Η σημασία της νηστείας(Αγ.Ιωάννου Κρονστάνδης)

«Ὅσοι ἀπορρίπτουν τίς νηστεῖες, λησμονοῦν ἀπό τί προῆλθε ἡ πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων στήν ἁμαρτία: τήν ἀκράτεια. 

Λησμονοῦν καί τί ὅπλο μᾶς ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἐναντίον τοῦ πειρασμοῦ καί τῆς πτώσεως, ὅταν πειράσθηκε στήν ἔρημο καί νήστευσε ἐκεῖ ἐπί σαράντα ἡμέρες καί νύκτες. 

Δέν γνωρίζουν ἤ δέν θέλουν νά γνωρίζουν ὅτι ἡ ἔλλειψις ἐγκρατείας...
ἀνοίγει στόν ἄνθρωπο τούς δρόμους τῆς ἀπομακρύνεώς του ἀπό τόν Θεό, ὅπως εἶναι ἡ περίπτωσις τῶν κατοίκων τῶν Σοδόμων καί τῆς Γομόρρας καί ἡ ἄλλη ἐκείνη τῶν συγχρόνων τοῦ Νῶε.

Πράγματι, ἡ ἀκράτεια εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἁμαρτίας. Ὅσοι ἀρνοῦνται τίς νηστεῖες, ἀφαιροῦν ἀπό τόν ἑαυτό τους καί ἀπό τούς ἄλλους τά ὅπλα ἐναντίον τῆς σαρκός, τοῦ Διαβόλου καί τοῦ κόσμου. Δέν εἶναι στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ριψασπίδες, πού τούς αἰχμαλωτίζει εὔκολα ἡ ἁμαρτία».

πηγή

Το Ισλάμ δεν άλλαξε από τότε.Η Δύση είναι που άλλαξε

Με αφορμή αυτήν την είδηση

Μην το ψάχνετε πολύ-Το Ἰσλάμ δεν ἄλλαξε ἀπό τότε. Ἡ Δύση εἶναι που ἄλλαξε

  Ισπανία Η” αιώνας μ.Χ. Η αραβική κατοχή της χώρας (711 μ.Χ.), πολλά δεινά είχε επιφέρει στην Εκκλησία. Διηρημένη σε 3 επαρχίες με 29 επισκόπους, προσπαθούσε ναανταπεξέλθει στους διωγμούς των μωαμεθανών κατακτητών αλλά και στους εκ των έσω πειρασμούς όπως οι αιρέσεις (αδοπτιανισμός) του Η” αιώνα. Πολλοί κληρικοί και μοναχοί εξαιτίας της επιδρομής εγκαταστάθηκαν στη Γαλλία, μεταφέροντας μαζί τους το βησιγοτθικό εκκλησιαστικό πνεύμα και το μοζαραβικό τυπικό. Παρ” όλα αυτά στην Ισπανία, η μοζαραβική Εκκλησία διατήρησε την παράδοση και την οργάνωση της μέχρι την εποχή της «πλήρους Επανακτήσεως» (ΙΕ” αιώνας), οπότε δυστυχώς η σχισματική Ρώμη είχε πια επιβάλει παντού στα επανακτώμενα μέρη, μαζί με τη λατινική παράδοση και το τυπικό και τα αιρετικά δόγματα της.

  Καρπός των επί Αράβων διωγμών υπήρξαν πολλοί μάρτυρες. Η όμορφη Κόρδοβα (η αρχαία Κορδούη) τόπος ισλαμικής λατρείας με το μεγάλο τέμενος των χιλίων και ενός κιόνων, πήρε την πρώτη θέση στο ισπανικό μαρτυρολόγιο του Θ” μ.Χ. αιώνα.

Γόνος μιας από τις αριστοκρατικότερες οικογένειες της Κόρδοβας, ο πρεσβύτερος Ευλόγιος είχε ανατραφεί από τη μικρή του ηλικία με τα νάματα της χριστιανικής πίστης. Είχε μελετήσει βαθιά τους Πατέρες την Παράδοση και τη θεολογία της Εκκλησίας. Η ζωή του ήταν απολύτως σύμφωνη με τα όσα μελετούσε καθημερινά. Η άσκηση, η προσευχή και οι νηστείες καθάριζαν την ψυχή του, που έλαμπε σαν φωτεινός λύχνος διαλύοντας τα σκοτάδια που έπνιγαν οι αναθυμιάσεις από τη θρησκεία του Ισλάμ που προσπαθούσαν να παρασύρουν τους ισπανούς ορθόδοξους χριστιανούς. Το 850 ξέσπασε διωγμός κατά της Εκκλησίας της Ισπανίας. Οι Μαυριτανοί αγρίεψαν. Οδηγημένοι από έναν αποστάτη επίσκοπο που έγινε ο Ιούδας του εν Ισπανία Σώματος του Χριστού, συνέλαβαν και έκλεισαν στη φυλακή όλους τους ιερείς της Κόρδοβας μαζί με τον επίσκοπο τους. Μέσα στη φυλακή ο Ευλόγιος έδινε θάρρος στους αδελφούς του να αντέξουν με υπομονή και καρτερία τη δοκιμασία.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΒ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-«Τήρησον τας εντολάς»

 Ένα από τα πιο δύσκολα και την ίδια στιγμή πιο όμορφα παραγγέλματα του Χριστού στους ανθρώπους είναι και αυτό που ο Κύριος απευθύνει προς έναν πλούσιο νέο που θέλει να αποκτήσει την αιώνια ζωή. « Τήρησον τας εντολάς» (Ματθ. 19, 17). 

Τήρησε τις εντολές. Είναι μία προτροπή, η οποία έχει τον χαρακτήρα της εντολής. Και βεβαίως, είναι μία πρόταση ελευθερίας. « Ει θέλεις εισελθείν εις την ζωήν». Αν θέλεις να μπεις στη ζωή την αιώνια, τήρησε τις εντολές. Αυτή η παραίνεση ελευθερίας κάνει τον λόγο του Χριστού να διαφέρει από τα ανθρώπινα παραγγέλματα, από τους ανθρώπινους νόμους και κανόνες. Οι άνθρωποι δεν αφήνουν περιθώριο ελευθερίας στην τήρηση των δικών τους νόμων. Είναι υποχρεωτικό να τηρηθούν, διότι αλλιώς δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία. Χωρίς νόμους και κανόνες ο καθένας θα κάνει ό,τι θέλει και η σύγκρουση θα επέλθει μοιραία. Οι νόμοι διαφυλάσσουν, έστω και με τεχνητό τρόπο, μία σχετική ενότητα στην κοινωνία, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο στο οποίο ο καθένας μπορεί να κινηθεί και κάνουν όλους να γνωρίζουν τι τους περιμένει εφόσον δεν τηρήσουν τα όσα ορίζονται, ακόμη κι αν αυτά δεν φαίνονται δίκαια. Όμως οι εντολές του Χριστού απευθύνονται σε ελεύθερου ς ανθρώπους. Μιλούν στην προαίρεση της καρδιάς και ο στόχος τους δεν είναι εγκόσμιος, αλλά η είσοδος στη ζωή την αιώνιο, στη βασιλεία των ουρανών.

 Αυτό δε σημαίνει ότι η παραίνεση του Χριστού, εάν δεν τηρηθεί, δεν θα έχει και συνέπειες. Μόνο που αυτές θα έρθουν μετά την έξοδο του ανθρώπου από αυτόν τον κόσμο, διότι, όσο ζει ο άνθρωπος, έχει το περιθώριο της μετανοίας, της επιστροφής δηλαδή στη σχέση με το Θεό και το θέλημά Του. Διότι αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της θεϊκής προτροπής. Αυτός που τηρεί τις εντολές, δείχνει στον Θεό ότι θέλει να έχει σχέση μαζί Του. Και οι εντολές δεν έχουν τον χαρακτήρα της βελτίωσης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αλλά της λύτρωσης της καρδιάς.   Διότι οι εντολές στηρίζονται στην αγάπη και στην απεξάρτηση του ανθρώπου από ό,τι τον χωρίζει από τον Θεό. Και αυτό συνήθως είναι τα αγαθά. Το αίσθημα του «κατέχειν», το οποίο γεννά στον άνθρωπο εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τον κάνει να μην στοχεύει στην αγάπη του Θεού, αλλά στη δική του αυτοθέωση. Τα αγαθά και τα συμπαρομαρτούντα τους, χαρίσματα, γνώσεις, θέση, δόξα, στόχοι, οικογένεια, χρήματα, πλούτος, δεν αφήνουν τον άνθρωπο να σκεφθεί και να συνειδητοποιήσει ότι όλα είναι παραχώρηση του Θεού, ενίοτε και για τον κόπο του ανθρώπου, αλλά είναι σίγουρα ευμετάβολα και όχι σταθερά. Διότι το μόνο σταθερό στη ζωή μας είναι η αγάπη του Θεού. 

  Όσο ζει λοιπόν ο άνθρωπος, έχει την ευκαιρία, ακόμη και αν έχει εξαρτηθεί από τα κάθε λογής αγαθά, να επιστρέψει στην προτεραιότητα της σχέσης, της κοινωνίας με τον Θεό, να μετανοήσει. Αλλιώς, όταν θα έρθει η ώρα της κρίσης, τότε ο ίδιος ο άνθρωπος θα έχει επιλέξει την περαιτέρω ζωή χωρίς τον Θεό. Θα έχει παγιωθεί εντός του η ελεύθερη προτίμηση της δικής του αυτοθέωσης, με

Να μην κεράση ο Άγιος τον κόσμο στην γιορτή του;

– Γέροντα, η αγία κάρα του Αγίου Αρσενίου ευωδίαζε ιδιαίτερα στην μνήμη του.
– Γιατί να μην ευωδιάζη;
Να μην κεράση ο Άγιος τον κόσμο στην γιορτή του;

 – Γιατί, Γέροντα, τα άγια Λείψανα δεν ευωδιάζουν πάντοτε;
– Είναι διάφορες περιπτώσεις. Άλλοτε μπορεί αυτός που προσκυνάει να είναι πολύ αμαρτωλός και να ευωδιάζουν τα άγια Λείψανα, για να βοηθηθή ο άνθρωπος, να πάρη την καλή στροφή, να μετανοήση.
Άλλοτε μπορεί να είναι ενάρετος και να μην ευωδιάσουν, για να μην πέση στην υπερηφάνεια.
Άλλοτε σε έναν ενάρετο ευωδιάζουν τα Λείψανα ενός Αγίου, σαν να του δίνη ο Άγιος ένα κέρασμα!

Γέροντα, μερικοί αμφιβάλλουν για την ευωδία των ιερών Λειψάνων.
– Η λογική φταίει.Τα Λείψανα των Αγίων έχουν Χάρη Θεού. Χειμώνα καιρό ο τόπος κοντά στην «Παναγούδα» ευωδιάζει.Και στα Κατουνάκια που ήμουν, κοντά στον «Άγιο Βασίλειο», ευωδίαζε ο τόπος σε ένα σημείο.Δεν υπάρχει πια Κελλί εκεί· μόνον κάτι πέτρες. Πόσα άγια Λείψανα θα βρίσκωνται και σ’ εκείνο το μέρος! Και ποιός ξέρει πότε ο Θεός θα τα παρουσιάση!

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου 

Στους γονείς που στάθηκαν δίπλα στα παιδιά τους παρά την ''αποτυχία'' τους...συγχαρητήρια.

Στους γονείς που στάθηκαν δίπλα στα παιδιά τους και τώρα τα καμαρώνουν για την επιτυχία τους· μα πιο πολύ στους γονείς που στέκονται δίπλα στα παιδιά τους και τώρα και πάντοτε και τα καμαρώνουν παρά την αποτυχία τους...συγχαρητήρια.

Συγχαρητήρια για την διάκρισή σας, για την συγκατάβασή σας, για την ανεκτικότητά σας, για την άδολη αγάπη σας.

Συγχαρητήρια στους γονείς που κατάλαβαν ότι το παιδί τους, τους χρειάζεται ειδικά τότε που η "αποτυχία" του μαυρίζει το νου και την καρδιά του. Συγχαρητήρια στους γονείς που δεν κουνάνε επιδεικτικά το χέρι στο παιδί τους κρίνοντας όλη του την ζωή από μία "αποτυχία".

Γιατί αποτυχία τελικά είναι να σταυρώνεις αυτούς που αγαπάς με την σκληρότητα της αυθεντίας και του αλάθητου· δηλώνοντας μάλιστα στο τέλος "εγώ σε αγαπώ γι'αυτό και στα λέγω". Όταν ο άλλος είναι πληγωμένος, άφησέ τον. Μην του πειράζεις την πληγή, μην του θυμίζεις τα λάθη του. Ειδικά στο παιδί σου.

Η μεγαλύτερη επιτυχία των γονέων δεν είναι να βγάλουνε σπουδαγμένα παιδιά, αλλά ανθρώπους που είναι έτοιμοι να σηκώσουν τον σταυρό του πλησίον τους, που είναι έτοιμοι να σταυρωθούν για τους άλλους εάν χρειαστεί.
Και αυτό θα το διδαχθούν από τους γονείς.
Είναι εύκολο να κρίνεις το παιδί σου. Εύκολο να το τιμωρήσεις. Δύσκολο να το κατανοήσεις. Δύσκολο να ακούσεις αυτό που έχει να σου πει.

Εάν λες ότι αγαπάς το παιδί σου μοιάζεις με τον Θεό Πατέρα, με την Μάνα Παναγιά. Αναλογίσου λοιπόν, πόσες φορές ο Θεός και η Παναγιά σε αγκάλιασαν στην αποτυχία της αμαρτίας σου, πόσες φορές σε συγχώρεσαν;

Άσε τον κόσμο να λέγει για τους γονείς των "αποτυχημένων" παιδιών. Ο κόσμος πάντα θα κουτσομπολεύει πάνω στην θλίψη και στην δοκιμασία των ανθρώπων.
Εγώ πάντως θα μιλώ για τον πατέρα και την μάνα που σκούπισαν τα δάκρυα από τα μάτια των παιδιών τους, τα φίλησαν στο μέτωπο και τα διαβεβαίωσαν "μην στεναχωριέστε, εδώ είναι ο μπαμπάς και η μαμά".

π.Paulos Papadopoulos

Μετατρέποντας τα πάθη σε θεϊκό πόθο...

Υπάρχουν στο Άγιο Όρος μερικές σπάνιες ανθρώπινες φύσεις που όσο και να θέλει κανείς, είναι αδύνατο με ακρίβεια να προσδιορίσει τα μέτρα της αξίας τους ή να περιγράψει με λόγια τη δύναμη και την ομορφιά της ψυχής τους.
Απλοί καλόγεροι, άσημοι για τα μάτια του κόσμου, όμως τόσο έντονα ζυμωμένοι με το σπάνιο χάρισμα να γνωρίζουν επακριβώς την πεπτωκυΐα κατάσταση στην οποία οι ίδιοι κινούνται, να μιλούν με γόνιμη παρρησία για την αμαυρωθείσα εικόνα τους και να ’ναι πρακτικά υπαρκτοί ακόμα και για ληστές, τελώνες και πόρνες. Άνθρωποι που έζησαν την ολέθρια οδύνη της πτώσης και το μαρτύριο του θρυμματισμού της ανθρώπινης ύπαρξης με αφορμή την αποστασία, για να φθάσουν έπειτα από αφάνταστες οριακές ανόδους και καταρρεύσεις στην κατάσταση της σημερινής χαρισματικής τους εμπειρίας.

Κοντά σε τέτοιες μορφές ο εξαθλιωμένος και αποκαμωμένος άνθρωπος αισθάνεται ένα βαθύτατο αίσθημα ανακούφισης και ενθάρρυνσης. Νιώθει επιτακτικά την ανάγκη να αποκαλύψει την ιταμότητα του προσώπου του. Θέλει να μιλήσει για τα αξιοθρήνητα ναυάγια της ζωής του για τα οποία οι φίλοι, οι συγγενείς και οι γνωστοί όχι μόνο δεν δείχνουν κατανόηση και συμπάθεια, αλλά άλλοτε εύσχημα, άλλοτε ξεδιάντροπα και ανοιχτά, έρχονται με την κριτική και την αδιακρισία τους να του δημιουργήσουν μια τέτοια πολεμική κατάσταση στην ψυχή, ώστε να νομίζει πως γι’ αυτόν τα πάντα είναι χαμένα.
Ότι δεν υπάρχει ελαφρυντικό για τις ανθρώπινες παραβάσεις του ή ότι στις βαθμίδες απώλειας που έχει αναρριχηθεί, είναι αδύνατο να προσεγγίσει το έλεος και να φθάσει τη σωτηρία.


Θαύμασα τη φιλανθρωπία, την αγάπη και τη διάκριση μερικών μοναχών του Αγίου Όρους που ο Θεός τους προίκισε με το χάρισμα και τους έκανε την τιμή να γίνονται έσχατο καταφύγιο ελπίδας και θάρρους ανθρώπων που η κοινωνία χλευάζει, απομονώνει και αφανίζει στο περιθώριο της ζωής.

Τους είδα να χειρίζονται τα προβλήματα των αμαρτωλών που έρχονταν να τους συναντήσουν, ψάχνοντας για παρηγοριά και ελπίδα, μ’ ένα πνεύμα απόλυτης κατανόησης και με μια διάθεση απύθμενης ευσπλαχνίας και επιείκειας, επιχείρημα αποστομωτικό για όλους εκείνους τους «άμωμους» και «παμμάκαρες» που αν και αυτοί εκκρεμοδικούν για τα ίδια και για χειρότερα ίσως κρίματα απ’ ό,τι οι πρώτοι, ωστόσο δεν δείχνουν την παραμικρή συγκατάβαση, αλλά μεταβάλλονται σε άσπλαχνους και αφύσικους δικαστές.

Οκτώβρης 1980 στη Θεσσαλονίκη. Την άλλη μέρα πολύ πρωί φεύγουμε για το Όρος. Στο μεταξύ με τους άλλους δυο της παρέας συμφωνήσαμε να τριγυρίσουμε μέσα στην πόλη. Επιθυμία μας, να συγκρίνουμε την συμπρωτεύουσα με την πρωτεύουσα της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας, την Αθήνα, στην οποία το καθημερινό θέαμα του περιβάλλοντος είναι τόσο απαίσιο και φρικτό, ώστε να διστάζει κανείς να πιστέψει ότι τούτη εδώ η γωνιά γης ήταν κάποτε τόσο πολύ προικισμένη με την καλαισθησία των οικιστών της και την ομορφιά του τοπίου της.

Σε κάποια στιγμή, λίγα μέτρα πιο κει από μας, στην παραλιακή λεωφόρο, βλέπουμε ξαφνικά να πραγματοποιείται μια πλούσια κινητοποίηση ανθρώπων

Είναι η αγάπη των Ελλήνων για την Παναγία…

Είναι η αγάπη των Ελλήνων για την Παναγία…
Είναι η δίψα των πιστών για το βλέμμα Της…

Είναι η δοξολογία της θάλασσας για τον ωκεανό της ταπείνωσής Της…
Είναι η παράκληση του ήλιου για την φωτεινή σιωπή Της…

Είναι η μέθη των αστεριών από το πέρασμά Της…
Εϊναι το αντίο του καύσωνος μπροστά στην δροσιά της παρουσίας Της…

Είναι η ευωδία των προσευχών στο όνομά Της…
Είναι η κοίμηση του θανάτου και το ξύπνημα της ψυχής μας…

Είναι η μελωδία των μοναστηριών που ανυμνούν την Προστάτιδά τους…

Ο Αύγουστος είναι η ενσάρκωση της άδολης αγάπης των ανθρώπων προς την Μητέρα τους…το αντίο της μιζέριας και το καλωσόρισμα της αρχοντιάς Της.

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς» ψάλλουμε, διότι οι πρεσβείες Της είναι σωστικές για όλους μας.

πηγή

ΣΠΑΝΙΑ φωτογραφία όπου εμφανίζει την ηθοποιό Ζωή Λάσκαρη(1945)

..ΣΠΑΝΙΑ φωτογραφία όπου εμφανίζει την Ζωή Κουρούκλη (ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη 1942-2017) σε νηπιακή ηλικία στην αγκαλιά της μητέρας της Αφροδίτη το 1945, όταν ήταν ήδη ορφανή από ηλικία οκτώ μηνών από πατέρα, καθώς ο πατέρας της Λοχαγός Κων\νος Κουρούκλης είχε δολοφονηθεί απάνθρωπα από τους κομμουνιστές το 1943 με τσουγκράνες και ξύλινα δοκάρια με την αιτιολογία ότι ήταν βασιλόφρων, ενώ το 1949 και ενώ η Ζωή ήταν επτά ετών η μητέρα της Αφροδίτη το γένος Μπακοπούλου είχε την ίδια ‘’τύχη’’ και δολοφονήθηκε και η ίδια από κομμουνιστές, καθώς ‘’τύγχανε’’ χήρα βασιλόφρονα αξκου, και νύφη αξκων (πεθερός και κουνιάδος) φιλικά προσκείμενοι προς τον Βασιλιά.
Kanellos Dodos

Εκατόμπυλος Ουρανός( Παναγία Εκατονταπυλιανή)

Τρία κλίτη και εκατό πύλες . 

Μνήμη και παρόν .

 Μεγαλοπρέπεια και μελλόντων αγαθών πρόγευση .  

Συγκλονισμός και υπόσταση ελπιζομένων. 

Όσο κι αν ψάξεις , όσες φορές κι αν μετρήσεις , ενενήντα εννέα πόρτες θα βρεις . Η εκατοστή θα ανοίξει μαζί με μια άλλη . Την σφραγισμένη της Αγιάς Σοφιάς . Έκσταση και παραμυθία . 

Εκατόμπυλος Ουρανός !

Παρεκκλήσια , κελιά και βαπτιστήρια , να καθρεφτιστούν όλα στη λάμψη μιας ακοίμητης λυγερόκορμης λαμπάδας που ο πόνος έμπηξε στα εύσπλαχνα σωθικά της Θεομάνας,  σιμά στο εικονοστάσι της το πανώριο . Προσκύνημα 18 αιώνες μετά το ευλογημένο προσάραγμα της Αγίας Ισαποστόλου στο καταφύγι της Παροικιάς .

Παναγιά μου Εκατονταπυλιανή θα ρθουμε σήμερα όλοι μας έστω και νοερώς  να σ ικετέψουμε ...

Να σου αναπέμψουμε ικετήριες προσευχές , προσφωνώντας σε με όσα προσωνύμια συνόδεψαν στους αιώνες το πανάχραντο όνομά σου , σαν η οδύνη και η ελπίδα έγειραν τα γόνατα μπροστά στο ταπεινό και φωτοδόχο Πανάγιο πρόσωπό σου …

Παροικίας και Πάρου δόξα και καύχημα , Αειπάρθενε Κόρη και Παναμώμητε , τω περιλάμπρω σου Ναώ οι προσερχόμενοι πιστώς Υπερένδοξε Αγνή , λαμβάνουσιν ιατρείαν και σε υμνούσι Παρθένε , εις σωτηρίαν των ψυχών ημών .

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή 

πηγή

Εἶχα τάξιμο νά ὑπάγω στήν Κεχριάν, νά ψάλλω τό "Πεποικιλμένη", εἰς τά Ἐνιάμερα, τήν 23 Αὐγούστου(Αλ.Παπαδιαμάντης)

Πλατυτέρα,Παναγία Κεχριά-Σκιάθος

 Εἶχα τάξιμο νά ὑπάγω στήν Κεχριάν, νά ψάλλω τό "Πεποικιλμένη", εἰς τά Ἐνιάμερα, τήν 23 Αὐγούστου. Ἀπό δέκα χρόνων δέν εἶχα ἐπισκεφθῆ τήν Παναγίαν τήν Κεχριάν. Δέκα χρόνια εἶχα ν' ἀσπασθῶ τήν σεβασμίαν παλαιάν Εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ὁπού εἶναι ζωγραφισμένοι, ἐπάνω εἰς δύο ὑπερῶα, ἔνθεν καί ἔνθεν, ὁ ἱερός Κοσμᾶς, (αὐτός ὁ θεσπέσιος ποιητής τῆς Πεποικιλμένης) ὁ θεῖος Δαμασκηνός, τείνοντες δύο τόμους κάτω πρός τήν σύνθεσιν τῆς Εἰκόνος, ἐφ' ὧν εἶναι γεγραμμένα δύο τροπάρια, τὸ "Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ' ὑπερφυῶς καί Μητέρα Θεοῦ" καί τὸ "Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανόν ὑπεδέξαντο...". Καί δέν εἶχα ἀγναντέψει οὔτε μακρόθεν τόν περικαλλῆ θόλον τοῦ σεμνοῦ ναΐσκου, ὁποὺ ἀστράπτει εἰς τόν ἥλιον ὅλος πεποικιλμένος ἀπό τά ὡραῖα παλαιὰ πινάκια, τά ἐγκολλημένα εἰς τό κτήριον ὡς ὄστρακα μαργαριτοφόρα. 

Καὶ παρημέλησα τὸ τάξιμόν μου, καὶ δὲν ἀποφάσιζα νὰ ὑπάγω. Ἐνύκτωσε, κι ἐκαθόμουν ἔξωθεν τοῦ μαγαζίου τοῦ ἀγαπητοῦ νεαροῦ φίλου μου, τοῦ Κωστῆ τοῦ Τσαμασφύρου, πολλὰ ρεμβάζων, καὶ οὐδὲν σκεπτόμενος. Ὁ Κωστάκης μοῦ ἔφερε ποτήριον ρακίου, νὰ μὲ κεράσῃ καὶ μοῦ εἶπε:

- Δὲν πῆγες, μπαρμπ'-Ἀλέξανδρε, στὴν Παναγία τὴν Κεχριά; Ἐγὼ θὰ πάω.

- Τώρα ποὺ νύκτωσε; Τί λές!

- Ἔχει φεγγαράκι.

Ἔπια, κι ἐπανῆλθε στὸ μαγαζί του κρατῶν τὸν δίσκον. Μόλις αὐτὸς εἰσῆλθε, καὶ πάραυτα εἰσώρμησα μέχρι τοῦ κυλικείου, ὅπου ἀπέθετε τὸν δίσκον μὲ τὰ ποτά.

- Θὰ πᾶς σίγουρα, Κωσταντή;... Πῶς σοῦ ἦρθε;... ἔχεις συντροφιά;

- Ἔχω, ἂν δὲν μὲ γελάσει.

- Ποιόν;

- Τὸν Ἀργύρη τὸν Τσαλαβούτη.

Ἔτρεξα ἔξω. Ἐπῆγα εἰς ἓν ὑποδηματοποιεῖον, δύο ἢ τρεῖς πόρτες παρέκει, διά να εὕρω τὸν μικρὸν ἀνεψιόν μου τὸν Διαμαντήν, ἐργαζόμενον ὡς κάλφαν εἰς τὴν τέχνην αὐτήν. Δυστυχῶς τὸ ὑποδηματοποιεῖον εἶχε κλείσει. Ἐπλησίαζεν ὀγδόη ὥρα, δύο ὧρες νύκτα.

Σαν σήμερα εκοιμήθη η μητέρα του Αγίου Λουκά Κριμαίας.

Στις 23 Αυγούστου 1928 σε ηλικία 78 ετών απεβίωσε η Μαρία Κούντριμ, μητέρα του Αγίου Λουκά Κριμαίας. 

Στη φωτογραφία η μητέρα του Αγίου με την εγγονή της Βέρα Προζορόφσκαγια (κόρη του Βλαδίμηρου, αδελφού του Αγίου Λουκά) στο Τσερκάσι.

«Η γιαγιά Μαρία, έκανε πολλές φιλανθρωπίες και τις μεγάλες γιορτές φόρτωνε κάρα ολόκληρα με τρόφιμα, ρούχα και τα μοίραζε σε όσους είχαν ανάγκη».
(Μάγια Ντμιτρίεβνα Προζορόφσκαγια-εγγονή του Αγίου Λουκά Κριμαίας).

facebook

Δεν ἔχω, δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν· ἐσκοτίσθη ὁ νοῦ μου ἀπό τήν ματαιότητα τοῦ κόσμου

Αγ.Ισαάκ του Σύρου

.. δέν ἔχω καρδίαν θλιβομένην πρός ἀναζήτησίν σου,
δεν ἔχω μετάνοιαν,δέν ἔχω κατάνυξιν,
οὐδέ δάκρυα, τά ὁποῖα ἐπαναφέρουσι τά τέκνα είς τήν ἰδίαν αὐτῶν πατρίδα.

Δεν ἔχω, δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν·
ἐσκοτίσθη ὁ νοῦ μου ἀπό τήν ματαιότητα τοῦ κόσμου,
καί δέν δύναται ν' ἀτενίσῃ πρός σέ μετά πόνου·
ἐψυχράνθη ἡ καρδία μου ἀπό τό πλῆθος τῶν πειρασμῶν,
καί δέν δύναται νά θερμανθῇ διά τῶν δακρύων τῆς πρός σέ ἀγάπης.

Ἀλλά σύ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός μου, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν,
δώρησαί μοι τελείαν μετάνοια,
καί καρδίαν ἐπίπονον, ἵνα ὁλοψύχως ἐξέλθω εἰς ἀναζήτησίν σου·
διότι ἄνευ σοῦ θέλω ἀποξενωθῆ ἀπό παντός ἀγαθοῦ.

Χάρισαί μοι λοιπόν, ὦ ἀγαθέ, τήν χάριν σου·
ὁ πατήρ, ὅστις σ' ἐγέννησεν ἐκ τῶν κόλπων αὐτοῦ ἀχρόνως καί ἀϊδίως,
ἄς ἀνανεώσῃ εἰς ἐμέ τάς μορφάς τῆς εἰκόνος σου·
σ' ἐγκατέλιπον, μή μ' ἐγκαταλείπῃς·
ἐχωρίσθην ἀπό σοῦ, ἔξελθε εἰς ἀναζήτησίν μου,
καί εὑρών εἰσάγαγέ με εἰς τάς νομάς σου,
καί συναρίθμησόν με μετά τῶν προβάτων τῆς ἐκλεκτῆς σου ποίμνης,
καί διάθρεψόν με μετ' αὐτῶν ἐκ τῆς χλόης τῶν θείων σου μυστηρίων,
τῶν ὁποίων ὑπάρχει κατοικητήριον ἡ καθαρά καρδία,
εἰς τήν ὁποίαν ἀναφαίνεται ἡ ἔλλαμψις τῶν ἀποκαλύψεών σου,
ἡ ὁποία ἔλλαμψις εἶναι παρηγορία καί ἀναψυχή τῶν κοπιόντων διά σέ ἐν θλίψεσι καί διαφόροις ἀτιμίαις·
τῆς ὁποίας ἐλλάμψεως εἴθε ν' ἀξιωθῶμεν καί ἡμεῖς διά τῆς χάριτος καί φιλανθρωπίας σου,τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τους αἰῶνας τῶν αἰώνων".Ἀμήν.

Ιερέας Αθανάσιος Γεράσης εκ κομμουνιστών κατακρεουργηθείς

Φωτογραφία του Ιερέα Αθανάσιου Γεράση ο οποίος ήταν από το Αξάρι της Κόνιτσας,όταν την 10-02-1948 συνελήφθη από τους κομμουνιστοσυμμορίτες και υπέστη φρικτά βασανιστήρια και ακρωτηριασμούς, πριν τελικά κατακρεουργηθεί, διότι κατόρθωσε να διασώσει και να φυγαδεύσει 25 παιδιά από το παιδομάζωμα καθώς από την προηγουμένη είχε πληροφορηθεί τους σκοπούς των συμμοριτών.

facebook

«Μέ τόν λύχνο τοῦ Ἄστρου...» ἤ, Ἐγκώμιο μεθέορτο

«Μέ τόν λύχνο τοῦ Ἄστρου...» ἤ, Ἐγκώμιο μεθέορτο
Χαῖρε ἄστρον ἄδυτον»

 Κατεβαίνοντας τὰ πάλευκα σκαλιὰ τοῦ Αὐγούστου φτάνουμε πιὰ καὶ στὴν ἄλλη τὴ Γιορτή. Τὴ Γιορτὴ τῶν ἐννιάμερων τῆς Παναγίας μας, ποὺ στὴν οὐσία σημαίνει καὶ τὸ τέλος τοῦ τρυφεροῦ καὶ στοργικοῦ Δεκαπενταύγουστου. 
Ἔτσι, στὶς 23 τοῦ μήνα αὐτοῦ θὰ ξαναζήσουμε πάλι τὶς ἱερὲς κα ὶεὐκατάνυκτες στιγμὲς τῆς μεγάλης γιορτῆς τῆς Παναγιᾶς μας κι ὕστερα, ἀφοῦ τὴ μακαρίσουμε «αἱ γενεαὶ αἱ πᾶσαι [μακαριζομέν σε τὴν μόνην Θεοτόκον]» θὰ ποῦμε τὸ καθιερωμένο πιά: «Καὶ τοῦ χρόνου».
Ἀλήθεια, ποιός μπορεῖ νὰ καταλάβει γιατὶ οἱ πατέρες μας, αὐτὰ τὰ ἀλάθητα δηλαδή, θεμέλια,ἀλλὰ καὶ κριτήρια (μὲ τὴν καλὴ τὴν ἔννοια τῆς λέξεως) θεώρησαν σωστὸ νὰ ὀνομάσουν τὴ Γιορτὴ τῆς ἀποδόσεως τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, δηλαδή, τὶς 23 τοῦ Αυγούστου ὡς «τὰ ἐννιάμερα τῆς Παναγίας»; Γιατὶ τὰ τρίμερα, τὰ ἐνιάμμερα καὶ τὰ σαράντα εἶναι καθιερωμένα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῶν κεκοιμημένων μας. Ὁπότε, ποιὸς ὁ λόγος νὰ καθιερωθεῖ αὐτὴ ἡ ὀνομασία στὴ Γιορτὴ αὐτή;

Καταφεύγω στὴ ποίηση καὶ μάλιστα στὸν ποιητὴ ποὺ ἔχει ἐμπεδώσει πλήρως τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο καί, φυσικά, ὅλα, ἤ σχεδὸν ὅλα, ὅσα ἡ ἱερὴ τῆςἘκκλησίας Ὑμνογραφία προσφέρει, ἔτσι ὥστε νὰ μᾶς διδάξει ὅτι,
Ἠ Παναγιὰ τὰ πέλαγα
κρατοῦσε στὴν ποδιά της
τήν Σίκινο τὴν Ἀμοργὸ\
καὶ τ᾿ ἄλλα τὰ παιδιά της.
(Ὀδ. Ἐλύτης)

Γιὰ νὰ πεῖ πιὸ πρὶν ὁ Σκοπελίτης μοναχὸς καὶ λόγιος, ὁ Καισάριος Δαπόντες κάτι τὸ παρόμοιο, ὅτι δηλ.
«Αὐτὴ [ἡ Παναγιὰ δηλαδή] κρατεῖ τὴ Σκόπελο καὶ ὅλα τὰ νησιά»

Ἔτσι, λοιπόν, ἡ Παναγιὰ, ποὺ θεωρεῖται ἡ Μάνα ὅλων μας καὶ ἐπιστατεῖ ὄχι μονάχα τὰ νησιὰ ἀλλὰ καὶ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, γίνεται τὸ οἰκεῖο πρόσωπο ποὺ τιμᾶμε, ὅπως τιμᾶμε τὸν δικό μας ἄνθρωπο, γι᾿αὐτὸ καὶ Τῆς κάνουμε τὰ ἐννιάμερα, ὅπως κάνουμε τὰ ἐννιάμερα στὸν κάθε δικό μας ἄνθρωπο ποὺ ἀναχωρεῖ ἀπὸ τὸν κόσμο ἐτοῦτο. Καὶ κάτι ἀκόμα: δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι πολλὲς γυναῖκες τὶς μέρες τοῦ Δεκαπενταύγουστου ντύνονται στὰ μαῦρα -γιὰ τὴν Παναΐτσα- λένε, πενθώντας... Πενθώντας τὸ δικό τους ἄνθρωπο, γιατὶ ξέρουν πὼς Αὐτὴ τοὺς νοιάζεται, τοὺς συντρέχει, τοὺς παραμυθεῖ.

Θυμᾶμαι πολὺ καλά, ὅταν μικρὸ παιδὶ σὲ καιρὸ χειμώνα, ποὺ μάνιαζε τὸ πέλαγο ἀπὸ τὴν ταραχὴ καὶ σείονταν τὰ θεμέλια του νησιοῦ, τὴ μάνα μου καὶ τὴ γιαγιὰ μου νὰ λένε: «Παναϊά μ’ στὸ πέλαγο....». Δηλ. νὰ σταθεῖ ἀρωγὸς ἡ Χάρη Της γιὰ κάθε ναυτιλόμενο ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα ταξίδευε.

Ἄστρον ἄδυτον, ὄντως, ἡ Παναγιά γιὰ τὸν ὅποιον καταφεύγει στὴν Μητρική Της στοργὴ καὶ ἀγάπη.Ἄστρο ποὺ ἀνάβει τὸ λυχνάρι τῆς ψυχῆς μας, ὥστε νὰ φωτίζει τὰ ὅποια μας σκοτάδια...
Καὶ τοῦ χρόνου μὲ τὴν εὐχή, ὅπως
«ὁ ἄνεμος τῆς Παναγίας» μᾶς δροσίζει πάντοτε.

π. Κ.Ν. Καλλιανός

πηγή

Eί ζωγραφεῖν τίς ἤθελεν σε, Παρθένε ἄστρων ἐδεῖτο μᾶλλον ἀντί χρωμάτων...

Eί ζωγραφεῖν τίς ἤθελεν σε, Παρθένε

ἄστρων ἐδεῖτο μᾶλλον ἀντί χρωμάτων,

ἵν' ἐγράφης φωστῆρσιν ὡς φωτός πύλη

ἀλλ' οὐχ ὐπείκει ταῦτα τοῖς βροτῶν λόγοις

ἅ δ' οὖν φύσις παρέσχε και γραφῆς νόμος,

τούτοις παρ' ἡμῶν ἱστορῆ τε και γράφη.

Κωσταντ. Ρόδιος, 9ος αίών

Ἄν κάποιος ἤθελε να σε ζωγραφήσει, Παρθένε,

θα χρειαζόταν το φῶς τῶν ἄστρων και ὄχι τῶν χρωμάτων

ὥστε, σάν Πύλη τοῦ φωτός, να σε ζωγράφιζε με φῶς,

ὅμως τα οὐράνια σώματα δεν ὑπακούουν στα λόγια τῶν θνητῶν

με ὅσα μᾶς ἐκχώρησαν οἱ νόμοι τῆς ζωγραφικῆς κι ἡ φύση,

μ΄ αὐτά ὁ ἄνθρωπος θα σ΄ ἱστορήσει και θα σε ζωγραφίσει.

πηγή

Σύντομος βίος Γερόντισσας Κωνσταντίας της Αράπισσας

 Η γερόντισα Κωνσταντία έζησε το πρωτο μισό του 19ου αιώνος και κατάγονταν απο χώρα της Αφρικής. Υπηρέτησε ως δούλα σε σπίτι κάποιου Τούρκου , ο οποίος ήταν κάτοικος της παλαιάς πόλεως της Ζαβέρδας . Για κάποιους άγνωστους λόγους μέχρι σήμερα εγκαταλείφθηκε στην τύχη της απο τους Τούρκους οι οποίοι μετά την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους εγκατέλειψαν την περιοχή .

Πιθανόν να μπόρεσε να δραπετεύσει με ιδία μέσα . Βρήκε καταφύγιο στην Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Ζαβέρδας (νυν Παλαίρου Αιτωλ/νίας) στην οποία κι έλαβε το Ιερό βάπτισμα και στην συνέχεια το αγγελικό σχήμα. Έζησε σε αυτή για πολλες δεκαετίες , ασκητικά στολίζοντας τον βίο της με αρετές και βοηθώντας τον πλησίον της με κάθε δυνατό τρόπο.

Ανέδειξε την Μονή σε πνευματική όαση στην οποία έβρισκε καταφύγιο κάθε κατατρεγμένος . Η σωματική και η πνευματική της άσκηση έφτανε στα μέτρα μεγάλων ανδρών ασκητών. Και ο Θεός την χαρίτωσε με πολλα χαρίσματα όπως το διορατικό και αυτό της θαυματουργίας. 

Αλλά και ο Αγιος Δημήτριος ο εφορος και προστάτης της Ιεράς Μονής την αξίωσε ώστε οφθαλοφανώς να παρουσιάζεται σε αυτήν και να την κατευθύνει στον πνευματικό της αγώνα αλλά και στον αγώνα της για την ορθή λειτουργία του Μοναστηρίου του μεσα απο την οποία ωφελούνταν πνευματικά πλήθος λαού. Ετελειώθη ειρηνικά στην Μονή που τόσο αγάπησε και ετάφη σε αυτή.
Ας έχουμε την ευχή της και ας ευχαριστήσουμε τον Πανάγιο Τριαδικό Θεό ο Οποίος μας χάρισε απο τα βάθη της αφρικανικής γής, αυτό το πνευματικό ανάστημα, που καθαγίασε την ακαρνανική γή.

πηγή/αντιγραφή

Μια Ωδή για την κρίση

Αντώνης Παπαγιάννης

Εδώ και μερικά χρόνια η ‘κρίση’ έχει γίνει καθημερινό άκουσμα, συνώνυμη της εθνικής τραγωδίας και καταστροφής. Ωστόσο, συνήθως περιορίζουμε το νόημά της σε οικονομικά μεγέθη (τόσα χρωστάμε, τόσα θα μας ‘κόψουν’, τόσα χρόνια θα πληρώνουμε κ.τ.λ.), και δεν σκεφτόμαστε βαθύτερα. Ακόμη και η έκφραση ‘κρίση αξιών’, που κάθε τόσο ακούγεται από πολλούς, περνάει μάλλον επιπόλαια από τα αυτιά και το νου μας, χωρίς να της δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή και σημασία.

Δεν σκέφτονταν όμως όλοι και πάντοτε τόσο επιπόλαια. Κρίσεις πέρασαν πολλοί λαοί και σε πολλές εποχές. Και υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι ανάμεσά τους που έβλεπαν πιο πέρα από τα ορατά στοιχεία, αντιλαμβάνονταν την ουσία των πραγμάτων και των φαινομένων, και εντόπιζαν τα αίτιά τους στην πραγματική βάση: την απιστία και την ανυπακοή προς τον Θεό. Κλασικό παράδειγμα: ο ‘λαός του Θεού’, που στην Παλαιά Διαθήκη ταυτιζόταν με τον Ισραηλιτικό λαό, ενώ μετά την Πεντηκοστή και τη ίδρυση της Εκκλησίας έλαβε υπερεθνικές και παγκόσμιες διαστάσεις.

Οι ‘κρίσεις’ που γνώρισε ο Ισραήλ στην Π. Διαθήκη ξεκινούσαν πάντα από επεισόδια αποστασίας και απομάκρυνσης από τον αληθινό ‘Θεόν των πατέρων’, και λύονταν όταν ο λαός ξανάβρισκε την πίστη του και στρεφόταν προς αυτόν.

 Μια από τις πιο ζόρικες ''κρίσεις''ήταν η πολύχρονη αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, στην εποχή του Ναβουχοδονόσορ. 

Τον καιρό της αιχμαλωσίας αυτής ο λαός δεν είχε ούτε πολιτική ούτε στρατιωτική ούτε θρησκευτική ηγεσία: ήταν απόλυτα σκλάβος και υποχείριος σε ειδωλολάτρες. Και όμως, παρά την έλλειψη επίσημης αρχηγίας και καθοδήγησης, μερικοί εκλεκτοί άνθρωποι συνέχιζαν να πιστεύουν και να μη προσκυνούν τα είδωλα.

 Η ιστορία του Προφήτη Δανιήλ και των Τριών Παίδων είναι γνωστή. Ο Αζαρίας, ο Ανανίας και ο Μισαήλ ρίχνονται δεμένοι στην κάμινο του πυρός διότι αρνούνται να υπακούσουν στο ‘έκνοον πρόσταγμα τυράννου δυσσεβούς’ και να προσκυνήσουν την χρυσή εικόνα του. Κι ενώ οι φλόγες υψώνονται 49 πήχες, όπως μας λέει το προφητικό βιβλίο, ο Αζαρίας απευθύνει προς τον αληθινό Θεό μέσα από τη φωτιά την παρακάτω προσευχή, που διασώζεται ως η εβδόμη βιβλική ωδή και διαβάζεται το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου στον Εσπερινό του Πάσχα. Στη συνέχεια παρατίθεται σε ελεύθερη απόδοση:

«Ευλογημένος είσαι, Κύριε, Θεέ των πατέρων μας, και επαινετό και δοξασμένο το όνομά σου στους αιώνες. Διότι είσαι δίκαιος σε όλα όσα μας έκανες, και όλα τα έργα σου είναι αληθινά, και ίσιοι οι δρόμοι σου, και όλες οι κρίσεις σου αληθινές. Κι αληθινές αποφάσεις έβγαλες σε όλα όσα έφερες πάνω μας και πάνω στην αγία πόλη Ιερουσαλήμ, διότι με αλήθεια και κρίση τα έφερες πάνω μας, για τις αμαρτίες μας. 

Διότι αμαρτήσαμε και ανομήσαμε με το να απομακρυνθούμε από σένα, και αμαρτήσαμε σε όλα, και δεν ακούσαμε τις εντολές σου, ούτε τις φυλάξαμε, ούτε κάναμε όπως μας πρόσταξες ώστε να ευοδωθούν τα έργα μας. Και όλα όσα μας έκανες, και όλα όσα μας επέφερες, με αληθινή κρίση τα έκανες. Και μας παρέδωσες σε χέρια εχθρών ανόμων και αποστατών, και σεβασιλιά άδικο και πονηρότατο σε όλη την γη. 

Και τώρα, δεν μπορούμε να ανοίξουμε καν το στόμα μας, γίναμε ντροπή και καταισχύνη στους δούλους σου και σε όσους σε σέβονται. Μη μας αφήσεις να χαθούμε ολοκληρωτικά για το άγιο όνομά σου, και μην ακυρώσεις την διαθήκη σου, και μην αποσύρεις το έλεός σου από μας, για χάρη του αγαπημένου σου Αβραάμ, και του δούλου σου Ισαάκ, και του εκλεκτού σου Ισραήλ, στους οποίους είπες ότι θα πληθύνεις τους απογόνους τους σαν τα άστρα στον ουρανό και σαν την άμμο στις ακροθαλασσιές. 

Διότι, Δέσποτα, γίναμε μικρότεροι απ’ όλα τα έθνη και είμαστε κατώτεροι σε όλη τη γη σήμερα για τις αμαρτίες μας. Και δεν υπάρχει τον καιρό αυτό άρχοντας και προφήτης και ηγέτης, ούτε ολοκαύτωμα, ούτε θυσία, ούτε προσφορά, ούτε θυμίαμα, ούτε τόπος να προσφέρουμε θυσία μπροστά σου και να βρούμε έλεος. Όμως ας γίνουμε δεκτοί με συντριβή ψυχής και με πνεύμα ταπείνωσης. 

Σαν ολοκαύτωμα από κριούς και ταύρους και σαν μυριάδες παχιά αρνιά, έτσι ας γίνει ευπρόσδεκτη η θυσία μας μπροστά σου σήμερα, κι ας μας συμφιλιώσει μαζί σου, διότι εκείνοι που έχουν πεποίθηση σε σένα δεν νιώθουν ντροπή. Και τώρα εξακολουθούμε με όλη μας την καρδιά και σε φοβόμαστε, και αποζητούμε το πρόσωπό σου: μη μας καταντροπιάσεις, αλλά κάνε σε μας σύμφωνα με την επιείκειά σου και το πλήθος του ελέους σου. 

Γλίτωσέ μας με τα θαυμαστά σου έργα, και ανάδειξε ένδοξο το όνομά σου, Κύριε. Και ας καταισχυνθούν όσοι θέλουν το κακό των δούλων σου, και ας πέσουν ντροπιασμένοι από κάθε δύναμη, και η εξουσία τους ας συντριβεί. Και ας αναγνωρίσουν ότι συ είσαι Κύριος και μόνος Θεός και ένδοξος σε όλη την οικουμένη».

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να μεταφέρει κανείς τα λόγια της ωδής αυτής από τον έκτο αιώνα προ Χριστού στον εικοστό πρώτο μετά Χριστόν, και από την Βαβυλώνα στη σύγχρονη Ελλάδα. Οι αναλογίες είναι σαφείς και ολοφάνερες. Η κρίση που διανύουμε δεν προέκυψε τυχαία ή αυτόματα. Πολλές και ποικίλες είναι οι ρίζες της: αποστασία από τον Θεό και τις παραδοσιακές αξίες μας, άρνηση της ιστορίας και της πίστης μας, κατάλυση κάθε έννοιας ιεραρχίας, α-νοησία, προχειρότητα, ανευθυνότητα, ασυνεννοησία, διχόνοια, πελατειακή λογική, απληστία, επίδειξη, νεοπλουτισμός, χυδαιότητα λόγου και βίου, σπατάλη, ιδιοτέλεια, απανθρωπία, ειδωλολατρία. 

Η προσεκτική ανάγνωση της εβδόμης ωδής μπορεί να μας βοηθήσει σε μια βαθύτερη κατανόηση της κατάστασης που αντιμετωπίζουμε ως λαός και ως έθνος, αλλά και σε συνειδητοποίηση και αναζήτηση της λύσης στην σωστή κατεύθυνση: τη στροφή μας προς ‘το Φως το αληθινόν’. Πρόκειται για μια προσευχή με διαχρονική αξία, ιδιαίτερα επίκαιρη και διδακτική στις μέρες μας.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ‘Χριστός και  Κόσμος’ 2012, τ. 41, σ. 162-163]

ΠΗΓΗ

Ο Στάλιν και ο...Άγιος Πορφύριος

Όταν ζούσε ο Στάλιν,ένας χριστιανός παρεκάλεσε τον Γέροντα να προσευχηθεί να τον πάρει ο Θεός από την ζωή,να γλυτώσουν οι άνθρωποι από τα εγκλήματά του.
Ο Γέροντας τού απάντησε:
-Τι λες,παιδί μου;Πρέπει να προσευχηθούμε να μετανοήσει και όχι να πεθάνει αμετανόητος.

'' Από το σημειωματάριο ενός υποτακτικου.''

πηγή

Αναζητώντας την αυτοδικαίωση...

  Ιερομόναχος Ιάσων

Μέσα στην Αγ. Γραφή, η ιστορία του ανθρώπου, μετά την πτώση, αρχίζει απ’ τη στιγμή που ο άνθρωπος κοιτά να μετατοπίσει την ευθύνη: “Δε φταίω εγώ Κύριε, φταίει η Εύα που μου έδωσε τον καρπό” απάντησε ο Αδάμ στο Θεό όταν Εκείνος τον ρώτησε ποιος έφαγε τον καρπό… Η Εύα, απ’ την άλλη, μιμούμενη πιστά τον Αδάμ προβαίνει σε μιαν αντίστοιχη απάντηση: “Δε τον πήρα μόνη μου τον καρπό, το φίδι με παρέσυρε”.
Όσες φορές μιλώ στο εκκλησίασμα γι’ αυτό το γεγονός, βλέπω πάντα τους αδελφούς να συμφωνούν κάνοντας τη χαρακτηριστική κίνηση της συμφωνίας μέσα από την ελαφρά παλινδρόμιση της κεφαλής: όλοι συμφωνούν πιθανόν γιατί βλέπουν μιαν άλλη πτυχή της κλασικής ιστορίας που ήδη γνωρίζουν.

 Δυσκολότερα όμως κανείς -μαζί μ’ αυτούς κι εγώ- θα έβλεπε αυτή την ιστορία να προσαρμόζεται στον εαυτό του. Ίσως σ’ αυτό μας εμποδίζει και η γενικότερη αντίληψη που συχνά έχουμε για τον τρόπο που βλέπουμε τα αναγιγνωσκόμενα απ’ την Αγία Γραφή μες το ναό ή εκτός αυτού. Οι περισσότεροι πάσχουμε απ’ το σύνδρομο Φράνκο Τζεφιρέλι. Διαβάζουμε το Ευαγγέλιο και συγκινούμαστε, με μια συγκίνηση αντίστοιχη όταν μεγαλοβδομαδιάτικα βλέπουμε τη γνωστή σειρά του Ιταλού δημιουργού στους δέκτες μας. Σ’ αυτή τη περίπτωση, ο ακροατής ταυτίζεται με τους “καλούς” κι αγανακτεί με τους “κακούς” παραμένοντας ωστόσο εξωτερικός παρατηρητής των γεγονότων.

Το “εγώ που είμαι;” προβάλλεται ως ερώτημα σε κάθε ανάγνωση των αγιογραφικών κειμένων. Ο καθένας μας κοιτάζει να βρει τον εαυτό του. Έτσι ξεφεύγουμε απ’ το σύνδρομο Τζεφιρέλι, έτσι η Αγία Γραφή παύει ν’ αποτελεί μια “διήγηση απ’ τα παλιά” που απλώς μας συγκινεί και γίνεται οδοδείκτης της ζωής του καθένα. Παράλληλα δε χάνουμε και κάθε δικαιολογία που μας τοποθετεί στη τροχιά της αυτοδικαίωσης.

Προσπαθούμε για ό, τι κακό μας συμβαίνει να ρίξουμε τις ευθύνες αλλού. Δε μπορούμε ν’ αντέξουμε το μερίδιο της ευθύνης γιατί αν μπούμε στη διαδικασία να σκεφτούμε ότι φέρουμε ευθύνη, τότε παύουμε να είμαστε εξωτερικοί παρατηρητές των γεγονότων της ζωής μας και καλούμαστε να λάβουμε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ανάληψη της ευθύνης προϋποθέτει αρκετή δουλειά μέσα μας… Βέβαια, οι ανάγκες που έχουμε δημιουργήσει, δε μας αφήνουν και τόσο χρόνο ώστε ν’ ασχοληθούμε με τον μέσα άνθρωπο. Φοβόμαστε τη μοναξιά γιατί η μοναξιά μας φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας και ως εκ τούτου με τις ευθύνες μας. Άμεσο αποτέλεσμα; Να μην αντέχουμε τη μοναξιά ούτε για ένα δευτερόλεπτο: να μένουμε μόνοι μας και κατ’ ουσία να “τρελενόμαστε”!

Τις περισσότερες φορές, όταν πρέπει να δούμε το σφάλμα μας κατάματα αναζητάμε την πολυπόθητη αυτοδικαίωση: σα γνήσια παιδιά του Αδάμ και της Ευάς, εμείς δε φταίμε σε τίποτε, εμάς μας παρέσυρε το φίδι… Αναπαυόμαστε όταν ακούμε κηρύγματα για τον Διάβολο, ο οποίος στ’ αλήθεια φθονεί το γένος των ανθρώπων, μα… δεν αποτελεί την άμεση αιτία των κακών μας. Προτού “τα ρίξουμε” στο Σατανά, ας δούμε τη δική μας ευθύνη. Για το κακό δεν ευθύνεται αποκλειστικά ο Διάβολος αλλά εμείς που συνεργήσαμε μαζί του. Δεν ήταν φερ’ ειπείν, ο Διάβολος εκείνος που μας είπε να μισούμε το αλλότριο και το ξένο αλλά οι δικές μας ανασφάλειες που γεννιούνται απ’ την ανυμποριά να δουλέψουμε τον εαυτό μας. Δε μας είπε ο Διάβολος να “ψοφίσει η κατσίκα του γείτονα” αλλά ο φθόνος που εμείς καλλιεργούμε επειδή ο γείτονας έχει περισσότερα αγαθά απ’ τα δικά μας.

 Συμφέρει τόσο τη ψυχολογία μας, όσο και τη διάθεσή μας, να πιστεύουμε ότι είμαστε έρμαιοι του κακού, ενός κακού που μας κινεί σα να είμαστε μαριονέτες στα χέρια του. Έτσι, κάθε συναίσθηση ευθύνης πάει περίπατο ενώ εμείς απ’ την άλλη αισθανόμαστε δικαιωμένοι ότι τάχα δε φταίμε σε τίποτε. Ο Χριστός ανέβηκε στο Σταυρό όντως χωρίς να φταίει σε τίποτε σα να ήταν αυτός που έφταιγε για όλα. Ο παλαιός Αδάμ μετά την πτώση φάνηκε πιο κομπλεξικός απ’ τον καθένα. Παράδειγμά μας να ‘ναι ο νέος Αδάμ, ο Χριστός που είναι ακομπλεξάριστος. Αν πούμε ότι για όλα αυτά που συμβαίνουν φταίμε εμείς, τότε ο καθένας θα σηκώσει το λιθαράκι των πράξεών του. Τότε, στ’ αλήθεια, θα βιώσουμε την Ανάσταση αφού πρώτα περάσαμε απ’ τον Σταυρό της ευθύνης.

Ο Ιερομόναχος Ιάσων ειναι Εφημέριος στην Ι. Μ. Παναχράντου Ν. Ηρακλείου Αττικής.

πηγή

Στον Χριστό δεν υπάρχει μία ζωή μέχρι τον θάνατο και μία ζωή μετά θάνατον

«Στον Χριστό δεν υπάρχει μία ζωή μέχρι τον θάνατο και μία ζωή μετά θάνατον,αλλά μία μόνο ζωή,που είναι μοναδική:Από την γέννηση στην αιωνιότητα»

„În Iisus Hristos nu există o viața până la moarte și o viață după moarte, ci o singură viață, care-i unică: de la naștere în veșnicie”.

π. Constantin Necula

Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην καμμένη, από τους ναζί, εκκλησία Αγίου Νικολάου Ασπραγγέλων.

Ότι απέμεινε από τη καμένη εκκλησία του Αγίου Νικολάου στους Ασπραγγέλους Ζαγορίου στέκεται εκεί για να μας θυμίζει μια ακόμη θηριωδία που διέπραξαν οι γερμανοί Ναζί . Ήταν 15 Ιουλίου του 1943 όταν το μαρτυρικό αυτό χωριό του Ζαγορίου πυρπολήθηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ναζί, οι οποίοι σκότωσαν και ένα αντρόγυνο.

Με θρησκευτική κατάνυξη παρουσία πλήθους πιστών και με μηνύματα κατά του ναζισμού, αναφορά στο κατοχικό δάνειο και στις γερμανικές αποζημιώσεις από τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων κ.κ Μάξιμο στο κήρυγμα του, τελέστηκε το πρωί της Κυριακής 20 Αυγούστου 2017 η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην καμμένη, από τους ναζί, εκκλησία Αγίου Νικολάου Ασπραγγέλων.

Την Λειτουργία παρακολούθησαν, ο καταγόμενος από τους Ασπραγγέλους βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Καραγιάννης, ο Περιφερειάρχης Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο Δήμαρχος Ζαγορίου Βασίλης Σπύρου, ο αντιπεριφερειάρχης Βασίλης Παπαχρήστου, η αντιδήμαρχος Αγγελική Ράπτη ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας Γαβριήλ Παπαναστασίου, εκπρόσωποι φορέων των Ασπραγγέλων και πολλοί κάτοικοι.Η εκκλησία καταστράφηκε  στις 15 Ιουλίου 1943 από τους γερμανούς,  μαζί με σχεδόν όλο το χωριό και το μοναστήρι των Ασπραγγέλων.

Η τελευταία φορά που είχε τελεστεί Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ήταν το 1938 (η φωτογραφία από την εκκλησία προν καταστραφεί) για την εορτή της Πεντηκοστής και ακολούθησε πέντε χρόνια μετά το κάψιμο της εκκλησίας.

Στην κατεστραμμένη εκκλησία έγιναν τα τελευταία χρόνια αρκετές παρεμβάσεις με πρωτοβουλία της Μητρόπολης και της Ενορίας και χρηματοδότηση της Περιφέρειας-ο κ. Μάξιμος εξήρε το ενδιαφέρον και την προσφορά του κ. Καχριμάνη, τους νυν και πρώην Δημάρχων-για να αναδειχθεί και προγραμματίζονται και άλλες σε συνεργασία της Μητρόπολης με την αυτοδιοίκηση και τους φορείς του χωριού.

Πρόκειται για μεταβυζαντινό μνημείο, κτισμένο το 1778 που ήταν από τις μεγαλύτερες εκκλησίες του Ζαγορίου, με βιτρό στοιχεία στο τέμπλο. Είχε γυναικωνίτη με καφασωτά και στο κέντρο του δαπέδου σκαλισμένο σε λίθινη πλάκα τον δικέφαλο αετό που καταστράφηκε πρόσφατα από τις καιρικές συνθήκες. Σήμερα σώζονται τμήματα των περιμετρικών τοίχων, το δάπεδο και κακή κατάσταση, οι βάσεις των κυλινδρικών κιόνων, η κόγχη του ιερού και η σκαλιστή είσοδος.

πηγές 1 και 2

Σύναξη των εν Λευκάδι Αγίων

Κάθε πρώτη Κυριακή μετά την 15η Αυγούστου η τοπική Εκκλησία της Λευκάδας τιμά με έναν κοινό εορτασμό το σύνολο των Αγίων, τους οποίους ο «χριστώνυμος λαός της νήσου Λευκάδος» αναγνωρίζει διαχρονικά ως ευεργέτες του σε δύσκολες στιγμές και μεσίτες υπέρ του στον Θρόνο της Χάριτος.

Η Ιερή εικόνα, με την επωνυμία «Οι Άγιοι της νήσου Λευκάδος», έργο των αδελφών της Ιεράς Μονής Παναχράντου Μεγάρων, βρίσκεται σε ειδικό προσκυνητάρι, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Ευαγγελιστρίας. Πρόκειται για μία πρωτότυπη αγιογραφική σύνθεση και ταυτόχρονα για ένα εξαιρετικό εικαστικό έργο. Χωρίς να αφίσταται από τους κανόνες της Ορθόδοξης αγιογραφίας, αποτυπώνει τις μορφές των Αγίων μας με ζωντανά χρώματα και γλυκιές (όχι γλυκερές) όψεις. Τις συνδυάζει ακόμη με την αποτύπωση προσκυνηυματικών τόπων και ιστορικών στιγμών της αγιολογίας και της εκκλησιαστικής ιστορίας του νησιού μας. Το στιλβωτό χρυσό φόντο αισθητοποιεί την υπερουράνια λαμπρότητα, της οποίας μέτοχοι είναι οι Άγιοί μας.

Περιγράφοντας την εικόνα αυτή επιχειρούμε να προσεγγίσουμε συνοπτικά τις αγιασμένες μορφές που θα τιμώνται στο εξής από κοινού, όπως προαναφέραμε:

Στο κέντρο της εικόνας δεσπόζει η παράσταση της Παναγίας της Φανερωμένης (βλέπε περισσότερα εδώ), πολιούχου της νήσου Λευκάδος. Ως Βασίλισσα Ουρανού και γης η Θεοτόκος, κάθεται σε ψηλό θρόνο και κρατάει στα γόνατά Της, ως Θεομάνα, τον Ποιητή του κόσμου. Δεξιά και αριστερά, απονέμουν προσκυνήματα στον Κύριο και την Παναγία Μητέρα Του («σεβίζουν») δύο «Άγγελοι Κυρίου», όπως αναγράφεται στα φωτοστέφανά τους.

Λίγο πιο κάτω, στέκεται όρθια η πολιούχος της πόλης της Λευκάδας, Αγία μεγαλομάρτυς Μαύρα (βλέπε 3 Μαΐου) και, με τα χέρια υψωμένα ικετευτικά, παρακαλεί τον Κύριο για την πόλη που της εμπιστεύθηκε να προστατεύει.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο θρόνος της Θεομήτορος, ως προστάτιδος και εφόρου του νησιού, στην εικόνα εμφανίζεται να εδράζεται πάνω στα λευκαδίτικα βουνά, ενώ τα πόδια της Αγίας Μαύρας, πολιούχου της πόλεως ειδικότερα, στηρίζονται πάνω στην πόλη της Αμαξικής η Αγίας Μαύρας, της σημερινής πόλης της Λευκάδας δηλαδή.

Κυριακή ΙΑ'Ματθαίου-ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ

Ο ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Οι άνθρωποι του καιρού μας δίνουμε μεγάλη σημασία σε αυτό που ονομάζουμε «αυτοεκτίμηση». Αισθανόμαστε ότι η ζωή μας εξαρτάται από το πόσο αξίζει ο εαυτός μας. Έτσι, τόσο στις σχέσεις μας με τους άλλους, όσο και στο πώς βλέπουμε τον εαυτό μας έναντι του κόσμου, προσπαθούμε να αναδειχθούμε, να προβληθούμε, να αισθανθούμε ότι είμαστε αγαπητοί και αποδεκτοί. Αν οι άλλοι πιστεύουν σε μας και μας το δείχνουν, τότε κι εμείς είμαστε καλά. Συνδέουμε την αξία μας με τη γνώμη τους. Όταν εκείνοι δεν μας δείχνουν την προσοχή που θα θέλαμε ή όταν διαπιστώνουμε ότι η εξωτερική μας εμφάνιση δεν τους προσελκύει, αισθανόμαστε απογοήτευση. Η αυτοεκτίμησή μας χαμηλώνει και η ψυχολογία μας είναι αρνητική. Τότε κάνουμε ακόμη και αταίριαστα πράγματα, προκειμένου να υπερβούμε αυτό το έλλειμμα, προκαλούμε ή μελαγχολούμε για να μας δούνε και να μας συμπαθήσουν.

 Η αυτοεκτίμηση είναι εντολή του Θεού, όταν μας ζητά να αγαπάμε τον πλησίον όπως τον εαυτό μας. 
Αυτοεκτίμηση έχει αυτός που έχει αυτογνωσία. Που γνωρίζει τα όριά του. Που αγαπά και δίνει. Που έχει επίγνωση του ποιος είναι, αλλά και ποια είναι τα χαρίσματά του και την ίδια στιγμή που γνωρίζει ότι δεν μπορεί να ευχαριστήσει τους άλλους, ίσως και ποτέ. Αυτοεκτίμηση όμως, για την χριστιανική παράδοση, έχει ο καθένας που πιστεύει ότι η αξία του είναι τόσο μοναδική και ανυπολόγιστη, ώστε ο Θεός να γίνει άνθρωπος, να πεθάνει και να αναστηθεί γι’ αυτόν, χωρίς να υπολογίσει την ανταπόκρισή του. Αν ο Θεός ενηνθρώπησε, σταυρώθηκε, πέθανε, αναστήθηκε για μένα, χωρίς να περιμένει τίποτε από μένα, από τη στιγμή που η σχέση μας στηρίζεται στην απόλυτη ελευθερία, πώς είναι δυνατόν να μην αξίζω;

 Η σχέση μας με τον Θεό, αλλά και με τους άλλους αποκαλύπτει κυρίως αυτό που ονομάζουμε στην εκκλησιαστική γλώσσα «τάλαντα». Ο καθένας από εμάς είναι «μυρίων ταλάντων οφειλέτης» (Ματθ. 18, 24) έναντι του Θεού. Κάθε τι που έχουμε και όχι μόνο υλικό, αλλά και ως στοιχείο του χαρακτήρα μας, αποτελεί δωρεά του Θεού, ώστε να μπορούμε να σπουδάζουμε στη ζωή την αγάπη. Να εργαστούμε και να το πολλαπλασιάσουμε. Να το προσφέρουμε στον πλησίον και την ίδια στιγμή να δοξάσουμε ευχαριστιακά τον Θεό για το ότι μας το έδωσε. Και γι’ αυτό το τάλαντό μας είναι ένας επιπλέον λόγος αυτοεκτίμησης. Πάλι μας αγαπά ο Θεός τόσο, ώστε να μας δίνει την δυνατότητα να έχουμε στοιχεία με βάση τα οποία θα αγαπήσουμε και θα αγαπηθούμε.

Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεσαι.

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεσαι.

 Άκου τη συμβουλή μου: Εάν κάποιος δεν σου συμπεριφέρεται καλά, εσύ να του συμπεριφέρεσαι με καλωσύνη. Όλη η υπόθεση θέλει ταπείνωση. 

Ας πούμε ένα παράδειγμα: Σου λέγει κάποιος πως η δουλειά σου δεν είναι καλή. Να του πης: “Ευχαριστώ, που με συμβουλεύεις. Βοήθησε με να γίνω καλύτερος. Λέγε μου τα λάθη μου, για να τα διορθώσω”.

 Να δέχεσαι απ’ όλους συμβουλές, από ταπείνωση όμως και όχι από δειλία. Έτσι θα διατηρής στην ψυχή σου την ουράνια χαρά και την ειρήνη.

Σου είπε ο αδελφός σου ότι είσαι ύπουλος! Πάρε το για αστείο, και μη σου κακοφανεί! Αλλά, κι άν ακόμη το εννοούσε, σε ερωτώ: Μήπως στην πραγματικότητα δεν είμαστε όλοι ύπουλοι; Ποιός μπορεί να ισχυρισθεί πως είναι

Η ευθανασία κατά τον Ευγένιο Βούλγαρη (π. Βασίλειος Καλλιακμάνης)

Με αφορμή την περίπτωση του Αλέξανδρου Βέλιου η δημόσια ΕΡΤ είχε πρόσφατα την δυνατότητα να παρουσιάσει την επίσπευση του προσωπικού θανάτου ως δικαιωματική επιλογή ενός «ελευθέρου ανθρώπου». «Γνήσιο τέκνο του διαφωτισμού» χαρακτήρισε τον Βέλιο ο σκηνοθέτης της ταινίας «Η τελευταία απόφαση». Ο Αλ. Βέλιος ήταν ένας ήπιος χαρακτήρας, ένας μορφωμένος άνθρωπος, γνώστης της δυτικής διανόησης. Όμως η δυτική διανόηση έχει χαράξει έναν οντολογικό δρόμο ξεχωριστό από την ανατολή, ήδη από τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες.

Η οικειοθελής επίσπευση του θανάτου χαρακτηρίζεται «ευθανασία» και η νομιμοποίηση της ιδέας της προωθείται καλλωπισμένη ως «αξιοπρέπεια στον θάνατο». Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που τα καίρια νοήματα της ζωής παραλλάσσονται, ή αλλοιώνονται (πρόσωπο ή άτομο; ελευθερία από το σώμα ή ελευθερία από το πνεύμα;…). Ο χριστιανικός δρόμος είναι οικειοθελής και όχι καταναγκαστικός. Ο πρώτος που σέβεται την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου είναι ο Θεός. Η δυτική κουλτούρα όμως στην οποία ανήκει και η Ελλάδα, σέβεται το δικαίωμα στην ελεύθερη (πλήρη και ισότιμη) ενημέρωση; Ας δούμε τι έλεγε γι’ αυτόν τον θάνατο ο ορθόδοξος διαφωτισμός και συγκεκριμένα ο Ευγένιος Βούλγαρις (1716-1806). Είναι η «ευθανασία» του Βούλγαρι ίδια με την ευθανασία (αυτοκτονία / ευκτονία) που πρόβαλε (και θα προβάλλει) η ΕΡΤ  ή μήπως η τελευταία χαρακτηρίζεται «δυσθανασία» από τον Ευγένιο Βούλγαρη;

πηγή

Προσευχή προς την Θεομήτορα (Ποίημα Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου)

Στὴν Θύρα τοῦ Ἐλέους- Προσευχὴ πρὸς τὴν Θεομήτορα

Ποίημα Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου

Όσιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης-Τοιχογραφία από το παρεκκλήσι του Θεολογικού Σεμιναρίου της Μονής Νεάμτς(Ρουμανίας)που τιμάται στην μνήμη του.

Παναγία Μητέρα καὶ Παρθένε,

ἐλπὶς τῆς ψυχῆς μου

σὺ εἶσαι ἡ μεσίτριά μου

στὸν ἐλεήμονα Θεό.

Ἐὰν δὲν εἶχε στοὺς οὐρανοὺς ὁ κόσμος

συγγένεια ἀπὸ τὴν γῆ

τότε ἤθελε ἐρημωθῆ ἡ ζωή,

ὅπως ἀκριβῶς ἕνα μνῆμα.

Ἐὰν δὲν ἤσουν ἐσὺ ἡ ἄνοιξις

τοῦ νοητοῦ αἰῶνος

θὰ ἦταν πάντοτε χειμώνας

κι ὁ ἥλιος δὲν θὰ χαμογελοῦσε.

Ἐὰν δὲν ἀνέτειλες ἐσὺ τὴν χαραυγὴ

στὸν κοιμισμένο κόσμο,

τότε ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου

θὰ ἦταν παντοτεινή.

Καὶ σήμερα, Πανάχραντε,

ποὺ ὅλοι ἀκολουθοῦμε τὸ κακό,

ἐὰν Σὺ δὲν προσευχηθῆς θερμὰ

μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Υἱός Σου.

Στεῖλε σημεῖα μετανοίας

στὸν ταραγμένο λαὸ

καὶ δυνάμωσέ μας τὴν πίστι

στὴν πλανεμένη μας ψυχή.

Λῦσε, Πανάμωμε Μητέρα,

τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας

καὶ δώρισε ὑπομονὴ

στοὺς βασανισμένους Χριστιανούς!