26 Οκτωβρίου-«Την ανακομιδήν εορτάζομεν των τιμίων και αγίων λειψάνων του Αγίου ενδόξου Νεομάρτυρος Γεωργίου του εν Ιωανίννοις αθλήσαντος, του θαυματουργού»

«Την ανακομιδήν εορτάζομεν των τιμίων και αγίων λειψάνων του Αγίου ενδόξου Νεομάρτυρος Γεωργίου του εν Ιωανίννοις αθλήσαντος, του θαυματουργού»… που πραγματοποιήθηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1971, εκατόν τριάντα τρία χρόνια από το «δι’ αγχόνης» μαρτύριο του Αγίου μας, στις 17 Γενάρη του 1838.

 «Συνέχει βαθεία συγκίνησις την καρδίαν μου και πληροί την ψυχήν μου δέος και φόβος ιερός, διότι επεφύλαξεν εις εμέ την μεγάλην αυτήν τιμήν ο Ύψιστος, να ψαύσω ο ελάχιστος εγώ και να αποθέσω ο ανάξιος δούλος του, τα Ιερά Λείψανα εκ του τάφου εις τη οικείαν θέσιν των…», έγραφε τότε ο μακαριστός Μητροπολίτης Ιωαννίνων κυρός Σεραφείμ, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, σε εγκύκλιο επιστολή του προς το «χριστεπώνυμον πλήρωμα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων», με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου 1971.
Και συνέχιζε: «Στηρίξατέ με τεκνά μου εν Κυρίω αγαπητά και ενισχύσατέ με εις το μέγα τόλμημα, όπερ επιχειρώ, της εκταφής του Πολιούχου ημών, δια των θερμών προσευχών σας…».

 Σημαίνοντα ρόλο στην ανακομιδή έπαιξε και ο μακαριστός Μητροπολίτης Ιωαννίνων κυρός Θεόκλητος, αρχιμανδρίτης τότε και πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεώς μας. Ήταν εκείνος, που έκανε την εκταφή και ανέσυρε εκ του τάφου «ως μυρίπνοα κρίνα του αγρού» τα άγια λείψανα και την τίμια κάρα του Πολιούχου μας Νεομάρτυρα.

 Ο ίδιος θυμάται: «Επιφωσκούσης της εικοστής έκτης Οκτωβρίου, πάσα η πόλις των Ιωαννίνων… προσπελάζοντας τον Τάφο του Νεομάρτυρα Γεωργίου, του εν Ιωανίννοις αθλήσαντος, για να αναλάβει εξ’ αυτού τα καθαγιασθέντα λείψανα του τιμίου σκηνώματος του πολιούχου της… και να αποδώσει την προσήκουσαν τιμήν στα λείψανα του προστάτη της Αγίου, να εκφράσει το θαυμασμό και το δέος, να καταθέσει ικεσίαν εκτενή, για να κερδίσει την πρεσβεία Του, ώστε να καταξιωθεί της, έστω και για ελάχιστα, προσπέλασης στο χώρο του Αγίου και της Θεότητας…».

Πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο, μπορείτε να διαβάσετε σχετικά με το μακαριστό Μητροπολίτη μας και τον Πολιούχο μας Νεομάρτυρα Άγιο Γεώργιο:
http://eiskopanous.blogspot.gr/2014/04/blog-post_30.html

Άγιος Μεγαλομάρτυς Δημήτριος ο Μυροβλύτης. 17ος αιώνας

Ιερά Μονή Χιλανδαρίου Αγίου Όρους. 

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Δημήτριος ο Μυροβλύτης. 17ος αιώνας.

Homo distractus: Παιδιά που κοιτούν αλλά δε βλέπουν

«Να συγκεντρώνει τα βλέμματά τους το δικό μου βλέμμα γιατί για πολύ καιρό κοίταζα το μάθημα αλλά δεν έβλεπα τους μαθητές. Στη σχέση μας κρύβεται η δύναμη. Λέω να εμπιστευτώ λιγάκι περισσότερο τα παιδιά και να σταματήσω να τα αντιμετωπίζω σαν μωρά που τους τα αλέθω όλα στο μπλέντερ»

Κάτι χάνεται χρόνο με το χρόνο στο βλέμμα των παιδιών και αυτό ειδικά σήμερα φαίνεται τόσο έντονα όταν λόγω της μάσκας αντικρίζεις μόνο μάτια. Ανησυχώ όταν βλέπω παιδιά που τους μιλάς κατ’ ιδίαν και δεν μπορούν να κρατήσουν βλεμματική επαφή μαζί σου ούτε για μερικά δευτερόλεπτα. Παιδιά που η προσοχή τους διασπάται για ψύλλου πήδημα και που για να τραβήξεις το ενδιαφέρον τους ως εκπαιδευτικός πρέπει διαρκώς «να βγάζεις λαγούς μέσα από το καπέλο σου». Παιδιά που κοιτούν αλλά δε βλέπουν.

Η αδυναμία συγκέντρωσης προσοχής (short attention span) είναι ένα μεγάλο πρόβλημα της εποχής και παρατηρείται και σε παιδιά και σε ενήλικες. Οι μελέτες που έχουν γίνει μιλούν για μέση ανθρώπινη συγκέντρωση προσοχής σήμερα τα 8 δευτερόλεπτα ενώ πριν από 20 χρόνια ήταν 12 δευτερόλεπτα. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως αν οι μελέτες αφορούσαν αποκλειστικά παιδιά, εφήβους και νέους η πτώση αυτή θα φαινόταν ακόμα μεγαλύτερη.
Ένα έντομο αρκεί

 Τις προάλλες, κατά την διάρκεια του μαθήματος με ένα τμήμα της Α’ Γυμνασίου, έτυχε να μπει μέσα στην αίθουσα ένα έντομο από αυτά που συνήθως τα αποκαλούμε ως μπάμπουρες. Ποτέ δεν θα περίμενα πως ένας μπάμπουρας θα μπορούσε τόσο αβίαστα να μου κλέψει την προσοχή των μαθητών μου. Για περίπου τρία λεπτά δεν πήραν τα μάτια τους από πάνω του μέχρι που ο μπάμπουρας προφανώς δεν βρήκε κάτι ενδιαφέρον και εξήλθε της αιθούσης. Τέτοια εστίαση, τέτοια παρακολούθηση και τόσο ενδιαφέρον σπάνια δείχνουν στο μάθημα. Τον μίσησα αυτόν τον μπάμπουρα. Ένα τεράστιο «γιατί αυτός και όχι εγώ» ζήτησε από μένα εξηγήσεις.

 Κάθισα και το σκέφτηκα λοιπόν. Ας πάρουμε την καθημερινότητα ενός μέσου

Ὁ πολιτισμός τῆς βρισιᾶς

 Ὅταν οἱ Γάλλοι ἐπιλέγουν νὰ ὑπερασπιστοῦν τὶς ὕβρεις ὡς κεντρικὸ στοιχεῖο τοῦ πολιτισμοῦ τους, τότε ἁπλὰ δὲν ἔχουν τίποτε νὰ ἀντιπαρατάξουν στὸν Ἐχθρό. 

Μάλιστα, ἐπιλέγουν τὸ πιὸ ἐπιφανειακὸ μέσο ἀντίδρασης: Τὶς βρισιές. Δὲν ἔχουν κάτι ἄλλο νὰ ἐπιδείξουν; Ἡ ὕψιστη πολιτισμική τους ἔκφραση εἶναι νὰ κοροϊδεύουν τοὺς ἄλλους.

 Ἁπλά, ἐπειδὴ δὲν ξέρουν τί θὰ πεῖ Ἰσλάμ, ἐπειδὴ δὲν ξέρουν τὴν ἀγριότητά του, ἐπειδὴ τὸ ἔζησαν ὡς ἀποικιοκράτες κι ὄχι ὡς δοῦλοι του, δὲν περίμεναν τέτοια ἀντίδραση στὶς βρισιὲς κατὰ τοῦ Μωάμεθ. Δὲν ρώταγαν κι ἐμᾶς, τί ἔχουμε περάσει;
Κι ἐγὼ ἀντιπαθῶ τὸ Ἰσλάμ, ἀλλὰ δὲν θὰ μοῦ ἄρεσε γιὰ πλάκα νὰ βρίζουμε.

 Ἔτσι εἶναι οἱ φιλελεύθεροι παντοῦ, ἐδῶ βάζουν τὸν Ζάκ (ποὺ δὲν δολοφονήθηκε ἐπειδὴ ἦταν λοατκι), στὴ Γαλλία βάζουν βρισιὲς στὰ κρατικὰ κτήρια. Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι τὸ μόνο ποὺ θέλουν εἶναι νὰ αὐτοθυματοποιοῦνται, μετὰ νὰ σφάζονται, μετὰ νὰ θυματοποιοῦνται ξανά, μετὰ νὰ βάζουν ξανὰ «βλάσφημα σκίτσα», μετὰ νὰ σφάζονται ξανά, μετὰ πάλι ἀπ’ τὴν ἀρχή. Ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες, θὰ καταλάβαιναν ὅτι ὁ τρόπος τους προκαλεῖ ἀκόμη μεγαλύτερη ἰσλαμοποίηση μεταξὺ τῶν Μουσουλμάνων.

chronographiae

Οι στρατιωτικοί άγιοι Γεώργιος, Δημήτριος και Νέστωρ. Βυζαντινό ψηφιδωτό

Οι στρατιωτικοί άγιοι Γεώργιος, Δημήτριος και Νέστωρ. 

Βυζαντινό ψηφιδωτό στον καθεδρικό ναό της Κεφαλού (αρχαίο Κεφαλίδιον) στη Σικελία.

πηγή

Ο εθνομάρτυρας δάσκαλος Ιωάννης Πίτσιουλας

ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

 Φωτογραφία του 1904 που εμφανίζει τον 23χρονο δάσκαλο Ιωάννη Πίτσιουλα (1881-1904) με καταγωγή από την Ναύπακτο, κρεμασμένο από το ένοπλο τμήμα του Βούλγαρου κομιτατζή Αποστόλ Πετκώφ έξω από την πόλη της Γουμένισσας.
Ο εν λόγω δάσκαλος αποφάσισε να εργαστεί ως δάσκαλος σε Ελληνικό σχολείο της Μακεδονίας στην περιοχή της Γουμένισσας, η οποία περιοχή ήταν υπό τουρκική κατοχή, και την οποία περιοχή εποφθαλμιούσαν οι Σλάβοι και κυρίως οι Βούλγαροι.

 Ο Αποστόλ Πετκώφ που λυμαίνονταν την εκεί περιοχή απαιτούσε οι κάτοικοι των χωριών της Γουμένισσας να δηλώσουν ότι είναι βούλγαροι.

 Οι ωμότητες των Βούλγαρων Εξαρχικών εναντίον των Πατριαρχικών (Ορθοδόξων - Ελλήνων) είχαν πάρει μεγάλες διαστάσεις, σε συνδυασμό με την ύπουλη προπαγάνδα τους. 

Ο νέος δάσκαλος, αφού πήρε τον διορισμό του και οδηγίες από τον Έλληνα Πρόξενο στην Θεσσαλονίκη Λάμπρο Κορομηλά, ξεκίνησε για την Γουμένισσα όπου θα δίδασκε. Όμως ο δάσκαλος δεν κατόρθωσε ποτέ να φτάσει στην Γουμένισσα αφού έπεσε σε ενέδρα των Βουλγάρων Κομιτατζήδων, οι οποίοι είχαν πληροφορηθεί για την άφιξή του. Έτσι αφού τον συνέλαβαν τον Ιωάννη Πίτσιουλα, τον οδήγησαν σε άγνωστη τοποθεσία όπου επί τρεις ημέρες υπέστη μεσαιωνικά βασανιστήρια, και αφού του λόγχισαν το σώμα 20 φορές χωρίς να του επιφέρουν τον θάνατο προκειμένου ο βασανισμός και οι πόνοι του να συνεχίζουν να είναι συνεχείς επώδυνοι και μαρτυρικοί, τον οδήγησαν σε έναν πλάτανο έξω από την Γουμένισσα και τον κρέμασαν σε ορατό σημείο προς παραδειγματισμό. 

Ο εθνομάρτυρας δάσκαλος Ιωάννης Πίτσιουλας πριν ξεψυχήσει φώναξε “Ζήτω η Ελλάς”, και τραγουδώντας με όση δύναμη πλέον του είχε απομείνει τον Εθνικό μας ύμνο, άφησε την τελευταία του πνοή την 14-11-1904

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΟΥ ΙΕΡΕΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 Συγκλονίζει ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει σε επιστολή του όλα όσα έχει βιώσει εδώ και 10 χρόνια ο νοσοκομειακός Ιερέας του Νοσοκομείου Άγιος Παύλος της Θεσσαλονίκης, αναφορικά με τη Θεία Κοινωνία.

  Όσα αναφέρει σε επιστολή του ο Αρχιμανδρίτης Συμεών Αναστασιάδης είναι κυριολεκτικά γροθιά στο στομάχι όλων όσοι αμφισβητούν αυτό το Ιερό Μυστήριο της Ορθοδοξίας. 

 Ακούστε την κατάθεση ψυχής του Ιερέα μέσα από την επιστολή του, την οποία διάβασε στον αέρα του Focus Fm 103,6 ο δημοσιογράφος Στέφανος Δαμιανίδης.

https://www.youtube.com/watch?v=rqaduM8DNk8&feature=emb_logo

πηγή

Κυριακή Στ΄ Λουκά -Ο διάβολος γνωρίζει την ύπαρξη του Θεού, όμως αυτό δεν τον σώζει

 

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα αναφέρεται σε ένα θαύμα που έκανε ο Χριστός μας, θεραπεύοντας έναν δαιμονιζόμενο. Την εποχή εκείνη όλες τις αρρώστιες, σωματικές και ψυχικές τις απέδιδαν στις σκοτεινές και δαιμονικές δυνάμεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα λόγια του Χριστού μας, για μία γυναίκα «συγκύπτουσα… ἥν ἔδησεν ὁ σατανάς ἱδού δέκα καί ὀκτώ ἔτη…»(Λουκ. 13,16). Τι ήταν; Μία γυναίκα κυρτωμένη, προφανώς είχε μυοσκελετικά προβλήματα και δεν μπορούσε να ανορθώσει το σώμα της. Όμως, πέρα από τις αντιλήψεις της εποχής εκείνης, τα λόγια του Κυρίου για την συγκύπτουσα φανερώνουν την αλήθεια ότι γενικά το κακό, η αρρώστια και ο θάνατος προήλθαν από το φθόνο του διαβόλου. Αυτήν ακριβώς την κυριαρχία του πάνω στον άνθρωπο, ήλθε να καταργήσει ο Χριστός. Την κατάργηση της δύναμης του διαβόλου, μας δείχνει και η σημερινή περικοπή. 

  Η κατάσταση του δαιμονισμένου περιγράφεται δραματική. Περιφερόταν ολόγυμνος, έμενε μέσα στους τάφους, έκανε κακό στον εαυτό του και ήταν ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής. Στην ερώτηση του Χριστού μας πώς τον λένε, ο δαιμονισμένος απάντησε «λεγεών». Η λεγεώνα ήταν στρατιωτικό σώμα που περιλάμβανε 3000 άνδρες του αρχαίου Ρωμαϊκού στρατού. Κατά τον δαιμονισμένο, τόσοι πολλοί δαίμονες ήταν μέσα του. Αυτό σημαίνει πως ήταν εσωτερικά κομματιασμένος, διαλυμένος. Έτσι είναι ο άνθρωπος μακριά από το Θεό, διχασμένος, απομονωμένος, απελπισμένος και συχνά καταστροφικός.

 Τα συμπτώματα αυτά τα βλέπουμε δυστυχώς γύρω μας. Ζούμε σε μία εποχή που η εξέλιξη της τεχνολογίας και της επιστήμης έχουν κάνει την ζωή μας άνετη. Από την καλλιέργεια της γης μέχρι το πλύσιμο των ρούχων και των πιάτων, η σωματική κούραση έχει μειωθεί στη ζωή μας. Τα μέσα μεταφοράς και επικοινωνίας έχουν

Η μάρτυρας Αναστασία του Όρους των Ελαιών και ο π.Ιωακείμ

Ο Αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Στρογγυλός (1950-2009) ασκήτευσε στα Ιεροσόλυμα, στο Άγιο Όρος των Ελαιών. Είχε κτίσει εκεί ιερά μονή και ναό, έχοντας λάβει για αυτό την ευλογία από τον Ίδιο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, όταν ήταν μικρό παιδί.

Την εντολή του Θεού την εκτέλεσε, αλλά τι του κόστισε!
Θα σας μιλήσουμε για αυτό το έργο-ανδραγάθημα του πατέρα Ιωακείμ και της θαρραλέας μητέρας του Αναστασίας. Το 2020 συμπληρώνονται 25 χρόνια από την κοίμηση της μάρτυρος Αναστασίας και 11 χρόνια από την κοίμηση του πατέρα Ιωακείμ.

Η μητέρα

Η μητέρα του πατρός Ιωακείμ – Αναστασία Παναγοπούλου-Στρογγυλού – γεννήθηκε το 1912 στην Ελλάδα και έζησε 73 χρόνια, έχοντας λάβει το μαρτυρικό στεφάνι στους Αγίους Τόπους, στα Ιεροσόλυμα, το 1995. Είχε βαθιά πίστη, ήταν ευλαβής και μορφωμένη γυναίκα (σύμφωνα με κάποια στοιχεία, η Αναστασία ήταν καθηγήτρια φυσικομαθηματικών επιστημών). Πρώτα ζούσε στο νησί της Χίου, στο Αιγαίο, όπου είχε μεγάλη υπόληψη ανάμεσα στους συντοπίτες της.

Ο πατήρ Ιωακείμ έλεγε:
«Η μητέρα μου είχε διατελέσει δήμαρχος του Βροντάδου της Χίου, λυκειάρχης και γυμνασιάρχης. Και τα περισσότερα της χρόνια είχε διατελέσει καθηγήτρια φυσικών στο Λιβάνειο Γυμνάσιο Θηλέων Χίου» .
 Το 1950 γέννησε το γιο της, τον μέλλοντα αρχιμανδρίτη Ιωακείμ. Η ζωή της κυλούσε με τους συνήθεις ρυθμούς έως το αποκαλυπτικό 1957, τότε που ο γιος της συμπλήρωνε τα 7 του χρόνια. Τότε ένα τεράστιο γεγονός σημάδεψε συνολικά τον τρόπο της ζωής τους: στο παιδί εμφανίστηκε ο Ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και του ανέθεσε ένα διακόνημα στην εκπλήρωση του οποίου αφιέρωσε όλη τη ζωή του. Και η πιστή μητέρα του έγινε άγγελος-φύλακάς του. Τα εγκατέλειψε όλα και πήγε μαζί με τον γιό της στους Αγίους Τόπους για να εκπληρώσει την εντολή του Χριστού.

Προφητικό όνειρο

Ο πατήρ Ιωακείμ λέει:
«Όταν ήμουν περίπου εφτά χρονών, είχα δει ένα παιδικό όνειρο. Είχα δει ότι έφυγα από τη Χίο, ήρθα στα Ιεροσόλυμα και ότι ανέβηκα στο Όρος των Ελαιών. Πάνω στο Όρος των Ελαιών ήταν ένας νεαρός ιερωμένος. Σύμφωνα με αυτό το όνειρο, ήταν ο Χριστός. Και μου είπε: ‟Από εδώ έφυγα για τους Ουρανούς, εδώ ξανακατεβαίνω. Ο τόπος τώρα δεν είναι δικός Μου, να Μου τον ετοιμάσεις”».

 Η μάνα μου το ήξερε από τότε… Και της μάνας μου η δύναμη ήταν το παιδικό αυτό όνειρο. Η μάνα μου μού είχε πει: 

‟Αυτό σημαίνει θάνατος, αφού ο τόπος δεν είναι Δικός Του και εσύ θα πας να Του τον ετοιμάσεις. Μόνο ένα πράγμα παρακαλώ τον Θεό: Πρώτη εγώ σαν μάνα και ύστερα εσύ. Αν πάθω πρώτη εγώ και μετά εσύ, τότε είναι όλα καλά”».«Πέρασαν τα χρόνια, αυτό δούλευε μέσα μου και με έκανε παπά. Δεν μπορούσα να ξεφύγω από αυτό. Και όταν ήρθα εδώ πάνω, δεν υπολόγισα κανένα κίνδυνο, ούτε το θάνατο. Ούτε τώρα τον υπολογίζω. Και τώρα, απόψε και να με σκοτώσουνε, αυτό είναι η δύναμή μου. Είμαι ζυμωμένος με το αίμα μου με αυτό το παιδικό ενύπνιο.
Αυτά τα λόγια της ήταν προφητικά, έτσι και έγινε…Εκπληρώθηκε!

Ο μικρός Ιωακείμ μεγάλωσε, εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία, τελείωσε το Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου σπούδασε θεολογία και νομική, έλαβε τη μοναχική κουρά και έγινε ιερέας.
 Το 1984, το Πάσχα, ο πατήρ Ιωακείμ σε ηλικία 34 ετών, επιτέλους, ήρθε στα Ιεροσόλυμα, μαζί με τη μητέρα του Αναστασία. Σύντομα τον δέχτηκαν στην Αγιοταφική Αδελφότητα, και στη συνέχεια έγινε καθηγητής στη Πατριαρχική Σχολή της Σιών. Λειτουργούσε κάποιο διάστημα στη Γεθσημανή, στον τάφο της Υπεραγίας Θεοτόκου.

 Μια φορά τον είχε καλέσει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Διόδωρος (ήταν επίσης από τη Χίο)… Ο πατήρ Ιωακείμ διηγείται αυτό το γεγονός το 2007 ως εξής:

«Ο Πατριάρχης παρακαλούσε έναν-έναν τους τότε κληρικούς του Πατριαρχείου να έρθουν στο χώρο αυτό, κάποιος να έρθει… Αλλά δεν είχαν μέσα τους κάτι που να τους παρακινεί, δεν έπαιρναν την απόφαση να έρθουν να κατοικήσουν εδώ. Τελικά το είπε σε μένα. 

Μου λέει: ‟Θα σε στείλω στο Όρος των Ελαιών, θα σου δώσω το χώρο της Αναλήψεως, θα βάλεις εσύ τις οικονομίες σου τις προσωπικές, ό,τι έχεις αυτή τη στιγμή ως κληρικός, και από οικογενειακή περιουσία αν έχεις και την εξουσιάζεις, θα τα διαθέσεις και θα βάλεις μπρος. Αλλά αυτά θα είναι η μαγιά, διότι οι προσκυνητές και οι χριστιανοί δε θα μείνουν έτσι, θα συμβάλλουν μετά όσο μπορούν. Και έτσι θα ξαναποκτήσουμε το χώρο της Αναλήψεως και θα ξαναγίνει χώρος λατρείας”. Και έτσι ξεκίνησα από το μηδέν».

 Λοιπόν, το 1987, 3 χρόνια μετά τον ερχομό του στο Ισραήλ, ο Πατριάρχης ευλόγησε τον πατέρα Ιωακείμ να οργανώσει μοναστήρι στο Όρος των Ελαιών. Εκπληρώθηκε αυτό που είχε αποκαλυφθεί στο παιδί 30 χρόνια πριν!Μάλλον, ο πατήρ Ιωακείμ φύλαγε κρυφή την αποκάλυψη που του είχε δώσει ο Κύριος και περίμενε την ώρα. Αυτό δείχνει τα υπέροχα χαρακτηριστικά της ψυχής του: σεμνότητα και ταπείνωση.
Από τότε, όλη η ζωή του πατέρα Ιωακείμ ήταν αφιερωμένη στην εκπλήρωση της εντολής του Χριστού!

Η ηρωική καθημερινότητα!

 Αυτό ήταν πολύ δύσκολη, ακόμα και επικίνδυνη υπόθεση. Πολύ γρήγορα, ο πατήρ Ιωακείμ σήκωσε κι ένιωσε επάνω του όλο το βάρος του διακονήματος. Εκείνη την εποχή, ο χώρος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, στο Όρος των Ελαιών, ήταν ένα περιφραγμένο σχεδόν εγκαταλελειμμένο οικόπεδο που είχε δέντρα φυτεμένα χωρίς κανένα σχέδιο και ένα σκουπιδότοπο που είχε προκλητικά στηθεί από Άραβες (αυτό είναι το αγαπημένο τους βάσανο για τους χριστιανούς στο Ισραήλ).
 Πρέπει να πούμε ότι δεν υπήρχε τότε μεγάλη ροή προσκυνητών στους Αγίους Τόπους, πόσο μάλλον σε αυτόν τον χώρο. Ζούσαν φτωχικά, σχεδόν αποκλειστικά με τη σύνταξη της μητέρας. 

Σε μια μικρή συνέντευξη το 1992 η μητέρα του πατέρα Ιωακείμ αγαθόψυχα είχε πει:
«Ο παπάς ό,τι του αφήνουν, τα μαζεύει όλα και τα δίνει για την εκκλησία. Έχει όνειρο να κτίσει εδώ την εκκλησία. Όλα τα διαθέτει για αυτό το σκοπό».

Είχε πει επίσης ότι: «Στην αρχή, δεν ήθελα να έρθει επειδή έχω διαβάσει και έχω ακούσει ότι παπάς παπά καλό δε θέλει. Και όταν είδα την υπομονή του, τού λέω: ‟Γιέ μου, με την ευχή μου! Και σου εύχομαι να μην μετανιώσεις”. Και σταμάτησα να του μιλάω για αυτό».

Στην ερώτηση του δημοσιογράφου αν η ζωή είναι δύσκολη εδώ, η μητέρα του πατέρα Ιωακείμ απάντησε:
«Πάρα πολύ δύσκολη επειδή βρισκόμαστε μέσα σε εχθρική περιοχή μουσουλμάνων οι οποίοι είναι όλο να ζητούν λεφτά και τα λοιπά. Και εμείς ζούμε με σαλάτες…».

Επίσης είχε πει:
 Οι δυο τους έκαναν οικονομία σε όλα, μόνο και μόνο να συνεχιστεί η οικοδομή. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, η Αναστασία αγόραζε από τους Άραβες χαλασμένα λαχανικά και μαγείρευε με αυτά. Μετά από κάποιο διάστημα, άρχισαν να φέρνουν τρόφιμα από το Πατριαρχείο. Αργότερα, και οι προσκυνητές, όταν

Ανάπαυση θα βρεις, ίσως, όταν θα ψάλουν για σένα: ''Μετά τῶν Ἁγίων ἀνάπαυσον, Χριστέ...

  Σε όποιον παραπονιόταν για τις καθημερινές δυσκολίες της ζωής και για τις συνεχείς ενοχλήσεις από τους ανθρώπους, τους δαίμονες, τα πάθη κ.λπ., αποκρινόταν:
- Μην περιμένεις άνεση και ανάπαυση σε τούτη τη ζωή. Ανάπαυση θα βρεις, ίσως, όταν θα ψάλουν για σένα: ''Μετά τῶν Ἁγίων ἀνάπαυσον, Χριστέ, τήν ψυχήν τοῦ δούλου σου...'' 

 Ο άνθρωπος γεννιέται όχι για να αναπαύεται, αλλά για να αγωνίζεται, να μοχθεί, να υπομένει πειρασμούς για χάρη της Αιώνιας Ζωής. Εδώ, στη γη, είμαστε ξενιτεμένοι! Και οι ξενιτεμένοι δεν βρίσκουν ανάπαυση στην ξενιτιά. ’Έτσι κι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε ανάπαυση σε τούτη την ξένη χώρα. Θα βρούμε, αν αγωνιστούμε, στην αγαπημένη μας Πατρίδα, στο Κατοικητήριο του Θεού, στη Βασιλεία των Ουρανών!

Στάρετς Σεβαστιανός Φόμιν (✞ 1966)

από το βιβλίο: ''Άγιοι κατάδικοι, Ρώσοι Ιερομάρτυρες και Ομολογητές του 20ού αιώνα'', έκδοση Ι.Μ.Παρακλήτου.

πηγή

Η εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας που έφυγε από το Βατοπαίδι και βρέθηκε στην Ι.Μ.Ξενοφώντος

Η εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας έχει θαυμαστή ιστορία, αφού έφυγε από το Βατοπαίδι και βρέθηκε στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος. Η Θεομητορική αυτή εικόνα βρισκόταν από απομνημονεύτων χρόνων εντός του Καθολικού (του κεντρικού ναού) της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, επί της κολώνας του αριστερού χορού.

Το 1730, όμως, κατά παράδοξο τρόπο, ενώ ο ναός ήταν κλειδωμένος, η εικόνα εξαφανίστηκε από την Μονή και για τον λόγο αυτό οι Βατοπαιδινοί Πατέρες το θεώρησαν αυτό ως ιεροσυλία.

Και ενώ άρχισαν να την αναζητούν εντός του χώρου της Ιεράς Μονής, ξαφνικά έμαθαν, ότι η εικόνα βρέθηκε στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος, η οποία απέχει τρεις ώρες με τα πόδια από τη Μονή Βατοπαιδίου. Χωρίς καμιά καθυστέρηση, οι Βατοπαιδινοί μοναχοί έστειλαν ανθρώπους να μεταφέρουν πίσω την εικόνα.

Όταν την έφεραν την τοποθέτησαν στη ίδια θέση ξανά, και έλαβαν αυστηρότερα μέτρα για την ασφάλεια και την προφύλαξη της.
Και πάλιν, όμως, η εικόνα έφυγε από τη θέση της, και μάλιστα χωρίς να θιγεί η ασφάλεια του ναού, δηλαδή χωρίς να παραβιαστούν οι πόρτες και οι σφραγίδες οι οποίες έμειναν άθικτες.

Όταν το διαπίστωσαν αυτό οι Πατέρες της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, διαβεβαιώθηκαν πλέον για την εκούσια και θαυμαστή αναχώρηση της θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου από το μοναστήρι τους. Και όταν πληροφορήθηκαν πως για μια ακόμη φορά η εικόνα βρέθηκε πάλιν στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος, δεν έκριναν εύλογο να εναντιωθούν στην απόφαση της Παναγίας να διαλέξει η ίδια τον μόνιμο τόπο διαμονής της.

Για τον λόγο αυτό, πήγαν όλοι μαζί στην νέα της κατοικία μόνο για να την προσκυνήσουν. Αυτό μάλιστα έκαναν για πολλά χρόνια οι Πατέρες της Μονής Βατοπαιδίου, προσφέροντας κεριά και λάδι σε ανάμνηση της θαυματουργίας αυτής.
Η αγία εικόνα της Παναγίας της Οδηγητρίας βρίσκεται εντός του Καθολικού της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος, επί της κολώνας του αριστερού χορού, όπως ακριβώς βρισκόταν και στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

Πίσω από την ενέργεια του ξεματιάσματος, κρύβεται ο διάβολος.

 Βλέπουμε, κατεξοχήν, γυναίκες να ξεματιάζουν και να υποκαθιστούν την Εκκλησία, που έχει ειδική ευχή για την βασκανία. Πίσω από αυτήν την ενέργεια του ξεματιάσματος, κρύβεται ο διάβολος.
Λένε πολλοί:
- Μα, το «Πάτερ ημών»... λέει η κυρία Κατίνα και ξεματιάζει. Πού είναι το κακό;
Κανένα αγκρίστρι δεν πιάνει ψάρι χωρίς δόλωμα. «Πάτερ ημών» θέλει ο διάβολος να του βάλεις, μα είναι δικό του το αγκίστρι. Μετά το «Πάτερ ημών» της κ. Κατίνας, φεύγει ο διάβολος από τον ματιασμένο, για να φανεί στον άλλον ότι η Εκκλησία δεν έχει δύναμη και έχει δύναμη η κυρία Κατίνα, που είναι όργανο του σατανά, χωρίς να το καταλαβαίνει.
Έτσι η κυρία Κατίνα γίνεται «αγία» στα μάτια του κόσμου, αυτός που «θεραπεύτηκε» απ' αυτήν την βλέπει σαν σωτήρας της, ενώ η ίδια πιστεύει ότι είναι κάποια.
Όλα είναι τέχνασμα του σατανά!
 Όμως, ο διάβολος, με αυτόν τον πονηρό τρόπο, μπορεί να λύνει τα μάγια του σώματος (π.χ. πονοκέφαλος) εκείνου που ματιάστηκε, αλλά σκλαβώνει την ψυχή του.
Αντίθετα η Εκκλησία, δια της ειδικής ευχής που διαβάζει ο ιερέας, «λύνει» τα μάγια της ψυχής και του σώματος και ο άνθρωπος απελευθερώνεται.

Δημήτριος Παναγόπουλος- Ιεροκήρυκας

Πραγματικά η υπομονή στις θλίψεις και τις αδικίες είναι ανώτερη από τις αλυσίδες και τα τρίχινα πουκάμισα

Γέροντας Ζωσιμάς της Σιβηρίας

«Δεν μπορούμε να κοιτάμε με το ένα μάτι στον ουρανό και με το άλλο στη γη. Έτσι δεν μπορούμε να έχουμε την ψυχή μας κολλημένη και στα επίγεια και στα επουράνια. Ένα από τα δύο πρέπει να διαλέξουμε και να επιζητούμε, ή τον ουρανό ή τη γη».
 Αναστατώνεστε με τις εναντίον μου αδικίες, πανουργίες και συκοφαντίες. Αλλά γίνεται τίποτα χωρίς παραχώρηση του Θεού; Η ανεξιχνίαστη πρόνοιά Του είναι πάντα σωτήρια για μας,τόσο στις ευεργεσίες όσο και στις δοκιμασίες. Οι άνθρωποι είναι μόνο τα όργανα εκτελέσεως του θελήματός Του. Γι’αυτό ακόμα κι όταν μας βλάπτουν, πρέπει να τους θεωρούμε μεγάλους ευεργέτες και να προσευχόμαστε γι’αυτούς.

  «Πραγματικά η υπομονή στις θλίψεις και τις αδικίες είναι ανώτερη από τις αλυσίδες και τα τρίχινα πουκάμισα. Ο Χριστός δεν μας έδωσε εντολή για τέτοια πράγματα, αλλά μας πρόσταξε να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε γι΄ αυτούς. Ναι, πρέπει να τους τιμάμε σαν ευεργέτες μας, γιατί αυτοί, με ζημία των δικών τους ψυχών, συμβάλλουν στη σωτηρία των δικών μας».
Αδικώντας μας και διώκοντάς μας δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να μας σπρώχνουν με τη βία στη Βασιλεία των Ουρανών, παρόλο που έτσι κινδυνεύουν να καταποντιστούν οι ίδιοι στον άδη.Πώς λοιπόν να μην τους ευγνωμονεί κανείς; Και πώς να μην προσεύχεται στον Κύριο να τους ελεήσει;

«Ο ''Απόστολος'' είναι ωραίος κι αυτό πρέπει να προσέχουμε!»

Σε άλλη συζήτηση η οποία αναφερόταν σ' εκείνους που εκλαμβάνουν τη Θ. Λειτουργία ως θέαμα και ακρόαμα, έλεγε:
—Τους ακούς και σου λένε: «Τι ωραία είπε ο ψάλτης τον ''Απόστολο''!». 

Τι ωραία είπε ο ψάλτης τον ''Απόστολο'' πρέπει να λέμε, ή τι ωραίος ''Απόστολος'' ήταν αυτός που είπε ο ψάλτης; Ο ''Απόστολος'' είναι ωραίος κι αυτό πρέπει να προσέχουμε...

''Ανέκδοτα π. Ιωήλ Γιαννακόπουλου''

π.Επιφάνιος Ι. Θεοδωρόπουλος,

Ιερόν Ησυχαστήριον Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος

Ἀκατανόητος εἶναι ο ὕπνος, ὅπως και ὁ θάνατος

 «Τὴν ὥρα ποὺ κοιμᾶται ὁ ἄνθρωπος, ποῦ πᾶνε ὅλες οἱ σκέψεις καὶ τὰ αἰσθήματά του; Τί μυστικὴ κατάσταση εἶναι αὐτὴ τοῦ ὕπνου, κατὰ τὴν ὁποία τόσο ἡ ψυχὴ ὅσο καὶ τὸ σῶμα ζοῦν καὶ συνάμα δὲν ζοῦν, ἀποξενωμένα καθὼς εἶναι ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς ζωῆς, σὰν νεκρά; 

Ἀκατανόητος εἶναι ὁ ὕπνος, ὅπως καὶ ὁ θάνατος. Ὅπως στὴν αἰώνια ἀνάπαυση, ἔτσι καὶ στὴν πρόσκαιρη τοῦ ὕπνου ἡ ψυχὴ ξεχνάει ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ μεγάλες πίκρες, ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ φοβερὲς ἐπίγειες συμφορές.
Καὶ τὸ σῶμα;!... Ἀφοῦ σηκώνεται ἀπὸ τὸν ὕπνο, ὁπωσδήποτε θὰ ἀναστηθεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς νεκρούς».

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

ΤΑ ΙΕΡΑ ΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΤΟΥΣ

ΤΑ ΙΕΡΑ ΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΑ  ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ  ΤΟΥΣ

 http://ikee.lib.auth.gr/record/100391/files/gri-2007-904.pdf

Τό εγκόλπιο τού Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη που του έσωσε την ζωή..!

Τό εγκόλπιο τού Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη κατα τήν ανακομιδή....

 Η γιαγιά του κοιμήθηκε όταν ήταν μόλις επτά χρονών, αφήνοντας του πολύτιμη κληρονομιά μαζί με τη θεοσέβεια και μία φιλντισένια εικόνα της Παναγίας – σε μορφή επιστήθιου εγκολπίου.... την οποία έφερε πάντα πάνω του.

Όταν έφτασε στην ηλικία των 18 χειροτονήθηκε διάκονος. Έγινε ταυτόχρονα μάρτυρας της επανάστασης των μπολσεβίκων που λίγο έλειψε να του στοιχίσει τη ζωή του. 

Το μοναστήρι όπου διέμενε λεηλατήθηκε και καταστράφηκε και πολλοί μοναχοί εκτελέστηκαν επειδή δεν αρνήθηκαν την πίστη τους. 

Ο Όσιος Γεώργιος, ενώ οδηγήθηκε και ο ίδιος στο εκτελεστικό απόσπασμα, κατάφερε να επιζήσει ως εκ θαύματος γιατί οι πρώτες σφαίρες στάθηκαν στό εγκόλπιο με την εικόνα της Παναγίας που φορούσε στο στήθος του, ενώ οι επόμενες, καθώς είχε πέσει κάτω, τον βρήκαν στα πόδια.....

πηγή

Το καλύτερο φάρμακο για τον πόνο ειναι να τον αγκαλιάσεις

 

Το καλύτερο φάρμακο για τον πόνο ειναι να τον αγκαλιάσεις. Να τον αφήσεις να σου μιλήσει και να τον ακούσεις. Έχει να σου διδάξει πολλά και να σου δείξει πολλά διαμάντια. Αγκάλιασε τον πόνο όταν έρθει και άκουσε τον. Εκεί στην ησυχία της αδυναμίας , των δακρύων , την πονεμένης κραυγής ο πόνος θα σου μιλά εσύ θα τον ακούς και αυτά που θα σου λέει μέσα σου θα χτίζουν κάστρα για άμυνα σε επόμενους πολέμους. 

 Ο πόνος θα σε διαλύσει αν τον δείς ως εχθρό διότι θα στερέψεις απο την έλλειψη του και θα βιώσεις την διάλυση διοτι τον αντιμετώπισες σκληρά. Κάνε τον εχθρό φίλο και θα ευεργετηθείς πολύ απο αυτή την σχέση. Μην φοβηθείς αδερφέ, ο πόνος δεν έχει καμία εξουσία επάνω σου. Η μόνή εξουσία διάλυσης που έχει είναι μόνο αυτή που θα του δώσεις απο την υποχώρηση σου, οπότε μην το κάνεις. Φως ειναι ο πόνος που δείχνει τον δρόμο για τον Χριστό.
Ο Κύριος φίλησε τον σταυρό Του. Αδερφέ φίλα τον πόνο και μετά τον διάλογο κάνε και μια βαθιά υπόκλιση ως ευχαριστία για αυτά που σου δίδαξε. Μεγάλος δάσκαλος ο πόνος και τα βάσανα , τι θα ήταν η ζωή χωρίς αυτά...σαν σχολείο χωρίς δάσκαλο...Κουράγιο...

π.Σπυρίδων Σκουτής 

ΠΗΓΗ

72ος Ψαλμός - Μία ένθεη ψυχανάλυση - Ο ολοκληρωμένος δρόμος

Του Αρχιμ. Αρσενίου Κωτσόπουλου  

 Να ψυχαναλύεις την ύπαρξή σου, ψειρίζοντας το σκοτάδι σου, είναι ο μισός δρόμος που σταματά στην μέση της ερήμου, εκεί όπου όλα είναι άνυδρα, ξερά, μαραμένα.
Ο υπόλοιπος δρόμος, που καταλήγει στις δροσερές πηγές της Χάριτος του Θεού, είναι η ουσιαστική πορεία σου, στην οποία τρέχεις με την ορμή που σου έδωσε η πικρή εμπειρία του σκότους σου.

 Οι σύγχρονες ψυχαναλυτικές πρακτικές που σε αφήνουν «στα κρύα του λουτρού», στη μέση του πουθενά, είναι απόλυτα τραγικές.
Έρχονται όμως οι ψαλμοί του Δαβίδ, αυτά τα βαθειά ένθεα ποιήματα του εξαϋλωμένου Προφητάνακτος, να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους και να μας μιλήσουν για μια ένθεη και όντως θεραπευτική ψυχανάλυση.

Ας δούμε δι’ ολίγων τον 72ο ψαλμό.
Από τον 1ο έως τον 16ο στίχο ο Δαβίδ περιγράφει τα βασανιστικά εσωτερικά βιώματά του, καθώς παρακολουθεί όλους τους ασεβείς και άνομους να ευδοκιμούν, να ζουν ανέμελα, ειρηνικά, πλούσια, μακρόβια.
«Εγενόμην μεμαστιγωμένος όλην την ημέραν και ο έλεγχός μου εις τας πρωίας» (στ. 14), θα πει με πόνο ψυχής.

Βλέπει πως «ματαίως εδικαίωσα την καρδίαν μου και ενιψάμην εν αθώοις τας χείρας μου» (στ. 13), καθώς φαίνεται ότι ο Θεός αδιαφορεί για την δικαία διαπαιδαγώγηση των ανόμων ενώ ο ίδιος ταλαιπωρείται από όλους τους υπεναντίους του.

 Όμως από τον στίχο 17, όλα αλλάζουν στην ψυχή του Δαβίδ. Φως, άπλετο φως εισέρχεται και κατακλύζει την ύπαρξή του. Γίνεται διορατικός και προορατικός. Πώς έγινε αυτή η θεία αλλοίωσις;
Εισήλθε στο Άγιο Πνεύμα. Έγινε ένθεος. Να πώς το περιγράφει: «έως ου εισέλθω εις το αγιαστήριον του Θεού και συνώ εις τα έσχατα αυτών» (στ. 17). Όλη τώρα η ύπαρξή του φωτίζεται από την θεία γνώση.
Όχι την εξωτερική και επιφανειακή γνώση που τον είχε μέχρι πρότινος γεμίσει με άγχη, φόβους, ταραχές, μικροψυχίες, ζήλειες, και ενοχές, ώστενα γράφει: «παρά μικρόν εσαλεύθησαν οι πόδες, παρ΄ ολίγον εξεχύθη τα διαβήματά μου, ότι εζήλωσα επί τοις ανόμοις, ειρήνην αμαρτωλών θεωρών» (στ. 2-3).

Τώρα τον κατακλύζει η άνωθεν κατερχόμενη, η Αγιοπνευματική γνώση, και βλέπει μέχρι το τέλος, τα έσχατα των χρόνων των ασεβών. Κατανοεί πλέον πως όλη η δόξα

«Φώτισέ την, Κύριε, και ελέησε κι εμένα την αμαρτωλή!»

Μια αδελφή παραπονέθηκε κάποτε στον π. Ζωσιμά για κάποια άλλη.
– Πάτερ, γιατί η τάδε με αντιπαθεί; Τι της έκανα;
– Ποιος σου είπε ότι σε αντιπαθεί; αντέδρασε εκείνος. Λάθος κάνεις! Από τον πονηρό είναι αυτός ο λογισμός. Μην τον δέχεσαι!
– Όχι, γέροντα, κάτι έχει μαζί μου. Το δείχνουν και τα λόγια της και το φέρσιμό της. Αλλά και η καρδιά μου το πληροφορείται καθαρά!
– Καλά, ας υποθέσουμε ότι έχεις δίκιο. Βγες στο δάσος και φώναξε:

 «Αγαπημένη μου αδελφή…!» Η ηχώ τι θα σου απαντήσει;
– Το ίδιο πάτερ.
– Ύστερα ξαναφώναξε: «Τρελή… Τιποτένια!…» Τι θα σου απαντήσει η ηχώ;
– Τις ίδιες λέξεις.
– Πίστεψέ με, κόρη μου, στη σχέση δύο ψυχών, στην αμοιβαία τους επικοινωνία, συμβαίνει ότι και με την ηχώ!
Κοίταξε, λοιπόν, πρώτα μέσα στην καρδιά σου. Θα διαπιστώσεις ότι είναι πράγματι αρνητικά προκατειλημμένη απέναντι στην αδελφή σου.
Επομένως, πρώτα γέμισε την δική σου καρδιά με ειρήνη και αγάπη γι΄ αυτήν και να είσαι βέβαιη, πως θα σου ανταποδώσει τα ίδια αισθήματα!
– Τι να κάνω γέροντα; Μήπως και εγώ δεν είμαι δυστυχισμένη όταν δεν έχω μέσα στην καρδιά μου αγάπη για την αδελφή μου;
– Δεν έχεις μέσα σου αγάπη; Κάνε τουλάχιστον, εξωτερικά έργα αγάπης. Έμαθες ότι χρειάζεται κάτι; Πρόσφερέ της το.
Διαφωνήσατε σε ένα ζήτημα; Υποχώρησε. Σε μάλωσε; Καταδίκασε τον εαυτό σου και ζήτησέ της πρώτη συγχώρηση.
Μα, πάνω απ’ όλα, να προσεύχεσαι αδιάλειπτα γι’ αυτήν, λέγοντας: «Φώτισέ την, Κύριε, και ελέησε κι εμένα την αμαρτωλή!».
Τότε οπωσδήποτε ο Θεός θα αλλοιώσει την καρδιά σου. Αλλά κι αν εκείνη, μετά απ’ όλα αυτά, δεν ειρηνεύσει μαζί σου, εσύ πάντως θα έχεις την συνείδησή σου αναπαυμένη!

π. Ζωσιμάς

Ανθολόγιο Γεροντικών κειμένων

πηγή

ΣΠΑΝΙΑ φωτογραφία που εμφανίζει το Αντάρτικο Σώμα του Παύλου Μελά

ΣΠΑΝΙΑ φωτογραφία που εμφανίζει το Αντάρτικο Σώμα του Παύλου Μελά την 26-08-1904, ενώ ο ίδιος ο Παύλος Μελάς εικονίζεται καθισμένος στο κέντρο της πρώτης σειράς φανερά αδυνατισμένος, ενώ να επισημάνουμε λίγες μέρες αργότερα την

 13η Οκτωβρίου 1904 σκοτώθηκε.

πηγή

Χαίρε η λαβίς η μυστική...

«Χαίρε η λαβίς η μυστική,

ήνπερ Ησαϊας προείδεν,

άνθρακα φέρουσαν ,

ρύπου εκκαθαίροντα την κτίσιν άπασαν »

(προσομοιον εκ του Θεοτοκαρίου, β ήχος )

πηγή

ΓΕΜΙΣΑΜΕ ΣΚΑΪΤΟΨΥΧΟΥΣ!

 

Η θαυμαστή συνάντηση του Αγίου Μακαρίου Νοταρά με τον συγγενή του Άγιο Γεράσιμο τον εν Κεφαλληνία

 Η αγάπη και η ευλάβεια του Αγίου Μακαρίου Νοταρά Αρχιεπισκόπου Κορίνθου (1731 – 1805) προς τον συγγενή του, Άγιο Γεράσιμο Νοταρά, τον οδήγησε στην Κεφαλληνία για να προσκυνήσει το χαριτόβρυτο και άφθαρτο ιερό λείψανο του Αγίου Γερασίμου, και οι δυο αυτοί ΑΓΙΟΙ ήταν γόνοι της γνωστής ρωμαίϊκης οικογένειας των Νοταράδων της Κωνσταντινούπολης.

Ο Άγιος Μακάριος έφτασε στην Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου στα Ομαλά της Κεφαλληνίας, το 1771. Εκεί συνέβη και το θαυμαστό γεγονός της εν πνεύματι συνάντησης των δύο επιφανών γόνων της παλαιάς αρχοντικής οικογένειας των Νοταράδων.

Κατά την προφορική παράδοση της Μονής μέχρι σήμερα οι μοναχές το αφηγούνται ως εξής:
Αφού ο Άγιος Μακάριος προσκύνησε το ιερό λείψανο του Αγίου Γερασίμου, ήθελε να μείνει μόνος μπροστά στη λάρνακα και μετά τη δύση του ηλίου.

Αυτό όμως απαγορευόταν σύμφωνα με το τυπικό της Μονής.
Η έντονη επιμονή του Αγίου Μακαρίου προκάλεσε την περιέργεια των μοναζουσών, οι οποίες κατ’ εξαίρεσιν επέτρεψαν στον Άγιο να μείνει μπροστά στο ιερό λείψανο.
Τότε μερικές μοναχές κρύφτηκαν στον γυναικωνίτη για να μπορέσουν να δουν τι θα κάνει ο Άγιος.

Μ’ αυτόν τον τρόπο έγιναν μάρτυρες και θεατές ενός συγκλονιστικού θαύματος:
Αφού ο Άγιος Μακάριος γονάτισε μπροστά στη λάρνακα, η λάρνακα άνοιξε και σηκώθηκε από μέσα ο Άγιος Γεράσιμος.
Τότε οι δύο Άγιοι εναγκαλίστηκαν και αφού συνομίλησαν, ο εν σώματι άφθορος και εν πνεύματι ζωντανός Άγιος Γεράσιμος ο θαυματουργός μπήκε και πάλι μέσα στη λάρνακα. Ο Άγιος Μακάριος παρέμεινε για μερικούς μήνες στο μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου. Μετά την παραμονή του στην Κεφαλονιά, ο Άγιος έφυγε πάλι για τη Ζάκυνθο, όπου παρέμεινε τρία χρόνια.»

« Όλη την ζωή μου την έκτισα πάνω στις Εντολές Του...»(Αγ.Λουκάς Κριμαίας)

''Πιστεύω βαθειά στον Θεό και όλη την ζωή μου την έκτισα πάνω στις Εντολές Του. Και σε σας κληροδοτώ όλη τη ζωή σας, να την αφιερώσετε στον Θεό και να χτίζετε όλα και πάντα, πάνω στις Εντολές του Χριστού''.

Άγιος Λουκάς Κριμαίας

Απόσπασμα από την Πνευματική Διαθήκη του, που απευθύνεται στα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά του.

πηγή

Ἐγώ δέν παρακαλώ τόν Θεο νά παω στον Παράδεισο. Τον παρακαλώ να με βοηθάη νά μην Τον στενοχωρώ...(Αγ.Παΐσιος)

Ἐγώ δέν παρακαλώ τόν Θεο νά παω στον Παράδεισο. Τον παρακαλώ να με βοηθάη νά μην Τον στενοχωρώ με τήν συμπεριφορά μου. Όμως, ἂν πάω στην κόλαση, δεν θά λυπήσω τον Θεό; Επομένως, οὔτε αὐτό θά γινη, ἀφού Τόν παρακαλώ να με βοηθήση νά μην Τον στενοχωρῶ.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

πηγή

Ο ΚΕΡΚΥΡΑΙΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΕΣΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ 6.000 ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ.

 Λίγοι  θα γνωρίζουν τον Συνταγματάρχη Δημήτρη Θεοτόκη που το καλοκαίρι του 1922 κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής κατόρθωσε να διασώσει και να διαπορθμεύσει στη Μυτιλήνη άθικτη τη Μονάδα του και συνάμα να σώσει 6.000 σχεδόν Έλληνες και Αρμένους που απειλούνταν από το τούρκικο μαχαίρι των επελαύνοντων τούρκων Τσετών.

  Ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Θεοτόκης εκείνο το μοιραίο καλοκαίρι του 1922 βρέθηκε να διοικεί την 15η Μεραρχία ή Ανεξάρτητη Μεραρχία με δύναμη 7000 ανδρών περίπου. Η κατάρρευση του μετώπου τον βρήκε στη περιοχή Κιουτάχειας-Σειντή Γαζή σε βάθος 600 χιλιομέτρων από την ακτή του Αιγαίου. Η κατάρευση του μετώπου και η ασύντακτη υποχώρηση του ελληνικού στρατού άρχισε ουσιαστικά την 17 Αυγούστου του 1922.

 Από την 17 Αυγούστου ο ασύρματος της Μεραρχίας δεν ήταν δυνατόν να συνδεθεί με γειτονικές Μεραρχίες ή την έδρα της Στρατιάς στη Σμύρνη. Βαθμίαια διαπιστώθηκε ότι η Ανεξάρτητη Μεραρχία είχε κυκλωθεί σχεδόν από όλες τις πλευρές. Στις 19 Αυγούστου το πρωί, ελληνικό αεροπλάνο ρίχνει στις θέσεις της Μεραρχίας σφραγισμένο κιβώτιο που μέσα βρίσκονται πληροφορίες για τη δεινή θέση που έχει περιέλθει κυκλωμένη από παντού και χωρίς ελπίδα ενίσχυσης και υποστήριξης. Επιπλέον δίνονται εντολές να κατευθυνθεί στα παράλια προκειμένου να διασωθεί.
 Από εκείνη τη μέρα αρχίζει μια πορεία 600 χιλιομέτρων προς δυσμάς δίνοντας μάχες προς όλες τις κατευθύνσεις ανοίγοντας διάδρομο κυριολεκτικά ανάμεσα στον εχθρό,αλλά διατηρώντας τη συνοχή της. Το ηθικό των αξιωματικών και

ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΦΕΝΙΜΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

  Τρία χρόνια πριν, αν δεν κάνω λάθος, άρθρο μου σε αυτήν την εφημερίδα είχε προκαλέσει την μήνιν των ορθοφρονούντων. Ηταν ένα κείμενο με αφορμή το Athens Gay Pride της χρονιάς εκείνης. Αναρωτιόμουν για ποιον λόγο συμπολίτες μας που διεκδικούν το δικαίωμα να αντιμετωπίζονται χωρίς να γίνεται αναφορά στις ερωτικές τους κλίσεις –κάτι απολύτως θεμιτό– διαδηλώνουν με τόσο θεαματικό τρόπο τη «διαφορά» τους. Αφήνω κατά μέρος την ποιότητα του θεάματος. Η αισθητική αφήνει ηθικό αποτύπωμα. Και θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει σε τι διαφέρει το θέαμα ενός άνδρα που παρελαύνει με σημαία τη θηλυπρέπειά του, φορώντας όλα τα διακοσμητικά της στερεοτυπικής αντίληψης για το θηλυκό από έναν άλλον που επιδεικνύει το «ανδρισμό» του σαν ντουλάπα που βγήκε από το γυμναστήριο. Οι πρώτες που θα έπρεπε να αντιδράσουν στο θέαμα θα περίμενα να είναι οι φεμινίστριες, οι οποίες θα θίγονταν από τον επιδεικτικό διασυρμό της θηλυκής ταυτότητας.
Κατηγορήθηκα τότε για ομοφοβία και σεξισμό, κάποιοι μάλιστα έφτασαν να ζητήσουν την απόλυσή μου από την εφημερίδα.

  Λίγους μήνες αργότερα με κατηγόρησαν για «ισλαμοφοβία», κατά συνέπεια, βάσει του βλακώδους αντιρατσιστικού νόμου, για υποκίνηση ρατσιστικής βίας. Αφορμή ήταν ένα σημείωμα σ’ αυτήν τη στήλη για την «πολυπολιτισμική Αθήνα». Εκεί υποστήριζα ότι η λεγόμενη πολυπολιτισμικότητα δεν επιτυγχάνεται με τη σύνταξη κατά παράθεση διαφόρων κοινοτήτων που διατηρούν τα πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά αλλά με τη συγχώνευσή τους σε ένα πολιτισμικό περιβάλλον που αποδέχεται τη διαφορά τους. Αυτό σημαίνει ότι οφείλουν να δεχθούν τη συνθήκη της δημοκρατίας, της ανεξιθρησκίας ή της ισότητας των φύλων αλλά δικαιούνται να ομνύουν στο Κοράνι ή να μην τρώνε χοιρινό. Δεν δικαιούνται όμως να οραματίζονται την επικράτηση του χαλιφάτου ούτε να αντιμετωπίζουν τον δικό μας τρόπο ζωής ως άπιστο και δαιμονικό.

 Κατάλαβα πολλά όταν διεπίστωσα ότι συντάχθηκαν με όσους κατηγορούσαν για «ισλαμοφοβία» και οι περισσότεροι από όσους με είχαν κατηγορήσει για «ομοφοβία». Δεν έπεσα από τα σύννεφα βέβαια, αλλά άλλο να το ξέρεις και άλλο να το βλέπεις. Πώς είναι δυνατόν όσοι υποστηρίζουν τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων να υποστηρίζουν ταυτοχρόνως και το δικαίωμα του μουσουλμάνου να διατηρήσει την πολιτισμική του ταυτότητα; Μια ταυτότητα που περιλαμβάνει και την υποταγή της γυναίκας στον άνδρα, και την καταδίκη σε θάνατο του ομοφυλόφιλου άνδρα ή γυναίκας;

 Εκεί όπου σταματάει η λογική αρχίζει η ιδεολογία. Στην περίπτωση η ιδεολογία της «πολυπολιτισμικής ταυτότητας», αυτής που λειτουργεί ως ένδυμα της Ενωμένης Ευρώπης. Η μεγάλη ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης χτίστηκε πάνω στα ερείπια δύο ολοκληρωτικών ιδεολογιών που αιματοκύλισαν τον εικοστό αιώνα, τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό. Βγήκε ζωντανή επειδή είχε το πολιτισμικό οπλοστάσιο που της κληροδότησαν οι αιώνες της Ιστορίας της, από τον Ομηρο ώς τον Κάφκα. Η ιδεολογία της πολυπολιτισμικής κοινωνίας λειτουργεί σαν αυτοάνοσο που το παράγει ο ίδιος ο οργανισμός της και στρέφεται εναντίον του. Εχει όνομα. Λέγεται «πολιτική ορθότητα», ένας ιός που έχει παραχθεί στα εργαστήρια του πουριτανικού προτεσταντισμού και μεταδίδεται με την ευκολία της επιδημίας. Επικαλείται τον Διαφωτισμό. Ομως όποτε ακούω τα κηρύγματά τους βλέπω μπροστά μου το ειρωνικό χαμόγελο του Βολταίρου, του Τζόναθαν Σουίφτ ή και του Ροΐδη. Πώς θα διάβαζε μια νεοφεμινίστρια την «Ψυχολογία Συριανού συζύγου»;
Η ιδεολογία της πολυπολιτισμικής κοινωνίας είναι προϊόν του αριστερού βολονταρισμού. «Η κοινωνία θα αλλάξει επειδή κάποιοι θέλουν να την αλλάξουν». Μπορείς να συνυπάρξεις με άλλους πολιτισμούς αρκεί να το θέλεις – η αρχή της πολυπολιτισμικής ταυτότητας. Τη σχέση της με τον νεοφεμινισμό την ορίζει η περίφημη ρήση της Σιμόν ντε Μποβουάρ. «Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι γυναίκα». Ακόμη κι αν γεννήθηκες άνδρας. Η φύση υποτάσσεται στην επιθυμία σου.
Η πολυπολιτισμική ταυτότητα είναι το ύστατο καταφύγιο του λεγόμενου προοδευτισμού. Δικαιώνεται από την απόσταση που τη χωρίζει από τις αξίες οι οποίες της έδωσαν δικαίωμα στην ύπαρξη. Η πολυπολιτισμική κοινωνία είναι προϊόν των ευρωπαϊκών αξιών. Αυτές τις οποίες κατηγορούν ως αντιδραστικές οι υπερασπιστές της. Και οι φεμινίστριες δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν ούτε μία μέρα έξω από τα σύνορα αυτής της Δύσης την οποίαν κατηγορούν για την ανδροκρατία της και τον σεξισμό. Οι δε Αραβες μουσουλμάνοι έχουν περισσότερα δικαιώματα στην επικράτεια των «Λευκών Χριστιανών» από όσα τους αναγνωρίζουν οι ομόφυλοι και ομόθρησκοί τους.

kathimerini

Μην λιποψυχείτε, μη θλίβεστε και μην δειλιάζετε...(Αγ.Νεκταρίου)

 

Βάλσαμο στην ψυχή είναι τα λόγια του Αγίου Νεκταρίου και τόσο επίκαιρα. Μην λιποψυχείτε, μη θλίβεστε και μην δειλιάζετε...
Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η ψυχή. 

 Είναι και αυτοί δείγμα του θείου ελέους. Γι' αυτό εμπιστεύσου στο Θεό και ζήτησε τη βοήθειά Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου. Η ελπίδα στο Θεό δεν οδηγεί ποτέ στην απελπισία. Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη.

 Ο Θεός ξέρει την αντοχή του καθενός μας και παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το μέτρο των δυνάμεών μας. Να φροντίζουμε όμως κι εμείς να είμαστε άγρυπνοι και προσεκτικοί, για να μη βάλουμε μόνοι μας τον εαυτό μας σε πειρασμό.
Εμπιστευθείτε στο Θεό τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα, και Αυτός θα σας οδηγήσει στην ανάπαυση. Μετά από τις δοκιμασίες ακολουθεί η πνευματική χαρά. Ο Κύριος παρακολουθεί όσους υπομένουν τις δοκιμασίες και τις θλίψεις για τη δική Του αγάπη. Μη λιποψυχείτε λοιπόν και μη δειλιάζετε.

 Δεν θέλω να θλίβεστε και να συγχύζεστε για όσα συμβαίνουν αντίθετα με τη θέληση σας: όσο δίκαιη και αν είναι αυτή. Μια τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού. Προσέχετε τον εγωισμό που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος. Προσέχετε και την άκαιρη λύπη που δημιουργείται μετά από ένα δίκαιο έλεγχο. Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά είναι του πειρασμού.
Μία είναι η αληθινή θλίψη. Αυτή που δημιουργείται, όταν γνωρίσουμε καλά την άθλια κατάσταση που βρίσκεται η ψυχή μας. Όλες οι άλλες θλίψεις δεν έχουν καμιά σχέση με τη χάρη του Θεού.
Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει την πίκρα του. Προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ο Παράδεισος που υπάρχει μέσα σας μετατραπεί σε κόλαση.

 agioritikovima.gr

Γενική σύγχυση(Αγ.Ιωάννου Χρυστοστόμου)

 πηγή