Η αγάπη είναι ανίσχυρη γιατί είναι παντοδύναμη!(Ολιβιέ Κλεμάν)

Γνωρίζετε βέβαια το πιο πεζό επιχείρημα των άθεων: Γιατί ο Θεός δεν τα ρυθμίζει όλα αυτά αφού είναι παντοδύναμος; Ή μήπως δεν είναι παντοδύναμος; Είναι παντοδύναμος ο Θεός. Αλλά η δύναμη του δεν είναι αυτή των δικτατόρων και των δημίων, ούτε καν η δύναμη πού μπορώ να ασκήσω μέσα στο μίσος μου. Η παντοδυναμία του Θεού είναι εγώ -κι εδώ χρησιμοποιώ όρο δυσκολομετάφραστο πού θέλει ανάλυση- η Αγάπη.

Όχι η αγάπη πού κατέχει αλλά η Αγάπη πού σέβεται. Η  Αγάπη πού ταυτίζεται μ' αυτό πού οι θεολόγοι ονομάζουν «κένωση».

Οι άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν αντίγραφα και απομιμήσεις. Όμως, μόνο μια απόλυτη παντοδυναμία μπορεί να πλάσει μια ετερότητα πραγματικά απόλυτη μια ελευθερία πραγματικά ελεύθερη. Η πράξη της δημιουργίας σημαίνει διακινδύνευση για το Θεό. Ο Θεός διακινδυνεύει να απορριφθεί, να αποδιωχθεί, να σταυρωθεί μέσα από τις ελευθερίες πού είναι το αριστούργημα της παντοδυναμίας Του.

Η Αγάπη είναι ανίσχυρη γιατί είναι παντοδύναμη. Το ξέρετε πολύ καλά ότι όσο πιο πολύ αγαπάτε κάποιον, τόσο πια, ανίσχυροι είσθε. Η αγάπη πού είναι ελευθερία, αναζητώντας την ελευθερία, δεν μπορεί να εξαλείψει εξωτερικά, αυταρχικά και δικτατορικά, τα σκοτάδια πού κατοικούν μέσα μας, στα οποία τόσο συχνά, άνετα και αβίαστα παραδίδουμε τη Δημιουργία.

πηγή

Τα επτά αδέλφια που μαρτύρησαν μαζί με τους γονείς τους(+28 0κτωβρίου)

Στης 28 Οκτωβρίου ή Εκκλησία μας,Μητέρα μονα­δική και μονάκριβη, τίμα και εορτάζει μια οικογένεια Μαρτύρων, πού θυσιάστηκε ολόκληρη για τον Χριστό. Είναι οί δυο άριστοι γονείς και τα επτά παιδιά τους, πού ή πίστι στον Χριστό τους είχε αλλάξει την ζωή, αλλα και τον θάνατο τους.Γιατί ό Χριστός μεταμορφώνει και ευλογεί κάθε στιγμή του ανθρώπου και τον ανεβάζει συνεχώς «προς τα άνω», προς την τελειότητα, προς την θεοποίησιν «κατά χάριν».
Στό σύντομο Συναξάρι τους, πού σώζεται μέχρι σήμερα, διαβάζουμε τους στίχους, οί όποιοι βρίσκονται πάντα στην αρχή κάθε βιογραφίας Αγίου και φανερώνουν με πολλή συντομία, σε δυο - τρεις στίχους, το κυριότερο στοιχείο του μαρτυρίου τους, το όνομα τους καϊ την ημερομηνία της θυσίας τους:
«Σύν επτά τέκνοις ή δυάς των συζύγων τιμήν τομήν ήγεΐτο την εκ του ξίφους. Δειρήν όγδοάττη γε Τερέντιος εϊκάδι κάρθη».
Καΐ σε απλή μετάφρασι αναφέρει:
«Μαζί με τα επτά παιδιά ή δυάδα των συζύγων έθεώρησε τιμή τον αποκεφαλισμό της με ξίφος. Ό λαιμός του Τερεντίου κόπηκε την εικοστή ογδόη».

Δεν έχουμε πολλές λεπτομέρειες για την ολοκληρωτική αυτή θυσία της πίστης οικογενείας, που δεν έδίστασε ούτε στιγμή να προσφέρη τα πάντα. Δεν ξέρουμε λοιπόν με ακρίβεια ούτε το πότε έζησαν, ούτε που έμαρτύρησαν, ούτε ποιος τους βασάνισε, οΰτε άλλες σχετικές πληροφορίες, έξω από τα ονόματα τους, την ήμερα του μαρτυρίου τους και τον τρόπο της θυσίας τους.
Από τα ονόματα και τα βασανιστήρια τους μπορούμε να υπολογίσουμε ότι έμαρτύρησαν τον τρίτο αίώνα, σε κάποια χώρα της Μεσογείου, ή οποία βρισκόταν τότε υπό την εξουσία της απέραντης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ό πατέρας λεγόταν Τερέντιος, ή μητέρα Νεονίλλη και τα επτά παιδιά τους Σαρβήλος, Νιτας, Ίέρακας, Θεόδουλος, Φώτιος, Βήλη και Ευνίκη. "Ολοι ζούσαν μαζί σαν μία οικογένεια αγαπημένη και έλάτρευαν τον Θεό κρυφά στο σπίτι τους, γιατί φοβόντουσαν τους άγριους διωγμούς των ειδωλολατρών, πού έψαχναν παντού με λύσσα να βρουν τους Χριστιανούς και να τους παραδώσουν στην εξουσία των αρχόντων. "Ετσι έγινε και με τον Τερέντιο καί την οικογένεια του. Τον κατηγόρησαν στον ηγεμόνα καί εκείνος τον κάλεσε στο δικαστήριο για να κριθή αν ήταν Χριστιανός ή όχι. Έκεί από την πρώτη έρώτηση γονείς και παιδιά ώμολόγησαν ολόψυχα κι' ανεπιφύλακτα τον Χριστό.

— Ναί, άρχοντα, είμαστε όλοι μας Χριστιανοί, γιατί ό Χριστός είναι ό μόνος αληθινός Θεός, πού ενσαρκώθηκε για να σώση τον κόσμο. Τα είδωλα είναι άψυχα, ψεύτικα και δαιμονικά κατασκευάσματα. Κι ό αυτοκράτορας δεν εΐναι Θεός, αλλά ένας κοινός άνθρωπος σαν καί μας όλους. Μόνος αληθινός Θεός εΐναι ό Κύριος μας Ιησούς Χριστός ό Παντοδύναμος και Πανάγαθος.
Ή συνέχεια της δίκης απλή καί γνωστή σ' αυτές τις περιπτώσεις, θύμωσε ό ηγεμόνας καί διέταξε τον ανελέητο βασανισμό τους. Καί οί δήμιοι εκτέλεσαν αμέσως την διαταγή του. Κρέμασαν όλη την οικογένεια πάνω από μια φωτιά καί άρχισαν με σιδερένια νύχια να τους ξεσχίζουν τις σάρκες τους. Καί δεν έφτανε το διπλό αυτό μαρτύριο, αλλά έρριχναν πάνω στις πληγές τους ξύδι καί αλάτι, για να κάνουν να υποφέρουν πιο πολύ. Εκείνοι οί μακάριοι ύπέμεναν χωρίς παράπονο για την πίστη τους καί προσεύχονταν προς τον Κύριο να τους δίνη κουράγιο. Καί ό ένας έστήριζε τον άλλον με θαυμαστό ζήλο καί έλεγε να υπομείνουν όλοι ως το τέλος καί κανείς να μη λυγίση από τα φοβερά βασανιστή ρια.
Ό Πολυέλαιος Κύριος μας, πού παρακολουθούσε την τρομερή αυτή άναμέτρησι, όπως παρακολουθεί καί την ζωή όλων μας πάντοτε (κι εμένα, πού γράφω αυτήν την ώρα κι εσένα, πού διαβάζεις αυτήν την Ιστορία), έστέλνε τους αγγέλους του καί ελευθέρωναν τους Μάρτυρες από τα δεσμά τους και θεράπευαν αμέσως θαυματουργικά όλες τις πληγές τους. Οι άπιστοι, πού έβλεπαν τα θαύματα τούτα ξαφνιάστηκαν και φοβήθηκαν πολύ. Σταμάτησαν τα μαρτύρια και έκλεισαν τους πιστούς όμολογητές στην φυλακή.

Την άλλη μέρα οι δήμιοι άρχισαν να τους δέρνουν καί πάλι με ρόπαλα και μετά τους έδεσαν στους μεγάλους τροχούς καί συνέχισαν τον ξυλοδαρμό. Με την χάρι του Θεού όμως οί εννέα Αγιοι, πού προσεύχονταν συνεχώς, έμεναν άβλαείς. Τότε δόθηκε ή διαταγή να τους ρίξουν στα κλουβιά με τα πεινασμένα λιοντάρια. Άλλα καί πάλι ό Κύριος τους έπροστάτευσε καί τα θηρία δεν τους πείραξαν.
"Εκπληκτοι καί σαστισμένοι οί δήμιοι με τα πολλά θαύματα, πού εβλεπαν, δεν ήξεραν τι κάνουν. Ό άρχοντας ούρλιαζε από θυμό. Τότε σκέφθηκαν τα καζάνια με την βραστή πίσσα καί τους έρριξαν όλους μέσα έκεί. Ή δύναμι του Θεού όμως είναι υπέρτερη από κάθε άλλη δύναμη καί θαυματουργικά μετέτρεψε την πίσσα σε καθαρό καί δροσερό νερό καί οί πιστοί Μάρτυρες του έμειναν για άλλη μια φορά υγιείς καί απείραχτοι καί δόξαζαν συνεχώς τον ύπερένδοξο Κύριο μας.
Καί το σύντομο Συναξάρι της αγίας οικογενείας τελειώνει με αυτά τα λόγια: «Βλέποντες δε οί άσεβείς ότι διαφυλάττονται οί "Αγιοι αβλαβείς από τα βάσανα, απέκοψαν με το ξίφος τάς κεφάλας των καί οΰτως ελαβον οί μακάριοι τους στεφάνους του μαρτυρίου». Ηταν ή 28η του μηνός ,Οκτωβρίου.
"Ω, αγία οικογένεια του Τερεντίου καί της Νεονίλλης, μη παύσετε να ικετεύετε καί για μας τους αμαρτωλούς καί ό Θεός μας ό Πανάγαθος να μας αξίωση να έχουμε εσάς ως πρότυπον της οικογενειακής μας ζωής καί να δίνουμε όλοι παντου καί πάντοτε την καλήν όμολογίαν της Πίστεως. Αμήν.
Από το βιβλίο του Π.Μ.Σωτήρχου''Παιδομάρτυρες''/πηγή

Άγιοι Ἀγγελής, Μανουήλ, Γεώργιος καὶ Νικόλαος οι Νεομάρτυρες εκ Μελάμπων Κρήτης

Ὅλοι γεννήθηκαν στο χωριό Μέλαμπες Ρεθύμνου Κρήτης, ἀπό γονεῖς εὐσεβεῖς χριστιανούς.

Ὁ Ἀγγελῆς καὶ ὁ Μανουῆλ ἦταν γνήσια ἀδέλφια, γιοὶ τοῦ Ἰωάννη Ρετζέπη. Ὁ Γεώργιος ἦταν γιός τοῦ Κωνσταντίνου Ρετζέπη. Ὁ Νικόλαος ἦταν γιὸς κάποιου ἄλλου, Ἰωάννη Ρετζέπη.

Ὅλοι δηλαδὴ ἦταν ἀπὸ τὴν ἴδια οἰκογένεια, πλούσιοι, διακεκριμένοι γιὰ τὴν ἀνδρεία τους, ἔγγαμοι μὲ παιδιὰ καὶ ἀπολάμβαναν ὅλα τὰ προνόμια τῶν Μωαμεθανῶν, διότι ὑποκρίνονταν τοὺς Τούρκους.

Τὸ 1821 ὅμως, συντάχθηκαν μὲ τους χριστιανοὺς καὶ πολέμησαν γενναία γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδας. Ὅταν ἐπέστρεψαν στὴ γενέτειρά τους καὶ πῆγαν νὰ πληρώσουν τους καθιερωμένους φόρους στοὺς ἐντεταλμένους Τούρκους, τους κατάγγειλαν σαν ἀποστάτες τοῦ Μουσουλμανισμοῦ στον Μεχμέτ Πασᾶ τοῦ Ρεθύμνου.

Συλλήφθηκαν καὶ ὁδηγήθηκαν δεμένοι στην πόλη αὐτή. Ἐπειδή ὅμως δεν ὑπέκυψαν στὶς κολακεῖες τῶν τυράννων καὶ ἔμειναν σταθεροὶ στην πίστη τους, βασανίστηκαν μὲ τον πιὸ φρικτό τρόπο.

Τελικὰ στις 28 Ὀκτωβρίου 1824 τους ἀποκεφάλισαν μπροστὰ στην «Μεγάλη Πόρτα» τοῦ Ρεθύμνου. Οἱ τρεῖς κάρες ἀπ’ αὐτούς τούς Νεομάρτυρες, φυλάσσονται στον Ναό τῶν τεσσάρων μαρτύρων στό Ρέθυμνο.

Ακολουθία των Αγίων Τεσσάρων Νεομαρτύρων εκ Μελάμπων Κρήτης

Ρώσος επιχειρηματίας δώρησε στην εκκλησία 70 εικόνες αξίας 1 εκατ.$

Ρώσος επιχειρηματίας χάρισε περισσότερες από 70 εικόνες,αξίας περίπου 1 εκατ.δολ.στην Ρωσική Εκκλησία.Ο Σεργκέι Σμάκωφ αφιέρωσε έναν περίπου χρόνο για να βρει ρωσικές ορθόδοξες εικόνες που είχαν πουληθεί στο εξωτερικό κατά την διάρκεια της μπολσεβίκικης επανάστασης και του 2ου Παγκοσμίου πολέμου.Σε αυτέςσυμπεριλαμβάνεται μία σπάνια εικόνα του 18ου αιώνα όπου απεικονίζει τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο της Σιωπής.

Η συνέχεια ΕΔΩ

Ο αρχιεπίσκοπος της Κατοχής

Ιωάννης Ελ. Σιδηράς

Με την κατάρρευση του μετώπου, επακολούθησε η ξενική κατοχή και η αντίσταση συνάμα του λαού μας. Τότε ακούστηκε και το άλλο όχι, το οποίο διεκήρυξε επισήμως ο Κομοτηναίος αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος Φιλιππίδης (1938-1941), ο από Τραπεζούντος, ο οποίος ευθαρσώς αρνήθηκε να συμμετάσχει στην συμβολική παράδοση της πόλεως των Αθηνών και εδήλωσε με παρρησία ότι: «Ο αρχηγός της Εκκλησίας δεν παραδίδει την πρωτεύουσα της πατρίδας του εις ουδένα ξένον. Ο αρχηγός της Εκκλησίας ένα καθήκον έχει: να φροντίσει δια την απελευθέρωσιν αυτής».
Όταν επίσης εζητήθη από τον ίδιο να ορκίσει την πρώτη κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου, ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος και πάλι αρνήθηκε, λέγοντας ότι: «Ο αρχηγός της Εκκλησίας δεν δύναται να ορκίσει κυβέρνηση σχηματιζόμενη υπό την διοίκηση του εχθρού της πατρίδος».

Αλλά και στον Γερμανό στρατάρχη των κατοχικών δυνάμεων στην Ελλάδα Φον Στούμε, τον οποίο εδέχθη ως επισκέπτη στην Ιερά Αρχιεπισκοπή, «ορθός, ατάραχος και γαλήνιος με ψυχρό και ανέκφραστο ύφος», έδειξε την έντονη δυσφορία του για την υπό των ναζιστικών στρατευμάτων κατάληψη της Ελλάδος. Όταν ο στρατάρχης του είπε: «Ο γερμανικός στρατός δεν έφθασε με εχθρικές διαθέσεις», ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος του απήντησε άφοβα και αυστηρά: «Κύριε στρατάρχα, πρωτίστως ο στρατός σας εισέβαλε σε έναν τόπον του οποίου ο λαός αγωνίσθηκε με πραγματική πίστη για την ελευθερία του… και εξακολουθεί πάντοτε να πιστεύει στα ιδανικά του. Η Ελλαδική Εκκλησία ευρέθη πάντοτε στο πλευρό του ελληνικού λαού στους αγώνες του… και να είσθε βέβαιοι ότι δεν θα λείψει να πράξει το καθήκον της και κατά την κρίσιμη αυτή περίσταση».
Από δε τον Ιούλιο του 1941 νέος αρχιεπίσκοπος εξελέγη ο από Κορίνθου Δαμασκηνός Παπανδρέου (1941-1949). Ο Χρύσανθος έκτοτε ιδιώτευε, αλλά και εφησυχάζων ενίσχυε κάθε πατριωτική δράση. Ο γνωστός ως «ασύρματος του Δεσπότη» στην κατοχή εκρύπτετο και λειτουργούσε στην κατοικία του, επί της οδού Σουμελά στην Κυψέλη.
Ο αοίδιμος αρχιεπίσκοπος Αθηνών και μετέπειτα αντιβασιλεύς της Ελλάδος Δαμασκηνός Παπανδρέου (1891-1949) κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και σε διάφορες περιπτώσεις εκφώνησε λόγους και έδωσε τις πρέπουσες απαντήσεις στις προκλητικές και απειλητικές υποδείξεις των κατακτητών και των προδοτών συνεργατών τους. Αυτά τα ιστορικά ντοκουμέντα δημοσιεύουμε στο παρόν επετειακό άρθρο μας.
Η γερμανική κατοχή ανέδειξε το μέγεθος της ψυχικής δυνάμεως και της γενναιότητος του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Όταν δηλαδή οι Γερμανοί εζήτησαν να επιστρατευτούν Έλληνες πολίτες για να σταλούν στο ρωσικό μέτωπο, ο Δαμασκηνός αντέδρασε με όλη του τη δύναμη για να αποφύγει η χώρα την εθνική αυτή συμφορά. Είχε κατηγορήσει ευθέως και απροκάλυπτα τους Γερμανούς κατακτητές από τον άμβωνα πολλές φορές, με αποτέλεσμα ο κατοχικός πρωθυπουργός Γ. Τσολάκογλου να τον απειλήσει λέγοντάς του: «Μακαριώτατε, προσέχετε μήπως οι Γερμανοί σας τουφεκίσουν» και ο Δαμασκηνός με το γνώριμο ύφος του απήντησε: «Οι στρατηγοί τουφεκίζονται, οι αρχιερείς απαγχονίζονται και είμαι έτοιμος προς τούτο».

Όσες φορές πάλι η γερμανική διοίκηση ζητούσε κατάσταση με τα ονόματα των ομήρων, ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός έγραφε πρώτο το όνομά του στην κατάσταση.

Πλήρωσε το λογαριασμό της γιαγιάς!

Προ ημερών στο υποκατάστημα της ΔΕΗ, επί της Καρδίτσης, εμφανίστηκε μία ηλικιωμένη κυρία, η οποία στήθηκε στην ουρά για να πληρώσει στο γκισέ το λογαριασμό της. Μετά από αναμονή αρκετών λεπτών η ηλικιωμένη γυναίκα έφτασε στο ταμείο και έδωσε ένα 100ευρω για να πληρώσει το ηλεκτρικό ρεύμα που κατανάλωσε. Η ταμίας της είπε ότι το ποσό δεν επαρκεί διότι ο λογαριασμός ήταν 150 ευρώ και έπρεπε να δώσει άλλο ένα 50ευρο. Η ηλικιωμένη Λαρισαία δεν είχε άλλα χρήματα και προσπαθούσε να πείσει την ταμία να κρατήσει τα 100 ευρώ για το λογαριασμό της: «Δεν έχω άλλα κορίτσι μου…». Μάταια όμως η προσπάθεια. Βλέπεται στο ταμείο ή έχεις όλο το ποσό ή δεν μπορείς να εξοφλήσεις το λογαριασμό σου. Ούτε στη διαδικασία να σου εξηγήσουν εναλλακτικές λύσεις μπαίνουν οι ταμίες, θέλετε για λόγους τακτικής, θέλετε γιατί η ουρά των πελατών πιέζει τους εργαζόμενους που βρίσκονται πίσω από το γκισέ.

Απελπισμένη η ηλικιωμένη γυναίκα πήρε το λογαριασμό της και επιχείρησε να αποχωρήσει. Το περιστατικό έπεσε στην αντίληψη ενός εργαζόμενου του τοπικού υποκαταστήματος, ο οποίος δεν έσπευσε να δώσει λύσεις με λόγια και να εξηγήσει άλλους τρόπους στη γιαγιά για να μην μείνει χωρίς ρεύμα. Πλησίασε την ηλικιωμένη, πήρε το λογαριασμό της, έβαλε το 50ευρω που έλειπε από την τσέπη του και εξοφλήθηκε ο λογαριασμός. Aθόρυβα και ανθρώπινα.

Ρεύμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Εύγε.

 papaioannou/namarizathema

Φωτογραφίες από την υποδοχή της τιμίας κάρας του Αγ.Ανδρέα στην Ρουμανία

Και άλλες φωτογραφίες
Πηγή 

Θαύμα της Παναγίας το 1940!

Ο ΑΝΘΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΚΑΤΖΑΡΟΣ,ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΤΟ 1940,ΟΤΑΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΦΥΛΑΞΕ ΑΠΟ ΒΕΒΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟ!

Ένας στρατιώτης μουρμουρίζει στο αλβανικό μέτωπο...

...Μας βελονιάζει τα κόκκαλα ή νύχτα στ' αμπριά.
Εδώ μέσα μεταφέραμε τα φιλικά πρόσωπα μας
καί τ' ασπαζόμαστε,
τη μυρωδιά του σπιτιού, τη θέα των λόφων,
την άπλα της θάλασσας,
τίς πλεξούδες των κοριτσιών - μεταφέραμε
την Παναγία με το γαρούφαλλο, άσίκισσα,
πού μας σκεπάζει τα πόδια πρίν άπ' το χιόνι,
πού μας διπλώνει στη μπόλια της πρίν
άπ' το θάνατο.

Μα ό,τι κι αν γίνει, έμεϊς θα επιζήσουμε. "Ανθρωποι κατοικούν μες στο πνεύμα
της λευτεριάς.
Αναρίθμητοι άνθρωποι,
όμορφοι. Ανθρωποι...
..."Αν τυχόν δεν γυρίσω, ας είστε καλά, σκεφτείτε για λίγο πόσο μου στοίχισε.

(Σάν ήμουνα μικρός καθρεφτιζόμουνα
στα ρυάκια της πατρίδας μου
δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο.)

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Προσκυνητής στο άφθαρτο λείψανο του Αγ.Δημητρίου του Νέου(Μπασαραμπώβ)στο Βουκουρέστι(+27 Οκτωβρίου)

Ο όσιος Δημήτριος ο Nέος καταγόταν από το χωριό Μπασαραμπώβ, στη σημερινή Βουλγαρία λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη σημερινή Ρουμανία. Έζησε το 13ο αιώνα την εποχή της Ηγεμονίας των Πέτρου και Ιωάννου Ασάν.

Το άφθαρτο λείψανο του Αγ.Δημητρίου του Νέου(Μπασαραμπώβ)

Ήταν πολύ φτωχός και για πολύ καιρό έβοσκε αγελάδια των χωρικών στο Μπασαραμποβ. Τις Κυριακές και στις μεγάλες γιορτές εκκλησιαζόνταν μαζί με τους άλλους χωρικούς στην εκκλησία του χωριού. Μετά αποφάσισε ν’ αφιερώσει τη ζωή του στο Χριστό, εγκατέλειψε τον κόσμο και ασκήτεψε σε μια σπηλιά την οποία έσκαψε σ’έναν βράχο κοντά στον ποταμό Λομ όπου βρισκόταν κοντά σε μια ανδρική σκήτη. Έγινε μοναχός και ασκήτευε με συνεχή νηστεία, προσευχή και μνήμη Θεού. Όταν προαισθάνθηκε το τέλος του κρύφτηκε ανάμεσα σε δύο μεγάλες πέτρινες πλάκες,σαν σε φέρετρο, στις όχθες του ποταμού Λομ όπου και εκοιμήθη. Αργότερα μετά από πλημμύρες αυτό το κομμάτι ξηράς αποκόπηκε και το Άγιο σώμα του έπεσε στον Ποταμό Λομ όπου έμεινε για εκατοντάδες χρόνια άφθαρτο. Κάποια φορά ο όσιος Δημήτριος εφανερώθη στο όνειρο μιας κοπελίτσας η οποία υπέφερε από επιληψία και της είπε: «Αν με βγάλουν οι γονείς σου από το νερό θα σε κάνω καλά». Η κοπελίτσα διηγήθηκε σ’ όλους τ’ όνειρό της και μαζί με τους iερείς και όλον το λαό πήγαν στις όχθες του ποταμού Λομ όπου βρήκαν έναν ανεκτίμητο θησαυρό δηλαδή το άφθαρτο σώμα του Αγίου Δημητρίου του Νέου. Εκείνη τη στιγμή η κοπελίτσα θεραπεύτηκε και μαζί της και πολλοί άλλοι άρρωστοι. Έπειτα πήγαν τ’Άγια λείψανα του στο χωριό Μπασαραμποβ όπου έμειναν για πολλά χρόνια κάνοντας πολλά θαύματα. Τα πολλά του θαύματα μαθεύτηκαν και στην Ρουμανία.Πολλοί πιστοί πέρναγαν τον Δούναβη για να πάνε να προσκυνήσουν τα θαυματουργά λείψανα του Αγίου.Η παράδοση λέει ότι ένας Ρουμάνος ηγεμόνας έχτισε έναν μεγαλοπρεπή ναό και εκεί τοποθετήθηκαν τα λείψανα του Αγ.Δημητρίου.

Μετά το ΡωσοΤουρκικό πόλεμο (1769-1774) ο ρωσικός στρατός πέρασε το Δούναβη και έφτασε στο χωριό Μπασαραμπωβ. Τότε ένας ρώσος στρατηγός, ό Πέτρος Σαλτίκωβ πήρε τα Άγια λείψανα με σκοπό να τα πάει στη Ρωσία,ίσως για να τα προστατεύσει από τους Τούρκους. Αλλά ένας ευλαβής Ρουμάνος ο Χατζη Δημήτριος ο οποίος εγνώριζε τον στρατηγό τον έπεισε να τ’ αφήσει στο Βουκουρέστι ως παρηγοριά για τα δεινά και τις καταστροφές όπου είχαν υποστεί από τους Τούρκους.
Ο στρατηγός δέχτηκε ενώ το χέρι του Αγίου μεταφέρθηκε στη Λaύρα Πετσέρσκαγια. Έτσι έφτασε το λείψανο του Αγίου Δημητρίου του Νέου στο Βουκουρέστι το 1774 όπου βρίσκονται μέχρι και σήμερα στον Πατριαρχικό Ναό του Βουκουρεστίου. Η μνήμη του εορτάζεται στις 27 Οκτωμβρίου

Θαύματα του Αγίου Δημητρίου Μπασαραμπώβ

-Κατά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο όταν τα γερμανικά στρατεύματα είχαν καταλάβει το Βουκουρέστι, οι Βούλγαροι προσπάθησαν να κλέψουν τα λείψανα του Αγίου και τα φορτωσαν σ’ ένα αμάξι για να τα πάρουν στη Σόφια.. Κατά θαυμαστό τρόπο όλο το βράδυ δε μπορούσαν να βρουν το δρόμο προς την πόλη Giurgiu ο οποίος οδηγεί στα Ρουμανο-Βουλγαρικά σύνορα. Το πρωί τους συνέλαβαν τα στρατεύματα κατοχής και τους υποχρέωσαν να τα επιστρέψουν στην θέση τους στον Πατριαρχικό Ναό.

-Για δύο σχεδόν χρόνια η νεαρή Αλεξαδρινα Π.πήγαινε κάθε Τρίτη στην εκκλησία της ενορίας της,όπου ιερέας είναι ο π.Ντανιέλ Γκόγκα για να της διαβάσει τους εξορκισμούς του Μ.Βασιλείου,αφού εξαιτίας των κατάρων των γονέων της είχε δαιμονιστεί.Μετα από δυο χρόνια και αφού δεν είχε γίνει ακόμη καλά ο π.Δημήτριος της ανακοίνωσε ότι θα πάνε μαζί να προσευχηθούν στα λείψανα του Αγίου Δημητρίου.Το ίδιο βράδυ η κοπέλα είδε στον ύπνο της μια απαίσια μορφή η οποία την κατατρόμαξε λέγοντάς της με μίσος:«Πρέπει να φύγω από εσένα γιατί φοβάμαι τον Άγιο,αλλά με την πρώτη ευκαιρία που θα μου δώσεις θα γυρίσω»!Την επόμενη ημέρα-27 Οκτωβρίου όπου εορτάζεται η μνήμη του Αγ.Δημητρίου του Νέου-περίμεναν στη σειρά για να προσκυνήσουν το άγιο λείψανο.Σαυτά τα 10 λεπτά που περίμενε αισθανόνταν πολύ άσχημα και λίγα μέτρα πριν φτάσει στο λείψανο νόμιζε ότι θα λiποθυμησει.Μόλις ασπάστηκε το λείψανο αισθάνθηκε σαν να πήρε το στόμα της φωτιά.Στο δρόμο της επιστροφής στο σπίτι έκλαιγε συνεχώς.Μετά από έναν μακρύ και δύσκολο ύπνο η Αλεξανδρίνα ξύπνησε εξαντλημένη αλλά αισθανόνταν ελαφριά σαν πούπουλο.Ο Άγιος Δημήτριος είχε κάνει το θαύμα του

-26 Οκτωβρίου 1988(Μοναχή Αικατερίνη):«Θαύμα που το είδα με τα ίδια μου τα μάτια στις 12 τη νύχτα,όταν τελείωσε το προσκύνημα στον άγιο.Είχαμε μείνει 5-6 άτομα,εγώ και 2 ιερείς και ακολούθούσε να βάλουν το λείψανο τη θέση του.(Ήταν έξω προς προσκύνηση)Η λάρνακα όμως δεν μετακινούνταν.Προσπαθήσαν όλοι αλλά κανείς δεν τα κατάφερε.Ο ιερέας έτρεξε και ξύπνησε τον επίσκοπο.Εκείνος ντυμένος με τα άμφιά του,με δύο διακόνους,δύο ιερείς,θυμιατά,ψαλμωδίες και λάβαρα έφερε τον άγιο μέσα στην εκκλησία.Μόνο με τον πρέποντα σεβασμό θέλησε να μπει!Αυτό προς απάντηση αυτών που βλαστημάνε(και ξέρω πολλούς)και οι οποίοι λένε ότι πρόκειται για κόκκαλα και τσάμπα τα προσκυνάμε»(Από το βιβλίο της Μ.Φέρμο-Talita Kumi)

μετάφραση-επιμέλεια www.proskynitis.blogspot.com

Σπάνιο οπτικό υλικό από την γερμανική κατοχή

Κατά την διάρκεια τής Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα (1941-44), ένας πρώην αξιωματικός τού Πολεμικού Ναυτικού και μετέπειτα επιχειρηματίας, ο Άγγελος Παπαναστασίου, αποτύπωσε κάποιες εικόνες τής περιόδου εκείνης στην κινηματογραφική του μηχανή.
Ένα εγχείρημα, ιδιαιτέρως δύσκολο και επικίνδυνο, δεδομένου ότι η φωτογράφιση ή κινηματογράφιση άνευ άδειας από τον εχθρό, τιμωρούνταν διά τής θανατικής ποινής. Ο Παπαναστασίου, με κίνδυνο τής ζωής του, έκρυβε την μηχανή του σε μια καραβάνα συσσιτίου για να μην κινήσει υποψίες και κατέγραφε κρυφά εικόνες, τόσο από την καθημερινότητα, αλλά και -κυρίως- σκληρές εικόνες από τα δεινά που επέφερε η Κατοχή.
Το κινηματογραφικό υλικό τού Παπαναστασίου, χρησιμοποιήθηκε στην Δίκη τής Νυρεμβέργης, ως αποδεικτικό στοιχείο τών εγκλημάτων που διέπραξαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα.

Το 1978, οι υπεύθυνοι τού Πολεμικού Μουσείου, δανείστηκαν την ταινία από την κόρη τού Παπαναστασίου, Λουκία, για μία και μόνη προβολή. Πριν την επιστρέψουν όμως, αφαίρεσαν σημαντικό τμήμα τού υλικού (18′ από τα περίπου 45′), χωρίς να δώσουν πειστική εξήγηση. Όπως λέγεται, ο κύριος λόγος που «εξαφανίστηκαν» σκηνές από το υλικό, ωφείλεται στο ότι σε κάποιες απ’ αυτές εμφανίζονται δωσίλογοι εν ώρα δράσης…

πηγή

Η παράνοια του πολέμου σε μια φωτογραφία

Μια από τις καλύτερες φωτογραφίες που έχω δει. Την βρήκα τυχαία στο internet. To 1941 o σοβιετικός στρατός ανακαλύπτει σε κάποιο υπόγειο καταφύγιο κάποια παιδάκια κι ο (ανώνυμος;) φωτογράφος αποθανατίζει την στιγμή ακριβώς που αντικρίζουν το φως του ήλιου. Είναι από τις πολεμικές φωτογραφίες που χωρίς να είναι σκληρή (όχι ότι μια σκληρή φωτογραφία δεν μπορεί να είναι καλή) έχει ξεχωριστή καλλιτεχνική αξία και ξεχειλίζει από συναίσθημα . Θα μπορούσε άνετα να είναι ένας πίνακας ζωγραφικής. Οι διαφορετικές εκφράσεις και κινήσεις των παιδιών επιτρέπουν και στον πιο αδαή να σκεφτεί πολλά για τον πόλεμο και την ανθρώπινη παράνοια…

Πηγή

Homily to the Two Saints Demetrius [26 and 27, October 2011]

Beloved brothers and sisters in the Lord,

Saints are surprises…and not expectations in the Church…although the Church is the one that born Saints.

Saints are born in the Church, in relation with God and on the measure of intensityof this relation they are surprises, there are people who surpass expectations.

The young governor Demetrius (commemorated on 26 october throughout the Orthodox Church) was killed by poke him with lances. The reason? Simple: his orthodox identity.

He was killed for that he did not sacrifice to the gods. And how could he sacrifice to the gods, if those are fantasies of demons?

He exceeded expectations…because he loved God more than his own life.

His Holy Relics, of Saint Demetrius, who lived in the III century after Christ, are atThessaloniki or Salonika.

But, in Romania, in the Patriarchal Cathedral of Bucharest, are the Holy Relics ofSaint Demetrius Basarabov. And even now, thousands of pilgrims expect to worship at his reliquary.

Saint Great Martyr Demetrius, the Myrrh Bearer…and Saint Pious Demetrius Basarabov or the New, the second being from Bulgaria.

And namely a greek and a bulgarian are Saints whom we celebrate in these days inluminous mode.

But in comparison with the first, the second Demetrius was his village’s cowboy…and, later, he became hermit.

And the Church does not honor them as Saints because the one was governor and another hermit, but because they both lived and died orthodox.

The fidelity, the faithfulness to God is the main reason for their canonization. For that, as in marriage, what matters is inner unity, fidelity of the spouses, which does not make them separate from each other.

In Bucharest, in addition, is, in these days, and the head of Saint Apostle Andrew, brought by a delegation of Patras, Greece.

And after 2000 years, the Evangelizer of romanians comes first in Bucharest, through his Holy Relics!

Therefore the joy is immense in the hearts of believers. Because the believers feel the Saints as the most necessary of their joy.

Saint Demetrius the New or from Bucharest died as a stranger, between two stones. The water of river was taken off his Holy Relics at sight.

And both Saints did countless miracles over time and they do and now. Therefore are surprising, ie wonderful in our eyes.

Are surprising as life, as God’s mercy, as holiness. Because the life with God is a continuous miracle, a constantly emphasizing of new joy and understanding.

And our prayer to them should fill us with the surprising joy of divine grace andmore peace.

For that the purpose of communion with the Saints is their following. And we follow the Saints in our measure and our interior rhythm.

But through all what we do…we must feel that we approach the Saints and that they are our friends.

And the two Saints Demetrius are friend’s the believers, the zealous, of thosedetermined for an everlasting love of God.

Therefore, we also may be their friends! To be their friends through spiritualbeauty and purity. Amen!

teologiepentruazi