Μνήμη του ανώνυμου ιερομάρτυρα διάκονου που προσχώρησε στο Ισλάμ και πήγε να κοροιδέψει το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας,

  Εορτάσθη σήμερα ο ανώνυμος ιερομάρτυς διάκονος που προσχώρησε στο Ισλάμ, πήγε να κοροιδέψει το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, είδε αληθώς Αίμα ή Σάρκα στο ποτήρι, μετενόησε και μαρτύρησε στην" Διακονόβιτσα" Ιωαννίνων . Βοήθεια μας. Στην φωτό το λειτουργικό συναξάριο από την Ιερά Ακολουθία

πηγή

Ξεμωραμένοι "διανοούμενοι"...!

Πολύς θόρυβος γίνεται τελευταία για μια επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του καναλιού Mega που αναφέρεται στην ζωή του Αγίου Παϊσίου.
Ενός ανθρώπου που έζησε στον καιρό μας, πέθανε μόλις το 1994 και στο μεταξύ άγιασε, δηλαδή αναγνωρίστηκε επισήμως η "αγιοσύνη" του από την επίσημη Εκκλησία.
Ο θόρυβος οφείλεται ασφαλώς στη φήμη του Αγίου (είχαν προηγηθεί documenter) της ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά και η τεράστια τηλεθέαση του σήριαλ εδώ...)
Αποκαλυπτικές ήταν και κάποιες συνεντεύξεις συντελεστών της παραγωγής όπως ο πρωταγωνιστής Νικήτας Τσακίρογλου, που εξέπληξαν τους πάντες για το σεβασμό που έδειξαν στην πνευματικότητα του προσώπου και στο σχήμα του.
Δεν είναι συνηθισμένο "κοσμικοί" ηθοποιοί να μιλάνε με τέτοια ταπεινότητα και κατάνυξη.
Για το πρόσωπο του Αγίου Παϊσίου, για το έργο και την "αγιοσύνη" του δεν θα αναφέρω το παραμικρό. Μπορείτε εύκολα να τα βρείτε. Και αξίζει τον κόπο να τα ψάξετε...
Αφορμή για να γράψω τις γραμμές αυτές (τέτοιες μέρες...) ήταν οι απαξιωτικοί σχολιασμοί που επιφύλαξαν στην τηλεοπτική παραγωγή κάποιοι "πνευματικοί" άνθρωποι της χώρας.
Οι οποίοι μίλησαν για... "αποβλάκωση"!
Και μάλιστα για "απενεχοποιημένη αποβλάκωση"...
Βγάζοντας, για μια ακόμα φορά, όλο το αντικληρικαλιστικό μένος τους!
Και αποκαλύπτοντας, την απίστευτη ρηχότητα και πνευματική ανωριμότητα ενός μέρους - τουλάχιστον - της υποτιθέμενης... "πνευματικής" μας ελίτ.

Τι τους ενόχλησε άραγε;
Η ίδια η καλλιτεχνική αξία της παραγωγής;
Είχαν ενστάσεις για τη κινηματογραφική αφήγηση ή την σκηνοθετική προσέγγιση ή για την τεχνική δομή της μυθοπλασίας;
Όχι! Τίποτε απ' αυτά (τα οποία όλα είναι συζητήσιμα, ασφαλώς, και μπορούμε να τα κουβεντιάζουμε και να διαφωνούμε εσαεί. Αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που έσπευσαν να απαξιώσουν το σήριαλ τόσο ισοπεδωτικά..)
Τους ενόχλησε η αναφορά σε ένα "Άγιο". Και μάλιστα σύγχρονο Άγιο.
Αυτό πια τους είναι "ανυπόφορο". Το θεωρούν "αποβλάκωση", λέει...

Και είναι ανόητοι για τους εξής λόγους:
* Πρώτον, όλοι οι λαοί έχουν τους "αγίους" τους! Δεν τους "πιστεύουν" κατ' ανάγκην. Όχι όλοι και όχι στον ίδιο βαθμό...
Αλλά τους σέβονται και εμπνέονται απ' αυτούς...
Τέτοιες "άγιες προσωπικότητες" ορίζουν την ταυτότητα μιας εποχής - ή και ενός ολόκληρου λαού διαχρονικά, στο πέρασμα των αιώνων.
Όχι μόνο τους σέβονται όλοι, αλλά και η ζωή τους, καθώς και η προσφορά τους, έχουν εμπνεύσει καλλιτεχνικές "αφηγήσεις" - ποιητικές και λογοτεχνικές, τώρα πια και κινηματογραφικές και τηλεοπτικές.
Τίποτε διαφορετικό δεν συνέβη με τον καθ' ημάς Άγιο Παϊσιο...
Που οι δικοί μας "διανοούμενοι"... βάρβαροι, δεν έμαθαν να σέβονται.

* Δεύτερον, παραδείγματα τέτοιων "αγίων προσώπων" που όρισαν ολόκληρους λαούς, και η ζωή τους εξακολουθεί να εμπνέει είναι ασφαλώς:

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΛΗΚΑΔΙΩΤΙΣΣΑ

Τη 16η του μηνός Φεβρουαρίου στην Κόνιτσα επιτελείται σύναξη και ετήσια πανήγυρη, που τιμά την Υπεραγία Θεοτόκο και Αειπάρθενο Μαρία, της οποίας η εικόνα βρέθηκε στο χωριό Πληκάτι (της Κόνιτσας).

Διαβάστε το γραπτό κείμενο (1976) του αείμνηστου Υμνογράφου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, Μοναχού Γεράσιμου Μικραγιαννανίτη (+1991) εκ Δρόβιανης Βορείου Ηπείρου, για το πώς βρέθηκε η Ιερά Εικόνα της Παναγίας στο Πληκάτι Κονίτσης.

Στίχοι:
Ἡ Θεία Εἰκόνα τῆς Ἁγνῆς Θεοτόκου, ποὺ βρίσκεται στὸ Πληκάτι, ἔχει δοξασθεῖ μὲ θαύματα.
Τὴν 16η (τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου) τιμῶ τὴν δόξα τῆς Εἰκόνας τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ.

Ακολουθεί το κείμενο:
Αὐτὴ ἡ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου βρίσκεται στὸ χωριὸ Πληκάτι, τὸ ὁποῖο εἶναι κοντὰ στὴ Κόνιτσα τῆς Ἠπείρου. Εἶχε κρυφτεῖ ἀπὸ παλιά, ἄγνωστο πότε, κάπου στὸ δάσος, καὶ φανερώθηκε ἔτσι, ὅπως παρακάτω θὰ ἀναφέρουμε.

Πρὶν ἀπὸ διακόσια χρόνια περίπου, κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ἔβοσκαν τὰ πρόβατά τους σὲ μιὰ δασώδη περιοχή, ποὺ τὴν ὀνομάζουν “Πετσιλέπη” καὶ βρίσκεται νότια τοῦ χωριοῦ “Ἀετομηλίτσα”, παλιὰ “Δέντσικο”.

Οἱ βοσκοὶ ἔβλεπαν γιὰ συνεχόμενες νύχτες στὸ ἀπέναντι δάσος νὰ λάμπει ἕνα φῶς, ποὺ τοὺς δημιουργοῦσε πολὺ φόβο καὶ ὑποπτεύονταν ὅτι ἐκεῖ ἦταν λημέρι κακοποιῶν.

Τὸ φῶς φαινόταν συνέχεια καὶ σταθερὰ καὶ οἱ βοσκοὶ ἀναθάρρησαν καὶ πλησίασαν γιὰ νὰ δοῦν τὶ συνέβαινε, ἀλλὰ κανένα σημάδι δὲ βρῆκαν, ἄν καὶ πήγαιναν στὸ σημεῖο ἀρκετὲς μέρες. Ἐπειδὴ ἀποροῦσαν μὲ τὸ φῶς, σκέφτηκαν νὰ τοποθετήσουν στὸ σημεῖο, ποὺ ὑπολόγιζαν ὅτι φαινόταν τὸ φῶς, μία ποιμενικὴ γκλίτσα, ὥστε νὰ τὴ βλέπουν ἀπὸ μακριά. Ἔτσι τὴν ἑπομένη νύχτα βρῆκαν τὸν τόπο ποὺ συνέβαινε τὸ γεγονός.

Τὸ πρωὶ ἔφτασαν βιαστικὰ στὸ σημεῖο ποὺ παρατηροῦσαν τὸ φαινόμενο καὶ ἔψαξαν μὲ πολλὴ προσοχὴ καὶ βρῆκαν τὴν ἁγία Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου νὰ στέκεται ὄρθια σὲ ἕνα κέδρο. Γέμισε ἡ καρδιά τους ἄφατη χαρά · τὴν προσκύνησαν μὲ εὐλάβεια, τὴν πῆραν στὰ χέρια τους σὰν πραγματικὸ πολύτιμο θησαυρὸ καὶ τὴν μετέφεραν στὸν καταυλισμό τους. Ἀπὸ ἐκεῖ, ἀφοῦ τὴν τοποθέτησαν σὰν ἱερὸ φορτίο σὲ μιὰ ἰσχνότατη φοράδα, χωρὶς καθυστέρηση, τὴν πῆγαν στὸ Πληκάτι.

ΑΧ, ΚΥΡΙΕ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΕ....

  Κύριε Τατσόπουλε, μια ερώτηση, μου επιτρέπετε σας παρακαλώ;
Ανάλογη αντίδραση με αυτή που εκδηλώσατε για μια τηλεοπτική σειρά, όπως αυτήν την ιστορική - βιογραφική σχετικά με τον Άγιο Παΐσιο (που ειρήσθω εν παρόδω, σημείωσε τεράστια τηλεθεαση και προς έκπληξη μου) εκδηλώσατε ποτέ άλλοτε για οτιδήποτε εμετικό της ελληνικής τηλεόρασης;

   Έτσι παθιασμένα, ξεσηκωθήκατε ποτέ για την ασύλληπτη και αδιανόητη βία των σήριαλ (ελληνικών ή ξενων) για τους ποταμούς αιματων, το ξύλο μέχρι θανάτου και την αιμοσταγή αυτοδικία των ηρώων, για την έμμεση διαφήμιση ναρκωτικών ουσιών, για την υποτίμηση των γυναικών μέσα από την τεράστια βιομηχανία του πορνό, για την φτήνια και την μεθοδική αποβλακοποίηση των τηλεθεατών, για τα πρωινάδικα που μετατρέπουν τα παντελώς ασήμαντα σε σημαντικά;

  Και αντ' αυτών, σας ενόχλησε, τι;
    Η ιστορία των... ξεριζωμένων; Η αληθινή ιστορία των παππούδων μας που εκδιώχθηκαν από τον τόπο των προγόνων τους κι έφθασαν με χίλια βάσανα στην Ελλαδα; Αυτό; Ειλικρινά, αυτό σας ενόχλησε, κύριε Τατσόπουλε;
Σας ενόχλησε μήπως, η μορφή εκείνου του ιερέα, που κοντοστάθηκε σε μια κορφή ατενίζοντας τον λαό του να φεύγει με τις εικόνες, και που ανοίγοντας τα χέρια του, έκραξε σπαραξικάρδια: "Θεέ μου";
   Σας ενόχλησε τι; Η θωριά του; Το ότι ήταν ιερεας; Αυτό σας ταραξε;
Αχ, κύριε Τατσόπουλε....

  Κι εμένα κάποτε με είχε ταράξει η ατάκα σας (σε κείνο το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ) ότι Έλληνες και Τούρκοι ήταν αδέλφια, και μάλιστα αγαπημένα κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αλλά τότε δεν αντέδρασα, παρά έτρεξα κατευθείαν στις ιστορικές πηγές για να δω τι λένε κι αν συμφωνούν μαζί σας. Και ξέρετε τι ανακάλυψα τοτε;
Ότι λέγατε ψέματα!
Ψέματα, που προκαλούσαν πονοκέφαλο κι ένα μεγάλο, Γιατι; (Σπαραξικάρδιο "Γιατί" σαν κι εκείνο που ξεφώνισε κείνος ο ιερέας στη σειρά). Ψέματα, δίχως ιστορικό προηγούμενο, αλλά και δίχως τσίπα εκ μέρους σας.

   Κι επιπλέον, για κάποιον που δηλώνει πως έχει "περάσει" ένα χεράκι τις γυναίκες της μισής Αθήνας, μάλλον η σαπίλα της τηλεόρασης, η φτήνια, ο λαϊκισμός και η ισοπέδωση κάθε είδους αξίας, του είναι μάλλον οικεία παρά εχθρός. Θα έλεγα, αν μη τι άλλο, είστε γνήσιο τέκνο της.

  Να το λοιπόν γιατί δαιμονίζεστε σαν αντιλαμβάνεστε πως αυτός ο πονεμένος λαός ακόμα (κι όλως παραδόξως) αντέχει. Ακόμα ανακρατιέται. Σας ψυχανεμίζεται και αποστρέφει το ενδιαφέρον του από το ψέμα σας και την σήψη που εκπροσωπείτε, κι επιλέγει μιαν άλλη αισθητική από την οποία εσείς έχετε αποσκιρτησει ανεπιστρεπτί.

  Δεν είναι ο Παΐσιος το πρόβλημα σας, τελικά. Είναι ότι τόσα χρόνια, παρά τις πυρετώδεις και μεθοδικές προσπάθειες σας, δεν πετύχατε σχεδόν τίποτα.
Γιατί (και κακώς που δεν σας τα μάθανε αυτά στα "κρυφά σχολεια" που σπουδασατε) όσο δεν καταστρέφετε την μαγιά, τότε αδίκως τα βάζατε μ' ολάκερη τη ζύμη...

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ 16.2.2022

Όταν περνάτε έξω από ένα τέτοιο ''κάστρο'', κάντε μια προσευχή. Ακόμα κι αν είστε άθεοι.

 Παγκόσμια ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου

Είδα ενα καστρο.Το έλεγαν νοσοκομείο.

Είχε πολλα δωματια.Σε κάθε δωμάτιο υπήρχε ένας πολεμιστής.Τον έλεγαν παιδί με καρκίνο.
Το καθε παιδι φορουσε μια πανοπλια.Τη λενε διψα για ζωη.
Γυρω του ειχε ολακερο στρατο.Τους ελεγαν γιατρους, νοσηλευτες, γονεις.
Ηταν ορθιο το παιδι και στο χερι του κρατουσε σπαθι.Το ελεγαν στατω με oρους κυτταροστατικων.
Απο τα ματια του ξεπηδουσαν φλογες.Τις λενε ελπιδα, πιστη, δυναμη.
Το στομα του ουρλιαζε.Νομισαν οτι ηταν πονος.
Οχι.
Δεν πονανε οι πολεμιστες.Ουρλιαζε στον εχθρο.
Το παιδι πολλες φορες εκανε πισω.Εκανε πισω να παρει φορα.
Το παιδι ηταν ο Δαυιδ.Το παιδι νικησε τον Γολιαθ.
Ο Γολιαθ ειναι ο καρκινος.Ο καρκινος εφυγε ντροπιασμενος.
Γιατι δεν ηξερε με ποιον εμπλεξε.Κανενα παιδι δεν θελει να γινει αγγελος.
Το παιδι θελει να μεινει παιδι.
Οταν περνατε εξω απο ενα τετοιο καστρο, καντε μια προσευχη.
Ακομα κι αν ειστε αθεοι.Βοηθαει το παιδι.

Labros Liapis

Στον ένα ώμο τον Σταυρό και στον άλλο την αγάπη!

 Πόσο μου αρέσουν οι άνθρωποι που κρατούν στον ένα ώμο τον Σταυρό και στον άλλο την αγάπη! 

Κείνοι που πίνουν αδιάκοπα από το ποτήρι της πίκρας και όμως μιλούν πάντα με ωραία λόγια. 

Κείνοι που ζούνε σε ένα καμίνι πυρωμένο και όμως τραγουδούν για τον Θεό.

 Κείνοι που πονούν ίσως στην λάσπη και στις σκληρές πέτρες των δρόμων της ζωής,μα τα μάτια της ψυχής τους είναι στραμμένα στα υπερκόσμια οράματα και στον Θεό!

+ Κισσάμου και Σελίνου Ειρηναίος

πηγή

Γι' αὐτό δῶσε στόν ἄλλον πρῶτα ἕνα χαμόγελο

  Νὰ κάνετε τοὺς ἄλλους νὰ σᾶς καμαρώνουν, νὰ σᾶς ἀγαποῦν,νὰ χοροπηδοῦν ἀπὸ τὴ χαρά τους, ὅταν σᾶς συναντοῦν. 

   Διότι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στὴν ζωή τους, στὸ σπίτι τους, στὸ σῶμα τους καὶ στὴν ψυχὴ τους ἔχουν πόνο, ἀρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, καὶ ὁ καθένας κρύβει τὸν πόνο μέσα στὸ πουγγὶ του τὸ κρυφό, μέσα στὴν καρδιά του, στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ μὴν τὸ ξέρουν οἱ ἄλλοι.  Ἔτσι ἐγὼ δὲν ξέρω τί πόνο ἔχεις ἐσὺ καὶ ἐσὺ δὲν ξέρεις τί πόνο ἔχω ἐγώ. Μπορεῖ νὰ γελῶ καὶ νὰ φωνάζω, νὰ παίζω, ἀλλὰ κατὰ βάθος πονῶ, καὶ γελῶ καὶ φωνάζω, γιὰ νὰ σκεπάσω τὴν λύπη μου. Γι' αὐτὸ δῶσε στὸν ἄλλον πρῶτα ἕνα χαμόγελο.

 Γέρων Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης

Παγιδεύεται ο άνθρωπος από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του…

  Γνωρίζει ο Θεός αυτά τα οποία έχεις ανάγκη και φροντίζει για σένα. Ο Θεός σε έφερε εκεί που σε έφερε, ο Θεός σε φωτίζει, σε καθοδηγεί. Γιατί λοιπόν πέφτεις σε μέριμνα ακόμα και στα πνευματικά ζητήματα;
   Ενώ δηλαδή νομίζεις ότι τάχα ασχολείσαι με πνευματικά θέματα και έχεις πνευματικά ενδιαφέροντα και έχεις πνευματικά ερωτήματα και έχεις πνευματικές απορίες και θέλεις να σου εξηγούν και θέλεις να σου πουν και να μάθεις, τελικά περιπλέκεσαι, τελικά μπαίνεις σε μέριμνα και σε φροντίδα.
Εγώ θα έλεγα και περισσότερο και από αυτό. Δεν είναι απλώς ότι μπαίνει κανείς σε κάποιες φροντίδες, αλλά παγιδεύεται από τον ίδιο τον εαυτό του, από τον εγωισμό του.
 Ο άνθρωπος παιδεύεται συνέχεια από αυτήν την τάση που έχει, να θέλει να είναι κάτι. Και σε όποιο σκαλοπάτι κι αν βρεθεί πάλι εκεί ξαναγυρίζει.
Ας πούμε, πρόκοψε κανείς κάπως πνευματικά και επομένως έχει επικοινωνία με πνευματικούς ανθρώπους και ρωτάει κτλ. Αλλά και εκεί πάλι θέλει να πείσει τον εαυτό του και τους άλλους ότι κάτι είναι. Γι’ αυτό και ασχολείται τόσο πολύ και απασχολείται μ’ αυτά. Όχι από θείο ζήλο, αλλά από υπερηφάνεια.
Παγιδεύεται από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του, επειδή έμαθε τάχα πολλά, και το παίζει πλέον παράγων εκκλησιαστικός και αρχίζει να λέγει αδιακρίτως την άποψή του, να μιλά με θράσος, να πράττει αυτόβουλα και αλαζονικά. Παγιδεύεται μέσα στην φιλαυτία του και εκεί μέσα χάνει πλέον τον βαθύ νόημα των γνώσεων που έχει αποκομίσει από τους γέροντες που συζήτησε, τα βιβλία που διάβασε, τις απαντήσεις που έλαβε.
Όλα λοιπόν εκείνα τα πνευματικά ζητήματα που τον απασχολούσαν έχουν μπει πλέον στην άκρη και τώρα απλά τα χρησιμοποιεί για να δεσπόζει στο κέντρο η μέριμνα της ανάδειξης του «εγώ» του.

Από το βιβλίο: Αββάς Βαρσανούφιος -Ερμηνεία Πατερικών κειμένων- Πανόραμα Θεσσαλονίκης

πηγή

Στείλε Θεέ μου έναν «ιό» της ανθρωπιάς...

Έναν «ιό» της ανθρωπιάς

Θεέ μου τον πιο μεγάλο …

στείλε για να κολλήσουμε

ο ένας με τον άλλον …

Νικόλας Πετράκης

Άγνωστοι ηρωες της επαναστασης.Αθανάσιος Σαγιάς.Ο εκτελεστής του Νενεκου.

Το χωριό του είναι τα Ζουμπάτα.
Ένα ορεινό χωριό που πλέον δεν κατοικείται αλλά έμεινε γνωστό στην ιστορία ως το Σούλι της Πάτρας.
Από εκεί ξεκίνησε ο Αθανάσιος Σαγιάς ο οποίος πριν από την επανάσταση ήταν κλέφτης.
Όταν ξέσπασε η επανάσταση ο Σαγιάς βρέθηκε με ένα μικρό σώμα στρατιωτών (περίπου 20-30 άτομα) με το οποίο έλαβε μέρος σε πολλές μάχες.
Ο Σαγιάς έχασε έναν αδερφό του από το χέρι του Νενέκου ο οποίος όντας εξαιρετικά φιλόδοξος τον σκότωσε προκειμένου να γίνει πρωτοκαπετάνιος.
Ο Νενέκος υπαγόταν στρατιωτικά στον προεστό Θάνο Κανακάρη αλλά και στον μετέπειτα πρωθυπουργό της χώρας Βενιζέλο Ρούφο.
Μαζί με τον Νενέκο οπλαρχηγοί ήταν ο Σπανοκυριάκος και ο Σαγιάς.
Ο Νενέκος προκειμένου να γίνει ο πρωτοκαπετάνιος του Ρούφου, όπως λέγεται, τους δολοφόνησε και τους δυο.
Ο Νενεκος στην αρχή του αγώνα είχε πάρει μέρος σε πολλές μαχες στην επανάσταση με γενναιότητα.

   Τον Μάρτιο του 1822, εξεστράτευσε με εντολή της Επαρχίας Πατρών στην Δυτική Στερεά Ελλάδα με 70 άνδρες υπό τον στρατηγό Κανέλλο Δεληγιάννη.
Αρχικά χρησίμευσε ως οδηγός του σώματος του Γενναίου Κολοκοτρώνη, ενώ στην συνέχεια μετακινήθηκε στο Μακρυνόρος και ακολούθησε τον Ανδρέα Ίσκο.
Αναδείχθηκε σε έναν από τους γενναιότερους καπεταναίους της περιοχής του και έγινε γνωστός επίσης από την πολιορκία των Πατρών, ενώ εξεστράτευσε μαζί με τους Ανδρέα Ζαΐμη και Ανδρέα Λόντο κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου!

  Μετά την εμφάνιση του Ιμπραημ στον Μορια ο Νενεκος το 1827,που ήταν αρβανίτικης καταγωγής και είχε καλές σχέσης και με τους Λαλεους της Ηλείας,δεν άργησε να αλλάξει στρατόπεδο διαβλέποντας την τελική κυριαρχία των Τουρκοαιγυπτιων στην επανάσταση.

  Έσωσε τον Ιμπραήμ στο δάσος της Κανίσκας στο δρόμο προς Καλάβρυτα.
Αποτέλεσμα να γίνει ένας χρήσιμος «ηλίθιος» στα χέρια των Αιγυπτίων και η Υψηλή Πύλη τον επιβράβευσε με τον τίτλο-βαθμό του μπέη.
  Επιπλέον, ο Νενέκος μαζί με τους 2.000 Αρβανιτες άνδρες του, αποτελούσε κάτι σαν οπισθοφυλακή του Ιμπραήμ με τον οποίο πλέον πολεμούσαν μαζί τους επαναστατημένους Έλληνες, τους οποίους μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις κατάφερε να νικήσει. Χωρικοί αλλά και μικρότερης δυναμικής οπλαρχηγοί έτρεμαν τον Ιμπραήμ και φοβόντουσαν το Νενέκο, με αποτέλεσμα η επανάσταση στην ευρύτερη περιοχή της βορειοδυτικης Πελοποννήσου να πνέει τα λοίσθια.

 Ο Κολοκοτρώνης λοιπόν έμαθε για το συγκεκριμένο περιστατικό, εξοργίστηκε,

Γι’ αυτό στην πατρίδα μας κυριαρχεί ένας κομφορμιστικός αντικομφορμισμός.

 

Πολυπαραγοντικό φαινόμενο η βία σύμφωνα με τον κύριο Υπουργό Δικαιοσύνης. Άρα δύσκολο να επιλυθεί. Γι’ αυτό όμως η κυβέρνηση ελέγχει όλα τα υπουργεία, γι’ αυτό υπάρχουν και οι κοινές υπουργικές αποφάσεις.

   Θα μπορούσαμε να δώσουμε το δικαίωμα με συνοπτικές διαδικασίες να αποβάλλονται δια παντός από τα σχολεία βάνδαλοι και κακοποιά στοιχεία, όπως οι νεαροί που με καπνογόνο διέκοψαν το μάθημα σε σχολείο των Τρικάλων, στέλνοντας συμμαθητές τους στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα, οι οποίοι όμως τιμωρήθηκαν μόνο με δύο μέρες αποβολή.

  Η πρόταση δεν είναι δική μου αλλά έγκριτου δημοσιογράφου, ο οποίος όμως παρέλειψε να αναφέρει το τι θα συνέβαινε στον διευθυντή ή τη διευθύντρια του εν λόγω σχολείου αν επέβαλε την εσχάτη των σχολικών ποινών. Καθηγητές και διευθυντές έχουν διωχθεί για πολύ ελαφρύτερες ποινές που επέβαλαν σε βιαιοπραγούντες μαθητές. Η ατιμωρησία κάνει τον θρασύδειλο πιο δειλό και πιο θρασύ. Γι’ αυτό στην πατρίδα μας κυριαρχεί ένας κομφορμιστικός αντικομφορμισμός. Γεμίσαμε επαναστάτες χωρίς αιτία για πολλές αιτίες. Η ατιμωρησία είναι μία από αυτές. Η κυβέρνηση φοβάται να τα βάλει με ισχυρούς παράγοντες που υποθάλπουν τη βία, οι γονείς με τα παιδιά τους, οι καθηγητές με την mater Graeca. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό αλλά όχι το θεριό τον Γιάννη. Πόσοι και πόσοι συλληφθέντες ταραχοποιοί αφήνονται ελεύθεροι; Το να συλλαμβάνεις είναι άσκηση ματαιότητας.

  Το αποτέλεσμα θα είναι αργά ή γρήγορα οι πολίτες να ζητήσουν ακραίες ποινές ή να καταφύγουν στην αυτοδικία. Στη Σοβιετική Ένωση, μετά την Οκτωβριανή και

Ο τάφος του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη, πριν την ανακομιδή των λειψάνων του

Ο τάφος του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη, πριν την ανακομιδή των λειψάνων του.....

Θάφτηκε πίσω από τον ιερό ναό της Αναλήψεως, όπου λειτουργούσε επί τριάντα περίπου χρόνια με τα άμφιά του, τον σταυρό του και τα λειτουργικά του βιβλία που είχε από την Γεωργία....
Τα δύο κυπαρίσσια πλάι στον τάφο του λύγισαν να τον προσκυνήσουν, όπως είχε προείπει!

πηγή

...η ρίζα της αρρώστιας βρίσκεται στο επίπεδο του πνεύματος...

Ο κόσμος στις μέρες μας βυθίζεται διαρκώς βαθύτερα στην απόγνωση, που γίνεται ήδη ορατή στα γεγονότα του κόσμου (πολιτικά, κοινωνικά, πολεμικά).
Είναι αδύνατον να θεραπευτεί η ανθρωπότητα με πολιτικά μέτρα, γιατί η ρίζα της αρρώστιας βρίσκεται στο επίπεδο του πνεύματος...

Άγ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Η περίοδος του Τριωδίου είναι μία μικρογραφία της όλης πνευματικής ζωής του ανθρώπου.

Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου

  Η περίοδος του Τριωδίου είναι μία μικρογραφία της όλης πνευματικής ζωής του ανθρώπου. Το να παρακολουθεί κανείς τα νοήματα των ύμνων των ημερών είναι αρκετό, για να δει την πορεία του αγώνα που ο άνθρωπος έχει να κάνει μπροστά του, αρχίζοντας από τη βάση της πνευματικής ζωής μέχρι το τέλος, που είναι ο αγιασμός και η θέωση του ανθρώπου. Είναι μία πολύ πλούσια πνευματική περίοδος το Τριώδιο, που λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών του κάθε ανθρώπου πλέον, ζώντας μέσα στις ποικίλες υποχρεώσεις που έχει ο καθένας δεν είναι εύκολο απόλυτα να παρακολουθεί κανείς όλες τις πνευματικές ευκαιρίες που μας δίνει η περίοδος αυτή.

 Η πορεία του Τριωδίου χωρίζεται σε τρεις περιόδους. Η μία πριν την έναρξη των νηστειών, η άλλη είναι η περίοδος των αγίων νηστειών και μετά η Μεγάλη Εβδομάδα των Αγίων Παθών του Κυρίου και της Αναστάσεως. Η περίοδος πριν τη νηστεία είναι μία προπαρασκευαστική περίοδος, η οποία μας δείχνει πώς μπορούμε ν’ αγωνιστούμε και ποιος είναι ο πραγματικός τρόπος που μπορεί ο άνθρωπος να μπει μέσα σ’ αυτόν τον πνευματικό αγώνα. Η βάση όλης της εν Χριστώ ζωής δεν είναι τίποτα άλλο παρά το φρόνημα της μετάνοιας. Η μετάνοια γεννάται από την ταπείνωση.

(...) Ο Θεός λοιπόν, ο οποίος έγινε αληθινός άνθρωπος και είναι ο σεσαρκωμένος Θεός Λόγος, αποτελεί το πρότυπο καθενός από εμάς αλλά και το κέντρο της αγάπης μας. Εμείς καλούμαστε να έχουμε μία προσωπική σχέση μαζί Του και σ’ αυτή την πορεία ξαναφτιάχνουμε τον συντετριμμένο εαυτό μας, που αυτό έχει οπωσδήποτε ένα αποτέλεσμα: Να φτιαχτεί ξανά η εικόνα του Θεού που έσπασε ο διάβολος μέσα από την πτώση. Μέσα στην Εκκλησία μ’ όλη αυτή τη θεραπευτική αγωγή πρέπει να δούμε το γεγονός της θεραπείας μας, που είναι συγκεκριμένο και έχει συγκεκριμένους καρπούς
Καλό κι ευλογημένο Τριώδιο

(.facebook- Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού)

Πήγαινε νά τόν επισκεφτείς στη Σουρωτή,πες του ότι θες με πίστη και εκείνος που έχει μεγάλη παρρησία στο Θεό θα στο δώσει

agionmorfes

  Ήταν θυμάμαι Φθινόπωρο του 1994 όταν πήγα σέ ένα σπίτι στη δυτική Θεσσαλονίκη ασκώντας τό επάγγελμα μου...

 Ό άνθρωπος που θά ανανέωνε τό συμβόλαιο του ήταν πρώτος εξάδελφος του Αγίου Παϊσίου.

Στην αρχή δεν τό γνώριζα και καθήμενος στο σαλόνι του σπιτιού του περιμένοντας νά έρθει με τό κέρασμα αντίκρισα ότι όλος ο χώρος είχε τίς φωτογραφίες τού Αγίου....
-Μεγάλη μορφή ό Γέροντας τού λέω....
-Τόν γνώρισες;με ρωτάει...
-Δεν είχα τήν τιμή, δεν πρόλαβα, διότι λίγους μήνες πρίν είχε φύγει από την ζωή....
 -Ήταν πρώτος εξάδελφος μου αλλά δεν πειράζει,μπορείς και τώρα νά τόν γνωρίσεις είναι στο μοναστήρι τού Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην
Σουρωτή... Πήγαινε νά τόν επισκεφτείς, πες του ότι θες με πίστη και εκείνος που έχει μεγάλη παρρησία στο Θεό θα στο δώσει....(Φτάνει νά είναι ωφέλιμο για σένα).Και πες του να με συγχωρέσει και εμένα πού έχωλίγο καιρό νά πάω για νά δω τι κάνει..... δώσε χαιρετίσματα τόν αγαπώ πολύ πες του όταν πάς....
(Τί φυσικότητα νά σου μιλάει κάποιος για έναν Άγιο Άνθρωπο που ενώ έφυγε από την ζωή έμοιαζε σαν να ήταν εν ζωή κάπου μακριά...)

Θά σού πω και κάτι ακόμα πρίν φύγεις.....
Ο Γέροντας Παϊσιος όταν ήταν άρρωστος και θά έκανε εξετάσεις στο Θεαγένειο

Ο μεν τελώνης δικαιώθηκε,ο δε Φαρισαίος έμεινε στον κόσμο της αυτοψευδαισθήσεως του

 Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου

 Ο Κύριός μας, αδελφοί μου, σε κάποιους οι οποίοι περιφρονούσαν τους άλλους ότι είναι αμαρτωλοί, είπε αυτήν την υπέροχη σε πνευματικά νοήματα παραβολή του «Τελώνου και του Φαρισαίου» όπως ονομάζεται.

  Μια σπουδαία σε πνευματικό αγώνα και άσκηση περίοδος αρχίζει από σήμερα αγαπητοί αδελφοί. Αρχή Τριωδίου για την Εκκλησία μας αφού από σήμερα ένα Λειτουργικό υμνολογικό βιβλίο ανοίγει, το Τριώδιον, όπου άλλωστε έδωσε και στην περίοδο αυτή το όνομα του.
  Από σήμερα λοιπόν η Αγία μας Εκκλησία μας προετοιμάζει δηλαδή για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, όπου όλοι μας καλούμαστε να μπούμε σε ένα στάδιο αγώνος πνευματικού ώστε να αθληθούμε στις αρετές με την νηστεία, πνευματική και σαρκική, με μετάνοια και προσευχή ώστε να αποκαθάρουμε εαυτούς και ανεβαίνοντας την σκάλα των αρετών να φανούμε νικητές, «νικητάς τε αναφανήναι» όπως λέει η ευχή των στην Προηγιασμένη θεία Λειτουργία.

Χωρίς πνευματικό αγώνα πως είναι δυνατόν να γνωρίσουμε την πολυπόθητη Ανάσταση στην καρδιά μας την ημέρα του Πάσχα;

Ξεκινά λοιπόν σήμερα το Τριώδιον με το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα της σπουδαίας αυτής παραβολής που ακούσαμε και έχει σχέση με την μετάνοια σαν εσωτερικό γεγονός και όχι μια εξωτερική ομολογία που δεν έχει καμία σχέση με τον έσω άνθρωπο και ιδιαίτερα με την ψυχή του.

Όταν η ψυχή μας είναι αγιασμένη...τότε στέλνουμε σιωπηλά την αγάπη μας χωρίς να λέμε λόγια.

   Πολλές φορές αγανακτούμε και λέμε στον άλλο: «Δεν φοβάσαι τη δικαιοσύνη του Θεού, δεν φοβάσαι μη σε τιμωρήσει;». 

  Άλλη φορά πάλι λέμε: «Ο Θεός δεν μπορεί θα σε τιμωρήσει γι’ αυτό που έκανες» ή «Θεέ μου, μην κάνεις κακό σ’ αυτόν τον άνθρωπο γι’ αυτό που μου έκανε» ή «Να μην πάθει αυτό το πράγμα ο τάδε».
  Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, έχομε βαθιά μέσα μας την επιθυμία να τιμωρηθεί ο άλλος. Αντί, όμως να ομολογήσομε το θυμό μας για το σφάλμα του, παρουσιάζουμε με άλλον τρόπο την αγανάκτησή μας και, δήθεν, παρακαλούμε τον Θεό γι’ αυτόν. Έτσι, όμως, στην πραγματικότητα καταριόμαστε τον αδελφό.
Κι αν, αντί να προσευχόμαστε, λέμε, «να το βρεις απ’ τον Θεό, να σε πληρώσει ο Θεός για το κακό που μου έκανες», και τότε πάλι ευχόμαστε να τον τιμωρήσει ο Θεός. Ακόμη και όταν λέμε, «ας είναι βλέπει ο Θεός», η διάθεση της ψυχής μας ενεργεί κατά ένα μυστηριώδη τρόπο, επηρεάζει την ψυχή του συνανθρώπου μας και αυτός παθαίνει κακό.
  Καταλάβατε, λοιπόν πώς οι κακές μας σκέψεις, η κακή μας διάθεση επηρεάζουν τους άλλους; Γι’ αυτό πρέπει να βρούμε και τον τρόπο να καθαρίσομε το βάθος του εαυτού μας από κάθε κακία. Όταν η ψυχή μας είναι αγιασμένη, ακτινοβολεί το καλό. Στέλνομε τότε σιωπηλά την αγάπη μας χωρίς να λέμε λόγια.
Ο Χριστός ποτέ δεν θέλει το κακό. Αντίθετα παραγγέλλει: «Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς.

 Από το βιβλίο: «Βίος και Λόγοι του Γέροντος Πορφυρίου»

Το πρώτο ελληνικό βιβλίο που τυπώθηκε ποτέ!

Με την ευκαιρία της Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας η Βιβλιοθηκάριος της Γενναδείου παρουσιάζει ένα μνημείο της ελληνικής τυπογραφίας στη Gennadius Library.
Η εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο το 1455 και η έξοδος πολλών Ελλήνων λογίων στη Δύση μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453, αποτέλεσαν τη βάση πάνω στην οποία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε η ελληνική τυπογραφία. Από τις 40.000 εκδόσεις αρχετύπων εκδόσεων που κυκλοφόρησαν στη Δύση στον 15ο αιώνα, μόνο οι 70 είναι ελληνικές και τυπώθηκαν στην πλειοψηφία τους από δυτικοευρωπαίουςτυπογράφους στην Ιταλία. Σχεδόν όλα τα αρχέτυπα εξυπηρετούσαν τα εκπαιδευτικά προγράμματα σχολείων και ακαδημιών, στο πλαίσιο του ευρύτερου ανθρωπιστικού πνευματικού κινήματος.

  Έτσι, τα πρώτα ελληνικά έντυπα βιβλία είναι βιβλία γραμματικής. Η ελληνική γραμματική Ἐπιτομή τῶν ὀκτώ τοῦ λόγου μερῶν του Έλληνα λόγιου Κωνσταντίνου Λάσκαρι (1434-1501;) είναι το πρώτο χρονολογημένο ελληνικό βιβλίο. 

 Τυπώθηκε στο Μιλάνο το 1476 από τον Ιταλό Dionigi Paravicino με ελληνικά τυπογραφικά στοιχεία που δημιούργησε ο Κρητικός λόγιος και κωδικογράφος Δημήτριος Δαμίλας ή Μεδιολανεύς ή Κρης. 

 Το βιβλίο επιμελήθηκε και προλόγισε ο ίδιος ο Δαμιλάς. Το αντίτυπο της Γενναδείου Βιβλιοθήκης ανήκε στον Ιρλανδό συλλέκτη έργων τέχνης William Horatio Crawford και αγοράστηκε από τον Ιωάννη Γεννάδιο το 1891 από τον οίκο δημοπρασιών Bernard Quaritch. Για να τιμήσει ένα τόσο πολύτιμο απόκτημα, ο Γεννάδιος παρήγγειλε, όπως σημειώνει ο ίδιος «με δικά του σχέδια» μια πολυτελή βιβλιοδεσία από τον Morell στο Λονδίνο.

ΠΗΓΗ

Νίκος Καρούζος, «Άσμα μικρό»

Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.
Είχε συνάξει λίγα φύλλα
ένα κλαδί γεμάτο φως
είχε πονέσει.
Και τώρα χάθηκε…
Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος
αγγίζει νέους ουρανούς
η προσευχή του μάχη.
Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.

Νίκος Καρούζος, «Άσμα μικρό»

Συγχαρητήρια σ όλα τα παιδιά που μέσα στις απάνθρωπες για την ηλικία τους σχολικές συνθήκες ,κατάφεραν ό,τι καλύτερο μπόρεσε το καθένα τους

  Σήμερα δόθηκαν στα παιδιά οι βαθμοί(ηλεκτρονικά...από απόσταση...χωρίς περιθώριο διαμαρτυρίας,έκφρασης χαράς,ικανοποίησης κι όλα τα σχετικά " αναχρονιστικά" παιδαγωγικά ξεσπάσματα...)
  Αναρωτιέμαι τι ζούνε καθημερινά τα παιδιά αυτά και κατά πόσο οι βαθμοί αντιπροσωπεύουν κάτι μέσα στο όλο κλίμα φόβου που πλανάται παντού γύρω μας...
Τελικά,θέλουμε να τα στηρίξουμε;
Να τα επιβραβεύσουμε;
Να τα τιμωρήσουμε;
Να τα συνετίσουμε;
Να τα παραδειγματίσουμε με το δικό μας παράδειγμα;(προσωπικά ,παλεύω για το τελευταίο)

Συγχαρητήρια σ όλα τα παιδιά που μέσα στις απάνθρωπες για την ηλικία τους σχολικές συνθήκες ,κατάφεραν ό,τι καλύτερο μπόρεσε το καθένα τους

Από τη σελίδα μίας καθηγήτριας στο Facebook

Η κολυμβήθρα όπου βαπτίστηκε ο Άγιος Παΐσιος

   Ο Όσιος Αρσένιος βάπτισε τον γέροντα Παΐσιο, μικρό στα Φάρασα και απαίτησε από τους γονείς του να δοθεί το δικό του όνομα Αρσένιος και όχι το όνομα Χρήστος που ήταν του παππού του.

   Τότε είπε χαρακτηριστικά με προφητικό νόημα: «Εσείς καλά θέλετε να αφήσετε άνθρωπο στο πόδι του παππού, εγώ δεν θέλω να αφήσω καλόγηρο στο πόδι μου;»

 Με αφορμή την νέα τηλεοπτική σειρά «Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό» ας δούμε μια φωτογραφία με την πέτρινη κολυμβήθρα που βαπτίστηκε ο Γέροντας Άγιος Παϊσιος από τον Όσιο Αρσένιο. 

Την κολυμβήθρα είχαν οι Τούρκοι, νέοι κάτοικοι του χωριού. και μέσα εκεί άλεθαν στάρι, πρόσφατα βρέθηκε και με ενέργειες του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και του Συλλόγου Φαρασιωτών συντηρήθηκε και φυλάσσετα προκειμένου μελλοντικά να τοποθετηθεί σε Μουσείο του χωριού.

πηγή

Το μαρτύριο του Αγίου Χαραλάμπους δια χειρός Φώτη Κόντογλου

πηγή

Η ελευθερία του γκρεμού και η... Ελευθερία τ’ Ουρανού…

Έως πότε θα φιμώνουνε την ψυχούλα μας;....Έχει κι αυτή φωνή....Έχει κι αυτή δικαιώματα....Όχι μόνο το κορμί...
Πόσο άλλο χώρο θα καταλάβουν τα πάθη μας απ' την ζωή μας;
Ας αναρωτηθούμε ειλικρινά πότε η ύπαρξη μας νοιώθει πραγματικά ελεύθερη.
Δεν γνώρισα σε τούτον τον κόσμο πιο Ελεύθερη ύπαρξη απ' του Χριστού μας
και των Αγίων του Θεού.....
Ναι θα μου πεις άλλο αυτοί και άλλο εμείς.....Λάθος φίλε μου.....Ειδικά οι Άγιοι μας
περπάτησαν και βγήκαν στο Φως από τα ίδια σκοτεινά μονοπάτια.
Όπως και εσύ(και κάποια ήταν και πιο φρικτά κι απ΄ τα δικά σου).
Δεν ήταν εξωγήινοι, μήτε υπεράνθρωποι.
Μα δεν έπαψαν να παλεύουν να μην καταπιεί το σκοτάδι την ψυχή τους και το κατάφερναν με την Χάρη Του.
Αφήνοντας(να η ελευθερία) να μπει στην ζωή τους το Φως Του.....
Και να και το πιο υπέροχο της υπόθεσης...Δεν γέμισε μονάχα η ύπαρξη τους Φως
αλλά έγιναν και ίδιοι λυχνάρια σκορπώντας γύρω τους αυτή τη Χαρά.
Γιατί το Φως είναι και Χαρά...Απίστευτη Χαρά....
Δες το και μόνο σου...Κάτσε σ' ένα δωμάτιο και σβήσε το φως δεν σε πιάνει κάτι;
Το σκοτάδι σφίγγει την ύπαρξη μας η οποία έχει ‘’άλλες προδιαγραφές’’….
Φωτεινές… Ελεύθερες...Να ακούς λοιπόν κείνα που σου ψιθυρίζει η ψυχούλα σου…Κάτι ξέρει…
Και στους θελκτικούς (και πολλά υποσχόμενους) ψιθύρους των παθών να απαντάς:
Υπάρχει η ελευθερία του γκρεμού και η Ελευθερία του Ουρανού......

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Η ζήλεια μπορεί να προέρχεται ακόμη και από την αγάπη, όμως είναι ένα πολύ εγωϊστικό συναίσθημα

  Η ζήλεια μπορεί να προέρχεται ακόμη και από την αγάπη, όμως είναι ένα πολύ εγωϊστικό συναίσθημα. Ο άνθρωπος για να έχει πνευματική ζωή, να έχει το φως στη ζωή του, πρέπει να έχει τελεία επικοινωνία με το περιβάλλον του. Από τη στιγμή που δεν έχει αυτή την απλή, την φυσική, την άνετη εγκατάλειψη και παράδοση του εαυτού του στον άλλον, και επομένως την βίωση του άλλου ως οικείου μέλους, δεν μπορεί να έχει Θεόν. Γι’ αυτό σκοτίζεται η ψυχή, όταν κλονίζεται η σχέση της με τον Θεό. 

  Άλλη μορφή σχέσεώς μας με τούς ανθρώπους, η οποία διαταράσσει την ειρήνη και την ενότητα, είναι η ζήλεια με όλες τις έννοιες. 

 Ζηλεύω κάποιον από αγάπη, τον θεωρώ δικό μου και ενώνομαι αναπόσπαστα μαζί του. Η ένωση αυτή δεν είναι εν τω σώματι τού Χριστού, είναι μία υποβίβαση τού σώματος τού Χριστού σε ανθρώπινη σχέση. Είναι επίσης μία πλήρης μοιχική εσωτερική ενέργεια. Αν πάρουμε την ζήλεια με την έννοια ότι ζηλεύω αυτόν τον άνθρωπο και τον απωθώ, τότε η ζήλεια είναι έκφραση εσωτερικής αδυναμίας αλλά και ανώμαλης αγάπης. Δηλαδή τον αγαπώ κατά τρόπο εγωιστικό και αποκλειστικό, πιστεύω ότι έχω δικαιώματα στη ζωή του και ότι αυτός έχει υποχρεώσεις απέναντί μου, ότι πρέπει να μού δίνει λογαριασμό για το πού πηγαίνει και τι κάνει.

 

   Η ζήλεια λοιπόν είναι διαταραχή των σχέσεών μας λόγω περισσής εσωτερικής ψυχικής ενέργειας. Ζήλεια είναι κάθε στροφή προς τον άλλον, πού ξεκινάει από κάτι υπερβολικό, από έναν ζήλο, από μία ζέση, από μία βράση. Επομένως ζήλος μπορεί να είναι το ενδιαφέρον μου, η αγάπη μου, η φροντίδα μου να τον σώσω, να τον βοηθήσω να βγει από την αμαρτία, να γίνει παιδί τού Θεού. Αυτή η ζέσις είναι ένας αφύσικος εσωτερικός οργασμός, μία αφύσικη πνευματική συσσωμάτωση.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Είναι τόσο καλό να έχουμε κοινωνία με τον Θεό και τους ενοίκους των Ουρανών!

  Είναι μεγάλη η χαρά μου, που αξιώθηκα να φέρω στον νου και την καρδιά μου, καθώς και στα χείλη μου, το Όνομα του Θεού, το Όνομα της Θεοτόκου, τα ονόματα των Αγγέλων και των Αγίων, όταν προσεύχωμαι. 

  Το Όνομα του Θεού και το Όνομα της Υπεραγίας Μητρός Του, όταν τα μνημονεύουμε με όλη μας την καρδιά, αγιάζουν και στηρίζουν και παρηγορούν. Αλλά και οι Άγιοι, οι πρέσβεις μας ενώπιον του Θεού, προσεύχονται για μας, όταν τους το ζητήσουμε, και μας φωτίζουν με την αίγλη των Αρετών τους. Είναι τόσο καλό να έχουμε κοινωνία με τον Θεό και τους ενοίκους των Ουρανών!

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

πηγή

Οι άνθρωποι σε ακούν εάν όσα τους λες, συμφωνούν με το δικό τους το μυαλό...

«Οι άνθρωποι σε ακούν εάν όσα τους λες, συμφωνούν με το δικό τους το μυαλό· εάν όμως δεν συμφωνούν, δεν σε ακούν».
«Έρχονται εδώ διάφοροι, αλλά όλους δεν μπορώ να τους αναπαύσω.
Ήρθε μία φορά ένας καθηγητής Πανεπιστημίου και μου είπε ότι έχει πρόβλημα με την γυναίκα του. Του είπα... ''φταις εσύ, γιατί δεν την αγαπάς πραγματικά'', και έφυγε σκανδαλισμένος. Περίμενε να του δώσω δίκαιο».
«Κάποια γυναίκα μου έστειλε γράμμα. Πήγα να τ’ ανοίξω και βρωμούσε. Κατάλαβα ότι είχε πάει σε μάγους».

Οσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

ΑΝΑΜΟΝΗ- Μενέλαος Λουντέμης

Σε περιμένω. Μη ρωτάς.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει − κείνος
που δεν έχει τι να περιμένει
κι όμως περιμένει.

Σε περιμένω.
Γιατί αν πάψω να περιμένω,
είναι σα να πάψω να βλέπω,
σα να πάψω να ελπίζω −
να πάψω να ζω.

Αβάσταχτο είναι
πικρό είναι...
να σιμώνεις αργά στ’ ακρογιάλι
κι όμως να μην είσαι ναυαγός
ούτε και σωτήρας,
παρά μόνο ναυάγιο!

Σε περιμένω. Μη ρωτάς.
Μη ρωτάς τι περιμένει
ένας που χάθηκε στην έρημο.
Ένα δέντρο, λίγο νερό, ένα δρόμο.
Προπάντων ένα δρόμο περιμένει.
Κι ας μη βγάζει πουθενά.

Ψηλά τα χέρια. Κάτω τα μαχαίρια. Απόψε έγινε θαύμα του αγίου Χαραλάμπους!

  Θαύμα στον Κωνσταντίνο Λιβαδά, υπάλληλο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, όταν ήταν νέος. Να πώς το περιγράφει:
«Τον Ιανουάριο του 1931 νοσηλευόμουν στην Πολυκλινική Αθηνών με απόστημα στο ήπαρ. Επί τέσσερις εβδομάδες με βασάνιζε ο πυρετός. Είχαν νυχθημερόν 38-40 βαθμούς και πόνους φοβερούς. Αποφασίστηκε να γίνει εγχείριση.
Ήταν παραμονή του αγίου Χαραλάμπους, 9 Φεβρουαρίου του 1931. Το απόγευμα και ενώ βρισκόμουν λόγω του μεγάλου πυρετού σε λήθαργο και εξαντλητική κατάσταση, βλέπω να εισέρχεται στο δωμάτιό μου ένας ιερωμένος μεγαλοπρεπής με μακρυά γενειάδα. Πλησίασε εμένα και όχι τον απέναντί μου ασθενή που χαροπάλευε από περιτονίτιδα.
Μου θώπευσε το κεφάλι και μου είπε:
– Μη φοβάσαι… Αύριο θα είσαι τελείως καλά. Είσαι καλό παιδί.

"Θα ζήσεις άλλα πέντε χρόνια, Διονύσιε”, του είπε ο Άγιος Χαράλαμπος

 

Αυτά τα λουλουδάκια, οι μπλε καμπανούλες, άρεσαν πολύ στον π. Γεράσιμο. Από το μέρος που ο ίδιος μάς έδειξε, όπου αυτή την εποχή φυτρώνουν, του τα μαζέψαμε. Και αφού πλησιάζει η γιορτή του Αγίου Χαραλάμπους θα μοιραστούμε μαζί σας μιαν ιστορία που ο π. Γεράσιμος μάς έλεγε και σχετίζεται με τον Άγιο Χαράλαμπο :

  Ο Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου 1940-1942 υπηρετούσε ως ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Μηθύμνης και τον Αύγουστο του 1942 συνελήφθη από τους Γερμανούς κατακτητές με την κατηγορία ότι βοηθούσε και περιέθαλπε Βρετανούς στρατιώτες. Οι Γερμανοί τον βασάνισαν σκληρά και τον κατεδίκασαν σε δεκαετή ειρκτή. 

Σε πρώτη φάση τον έστειλαν στη Θεσσαλονίκη στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς» και στη συνέχεια βρέθηκε για τρία χρόνια στα γερμανικά στρατόπεδα Στόουν και Μπερνάου, όπου βασανίστηκε φρικτά και έφτασε πολλές φορές στα πρόθυρα του θανάτου. Με την παρέμβαση της Παναγίας σώθηκε.

 Μετά το τέλος του πολέμου συνέχισε τη διακονία του στη Μυτιλήνη, στη Ναύπακτο, στο Καρπενήσι και επίσης οργάνωσε στην Κύπρο την Ιερατική Σχολή «Απόστολος Βαρνάβας».

  Ο Διονύσιος εργάστηκε σκληρά και για το νόμο αναγνώρισης των Μετεώρων ως ιερού χώρου. Κάποια στιγμή ο Διονύσιος αρρώστησε με φοβερούς πόνους από την ανίατη ασθένειά του και δεν είχε τελειώσει το έργο του. Τότε ζήτησε να του πάνε την Αγία και πάντιμο Κάρα του Αγίου Χαραλάμπους που βρίσκεται στα Μετέωρα, εις το Μοναστήρι του Αγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Του εμφανίστηκε ο Άγιος Χαράλαμπος και συνομίλησαν.

 Ο Δεσπότης παρακάλεσε τον Άγιο να μεσολαβήσει στον Κύριο να πάρει παράταση ζωής για να ολοκληρώσει το έργο του.
“Θα ζήσεις άλλα πέντε χρόνια, Διονύσιε”, του είπε. Και πράγματι ανέκτησε τις δυνάμεις του, και διεκπεραίωνε τα καθήκοντά του, και πέρασαν τα πέντε χρόνια.
Στις αρχές του 1970, πάλι πόνοι και επιδείνωση της ασθένειάς του. Πάλι ο Μητροπολίτης Διονύσιος ζήτησε την κάρα του Αγίου Χαραλάμπους και πάλι εμφανίστηκε μπροστά του ο Άγιος. Του ζήτησε λίγη ακόμη παράταση ζωής.
“Όχι, Διονύσιε, δεν είπαμε πέντε χρόνια; Τώρα πρέπει να φύγεις”. 

Το έλεγε με ένα μειδίαμα ο π. Γεράσιμος αυτό το τελευταίο, προσθέτοντας: «Βλέπετε, αυτή ήταν η συμφωνία».

ΠΗΓΗ

Το θαύμα του Αγ.Χαραλάμπους και ο «Πανουκλογιάννης»

ΘΕΟΣ ΥΨΙΣΤΟΣ ΑΓΙΩ ΧΑΡΑΛΑΜΠΩ ΕΠΑΤΑΞΕΝ ΕΝΘΑΔΕ ΕΤΕΙ 1753 ΠΑΝΩΛΗΝ ΧΩΡΟΥΣΑΝ ΤΡΥΠΗ ΜΟΡΦΗ ΓΡΑΙΑΣ ΕΠΙΤΑΓΗ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΗΝ ΔΕ ΑΝΑΤΙΘΕΜΕΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΝΤΕΣ

Τα λόγια αυτά είναι χαραγμένα πάνω στη βάση του μαρμάρινου Σταυρού που συντροφεύει το εικονοστάσι του Αγίου Χαραλάμπους , πλάι στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος, στην είσοδο του καταπράσινου χωριού της Τρύπης Λακωνίας , εκεί που αρχίζει η περίφημη Λαγκάδα του Ταϋγέτου .

Η επιγραφή μνημονεύει ένα πραγματικό περιστατικό , το οποίο – ως παράδοση – έχει διασωθεί στην Τρύπη , στόμα με στόμα και από γενιά σε γενιά , κι έχει σχέση με τη φοβερή αρρώστια της πανώλης (πανούκλας) , η οποία υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος των ανθρώπων κατά τις παλιές εποχές , αφού δεν υπήρχε τρόπος να αντιμετωπιστεί , μεταδιδόταν εύκολα , δημιουργούσε μεγάλες επιδημίες και οδηγούσε στο θάνατο , μαζικά , χιλιάδες ανθρώπους [...]

Ο Λαός μας , σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση που μνημονεύει ως «ιατρούς» συγκεκριμένων ασθενειών διάφορους Αγίους της Εκκλησίας μας , έχει επιλέξει ως Άγιο-Προστάτη κατά της πανούκλας τον Άγιο Χαράλαμπο . 

Σύμφωνα με το Συναξάρι του ο Α. Χαράλαμπος , πριν από τον θάνατό του , σε ηλικία 112 ετών , αξιώθηκε από τον Θεό μιας τελευταίας χάρης και ζήτησε , προς χάριν των ανθρώπων , τα εξής :

«Σε όποιον τόπο βρεθεί τεμάχιο από το λείψανό μου και σ’ όποια χώρα γιορτάζουν το μαρτύριό μου, να μην γίνει εκεί ποτέ πείνα ούτε πανώλης που θα θανατώνει τους ανθρώπους πρόωρα ούτε πονηρός άνθρωπος που να βλάπτει τους καρπούς , αλλά να είναι σ’ αυτόν τον τόπον ειρήνη σταθερή , ψυχών σωτηρία και σωμάτων θεραπεία . Να είναι αφθονία σίτου , οίνου , ελαίου , τετραπόδων και άλλων χρησίμων πραγμάτων.»

Έκτοτε αναφέρονται , κατά τόπους , πολλά θαύματα του Α. Χαραλάμπους εναντίον της πανούκλας . Ένα απ’ αυτά συνέβη και στην Τρύπη κατά το έτος 1753 .

  Ήταν τότε που στη Λακεδαίμονα είχε ενσκήψει αυτή η φοβερή αρρώστια και φόβος και τρόμος είχε καταλάβει τους κατοίκους όχι μόνο του κάμπου αλλά κι εκείνων του Ταΰγετου και του Πάρνωνα . Κάποια στιγμή η πανούκλα χτύπησε ΚΑΙ στην Τρύπη : 

 ‘Ενας Τρυπιώτης ονόματι Γιάννης εμφάνισε τα φοβερά συμπτώματα της αρρώστιας . Έντρομοι οι συγχωριανοί του έσπευσαν να απομονώσουν τον συμπατριώτη τους σε μια σπηλιά του βράχου που βρίσκεται στην τοποθεσία «τα δυο ψηλά κοτρώνια» , κάτω από το δρόμο που έρχεται μέχρι και σήμερα από τη Σπάρτη στην Τρύπη .