Ορε τι μου λες; Αυτά που διαβάζω εδώ σ’ αυτό το φύλλο είναι σαν να τα ‘γραψε ο ίδιος χθες!

Αποφάσισα στο δειλινό επετείου της 25ης Μαρτίου, να διηγηθώ μια ιστορία.
Η ιστορία αφορά την Ευτυχία Χειμαριού – Καμονάχου, από το χωριό Αρκαδάδες της Βόρειας Κέρκυρας, που έφυγε από τη ζωή πριν από τρία και πλέον χρόνια.
Η Ευτυχία αναρτούσε με επιμέλεια την Ελληνική Σημαία στο μπαλκόνι της κάθε Εθνική Γιορτή και κάθε μεγάλη Θρησκευτική γιορτή επίσης, αν και ήταν σε προχωρημένη ηλικία και με κινητικά προβλήματα.
Ολιγογράμματη (μέχρι 3η Δημοτικού το πολύ!) κατάφερνε και διάβαζε άπταιστα τα εκκλησιαστικά λειτουργικά βιβλία και όχι σπάνια έψαλλε στην Εκκλησία!
Μου έλεγε ότι δεν ήξερε γράμματα αλλά εγώ της απαντούσα ότι γνώριζε, χωρίς να το ξέρει, Αρχαία Ελληνικά, για να εισπράττω την έκπληξή της και να εξηγώ κατόπιν.

Μια μέρα έγινε η εξής στιχομυθία:
- Σπύρο μου, μπορείς να μου κάμεις μια χάρη;
- Αν μπορώ!
- Να μου βρεις το τηλέφωνο του Ηλία του Μηνιάτη.
- Και τι το θέλεις Ευτυχία, για να ‘χω καλό ρώτημα;
- Θέλω να του τηλεφωνήσω για να του πω πόσο μου αρέσουν αυτά που γράφει και που μπαίνουν βαθιά μεσ’ την ψυχή μου.
- Αδύνατο αυτό που μου ζητάς Ευτυχία. Ο Ηλίας Μηνιάτης δεν είναι του καιρού μας και δεν έχει τηλέφωνο.
- Αλήθεια;
- Έζησε πριν από 300 χρόνια και βάλε. Ήταν Επίσκοπος και μεγάλος λόγιος.
- Ορε τι μου λες; Αυτά που διαβάζω εδώ σ’ αυτό το φύλλο είναι σαν να τα ‘γραψε ο ίδιος χθες!

ΠΗΓΗ