Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ «ΠΡΟΟΔΟΥ»

Κάποιες φορές η ιστορία γράφεται με τόσο μεγάλες λέξεις, ώστε ξεχνάμε να κοιτάξουμε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτές…

Τις τελευταίες ημέρες διαβάζω συνεχώς πηχιαίους τίτλους για την λίαν προσφάτως μακαρίτισσα Μαργαρίτα Παπανδρέου «πρωτοπόρος», «φεμινίστρια», «αγωνίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών», «η γυναίκα που άλλαξε τη ζωή των Ελληνίδων».

Αναπόφευκτα και όντας φύσιν αντιδραστικός δεν μπορώ να μην σκεφτώ πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η ίδια ιστορία, όταν την κοιτάξεις από την άλλη πλευρά.Ναι προφανώς αγωνίστηκε για αλλαγές στην ελληνική κοινωνία. Για την κατάργηση της προίκας, τον πολιτικό γάμο, το συναινετικό διαζύγιο, την αλλαγή της θέσης της γυναίκας και, κυρίως, για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων.Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται για μένα το μεγάλο ερώτημα..

Είναι κάθε ρήξη με την παράδοση πρόοδος;
Για την ελληνορθόδοξη παράδοση η οικογένεια δεν είναι απλώς μια κοινωνική σύμβαση. Είναι θεσμός. Η μητρότητα δεν είναι εμπόδιο από το οποίο πρέπει να «απελευθερωθεί» η γυναίκα. Ειδικότερα το παιδί, ακόμη κι όταν βρίσκεται μέσα στη μήτρα της μητέρας του, δεν είναι απλώς μια βιολογική δυνατότητα που αποκτά αξία όταν κάποιος αποφασίσει να τη διατηρήσει αλλά ζωή εξ άκρας συλλήψεως όπως λέει και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Εδώ συγκρούονται δύο ολόκληρες αντιλήψεις για τον άνθρωπο.
Η μία ή εγωιστική λέει, «Το σώμα μου, η επιλογή μου».Η άλλη η ορθόδοξη λέει «Η ζωή είναι δώρο και ευθύνη».Μιλώντας προσωπικά πάντα και μεγαλωμένος μέσα στην Ορθόδοξη παράδοση αυτού του τόπου, δεν μπορώ να θεωρήσω αυτονόητο ότι η απομάκρυνση από την πίστη, την οικογένεια και την ιερότητα της ζωής αποτελεί πρόοδο.Μπορεί να είναι αλλαγή.
Μπορεί να είναι εκσυγχρονισμός.Αλλά πρόοδος προς τα πού,προς τα καλύτερα η τα χειρότερα;

Αυτό είναι το δύσκολο ερώτημα που επιμελώς αποφεύγουμε.Ωστόσο υπάρχει ακόμη ένας συμβολισμός που προσωπικά δεν μπορώ να προσπεράσω.Η Μαργαρίτα Παπανδρέου έφυγε από τη ζωή και η κηδεία της έγινε σήμερα πολιτικά, χωρίς την ευλογία της Εκκλησίας, με την επιλογή της αποτέφρωσης αύριο στην Ριτσώνα. Δεν είναι δική μου δουλειά να κρίνω τι υπήρχε στην ψυχή ενός ανθρώπου. Είναι όμως αναπόφευκτο να παρατηρώ πόσο συμβολικά κλείνει ένας κύκλος μιας ολόκληρης εποχής.

Μια εποχή που προσπάθησε να αποσυνδέσει τον άνθρωπο από πολλές από τις παραδοσιακές του αναφορές.

Επίσης τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό και άγνωστο στους περισσότερους υπάρχει μια ιστορική ειρωνεία.Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο άνθρωπος με τον οποίο συνδέθηκε για δεκαετίες η ζωή της, στα τελευταία του χρόνια φέρεται να προσέγγισε την Ορθόδοξη Εκκλησία και, σύμφωνα με μαρτυρίες, να εξομολογήθηκε στον σπουδαίο μακαριστό Γέροντα Αμβρόσιο Λάζαρη, έπειτα από μεσολάβηση της Δήμητρας Λιάνη.
Στο τέλος, λοιπόν, μένει κάτι που αφορά όλους μας.Όχι η εξουσία, ούτε τά χρήματα,οι τίτλοι και η δημόσια εικόνα.Μόνο ο άνθρωπος απέναντι στην αιωνιότητα και ίσως γι’ αυτό σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να ξαναπούμε κάτι που μοιάζει παλιό και για κάποιους προοδευτικούς ξεπερασμένο αλλά δεν πειράζει εμείς θα το βροντοφωνάζουμε μέχρι τελικής πτώσεως..
Δεν είναι πρόοδος καθετί που μας απομακρύνει από την παράδοσή μας.
Δεν είναι απελευθέρωση καθετί που διαλύει την οικογένεια.

Τέλος δεν είναι δικαίωμα καθετί που στερεί από έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο τη δυνατότητα να ζήσει.Η μεγάλη μάχη της εποχής μας δεν είναι μόνο για το ποιος θα κυβερνήσει την Ελλάδα.

Είναι για το τι άνθρωπος θα συνεχίσει να κατοικεί μέσα στην Ελλάδα.Σε αυτή τη μάχη, εγώ ξέρω πολύ καλά πού στέκομαι.Στην πίστη. Στην οικογένεια. Στην πατρίδα. Στην ιερότητα της ανθρώπινης ζωής.

Στυλιανός Καβάζης