Εσπερινή ησυχία στην ερημιά του δάσους

Ω!Πόσον ευχαριστημένος ήμουνα, πόσον ήρεμος και ευτυχής, όταν επερνούσα το κατώφλι αυτής της μοναχικής καλύβας ή καλύτερα αυτού του τάφου! Σε μένα εφαινόταν σαν ένα μεγαλόπρεπο παλάτι με κάθε είδους ανάπαυσι και ευχαρίστηση.
Έτσι,με αντικειμενικό σκοπό να βοηθήσω τον αδελφό μου αυτόν και να κάνω, ό,τι θα περνούσε από το χέρι μου για να ενισχύσω την πίστι του, έβγαλα από το σακκίδιό μου την «Φιλοκαλία». Εγύρισα εις το 109ον κεφάλαιον, που γράφει «Περί ησυχίας» και του το εδιάβασα. Έβαλα όλα τα δυνατά μου να του αποδείξω πόσο ανωφελές και μάταιο πράγμα είναι η αποφυγή της αμαρτίας απλώς και μόνο για το φόβο των βασάνων της Κολάσεως.


Ένας ισχνός και μεσόκοπος χωρικός εβγήκε πίσω από ένα μεγάλο δένδρο. Μ' ερώτησε από πού έρχομαι αλλά κ' εγώ πράγματι πολύ ήθελα να μάθω γιατί μένει εκεί, κ' έτσι αρχίσαμε φιλική συζήτησι.Μ' επήρε μέσα εις την λασπωμένη καλύβα του και μου είπε ότι ήταν φύλακας εις το μέρος αυτό του δάσους που είχε πουληθή για υλοτομία.Μου έδωσε να φάγω ψωμί και αλάτι κι αρχίσαμε τη συζήτησι.
«Πόσο ζηλεύω», του είπα, «που μπορείς να είσαι μόνος και να ζης εδώ τόσο ήσυχα και δεν είσαι σαν και μένα που γυρίζω από τόπο σε τόπο και συναντώμαι με κάθε είδους ανθρώπους»!
«Μπορείς να μείνης και εσύ εδώ, αν θέλης» μου απήντησε. «Κοντά εδώ υπάρχει του παλιού φύλακος η καλύβα, και είναι μεν λίγο χαλασμένη, αλλά καλή να μείνης το καλοκαίρι αυτό. Πιστεύω πως έχεις διαβατήριο. Όσο για ψωμί θα έχουμε, γιατί μου φέρνουνε κάθε εβδομάδα αρκετό απ' το χωριό. Η πηγή αυτή εδώ έχει πάντα άφθονο νερό. Όσο για μένα, αδελφέ μου, τα τελευταία δέκα χρόνια δεν τρώγω τίποτε άλλο από ψωμί και δεν πίνω τίποτα άλλο από νερό.


«Έτσι έχουν τα πράγματα. Όταν έλθη το φθινόπωρο και οι χωρικοί τελειώσουν την εργασία τους εις την γη, τότε θα έλθουν διακόσιοι περίπου εργάται για να κόψουν όλο το τμήμα αυτό του δάσους. Τότε κ' εγώ θα φύγω από εδώ, αλλά κ' εσύ δεν θα μπορέσης να μείνης περισσότερο».
Όταν άκουσα όλα αυτά που μου είπε, θέλησα απ' τη χαρά μου να πέσω στα πόδια του και να τον ευχαριστήσω.Δεν ήξευρα πώς να ευχαριστήσω τον Θεό για την καλωσύνη του προς εμένα, θα περνούσα τέσσερεις μήνες εκεί μέχρι το φθινόπωρο, κ' έτσι εις την ησυχία και τη σιωπή, θα απελάμβανα την μελέτη της «Φιλοκαλίας», με σκοπό να μάθω περισσότερο την ασίγαστη προσευχή της καρδίας.
Συνωμίλησα ακόμη λίγο με αυτόν τον απλό αδελφό, που μου παρεχώρησε το καταφύγιο, κ' έμαθα την ιστορία της ζωής του και τις ιδέες του.
«Ήμουν καλός νοικοκύρης στο χωριό μου», μου είπε, «είχα ένα βαφείο υφασμάτων κ' εζούσα καλά, αν κι όχι δίχως αμαρτία.
 Πολλές φορές απατούσα εις τις συναλλαγές τους συνανθρώπους μου, έπαιρνα ψεύτικους όρκους, έπινα κ' εφιλονικούσα. 
Εις το χωριό μου όμως εζούσε ένας αναγνώστης, που είχε ένα βιβλίο «Περί της μελλούσης Κρίσεως», εσυνήθιζε δε να πηγαίνη από σπίτι σε σπίτι και να διαβάζη εις επήκοον των οικογενειών, παίρνοντας και κάτι, σαν μικρό φιλοδώρημα. Ήλθε και σε μένα. Με λίγα χρήματα κ' ένα ποτήρι κρασί μπορούσε να σου διαβάση ολόκληρη νύκτα.
Εδιάβασε και για μένα κ' εγώ άκουγα καθώς εδούλευα. Μου έκαναν μεγάλη εντύπωση αυτά που άκουσα για το τι μας περιμένει εις την Κόλασι, για την αλλαγή του κόσμου αυτού, για την ανάστασι των νεκρών, για τις σάλπιγγες που θα ηχήσουν και για το πώς ο Χριστός θα κρίνη ζώντας και νεκρούς και θα ευλογήση τους καλούς και ενάρετους, θα στείλη δε τους φαύλους και κακούς εις «το πυρ το εξώτερον».»

Μια μέρα όπως άκουγα την ανάγνωσι, με κατέλαβε τρόμος μεγάλος και είπα με τον εαυτόν μου: Αλλοίμονο! Τι βασανιστήρια έχω να υποστώ! θα φροντίσω απ' εδώ και πέρα να εργασθώ για τη σωτηρία της ψυχής μου, ελπίζοντας ότι με την δύναμι της προσευχής θα αποφύγω τα αποτελέσματα της αμαρτίας. 
Εσκέφθηκα πολύ μ' αυτόν τον τρόπο, και τέλος άφησα την εργασία μου, επούλησα το σπίτι μου κι όπως ήμουν μόνος εις τον κόσμο, έπιασα δουλειά ως φύλακας δασών και το μόνο που παρεκάλεσα τις κοινοτικές αρχές για την αμοιβή μου, ήταν να μου δίνουν ψωμί, ρούχα και μερικές λαμπάδες για τις προσευχές μου. Έτσι δουλεύοντας, έχω περάσει πάνω από δέκα χρόνια τώρα. Τρώγω μια φορά την ημέρα ψωμί και πίνω μόνο νερό. Σηκώνομαι το πρωί σχεδόν νύκτα για τις πρωινές μου προσευχές κι ανάβω εμπρός εις τις εικόνες επτά λαμπάδες.»
Όταν κάνω κάθε μέρα τον συνηθισμένο γύρο, στο δάσος, φορώ σιδερένιες αλυσίδες εις το κορμί μου που έχουν βάρος είκοσι οκάδες. Ποτέ δεν γκρινιάζω, ποτέ δεν πίνω ποτό, ποτέ δεν μαλώνω με κανένα και δεν συναναστρέφομαι με γυναίκες καθόλου εις την ζωήν μου. Εις την αρχή η ζωή αυτή με ευχαριστούσε, αλλά τελευταία άλλες σκέψεις έχουν καταλάβει την ψυχή μου και δεν ημπορώ να απαλλαγώ απ' αυτές.Ο Θεός ηξεύρει αν θα μπορέσω να λειώσω τις αμαρτίες μου μ' αυτήν την σκληρή ασκητική ζωή που κάνω. 
Αλλά τώρα τελευταία, σκέπτομαι πολλές φορές, τάχα είναι αληθινό το κάθε τι που έγραφε το βιβλίο αυτό; Πώς είναι δυνατόν ένας νεκρός να αναστηθή, εάν μάλιστα είχε πεθάνει εδώ και διακόσια χρόνια πριν και δεν υπάρχει ούτε η σκόνη του; 

Ποιος ηξεύρει αν πραγματικά υπάρχει Κόλασις; 
Ποιος είναι δυνατόν να γνωρίζη τίποτε για τον άνθρωπο όταν αυτός πεθαίνη και αποσυντίθεται; Ίσως αυτό το βιβλίο το έγραψαν παπάδες και θεολόγοι για να φοβίσουν εμάς τους ανόητους φτωχούς και να μας κρατούν ήσυχους.
Ποιά βεβαιότητα, πώς ολα είναι όπως τα γράφει το βιβλίο αυτό, μπορεί να έχη κανείς που σαν εμένα υποθήκευσε τον εαυτό του για τίποτα, και κατεδίκασε μάταια κάθε ευχαρίστησι του κόσμου; Υπόθεσε ότι δεν υπάρχει άλλη ζωή απ' αυτήν. Δεν είναι, λοιπόν, καλύτερα να χαρή κανείς τούτη την ζωή του εδώ και να μη στενοχωρήται για τίποτα; 
Σκέψεις σαν τις παραπάνω συχνά με στενοχωρούν και δεν ηξεύρω αν καμμιά μέρα δεν γυρίσω πάλι εις την παλιά μου εργασία».

Τον άκουσα με συμπάθεια. Λένε μόνον ότι οι μορφωμένοι και οι ευφυείς σκέπτονται ελεύθερα και δεν πιστεύουν σε τίποτα. Αλλά να ένας της δικής μου τάξεως άνθρωπος, ένας απλός χωρικός, έγινε λεία παρόμοιας απιστίας. Η βασιλεία του σκότους ανοίγει τις πύλες της μπροστά στον κάθε ένα, ίσως δε μάλιστα εις τους απλούς επιτίθεται πολύ πιο εύκολα. Ώστε ο καθένας πρέπει να μάθη να είναι συνετός και να δυναμώνη την ψυχή του με την μελέτη του λόγου του Θεού, οσο μπορεί περισσότερο, εναντίον των εχθρών της ψυχής.
Έτσι με αντικειμενικό σκοπό να βοηθήσω τον αδελφό μου αυτόν και να κάνω, ό,τι θα περνούσε από το χέρι μου για να ενισχύσω την πίστι του, έβγαλα από το σακκίδιό μου την «Φιλοκαλία». 
Εγύρισα εις το 109ον κεφάλαιον, που γράφει «Περί ησυχίας» και του το εδιάβασα. Έβαλα όλα τα δυνατά μου να του αποδείξω πόσο ανωφελές και μάταιο πράγμα είναι η αποφυγή της αμαρτίας απλώς και μόνο για το φόβο των βασάνων της Κολάσεως.Του είπα ότι, η ψυχή είναι δυνατόν να ελευθερωθή από τις εφάμαρτες σκέψεις με την θέλησι, με την κυριαρχία επάνω εις το μυαλό μας και με την κάθαρσι της καρδιάς, και πώς αυτά μπορούν να γίνουν κατορθωτά με την εσωτερική προσευχή.

Πρόσθεσα ακόμη οτι σύμφωνα με όσα οι άγιοι Πατέρες λένε, όποιος πράττει καλές πράξεις απλώς και μόνο από φόβο να μη κολασθή, ακολουθεί το δρόμο της δουλείας, αυτός δε που αγαθοεργεί για να λάβη την ανταπόδοσι του Παραδείσου ακολουθεί τον δρόμο κάποιου παζαρέματος με τον Θεό.
 Ο πρώτος ονομάζεται δούλος, ο δεύτερος μισθοφόρος.Αλλά ο Θεός θέλει όλους μας να έλθουμε προς Αυτόν σαν τα παιδιά εις τον πατέρα τους. Θέλει όλους μας να συμπεριφερώμεθα προς Αυτόν με τιμή, και από αγάπη προς Εκείνον, να εργαζώμεθα δε με ζήλο το θέλημά Του. 

Θέλει όλους μας να ευρίσκουμε την ευτυχία μας εις την ένωσι του εαυτού μας με Αυτόν, εις την ένωσι του νου και της καρδιάς μας με τον Σωτήρα μας.«Οσοδήποτε και αν αναλώσης τον εαυτόν σου με το να κακοποιής το σώμα σου», του είπα, «ποτέ δεν θα βρης την ειρήνη εις τον νουν σου με αυτόν τον τρόπο, και εάν έχης το Θεό μέσα εις τον νου σου και την ασίγαστη Προσευχή του Χριστού μέσα εις την καρδιά σου, θα κινδυνεύης κάθε στιγμή να πέσης εις την αμαρτία με την παραμικρότερη αφορμή. Άρχισε, αδελφέ μου, την εργασία να συνηθίσης να λες αδιάκοπα την Προσευχή του Ιησού Χριστού.Έχεις τόσο ωραία ευκαιρία να το κάνης αυτό εδώ σ' αυτό το μοναχικό μέρος, και σε λίγο χρονικό διάστημα θα κατορθώσης να κερδίσης την επιτυχία της. Δεν θα σε καταλάβουν πιά άθεες σκέψεις και η αληθινή πίστις και η αγάπη για τον Χριστό θα αποκαλυφθούν σε σένα. Θα καταλάβης τότε, με ποιόν τρόπο οι νεκροί θα αναστηθούν, και θα ιδής την Μέλλουσα Κρίσι εις το πραγματικό της φως.



Η Προσευχή αυτή θα σε κάνη να αισθάνεσαι τόσην ανακούφισι και τόσην ευλογία μέσ' στην καρδιά σου, ώστε και συ ο ίδιος θα απορήσης γι' αυτό και όλη η πορεία της ζωής σου δεν θα είναι πια ούτε θλιβερή ούτε βασανισμένη».Έπειτα προχώρησα για να του εξηγήσω, όπως καλύτερα μπορούσα, πώς να αρχίση και πώς να προχωρήση χωρίς διακοπή, με την Προσευχή του Ιησού Χριστού, και ακόμη, το πώς ο Λόγος του Θεού και τα συγγράμματα των αγίων Πατέρων, μάς διδάσκουν σχετικά με αυτή.

Συμφώνησε με όλα όσα του είπα, και αμέσως μου εφάνηκε οτι έγινε ηρεμώτερος.Τον άφησα έπειτα απ' αυτό, κ' εκλείστηκα εις την καλύβα που μου είχε δείξει.Ω! Πόσον ευχαριστημένος ήμουνα, πόσον ήρεμος και ευτυχής, όταν επερνούσε το κατώφλι αυτής της μοναχικής καλύβας ή καλύτερα αυτού του τάφου! Σε μένα εφαινόταν σαν ένα μεγαλόπρεπο παλάτι με κάθε είδους ανάπαυσι και ευχαρίστησι. Με δάκρυα εκστάσεως ευχαρίστησα τον Θεό και είπα εις τον εαυτό μου: Εδώ εις την ειρήνην αυτή και την ησυχία πρέπει να εργασθώ σοβαρά και να ικετεύσω τον Θεό να μου χαρίση φώτισι. Έτσι άρχισα το διάβασμα της «Φιλοκαλίας» πάλι, απ' την αρχή μέχρι το τέλος, με μεγάλη προσοχή.

Απόσπασμα από το βιβλίο,"Οι Περιπέτειες Ενός Προσκυνητή",Εκδόσεις Παπαδημητρίου 1998.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

http://353agios.blogspot.gr/2014/10/blog-post_2.html

Διαβάστε και Ποιός είναι τελικά ο συγγραφέας του γνωστού βιβλίου«Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή»;!(ΕΔΩ)

Η τέχνη της προσευχής

 Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Όλη η τέχνη είναι αυτή ακριβώς. Είτε περπατάς είτε κάθεσαι, είτε στέκεσαι, είτε εργάζεσαι, είτε βρίσκεσαι στην εκκλησία, άσε τη προσευχή αυτή να γλιστρήσει από τα χείλη σου "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με" με τη προσευχή αυτή στην καρδιά σου θα βρεις εσωτερική ειρήνη και γαλήνη σώματος και ψυχής.

...ασχολούμενοι διαρκώς και αποκλειστικά με το κακό που μας κάνουν οι άλλοι...

π. Φιλόθεος Φάρος

...ασχολούμενοι διαρκώς και αποκλειστικά με το κακό που μας κάνουν οι άλλοι, κατασπαταλάμε όχι μόνο τις δυνατότητες και τα χαρίσματά μας, αφήνοντας αναξιοποίητες πολύτιμες ευκαιρίες, αλλά κατασπαταλάμε αυτήν την ίδια τη ζωή μας.
Την ποιότητα της ζωής ενός ανθρώπου δεν την καθορίζει το κακό που του κάνουν οι άλλοι, την ποιότητα της ζωής του την καθορίζει το κακό που κάνει εκείνος στους άλλους,γιατί το κακό που κάνει εκείνος στους άλλους διαφθείρει την ίδια του την υπόσταση..

Η αγάπη για τους ζώντες και κεκοιμημένους αδελφούς μας είναι χρέος(Αγ.Ιωάννου Κρονστάνδης)

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

 Μερικοί ρωτούν γιατί μνημονεύουμε τα ονόματα των κεκοιμημένων και των ζώντων στις προσευχές που κάνουμε γι’ αυτούς. Ο Θεός σαν παντογνώστης που είναι, δεν ξέρει τα ονόματά τους και τις ανάγκες τους;

 Όμως αυτοί που μιλούν και σκέπτονται έτσι, ξεχνούν ότι την προσευχή δεν την κάνομε για ενημέρωση του Θεού. Φυσικά ο Θεός δεν έχει ανάγκη τέτοιας ενημερώσεως. Άλλη είναι η σημασία αυτής της προσευχής.
 Προσευχόμεθα υπέρ των ζώντων και των μεταστάντων και τους μνημονεύουμε με τα ονόματά τους, για να δείξουμε, ότι τους αγαπάμε με όλη μας την καρδιά. Γιατί δεν είμαστε απλώς συγγενείς ή φίλοι ή γνωστοί, αλλά «αλλήλων μέλη». Μέλη της Μιάς Εκκλησίας. Του Ενός Μυστικού Σώματος του Χριστού.
 Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μηχανική και απαθή μνημόνευση των ονομάτων και στην ολοκάρδια προσευχή. Το ένα απέχει από τον άλλο, όσο ο ουρανός από τη γη.
 Η προσευχή πρέπει να είναι ειλικρινής εκδήλωση αγάπης. Η αγάπη είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή. Γι’ αυτό ο Θεός τη δέχεται. Και γι’ αυτό την περιμένει!  Η αγάπη για τους ζώντες και κεκοιμημένους αδελφούς μας είναι χρέος. Το πρώτο από όλα. Κάθε λέξη στην προσευχή, κάθε λέξη που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς, έχει πολλή δύναμη: «Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη», λέγει η Αγία Γραφή.
 Και αν έχει τόση μεγάλη σημασία η μνημόνευση των ονομάτων ζώντων και κεκοιμημένων σε οποιαδήποτε προσευχή, πόσο μεγαλύτερη σημασία και αξία έχει, όταν μνημονεύονται τα ονόματα στην ιερότερη προσευχή, στη Θεία Λειτουργία; 
 Στη Θεία Λειτουργία ο ιερέας επισφραγίζει τη μνημόνευση των ονομάτων ζώντων και κεκοιμημένων με τα λόγια «Απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων Σου τω αίματί Σου τω αγίω».
πηγή

Οι πραγματικές ονομασίες των περιοχών της Μικράς Ασίας

  Αὐτά ὅλα, πού βλέπουμε στόν παραπάνω χάρτη, τά γνωρίζαμε;

Μήπως εἶναι ξεχασμένα καί θαμμένα τόσο βαθειά, πού εἶναι ἀδύνατον νά τά ἀνασύρουμε στήν μνήμη μας;
Κι ὅμως…
Οὔτε ἕνας αἰώνας πέρασε…
Κι ὅμως, σχεδὸν ὅλοι μας γνωρίσαμε παπποῦδες καὶ γιαγιάδες ποὺ εἶχαν ζωνταντὲς ἀναμνήσεις.
Κι ὅμως, ἐλάχιστοι ἀπὸ ἐμᾶς ἄνοιξαν κάποιον χάρτη, πρὸ κειμένου νὰ μάθουν τὸ ποῦ εἶναι ὁ τόπος καταγωγῆς μας.
Εἶναι καλό αὐτό; Ἤ ὄχι;

πηγή

Ρύσαι ημάς από του πονηρού…

Στην εποχή του αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω ζούσε κοντά στη Βέροια ένας λόγιος χριστιανός, που έπεσε σε μια δαιμονική παγίδα.
Παρ’ όλο που συνήθιζε -όπως κάθε χριστιανός-να προσεύχεται με το «Πάτερ ημών» και να τελειώνει την προσευχή του με τα λόγια «ΡΥΣΑΙ ΗΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ», κάποια μέρα άνοιξε από περιέργεια ένα βιβλίο μαγείας που είχε πέσει στα χέρια του. Χωρίς,λοιπόν, να υπολογίζει τον κίνδυνο διάβασε λίγο, δοκιμαστικά, επικλήσεις του διαβόλου!Έτσι κάποια νύχτα, ενώ κοιμόταν, είδε στον ύπνο του ένα γιγαντιαίο αράπη, που του είπε:
-Ήρθα, επειδή με κάλεσες! Εμπρός, λοιπόν, αν θέλεις να σ’ εξυπηρετήσω, προσκύνησέ με!
Ο άνθρωπος έντρομος του αποκρίθηκε:
«Κύριον τον Θεόν μου προσκυνήσω και αυτώ μόνω λατρεύσω».
Τότε ο αράπης, γεμάτος θυμό, του έδωσε ένα φοβερό ράπισμα στο πρόσωπο και του είπε:
-Αφού δεν με προσκυνάς, τότε γιατί με προσκαλείς;

Ο χριστιανός ξύπνησε, ένιωσε ένα αφόρητο πόνο στο πρόσωπο και έβαλε τις φωνές και τα κλάματα. Κάποιοι που τον άκουσαν μαζεύτηκαν και είδαν τα μάγουλά του πρησμένα και κατάμαυρα. Παρουσίαζε πράγματι αποτρόπαιο και ελεεινό θέαμα. Σε λίγες μέρες η κατάσταση χειροτέρεψε. Πρήστηκε και μαύρισε όλο του το πρόσωπο τόσο πολύ, που έκλεισαν τελείως τα μάπα του.
Έστειλαν λοιπόν και κάλεσαν τον άγιο Διονύσιο από το Μοναστήρι του στον Όλυμπο. Ο άγιος έτρεξε αμέσως κοντά του και προσευχήθηκε πολύ γι’ αυτόν.
Έψαλε και την Παράκληση στην Παναγία και τον έχρισε με άγιο έλαιο. Τότε ο δαιμονόπληκτος θεραπεύτηκε τελείως! Και όλοι οι παριστάμενοι δόξασαν το Θεό και τίμησαν τον πιστό δούλο Του Διονύσιο.

Στην περιέργεια που έπεσε ο ταλαίπωρος εκείνος άνθρωπος πέφτουν και σήμερα πολλοί άνθρωποι και μάλιστα νέοι. Βιβλία μαγείας, σολομωνικές και άλλα παρόμοια έντυπα κυκλοφορούν ευρύτατα. Ταινίες με τελετές μαγείας και με διαφημίσεις μαγικών τεχνικών προβάλλονται συχνότατα στα κανάλια της τηλεοράσεως. Το κλεμμένο από τάφο ανθρώπινο κεφάλι που βρέθηκε πρόσφατα να επιπλέει σε περιοχή του Σαρωνικού αποτελεί μόνο την «κορυφή του παγόβουνου» της διαδεδομένης χρήσης μαγείας στον τόπο μας.

Το περιστατικό με τον άγιο Διονύσιο δείχνει ότι:
-Η μαγεία (επίκληση πνευμάτων, σολομωνικές,
επίσκεψη σε χαρτορίχτρες, μέντιουμ και καφετζούδες) δεν είναι κάτι με το οποίο μπορούμε να παίζουμε.

-Η ενασχόληση με τέτοια πράγματα αποτελεί μαγνήτη για τον σατανά, ο οποίος δεν θέλει επίσημη πρόσκληση, για να τρέξει να… μας βοηθήσει!

-Γι’ αυτό μια τέτοια ενασχόληση αποτελεί βαρύτατη αμαρτία. Είναι ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Είναι ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ και την ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ!

-Και επομένως αποτελεί μεγάλο εμπόδιο για την προσέλευσή μας στην Θεία Κοινωνία, επισύροντας βαρύτατα επιτίμια.

Ας έχουμε λοιπόν την σύνεση να αποφεύγουμε τέτοιου είδους «περιέργειες», και ας επαναλαμβάνουμε με συναίσθηση την Κυριακή Προσευχή: «Ρύσαι ημάς από του πονηρού. Κύριε…»

Αρχιμ. Βαρνάβα Λαμπρόπουλου, Μηνύματα από την ΛΥΧΝΙΑ, εκδ. Ι.Μ. Νικοπόλεως

πηγή

Λογικά, δεν υπάρχει Θεός…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Θεολόγος καθηγητής

Ομολογώ ότι όταν ήμουν μαθητής Λυκείου, είχα ένα πολύ ισχυρό θεωρητικό οπλοστάσιο με επιχειρήματα και απόψεις που κατέληγαν στο ότι «λογικά, υπάρχει Θεός». Θυμάμαι ακόμη την ικανοποίηση μετά από δυναμική επιχειρηματολογία και ειδικά όταν αυτή κατέληγε στην κατατρόπωση του αμφισβητία ή (ακόμη καλύτερα) του εχθρού της πίστης. Κόκκινο πανί η αντιπαράθεση με άτομα του συνδρόμου «I am an atheist, debate me».

Τώρα που έχω ήδη ισοφαρίσει τα έτη αποφοίτησης με την ηλικία αποφοίτησης, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι «λογικά, δεν υπάρχει Θεός».

- Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντοκράτορας να μην κάνει τίποτε για τόσα φτωχά και άρρωστα παιδάκια, για τόσες εξαθλιωμένες οικογένειες;

- Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντογνώστης να μην δίνει λίγη σοφία σε γιατρούς και επιστήμονες ώστε να ανακαλύψουν το φάρμακο για τον καρκίνο;

- Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός πανάγαθος να αφήνει μόνο και αβοήθητο τον Υιό Του να χλευάζεται, να σταυρώνεται και να πεθαίνει από κάποιους αχάριστους ευεργετηθέντες;

- Πώς είναι δυνατόν ένας Θεός παντοδύναμος να μην κάνει τίποτε για να εξαφανίσει το κακό και να τιμωρήσει τους κακούς;

Λογικά, δεν υπάρχει Θεός….

Ή, αν υπάρχει, είναι κάπου αλλού. «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστί» (Λουκ. 17, 21). Απλά και ξάστερα. Έτσι, παύει να είναι τόπος, νοητικό κατασκεύασμα, λογικό επιχείρημα, πεδίο αντιπαράθεσης. Είναι μυστήριο καρδιακής και υπαρξιακής προσέγγισης.

Σαν την αγάπη ένα πράγμα; Μα, «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν» (Α’ Ιω. 4, 8). Ή το ζεις ή δεν το ζεις. Ποτέ η αγάπη δεν ήταν, δεν είναι, ούτε και θα είναι το αποτέλεσμα κατανόησης μιας έννοιας, αλλά εκούσια και υπέρλογη αυτοπαράδοση σε κάποιον που σε κατακαίει και σε ανακαινίζει, σε κάποιον που σε πεθαίνει και σε ανασταίνει.

Σαν τον έρωτα ένα πράγμα;  Έρωτας πραγματικός. Που ισοπεδώνει τη λογική του αυτονόητου και γκρεμίζει τα στερεότυπα της ασφάλειας.

Και είναι κι αυτή η άτιμη η ελευθερία που κάνει τα πράγματα δυσκολότερα. Που αν την είχε καταπατήσει αυτός ο παντοδύναμος Θεός, θα ήμασταν κι εμείς πιο σίγουροι και με λιγότερα λογικά αδιέξοδα. Και ή δεν θα είχαμε ερωτήματα ή θα είχαμε εύκολες απαντήσεις σ' αυτά. Τώρα τι να επιλέξεις; Τη λογική των επιχειρημάτων περί ύπαρξης ή μη του Θεού που σε οδηγεί στον Παράδεισο του τίποτα;

Γι᾿ αυτό σου λέω, μην το βασανίζεις. Λογικά, δεν υπάρχει Θεός. Στην καρδιά παίζονται όλα…

Και κρύβεται με μαεστρία στα τρία βασικά και μυστηριώδη συστατικά του έρωτα: στο φιλί, στο δάκρυ και στο θάνατο… Πάνω σε αυτά έχουν χτιστεί οι πιο δυνατές σχέσεις ζωής με το Θεό. Πώς να τις εξηγήσεις;

theologosnaf.

Να κρατάμε την Πίστη μας, που είναι αλήθεια αιώνια και αναμφισβήτητη(Αγ.Λουκάς)

.... Μην σκανδαλίζεστε όταν ακούτε αυτά που λένε κατά της Πίστεως. Αφού αυτοί που τα λένε δεν καταλαβαίνουν την ουσία της... Ε­σείς να θυμάστε πάντα την βασική αρχή που γνώριζαν πολύ καλά οι πρώτοι Χριστιανοί. Αυτοί θεωρούσαν δυστυχισμένο τον άνθρωπο, που γνωρίζει όλες τις επιστήμες, δεν γνωρίζει όμως τον Θεό. Και αντίθετα θεωρούσαν μακάριο αυτόν που γνωρίζει τον Θεό, έστω και να μην γνώ­ριζε απολύτως τίποτα από τα ανθρώπινα.
Να φυλάγετε αυτή την αλήθεια σαν το μεγα­λύτερο θησαυρό της καρδίας σας, προχωράτε ευθεία και μην κοιτάζετε δεξιά και αριστερά. Ας μην μας κάνουν, αυτά που ακούμε κατά της Θρησκείας, να χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Να κρατάμε την Πίστη μας, που είναι αλήθεια αιώνια και αναμφισβήτητη. Αμήν.

Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας.

Κήρυγμα Κυριακή Θ΄Λουκά

῾Ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά, κείμενα εἰς ἔτη πολλά. ᾽Αναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου᾽ (Λουκ. 2, 19)

1. Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ὁ Κύριος φωτογραφίζει τήν τραγωδία τοῦ ὑλιστῆ ἀνθρώπου: ἐκείνου πού εἶναι προσανατολισμένος μόνον στά ὑλικά πράγματα προκειμένου νά ὑπηρετεῖ τίς αἰσθήσεις του καί πού ἔχει διαγράψει γι᾽ αὐτό ἀπό τή ζωή του τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπό του. Εἶναι ὁ ἄφρων ἄνθρωπος, αὐτός πού δέν ἔχει φρόνηση καί μυαλό, ὁ ὁποῖος ζεῖ μέσα σέ ψευδαισθήσεις καί φαντασιώσεις, μέ ἀποτέλεσμα νά χάνει καί τήν ἐδῶ ἀλλά καί τήν αἰώνια ζωή.

2. Τρεῖς εἶναι οἱ ψευδαισθήσεις τοῦ ἄφρονος πλουσίου τῆς παραβολῆς:
(α) ῾ψυχή μου, ἔχεις πολλά ἀγαθά᾽. Πιστεύει ὅτι τά ὑλικά ἀγαθά τοῦ ἀνήκουν, ὅτι εἶναι πράγματα δικά του. ῾Η ψυχή του εἶναι γεμάτη ἀπό αὐτά. Διακατέχεται συνεπῶς ἀπό μία αἴσθηση κατοχῆς τῆς ὕλης.
Ποιά εἶναι ὅμως ἡ πραγματικότητα; Τά πάντα ἀνήκουν στόν Θεό. ῎Αν ὑπάρχουν ἀγαθά πού ἀνήκουν σέ ἐμᾶς, εἶναι γιατί ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά τά ἔχουμε, προκειμένου νά τά διαχειριστοῦμε ὀρθά. Νά καλύψουμε δηλαδή τίς οὐσιαστικές ἀνάγκες μας, ἀλλά καί τίς ἀνάγκες τῶν συνανθρώπων μας. Στήν πρώτη ᾽Εκκλησία πού συνιστᾶ κριτήριο γιά ὅλες τίς ἐποχές, πουλοῦσαν τά ἀγαθά τους καί τό ἀντίτιμο τό ἔδιναν στούς ἀποστόλους γιά νά τό μοιράσουν στούς ἀναγκεμένους.

Παναγία Βλασσαρού

Στις 21 Νοεμβρίου γιόρταζε το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας της Βλασσαρούς, που βρισκόταν στη σκιά του βράχου της Ακρόπολης, στον ομώνυμο συνοικισμό ο οποίος εκτεινόταν περίπου στο μέσο της ευθείας του αρχαίου ναού του Ηφαίστου με τη σημερινή Στοά Αττάλου, στο χώρο της Αρχαίας Αγοράς...

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην απογραφή της 26ης Οκτωβρίου 1824  (που έγινε υπό την υψηλή επιστασία του στρατηγού Γκούρα) η γειτονιά της Παναγίας της Βλασσαρούς είχε 66 σπίτια και 329 κατοίκους και ήταν η πέμπτη ή έκτη σε μέγεθος γειτονιά της Αθήνας (από τις 35 συνολικά).

Η παλαιά εικόνα της Παναγίας της Βλασσαρούς φυλάσσεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Φιλίππου και κάθε χρόνο γίνεται πανηγυρική Αγρυπνία στην εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου.

πηγή

Εισόδια της Θεοτόκου (π Ανδρέας Κονάνος)

Ιερός Ναός Παναγίας της Κατακεκρυμμένης ή Πορτοκαλούσας Άργους

 Ο Ναός της Παναγίας της Κατακεκρυμμένης ή Πορτοκαλούσας, ευρίσκεται στη ΒΑ πλευρά της Λάρισας επάνω στον βράχο, όπου την αρχαία εποχή υπήρχε ιερό της Ακραίας Ήρας. Η Παναγία αρχικά λειτουργούσε ως μοναστήρι και η ιστορία της ξεκινάει από το 1715 περίπου, οπότε και καταγράφεται η ύπαρξή της στο χρονικό του Ελληνορουμάνου χρονογράφου Κωνσταντίνου Διοικητή, ο οποίος ακολούθησε, απεσταλμένος της Βλάχικης αυλής του Ναζίν Νταμάς Αλή πασά, την εκστρατεία του εναντίον των Ενετών στην Πελοπόννησο.

 Η Μονή από πολύ νωρίς έγινε πλούσια και άκμασε τόσο, ώστε αναφέρεται σε εφημερίδες της Κυβέρνησης του 1835 ως χωρίον του Δήμου Αργείων***.Προεπαναστατικά μνημονεύεται ως ηγούμενος της Μονής ο Βενέδικτος (1803) και κατόπιν ο Παρθένιος μέχρι το 1845.

  Ο αξιολογότερος και τελευταίος ήταν ο παπα –Ανανίας Δαγρές από το Κουρτάκι, ο οποίος άνοιξε τον δρόμο που οδηγεί από τις Πορτίτσες στη Μονή και μεγάλωσε το κτιριακό συγκρότημα. Αναγκάστηκε όμως από τον Στρατηγό Δημήτριο Τσώκρη, με τον οποίο προφανώς δεν είχε καλές σχέσεις, να εγκαταλείψει το Άργος το 1855 και να μεταβεί σε μοναστήρι της Κοιλάδας. Κατόπιν τούτου, το 1856 η Μονή έγινε ενοριακός ναός και παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη. Το 1906, το Μεγάλο Σάββατο προς Κυριακή του Πάσχα, 4 Απριλίου, καταστράφηκε από πυρκαγιά, που προήλθε πιθανότατα από πυροτέχνημα.

Η κατάργηση των οκτώ παθών

Η κατάργηση των οκτώ παθών ας γίνεται με τον εξής τρόπο:

Με την εγκράτεια καταργείται η γαστριμαργία.

Με τον θείο πόθο και την επιθυμία των μελλόντων αγαθών καταργείται η πορνεία.

Με την συμπάθεια προς τους φτωχούς καταργείται η φιλαργυρία.

Με την αγάπη και την καλοσύνη προς όλους καταργείται η οργή.

Με την πνευματική χαρά καταργείται η κοσμική λύπη.

Με την υπομονή, την καρτερία και την ευχαριστία προς τον Θεό καταργείται η ακηδία.

Με την κρυφή εργασία των αρετών και την συνεχή προσευχή με συντριβή καρδιάς, καταργείται η κενοδοξία.

Με το να μην κρίνει κανείς τον άλλο, ή να τον εξευτελίζει, όπως έκανε ο αλαζόνας Φαρισαίος, αλλά να νομίζει τον εαυτό του τελευταίο από όλους καταργείται η υπερηφάνεια.

Έτσι λοιπόν αφού ελευθερωθεί ο νους από τα παραπάνω πάθη και ανυψωθεί στο Θεό, ζει από εδώ τη μακάρια ζωή και δέχεται τον αρραβώνα του Αγίου Πνεύματος. Και όταν φύγει από εδώ, έχοντας απάθεια και αληθινή γνώση, στέκεται μπροστά στο φως της Αγίας Τριάδος, και καταφωτίζεται μαζί με τους αγίους αγγέλους στους απέραντους αιώνες.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

πηγή

Ο Θεός δεν είναι Θεός ισότητας, αλλά Θεός αγάπης.

Ο Θεός δεν είναι Θεός ισότητας, αλλά Θεός αγάπης.

Η ισότητα θα απέκλειε όλο το δίκαιο και όλη την αγάπη, θα απέκλειε όλο το ήθος.

Ο άνδρας αγαπά την γυναίκα του λόγω ισότητας;

Και η μάνα αγαπά το παιδί της λόγω ισότητας;

Και ο φίλος αγαπά τον φίλο λόγω ισότητας;

Η ανισότητα είναι η βάση του δικαίου και υποκινητής της αγάπης.

Όσο διαρκεί η αγάπη, κανένας δεν ξέρει για την ισότητα.

Όσο βασιλεύει το δίκαιο, κανείς δεν μιλάει για την ισότητα.

Όταν χάνεται η αγάπη, οι άνθρωποι μιλούν περί δικαίου και εννοούν την ισότητα.

Όταν μαζί με την αγάπη εξαφανίζεται και το δίκαιο, οι άνθρωποι μιλούν περί ισότητας και εννοούν την ανηθικότητα.

Δηλαδή, όταν εξαφανίζεται το ήθος το αντικαθιστά η ανηθικότητα.

Από τον τάφο της αγάπης ξεφυτρώνει το δίκαιο, από τον τάφο του δικαίου ξεφυτρώνει ισότητα.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Από το βιβλίο ''Στοχασμοί περί καλού και κακού''

Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει...

Δυο φιλονικοῦσαν γιά ἕνα τμῆμα γῆς καί πῆγαν σέ ἕναν σοφό Γέροντα νά τούς λύσει τή διαφορά.

Κι ὁ Γέροντας τούς πῆρε καί πῆγαν στό ἀμφισβητούμενο τμῆμα. 

Κι ὁ ἕνας ἔλεγε:-Αὐτό εἶναι δικό μου.

Ὁ ἄλλος:-Δικό μου.

Ὁ Γέροντας γονάτισε στή γῆ. Κι ὅταν σηκώθηκε τούς λέει:

Ρώτησα τή γῆ.

Καί τοῦ λένε αὐτοί:

-Τί σοῦ εἶπε;

Καί τούς λέει:

-Μοῦ εἶπε ὅτι ἐσεῖς ἀνήκετε σ’ αὐτήν κι ὄχι αὐτή σέ σᾶς.

Γαβριήλ Μοναχός-Γέρων στό Ἱερό Κουτλουμουσιανό κελλί Ὁσίου Χριστοδούλου-Καρυές Ἁγίου Ὄρους

πηγή

Πνευματική ευωδία(Αγίου Λουκά)

 Το τριαντάφυλλο δεν μιλάει αλλά μοσχοβολάει δυνατά. Το ίδιο και εμείς πρέπει να μοσχοβολάμε, να εκπέμπουμε την πνευματική ευωδία, την ευωδία του Χριστού. 
 Να ακούγεται από μακριά το άρωμα των πράξεών μας - καλών, καθαρών, δίκαιων και γεμάτων αγάπη.
  Μόνο έτσι μπορεί να φανερωθεί η Βασιλεία του Θεού η οποία υπάρχει μέσα στην καρδιά μας, να φανερωθεί όχι εν λόγω αλλά εν δυνάμει. Αμήν.

Άγιος Λουκάς Κριμαίας.

Θαύματα του Αποστόλου Θωμά

Ο π. Αναστάσιος Κοροπούλης εφημέριος του Αγ. Θωμά Αμαρουσίου διηγείται συγκλονιστικά θαύματα του Αποστόλου Θωμά

Η εικόνα της Παναγίας ''Παραμυθία των θλιβομένων και των εμπεριστάτων''

Η εικόνα της Παναγίας γνωστή ως ''Παραμυθία των θλιβομένων και των εμπεριστάτων'' είναι ένα τρίπτυχο που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα.Σύμφωνα με την παράδοση αυτή η εικόνα ανήκε στον Άγιο Αθανάσιο πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον Πατελάρο.

(Για τον βίο του μεγάλου αυτού αγίου,τις διώξεις του από τους Ιησουίτες,τα ταξίδια του και το πως βρέθηκε άφθαρτο το λείψανό του ΕΔΩ)

Πάντοτε είχε μαζί του αυτήν την εικόνα της Παναγίας.

Μετά την κοίμηση του Αγίου η εικόνα μεταφέρθηκε στην Μονή Βατοπαιδίου όπου έμεινε μέχρι τον Οκτώβριο του 1849,όταν φτιάχτηκε η ρωσική σκήτη του Αγίου Ανδρέου.Τότε ο μητροπολίτης Γρηγόριος ο οποίος είχε αποτραβηχθεί στο Βατοπαίδι,πρόσφερε την εικόνα αυτή στην νέα σκήτη ως ευλογία.Η εικόνα τοποθετήθηκε στο κελί του κτήτορα,του π.Βησαρίωνα.Πριν πεθάνει ευλόγησε τους αδελφούς με αυτήν την εικόνα και τους είπε:«Αυτή η εικόνα μπορεί να είναι για σας μια πηγή χαράς και παραμυθίας στις θλίψεις»
 Το 1863 η εικόνα της Παναγίας ''Παραμυθία των θλιβομένων και των εμπεριστάτων'' μεταφέρθηκε από τον ιερομόναχο Παίσιο στο Βιάτσκ της Ρωσίας  όπου πήγε για να μαζέψει οικονομική βοήθεια.Εκεί έγιναν και τα πρώτα θαύματα.

 Τώρα η εικόνα βρίσκεται στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Αγία Πετρούπολη Στο μοναστήρι του Αγίου Αλεξίου του Βορονέζ υπάρχει ένα αντίγραφο αυτής της εικόνας στην οποία γράφει:''Αυτή η εικόνα αγιογραφήθηκε στη σκήτη του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου από τον ρώσο μοναχό Κύριλλο(1905)''
Το 1999,λίγους μήνες μετά την συντήρησή της,η εικόνα άρχισε να μυροβλύζει.Τον Ιούλιο από τα μάτια της Παναγίας άρχισαν να κυλούν μεγάλες ποσότητες μύρου.
 Η εικόνα εορτάζεται στις 19 Νοεμβρίου.

Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης /proskynitis.blogspot

Πώς ο τάφος του Μ. Αλεξάνδρου συνδέεται με τον Όσιο Σισώη

Ένας όσιος της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας, ο ασκητής Σισώης, επί εκατοντάδες χρόνια απεικονίζεται σε αγιογραφίες πάνω από τον ανοιχτό τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ο Όσιος Σισώης συνιστά ένα αίνιγμα για την κλασική αλλά και τη βυζαντινή αρχαιολογία.

Οι ειδικοί επιστήμονες προσπαθούν να ερμηνεύσουν τον συμβολισμό των σχετικών αγιογραφιών, οι πρώτες εκ των οποίον χρονολογούνται ήδη από τον 14ο μ.Χ. αιώνα.

Και, επίσης, να απαντήσουν πειστικά στο ερώτημα: Είχε στ’ αλήθεια δει ο Όσιος Σισώης τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

Την ύπαρξη του Οσίου Σισώη επεσήμανε στο protothema.gr ο κ. Σωτήρης Αθανασέλης, καθηγητής Τοξικολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Συγκεκριμένα, ο κ. Αθανασέλης σε εκτενή επιστολή του με τίτλο «Ο Τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Χριστιανική Αγιογραφία» γράφει:
«Επί πολλά χρόνια επισκέπτης στο Ζαγόρι της Ηπείρου είχα την τύχη να επισκευτώ αρκετές φορές την εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στο χωριό Κουκούλι.

Από την πρώτη επίσκεψή μου στην καταπληκτικά αγιογραφημένη αυτή εκκλησία, μού τράβηξε την προσοχή μια τοιχογραφία-αγιογραφία του Οσίου Σισώη ο οποίος βρίσκεται μπροστά στον ανοικτό τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (!) και αναφωνεί: ‘

‘Ορών σε τάφε δειλιώ σου την θέαν και καρδιοστάλακτον δάκρυον χέω, χρέος το κοινόφλητον εις νουν λαμβάνων, πως ουν μέλλω, διελθείν περας τοιούτον. Αι, αι θάνατε τις δύναται φυγείν σε;’, ή, σε ελεύθερη απόδοση ‘Βλέποντάς σε τάφε δειλιάζω και τρομάζω στη θέα σου και χύνω δάκρυα από την καρδιά, φέρνοντας στο νού μου το χρέος που οφείλουν όλοι οι άνθρωποι να εξοφλήσουν (δηλαδή το θάνατο), έτσι και εγώ θα υποστώ ένα τέτοιο τέλος. Αχ, αχ θάνατε, ποιος είναι εκείνος που μπορεί να σε αποφύγει;’

Η σκηνή αυτή, όπως απεικονίζεται στην ανωτέρω τοιχογραφία, πέραν του εντυπωσιασμού που μου προκάλεσε, μού δημιούργησε και εύλογα ερωτήματα τα οποία προσπάθησα να διερευνήσω με σχετική -ομολογώ- επιτυχία αφού το όλο θέμα είναι εκτός του γνωστικού μου αντικειμένου.

Οι μαθητές του Οσίου Σισώη, οι οποίοι θεωρούνται ως οι πρώτοι που απεικόνησαν τη σχετική σκηνή, την περιγράφουν ως εξής: ‘Σισώης ο Μέγας εν Ασκηταίς έμπροσθεν του τάφου του βασιλέως των Ελλήνων Αλεξάνδρου, του πάλαι λάμψαντος εν δόξει φρίττει και το άστατον του καιρού και της δόξης της προσκαίρου λυπηθείς, ιδού κλαίει’.

Όσιος Σισώης – Αγ. Νικόλαος Θεολογίνας

Ο Όσιος Σισώης γεννήθηκε το 367 και πέθανε το 429 μ.Χ. Μόνασε στην έρημο της Θηβαΐδας στην Άνω Αίγυπτο. Η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Ιουλίου και ανήκει στην πρώτη γενιά μεγάλων ασκητών που ακολούθησε τον Μέγα Αντώνιο.

Στα ασκητικά και τα αγιολογικά κείμενα χαρακτηρίζεται ως ‘Όσιος (=άγιος, μοναχός) Σισώης’ ή ‘Αββάς (=πατέρας) Σισώης’.

Tο μοναστήρι του Aββά Σισώη, στην κοιλάδα της Νιτρίας στην περιοχή Wadi el Natroun της Αιγύπτου είναι ένα από τα αρχαία μοναστήρια της Σκήτης, της κοιτίδας του χριστιανικού μοναχισμού, τα οποία λειτουργούν από τον 4ο αιώνα μ.X.
Το μοναστήρι περιέχει το σκήνωμα του Οσίου Σισώη το οποίο λέγεται ότι είναι τέλεια διατηρημένο σε ένα κόκκινο πανί.

Όσιος Σισώης – Κινητή εκόνα 16ου αι. Μουσείο Ερμιταζ 

Οι μοναχοί ισχυρίζονται ότι δεν είναι ασυνήθιστο για τον Άγιο Σισώη να κάνει θαύματα για τους αληθινά πιστούς και θεωρείται, εξάλλου, ως ένας από τους πιο σημαντικούς οσίους των Κοπτών Χριστιανών της Αιγύπτου.

Οι πρώτες απεικονίσεις του, τον 16ο αιώνα, τον παριστούν ως σεβάσμιο γέροντα.

Ο Όσιος Σισώης, απεικονίζεται πάντα, σε όλες τις αγιογραφίες, δίπλα στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αναλογιζόμενος τη ματαιότητα της ζωής και το αναπόφευκτο του θανάτου. Γιατί όμως του Μεγάλου Αλεξάνδρου και όχι κάποιου άλλου;

Όσιος Σισώης – Κουκούλι Ζαγορίου

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι παρόμοιες αγιογραφίες με αυτή του Κουκουλίου έχουν καταγραφεί, στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και στη Μονή Ξηροποτάμου στο Άγιον Όρος, στη Μονή Βαρλαάμ στα Μετέωρα (1566) και στη Μονή Μεγίστης στο Καστελόριζο. Ακόμη απεικονίζεται σε Εκκλησίες της Καστοριάς όπως στο παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Μονή της Παναγίας της Μαυριώτισσας (1552), στον Αγ. Νικόλαο Θεολογίνας (1662) και στην εκκλησία του Ιωάννου του Προδρόμου στη συνοικία Αποζάρι (1727).

Ανάλογη απεικόνιση υπάρχει και στη Μονή των Παμμεγίστων Tαξιαρχών στις Μηλιές του Πηλίου(1774). Σε όλες αυτές θα πρέπει να προστεθεί και η σχετικά μεταγενέστερη απεικόνιση στην Κοίμηση της Θεοτόκου στο Κουκούλι Ζαγορίου (1788).

Όσιος Σισώης – Μονή Βαρλαάμ

Ιδιαίτερης σημασίας είναι η αγιογραφία στον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο στη Μονή της Παναγίας της Μαυριώτισσας στην οποία ο Όσιος Σισώης απεικονίζεται εμπρός από έναν ανοικτό τάφο όπου μαζί με το σκελετό του Μεγάλου Αλεξάνδρου απεικονίζονται και άλλοι δύο σκελετοί. Κατά μία εκδοχή αυτό είναι ένα δηλωτικό στοιχείο της μεταθανάτιας ισότητας βασιλέων και μη.

Mήπως όμως η απεικόνιση αυτή υποδηλώνει ταφή του Μ. Αλέξανδρου σε πολυάνδριο;

Όσιος Σισώης – Μονή Παναχράντου Μέγαρα (Σύγχρονη)

Στην αγιογραφία του Κουκουλίου το διαφορετικό (και μοναδικό σε σχέση με τις υπόλοιπες αγιογραφίες) είναι ότι στο κεφάλι του σκελετού του Μεγάλου Αλεξάνδρου διακρίνεται χρυσή κορώνα.

Δεν γνωρίζω αν ανάλογες απεικονίσεις υπάρχουν και σε άλλες εκκλησίες ανά την Ελλάδα πλην των προαναφερθεισών. Μια σχετική πληροφόρηση από περισσότερο ειδικούς στο θέμα θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη και κατατοπιστική.

Όσιος Σισώης – Πρόδρομος Αποζάρι

Ο Δωρόθεος, ο Επίσκοπος Τύρου (255-362 μ.Χ.) όταν επανήλθε από την εξορία κατά την οποία είχε εργασθεί ως σκλάβος στα ορυχεία της όασης της Σίουα στην Αίγυπτο, ανέφερε ότι οι κάτοικοί της ήταν ειδωλολάτρες και λάτρευαν τον Αιγύπτιο Θεό Άμμωνα, αλλά και τον Μέγα Αλέξανδρο ο οποίος ήταν θαμμένος εκεί.

Γνωρίζοντας τις εκτενείς συζητήσεις που έχουν γίνει και γίνονται για τον εντοπισμό του ακριβούς σημείου που βρίσκεται ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου αναλογίστηκα -με την αφέλεια του αδαούς- για ποιο λόγο ο Όσιος Σισώης απεικονίζεται πάντα μπροστά σε αυτόν τον τάφο;

Μήπως πράγματι ο Όσιος Σισώης είχε βρεί τον τάφο του Μ. Αλεξάνδρου κάπου εκεί που μόναζε;

Μήπως αυτό που η σχετική αγιογραφία δείχνει είναι η απεικόνιση ενός πραγματικού γεγονότος;

Μήπως αν αναζητηθούν και εντοπιστούν οι ακριβείς διαδρομές του Οσίου Σισώη εντοπιστεί και ο θρυλικός πλέον τάφος του Μ. Αλεξάνδρου;

Αυτά είναι σίγουρα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ερωτήματα που, άλλοι, πιο ειδικοί από εμένα θα μπορούσαν ή θα μπορέσουν να απαντήσουν».

Όσιος Σισώης – Ρώσικη τεχνοτροπία

Το ζήτημα που θέτει η περίπτωση του Οσίου Σισώη είναι εάν η απεικόνισή του θα πρέπει να ληφθεί ως «κυριολεξία» ή να μελετηθεί για το συμβολικό της νόημα.

Στην πρώτη εκδοχή η ανάλυση γίνεται στο δρόμο που ακολουθεί και ο κ. Αθανασέλης, οπότε διερευνώνται τα ιστορικά δεδομένα σχετικά με μια επίσκεψη του Σισώη στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Στη δεύτερη όμως, οι αρχαιολόγοι δίνουν βάρος στο πώς η αγιογραφία αντανακλά «το φόβο του θανάτου ολόκληρου του βυζαντινού κόσμου που έχει δει μια αυτοκρατορία να καταρρέει και φιλοσοφεί πάνω στη ματαιότητα των εγκοσμίων», όπως μπορεί κάποιος να διαβάσει σε σχετικό άρθρο του archaiologia.gr.

Όσιος Σισώης – Θεολόγος Μαυριώτισσας

Επίσης, το ότι στις απεικονίσεις του Οσίου Σισώη εμφανίζεται ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, φαίνεται πως αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη, πιθανότατα του Γεωργίου Φράγκου, ο οποίος το 1556 αγιογράφησε τη Μονή Βαρλαάμ, στα Μετέωρα.

Ενώ λοιπόν έως τότε ο Όσιος παρουσιαζόταν πάνω από ανοιχτό τάφο αγνώστου, «δια χειρός Φράγκου» βρέθηκε πάνω από τη σαρκοφάγο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ακριβώς για να τονίσει ακόμη περισσότερο την ματαιότητα των εγκοσμίων.

Όσιος Σισώης – Σύγχρονη Αγιογραφία

protothema.gr

Γνωστός ηθοποιός χειροτονήθηκε διάκονος...

Την Κυριακή, 16 του μηνός Νοεμβρίου 2014, ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία τιμά και εορτάζει τη μνήμη Απόστολου Ευαγγελιστού Ματθαίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Εμμανουήλ προέστη της Πανηγυρικής Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας εις τον Ιερόν Ναόν Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κιλκίς, κατά τη διάρκεια της οποίας ετέλεσε και την εις Διάκονον Χειροτονίαν του π. Ιερώνυμου, κατά κόσμον Ευγενίου Λαμπρινάκου.

Απευθυνόμενος στον νεοχειροτονηθέντα Διάκονο π. Ιερώνυμο ο Σεβασμιώτατος Ποιμέναρχης του Κιλκίς, τόνισε ότι μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα την εόρτιον και ευλογητήν, η χάρις του Κύριου του έδωσε την ευλογία να προσέλθη στο μυστήριο της ιεροσύνης.

«Από σήμερα καλείσαι να διακονείς τον Τρισάγιο Θεό, να πράττεις δηλαδή θεάρεστον έργον από ελεύθερη βούληση και επιλογή. Να μην φοβάσαι και να παίρνεις σωστές, υπεύθυνες και δυναμικές αποφάσεις που θα σε ενισχύουν και θα σε ενδυναμώνουν. Να τηρείς το θέλημα του Θεού τον Οποίο να έχεις πάντοτε μέσα στην καρδιά σου» τόνισε μεταξύ των άλλων ο Σεβασμιώτατος.

Από την πλευρά του ο νεοχειροτονούμενος π. Ιερώνυμος είπε ανάμεσα στα άλλα στην ομιλία του: «Συνειδητοποιώ ότι καλούμαι να αγωνίζομαι ως καλός στρατιώτης Χριστού, να υπομένω αγόγγυστα κάθε θλίψη και στενοχωρία, κάθε δοκιμασία και ταλαιπωρία προς χάριν της αγάπης του Θεού αλλά και της θυσιαστικής αγάπης που οφείλω να έχω προς πάντας τους αδελφούς» ευχαριστώντας τον γέροντα του αρχιμανδρίτη π. Θεολόγο Γασπαράτο, τον Αρχιμανδρίτη π. Μάξιμο Μητράρα, τον Αρχιμανδρίτη π. Απόστολο Πορτοκαλίδη, τον Αρχιμανδρίτη π. Ιάκωβο Δελλή καθώς και τους αιδεσιμολογιώτατους π. Χαράλαμπο Πέρρο, Αγάπιο Παπαδόπουλο και Μελέτιο Κώνστα για το ανύστακτο ενδιαφέρον τους και την αγάπη τους καθώς και τους Σεβαστούς Πατέρες της Ιεράς Μητροπόλεως Κιλκίς που συμμετείχαν στην προσωπική του Πεντηκοστή.

Στον επίλογο της ομιλίας του και μην μπορώντας να κρύψει τη συγκίνηση του είπε: «Τέλος τον λόγον στρέφω σε εσάς Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα που πρόθυμα δεχθήκατε να με εισαγάγετε εις τα ενδότερα του καταπετάσματος. Η αρχιερατική σας αγάπη, η ειλικρίνεια σας, η αμεσότητα της επικοινωνίας σας, και οι πατρικές σας συμβουλές θα μείνουν για πάντα μέσα μου ανεξίτηλα. Με αγκαλιάσατε με περισσή πατρική αγάπη, με νουθετήσατε και με ενδυναμώσατε στις αποφάσεις μου. Εκφράζω την βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου και την απέραντη αφοσίωση μου σε σας δια την μεγάλη δωρεά της Διακονίας που σήμερα μου εμπιστεύεστε».

romfea.gr

Ο Ευγένιος Λαμπρινάκος ήταν ηθοποιός.Ο πατέρας Ιερώνυμος -πλέον- που όταν τελείωσε την στρατιωτική του θητεία αποφάσισε να γίνει ηθοποιός,  από το 1997 εκτός από τις "7 θανάσιμες πεθερές" έπαιξε και σε άλλα σήριαλ καθώς και σε διαφημίσεις. "Σαν αδελφές", "Καλημέρα Ζωή" "Δυο ξένοι» «Ο Υιός του πατέρα» είναι μερικά από τα όσα εμφανίσθηκε ο νεαρός και ταλαντούχος ηθοποιός, ενώ δίδαξε Θεατρική Αγωγή & Παιχνίδι σε Δημοτικά Σχολεία.

Οι εικονογραφικοί τύποι της Αγίας Τριάδος

Η Αγία Τριάδα είναι ίσως η λεπτότερη θεολογική έννοια της Ορθοδοξίας.

Διότι ενώ συνίσταται από τρία πρόσωπα, εκ των οποίων το ένα (Άγιον Πνεύμα) εκπορεύεται από το άλλο (Θεός Πατήρ) και το τρίτο (Ιησούς Χριστός) εγεννήθη από το άλλο (Θεός Πατήρ) είναι ταυτόχρονα ένα Πρόσωπο, ένας Θεός, είναι και τα τρία Προαιώνια, Ομοούσια και Ομότιμα.

Επειδή αυτά είναι ασύλληπτα από τον ανθρώπινο νου, η Ορθοδοξία αποδίδει στην έννοια της Αγίας Τριάδος το νόημα του Μυστηρίου.

Ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα από το θεολογικό, είναι το εικαστικό. Πώς, πράγματι, μπορεί να απεικονιστεί με ανθρώπινα κριτήρια ένα θεϊκό Μυστήριο;

Οι αρχαιότερες απεικονίσεις της Αγίας Τριάδος βασίζονται στις αφηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Εκεί, τρεις άγγελοι εμφανίζονται στον Αβραάμ και του αναγγέλλουν πως η γυναίκα, του η Σάρα θα γεννήσει. Ο Αβραάμ τους φιλοξενεί και τους προσφέρει γεύμα. Αλλά του μιλούν ως ένα πρόσωπο, πράγμα που οδήγησε τους Πατέρες να καταλάβουν πως επρόκειτο για εμφάνιση της Αγίας Τριάδος, την μοναδική αναφερόμενη άλλωστε στις Γραφές.

Η απεικόνιση αυτή εξασφαλίζει το Ομοούσιον και ομότιμον. Ακόμα, ενώνει Μυστηριακά τον άνθρωπο με τον Θεό, μια που ο Αβραάμ και η Σάρα είναι παρόντες, και το απεικονιζόμενο γεύμα υπονοεί την αναίμακτη θυσία επί της Αγίας Τραπέζης στην Λειτουργία.

Έτσι, τα Τρία Πρόσωπα της Τριάδος, το αρχετυπικό ανθρώπινο ζεύγος, και η Λειτουργική Θυσία, ενώνονται σε μια υψηλά συμβολική σύνθεση, που ταυτόχρονα είναι και ιστορικά ακριβής, σύμφωνα με την αφήγηση της Γραφής

Η εικόνα αυτή επιγράφεται “Η Φιλοξενία του Αβραάμ”αλλά και “Η Αγία Τριάς”.

Το μεγάλο μειονέκτημα αυτής της Συνθέσεως είναι ότι δεν είναι αναγνωρίσιμη. Αν ο πιστός δεν μάθει την παραπάνω ερμηνεία, το θέμα δεν είναι εύκολα αντιληπτό.

Δεύτερο μειονέκτημα είναι το ότι δεν μπορούμε να καθορίσουμε με βεβαιότητα ποια είναι τα Τρία Πρόσωπα, μια που απεικονίζονται πανομοιότυπα.

Μολοντούτο, και υπολογίζοντας πως προσπαθούμε να απεικονίσουμε ένα ακατάληπτο Μυστήριο, αυτός ο εικονογραφικός τύπος είναι ο καλύτερος και ο πλησιέστερος στην έννοια της Τριαδικότητος του Θεού.

Η γνωστή εικόνα του Ρουμπλιώφ που εσφαλμένα θεωρείται αρχετυπική, μια που υπάρχουν πολύ αρχαιότερες, είναι και ελλιπής, αφού απουσιάζουν ο Αβραάμ και η Σάρα.

Οι άλλες απεικονίσεις που δείχνουν τον Ιησού, τον Θεό Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα ως Περιστερά, βασίζονται σε ανάλογες εμφανίσεις που αναφέρονται στις Γραφές. Αλλά αυτές οι εμφανίσεις έγιναν για κάθε Πρόσωπο ξεχωριστά. Ποτέ δεν εμφανίστηκαν με αυτήν την μορφή μαζί, σε Τριάδα, όπως είχαν εμφανιστεί στον Αβραάμ.

Είναι προφανές δε, πως ένας σεβάσμιος Γέρων (Ο Πατήρ) ένας νεαρός άνδρας (ο Ιησούς Χριστός) και ένα περιστέρι (Το Άγιον Πνεύμα) δεν μπορεί να φαίνεται πως έχουν ούτε την ίδια ουσία, ούτε την ίδια τιμή.

Γι αυτό τον λόγο αυτός ο εικονογραφικός τύπος δεν απεικονίζει σωστά την έννοια της Τριάδος, αλλά έχει το πλεονέκτημα πως είναι εύκολα αντιληπτός και αναγνωρίσιμος από τον πιστό.

Άλλο μειονέκτημα είναι πως συχνά το Πνεύμα - περιστερά εμφανίζεται μεταξύ του Πατρός και του Υιού, οπότε μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί πως “εκπορεύεται εκ του Πατρός και του Υιού” δηλαδή, προάγει την παπική κακοδοξία.

Συνεπώς, καταλήγουμε, πως η πλέον πρόσφορη για την Ορθοδοξία απεικόνιση είναι αυτή της “Φιλοξενίας του Αβραάμ” χωρίς βέβαια να είναι και η τέλεια, μια που το Μυστήριο της Τριάδος είναι ασύλληπτο.

Δημήτρης Σκουρτέλης

ΠΗΓΗ