Ο ἀείμνηστος Καθηγητής Ἰ. Φουντούλης καί τό ζήτημα τῆς τελέσεως τῆς Ἀναστάσεως

Ὁ χαρακτηρισθεῖς καὶ «Πρύτανης τῶν Λειτουργιολόγων» ἀείμνηστος Καθηγητὴς Ἰ. Φουντούλης εἶχε ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ ζήτημα τῆς τελέσεως τῆς Ἀναστάσεως. 
Παραθέτουμε τὸ κείμενο:
«Κατὰ τὴν νύκτα τοῦ Πάσχα σχεδὸν ἀπὸ τοὺς πρώτους χρόνους τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ἐτελεῖτο μακρὰ ὁλονύκτιος ἀκολουθία, ποὺ ἄρχιζε ἀπὸ τὸ ἑσπέρας... τοῦ Σαββάτου καὶ ἐτελείωνε τὸ πρωϊ τῆς Κυριακῆς. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρχαιοτέρα χριστιανικὴ παννυχίς. Κατὰ τὸ βυζαντινὸ λειτουργικὸ τυπικὸ περιελάμβανε τὸν ἐσπερινὸ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, κατὰ τὰ ἀναγνώσματα τοῦ ὁποίου ἐγίνετο τὸ βάπτισμα τῶν κατηχουμένων, τὴν Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, μακρὰ ἀνάγνωσι ἐκ τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, τὴν ἀκολουθία τοῦ μεσονυκτικοῦ τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα, στὸ ὁποῖο ἀντὶ τοῦ συνήθους τριαδικοῦ κανόνος ψάλλεται ὁ κανὼν τοῦ Μεγάλου Σαββάτου «Κύματι θαλάσης», τὴν ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου καὶ τὴν ἀναστάσιμο Λειτουργία.

Στὶς ἐνορίες γιὰ ποιμαντικοὺς λόγους ἡ μακρὰ ἀκολουθία χωρίσθηκε στὰ δύο καὶ ὁ ἑσπερινὸς μὲ τὴν Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου μετετέθη στὸ πρωὶ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου γιὰ νὰ διευκολυνθῆ ἡ κοινωνία τῶν πιστῶν, τὸ βάπτισμα τῶν κατηχουμένων ἔπαυσε πιὰ νὰ τελῆται, ἡ μακρὰ ἀνάγνωσις τῶν Πράξεων, ποὺ συνέδεε τὴν Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου μὲ τὸ μεσονυκτικό, δὲν γίνεται πιὰ καὶ ἡ ἀκολουθία τῆς παννυχίδος περιωρίσθηκε μόνο στὸ μεσονυκτικό, στὸν ὄρθρο καὶ στὴν λειτουργία.

Ἡ ἀκολουθία τῆς ἀναστάσεως στὸ λειτουργικὸ πλαίσιο τῶν ἀκολουθιῶν αὐτῶν εὑρίσκεται μετὰ τὴν ἀπόλυσι τοῦ μεσονυκτικοῦ καὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ ὄρθρου, τοῦ ὁποίου καὶ ἀποτελεῖ τὴν κάπως ἰδιόρρυθμο ἔναρξι. Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ λειτουργικὴ θέσις τῆς

Τί είδους ένδυμα χρειαζόταν για να πάει κάποιος καλεσμένος σε γάμο;

ΚΑΙ ΕΝΔΥΜΑ ΟΥΚ ΕΧΩ ΙΝΑ ΕΙΣΕΛΘΩ…
Ένα τροπάριο των Όρθρων της Μεγ. Εβδομάδας που τους λέμε «Νυμφίους» μιλάει για το Νυμφίο Χριστό, τους γάμους του και τον έτοιμο Νυμφώνα.
«Τον Νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρα μου στολισμένο, και ένδυμα δεν έχω για να μπω. Λάμπρυνέ μου την στολή της ψυχής, Φωτοδότα και σώσε με».
Τί είδους ένδυμα χρειαζόταν για να πάει κάποιος καλεσμένος σε γάμο;
 Στην αρχαιότητα έπρεπε όλοι οι καλεσμένοι να φοράνε λευκά ρούχα στους γάμους. Ειδικά στη Ρωμαϊκή εποχή, στο matrimonium romanum αυτό γενικεύθηκε, όπως αναφέρει η Tamara Talbot Rice (Ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος των Βυζαντινών).  Σήμερα διατηρείται η παράδοση μόνο για τα ενδύματα της νύφης. Γι’ αυτό και ο  υμνωδός ζητάει από τον Χριστό να του λαμπρύνει, να του λευκάνει με φως το ένδυμα της ψυχής για να μπορέσει να μπει στον γάμο. Έτσι εξηγείται και η παραβολή εκείνη του Ευαγγελίου, που ένας καλεσμένος σε γάμο δεν είχε κατάλληλο (δηλαδή λευκό) ένδυμα γάμου και τον έβγαλαν έξω (Ματθ.22,11-13).

ΠΗΓΗ

"Νίπτω τας χείρας μου..."

 

Σε έναν κόσμο άδικο, με χρόνο σωστού πλυσίματος που αγγίζει τα 30'', βρέχουμε καταρχάς τα χέρια μας με κρύο ή ζεστό τρεχούμενο νερό. Κατόπιν προσθέτουμε σαπούνι στα ήδη βρεγμένα χέρια και το σχολαστικό μας ξέπλυμα της συνείδησης μόλις που ξεκινάει:
- "Εγώ δεν ξέρω, δεν είδα, δεν μου αρέσει γενικότερα να ανακατεύομαι σε ξένες υποθέσεις".
- "Εγώ απλά εκτελούσα διαταγές. Δεν ήμουν σε θέση να τις κρίνω ή πόσο μάλλον και να τις παρακούσω".*
*(Η δημοφιλέστερη δικαιολογία των Αξιωματικών του Χίτλερ, αλλά και του Προσωπικού στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά την ναζιστική θηριωδία στις δίκες που επακολούθησαν για εγκλήματα πολέμου).
-"Δεν πρόκειται να αλλάξω εγώ τον κόσμο, ούτε κι εσύ. Τι θες και τα σκαλίζεις;"
- "Εγώ δεν θίγομαι πουθενά σε όλο αυτό, δεν είχα κανέναν λόγο αντικειμενικά ώστε να αντιδράσω".
- "Αντιδράστε πρώτα εσείς... ας βγει κάποιος μπροστά κι εγώ θα ακολουθήσω ύστερα".
- "Έλα μωρέ τώρα... ο κόσμος λέει άλλα. Εξάλλου, το είπαν και οι ειδικοί".
Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, στεγνώνουμε τα χέρια μας με καθαρή πετσέτα.
Επαναλαβάνουμε, σε τακτική βάση κατά τη διάρκεια της ημέρας.

πηγή

Το «Ἰδού ὁ νυμφίος ἔρχεται...»δίνει το στίγμα της απαρχής της Μεγάλης Εβδομάδος

Στηριγμένο το μεσονυκτικό τροπάριο «Ἰδού ὁ νυμφίος ἔρχεται...» στην παραβολή των Δέκα Παρθένων, δίνει το στίγμα της απαρχής της Μεγάλης Εβδομάδος: ο Κύριος, ο νυμφίος κάθε ανθρώπινης ψυχής, έρχεται εν τω μέσω της νυκτός. Τι σημαίνει αυτό;

1. Καταρχάς ότι το κύριο γνώρισμα της σχέσης του Χριστού με εμάς είναι η αγάπη. Κι όχι απλώς μία αγάπη κινούμενη μέσα σε συμβατικά τυπικά πλαίσια, αλλά μία αγάπη χωρίς όρια, την οποία ακροθιγώς μπορούμε να ψηλαφήσουμε στη σχέση του ερωτευμένου προς την αγαπημένη του. «Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν Αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν…». Και δεν μπορεί να είναι διαφορετικά, αφού ο Κύριος απεκάλυψε – «ἐξηγήσατο» - ότι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί». Ο Θεός μας λοιπόν που ενηνθρώπησε εν προσώπω Ιησού Χριστού είναι Εκείνος που γίνεται ο νυμφίος μας, γιατί μέσα στην άπειρη αγάπη Του προς εμάς, τους αμαρτωλούς ανθρώπους, μας προσλαμβάνει στον εαυτό Του και μας κάνει ένα μ’ Εκείνον. Ανθρωποπαθώς μιλώντας, η σκέψη Του, η καρδιά Του, η επιθυμία Του είναι σε μας, όπως του νυμφίου απέναντι στη νύμφη.

2. Έπειτα ότι (α) έρχεται με τρόπο που δεν μπορούμε εμείς να προσδιορίσουμε και να οριοθετήσουμε. Ο ερχομός Του πάντοτε είναι αποτέλεσμα της απόλυτα ελεύθερης αγάπης Του, καρπός της δικής Του πρωτοβουλίας, που θα πει ότι εμφανίζεται εκεί που κανείς δεν Τον περιμένει και με τρόπο που ίσως ποτέ δεν μπορεί να υποψιαστεί: μέσα από ένα ατύχημα κάποια φορά, από την ανάγνωση κάποιου βιβλίου κάποια άλλη, από

H Χρυσή Πύλη-Από αυτή πέρασε ο Χριστός πάνω στο γαϊδουράκι κατά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα

H Χρυσή Πύλη, την πιο αρχαία πύλη της Ιερουσαλήμ. Από αυτή πέρασε ο Χριστός πάνω στο γαϊδουράκι κατά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα, όπως και ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μεταφέροντας τον Τίμιο Σταυρό το 629 από τους Πέρσες.  Η πόρτα αυτή κλείστηκε από τους μουσουλμάνους, και είναι κλειστή μέχρι σήμερα και η παράδοση λέει ότι και πάλι θα ανοίξει η πύλη, όταν θα ξανάρθει ο Κύριος κατά τη Δευτέρα παρουσία. 

 Για αυτό λένε πως οι Εβραίοι της περιοχής, χτίζουν τα κοιμητήριά τους «κοιτάζοντας» προς αυτή την πλευρά, έτσι ώστε την ώρα της Κρίσης να είναι οι πρώτοι που θα αναστηθούν!

ΧΡΙΣΤΟΣ ''Η ΑΚΡΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ'' ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΚΗ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Η  ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ''Η ΑΚΡΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ''  

ΕΙΚΟΝΟΛΟΓΙΚΗ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

http://lyk-aei.reth.sch.gr/yliko/ekdoseis/apopseis1/Apopseis1_Xristos_h_akra_tapinosis.pdf

Τυπικό τῆς Μονῆς Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους

  

Τυπικό τῆς Μονῆς Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους σημειώνει: «ὅταν γίνῃ ἡ Ἀνάστασις πρέπει νά εἶναι ἡ ἕκτη ὥρα τῆς νυκτός ἀπερασμένη, διότι ὁ Κύριός μας μετά τό μεσονύκτιον ἀνεστήθη» (βλ. Ἰω. Φουντούλη, Ἀπαντήσεις εἰς λειτουργικάς ἀπορίας, τ. Α΄, ἐκδ. Ἀποστολική Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, σελ. 167 κ.ἑ.).

Σήμερα ἡ ἀκολουθία γίνεται τό μεσονύκτιο, διότι ἀκολουθεῖται παράλληλη παράδοση κατά τήν ὁποία ὁ Κύριος ἀναστήθηκε τό μεσονύκτιο, σύμφωνα μέ τό συναξάριο τοῦ Νικηφόρου Ξανθόπουλου, πού περιέχεται στό Πεντηκοστάριο. Πάντως κανένα τυπικό δέν σημειώνει ὅτι ἡ Ἀνάσταση γίνεται πρό τοῦ μεσονυκτίου, ἔτσι ὥστε νά μήν κατακρεουργεῖται ἡ πραγματική ὥρα τοῦ γεγονότος ἀπό τό λειτουργικό χρόνο.

πηγή

Καστοριανοί Νεομάρτυρες/Άγιος Νούλτσος ( -1696)

Καστοριανοί Νεομάρτυρες/Άγιος Νούλτσος ( -1696)

  Στην Καστοριά του 17ου αι. ζούσε ο Νούλτσος, ένας πιστός χριστιανός για τον οποίο δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Σύμφωνα με τον Κώδικα της Μητρόπολης Καστοριάς, στις 21 Απριλίου 1696 οι Οθωμανοί απαγχόνισαν τον Νούλτσο, μαζί με τον αδελφό και τον γαμπρό του. Οι κρεμάλες στήθηκαν στο μεγάλο λευκάδι της αγοράς, στο σημείο όπου στον Μεσοπόλεμο υπήρχε το οπωροπωλείο του Ι. Τσολάκη. Εκείνα τα χρόνια Δεσπότης της Καστοριάς ήταν ο λόγιος Μητροπολίτης Διονύσιος Μάντουκας (1694 - 1719) από τη Μοσχόπολη της Βόρειας Ηπείρου.

  Ο Κώδικας αναφέρει χαρακτηριστικά ότι: «έγινε μεγάλη καλωσύνη εις τους χριστιανούς ότι τον ίδον εις το σκυνί και εδόξασαν τον Θεόν την δευτέραν ημέραν πως ετελειώθησαν εις μεγάλην δόξαν και τοιουτοτρόπως να δώση ο Θεός σε πολλούς τέτοιους χριστιανούς ωσάν τον Νούλτσον να λάβουν δόξαν». Βάσιμο είναι το συμπέρασμα ότι ο Νούλτσος και η συνοδεία του θανατώθηκαν για λόγους Πίστης ή ίσως για επαναστατική δράση, πιθανόν να ήταν δηλαδή ένας πρώιμος Εθνομάρτυρας. Ο απαγχονισμός τους πραγματοποιήθηκε κοινή θέα στο πιο πολυσύχναστο σημείο της πόλης.

  Το όνομα Νούλτσος, μέχρι πρότινος ερμηνευόταν ως Ναούμ, ένα σύνηθες όνομα μεταξύ των Καστοριανών. Τα τελευταία χρόνια όμως θεωρείται από γλωσσολόγους ότι πιθανότερο να προέρχεται από το όνομα Ιωάννης, άποψη που πρέπει να τεθεί υπό περαιτέρω διερεύνηση. Επίσης, έχει διατυπωθεί τελευταία η γνώμη πως η ονομασία Ντολτσό προήλθε από το όνομα του Νούλτσου, πράγμα που φυσικά δεν ευσταθεί.
Τα τελευταία χρόνια τιμάται μαζί με τη συνοδεία του μεταξύ των Καστοριανών Νεομαρτύρων. Η επίσημη Αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο πραγματοποιήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020, όπου αναφέρεται ως ημερομηνία του Μαρτυρίου του η 27η Απριλίου 1696. Δέον θα ήταν να ανεγερθεί ένα μικρό παρεκκλήσι στο σημείο θανάτωσής του.

πηγή

Κάτω από αυτό το δέντρο, ο Άγιος Νεκτάριος μιλούσε με τις αδελφές

  Αυτό είναι το πευκόδασος, όπου ο Άγιος Νεκτάριος συνομιλούσε με τις αδελφές, ερμήνευε το Ψαλτήριο, απαντούσε σε ερωτήσεις. Μερικές φορές η συζήτηση διαρκούσε τόση πολλή ώρα που σε κάποια στιγμή ακούγονταν το πρωινό λάλημα τών κοκοριών. 

Κάποτε, οι αδελφές ρώτησαν τον πνευματικό πατέρα ποιό είναι το νόημα τών όσων λέει ο Ψαλμωδός, Βασιλιάς και Προφήτης Δαβίδ: «Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον ..». Πώς μπορεί κάτι το άλαλο να δοξάζει τον Θεό;

 Αντί για απάντηση ο Άγιος Νεκτάριος άρχισε να προσεύχεται – και οι μοναχές ξαφνικά βρήκαν τον εαυτό τους σε έναν μεταμορφωμένον κόσμο, όπου άκουγαν πώς κάθε δέντρο, κάθε λουλούδι και κάθε χορταράκι τραγουδούσαν δοξάζοντας τον Κύριο"....

pravoslavie.ru

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ-Ο Ιησούς εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα σαν νικητής. Νικητής του θανάτου.

 

Με την χάρη του Θεού τελείωσε η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όπως ακούσαμε στον Εσπερινό της Παρασκευής προ του Σαββάτου του Λαζάρου, «τήν ψυχωφελῆ, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν», και εισερχόμαστε στην πιο κατανυκτική και ωραία περίοδο της πίστης μας. 

Μέσα σ’ αυτήν υπάρχει μια ξεχωριστή νηστεία. Από το βράδυ της Κυριακής αρχίζουν οι ακολουθίες της Μ. Εβδομάδος, και θα μας παρουσιάσουν όλο το μεγαλείο της της αγάπης του Θεού μας που πάσχει για το πλάσμα του, προσφέρει τη ζωή του για να ζήσει ο κόσμος. Όντως «τὰ Πάθη τὰ σεπτά…, ὡς φῶτα σωστικά, ἀνατέλλει τῷ Κόσμῳ· Χριστὸς γὰρ ἐπείγεται, τοῦ παθεῖν ἀγαθότητι…, τοῦ σῶσαι τὸν ἄνθρωπον» (κάθισμα όρθρου Μ. Δευτέρας).

 Η ανάσταση του Λαζάρου που γιορτάσαμε εχθές και η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, δηλώνουν προεόρτια της Ανάστασης του Χριστού. Ο Ιησούς ανασταίνει τον Λάζαρο που ήταν νεκρός τέσσερις ημέρες στον τάφο, για να δηλώσει την δική του Ανάσταση, και κατ’ επέκταση την ανάσταση όλων των ανθρώπων, κατά το τέλος του κόσμου, όπως σαφέστατα εξηγεί το απολυτίκιο αυτών των ημερών. «Για να γνωστοποιήσεις την ανάσταση όλων των ανθρώπων, πριν από το πάθος σου ανάστησες τον Λάζαρο Χριστέ ο Θεός…».

 Ο Χριστός μας ακολουθώντας την μέθοδο των αρχαίων προφητών που εκτός από τα λόγια και με διάφορες ενέργειές τους δήλωναν αυτά που επρόκειτο να συμβούν, προβαίνει σε μία προφητική ενέργεια. Εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα με μία απλή θριαμβευτική πομπή. Το γεγονός αυτό θύμιζε τον αυτοκράτορα ή κάποιο στρατηγό, που μετά από μία νικηφόρα μάχη επέστρεφε στην πόλη που είχε κάνει την προετοιμασία του πολέμου, με λαμπρή πομπή και ο κόσμος του επεφύλασσε θερμή υποδοχή. Ο Ιησούς εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα σαν νικητής. Νικητής του θανάτου.

Οι επιστημονικές διαβεβαιώσεις μιας άλλης εποχής. Κάθε ομοιότητα με το σήμερα είναι εντελώς συμπτωματική.....

Ο άνθρωπος που με κίνδυνο της ζωής του απαθανάτισε τη γενοκτονία των Αρμενίων

Η δικαίωση !
Την ημέρα που η ισχυρότερη χώρα του κόσμου, οι ΗΠΑ, αναγνωρίσουν την αρμενική γενοκτονία από τους Τούρκους - και αυτή η αναγνώριση φαίνεται πως πλησιάζει - δεν θα δικαιωθεί μόνο το ομόδοξο αρμενικό έθνος, αλλά και ο Άρμιν Βέγκνερ (φωτό). Ο άνθρωπος που με κίνδυνο της ζωής του απαθανάτισε τη γενοκτονία με εκατοντάδες φωτογραφίες και ντοκουμέντα και που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην αρμενική υπόθεση! Για τους Αρμένιους και τους Εβραίους ο Άρμιν Βέγκνερ (1886-1978) ανήκει στους «Δίκαιους των λαών».
Στα νεανικά του χρόνια ο Γερμανός Άρμιν Βέγκνερ υπήρξε εθελοντής υπαξιωματικός του υγειονομικού στο στρατό των Νεότουρκων και ένας από τους σημαντικότερους αυτόπτες μάρτυρες της αρμενικής γενοκτονίας στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έχοντας εύκολη πρόσβαση, λόγω της ιδιότητάς του, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των εκτοπισμένων Αρμενίων φωτογράφισε και κατέγραψε τα απάνθρωπα γεγονότα της γενοκτονίας που σημάδεψαν για πάντα τη ζωή του.
Τα εκατοντάδες ντοκουμέντα γίνονται γνωστά στη Γερμανία πριν λήξη ο πόλεμος και αποτελούν την αιτία που το 1917 ο Βέγκνερ απολύεται από τον γερμανικό στρατό.
Το 1919 και πριν ακόμα παρθούν οι μεγάλες αποφάσεις για τη μεταπολεμική Τάξη Πραγμάτων στέλνει επιστολή στον Αμερικανό Πρόεδρο Ουίλσον ζητώντας τη δικαίωση για το 1,5 εκατομμύριο θυσιασθέντων Αρμενίων με στόχο την ανακήρυξη ανεξάρτητου αρμενικού κράτους.

Μέχρι το 1924 ο Βέγκνερ παρουσιάζει τις μαρτυρίες του και τα φωτογραφικά ντοκουμέντα σε διάφορες πόλεις, Βερολίνο, Βιέννη, Μπρέσλαου. «Βουβοί μάρτυρες» που κανείς δεν θέλει να γνωρίζει. Το δριμύ «κατηγορώ» του Βέγκνερ για την πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα πέρασε όμως σύντομα στη λήθη.
 Ο Βέγκνερ γνώριζε από «πρώτο χέρι» ότι στη γενοκτονία συμμετείχαν ενεργά – στον σχεδιασμό αλλά και στην εκτέλεση – και ανώτατοι Γερμανοί αξιωματικοί, οι οποίοι δεν είχαν απλώς επιρροή στις στρατιωτικές δυνάμεις των Οθωμανών, αλλά και αρχηγικές θέσεις. Όπως ο στρατηγός Όττο Λίμαν φον Σάντερς, ο επικεφαλής της γερμανικής στρατιωτικής αποστολής στην Τουρκία.
 Η γερμανική συμμετοχή στο οθωμανικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας ήταν καθοριστική και το 2015 θεωρήθηκε από την ίδια τη γερμανική βουλή σαν «γερμανική συνυπευθυνότητα». Όχι μόνο λόγω του εξοπλισμού των Τούρκων αλλά και επειδή Γερμανοί αξιωματικοί συμμετείχαν, ακόμα και προσωπικά στη γενοκτονία των Αρμενίων. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν μάλιστα ότι ο «ιθύνων νους πίσω από τις εκτοπίσεις» ήταν ο στρατηγός Φρίντριχ Μπρόνσαρτ φον Σέλντορφ, που υπηρέτησε περίπου ως Αρχηγός Επιτελείου του οθωμανικού στρατού.
 Ο Βέγκνερ υπέστη ναζιστικές διώξεις για το συγγραφικό του έργο αλλά και για τις δημόσιες διαμαρτυρίες του (έστειλε επιστολή στον Χίτλερ μόλις δύο μήνες από την ανάληψη της εξουσίας) για τις διώξεις κατά των Εβραίων της Γερμανίας. Συλλαμβάνεται και φυλακίζεται για μερικούς μήνες. Τελικά, αναγκάστηκε το 1936 να καταφύγει μαζί με την Εβραία γυναίκα του στην Ιταλία, όπου και έζησε ως ενεργός πολίτης στα κινήματα ειρήνης το υπόλοιπο της ζωής του, μέχρι το θάνατό του το 1978.

πηγή

172 ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΝΕΟ-ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΩΝ & ΜΟΝΑΧΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΚΟΣΙΦΟΙΝΙΣΣΗΣ ΠΑΓΓΑΙΟΥ ΥΠΟ ΤΟΥΡΚΩΝ ΑΝΑΙΡΕΘΕΝΤΩΝ

 

 Η Ιερά Μονή Εικοσιφοίνισσης κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας και μάλιστα μετά το 1472 στην οποία εγκαταβίωσε ο παραιτηθείς άγιος Διονύσιος Α΄, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, είχε πρόοδο πνευματική και υπήρξε νέα ανοικοδόμηση της μονής.Σύμφωνα με την εγγραφή ενός κατάστιχου τους έτους 1507 διέμειναν στη μονή το έτος αυτό, 172 πατέρας, εξ των οποίων ‘’24 ιερομόναχοι, 3 ιεροδιάκονοι και 145 μοναχοί’’.
Όμως η δράση των μοναχών στη περιοχή για την χριστιανική πίστη και τον τόνωση του ελληνισμού, προκάλεσε την οργή των Οθωμανών, με αποτέλεσμα την 24ην Απριλίου του ιδίου έτους, του 1507, ‘’δισχίλιοι ιππείς’’ τούρκοι επέδραμαν κατά της μονής όπου τους κατέσφαξαν όλους.
 Οι Τούρκοι δεν κατέστρεψαν το καθολικό και τα κτίρια, άλλα η μονή παρέμεινε έρημη και ακατοίκητη επί 13 χρόνια, όταν 10 μοναχοί από τη μονή του Βατοπεδίου του Άθω εγκαταστάθηκαν στο μοναστήρι.

πηγή

«Μέγας ο Θεός του Γεωργίου»

  

 Όταν ο Άγιος Γεώργιος ήταν κλεισμένος στη φυλακή, η φήμη των θαυμάτων του είχε φθάσει σε όλη την πόλη και τα περίχωρα, πλήθος κόσμου κάθε νύχτα γέμιζε τη φυλακή, δίδοντας μεγάλα δώρα στους δεσμοφύλακες για να δει τον Άγιο και να λάβει πνεύμα δυνάμεως, πνεύμα χαράς, πνεύμα πίστεως και αγάπης.

 Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο πτωχός Γλυκέριος ο γεωργός που εορτάζουμε σήμερα 23 Απριλίου .Είχε στην κατοχή του ένα μόνο βόδι, το οποίο ψόφησε την ώρα που όργωνε το χωράφι του. Έπεσε λοιπόν στα γόνατα του Αγίου Γεωργίου και τον ικέτευε να τον βοηθήσει.
 Στην ειλικρινή ομολογία του ότι πιστεύει στον Θεό, ο Άγιος τον προέπεμψε λέγοντάς του ότι το βόδι του ήταν ζωντανό. Όταν το διαπίστωσε ο Γλυκέριος, επέστρεψε στον Άγιο για να τον ευχαριστήσει και κραύγαζε: «Μέγας ο Θεός του Γεωργίου». Για τον λόγο αυτό συνελήφθη και υπέστη τον διά ξίφους θάνατο.

Οι άνθρωποι όσο περισσότερο αναβάλλουν την εξομολόγησή τους, τόσο περισσότερο δυσκολεύονται να το πράξουν αργότερα.

  Οταν ο άνθρωπος παραμένει στην αμαρτία και αναβάλλει την τακτοποίησή του με την εξομολόγηση, δεν κάνει τίποτα άλλο, από το να σκληρύνει την ψυχή του, ώστε και να θέλει αύριο να τακτοποιηθεί, να μην μπορεί να θέλει, διότι δεν θα τον αφήνει ο σατανάς.
 Οι άνθρωποι όσο περισσότερο αναβάλλουν την εξομολόγησή τους, τόσο περισσότερο δυσκολεύονται να το πράξουν αργότερα.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ίεροκήρυκας

Η Ιερουσαλήμ στα χρόνια του Χριστού

πηγή

Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης κι ο άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος.

 

Ο Όσιος Γεώργιος ο Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901, στην Αργυρούπολη (Γκιουμούς Χανέ) του Πόντου.Από πολύ μικρό παιδί έχασε τους γονείς του κι ανέλαβε να τον προστατέψει η πιστή γιαγιά του. Αυτή του ενέπνευσε την αγάπη προς τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας.
Σύντομα ό­μως και η γιαγιά του ανεχώρησε για τον ουρανό. Μόνον ένας μεγαλύτερος αδελφός του έμεινε, που και αυτός τον βασάνιζε και τον τυραννούσε. Έτσι στην ηλικία των 7-8 χρονών έφυγε κρυφά, για να γλιτώσει από την περιφρόνηση και την τυραννία.Αισθάνεται μέσα του βαθιά δίψα για τον Θεό.
 Ξεκινά μια χιονισμένη νύχτα λοιπόν μόνος το μεγάλο του ταξίδι με όπλο του την πίστη, έχοντας μαζί του έκτος από την εικόνα της Παναγίας δώρο της γιαγιάς του, ένα σταυρό, ένα θυμιατό και το πιστοποιητικό της γεννήσεως του. Διήνυσε περιπετειώδη πορεία μέσα από δύσβατα μονοπάτια και χιονισμένες εκτάσεις του Καυκάσου. Ο Κύριος τον προστάτευε συνεχώς.

 Μια μέρα όπως ήταν μόνος και προσεύχοταν, του παρουσιάστηκε ένας νέος και πανέμορφος καβαλλάρης και τον πήρε μαζί του. Του μίλησε στοργικά, του είπε που θα πάει και τι να κάνει όταν τον αφήσει. Τον πήγε πράγματι πολύ μακριά, στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Ο νέος συνοδός του ήταν ο Άγιος Γεώργιος του οποίου το όνομα θα έπαιρνε και θα γινόταν ο προστάτης του… Οδηγείται από την θεία Πρόνοια στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής. Ενδύεται το τίμιο του μοναχού ένδυμα στην ηλικία μόλις των εννέα ετών. Κατά την ώρα της κουράς του λέγεται πως οι καμπάνες σήμαιναν μόνες τους. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1925 χειροτονήθηκε ιερεύς στη Μτσχέτα κι ονομάσθηκε Γεώργιος όπως του είχε προείπει ο άγιος Γεώργιος, που τον είχε δει καβαλάρη στην παιδική του ηλικία. Με το όνομα αυτό θα δοξάσει το Θεό τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Υπέμεινε μεγάλες και φρικτές κακουχίες με ελπίδα στον Θεό.

 Όλη η ζωή του κυλά μέσα σ΄ ένα συνεχές θαύμα.Συλλειτουργούσε με αγίους. «Σπάνια λειτουργώ μόνος μου», έλεγε ο Γέροντας .Είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Παναγία, στον Τίμιο Πρόδρομο και τον άγιο Γεώργιο! Οι εκκλησιαζόμενοι άκουγαν διαφόρους ήχους στο ιερό βήμα από ουράνιους επισκέπτες του. Γονάτιζαν κι έψαλλαν το «Κύριε ελέησον».Ο π. Γεώργιος για να δυναμώνει την πίστη του ποιμνίου του, τους έλεγε ότι αν έχουν πίστη, και στη φωτιά να πέσουν, δε θα καούν γιατί ο Θεός θα τους γλυτώσει.
Μια Κυριακή πρωί, εθεάθη κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας, να μην πατάει στη γη αλλά να είναι μετάρσιος.

 Οι κακουχίες της φυλακής της Γεωργίας τον είχαν αφήσει ημιπαράλυτο, πολύ αδύναμο και πολλές φορές δυσκολευόταν πολύ να περπατήσει, και σε αυτό τον βοηθούσε συχνά ο άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος. Αγαπούσε τα παιδιά. Ήταν ταπεινός κι αγαπούσε ιδιαίτερα να μιλά για την αγία ταπείνωση. Ζούσε σε μια ιερή μοναξιά. Οι πολλοί των ανθρώπων δεν τον κατανοούσαν και μερικοί μάλιστα τον παρεξηγούσαν. Λίγοι μπορούσαν να καταλάβουν καλά το βάθος της πνευματικότητος του.Ο Θεός τον χαρίτωσε με μεγάλο διορατικό και προορατικό χάρισμα. Προείδε και προείπε το μακάριο τέλος του. Κοιμήθηκε στις 4 Νεομβρίου 1959.

 Η μητέρα του κ. Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου, κατοίκου Σίψας, τα χαράματα της 4ης Νοεμβρίου 1959 βγήκε στην αυλή του σπιτιού της για κάποια δουλειά και αντίκρυσε θέαμα εξαίσιο. Φωτεινή στήλη κατέβαινε από τον ουρανό και κατέληγε πίσω από το ιερό βήμα του ναού της Αναλήψεως στο μοναστήρι. Μπήκε συγκινημένη στο σπίτι και είπε στους δικούς της: «ο Γέροντας έφυγε για τον ουρανό».

ΠΗΓΗ/αντιγραφή

Ο Άγιος Σάββας εν Καλύμνω υπήρξε Εκείνος που ζωγράφισε την πρώτη εικόνα του Αγίου Νεκταρίου!

Ο Άγιος Σάββας εν Καλύμνω υπήρξε Εκείνος που ζωγράφισε την πρώτη εικόνα του Αγίου Νεκταρίου!Το έτος 1918 πηγαίνει στην Αίγινα, όπου διακονεί τον Άγιο που εορτάζουμε σήμερα μέχρι την κοίμησή Του.Η συγκαταβίωσή του με τον Άγιο Νεκτάριο συνέβαλε πολύ στην περαιτέρω πνευματική πρόοδο του Οσίου.
Γνώρισε την αυστηρή άσκηση του Αγίου μας, τους πολέμους των μικρών ανθρώπων, αλλά και την παροιμιώδη ταπείνωση και απλότητά Του.
 Είδε τη θεία κοίμησή του, η οποία βεβαίωσε την ευαρέσκεια προς αυτόν του Παναγάθου Θεού με τα έκδηλα σημεία του Αγίου Μύρου και της ευωδίας, αλλά κυρίως της θαυματουργικής χάριτος.

Ό Άγιος Σάββας μέχρι τότε μόναζε στα Ιεροσόλυμα αλλά ερχόμενος στην Αθήνα για υλικά Αγιογραφίας, (για το εργόχειρο που τόσο αγαπούσε), πληροφορείται ότι τον ΑΝΑΖΗΤΕΙ ο Άγιος Νεκτάριος, Μητροπολίτης Πενταπόλεως.
Μεταβαίνει στην Αίγινα και διακονεί τον Άγιο μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς Του!!!
Έζησε το πρώτο θαύμα του Αγίου, όταν μετά την κοίμησή του είδε τον Άγιο να κλίνει την κεφαλή του προκειμένου να του φορέσει το πετραχήλι του και να επανέρχεται κατόπιν στην θέση της.
Επί τρεις συνεχείς ημέρες οι αδελφές της μονής στην Αίγινα άκουγαν συνομιλίες από τον τάφο του Αγίου, όταν δε πλησίασαν, είδαν εκεί τον Όσιο Σάββα να συνομιλεί με τον Άγιο Νεκτάριο.

Ο Όσιος έμεινε έγκλειστος στο κελί του για σαράντα ημέρες.

Κατά την τεσσαρακοστή ημέρα βγήκε από το κελί του κρατώντας μία εικόνα του Αγίου Νεκταρίου, την οποία ενεχείρησε στην ηγουμένη με την εντολή να την τοποθετήσει στο προσκυνητάρι!
Η ηγουμένη απάντησε ότι αυτό δεν ήταν δυνατό να γίνει, διότι ο Άγιος δεν είχε αναγνωρισθεί επίσημα από την Εκκλησία και μια τέτοια ενέργεια ίσως να έθετε τη μονή σε διωγμό.
Τότε ο Όσιος Σάββας της είπε επιτακτικά: «Οφείλεις να κάνεις υπακοή. Να πάρεις την εικόνα, να την βάλεις στο προσκυνητάρι και τις βουλές του Θεού να μην τις περιεργάζεσαι».
Ας έχουμε την ευχή Του!

πηγή

Γέρων Αβιμέχελ Μικραγιαννανίτης(+18-10-1965).Ο πρώτος που εισηγήθηκε την αγιοκατάταξη του Αγίου Νεκταρίου και έγραψε την ακολουθία του

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΑ

 Στὸ Ἀπολυτίκιο τοῦ Σαββάτου τοῦ Λαζάρου ψάλλουμε: «Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ Σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον, Χριστὲ ὁ Θεός. Ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, Σοὶ τῷ Νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ Ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

 Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ δοξολογεῖ ἡ Ἐκκλησία μας τὴν Ἀνάσταση τοῦ ἐδῶ τιμωμένου Ἁγίου Λαζάρου. Καὶ ταυτόχρονα φανερώνει μὲ αὐτὰ τὸ βαθύτερο νόημα καὶ τοῦ θαύματος τῆς Ἀναστάσεώς του καὶ τῆς ἑορτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ποὺ σχετίζεται μὲ αὐτό. Ὅτι δηλαδὴ τὸ θαῦμα αὐτὸ τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι μόνο ἕνα γεγονὸς τῆς ζωῆς τοῦ Λαζάρου, ἀλλὰ καὶ προτύπωση τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως ὁλοκλήρου τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων.
 Τὴν ἴδια ὅμως ἀλήθεια ποὺ ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν θεολογικὴ ποίηση καὶ τὴν δοξολογικὴ μουσική της, τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἐκφράζει καὶ μὲ μίαν ἄλλη γλώσσα, μὲ τὴν ζωγραφικὴ γλώσσα τῆς εἰκονογραφίας. Τὸ πώς, μὲ ποιοὺς τρόπους, ἡ ζωγραφικὴ ἐκκλησιαστικὴ γλώσσα τιμᾶ καὶ ὑμνεῖ τὸν τιμώμενο καὶ στὸ παρὸν συμπόσιο Ἅγιο Λάζαρο θὰ ἀποτελέσει τὸ θέμα τῆς εἰσηγήσεώς μας.

Ἡ ὀρθόδοξη εἰκονογραφία ἔχει ἀφιερώσει στὸν Ἅγιο Λάζαρο δύο εἰκονογραφικὰ θέματα. Τὸ ἕνα ἀναφέρεται στὴν ὑπὸ τοῦ Κυρίου Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου. Τὸ ἄλλο εἶναι ἡ ἰδιαίτερη προσωπικὴ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Λαζάρου ὡς ἱεράρχου. Θὰ περιγράψουμε τὰ δύο αὐτὰ θέματα καὶ στὸ τέλος θὰ δοῦμε συνολικὰ τὴ θέση καὶ τὴ σημασία τοῦ Ἁγίου Λαζάρου στὴν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία καὶ στὴ θεολογία τῆς Ἀναστάσεως.

Α΄ Τὸ Εἰκονογραφικὸ θέμα τῆς «Ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου»

Τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι εὐαγγελικὸ καὶ ἱστορικό. Βασίζεται σὲ διηγήσεις τῶν Εὐαγγελίων (Ἰω. 11, 1–44), καὶ δὲν εἶναι κατ’ ἀρχὴν συμβολικὴ παράσταση. Ἀποτελεῖ ἀπεικόνιση γεγονότος ἱστορικοῦ ποὺ ἔλαβε χώραν σὲ συγκεκριμένο τόπο καὶ χρόνο. Στὴ Βηθανία. στὸν τόπο ὅπου ἔμενε ὁ φίλος τοῦ Κυρίου μὲ τὶς ἀδελφές του λίγες ἡμέρες πρὸ τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου. Περιέχει, λοιπόν, ἡ εἰκόνα τῆς «Ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου» συγκεκριμένα ἱστορικὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα εἶναι τὰ ἀκόλουθα:


1) Τὰ τελούμενα συμβαίνουν ἔξω τῆς Βηθανίας, ἡ ὁποία φαίνεται στὸ βάθος. 2) Φαίνεται ὁ τάφος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἄνθρωποι ἀφαιροῦν τὴν πλάκα. 3) Ὁ Λάζαρος φαίνεται μέσα στὸ μνημεῖο ὄρθιος ἢ νὰ ἀνακάθεται, τυλιγμένος μὲ τὰ σάβανα. 4) Ἕνας εἰκονιζόμενος φέρνει τὸ μανίκι του στὴ μύτη γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν δυσοσμία ποὺ ὅλοι περιμένουν ἀπὸ ἕναν τετραήμερο νεκρό. 5) Αὐτὸς ποὺ φέρει τὴν πλάκα τοῦ τάφου φαίνεται νὰ καταβάλλει μεγάλη μυϊκὴ δύναμη γιὰ νὰ σηκώσει τὸ βάρος τῆς πέτρας.
6) Φίλοι, γείτονες καὶ μαθητὲς παρακολουθοῦν ἔκθαμβοι. 7) Ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία προσκυνοῦν τὸν Κύριο καὶ τοῦ φιλοῦν τὰ πόδια μὲ εὐγνωμοσύνη. 8) Ὁ Ἰησοῦς εἶναι παρὼν καὶ ἀπευθύνει τὸ κάλεσμα πρὸς τὸν Λάζαρο εὐλογώντας τον μὲ τὸ δεξί του χέρι. Εἶναι τὸ κυριαρχοῦν στὴ σύνθεση πρόσωπο, τὸ ὁποῖο προσδίδει στὴν ζωγραφικὴ καὶ κάποιους ἄλλους χαρακτῆρες ποὺ ξεπερνοῦν τὰ ἱστορικὰ δεδομένα καὶ ἀνάγουν τὴν εἰκόνα σὲ ἕνα ἄλλο ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο θὰ ἀναφερθοῦμε σὲ λίγο. Πάντως ἤδη σ’ αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα τῆς εἰκόνος καταβάλλεται προσπάθεια νὰ φανεῖ πὼς ὁ Ἰησοῦς εἶναι πηγὴ δυνάμεως καὶ ζωῆς.

Ἡ ζωγραφικὴ ὡς τέχνη τῆς ὁράσεως καὶ ὄχι τῆς ἀκοῆς, ὡς τέχνη τοῦ χώρου καὶ ὄχι τοῦ χρόνου, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει κίνηση καὶ δράση, οὔτε νὰ μᾶς βάλει νὰ ἀκούσουμε τὸ «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω». Ὅμως μπορεῖ ἀντ’ αὐτοῦ νὰ βρεῖ τὴ γόνιμη στιγμή, ὅπου ὁ Ἰησοῦς ἔχει πάρει τὴν παντοκρατορικὴ στάση σὰν Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου καὶ κοιτάζοντας πρὸς τὸν νεκρὸ φίλο Του μὲ ἀστραφτερὴ ματιά, ἁπλώνει δυναμικὰ τὸ χέρι καὶ τὸν εὐλογεῖ, κι αὐτὴ ἡ χάρη ποὺ τοῦ δίνει εἶναι καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Λαζάρου.

Πρώτη και Δεύτερη Ανάσταση - Πρώτος και Δεύτερος Θάνατος

Οι Ορθόδοξες έννοιες τών Αγιογραφικών αυτών φράσεων

Το θέμα τής ανάστασης μπερδεύει πολλούς ανθρώπους που αγνοούν τη διδασκαλία τής Εκκλησίας. Διαβάζουν στην Αγία Γραφή για πρώτο και δεύτερο θάνατο, ή για πρώτη και δεύτερη ανάσταση, και οι απόψεις που διατυπώνονται είναι πολλές. Εδώ θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε περιληπτικά αυτό το ζήτημα, σύμφωνα με τη διαχρονική εμπειρία των αγίων.

1. Πνευματικός Θάνατος και Πνευματική Ανάσταση

Όταν ο Θεός έκανε "καθ' ομοίωσιν" τον άνθρωπο, τον προειδοποίησε ότι δεν έπρεπε να φάει από ένα συγκεκριμένο δένδρο. Του είπε: "Τη μέρα που θα φας απ' αυτό, θα πεθάνεις εξάπαντος". (Γένεση 2/β΄ 17).

Κι όμως, ο Αδάμ έζησε πολλά χρόνια αφού έφαγε. (Γένεση 5/ε΄ 5). Τι έγινε λοιπόν; Ψέματα τού είπε ο Θεός; Ή μήπως μιλούσε για ένα άλλο είδος θανάτου, και όχι για το γνωστό μας βιολογικό θάνατο;

Στη Γένεση 2/β΄ 7, λέει για τη δημιουργία τού ανθρώπου: "Και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν".

Γιατί άραγε λέει: "ψυχήν ζώσαν"; Υπάρχει και νεκρή ψυχή; Κι αν ναι, πότε μία ψυχή είναι νεκρή;

Οι άγιοι πατέρες, διδάσκουν ότι το παραπάνω εδάφιο δεν σημαίνει ότι ο Θεός έδωσε ζωή σε ένα νεκρό σώμα, αλλά ότι έδωσε στον Αδάμ το Άγιο Πνεύμα, που τον ζωοποίησε πνευματικά.

Όταν λοιπόν ο Αδάμ έφαγε από τον απαγορευμένο καρπό, έχασε το Άγιο Πνεύμα που τον ζωοποιούσε, και έγινε πλέον "Πνευματικά νεκρός", μια "νεκρή ψυχή".

Εκεί εντοπίζεται και το νόημα τού Χριστιανικού βαπτίσματος, που καθιστά τον άνθρωπο και πάλι ζωντανή ψυχή, όπως ήταν ο Αδάμ πριν από την πτώση του. Αυτό φαίνεται και στο χωρίο Εφεσίους 2/β΄ 5,6: "Και ενώ ήμασταν νεκροί για τα αμαρτήματα, μας ζωοποίησε με το Χριστό... και μας ανέστησε μαζί του..."

Αυτά τα λόγια όμως, ο απόστολος Παύλος τα λέει χωρίς να έχει πεθάνει ακόμα σωματικά. Δε μιλάει λοιπόν για σωματική ανάσταση, αλλά για πνευματική.

"΄Η αγνοείτε, ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; συνετάφημεν ουν (λοιπόν) αυτώ δια τού βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα (έτσι ώστε) ώσπερ ηγέρθει Χριστός εκ νεκρών δια τής δόξης τού Πατρός ούτως και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν.

Ει γαρ (επειδή εάν) σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι τού θανάτου αυτού, αλλά και της αναστάσεως εσόμεθα. Τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθει, ίνα καταργηθεί το σώμα τής αμαρτίας, του μηκέτι δουλεύειν ημάς τη αμαρτία... ει δε απεθάνομεν συν Χριστώ, πιστεύομεν ότι και συζήσωμεν αυτώ". (Ρωμαίους 6/ς΄ 3 - 8).

Ο Χριστός ήξερε ότι εβαδίζει προς τον Σταυρό αλλά δεν έκανε διπλωματία.

 Ο Χριστός ήξερε ότι εβαδίζει προς τον Σταυρό αλλά δεν έκανε διπλωματία. Ο Χριστιανός δεν έχει διγλωσσία, δεν έχει διψυχία, δεν έχει διπλωματία, λέει το σωστό κι αν δεν πει το σωστό, είτε από φόβο είτε από άλλες σκοπιμότητες, είναι προδότης της αλήθειας. Εάν σκέπτονταν έτσι οι Χριστιανοί των παρελθόντων αιώνων, αλλά και της εποχής μας, που μαρτύρησαν, δεν θα μαρτυρούσαν. Θα έλεγαν, εμείς δεν έχουμε σχέση με τον Χριστό. Θα έλεγαν -μυστικά- τον έχουμε στην καρδιά μας τον Χριστό, ας πούμε ότι δεν (Τον) έχουμε μην μας κυνηγούν και μας σφαγιάζουν. Δεν θα είχαμε Μάρτυρες και Αγίους εάν σκέφτονταν έτσι.

 Νικόλαος Σωτηρόπουλος,θεολόγος

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι...

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
"Δώστε τη χούντα στο λαό".
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και "απόψεις".
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Μανόλης Αναγνωστάκης  ''Φοβάμαι'' | Ποιήματα | εκδόσεις Νεφέλη 

Αντιλαμβανόμενος το τι σημαίνει να σταθείς συνοδοιπόρος με τον Χριστό θα διακρίνεις και ποιο είναι το τίμημα...

 Ένα πολύ έξυπνο σκίτσο από τον πολύ ταλαντούχο και γνωστό αμερικανο-αυστραλό σκιτσογράφο-εικονογράφο των δεκαετιών 70-80, μακαρίτη πια Ron Cobb: Κάποιος από τον οργισμένο όχλο αποκαλεί, υβριστικά, τον πορευόμενο προς τον Γολγοθά Χριστό ‘εθνικό’ (goy: εθνικός στα Εβραϊκά). Και αυτό ενώ η επίσημη διαταγή της σταύρωσης έχει δοθεί από τους εθνικούς (από τους Ρωμαίους... παρ’ότι με την παρώθηση του τότε εβραϊκού θρησκευτικού κατεστημένου)!
Ο Χριστός είναι το αρχετυπικό πρόσωπο του ‘δεδιωγμένου πανταχόθεν’ ένεκα της προσκόλλησης στην όλως αμερόληπτη αλήθεια και δικαιοσύνη του Θεού. Είναι ο ‘μέγας προδότης’ του ‘πνεύματος του κόσμου τούτου’. Για τους Εβραίους είναι ‘προδότης του έθνους’ και για τους Ρωμαίους ‘επικίνδυνος για το κράτος’ (ή, σύμφωνα με τις αντιλήψεις των ντόπιων εδώ στην Ελλάδα φυλετιστών των ημέρων μας, ‘κατασκεύασμα εβραϊκού τερτιπιού προς καταστροφή του Ελληνισμού’). Είναι αυτός που δεν έχει ‘δικούς του’ και ‘ξένους’. Επειδή είναι με την Αλήθεια.
Πολλοί νομίζουν πως το να’σαι Χριστιανός είναι να ακολουθείς μια δεδομένη συνταγή ζωής, να’χεις βαπτιστεί από τους γονείς σου ως μια εθιμοτυπική πράξη προς ένταξη σε κάποια συλλογικότητα (κάτι σαν να’χεις περιτμηθεί δηλαδή), να’σαι ένας τακτικά ή μη εκκλησιαζόμενος, 'καθωσπρέπει' πολίτης. Ένας καθ'όλα προβλέψιμος μικροαστός, με άλλα λόγια.
Το να’σαι μαθητής του Χριστού, όμως, δεν έχει καμιά σχέση με όλα αυτά. Είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Κάτι τρομακτικά ριζοσπαστικό. Τόσο που αν το αντιληφθεί κανείς, το πρώτο που θα αισθανθεί θα’ναι κάποιας μορφής βαθύς τρόμος. Και αυτό διότι αντιλαμβανόμενος το τι σημαίνει να σταθείς συνοδοιπόρος με τον Χριστό θα διακρίνει και ποιο είναι το τίμημα. Ένα τίμημα που είναι αδύνατον να ανταπεξέλθει στα της πληρωμής του κανείς δια των δικών του ανθρωπίνων, μόνο, δυνάμεων.

Dimitri Lalushi

Αν όμως,βρεις άλλον έναν σαν εσένα...(Ντοστογιέφσκι)

 

Λειτουργικές αταξίες!

Μέσα στην γενικότερη λειτουργική παρακμή που ζούμε, τους τελευταίους αιώνες, η Εκκλησία από μόνη της, σε καιρό ειρήνης και πάντοτε "χάριν του λαού..." και "κατ'οικονομία", έφερε πολλές φορές τα πάνω κάτω στην λειτουργική της ζωή.

Η δικαιολογία πάντοτε η ίδια. "Οι ποιμαντικές ανάγκες του λαού".
Ιδιαίτερα η λειτουργική αυτή αταξία φαίνεται μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα. Έχουμε ορθρινές ακολουθίες το απόγευμα, εσπερινούς το πρωί, διπλές θείες λειτουργίες την Μεγάλη Πέμπτη (για να κοινωνήσουνε οι εργαζόμενοι), λειτουργίες στο κουβούκλιο του Επιταφίου (για να "δει" ο φιλοθεάμον λαός!). 

 Την Μεγάλη Πέμπτη, την ώρα που έγινε ο Μυστικός Δείπνος εμείς τελούμε την Σταύρωση, το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής που ο Χριστός βρίσκονταν ακόμα στο Πραιτόριο εμείς κάνουμε ήδη την Αποκαθήλωση. 

  Το Μέγα Σάββατο το πρωί τελούμε τον Αναστάσιμο εσπερινό και την εσπερινή λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.

   Ο Εσπερινός της Αγάπης, (Οὔσης ὀψίας... όπως διακηρύττουμε σε όλες τις γλώσσες) τελείτε το πρωί της Κυριακής, (για να φάει ο κόσμος ελεύθερα το αρνί) κλπ. Ουδεμία δηλαδή τήρηση του χρονικού των Παθών και της Αναστάσεως.

 Το ίδιο έγινε και εκτός Μεγάλης Εβδομάδος. Μετάθεση των ακολουθιών της Υψώσεως του Σταυρού και της τελετής της Αναστηλώσεως των εικόνων την Κυριακή της Ορθοδοξίας από το τέλος του όρθρου στο τέλος της Λειτουργίας (για να προλάβει ο λαός), μετάθεση του εωθινού Ευαγγελίου πριν την Τιμιωτέρα, παράλειψη κατηχουμένων "χάριν συντομίας" (για να μην κουράζεται ο λαός), μετάθεση του κηρύγματος στο Κοινωνικό (για να ακούσουν οι αργοπορημένοι χριστιανοί το κήρυγμα του Ευαγγελίου που δεν άκουσαν), μετάθεση των αρτοκλασιών από τον εσπερινό στο τέλος της λειτουργίας (γιατί έτσι μας βολεύει), μετάθεση των μνημοσύνων τις Κυριακές και των γάμων τα Σάββατα (γιατί έτσι μας αρέσει), ιδιωτικά μυστήρια και ακολουθίες ανά πάσα ώρα και στιγμή και ένα σωρό άλλες παρεκτροπές που αν τα έβλεπαν οι Πατέρες μας, τουλάχιστον θα ανατρίχιαζαν...
Όλα χάριν του λαού! Για τις ανάγκες του κόσμου!
Τώρα που ήρθε η ώρα της μετάθεσης της Αναστάσεως, όλοι εξανίστανται! Όλοι αντιδρούν! Και όμως! Ήταν φυσικό επακόλουθο πως κάποια μέρα θα συνέβαινε και αυτό!
Όταν ξεκινάς την κατρακύλα στο γκρεμό δεν ξέρεις που θα μπορέσεις να σταματήσεις...
Σε καιρούς παρακμής δεν κάνεις καινοτομίες...
Κάνεις υπομονή...

πηγή

Ήταν για μένα ο συνώνυμος Άγιος της αγάπης και της παρηγοριάς(Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης)

«Αναμνήσεις του Π.Σ., αγαπητού πνευματικού τέκνου του Αγίου Ιακώβου» 

Μπαλδιμτσής Νικόλαος, Ιατρός

  Το 1985 επισκέφτηκα για πρώτη φορά το μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ με την οικογένειά μου και γνώρισα τον Άγιο Ιάκωβο. Ήταν η ώρα του εσπερινού. Ο Όσιος γέροντας καθόλη τη διάρκεια της ακολουθίας ήταν γονατισμένος μπροστά στην εικόνα του Χριστού πάνω σε ένα πλεκτό χαλάκι. Έβλεπα τα δάκρυά του να τρέχουν αδιάκοπα από τα μάτια του. Έφταναν μέχρι το δάπεδο.

Μετά τον εσπερινό ζητήσαμε από τον Άγιο να εξομολογηθούμε. Τότε μας είπε: «Εσείς φαίνεστε καλοί άνθρωποι». (Όλους έτσι τους έβλεπε.) «Γιατί ήρθατε σε μένα τον αγράμματο και δεν πάτε στους πνευματικούς μέσα στον κόσμο που είναι καλύτεροι από μένα;».

  Από τότε, όσες φορές πήγαινα στο Μοναστήρι είχα μέσα μου τόση χαρά ώστε δεν ήθελα να φύγω από κοντά του. Όλους μας δεχόταν με αβραμιαία φιλοξενία. Έδειχνε αγάπη και κατανόηση στα προβλήματά μας. Μας έλεγε να κάνουμε όσες μετάνοιες μπορούμε. Να κάνουμε λειτουργίες, ελεημοσύνες, να συγχωρούμε, να προσευχόμαστε με σύντομες και απλές προσευχές. Να διαβάζουμε «χύμα» τους Χαιρετισμούς της Παναγίας και την Παράκληση. Μας έλεγε ότι όσο κουρασμένοι και να είμαστε πότε να μην πέσουμε για ύπνο χωρίς να πούμε πρώτα το «Πάτερ ἡμῶν».

 Ο Γέροντας όταν διάβασε αγιασμό στο αυτοκίνητό μου σταύρωσε προσεχτικά και τις τέσσερις ρόδες του. Μας συμβούλευε να μην πηγαίνουμε για ξεμάτιασμα σε διαφόρους ανθρώπους. Να παίρνουμε ένα μπουκάλι νερό, να λέμε τρεις φορές το

O Μέγας Βασίλειος «πέθανε» 49 χρονών. Μπορεί να ήταν επειδή δεν τηρούσε τις αποστάσεις υγειονομικής ασφαλείας στην ''Βασιλειάδα''

O Μέγας Βασίλειος «πέθανε» 49 χρονών.
Μπορεί να ήταν επειδή δεν τηρούσε τις αποστάσεις υγειονομικής ασφαλείας από τους βαριά ασθενείς που ήταν πεταμένοι σαν μολυσματκά ανθρώπινα σκουπίδια και αυτός τούς περισυνέλεγε στο νοσοκομείο - το πρώτο στην ανθρώπινη ιστορία- τής Βασιλειάδας που ίδρυσε.
 Και τους υπηρετούσε με τα χέρια του, έπλενε τις πληγές τους, σκούπιζε τα σάλια τους, σφούγγιζε τα δάκρυα τους και τον ιδρώτα τους , τους τάιζε στο στόμα και τους έπλενε απ τις ακαθαρσίες τους...
Αν ζούσε σήμερα ο Μ.Βασίλειος και έκανε τα ίδια , θα ήταν κάμποσοι , δυστυχώς μεταξύ αυτών και ιερωμένοι , που θα επέχαιραν με την εκδημία του γιατί δήθεν η πρόωρη αναχώρηση του απ αυτή τη μάταιη πλάση , επιβεβαιώνει τις δικές τους φοβίες ...
«Είδες τι έπαθε ο π.Βασίλειος», θα έλεγαν, «δεν πρόσεχε με τους λεπρούς (κορωνιασμένους) και την πάτησε...Σχεδόν αυτοκτόνησε ...κι οι αυτόχειρες δεν πάνε σε καλό τόπο»
Αυτές τις λίγες σκέψεις ήθελα να γράψω ξαναβλέποντας ένα δηλητηριώδες σχόλιο κληρικού για την εκδημία του π.Νικολάου Μανώλη ...

Κείμενο από το Facebook του Misha

" Η Θεία Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης, σκεπάζει τον Χριστιανό όλον τον χρόνο "!

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης: " Η Θεία Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης, σκεπάζει τον Χριστιανό όλον τον χρόνο "!
Την Μεγάλη Πέμπτη του 2002 είχα την μεγάλη ευλογία να μεταφέρω τον άγιο Πατέρα, από το Νοσοκομείο Σερρών όπου νοσηλευόταν, στην Θεσσαλονίκη, στο σπίτι της κόρης του. Ήταν μαζί μας και η ευλογημένη πρεσβυτέρα του Πολυξένη. Στην διάρκεια της διαδρομής, ο π. Ιωάννης μού είπε: «Η Θεία Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης σκεπάζει τον χριστιανό όλον τον χρόνο, γιατί είναι η Κοινωνία του μαρτυρίου του Χριστού. Εάν δεν έχουμε την ευλογία από τον πνευματικό να κοινωνούμε και την Μεγάλη Πέμπτη και την Ανάσταση, τότε να προτιμούμε να κοινωνούμε την Μεγάλη Πέμπτη"!
Σκεπτόμενος τους λόγους αυτούς του Γέροντος, ενθυμήθηκα ότι και η Εκκλησία μας την ημέρα αυτή κρατάει, για όλη την χρονιά, Σώμα και Αίμα Χριστού για να μεταλαμβάνουν οι πιστοί, σε έκτακτες περιπτώσεις! Επίσης ότι η αγία Μαρία η Αιγυπτία ζήτησε από τον άγιο Ζωσιμά να την κοινωνήσει, την επόμενη χρονιά που είχαν συμφωνήσει να ξανασυναντηθούν, την ημέρα της Μεγάλης Πέμπτης! Τέλος και οι αόρατοι ασκητές του Αγίου Όρους, όπως διαβάζουμε στο Γεροντικό, ζητούν από κάποιους ενάρετους Αγιορείτες να τους μεταδώσουν την Θεία Κοινωνία, την ίδια ημέρα!
Άγιοι Γέροντες, όπως ο άγιος Πατέρας μας Ιωάννης Καλαΐδης, μας άφησαν τις πολύτιμες αυτές παρακαταθήκες!
Να μας σκεπάζει πάντοτε η αγία ευχή τους! Αμήν!

Τσεσμετζής Μιλτιάδης-εκπαιδευτικός

Αυτά δεν είναι αφελείς και φολκλορικοί συμβολισμοί που κατ'οικονομίαν μπορούμε να μεταφέρουμε και να παραλλάσουμε αλλά τα όσια και τα ιερά μας !

Ο Χριστός μας έμεινε επί 33 ώρες στον Άδη από την ενάτη ώρα , (3 το απόγευμα τής Παρασκευής οπότε και παρέδωσε το πνεύμα Του) , έως τα μεσάνυχτα τού Σαββάτου, όσα ήταν δηλαδή τα χρόνια τής επίγειας ζωής Του.

Τριήμερος ανέστη !

Την δωδεκάτη ώρα της Παρασκευής ( 6 το απόγευμα ) ολοκληρώθηκε η πρώτη ημέρα( συμφώνως με τον Εβραϊκό τρόπο μέτρησης του χρόνου).

Έως την δωδεκάτη ώρα του Σαββάτου ( 6 το απόγευμα του Σαββάτου) συμπληρώθηκε η δεύτερη μέρα.

Και τα μεσάνυχτα της τρίτης μέρας αναστήθηκε !

Δεν αναστήθηκε μετά από τρεις μέρες ( όπως κάποιοι εξ αγνοίας πιστεύουν και απορούν διατυπώνοντας ενστάσεις ) αλλά στην διάρκεια της τρίτης μέρας εξ ου και Τριήμερος !

Και όλα αυτά δεν είναι αφελείς και φολκλορικοί συμβολισμοί που κατ οικονομίαν μπορούμε να μεταφέρουμε και να παραλλάσουμε αλλά τα όσια και τα ιερά μας !

Χριστέ μας άραγε πόσες ώρες θα σου επιτραπεί φέτος να κατέλθεις και να παραμείνεις στα κατώτατα της γης ;

Νώντας Σκοπετέας

ΦΥΛΑΞΟΝ ΜΕ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΕΠΗ ΣΟΥ (Αληθινή Ιστορία)

Διηγείται ο Μητροπολίτης Λεμεσοῦ Αθανάσιος
‘’Ὅταν ἤμουν στή Μονή Μαχαιρᾶ ἡγούμενος, ἦρθε ἕνας ἄνθρωπος ἀπό μία παραλιακή πόλη τῆς Κύπρου. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἤθελε νά μέ συναντήσει γιά νά ἐξομολογηθεῖ. Ἤθελε νά ἔρθει εἰδικά σέ μένα, καί θά σᾶς πῶ τόν λόγο. Ἦρθε λοιπόν καί μοῦ διηγήθηκε ἕνα θαυμαστό γεγονός.

 Αὐτός ἦταν ἕνας πολύ ζωηρός ἄνθρωπος, νέος στήν ἡλικία 37-38 χρόνων, ὄχι ἄθεος ἀλλά ἀδιάφορος. Ἦταν καί λίγο εἴρωνας καί εἰρωνευόταν τούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας. Εἶχε μία γειτόνισσα, ἡ ὁποία δέν ξέρω πῶς, ἄκουγε κάποιες ὁμιλίες μου καί τοῦ ἔλεγε συνέχεια «ὁ π. Ἀθανάσιος εἶπε ἔτσι κι ἔτσι» καί τήν κοροΐδευε. Ἀθανασία τήν ἔλεγε. «Ἐσεῖς οἱ Ἀθανασίες ὅλο ἀπ’ αὐτά λέτε», τῆς ἔλεγε. Ἀναφερόμενος σέ μένα βέβαια. 

 

 Μία φορά τοῦ πῆρε ἕνα ἀπ’ αὐτά τά μπρελόκ, πού βάζουμε τά κλειδιά πάνω. Γέλασε μόλις τό ἔπιασε, γιατί εἶχε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας πάνω.

Τῆς λέει: «Ὁ Ἀθανάσιος σοῦ τό ἔδωσε αὐτό;» 

Τοῦ λέει: «πάρ’ το καί βάλε τά κλειδιά σου». 

Πράγματι, ἐκείνη τή μέρα εἶχε σπάσει τό δικό του καί τό πῆρε καί ἔβαλε τά κλειδιά του πάνω. Ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας μπροστά καί πίσω ἔγραφε «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». Δέν ἔδωσε καμμιά σημασία, τό ἔβαλε στήν τσέπη τοῦ παντελονιοῦ του, ἀλλά τοῦ κόλλησε μέσ᾽ στόν νοῦ αὐτή ἡ φράση «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου».

 Τό ἀπόγευμα πῆγε ψάρεμα μαζί μέ ἕνα φίλο του καί τό παιδί του. Ἀνοίχθηκαν στή θάλασσα κι ἐκεῖ ἄρχισε ἡ περιπέτεια. Ἦταν Μάρτιος μήνας, καλός καιρός, ἀλλά δυστυχῶς ἐνῶ βρίσκονταν ἀνοικτά στή θάλασσα, κατάλαβαν ὅτι ἡ βάρκα εἶχε μία ρωγμή καί ἔβαζε νερά. Κι ἀποφάσισαν νά γυρίσουν πίσω. Πῆγαν νά τραβήξουν τό σχοινί νά ξεκινήσει ἡ μηχανή, ἀλλά δέν δούλευε. Λέει, τότε, νά πάρουμε τηλέφωνο νά ᾽ρθοῦν νά μᾶς βοηθήσουν. Πάει νά πάρει τό τηλέφωνό του, τοῦ γλιστράει καί πέφτει στή θάλασσα. Καταλαβαίνετε τόν πανικό πού ἔπαθε ὁ ἄνθρωπος. Ἔπεσε τό τηλέφωνό του στή θάλασσα, ἄρχισε νά σκοτεινιάζει, ἡ βάρκα γέμισε νερά κι ἄρχισε νά βουλιάζει. Μήν τά πολυλογοῦμε, μία φρικιαστική κατάσταση.