η καταστροφή του 1922 στη λογοτεχνία του Μεσοπολέμου.

 Με χιούμορ περιγράφει ο Στράτης Μυριβήλης τη θητεία του στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το οποίο όμως εξαφανίστηκε μετά την εμπειρία του στα μέτωπα του 1918 και της Μικράς Ασίας (φωτ.). 

 «Να κολατσίζω μυδραλλιοβόλα, να τρώγω οβίδες για σουτζουκάκια του φούρνου και να έχω για πίπα μου τουλάχιστον ένα πεδινό πυροβόλο». 

Αυτό το μικρό, κάπως χιουμοριστικό απόσπασμα από το χρονογράφημα που έγραψε ο εικοσιπεντάχρονος Στράτης Μυριβήλης στην εφημερίδα «Σάλπιγξ» τον Μάρτιο του 1915, είναι ένα μόνο από τα δυσεύρετα στοιχεία που έφερε στο φως η έρευνα της Ναταλίας Βογκέικωφ-Μπρόγκαν, διευθύντριας Αρχείων της αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, όταν προετοίμαζε την έκθεση «Το έπος της Ανατολής στη φαντασία των Ελλήνων». 

 Η μελέτη για την έκθεση υπήρξε ευρύτατη και βασίστηκε σε άγνωστο υλικό από προσωπικά αρχεία λογοτεχνών –ημερολόγια, αλληλογραφία, φωτογραφίες, ζωγραφιές–, όπως και σπάνιες πρώτες εκδόσεις που βρέθηκαν είτε στα παραπάνω αρχεία είτε στις συλλογές της Γενναδείου Βιβλιοθήκης. Η τεκμηρίωση και η παρουσίαση είναι εξαιρετικές και βοηθούν τον επισκέπτη να καταλάβει πώς η Μικρασιατική Καταστροφή αποτυπώθηκε στη λογοτεχνία του Μεσοπολέμου.

 Η έκθεση συνειδητά εστιάζει στους συγγραφείς για τους οποίους η Καταστροφή υπήρξε πρωταρχική πηγή έμπνευσης, είτε επειδή βίωσαν από κοντά τα γεγονότα του 1922 είτε, όπως ο Σεφέρης, τους διωγμούς του 1913. 

Δίπλα λοιπόν στον Ηλία Βενέζη, στον Στρατή Δούκα, στον Γιώργο Θεοτοκά, στον Γιώργο Σεφέρη, ο Στράτης Μυριβήλης έχει εξέχουσα θέση.

Μάρκος Αυγέρης, Γαλάτεια Καζαντζάκη, Θράσος Καστανάκης, Στράτης Μυριβήλης, Ελλη Αλεξίου, Κώστας Βάρναλης, Πικέρμι 1934. [ΑΣΚΣΑ Αρχεία, Αρχείο Στράτη Μυριβήλη]

 «Η περίπτωση του Μυριβήλη είναι με τον τρόπο της ξεχωριστή», λέει η κ. Βογκέικωφ, «καθώς εκείνος δεν είχε μικρασιατική ρίζα. Ωστόσο, μεγαλώνοντας στη Λέσβο των αρχών του 20ού αιώνα –Οθωμανός υπήκοος– είχε το βλέμμα

Η πολιουχική ιδιότητα του αγίου Δημητρίου στα ψηφιδωτά του Ναού του.

 

  Ενδεδυμένος τη στολή των αυλικών αξιωματούχων ο άγιος Δημήτριος εμφανίζεται επίσημος, ευμενής κι ολοφώτεινος στα ψηφιδωτά του σεβάσμιου οίκου του, όπως συχνά αναφέρεται από βυζαντινούς συγγραφείς η μεγαλοπρεπής υγιόδωρος βασιλική του πολιούχου της Θεσσαλονίκης.

  Οι απαρχές της λατρείας του αγίου Δημητρίου συνδέονται με θαυματουργικές ιάσεις και για την ιδιότητά του αυτή τον ευχαριστούν, στο ψηφιδωτό του νότιου κλίτους, δυο παιδιά συνοδευόμενα από τους κηδεμόνες του μετά τη θεραπεία τους.

Με θαυματουργικές ευεργεσίες του αγίου Δημητρίου σχετίζονταν τα ψηφιδωτά, αφιερώματα ευεργετηθέντων, που στόλιζαν τη βόρεια μικρή κιονοστοιχία, η οποία καταστράφηκε στην πυρκαγιά του 1917.

 Την πολιουχική ιδιότητα του αγίου Δημητρίου εξάρουν τα ψηφιδωτά του νοτίου πεσσού του ιερού βήματος. Στη βόρεια πλευρά εικονίζεται ο σωσίπολις άγιος, κτήτωρ ο ίδιος μεταξύ των κτιστῶν (ανακαινιστών) της βασιλικής, του επάρχου και του επισκόπου, τους οποίους αγκαλιάζει από τους ώμους γεφυρώνοντας την πολιτική και εκκλησιαστική εξουσία.

 Στην ανατολική πλευρά ο άγιος αγκαλιάζει τον διάκονο ως ενάρετος ηγεμόνας που μεριμνά για την πόλη θέτοντας υπό τη φροντίδα του αδιακρίτως πολίτες και ξένους, όπως αναφέρεται στην επιγραφή: «Πανόλβιε Χριστοῦ μάρτυς φιλόπολις, φροντίδα τίθη καί πολιτῶν καὶ ξένων».

  Χάρη στις ποικίλες φροντίδες και στις κάθε είδους ευεργεσίες του αγίου η πόλη παρέμενε ενωμένη, σταθερή και αυτάρκης.

 Στη χαρισματική προσωπικότητα του αγίου Δημητρίου που ως εκλεκτός του Θεού διοικεί την πόλη συγκεφαλαιώνεται η βυζαντινή αυτοκρατορική ιδεολογία, η οποία στηρίζεται ακριβώς στην αντίληψη του αυτοκράτορα ως θείου ανδρός, εξουσιοδοτημένου από τον Θεό να ασκεί την απόλυτη μοναρχία από την οποία εκπορεύεται και ο οικουμενικός ρόλος του. Ο πολιούχος της Θεσσαλονίκης αναδείχθηκε σε πρότυπο ηγεμόνων της βυζαντινής εποχής, ενώ σε εγκώμια της ίδιας εποχής παρουσιάζεται ως ακηλίδωτος καθρέφτης της ανείπωτης ομορφιάς του κόσμου.

πηγή

Ὁ χορτασμός του ἦταν πάντα με πνευματική τροφή(Γέροντας Ιάκωβος Βαλοδήμος)

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος τῆς Βίτσης τοῦ Ζαγορίου, ὁ ἅγιος προστάτης τῶν ἀνέργων, δὲν εἶχε μεριμνήσει ποτὲ γιὰ ἀποθεματικὰ τροφίμων. 

Βίωνε τὸ «Πάτερ ἡμῶν»! Ζητοῦσε μόνιμα «τὸν ἄρτον τὸν ἐπιούσιον» (Ματθ. στ΄ 11) καὶ ἐφάρμοζε ἔμπρακτα τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας: «Μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε» (Ματθ. στ΄ 19).
Ὁ χορτασμός του ἦταν πάντα μὲ πνευματικὴ τροφή.
Στὶς ἱεραποστολικὲς περιοδεῖες του ὁ Γέροντας Ἰάκωβος στὰ Ζαγοροχώρια δὲν εἶχε ἀξιώσεις φιλοξενίας ὕπνου καὶ τροφῆς.
Χόρταινε μὲ τὸν ἄρτο τῆς πίστεως, ποὺ τὸν μοίραζε πλουσιοπάροχα· χόρταινε μὲ τὸν χορτασμὸ τῶν ἄλλων.
Καὶ δὲν ἦταν μόνος του.

  Συνοδευόταν πάντοτε ἀπὸ τὴν γερόντισσα ἀδελφή του, τὴν τυφλή, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ τὸν περιποιεῖται βλέποντας ὄχι μὲ τὸ φῶς τῶν κλειστῶν χοϊκῶν ὀφθαλμῶν της, ἀλλὰ μὲ τὸ φῶς τῆς κενωτικῆς της ἀδελφικῆς προσφορᾶς, τῆς προσφορᾶς τῆς ἀγάπης.

  Ἡ τυφλὴ Γερόντισσα, ἡ παρθενόκλητη Δέσποινα μοναχή, ὅταν ὁ Γέροντας Ἰάκωβος δίδασκε ἢ ἐξομολογοῦ­σε, ζητιάνευε καὶ τὸ ἀλεύρι ποὺ τῆς ἔδιναν οἱ πτωχοὶ Χριστιανοί, πότε σταρένιο, πότε κριθαρένιο, πότε καλαμποκίσιο, πότε σικάλεως, τὸ ἀνακάτευε καὶ ἔψηνε τὸ ζυμάρι στὴν στάχτη. Αὐτὸ ἦταν τὸ ψωμὶ ποὺ ἔδινε στὸν Γέροντα, ὁ ὁποῖος ποτὲ δὲν διαμαρτυρήθηκε, ἀφοῦ ἡ τυφλὴ ἀδελφή του ὅ,τι μποροῦσε ἔκανε.
Ἄλλωστε τὸ αἰσθητήριο τῆς γεύσεως τοῦ Γέροντος ἦταν πολὺ ἁπλό.

Ο ναός των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας(14ος αιώνας)

Ο ναός των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας οικοδομήθηκε το 14ο αιώνα από τον επίσκοπο Μακάριο, σύμφωνα με την κεραμοπλαστική επιγραφή που βρίσκεται στην εξωτερική πλευρά της κόγχης του ιερού. Όπως μας πληροφορεί επιστολή του Πατριάρχη Αντωνίου Δ΄, που χρονολογείται στο 1395, ο ναός υπήρξε καθολικό μονής και αργότερα, άγνωστο πότε, εξέπεσε από μονύδριο και μετατράπηκε σε ενοριακό ναό. Αυτό οπωσδήποτε συνέβη πριν από το 1589, όταν ο άρχοντας κυρ Κωστής προσέφερε χορηγία για τη νέα αγιογράφηση του ναού.

Ο αρχικός ναός ανήκε στον τύπο του σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο.

Ο Άγιος Στάρετς Σεβαστιανός(Φόμιν) της Καραγκάντα

 ΟΣΜΟΝΤΕΜΙΑΝΣΚ λεγόταν το χωριό της επαρχίας Ορλώφ, όπου γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1884 ο ομολογητής Σεβαστιανός. Στο άγιο Βάπτισμα ονομάστηκε Στέφανος. Οι αγρότες γονείς του Βασίλειος και Ματρώνα Φόμιν είχαν άλλους δύο γιούς, μεγαλύτερους από τον Στέφανο, τον Ιλαρίωνα και τον Ρωμανό.

  Το 1888 πέθανε ο Βασίλειος και τον επόμενο χρόνο η Ματρώνα. Οι τρεις αδελφοί έμειναν ορφανοί στις ηλικίες των δεκαεπτά, έντεκα και πέντε ετών. Έπειτα από λίγο ο μεγαλύτερος, ο Ιλαρίων, νυμφεύθηκε. Ό δεύτερος, ο Ρωμανός, αναχώρησε το 1892 για τη Μονή της ’Όπτινα και έγινε δεκτός ως δόκιμος μοναχός στη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου. Ο Στέφανος, πολύ μικρός ακόμα, έμεινε μαζί μέ τον Ιλαρίωνα και το βοηθούσε στις δουλειές του.

 Όταν ο Στέφανος έγινε είκοσι πέντε χρόνων, αποφάσισε να μιμηθεί το παράδειγμα του αδελφού του Ρωμανού και ν’ ακολουθήσει το στενό μονοπάτι της μοναχικής πολιτείας. Εγκατέλειψε, λοιπόν, κάθε εγκόσμιο δεσμό και πήγε κι αυτός στη Μονή της Όπτινα, πού την εποχή εκείνη ήταν φημισμένη για τη φιλοκαλική της παράδοση και τούς μεγάλους γέροντες (στάρετς).

 Εκεί ο νεαρός δόκιμος ορίστηκε διακινητής του πνευματοφόρου στάρετς Ιωσήφ (Λιτόφκιν) . Ζούσα μέ τον στάρετςθυμόταν αργότερα, “όπως το παιδί μέ τον πατέρα του. Είχε άλλον ένα διακινητή, τον Πέτρο. Προσευχόμασταν και οι τρεις μαζί, τρώγαμε και οι τρεις μαζί, διαβάζαμε και οι τρεις μαζί. Και συχνά απολαμβάναμε τις πνευματικές νουθεσίες του”.
Δύο χρόνια μετά την έλευση του Στεφάνου στην Όπτινα, στις 9 Μαΐου του 1911, ο στάρετς Ιωσήφ κοιμήθηκε οσιακά και στο κελί του εγκαταστάθηκε ο στάρετς Νεκτάριος (Τύχονωφ) , ο οποίος και τον διαδέχθηκε. Ο Στέφανος και ο Πέτρος διακόνησαν μέ την ιδία προθυμία και τον νέο στάρετς.
Πολυάριθμοι πιστοί έρχονταν καθημερινά στον στάρετς Νεκτάριο, προκειμένου να πάρουν την ευλογία του και να τον συμβουλεύουν. Αυτοί, λοιπόν, είχαν δώσει στον Στέφανο το παρωνύμιο “καλοκαίρι”, επειδή ήταν ευγενικός και σπλαχνικός, και στον Πέτρο το παρωνύμιο “χειμώνας”, επειδή ήταν απότομος και αυστηρός.

Συχνά οι επισκέπτες, καθώς περίμεναν πολλές ώρες έξω από το κελί, αδημονούσαν και στενοχωρούνταν. Τότε ο στάρετς έστελνε τον Στέφανο, για να τούς καθησυχάσει. ’Αν, όμως, άρχιζαν να φωνάζουν και να κάνουν θόρυβο, έστελνε τον Πέτρο, πού μέ την αυστηρότητα του επέβαλλε την τάξη.

Όταν έβγαινε ο Στέφανος, οι συγκεντρωμένοι πιστοί του έλεγαν:
– Πες στον γέροντα ότι τον περιμένουμε ώρες. Πολλοί, μάλιστα, αναγκάστηκαν
να φύγουν.
Όταν ο Στέφανος το έλεγε στον στάρετς, εκείνος αποκρινόταν:
– Ετοιμάζομαι. Θ’ αλλάξω ρούχα και θα βγω.

Ωστόσο, καθυστερούσε πολύ ακόμα. Όταν, επιτέλους, έβγαινε, έλεγε στον Στέφανο μπροστά σε όλους:
– Τόσος κόσμος μέ περιμένει. Γιατί δεν μού το είπες;
Ο Στέφανος, αντί για άλλη απάντηση. έβαζε βαθιά μετάνοια και ζητούσε συγχώρηση από τον γέροντα.
Στο μεταξύ, ο Ρωμανός, πού είχε ήδη γίνει μοναχός μέ το όνομα Ραφαήλ, προσβλήθηκε από φυματίωση. Κοιμήθηκε ειρηνικά την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου, στις 13 Απριλίου τού 1913, λίγο μετά την κουρά του σε μεγαλόσχημο.

Ο Στέφανος έγινε μοναχός το 1917 και ονομάστηκε Σεβαστιανός. Τη χρονιά αυτή πού για τον νέο μοναχό ξεκινούσε μια φωτεινή περίοδος της ζωής του για τη Ρωσία άρχιζε η σκοτεινή και μεγάλη νύχτα των διωγμών.
  Το Σάββατο, παραμονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρας του 1923, στις 2 μ., εμφανίστηκαν στην Όπτινα εκπρόσωποι της σοβιετικής εξουσίας και πρόσταξαν τούς μοναχούς να εγκαταλείψουν το μοναστήρι μέσα σε δύο ήμερες.
  Οι πατέρες άρχισαν τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής στις 12 τά μεσάνυχτα. Στις 6 το πρωί εξαγριωμένοι άνδρες της Γκε- Πε-Ου έκλεισαν και σφράγισαν τούς ναούς και τά κτίρια της Όπτινα. Μέ αβάσταχτη θλίψη οι αδελφοί εγκατέλειψαν τον τόπο της μετάνοιας τους και σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην πόλη Κοζέλσκ. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο Σεβαστιανός, ο οποίος εκείνο τον χρόνο είχε γίνει διάκονος. 

  Το 1928, αφού χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, διορίστηκε στον Ναό του Προφήτου Ήλιου της πόλης Κοζλώφ, στην επαρχία Ταμπώφ. Από το 1929, όμως, λόγω των διώξεων και των συλλήψεων, πήγαινε σπάνια στον ναό. Τελούσε τις ιερές ακολουθίες και τη θεία Λειτουργία στο διαμέρισμα, όπου έμενε, μέ τη βοήθεια των μοναζουσών Φεβρωνίας, Αγριππίνας και Βαρβάρας. Οι μοναχές αυτές είχαν εξαναγκαστεί από τις σοβιετικές αρχές να εγκαταλείψουν τά μοναστήρια τους και βρήκαν καταφύγιο κοντά στον ευσεβή ιερομόναχο.

 Στις 25 Φεβρουάριου του 1933, καθώς ο διωγμός της Εκκλησίας συνεχιζόταν μέ αμείωτη ένταση, ο π. Σεβαστιανός και οι τρεις μοναχές συνελήφθησαν και κλείστηκαν στη φυλακή του Ταμπώφ.
 Για μιαν ολόκληρη νύχτα άφησαν τον γέροντα όρθιο στην αυλή της φυλακής, μέσα στη χειμωνιάτικη παγωνιά, ζητώντας του ν’ αρνηθεί την πίστη. Εκείνος, όμως, μέ τη χάρη του Θεού, ούτε τον Χριστό πρόδωσε ούτε αρρώστησε. Το πρωί τον οδήγησαν στον ανακριτή, ο οποίος του είπε στεγνά:
– Αφού δεν αρνήθηκες τον Χριστό, πήγαινε στη φυλακή.

Μονάχα το Ευαγγέλιο είναι πάντα δροσερό, «Ρόδον το αμάραντον»

 Ο Φώτης Κόντογλου, ήταν Έλληνας λογοτέχνης και ζωγράφος. Είχε σημαντικότατη συμβολή στον χώρο της βυζαντινής εικονογραφίας. Σήμερα θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της «Γενιάς του ’30». Τα λόγια του εκφράζουν, ακόμη και σήμερα, πολλούς πιστούς.
Για το Ευαγγέλιο είχε πει:
''Κανένα βιβλίο δεν είναι τόσο απλό και τόσο καθαρό όσο είναι το Ευαγγέλιο. Και μ’ όλα ταύτα, κανένα βιβλίο δεν μπορεί να εξηγηθεί στραβά τόσο εύκολα, όσο το Ευαγγέλιο, επειδή η ανθρώπινη καρδιά είναι πονηρή…
Καλότυχοι όσοι είναι απλοί κι αγαπάνε τα απλά και ήμερα πράγματα! Όλα τα ανθρώπινα μαραίνονται. Μονάχα το Ευαγγέλιο είναι πάντα δροσερό, «Ρόδον το αμάραντον».

πηγή

Πως η Αγία Παρασκευή έσωσε τη Χίο το 1442

''Ιαμάτων εντυχoύσα καί χαρισμάτων, καί οπτασίας Ένδοξε, τάς θείας πηγάζεις, χάριτας εκάστοτε, τοίς πίστει γεραίρουσι, καί τώ σώ τεμένει προστρέχουσι''.

Το θαύμα αυτό συνέβη στις 14 Οκτωβρίου 1442 στη Χίο, όταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Ιωάννης Η΄ ο Παλαιολόγος και λεπτομέρειες μας δίνει ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος.
 Το απόγευμα της 13ης Οκτωβρίου του 1442, κάποιος ιερομόναχος ονόματι Αμβρόσιος πήγε στον ιερό ναό της αγίας Παρασκευής, όπου ήταν εφημέριος, να τελέσει εσπερινό για τη μνήμη των αγίων μαρτύρων Ναζαρίου, Γερβασίου, Προτασίου και Κελσίου.
Ο ναός βρισκόταν στο ανώτερο και ακρότατο μέρος του Κάστρου, στη Χώρα του νησιού.

Κατά τη διάρκεια του εσπερινού, άρχισε να πέφτει αδιάκοπα καταρρακτώδης βροχή.
 Επρόκειτο για πραγματική θεομηνία. Εξαιτίας της ραγδαίας καταιγίδας, η οποία εξακολουθούσε με αμείωτη ένταση, ο Αμβρόσιος, ιερέας άξιος, άνθρωπος ευλαβής και θεοφοβούμενος, παρέμεινε στον ιερό ναό και προσευχόταν αδιάκοπα στο Θεό και την αγία Του Παρασκευή να καταπαύσει την τρομερή καταιγίδα που από ώρες είχε πλήξει το νησί, ενώ αγνοούσε ακόμη ότι η θάλασσα είχε πλημμυρίσει και ορμούσε να καταποντίσει τη Χώρα της Χίου.
 Καθώς η νύχτα είχε προχωρήσει και ξημέρωνε η 14η Οκτωβρίου, ο Αμβρόσιος κατέβασε το στασίδι για να ξεκουραστεί λίγο, πριν συνεχίσει τις θερμές προσευχές του και φαίνεται ότι κοιμήθηκε ελαφρά.

Τότε, είδε όραμα ενύπνιο: η στέγη της εκκλησίας άνοιξε και εμφανίστηκε ένα φωτεινότατο σύννεφο, μέσα στο οποίο είδε μία εξαιρετικά σεμνή γυναίκα που με τα χέρια της σηκωμένα προς τον ουρανό, ήταν παραδεδομένη στην προσευχή.

Ε, τώρα, άλλο ο ήλιος και άλλο ο φακός. Το ίδιο είναι;"

''Είδες, παιδί μου; Πολλοί σήμερα οι μορφωμένοι, λίγοι όμως οι ευτυχισμένοι. Γιατί; Γιατί το γεμάτο μυαλό και η άδεια ψυχή δε σου δίνουν χαρά. Τη χαρά πρέπει να κατέβεις στην ψυχή να την πάρεις.
Σου πουλάει και το μυαλό αλλά μέχρι να βγεις από το μαγαζί του, έλιωσε.

 Η γνώση του λόγου, της παρουσίας, της αγάπης, του ελέους, της σοφίας, του θελήματος του Θεού ωφελούν, χαροποιούν, σώζουν τον άνθρωπο. Καλή η γνώση που σε βοηθά, που σε οδηγεί στην αυτογνωσία, στη Θεογνωσία. Υπάρχει και γνώση “φιλοτάραχος, δαιμονοφιλής, θεοστυγής”.Ο Θεός να φυλάξει τα παιδιά μας. 

Πάντως, η γνώση είναι φως. Χρειάζεται.Ό,τι μάθει ο άνθρωπος καλό είναι.Αρκεί να έχει ψυχή. Είναι φως η γνώση, μα μόνο το φως του Θεού μπορεί να φωτίσει τα σκοτάδια μας. Ε, τώρα, άλλο ο ήλιος και άλλο ο φακός. Το ίδιο είναι;''

 Απ' το βιβλίο του π.Σπυρίδωνα Βασιλάκου ''Έλα Φώς'' Συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ Κατουνακιώτη

Υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος

 Ο διοικητής της 8ης Μεραρχίας Υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος σε τηλεφωνική του επικοινωνία με το ΓΕΣ (Ανχη Κορώζη) στις 27.10.1940 ανέφερε τα ακό­λουθα: 

 «Αναφέρατε παρακαλώ εις τον κ. Αρχηγόν του Γ.Ε.Σ. ότι η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αύριον την πρωίαν, ίσως δε και κατά την διάρκειαν της νυκτός 27 με 28 Οκτωβρίου, θα έχωμεν ιταλικήν επίθεσιν.

 Η Μεραρχία θα ε­πιτελέση το καθήκον της προς την πατρίδα συμφώνως προς διαταγάς και οδηγίας του Γ.Ε.Σ.

 Δύνο­μαι να βεβαιώσω υπευθύνως τον κ. Αρχηγόν του Γ.Ε.Σ. και τονίζω τούτο ιδιαιτέρως ότι δεν θα περάσουν Ιταλοί από το Καλπάκι»

 Ελάχιστο χρέος όλων μας είναι να διατηρούμε την ιστορική μνήμη ζωντανή όλων εκείνων που θυσιάστηκαν για να είμαστε σήμερα εμείς ελεύθεροι.