19 Ιουλίου στα 1780, Καστάνιτσα....Κωσταντής Κολοκοτρώνης

Οι πέτρινοι τοίχοι του Πύργου δε θα βαστήξουν για πολύ. Οι 14,000 τουρκόσποροι του Αλή Μπέη και του Γαζή Χασάν μέρες τώρα θρυμματίζουν τα υψωμένα στο Θεό ντουβάρια μπα και χαλάσουν αυτόν τον διαβολεμένο οχτρό τους. Αυτόν που τόλμησε να σηκώσει κεφάλι στο σαρίκι και να φτύσει στα μούτρα την τουρκιά. Ήταν ένας μελαψός, μαυρομάτης Έλλην, όχι ραγιάς. Λιγνός αλλά τρομερός πολεμιστής, δυνατός και γλήγορος. Δεν τον έκαμες πάνω από 33 χρόνων. Είχε ξεπαστρέψει 700 μπουλουκτσήδες μονάχος του και είχε κι άλλους ακόμα. Το όνομά του Κωσταντής Κολοκοτρώνης.

Λίγες μέρες νωρίτερα, οι μπαγαπόντες του σουλτάνου πήραν χαμπέρι από την Υψυλή Πύλη, να ξεπαστρέψουν την κλεφτουριά σε ολάκερο τον Μωριά. Τούτο για να γενεί τρία κεφάλια έπρεπε να πα να στολίσουν τον ψυχοβγάλτη πλάτανο της Τροπολιτσάς. Ανδρίτσος, Ζαχαριάς και Κολοκοτρώνης. Και πρώτα πρώτα αυτόν που νιος νιος γέννησε έναν Γέρο.

Κι απέ, κλεισμένοι καθώς είναι στον Πύργο, μαζί με τον γίγαντα Παναγιώταρο Βενετσανάκη και τις φαμελιές τους, κάνουν μέτρημα και βγάνουν τα πολεμοφόδια να βαστάξουν ίσαμε δυο μέρες ακόμα. Κανόνια και βομβοβόλα πληγιάζουν τις πέτρες της ελληνικής γης, που βαλμένες η μία απά στην άλλη συνθέτουν θεόρατα ταμπούρια, τους ξακουστούς Πύργους της Μάνης. Σαν προάγγελοι των καιρών που θα ακολουθήσουν οι λεβεντόκορμοι Μωραΐτες, το κάμουν απόφαση να γίνει έξοδος και ή να λευτερωθούν ή να πεθάνουν. Σάμπως δεν ξέρουν τ'άρματά τους από δαύτο το βρωμερό αίμα των απίστων;

Καθώς το φεγγάρι παίρνει να δύσει, οι κλέφτες του Μωριά βγαίνουν από τους Πύργους και αιφνιδιάζουν τα μιάσματα. Τα γυναικόπαιδα είναι στη μέση. Όποια μπορεί να βαστήξει όπλο το κάνει. Ανάμεσα στις εξοδίτισσες του Πύργου και η Ζαμπία, η μάνα του Θοδωράκη Κολοκοτρώνη, μαζί με τα παιδιά της αρματωμένη σαν άντρας έτοιμη να κατασπαράξει σαν μανιασμένη λέαινα όποιο σαρκοφάγο τέρας πλησιάσει το βιος της, τα παιδιά της.

Κι όμως τι να κάμνουν 150 νομάτοι όλοι κι όλοι μπροστα στην πανστρατιά των αγάδων; Ο Παναγιώταρος πέφτει. Οι μιαροί σφάζουν σαν ζώο τον απροσκύνητο αρχικλέφτη του Μωριά και τον κόβουν κομματάκια.

Ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, μάχεται μανιασμένος μ'από πού να πρωτοφυλαχτεί. Μια σπαθιά τον βρίσκει στον κορμό. Ετοιμοθάνατος καθώς είναι κρύβεται σε έναν λόγγο. Ο πυρετός και η δίψα όμως τον βγάζουν από το λημέρι του και πέφτει πάνω στην καταραμένη τουρκιά. Σαν ατάιγα κατασπαρακτικά όρνεα ορμούν και σφάζουν τον Κωνσταντή Κολοκοτρώνη και τον αποκεφαλίζουν επί τόπου. Πετάνε την κεφαλή του σε μια τρύπα και το κορμί του σε μια γκρεμούρα.

19 Ιουλίου στα 2026, Καστάνιτσα.
Την ιστορία αυτή που γίνηκε 246 χρόνια νωρίτερα στο αυτό σημείο, την γνωρίζουμε, την διαβάζουμε, την ακούμε, την αφουγκραζόμαστε. Διαβάζουμε για τον θάνατό σου Καπετάν' Κωνσταντή, για τον ανατριχιαστικό, αιμοβόρικο, μπαμπέσικο θάνατό σου. Διαβάζουμε για τον θάνατό σου που σήμανε το τέλος της κλεφτουριάς. Διαβάζουμε για τον θάνατό σου που άφηκε χήρα κι ορφανά. Μα δε λυπόμαστε, Καπετάνιο. Δε λυπόμαστε, όχι γιατί δεν συναισθανόμαστε τη μαγαρισιά, τις πληγές, τα βάσανα, τον πόνο. 'Ελληνες είμαστε και σαν διαβάζουμε την ιστορία σου ανατριχίλα και κόμπος διατρέχουν τα κορμιά μας. Μα πιότερο απ'όλα, περηφάνια ζωοδότρα κάνει τις καρδιές μας να χτυπάνε, τα μάτια μας να δακρύζουν και τα μέσα μας να ριγούν.

 Έζησες Καπετάν Κωνσταντή και έσπειρες το ομοίωμά σου στα χώματα του Μωρηά και βλάστησε και έκανε καρπούς και ήρθε και τον λευτέρωσε από τα ζώα που σε πλήγωσαν παίρνοντας την καλύτερη εκδίκηση για τον θάνατό σου. Δε λυπόμαστε, λοιπόν Καπετάν Κωνσταντή Κολοκοτρώνη, μα πάντα στο όνομά σου θα σκεφτόμαστε εσένα τον πατέρα του Γέρου, τον πατέρα της πατρίδας μας, τον πατέρα της Ελλάδας μας.
Καλή αντάμωση να έχουμε στα ουράνια, Πατέρα!

Κείμενο: Μωραΐτες εν Χορώ