Ιερέας Ιωάννης Ορεϊλίδης (1865-1930) από την Λίτσασα του Πόντου

Ο ιερέας Ιωάννης Ορεϊλίδης (1865-1930) από την Λίτσασα του Πόντου που βρίσκεται 15χλμ από την Νικόπολη. Ιερουργούσε στον ναό του χωριού που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο.

Ήταν φιλόξενος, ελεήμων και με κίνδυνο της ζωής του έσωσε πολλούς Έλληνες από τα χέρια των Τούρκων. Το 1924 ήρθε με την οικογένειά του, από τον Πόντο στην Θράκη, στον νομό Ροδόπης και στο χωριό Κασσιτερά του Δήμου Μαρωνείας Σαπών. Μαζί του έφερε ιερά κειμήλια και το τέμπλο του ιερού ναού Αγίου Γεωργίου Λίτσασας το οποίο βρίσκεται σήμερα στον ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στις Σάπες Ροδόπης. Υπηρέτησε στην Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου που βρίσκεται στο κέντρο των Κασσιτερών, μέχρι την κοίμησή του το 1930.

Στην είσοδο του Καθολικού της Μονής βρίσκεται ο τάφος του.

Κατά την διάρκεια αναστηλωτικών εργασιών, ανοίχτηκε ο τάφος του όπου βρέθηκαν αναλλοίωτα, το δεξί του χέρι με το Ευαγγέλιο το οποίο κρατούσε και το πετραχήλι του. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει και την Αγιότητα του ιερέα.

πηγή

Είδα τη μητέρα σου να βρίσκεται στο μοναστήρι τῆς Σίψας μέσα σε φῶς!”

  «Ονομάζομαι Βασιλείου Μαρία καί εἶμαι ἀπό τά Τρίκαλα. 

 Το 1977 ἡ μητέρα μου νοσηλευόταν στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, λόγῳ νεφρικῆς ἀνεπάρκειας. Παρόλο πού ἔπαιρνε πολλά υγρά, δέν ἔβγαζε καθόλου ούρα. Στόν ἴδιο θάλαμο με ἐμᾶς νοσηλευόταν και μία κοπέλα από τη Δράμα. 

 Ένα βράδυ μᾶς εἶπαν οι γιατροί ὅτι ἡ μητέρα μας τελειώνει. Γύρω στις τρεῖς τό πρωί ἡ κοπέλα αὐτή ἔκανε παράκληση στον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη. Μόλις τελείωσε, μέ φώναξε καί μοῦ εἶπε:

 "Μαρία, μή φοβᾶσαι. Ἡ μητέρα σου δέν θά πεθάνει. Είδα τη μητέρα σου να βρίσκεται στο μοναστήρι τῆς Σίψας μέσα σε φῶς!”.

 Ἄνοιξα κι εγώ τότε τά μάτια μου, γιατί εἶχα ἀποκάμει ἀπό τήν ἐξάντληση καί τήν ταλαιπωρία τόσων ἡμερῶν, καί τί νά δῶ! Ὁ καθετήρας ἦταν γεμάτος οὖρα. Αμέσως φώναξα τόν ἐφημερεύοντα ιατρό καί κοίταζε κι αὐτός τά οὔρα μέ τίς νοσοκόμες κι ἀποροῦσε.

 “Μά πῶς ἔγινε αὐτό;" διερωτάτο. “Ἀφοῦ τά νεφρά της ἦταν κατάστεγνα. Τώρα ὅμως ἔγιναν σαν μικροῦ παιδιοῦ”. 

Ξεχείλισε τότε ἡ ψυχή μου ἀπό βαθειά ευγνωμοσύνη στόν Ἅγιο καί τόν εὐχαρίστησα μέσα ἀπό τήν καρδιά μου. Μου χάρισε τή μη τέρα μου, ἡ ὁποία δέν ξαναενοχλήθηκε ἀπό τά νεφρά, ἀλλά ἀπεβίωσε αργότερα ἀπό ἄλλη ἀσθένεια».

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Άνθρωπος στην φύση, Άγγελος στον βίο

Κασσίας Μοναχῆς
Ἡσαΐου νῦν τοῦ Προφήτου ἡ φωνή, σήμερον ἐν τῇ τοῦ μείζονος Προφητῶν κυήσει Ἰωάννου πεπλήρωται. Ἰδοὺ γὰρ φησιν ἀποστελῶ τὸν Ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου. Οὗτος οὖν ὁ τοῦ ἐπουρανίου Βασιλέως στρατιώτης προδραμών, ὡς ἀληθῶς εὐθείας ἐποίει, τὰς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἄνθρωπος μέν τῇ φύσει, Ἄγγελος δὲ τὸν βίον ὑπάρχων· ἁγνείαν γὰρ παντελῆ, καὶ σωφροσύνην ἀσπασάμενος, εἶχε μὲν τὸ κατὰ φύσιν, ἔφυγε δὲ τὸ παρὰ φύσιν, ὑπὲρ φύσιν ἀγωνισάμενος· Αὐτὸν ἅπαντες πιστοί, ἐν ἀρεταῖς μιμούμενοι, πρεσβεύειν ὑπὲρ ἡμῶν δυσωπήσωμεν, εἰς τὸ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 Το παραπάνω κείμενο της Κασσίας μοναχής από την ακολουθία των γενεθλίων του τιμίου Προδρόμου στο δοξαστικό των αποστίχων. 

Μα τι εκπληκτικό κείμενο. Μας μιλάει για την εκπλήρωση των λόγων του προφήτου Ησαΐα στην γέννηση, στο πρόσωπο του Αγίου Ιωάννου. 

 Πόσο σπουδαία προσωπικότητα ώστε Ο Θεός να μιλήσει, δια στόματος των προφητών, για την ζωή και την δράση του. Οι προφήτες μιλούσαν πάντοτε για πρόσωπα και γεγονότα που θα οδηγήσουν στην Σωτηρία του ανθρώπου. Ναι αυτό ήταν ο Τίμιος Πρόδρομος, μια αιτία Σωτηρίας όλων μας.

 Τα λόγια του κεραυνός κατά της αμαρτίας. 

Η ζωή του κατατρόπωση και συντριβή της ψεύτικης και υλικής ζωής που ζούμε. Είναι απεσταλμένος Άγγελος, πριν την έλευση Του Μεσσία Χριστού. 

Ήρθε να κατασκευάσει τον δρόμο Του. 

Πώς είναι να κατασκευάζεις τον δρόμο του Θεού; αλήθεια πώς είναι η ζωή του ανθρώπου, η ζωή μας, σαν ευαρέστηση του Θεού; η ζωή μας να ευχαριστεί τον Θεό! Αυτό είναι μεγαλείο. 

Να αναπαύετε ο Θεός στη ζωή μας. Η ζωή μας να προσφέρει χαρά στην Αγία Τριάδα. Να πραγματώνεται το θέλημα Του Θεού στην ζωή μας. Παρ' ότι είναι άνθρωπος, ανατρέπει τα πάντα και λειτουργεί ως καλός στρατιώτης. Ως στρατιώτης που βρίσκεται μπροστά από τον Βασιλέα και αποκρούει το κακό, την αμαρτία και ζει. Άνθρωπος στην φύση, Άγγελος στον βίο. Παρόλο που είναι άνθρωπος, σαν εμάς, ζει σαν Άγγελος. Νίκησε κάθε τι φθαρτό και ανθρώπινο. Παντελή αγνεία, τέλεια καθαρότητα. Πώς το πέτυχε; με ολοκληρωτικό δόσιμο Στον Δημιουργό Του. Εμείς...φοβόμαστε να το κάνουμε. Είμαστε λίγο με Τον Θεό, λίγο με τον κόσμο

«Γεράσιμος Φωκάς, ένας Ουρανοθρόνιστος Επίσκοπος»

Ομιλία του Γεώργιου Κακή Κωνσταντινάτου από το βιβλίο του κ. Διονύση Κ. Κουγιανού «Παρουσιάσεις» που αποτελεί επιτομή των ομιλιών για τις παρουσιάσεις του βιβλίου του

«Γεράσιμος Φωκάς, ένας Ουρανοθρόνιστος Επίσκοπος»

  Αν γνώριζες τον π. Γεράσιμο μπορεί και να ήθελε η ψυχή σου να κάνει μπροστά του την καλύτερη παράσταση, σαν εκείνο τον Πέτρο τον Κλόουν, που μια μέρα στο μοναστήρι όπου βρισκόταν πήγε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και άρχισε να κάνει ό,τι ήξερε να κάνει καλύτερα, τούμπες, κατακόρυφα, ισορροπίες.Τον είδε ο ηγούμενος και αναστατώθηκε. Τα πέρασε για μεγάλη ασέβεια κι ήταν έτοιμος να του βάλει τις φωνές, όταν φάνηκε η Παναγία εκεί, από τη μεγάλη εικόνα ν’ απλώνει το χέρι της, να σκύβει και με την άκρη του μανδύα της να σκουπίζει τον ιδρώτα από το πρόσωπό του.
  Αυτά τα ακροβατικά της ψυχής εμπνέει ο π. Γεράσιμος να κάνουν πολλοί άνθρωποι που τον έχουν γνωρίσει. Και αυτά τα ακροβατικά, πέρα από δύσκολες ασκήσεις του σώματος, είναι κυρίως της ψυχής γυμνάσματα που αφήνουν αποτύπωμα, ένα βιβλίο, ένα δοκίμιο, μια πραγματεία, ένα ποίημα...
Αν σε κάποιους, όπως στον ηγούμενο, δεν αρέσουν, μπορεί όμως να αρέσουν στην Παναγία, κι αν από τον κόπο, την συγκίνηση, την προσπάθεια φανούν σταγόνες ιδρώτα στο πρόσωπο, η Κυρά η Παναγιά μας μπορεί με την άκρη του μανδύα της να τον σκουπίσει.
Αυτά τα ακροβατικά της ψυχής που ο π. Γεράσιμος εμπνέει, τα καλοδέχεται η σελίδα μας.

   Δι’ευχών της Παναγίας Μητέρας μας και Μητέρας ολοκλήρου του Ανθρωπίνου Γένους, την οποία επικαλούμεθα για την συγκεκριμένη περίπτωση με την μορφή της ως Παναγίας Σισσιώτισσας, διότι μέσα στον ναό της έλαβε χώρα το περιστατικό για το οποίο θα μιλήσουμε πιο κάτω.

Σου έκλεβε την ψυχή ο Πατέρας Γεράσιμος Φωκάς –του την έδινες ο ίδιος-
και την πήγαινε στον Θεό· διότι και άλλοι προσπαθούν να κλέψουν τις ψυχές μας..., τις ψήφους μας..., τις ζωές μας..., για να τις πάνε στην απώλεια.
Όλα αυτά που λέμε για τον Πατέρα Γεράσιμο Φωκά,το φανερό και το κρυφό του έργο, το πόσο στάθηκε στον ανθρώπινο πόνο, σε πόσο πλήθος ανθρώπων, πόσο τους στάθηκε και ευεργέτησε τους εχθρούς του, πόσο μεγάλη είναι η φήμη του στους Κεφαλλωνίτες της Υφηλίου,πόσο μεγάλη είναι η φήμη του μέσα σ’ολόκληρο τον Ελληνισμό κ την Παγκόσμια Ορθοδοξία, όλα αυτά είναι το αποτέλεσμα!
Τι υπάρχει όμως από πίσω; Ποιό είναι το αίτιο;

Τοιχογραφίες .... Άγιος Ιωάννη Πρόδρομος

Άγιος Δημήτριος, Πούρκο, Κύθηρα. Τέλη 13ου αι.

Άγιος Νικόλαος Ελαιών, Σέρρες. Τέλη 12ου- πρώτο τέταρτο 13ου αιώνα άι.

Άγιος Γεώργιος Διασορίτης, Νάξος. 11ος άι.

πηγή

ΤΟ ΤΡΥΓΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

  Το τρυγώνι είναι το πτηνό που μηνύει την έλευση της Άνοιξης. Αγαπάει την ερημιά και είναι μονογαμικό, αν χάσει το ταίρι του δεν ζευγαρώνει ξανά. 

 Στην υμνολογία της εορτής του Γενεθλίου του Ιωάννη Προδρόμου και Βαπτιστή του Χριστού αναφέρεται ο Ιωάννης ως «τρυγών η φιλέρημος» «το έαρ φέρουσα».

 Αυτή η όμορφη εικόνα από την φύση ενέπνευσε τον μεγάλο ζωγράφο Άγγελο από την Κωνσταντινούπολη που δραστηριοποιήθηκε στην Κρήτη του 15ου αιώνα να προσθέσει ένα όμορφο τρυγωνάκι που ραμφίζει ένα κλαδί δένδρου, σύμβολο της βιοτής του Ιωάννη στην έρημο, της προφητικής αναγγελίας για την άνοιξη που έφερε ο Χριστός, αλλά και την αγαπητικής σχέσης του με το θείο. 

 Το μικρό πουλάκι αποδόθηκε εντελώς φυσιοκρατικά, δείγμα των δυτικών επιρροών στο έργο του Άγγελου, όπως διαπιστώνει η αρχαιολόγος κα Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου. Η μεγάλων διαστάσεων εικόνα (122,3 x 97,4) βρίσκεται σήμερα στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ'ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Τα δύο αφεντικά

  «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν», λέει ὁ Χριστός. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ δουλεύει σὲ δυὸ ἀφέντες. Ἀναπόφευκτα, θὰ μισήσει τὸν ἕνα καὶ θὰ ἀγαπήσει τὸν ἄλλο, ἢ θὰ προσκολληθεῖ πίσω ἀπὸ τὸν ἕνα καὶ θὰ καταφρονήσει τὸν ἄλλο. Συγκεκριμένα ὁ Χριστὸς ἀναφέρεται στὸν Θεὸ καὶ στὸν μαμωνᾶ, δηλαδὴ τὰ φθαρτὰ ἀγαθά, τὸν πλοῦτο, ἰδιαίτερα σὲ αὐτὸν ποὺ προέρχεται ἀπὸ ἀδικία καὶ ἁρπαγή. Ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ καταλάβει ὁ ἄνθρωπος, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπηρετεῖ σωστὰ καὶ μὲ συνέπεια καὶ τὰ δυὸ αὐτὰ ἀφεντικά (Κυριακὴ Γ΄ Ματθαίου).

   Ὁ μαμωνᾶς καὶ δὴ τῆς ἀδικίας (Λουκ. 16, 9-11) ὑποκρύπτει πίσω του τὴν παρουσία τοῦ σατανᾶ. Αὐτὸς εἶναι τὸ δεύτερο ἀφεντικὸ ποὺ καταδυναστεύει τυραννικά, ὄχι μόνο μὲ τὸ χρῆμα καὶ τὴ φιλαργυρία, ἀλλὰ καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους τρόπους τὸν ἄνθρωπο. Ἀκόμα καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ θέλει νὰ ἔχει Κύριό του τὸν Θεό, μπαίνει πολὺ εὔκολα καὶ στὴν ὑπηρεσία τοῦ δεύτερου αὐτοῦ ἀφεντικοῦ, τοῦ διαβόλου! Καὶ προσπαθεῖ νὰ ἰσορροπήσει πλέοντας μὲ τὰ δυὸ πόδια σὲ δυὸ βάρκες. Ξεγελάει ἔτσι τὸν ἑαυτό του, πιστεύοντας ὅτι εἶναι ἀρκετὰ ἔξυπνος γιὰ νὰ πετύχει μὲ ἕνα σμπάρο δυὸ τρυγόνια. Συμβαίνει ὅμως αὐτό; Ἀσφαλῶς ὄχι!

  Φαινόμενο τέτοιας διπλο-υπηρεσίας, πολὺ τῆς μόδας στὴν ἐποχή μας, εἶναι ἡ ταυτόχρονη χρήση τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς μπλὲ μαγικῆς χάντρας (ματάκι). Κυκλοφοροῦν

Κυριακή Γ’ Ματθαίου-«Κατά καιρόν υπέρ ασεβών απέθανε».

Επί του Αποστολικού αναγνώσματος (Ρωμαίους, 5 1-10)

«ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών, Χριστός υπέρ ημών απέθανεν»

Αγαπητοί μου αδελφοί, δεν είναι δυνατόν ο Χριστιανός να αποτιμήσει και να καταλάβει την αγάπη και την προσφορά για την σωτηρία μας, στην απόλυτη έννοια της, από το πρόσωπο του Χριστού μας.

 Ο Απ. Παύλος σήμερα ακριβώς γι’ αυτήν την προσφορά, μάς αναφέρει: «έτι Χριστός όντων ημών υπέρ ημών ασθενών κατά καιρών υπέρ ασεβών απέθανε». Παρ’ όλο ότι είμαστε αδύναμοι να κάνουμε το καλό, πέθανε για μας τους ασεβείς ανθρώπους, μας λέγει. Ο άνθρωπος, εξ αιτίας της αμαρτωλής συμπεριφοράς του, έφυγε από τον Θεό και οδηγήθηκε σε τρομερές περιπέτειες. Έχασε το αρχαίον κάλλος, αμαυρώθηκε η εικόνα του, έχασε την αιωνιότητα και κέρδισε τον θάνατο. Πορεύθηκε χωρίς ελπίδα στην ιστορική του πορεία. Οι σχέσεις με τον Θεό διεκόπησαν.

 Όμως η αγάπη του Θεού Πατέρα διετηρήθη αμειώτως. Η μεσολάβηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού έρχεται να αποκαταστήσει αυτήν την σχέση «δι’ ου και την προσαγωγήν τη πίστει εις την χάριν ταύτην εν η εστήκαμεν». 

 Αυτός δηλαδή μάς οδήγησε με την πίστη στον χώρο αυτής της χάρης του Θεού. Αυτός μάς έδωσε την ελπίδα, ώστε να πορευθούμε με δύναμη και υπομονή στις όποιες δοκιμασίες της ζωής, δοκιμασίες που έχουν σχέση με την πίστη και την ομολογία μας έναντι του κόσμου. Οι δοκιμασίες επίσης που έρχονται στην ζωή μας και μάς οδηγούν πολλές φορές στην απελπισία και την απογοήτευση, μας λυγίζουν και αποκάνουμε.

Πάνω από τον “άνθρωπο της τεχνολογίας” δεν υπάρχει τίποτα!..

Αυτός ο πολιτισμός, αφού μας αφαίρεσε τα ρούχα μας, χώρισε τις οικογένειές μας, πήρε το φαγητό από το στόμα μας, τώρα προσπαθεί να αδειάσει την ψυχή.
Η τεχνολογική πρόοδος, ως τεχνολογία, δεν έχει τίποτα κακό• αλλά η λανθασμένη χρήση της προκαλεί μεγάλη ζημιά.
Η μεγαλύτερη ζημιά είναι ότι απομακρύνει τον Θεό από τον κόσμο, από την κοινωνία.
Τι ανάγκη έχει πια τον Θεό ο σύγχρονος άνθρωπος, αν έχει στη διάθεσή του την τεχνολογία;
Αυτή η τεχνολογία δίνει στον άνθρωπο τέτοια αυτοπεποίθηση, ώστε νομίζει ότι αυτός είναι “το άλφα και το ωμέγα”, ότι μπορεί να επικοινωνεί και με το φεγγάρι και με τον ήλιο, δεν έχει ανάγκη πια τον Θεό.
Πάνω από τον “άνθρωπο της τεχνολογίας” δεν υπάρχει τίποτα!..

π. Ιουστίνου Πίρβου +

πηγή

Τα πάθη δεν αφήνουν τον εργάτη τους να δεί την αλήθεια.

Μερικοί λένε πως η ζωή μας είναι αρκετά σύντομη.
Νομίζουμε, όμως, πως από μόνοι μας συντομεύουμε το χρόνο της ζωής μας από την κατάχρηση, την παράχρηση και την ηθοφθορία.
Αν τη ζωή τη χρησιμοποιήσουμε με σεβασμό, περίσκεψη και φειδώ, είναι σίγουρα αρκετά μεγάλη.
Ο άνθρωπος, γενικά, δεν εκτιμά τον χρόνο, τον αφήνει να κυλά ανεκμετάλλευτα, τον σπαταλά εύκολα, δεν τον αξιοποιεί, δεν τον χρησιμοποιεί χρήσιμα.

Οι άνθρωποι ζούν συχνά ως επιγείως αθάνατοι.
Δεν εξαγοράζουν τον καιρό, παρά το ότι οι ημέρες είναι αρκετά πονηρές.
Ο χρόνος μακραίνει, όσο ο άνθρωπος αυξάνεται πνευματικά, όσο πλησιάζει το βάθος και την ιερότητα του νοήματος της ζωής.
Μερικοί γέρασαν χωρίς να ζήσουν όντας γέροι και νέοι γέρασαν προτού να μεγαλώσουν.Φοβούνται τον θάνατο, παρότι δε γνωρίζουν να ζήσουν.
Χάνουν τη ζωή μέσα από τα χέρια τους, δίχως να τη ζήσουν.
Δεν ξέρουν, ούτε τι είναι ζωή ούτε τι είναι θάνατος ούτε ποιο είναι το ουσιαστικό νόημα της ζωής του ανθρώπου.

Τον θάνατο πιο πολύ τον φοβούνται, όσοι ελέγχονται από τη συνείδησή τους, όσοι

Ελέησε εσύ τον αδερφό σου να ελεήσει και ο Θεός εσένα.

Μας είπε ο Χριστός: «ἐν ὧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν». Με το μέτρο που μετράς τον άλλο άνθρωπο, θα μετρήσει ο Θεός και εσένα.
Εάν εσύ είσαι επιεικής προς τον άλλο,ο Θεός θα είναι επιεικής σε σένα.

Αν εσύ είσαι ελεήμων με τον άλλον,ο Θεός θα είναι ελεήμων με σένα.

Αν είσαι άτεγκτος με τον άλλο,θα είναι και ο Θεός άτεγκτος με σένα.
Οπότε διάλεξε.

Γι' αυτό είπαν οι Πατέρες ότι η σωτηρία μας εξαρτάται από τον αδελφό μας, δεν εξαρτάται από κανέναν άλλο.
Είδες τον αδελφό σου, είδες Κύριον τον Θεό σου.

Είδες τον αδελφό σου, είδες τον ίδιο τον Θεό σου! 

Γι' αυτό πρέπει να ανακαλύψουμε ότι όταν ελεούμε τον άλλον άνθρωπο δεν είναι τον άλλο που ελεούμε, είναι τον εαυτό μας που ελεούμε και δεν το καταλαβαίνουμε.
Τον εαυτό μας ελεούμε. Ο άλλος, δεν έχει σημασία τι είναι ο άλλος...
Σημασία είναι ότι στέκει ενώπιόν μου.
Ελέησε εσύ τον αδερφό σου να ελεήσει και ο Θεός εσένα.

π.Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού 

https://youtu.be/uQxeoFin9yg

ΠΗΓΗ

«Θέλουν και οι άλλοι, Πατερ, να εξομολογηθούν, ζητήσαμε πνευματικό στη φυλακή και δεν μας έφεραν».

  Μια φορά ο Αγιος Βησσαριωνας ο Αγαθωνιτης ταξιδευε για την Χαλκίδα. Το λεωφορείο που τον μετέφερε σταμάτησε για αρκετή ώρα στη διασταύρωση προς Θηβα. Εκεί έφτασε μια αστυνομική κλούβα, από την οποία οι αστυνομικοί κατέβασαν τρει κρατούμενους, τον οποίων τα χέρια ήταν δεμένα με χειροπέδες.
Ένας αστυνομικός ανέβηκε στο λεωφορείο από την πίσω πόρτα και παρακάλεσε τους επιβατες των πίσω θέσεων να πάνε μπροστά. Ήθελε στις πίσω θέσεις να βάλει τους κρατούμενους, για να τους ελέγχει καλύτερα. Όλοι σηκώθηκαν στις μπροστινές θέσεις εκτός από έναν, τον πατέρα Βησσαριωνα, ο οποίος παρέμεινε στη θεση του.
«Σήκω και ‘σύ παπούλη, δεν άκουσες τι είπα;» του είπε ο αστυνομικός.
«Εγώ παιδί μου θέλω να καθίσω εδώ, δεν θέλω να σηκωθώ».
«Μα Πατερ μου, πρέπει να σηκωθείς. Υπαρχει λόγος».
«Σε παρακαλώ παιδί μου, μην με ταλαιπωρείς».

  Ο αστυνομικός σεβάστηκε τα γεράματα του και δεν επέμεινε άλλο. Ανέβασε τους κρατούμενους στο λεωφορείο και ένας από αυτούς κάθησε δίπλα στον Γεροντα
Ειδε ο Γέροντας τις χειροπέδες και ερώτησε τον κρατούμενο:

 «Τι είναι αυτά που έχεις στα χέρια σου παιδί μου; Τι κάνατε; Γιατί σας έχουν δεμένους;».
«Σκοτώσαμε έναν άνθρωπο, πατερ, και μας πηγαίνουν στις φυλακές της Χαλκίδας», είπε με λυγμούς ο κρατούμενος.

Αγόρια στο ντους, η "συνέχεια" του ;

  Μια ερώτηση προς όλους αυτούς τους "μορφωμένους επιστήμονες" που υποστήριζαν την επικίνδυνη προβολή της ταινίας σε παιδάκια του Δημοτικού:
Είναι αλήθεια πως ο σεναριογράφος της ταινίας "Αγόρια στο ντους" στην επόμενη ταινία όπου πρόσφερε τις υπηρεσίες του, από άλλη θέση συντελεστή, ήταν μία ταινία πορνό με πολύ άγριες σκηνές και με υπόθεση ένα μικρό κοριτσάκι από την Σουηδία όπου το όνειρο της όταν γίνει 18 είναι να πάει στην Αμερική για να γίνει πορνοστάρ!;

  Και το οποίο τελικά το κάνει πραγματικότητα με αποτέλεσμα να μπλέξει με τον υπόκοσμο της βιομηχανίας ενηλίκων όπου συνεχώς την χτυπάνε, την βιάζουν, την εκμεταλλεύονται και την ταπεινώνουν μαζί με άλλες νέες γυναίκες;;;

Πείτε μου απλά ότι είναι ψέμα... πείτε αν μπορείτε πως απλά δεν ισχύει...
Η φωτογραφία είναι από την εν λόγω ταινία στην οποία και σε αυτήν δώσατε τα βραβεία σας, ειλικρινά αυτός είναι ο πολιτισμός και οι αξίες σας,ΝΈΑσε αυτούς δώσατε βραβεία ;;;
Ειλικρινά σε τι επικίνδυνα μονοπάτια μπλέκεται τα παιδιά μας ;;;

πηγή

«Γιά νά φύγουν, κ. Κώστα, πρέπει νά ἐξομολογηθεῖς».

Κάποια μέρα ἔρχεται στὸ Νοσοκομεῖο, ποὺ ὑπηρετοῦσα ὡς νοσοκομειακὸς ἱε­ρέ­ας, ἕνας γνωστός μου καὶ μοῦ λέει: 

«Πάτερ, στὸν τάδε θάλαμο νοσηλεύεται ὁ θεῖος μου ὁ Κώστας. Θὰ ἤθελα νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖτε, μὴ τυχὸν καὶ τὸν καταφέρετε νὰ ἐξομολογηθεῖ καί νὰ κοινωνήσει. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ σᾶς πῶ καὶ τοῦτο· Ὁ θεῖος μου εἶ­ναι καλὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ δὲν εἶχε καλὲς σχέσεις μὲ τὴν ἐκκλησία καὶ τοὺς ἱερεῖς, δὲν ἐκκλησιαζότανε, δὲν ἔχει ἐξ­ομολογηθεῖ οὔτε καὶ ἔχει κοινωνήσει ποτέ, ὅμως σᾶς τὸ ξαναλέω ὅτι εἶναι καλὸς ἄν­θρωπος».

Πράγματι τὴν ἄλλη μέρα πῆγα στὸν θάλαμο καί, γιὰ νὰ μὴ φανεῖ ὅτι πῆγα εἰδικὰ γι᾽ αὐτόν, ἄρχισα πρῶτα νὰ συνομιλῶ μὲ τοὺς ἄλλους ἀ­σθενεῖς. Ἐν συνεχείᾳ πῆγα καὶ στὸ δικό του τὸ κρεβάτι. Πρὶν καλά – καλά τὸν χαιρετήσω ἀντέδρασε –μὲ ὄχι κα­λὴ συμπεριφορά– καὶ δὲν ἤ­θε­λε ὄχι νὰ τὸν χαιρετήσω ἀλλ᾽ οὔτε κἂν νὰ τὸν πλησιάσω. «Φύγε – φύγε, παπᾶ, δὲν σᾶς ζήτησα καὶ δὲν σᾶς θέλω, δὲν ἔχω σχέσεις μὲ παπᾶ­δες». Ἐγώ, πρὶν φύγω ἀπὸ κοντά του, τοῦ λέω ὅτι εἶμαι ὁ ἱερέας τοῦ νοσοκομείου, βρί­σκομαι ὅλο τὸ εἰκοσιτετράωρο στὸ νοσοκομεῖο κι ἂν θέλει κάποια ἐξυπηρέτηση μπορῶ νὰ τοῦ τὴν προσ­φέρω, καὶ ἔτσι ἔφυγα ἄπρακτος. 

 Με­τὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες σκέ­φθη­κα καὶ πάλι νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ. Ὅταν μὲ εἶδε νὰ τὸν πλησιάζω, ἤθελε –καί μάλιστα πάλι μὲ ἄσχημο τρόπο– νὰ ἀπομακρυνθῶ. Μὲ τὴν σκέ­ψη ὅτι εἶναι συγγενὴς τοῦ γνωστοῦ μου καὶ καλοῦ ἐκείνου ἀνθρώπου, θέλησα μετὰ ἀπό λίγες ἡμέρες νὰ προσπαθήσω γιὰ μιὰ ἀκόμα φορὰ νὰ τὸν πλησιάσω. Μπαίνοντας μέσα στὸ θάλαμο καὶ βλέποντας τοὺς ἄλλους ἀσθενεῖς τόλ­μησα καὶ πάλι νὰ τὸν πλη­σιάσω. Ἡ συμπεριφορά του ἀ­πέναντί μου δὲν περιγράφεται. Ἐγὼ κάπως, νὰ τὸ πῶ, θυ­­μωμένος ἀπὸ τὴν ἀχαρακτήριστη συμπεριφορά του, ἔ­φυγα καὶ τὸ περίεργο εἶναι ὅτι ἔφυγε καὶ αὐτὸς τελείως ἀπὸ τὸ μυαλό μου. Ἄν τὸν θυ­μόμουνα, ἴσως καὶ πάλι νὰ τὸν ἐπισκεπτόμουνα.

Απίστευτος βασανισμός Ιερέα και δυό παιδιών του από σφαγείς του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ

Απίστευτος βασανισμός Ιερέα και δυό παιδιών του από σφαγείς του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ πριν τον σφαγιασμό τους στον Φενεό! (Διαβάστε μέχρι το τέλος. Σκληρή περιγραφή)
Αυτοί αναγνωρίσθηκαν ως Αντιστασιακοί!

Ο ενωματάρχης Απόστολος Κουβελάκης

Αυτές τις ημέρες το 1944 συνέλαβαν στο χωριό Άγιος Νικόλαος Άργους, στους πρόποδες του βουνού Φαρμακάς, τα αδέλφια Αλέξανδρο και Γεώργιο Ζάχο μαζί με τον συγχωριανό τους Δημήτριο Καραμήτσο. Τους μετέφεραν στο Στρατόπεδο του ΕΑΜ στο χωριό Σκοτεινή, «για μιά μικρή ανακρισούλα»!

Την ίδια νύχτα συνέλαβαν και τον ηλικιωμένο Ιερέα πατέρα τους, τον Κων/νο Ζάχο, 70 ετών, και τον οδήγησαν στο χωριό Λαύκα της ορεινής Κορινθίας, μια απόσταση 7 ωρών με μεγάλη δυσκολία και συνεχή ξυλοδαρμό, όταν δεν μπορούσε να προχωρήσει. Εκεί έφεραν την επομένη και τους γυιούς του και τον Καραμήτσο. Κλείσθηκαν σε μιά εξωτερική μάνδρα μαζί με άλλους επί 24ωρον, χωρίς τροφή ή νερό.

Από τη Λαύκα οδηγούνται όλοι στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στον Φενεό. Τα δυό παιδιά του, μεταφέρουν τον πατέρα τους ο οποίος αδυνατεί να περπατήσει από το ξυλοκόπημα την πείνα και την δίψα. Στο μοναστήρι συνεχίζεται ο βασανισμός του ιερέα. Εκτός ότι του έσπασαν τα πόδια, του έβγαζαν τα γένια του και τον ανάγκαζαν να τα φάει. Όταν δεν τα έτρωγε, υποχρέωναν τα παιδιά του να τα τρώνε.

Οἱ Νῶε συγκρατοῦν τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ καὶ καθυστεροῦν τὴν «δικαίαν αὐτοῦ ἀπειλήν».

Ὅταν ὁ Κάιν ἔκανε τὴν ἀδελφοκτονία κι ἑτοιμάστηκε νὰ δεχτεῖ τὴν ποινή του, τὸν θάνατο, ἐξεπλάγη ἀπὸ τὴν βεβαίωση ὅτι δὲν θὰ πεθάνει, ὅπως δὲν πέθαναν καὶ οἱ γονεῖς του ἀμέσως μετὰ τὸ ἁμάρτημά τους.
Ὁ Θεὸς ἔδωσε χρόνο στοὺς ἐπαναστάτες τοῦ Παραδείσου γιὰ μετάνοια.
Αὐτὸ ὁ Κάιν δὲν τὸ δέχτηκε ἔτσι καὶ καταπιάστηκε νὰ οἰκοδομήσει τὴν εὐτυχία του,
τὴν δική του καὶ τῶν ἀπογόνων του, χωρὶς τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ.
«Κάιν δὲ ἦν οἰκοδομῶν πόλιν».
Καταπιάστηκε δηλαδὴ νὰ χτίζει πόλη.Ἡ πόλη ἀποτελοῦσε ἕνα καινούργιο Παράδεισο,
ὅ,τι ἔβλεπε γύρω του ἦταν φτιαγμένο ἀπ’ τὸν ἄνθρωπο.
Καὶ αὐτὸν τὸν τεχνητὸ Παράδεισο τὸν ἔκανε καὶ σὰν κατήχηση στὸν υἱό του τὸν Ἐνὼχ καὶ στοὺς ἀπογόνους του. Τοὺς κατηχοῦσε στὴν καινούργια θρησκεία, στὴ λατρεία τοῦ ἀνθρώπου ὡς καινούργιου Θεοῦ.
Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κάιν ὀνομάστηκαν ἄνθρωποι.
(Τὴν πόλη ποὺ οἰκοδόμησε ὁ Κάιν τὴν ὀνόμασε Ἐνώχ–τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ του).

Ὕστερα, ὅταν γεννήθηκε ὁ Σήθ,ὁ συνεχιστὴς τῆς ἄλλης παράδοσης,τῆς παράδοσης ποὺ εἶχε ξεκινήσει ὁ Ἄβελ,δὲν ἤθελε οἱ ἀπόγονοί του νὰ ὀνομάζονται ἄνθρωποι κι ἔτσι ὀνομάστηκαν «υἱοὶ Θεοῦ».
Αὐτοὶ δὲν κατοικοῦσαν σὲ πόλη·ἔβλεπαν γύρω τους τὰ θαυμάσια δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ καὶ ζοῦσαν κοντὰ στοὺς γενάρχες τους, ποὺ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ«κατέναντι τοῦ Παραδείσου» κι ἀπό ‘κεῖ τὸν ἔβλεπαν καὶ στέναζαν καὶ θρηνοῦσαν «οἵων ἀγαθῶν ἐστερήθησαν» μὲ τὴν παρακοή τους.

Δεν θέλουμε να εργαστούμε στον εαυτό μας....

 π.Σάββας Αγιορείτης

Πολλοί με λένε αυστηρό και συκοφαντούν ουσιαστικά.Στο βάθος να ξέρετε,κρύβεται αυτό.Ότι δεν θέλουμε να εργαστούμε στον εαυτό μας.Γι'αυτό διαβαλλουμε και τους πνευματικούς που μας λένε την αλήθεια ,ως αυστηρούς.

Σαν να λες ένα γιατρό ότι είναι αυστηρός και ένας άλλος είναι επιεικής.Υπάρχει γιατρός ο οποίος θεραπεύει και υπάρχει γιατρός ο οποίος κοροϊδεύει.Είναι ο λεγόμενος τσαρλατάνος.Έτσι υπάρχουν και πνευματικοί τέτοιοι.

Όταν η γυναίκα ντύνεται σεμνά και πάει στην Εκκλησία σεμνά και δέχεται παρατήρηση για αυτό από τον ιερέα ,τι πρέπει να πω εγώ για αυτον τον ιερέα; Ότι είναι καλός; Που της κανει παρατήρηση επειδή ντύνεται σεμνά ,φοράει μακριά φούστα και επειδή μπορεί να βάλει το μαντήλι στο κεφάλι της που το λέει ο Απόστολος Παύλος .Και να της λέει δεν θα σε κοινωνήσω αν δεν βγάλεις το μαντήλι σου ,γιατί εδώ δεν είμαστε Ρωσία.Λες και είναι θέμα Ρωσίας η Ελλάδας αυτό που λέει ο Απόστολος Παύλος .Είναι πραγματικά περιστατικά που σας λέω.Θα πω εγω ότι αυτός ο ιερέας έχει το Άγιο Πνεύμα; Όχι βέβαια .Το σκοτεινό πνεύμα έχει.

Απομαγνητοφώνηση Σημεία των καιρών 22 απο βίντεο του καναλιού Υπεραγια Θεοτόκος στο YouTube

Η ΜΕΣΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ.(Ένα συγκλονιστικό και διαχρονικό βιβλικό κείμενο)

Γενέσεως τό Ἀνάγνωσμα
(Κεφ. ΙΗ', 20-33)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
20.Είπε λοιπόν ο Κύριος: «Η κακή φήμη των Σοδόμων και των Γομόρρων διαδόθηκε πολύ και η αμαρτία τους είναι πολύ βαριά.

 21.θα κατεβώ, λοιπόν, να εξακριβώσω αν αληθεύουν όλες αυτές οι διαδόσεις που έφτασαν ως εμένα».

22.Οι δύο από τους άντρες έφυγαν από ’κει και κατευθύνθηκαν προς τα Σόδομα. Αλλά ο Κύριος παρέμεινε ακόμη μαζί με τον Αβραάμ.

23.Πλησίασε τότε ο Αβραάμ και του είπε: «θα καταστρέψεις τους δικαίους μαζί με τους αμαρτωλούς;

24.Ίσως υπάρχουν πενήντα δίκαιοι στην πόλη. Θα τους καταστρέψεις κι αυτούς; Δε θα συγχωρήσεις την περιοχή για χάρη των πενήντα δικαίων που βρίσκονται σ’ αυτήν;

25.Δε γίνεται να το κάνεις εσύ αυτό, να θανατώσεις δηλαδή δικαίους κι αμαρτωλούς μαζί, σαν να ήταν όλοι το ίδιο. Δεν είναι δυνατό! Ο κριτής όλης της γης δεν πρέπει να αποδώσει δικαιοσύνη;»

26.Ο Κύριος απάντησε: «Αν βρω στην πόλη των Σοδόμων πενήντα δικαίους, θα συγχωρήσω για χάρη τους ολόκληρη την περιοχή».

27.Ο Αβραάμ αποκρίθηκε: «Συγχώρησέ με, Κύριέ μου, που τολμώ να σου μιλάω, ενώ είμαι χώμα και σκόνη.

28Ί.σως όμως από τους πενήντα δικαίους να λείπουν πέντε· θα καταστρέψεις εξαιτίας τών πέντε όλη την πόλη;» Ο Κύριος απάντησε: «Δε θα την καταστρέψω αν βρω εκεί σαράντα πέντε δικαίους».

29.Ο Αβραάμ συνέχισε: «Ίσως όμως βρεθούν εκεί μόνο σαράντα». Ο Κύριος απάντησε: «Για χάρη των σαράντα δε θα κάνω τίποτα».

30.Ο Αβραάμ ξαναμίλησε: «Μη θυμώσεις, Κύριέ μου, που θα σου μιλήσω πάλι: Ίσως βρεθούν εκεί τριάντα δίκαιοι». Κι ο Κύριος απάντησε: «Δε θα κάνω τίποτα αν βρω εκεί τριάντα».

31.Ο Αβραάμ επέμεινε: «Τώρα που άρχισα να μιλάω με τον Κύριό μου, ας πω κάτι ακόμα: Αν βρεθούν εκεί είκοσι;» Ο Κύριος απάντησε: «Δε θα καταστρέψω την πόλη για χάρη των είκοσι».

32.Ο Αβραάμ επανήλθε: «Μη θυμώσεις, Κύριέ μου, που θα σου μιλήσω για μια φορά ακόμα: Ίσως βρεθούν εκεί δέκα δίκαιοι». Ο Κύριος απάντησε: «Δε θα καταστρέψω την πόλη, για χάρη των δέκα».

33.Μόλις ο Κύριος τελείωσε τη συνομιλία του με τον Αβραάμ έφυγε· κι ο Αβραάμ ξαναγύρισε στη σκηνή του

πηγή

Η ηθική των αιρετικών και το εκκλησιαστικό ήθος

 Αρχιμ. Αυγουστίνου Γ. Μύρου, Δρ Θ.

  Οι οπαδοί των αιρέσεων συνηθίζουν συ­στηματικά να καυχώνται για τον ενάρετο βίο των μελών της «Ομολογίας» τους και συγχρόνως να στιγματίζουν τα μέλη της ίστορικής Εκκλησίας ως κατάφορτα από αμαρτίες και πάθη. Αρέσκονται, μάλιστα, αφ’ ενός μεν να μεγαλοποιούν τα λεγόμε­να εκκλησιαστικά σκάνδαλα, αφ’ ετέρου δε να προβάλλουν κάποια παραδείγματα αν­θρώπων οι όποιοι δημόσια ομολογούν ότι προσχωρώντας στην συγκεκριμένη «Ομο­λογία» τους αυτόματα απαλλάχθηκαν από φοβερά πάθη, όπως το πάθος του τσιγάρου, των ναρκωτικών, του αλκοολισμού, της σαρκολατρείας κ. α. Οι ομολογίες αυτές προβληματίζουν πολλούς και τους κάνουν να διερωτώνται, μήπως στην συγκεκριμένη αίρεση υπάρχει όντως η αλήθεια.

  Είναι μαρτυρημένο ότι κατά κανόνα ο ενάρετος βίος συνδέεται με την αληθινή πίστη και η αμαρτωλή διαγωγή με την πλανεμένη πίστη. Αυτό το έδίδαξεν ο ίδιος ο Ιησούς με τον λόγο του: «πας ο φαύλα πράσσων μισεί το φως και ουκ έρχεται προς το φως… ο δε ποιών την αλήθειαν έρχεται προς το φως». Την ίδια αλήθεια υπενθυμί­ζει με άλλη διατύπωση και ο άγιος Χρυσόστομος, ο οποίος γράφει ότι «εάν η πίστη χωρίς τον ενάρετο βίο δεν έχει καμμία άξια, πολύ περισσότερο ισχύει το αντίστροφο».

  Ο προβληματισμός, όμως, για το αν και πως συνδέεται η πίστη με τον ενάρετο ή αμαρτωλό βίο αυτών που την υποστηρί­ζουν, οφείλεται κυρίως στην άγνοια που έχουν οι πολλοί για το ακριβές περιεχόμενο της αρετής. Αυτή η άγνοια δημιουργούσε τον ίδιο ακριβώς προβληματισμό και στους ανθρώπους των πρώτων χριστιανικών αιώνων, σε σχέση τότε με τους ειδω­λολάτρες. Μας τον μεταφέρει ανάγλυφα ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος από την εποχή του (τέλη 4ου αι. μ. Χ.): «Τι λοιπόν, λέ­νε οι πολλοί, δεν υπάρχουν και χριστιανοί που επιτελούν έργα αμαρτωλά, αλλά και ειδωλολάτρες που ζουν ενάρετα;».

Ο επικός «Γράμμος» του Ηλία Μαχαίρα

Ο επικός «Γράμμος» του Ηλία Μαχαίρα
Από την άλλη, ο «Γράμμος» (1971) του Ηλία Μαχαίρα, πιο γνωστός ως «Γράμμος-Βίτσι», δείχνει τον αριστερό Κάιν μιας οικογένειας εθνικοφρόνων. Παρόλο όμως τον τίτλο της δείχνει όλη την περίοδο από την Απελευθέρωση μέχρι την τελική φάση του αντισυμμοριακού αγώνα. Κατά την διάρκεια της υποχώρησης των Γερμανών, ο Χρήστος Ρούσσης (Χριστόφορος Ζήκας), αντάρτης του ΕΑΜ, σώζεται από το εκτελεστικό απόσπασμα από τον Σταμάτη, που παριστάνει τον συνεργάτη των Γερμανών για να σώζει πατριώτες. Αυτόν τον άνθρωπο που του έσωσε την ζωή, ο Χρήστος θα τον κατηγορήσει για προδότη, ενώ δεν θα διστάσει να απειλήσει με το όπλο του και την ίδια την μάνα του.

Από την αρχή καταλαβαίνουμε την βασανισμένη ψυχή του Χρήστου που με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένος. Ενώ, όπως και ο Σπύρος της «Ελένης» είναι ένα κλασσικό παράδειγμα αχαριστίας των κομμουνιστών που για αυτούς το μόνο που μετράει είναι η τυφλή βία εναντίον των αντιπάλων τους. Δεν είναι σύμπτωση που αποκαλεί «μοναρχοφασίστες» τα αδέλφια του, που δεν μπορούν να καταλάβουν «το λαϊκό ποτάμι που κατεβαίνει από τα βουνά». Μια προειδοποίηση για ότι θα ακολουθήσει μετά την Απελευθέρωση. Πράγματι βλέπουμε τους κλασσικούς αριστερούς με τις ντουντούκες στους δρόμους της Αθήνας να καλούν τον κόσμο ενάντια στην «δεύτερη κατοχή» των Εγγλέζων. Αλλά και δολοφονίες πολιτών χωρίς λόγο (Νίκος Πλατής). Η καλύτερη δε, επική σκηνή είναι αυτή της μάχης του Μακρυγιάννη, του ελληνικού Αλκαζάρ.

Το καντούνι του Αγίου Σπυρίδωνα(1889)

Το καντούνι του Αγίου Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα από την Κοφινέτα. 

Φωτογράφος η Βασίλισσα Αλεξάνδρα του Ηνωμένου Βασιλείου, όταν ήταν Πριγκίπισσα της Ουαλίας, σε κρουαζιέρα της στη Μεσόγειο τον Απρίλιο του 1899.

πηγή

"Aν ήσουν στο Καθαρτήριο κάτι μπορούσα να κάνω αλλά στην Κόλαση δεν έχω εξουσία!"

  Στην περίφημη νωπογραφία του "Δευτέρα Παρουσία", που κοσμεί την Καπέλα Σιστίνα, ο Μιχαήλ Άγγελος απεικόνισε γυμνούς τους κολασμένους που πέφτουν ή βρίσκονται κιόλας μέσα στις φλόγες. 

 Ο τελετάρχης του Πάπα Παύλου ΙV, Μπιάτζιο ντα Τσεζένα, σκανδάλιστηκε από το θέαμα και το κατήγγειλε στον ποντίφηκα. 

 Ο Μιχαήλ Άγγελος προσβλήθηκε και για να εκδικηθεί τον ντα Τσεζένα αποφάσισε να τον απεικονίσει κι αυτόν στο κάτω δεξιό τμήμα της "Δευτέρας Παρουσίας", μπροστά στην Κόλαση, με αυτιά γαϊδάρου και ένα φίδι τυλιγμένο γύρω του να του δαγκώνει τα γεννητικά όργανα. 

 Έξαλλος ο τελετάρχης ζήτησε από τον Πάπα να διατάξει να σβηστεί η μορφή του και ο Παύλος ΙV του απάντησε : "Aν ήσουν στο Καθαρτήριο κάτι μπορούσα να κάνω αλλά στην Κόλαση δεν έχω εξουσία!"

πηγή

Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος για την εκτέλεση του θανατοποινίτη μοναχού Εφραίμ

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο!Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος για την εκτέλεση του θανατοποινίτη μοναχού Εφραίμ

  Ήταν μία συγκλονιστική εμπειρία αυτή που ζήσαμε όλοι μας και βλέπω πως ένας άνθρωπος, ο οποίος πέρασε τη νεανική του ηλικία μέσα σε παραβατικότητα και μέσα σε πολλές παρανομίες και κακίες, κατέληξε στη φυλακή, αξίως των πράξεών του.

  Αλλά όμως η καταδίκη του σε θάνατο δεν ήταν δικαία διότι δεν είχε κάνει αυτόν τον φόνο για τον οποίο καταδικάστηκε. 

Και όπως περιγράφει ο ίδιος στο βιβλίο του που έγραψε -και όπως μου είπε κι εμένα όταν τον συνάντησα- είχε πράγματι πάρα πολύ δύσκολη ζωή. 

Αλλά μέσα στη φυλακή σιγά-σιγά βρήκε το Θεό, βρήκε τον εαυτό του, βρήκε την Ορθόδοξη Εκκλησία. Με θαυμαστό τρόπο έφτασε να επικοινωνήσουμε μαζί. Στη συνέχεια εγώ φρόντισα και εστάλη ο πατήρ Παΐσιος εκεί και τον βάφτισε και μετά ανέλαβε την πνευματική του προστασία και ευθύνη. Κοινωνούσε συχνά, ζούσε πνευματικά, μελέτησε την Ορθόδοξη Θεολογία εις βάθος και ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ζούσε την υπόθεση του θανάτου του καθημερινά.

  Όταν έφτασε η ώρα που θα τον εκτελούσαν, αυτός με πολλή υπομονή, με πάρα πολλή υπομονή -οι αστυνομικοί που ήταν κοντά του, ομολογούν οι ίδιοι, ότι πρώτη φορά είδαν άνθρωπο να έχει τόση ειρήνη την ώρα του θανάτου του και μάλιστα τους υπέδειξε ο ίδιος και τη φλέβα γιατί δεν την έβρισκαν (δεν έβρισκαν τη φλέβα οι γιατροί να του βάλουν το φάρμακο και τους βοήθησε να τη βρουν)- ήταν χαμογελαστός. Χαμογελουσε σε όλους, στη σύζυγό του. Αφού την προηγούμενη μέρα έλαβε και το αγγελικό σχήμα των μοναχών και ονομάστηκε Εφραίμ μοναχός, κοινώνησε κι έτσι έφυγε από αυτό τον κόσμο λέγοντας τις τελευταίες του λέξεις:
"Ο Θεός να μας συγχωρέσει όλους".

Ἱερομάρτυς Βασίλειος Καραπαλίκης [21 Ιουνίου 1902]

  Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου, ἐνδόξου νέου Ἱερομάρτυρος, Βασιλείου, ἀπηνῶς ἐν Χιλιοδένδρῳ Καστορίας κτανθέντος.

 Ὁ ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ Νέος ῾Ιερομάρτυς Βασίλειος, τοὐπίκλην Καραπαλίκης, ἦν ἔγγαμος Ἱερεύς, πατὴρ τριῶν τέκνων, δύο υἱῶν καὶ μιᾶς θυγατρός, ἐφημέριος τῆς ἐνορίας Χιλιοδένδρου Καστορίας.

Ο π. Βασίλειος Καραπαλίκης γεννήθηκε το 1858. Ήταν έγγαμος Ιερέας και απέκτησε τρία τέκνα, εκ των οποίων τα δύο πέθαναν σε νεαρή ηλικία, ενώ η κόρη του δημιούργησε οικογένεια και οι απόγονοι κατοικούν σήμερα στο χωριό Χιλιόδεντρο.

Άγιος Ιερέας, φιλήσυχος άνθρωπος, ελεήμων, φιλότιμος, εξυπηρετικός, πολύ ευγενικός και φιλακόλουθος. Όλοι τον γνώριζαν από τις πολλές του ευεργεσίες, οι οποίες κίνησαν το φθόνο του εχθρού και των πονηρών ανθρώπων. Φιλακόλουθος ὢν ἐτέλει τὰς Ἱερὰς Ἀκολουθίας ἐν τῷ τότε ἐνοριακῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ ἔχαιρε τῆς τιμῆς καὶ τῆς εὐλαβείας τῆς λογικῆς αὐτοῦ ποίμνης. 

Διὰ τὰς πολλὰς αὐτοῦ πρὸς ἅπαντας εὐεργεσίας ἐφθονήθη ὑπὸ τῶν ἀπίστων ἐκγόνων τῆς Ἄγαρ καὶ δὴ τῶν οἰκούντων ἐν τῇ γείτονι Μεσοποταμίᾳ. Ἐξ αὐτῆς ἀνόσιοι ἄνδρες τὴν ἑσπέραν τῆς 21ης Ἰουνίου τοῦ ἔτος 1902 ἐπέδραμον εἰς τὸν Ναόν, ἔνθα αὐτὸς ἐτέλει τὴν ἑσπερινὴν ἀκολουθίαν καὶ δι’ ὅπλου πυροβόλου αὐτὸν ἱστάμενον ἔμπροσεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἐτραυμάτισαν. Ἐξελθὼν ὁ πανόσιος Βασίλειος τοῦ Ναοῦ ἐρευνῆσαι τὴν αἰτίαν τοῦ αὐτοῦ τραυματισμοῦ κατεκρεουργήθη ὑπὸ τῶν ἀπίστων, ἀνηλεῶς κτυπώντων αὐτὸν διὰ ξύλων καὶ πελέκεων, ἐθραύσθη τὴν κεφαλήν, ἐστρεβλώθη τὴν γνάθον καὶ ἐκακώθη τὸ σαρκίον ἄχρι θανάτου. Τὸ αἱμόφυρτον αὐτοῦ σκῆνος μετὰ δυσκολίας ἀργότετον ἀνεγνωρίσθη ἐκ τῆς γενειάδος καὶ τῶν ἱερῶν αὐτοῦ ἀμφίων καὶ ἐνεταφιάσθη ὄπισθεν τοῦ Ἱεροῦ Βήματος.

"Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης και Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ.."

Και μια μέρα, εν ώρα προσευχής, βρέθηκα σε ένα υπέροχο λιβάδι, ανθώνα..
Και είχα δίπλα μου τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρωφ και μου λέει:
-Πάμε Πάτερ Ιάκωβε!
Του απαντώ..
-Πού να πάμε Άγιε μου Σεραφείμ, θα πατήσουμε και θα χαλάσουμε αυτά τα υπέροχα λουλούδια!
Και μου απάντησε..
-Πάτερ Ιάκωβε πάτα τα άφοβα, δεν χαλανε!Είναι άφθορα!Αυτή εδώ είναι η γη των Πραεων που όλα είναι άφθορα! Και ήρθα να σε ξεναγήσω!
Και έτσι μου γνώρισε ο Κύριος τη Γη των Πραέων...

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

πηγή

Η χειροτονία μου έκανε μεγάλη αίσθηση στην Τασκένδη...

« Η χειροτονία μου έκανε μεγάλη αίσθηση στην Τασκένδη.
Με πλησιάζαν οι φοιτητές της ιατρικής σχολής και οι καθηγητές καθώς δεν μπορούσαν κατανόησουν και να αξιολόγησουν την πράξη μου.
Γι αυτούς..απόλυτη εξουσία είχε μόνο η επιστήμη.
Προσπαθούσα να εξηγήσω πόσο αντιεπιστημονικός είναι ο υλισμός.
Ως ανόητοι, αναγνωρίζουμε ως αληθινό μόνο αυτό που βλέπουμε με τα μάτια μας και απορρίπτουμε ότι δεν μπορεί να χωρέσει ο νους μας...»

Άγιος Λούκας Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας ο θαυματουργός- Καθηγητής Χειρουργός.

πηγή

Σαν σήμερα γεννιέται ο «Άγιος της συγγνώμης»

  Σαν σήμερα,στις 21 Ιουνίου του 1547,σε μια γειτονιά του Παλαιού Αιγιαλού 

( σήμερα κάπου κοντά στην Αγία Τριάδα ) , γεννιέται σε μια αρχοντική οικογένεια της εποχής ( Οικογένεια Σιγούρου ) ο μικρός Δραγανίγος , ο μετέπειτα Ιερομόναχος Δανιήλ και στο διάβα της επίγειας ζωής Του , ο Διονύσιος Αρχιεπίσκοπος Αιγίνης και μετά την κοίμηση Του μέχρι και σήμερα ο Πολιούχος,ο Προστάτης μας ,ο Φύλακας Άγγελος της Ζακύνθου και των απανταχού της γης Ζακυνθίων και όλων όσων τον ευλαβούνται

Παίρνουν το χρώμα τους από το αίμα των σκοτωμένων παλληκαριών(Μάχη Κιλκίς-Λαχανά)

Στις 19 Ιουνίου 1913 αρχίζει η φοβερή μάχη Κιλκίς-Λαχανά μεταξύ Βουλγάρων και Ελλήνων, που κερδίζουν ηρωικά τα ελληνικά στρατεύματα.
«Ένα απέραντο "Εθνικό Νεκροταφείο", που κρύβει στα σπλάχνα του τα κορμιά χιλιάδων παλληκαριών, είναι ο τόπος μας.
Και πάνω στα κορμιά αυτά στήθηκαν τα θεμέλια αυτής της πόλης.
Και το σιτάρι που φτιάχνει το ψωμί μας θεριεύει και μεστώνει ρουφώντας από τη γη αίμα αντί για νερό.

Κάθε λόφος γύρω μας κι ένας "κρανίου τόπος".
Κάθε χωράφι κι ένας «αγρός αίματος» για να χρησιμοποιήσω τους χαρακτηρισμούς του Ευαγγελίου που τόσο ταιριάζουν στην περίπτωση.

Τα πρώτα χρόνια, τ' αλέτρια που όργωναν τη γη, έφερναν στην επιφάνεια λευκά κόκκαλα, "κόκκαλα Ελλήνων ιερά", αντάμα με σκουριασμένες ξιφολόγχες και δερμάτινες παλάσκες περασμένες σε ζωστήρες που έζωναν, κάποτε, λυγερά σώματα παλληκαριών.
Κι όλοι μας, λίγο-πολύ, έχουμε να θυμόμαστε πως κάποτε, σκάβοντας τις αυλές των σπιτιών μας είχαμε βρει σκουριασμένα όπλα κι ανθρώπινα κόκκαλα.
Σαν στοιχειωμένος έμοιαζε το τόπος μας και τα παιδιά φοβόταν να βγούν το βράδυ από τα σπίτια τους.

Θυμάμαι τους πρώτους περιπάτους που κάναμε με το νηπιαγωγείο, εκεί κοντά στους πρόποδες του Άη-Γιώργη.
Η δασκάλα μας έλεγε ότι οι παπαρούνες στον τόπο μας είναι πιο κόκκινες από αλλού "γιατί παίρνουν το χρώμα τους από το αίμα των σκοτωμένων παλληκαριών".
Κι εμείς διστάζουμε να τις κόψουμε, από φόβο, μήπως και ματώσουμε τα χέρια μας».

(Στ. Λίβα «Η παλιά, μικρή μας πόλη», σελ. 179, Αθήνα 1988).

πηγή

«Η μουσική των ανθρώπων»

«Η μουσική των ανθρώπων», Harold Feinstein, Coney Island, NYT, 1952

Και δύσκολος είναι ο δρόμος Του. Γι' αυτό βαδίζει αργά.

  «Είναι μακρύς ο δρόμος του Χριστού, επεκτείνεται έως το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας. Εάν βιαζόταν, θα κουραζόταν, θα έπεφτε στη μέση του δρόμου, και θα έμενε εκεί. Ενώ όταν βαδίζει αργά, βαδίζει αξιόπιστα. Είναι μακρύς ο δρόμος Του, γι' αυτό τα βήματά Του είναι αργά.

 Και δύσκολος είναι ο δρόμος Του. Γι' αυτό βαδίζει αργά. 

 Μέσα από τις λακκούβες αίματος, μέσα από το σκοτάδι των αμαρτιών, και μέσα από τα αγκάθια των ληστών Εκείνος πορεύεται. 

Είναι στενός ο δρόμος Του και πολλοί πεσμένοι αμαρτωλοί βρίσκονται στον γκρεμό και στις δυο πλευρές του δρόμου Του. Εκείνος πρέπει να σκύβει και στις δυο πλευρές, να τους σηκώνει και να τους τραβά πίσω Του και να περπατά προς τα μπρος. Γι' αυτό βαδίζει αργά.

  Βαδίζει αργά, γιατί το πλήρωμά Του είναι μακριά. Το πλήρωμά Του εκτείνεται στα πέρατα της ιστορίας και η θέση Του είναι στα έσχατα. Ο Χριστός δεν κηρύττει ένα πλήρωμα που επιτυγχάνεται σε εικοσιτέσσερις ώρες. Όχι· το πλήρωμά Του απαιτεί ολόκληρο αιώνα ενός ανθρώπου και ολόκληρο αιώνα της ανθρωπότητας. Ένας άνθρωπος μπορεί να φθάσει το πλήρωμα του Χριστού όσο ζει, όμως η ανθρωπότητα είναι ακόμα μακριά από το τέλος της. Γι' αυτό είναι ακόμα μακριά από το πλήρωμα τού Χριστού. (Εφ. 4, 13).

  "Εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού" φθάσανε οι Απόστολοι και οι μάρτυρες και όλοι εκείνοι οι ήρωες που έθεσαν το πνεύμα τους και την καρδιά τους στην υπηρεσία του Θεού για την ευτυχία των ανθρώπων.

 Όμως, πόσοι είναι αυτοί; εκατοντάδες, χιλιάδες - όχι παραπάνω. Και αυτό σημαίνει ότι εκείνοι είναι ακόμα μειοψηφία στον κόσμο. Γι' αυτό ακόμα πλεονεκτεί το μίσος πάνω στην αγάπη και η αφροσύνη πάνω στη λογική. Γι' αυτό και το βάδισμα του Χριστού δεν είναι ορατό. Όταν όμως η μειοψηφία του Χριστού γίνει πλειοψηφία, τότε στη ζυγαριά της ζωής θα πλεονεκτεί η αγάπη, και η επαγγελία Του θα έχει πραγματοποιηθεί»

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Αργά βαδίζει ο Χριστός”, εκδ. Εν πλω, σελ.30-32)

πηγή