Είναι η πιο παλιά τεχνική της εξουσίας: να κατασκευάζει τον φόβο και ταυτόχρονα να καταγγέλλει τον φόβο.

Ο Peter Thiel, ο δισεκατομμυριούχος της Palantir, μιας εταιρείας που έχει χτίσει την ίδια της την ύπαρξη πάνω στην επιτήρηση, τα δεδομένα, τα στρατιωτικά συμβόλαια και την αρχιτεκτονική του ελέγχου, κατέφθασε πριν μέρες σχεδόν προσκυνηματικά δίπλα στο Βατικανό για να μιλήσει, λέει, για τον Αντίχριστο. Κεκλεισμένων των θυρών, φυσικά.Με προσκλήσεις.
Χωρίς δημοσιογράφους.
Σχεδόν σαν λειτουργικό σεμινάριο υψηλών προσκεκλημένων.

Μόνο που εδώ το θυμίαμα είναι τα data centers και το ευαγγέλιο γράφεται σε κώδικα. Και ο ίδιος, με την άνεση εκείνου που συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση των μηχανισμών εξουσίας του 21ου αιώνα, έρχεται να μας εξηγήσει ότι ο Αντίχριστος δεν θα είναι πρόσωπο αλλά ένα «παγκόσμιο σύστημα» που θα εκμεταλλευτεί τους φόβους των ανθρώπων για την τεχνητή νοημοσύνη, για το κλίμα, για τον πόλεμο.

Δηλαδή, για όλα όσα ήδη διαχειρίζονται, επενδύουν, αναπαράγουν και κεφαλαιοποιούν οι ίδιοι και το δίκτυό τους. Η αποκάλυψη ως outsourcing.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό θέατρο. Γιατί η μεγάλη ειρωνεία, όχι, η μεγάλη ύβρις, δεν είναι ότι ένας άνθρωπος της Silicon Valley μιλά για τον Αντίχριστο.
Είναι ότι τον τοποθετεί πάντα αλλού.
Πάντα στον «άλλον».
Στον διεθνή θεσμό, στον ρυθμιστή, στον πολιτικό που τολμά να πει ότι ίσως η αγορά δεν είναι το Ευαγγέλιο.

Πάντα εκεί.
Ποτέ στο ίδιο το σύστημα που συγκεντρώνει δύναμη, δεδομένα, επιτήρηση, πολεμική τεχνολογία, και μετά εμφανίζεται ως ο τελευταίος προφήτης της ελευθερίας.
Είναι η πιο παλιά τεχνική της εξουσίας: να κατασκευάζει τον φόβο και ταυτόχρονα να καταγγέλλει τον φόβο.
Να οικοδομεί τον μηχανισμό και μετά να προειδοποιεί για τον μηχανισμό.
Να είναι μέσα στο τέρας και να μιλά σαν κυνηγός του.

Οπότε ναι, καταλαβαίνουμε πολύ καλά ποιους «εννοεί».
Εννοεί όποιον δεν ανήκει στο δωμάτιο.
Όποιον δεν έχει πρόσκληση. Όποιον δεν γράφει τον κόσμο με συμβάσεις Πενταγώνου και αλγορίθμους.

Και κάπως έτσι, σχεδόν αθόρυβα, ο Αντίχριστος παύει να είναι θεολογική έννοια και γίνεται εργαλείο branding: ένα αφήγημα που μετατρέπει την απληστία σε προφητεία και την επιτήρηση σε σωτηρία. Και τελικά μένει η πιο απλή, σχεδόν παιδική απορία αυτή που δεν θα ειπωθεί ποτέ μέσα σε εκείνες τις κλειστές αίθουσες: αν ο Αντίχριστος είναι το σύστημα που θα ελέγχει τους πάντες στο όνομα του φόβου, μήπως το πρόβλημα δεν είναι ότι «έρχεται», αλλά ότι ήδη μιλάει σε συνέδρια;

Manos Lambrakis