ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ(ρωσικά)

Ό γέροντας Παίσιος περί των ύβρεων κατά του Χριστού και της Εκκλησίας

- Γέροντα, όταν μιλούν κατά της Εκκλησίας η κατά του Μοναχισμού κ.λπ., τι πρέπει να κάνη κανείς;
- Κατ' αρχάς, αν κάποιος μιλάει άσχημα λ.χ. για σένα ως άτομο, δεν πειράζει. Να σκεφθείς: «Τον Χριστό, που ήταν Χριστός, Τον έβριζαν, και δεν μιλούσε· εμένα που είμαι αμαρτωλός τι μου αξίζει;». Αν έρχονταν να βρίσουν εμένα ως άτομο, δεν θα με πείραζε καθόλου. Άλλα, όταν με βρίζουν ως μοναχό, βρίζουν και όλο τον θεσμό του Μοναχισμού, γιατί ως μοναχός δεν είμαι ανεξάρτητος, και πρέπει να μιλήσω. Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει κανείς να τους αφήσει λίγο να ξεσπάσουν και ύστερα να τους πει δύο κουβέντες. 
 Κάποτε στο λεωφορείο μία γυναίκα έβριζε τους παπάδες. Την άφησα να ξεσπάσει και, όταν σταμάτησε, της είπα: «Έχουμε απαιτήσεις από τους παπάδες, άλλα και αυτούς δεν τους έρριξε ο Θεός με τα αλεξίπτωτα. Είναι άνθρωποι και έχουν ανθρώπινες αδυναμίες. Μπορείς όμως να μου πεις, μία μητέρα σαν εσένα βαμμένη, με κάτι νύχια σαν το γεράκι, τι παιδί θα γέννηση και πώς θα το αναθρέψει; Και παπάς και καλόγερος να γίνει, πώς θα είναι;». 
 Θυμάμαι, μία άλλη φορά, όταν ταξίδευα με το λεωφορείο από την Αθήνα για τα Γιάννενα, ήταν ένας που δεν σταμάτησε σε όλο τον δρόμο να κατηγορεί έναν μητροπολίτη που είχε δημιουργήσει τότε κάτι προβλήματα. Του είπα κανα-δυό κουβέντες και μετά έκανα ευχή. Εκείνος συνέχιζε. Όταν φθάσαμε στα Γιάννενα και κατεβήκαμε, τον πήρα λίγο παράμερα και του λέω: «Με γνωρίζεις ποιος είμαι;». «Όχι», μου λέει. «Πώς τότε κάθεσαι και λες τέτοια πράγματα; Εγώ μπορεί να είμαι πολύ χειρότερος από τον τάδε που βρίζεις, μπορεί όμως να είμαι και ένας άγιος. Πώς κάθεσαι εσύ και λες μπροστά μου πράγματα που δεν μπορώ να φανταστώ ότι τα κάνουν ούτε και οι κοσμικοί άνθρωποι; Κοίταξε να διορθωθείς, γιατί θα φας σκαμπίλι δυνατό από τον Θεό - για το καλό σου φυσικά». Τον είδα μετά, άρχισε να τρέμει. Άλλα και οι άλλοι κατάλαβαν, όπως είδα από μία αναταραχή που δημιουργήθηκε.
- Βλέπεις να βρίζουν τα άγια και ο άλλος δεν λέει τίποτε. Σ’ αυτήν την περίπτωση η πραότητα είναι δαιμονική. 
Μία φορά που έβγαινα από το Άγιον Όρος, συνάντησα στο καράβι και έναν που είχε φύγει ο καημένος από το Ψυχιατρείο και είχε έρθει στο Όρος. Φώναζε και έβριζε συνέχεια όλους τους μεγάλους, τους κυβερνήτες, τους γιατρούς... «Τόσα χρόνια, έλεγε, με τάραξαν στα ηλεκτροσόκ και στα χάπια. Εσείς περνάτε καλά. Έχετε την καλοπέραση σας, τα αυτοκίνητα σας. Έμενα από δώδεκα χρονών η μάνα μου μ' έστειλε σ' ένα νησί. Είκοσι πέντε χρόνια γυρίζω από τρελλοκομείο σε τρελλοκομείο». Έβριζε όλα τα κόμματα και μετά άρχισε να βρίζει Χριστό και Παναγία. Σηκώνομαι επάνω, «πάψε, του λέω· δεν υπάρχει καμμιά αρχή εδώ μέσα;». Θίχθηκε, φαίνεται, ο συνοδός του - πρέπει να ήταν χωροφύλακας - και τον σύμμασε λίγο. Είχε πει όλο το πρόβλημα του φωνάζοντας και βρίζοντας. Τον πόνεσα. Μετά ήρθε, μου φίλησε το χέρι. Τον φίλησα. Είχε δίκαιο. Όλοι λίγο-πολύ έχουμε το μερίδιο μας. Ήμουν και εγώ αιτία που έβριζε ο καημένος. Αν είχα πνευματική κατάσταση, θα τον είχα κάνει καλά.
- Πόσο είχαν απογοητευθεί οι Φαρασιώτες, τότε με την Ανταλλαγή, όταν έρχονταν με το καράβι στην Ελλάδα! Δυο ναύτες μάλωναν και έβριζαν τον Χριστό και την Παναγία. Τους φάνηκε πολύ βαρύ! Σού λέει: «Έλληνες, Χριστιανοί, να βρίζουν τον Χριστό και την Παναγία!». Τους άρπαξαν και τους πέταξαν στην θάλασσα. Ευτυχώς ήξεραν κολύμπι και γλύτωσαν. Ακόμη και όταν βρίζουν κάποιον άνθρωπο, πρέπει να τον υπερασπίσουμε, πόσο μάλλον τον Χριστό! 

Ήρθε ένα παιδί στο Καλύβι που κούτσαινε, άλλα λαμποκοπούσε το προσωπάκι του. Λέω: «Κάτι γίνεται εδώ, για να λάμπει έτσι η θεία Χάρις!». Τον ρώτησα «τι κάνεις κ.λπ.» και μου είπε τι συνέβη. Κάποιος, ένα θηρίο μέχρι εκεί πάνω, έβριζε τον Χριστό και την Παναγία και το παιδί όρμησε επάνω του, για να σταματήσει. Εκείνος το έβαλε κάτω, το τσαλαπάτησε, του σακάτεψε τα πόδια, και μετά το καημένο κούτσαινε. Ομολογητής! Τι τράβηξαν οι Ομολογητές, οι Μάρτυρες!

- Γέροντα, μερικοί ευλαβείς νέοι δυσκολεύονται στον στρατό με αυτούς που βρίζουν. Τι να κάνουν;
- Θέλει διάκριση και υπομονή. Ο Θεός θα βοηθήσει. Ο ασυρματιστής που υπηρετούσαμε μαζί στον στρατό ήταν ένας γιατρός άπιστος, βλάσφημος. Κάθε μέρα ερχόταν στην μονάδα Διοικήσεως, να μου κάνη πλύση εγκεφάλου! Μού έλεγε την θεωρία του Δαρβίνου κ.λπ., κάτι πράγματα χαμένα, βλάσφημα τελείως. Μετά όμως από κάποιο περιστατικό κατάλαβε μερικά πράγματα. Μία φορά ήμασταν σε μία επιχείρηση και είχαμε φορτωμένα σε ένα μεγάλο μουλάρι τον ασύρματο και το φορείο. Σε έναν κατήφορο, επειδή γλιστρούσε πολύ, εγώ έπιανα από την ουρά το ζώο και ο γιατρός τραβούσε το καπίστρι. Σε μία στιγμή, πώς άγγιξε το φορείο λίγο τα αυτιά του ζώου, και δίνει μία το ζώο και με χτυπάει δυνατά με τα πισινά του πόδια· με πέταξε πέρα. Σε λίγο συνήλθα και είδα ότι περπατούσα! Το μόνο που θυμόμουν ήταν ότι φώναξα «Παναγία μου!». Τίποτε άλλο. Τα σημάδια από τα πέταλα του ζώου ήταν πάνω μου. Εδώ το στήθος ήταν όλο μαύρο. Με τόση δύναμη με χτύπησε το ζώο! Τα έχασε ο γιατρός που με είδε να περπατώ! Συνεχίσαμε τον δρόμο μας. Λίγο πιο πέρα στραβοπάτησε ο γιατρός σε μία πέτρα, έπεσε κάτω και δεν μπορούσε να σηκωθεί να περπατήσει. Άρχισε να φωνάζει: «Παναγία μου, Χριστέ μου»! Σού λέει: «Τώρα όλοι θα με εγκαταλείψουν πάει, τι θα γίνω; Ποιος θα με βοηθήσει;». Φοβόταν μην τον πιάσουν. «Μη στενοχωριέσαι, του λέω, θα καθήσω μαζί σου. Αν πιάσουν εμένα, θα πιάσουν κι εσένα».
 Ο καημένος μετά σκέφθηκε: «Ο Αρσένιος(2) ενώ τον πέταξε πέρα το ζώο, δεν έπαθε τίποτε, και εγώ λίγο στραβοπάτησα και δεν μπορώ να περπατήσω!». Σε λίγο σηκώθηκε, άλλα κούτσαινε και τον κρατούσα, για να περπατήσει. Οι άλλοι είχαν προχωρήσει. Πήρε ένα μάθημα και συνήλθε μετά. Κάθε μέρα έλεγε κάτι βλασφημίες, και τότε, πάνω στον κίνδυνο, φώναζε «Παναγία μου! Παναγία μου!». Τον βόλεψε η Παναγία! 
Ένας άλλος, μοτοσικλετιστής ήταν στον στρατό, δύο φορές είχε σπάσει το πόδι του και πάλι συνέχιζε να βρίζει.
- Δεν του λέγατε τίποτε, Γέροντα;
- Τι να του πω; Εδώ δεν του έλεγα τίποτε και εκείνος έβριζε συνεχώς τον Χριστό και την Παναγία επίτηδες, για να με στενόχωρη. Μετά το κατάλαβα και έκανα μόνον ευχή. Και να δείτε, ενώ πρώτα έβριζαν και αυτός και οι άλλοι στα καλά καθούμενα, ύστερα, όταν δυσκολεύονταν σε κάτι και πήγαιναν να βρίσουν, δάγκωναν την γλώσσα τους! Είναι καλύτερα, αν ένας βρίζει, βλασφημεί κ.λπ. και είναι αναιδής, να κάνης ότι είσαι απασχολημένος και δεν ακούς και να λες την ευχή. Γιατί αν καταλάβει ότι τον παρακολουθείς, μπορεί να βρίζει συνέχεια, και έτσι γίνεσαι αιτία να δαιμονισθεί. Όταν όμως δεν είναι αναιδής άλλα ευσυνείδητος, και βρίζει από κακή συνήθεια, μπορείς κάτι να του πεις. Αν πάλι είναι ευσυνείδητος, άλλα έχει πολύ εγωισμό, πρέπει να προσέξεις να μην του μιλήσεις αυστηρά άλλα ταπεινά, όσο μπορείς, και με πόνο. 
Τι λέει ο Αββάς Ισαάκ; «Έλεγξον διά της δυνάμεως των αρετών σου τους φιλονεικούντας μετά σου... και αποστόμωσον αυτούς διά της πραότητος και της γαλήνης των χειλέων σου. Έλεγξον τους μεν ακόλαστους διά της ενάρετου συμπεριφοράς σου, τους δε αναίσχυντους κατά τας αισθήσεις διά της συστολής των ομμάτων σου»(3)

2.Το κατά κόσμον όνομα του Γέροντα.
3. Άββα Ισαάκ του Σύρου, Οι Ασκητικοί Λόγοι, Λόγος ΚΓ’, εκδ. «Αστήρ»./πηγή

Η ψαλμωδία σταλάζει στην ψυχή δρόσο...

Ό Απόστολος λέει πώς οποίος ευθυμεί ας ψάλλει. Ή ψαλμωδία είναι ένα ποίκιλμα πού μας δίνει ή Εκκλησία για την ασθένεια μας. 
Ή ψαλμωδία δεν είναι μόνο για τον ναό, αλλά καί όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες της εργασίας, έκφώνως ή μυστικώς, στην ησυχία ή στην οικογένεια, προ,μετά ή κατά τα διαλείματα της προσευχής, πολλή σταλάζει στην ψυχή δρόσο. 
Κατά τον άγιο Διάδοχο επίσκοπο Φωτικής έχουμε ψαλμωδία καί ψαλμωδία.Ψαλμωδία από χαρά,δυνατή,με προσευχητική διάθεση. 

Ψαλμωδία,πού όταν κινείται από το Άγιο Πνεϋμα,γίνεται με κάθε άνεση κι ευχαρίστηση καρδιακή,με ακόλουθη μια αφάνταστη χαρά, δάκρυ πνευ­ματικό κι αγαλλίαση ειρηνική.

Η κατηχητική αξιοποιήση της ασκητικής παράδοσης της πίστης μας.Ο Άγιος Ησύχιος.

Γερόντισσα Ευφημία.Ηγουμένη Ι.Μ.Παντοκράτορος Κερκύρας-ΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΧΗΣΗ, ΛΟΓΟΣ ΑΓΙΟΥ ΗΣΥΧΙΟΥ. ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

πηγή

Κόλαση είναι η αδυναμία κοινωνίας με τον άλλον

Λέγουν πολλοί:Τί είναι κόλαση καί που είναι ή κόλαση;Ή απάντηση είναι πολύ εύκολη;Κόλαση είναι ή αδυναμία κοινωνίας με τον άλλο. Ή αυτοεξορία, ή μοναξιά, διακοπή σχέσεων με τον «άλλο». Γιατί καί μόνη ή παρουσία του αλλού γεμίζει χαρά, δίνει αίσθημα ασφάλειας, νόημα στην ύπαρξη μας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι όλες οι εκφραστικές ενέργειες μας, καλές ή κακές, συγκεντρώνονται στο πρόσωπο, στα μάτια, στο μειδίαμα. Όταν αγαπάμε κάποιον, θέλουμε να τον δούμε στο πρόσωπο. Γι' αυτό καί έχουμε τη φωτογραφία του, ως ενθύμιο. Κάνουμε μεγάλα ταξίδια, μόνο καί μόνο για ν' απολαύσουμε ένα πρόσωπο, να το δούμε. Μόνο τα γράμματα του δε μας ικανοποιούν.

Αντιθέτως,όταν δεν αγαπάμε κάποιον,τότε αποφεύγουμε συστηματικά να τον συναντήσουμε. Δε θέλουμε να δούμε το πρόσωπο του. Περνάμε στο άλλο πεζοδρόμιο. Αραιώνουμε τίς προσωπικές συναντήσεις. Περιοριζόμαστε να του στέλνου­με γράμματα, κι αν ακόμη είναι γείτονας μας. Ακριβώς για να μη δούμε τα μούτρα του!

Αυτή ή απρόσωπη συμπεριφορά χαρακτηρίζει την εποχή μας.Καί μεταβάλλει τη ζωή σε κόλαση,σε άκοινωνησία σε απομόνωση.Στά μοντέρνα σπίτια είμαστε στοιβαγμένοι,για να μη ξέρεις ποιος είναι ο αντικρυνος σου, για να μην έχουμε σχέσεις. 

 Με τίς «ράχες κολλημένες»,όπως διηγείται το κρανίο στο γέροντα ερημίτη. Οί νεότεροι άθεοι ύπαρξιστές, όπως · ό Jean P.Sartre και ο Albert Camus βλέπουν την κόλαση στον «άλλον». Ό «άλλος» είναι ό Θεός. Καί μόνο ή σκέψη ότι ό Θεός υπάρχει,ενοχλεί,ταράσσει, δεσμεύει την ελευθερία.Εάν έκείνος δεν υπάρξει,τότε εγώ θα υπάρξω.Γι'αυτό είναι ανάγκη εκείνος να φύγει,να σβήσει,να μην υπάρχει.Με αποτέ­λεσμα, το παν να συγκεντρώνεται στον ασύδοτο άνθρωπο,στο εγώ.Το εγώ γίνεται το πάν,«μέτρον πάντων». 

Από τη στιγμή όμως αυτή πού εξαφανίζεται ό «άλλος»,τότε αποκαλύ­πτεται το κέντρο,ό φόβος,το μηδέν.Φυγή από τη συνάντηση με τον «άλλο» είναι φυγή από το φυσιολογικό τρόπο ζωής, από την ευτυχία. Αρχίζουν τότε να επικρατούν τα ζιζάνια των αδυναμιών, των παθών του κακου,ή φιλαυτία,ή φιληδονία,ή φιλοχρηματία. Γίνονται όλα αυτά τα απόλυτα, υπάτες αξίες. Καί όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά παραμορφωμένες εκδηλώσεις της αναζητήσεως του «αλλού».

Ό Θεός μας είναι «Πρόσωπο».Δεν είναι κάτι.Είναι κάποιος.Κάθε φορά δε πού υποβιβάζεται ό Θεός,υποβι­βάζεται καί ό άνθρωπος. Χάνει τη θέση του στο κόσμο.Ζή με παραισθήσεις,με συμπλέγματα βασανιστικά.Καταντά κατάμονος στο αχανές αυτό σύμπαν.Ό κλειστός τύπος πού δε θέλει να βλέπει τον «άλλον», αμέσως ξεχωρίζει, φαίνεται ότι δέν κατοικεί ό «άλλος».Γιατί όλοι έχουμε έναν ένοικο.Εξαρτά­ται όμως ποιος είναι.

Καί όμως ό «άλλος» ταυτόχρονα άλλους μεν ελκύει,άλλους δε άπωθεί.Εδώ,ψυχές γαλήνιες,γεμάτες έρωτα για Εκείνον,θυσιάζουν εγκόσμιες απολαύσεις,πλούτη,για να εξασφαλί­σουν την «μετ' Εκείνου αγάπη καί κοινωνία». 

'Αλλοι αντιθέτως,υψώνουν τεράστια τείχη,για να μην τους ενοχλεί. Κωφεύουν στη φωνή του. Προσπαθούν να ζουν χωρίς Θεό, χωρίς κοινω- νια. Διότι κάθε τί πού γίνεται οτή Λειτουργία,αποβλέπει σε κοινωνία.

'Αλλοι τόσο πολύ την παρεξηγούν, ώστε το μυστήριο της Κοινωνίας να το κάνουν αντικείμενο αντί υποκείμενο.«Πήρα Κοινωνία» λέγουν, σαν να είναι πράγμα και όχι πρόσωπο.

Τι θα ήταν ή ζωή μας χωρίς τον «άλλον»;Χωρίς τον άλλον παραμορφώνω αφάνταστα καί την περί του έαυτού μου ιδέα. Χωρίς τον άλλον είμαι αδιανόητος. Φαντασθείτε κάποιον σε μια έρημο όπου ψυχή δεν συναντά επί χρόνια.Θα τρελλαθεί.Το ϊδιο συμβαίνει καί στίς σχέσεις μας με την Εκκλησία.Στή Θ. Ευχαριστία ό Θεός δε μας δίνει κάτι,αλλά ό ίδιος δίνεται,προσφέρεται.

Καί επίσης ό άνθρωπος δεν του προσφέ­ρει κάτι,αλλά του προσφέρεται ολόκληρος.Είναι παραχάραξη οικτρή όταν νομίζουμε,ότι σε κάθε Λειτουργία κάτι δίνουμε καί κάτι παίρνουμε. Δεν πρόκειται περί προσφοράς πραγμά­των, αλλά περί του όλου είναι μας.

Μητροπολιτου Σηλυβρίας Αιμιλιανού Τιμιάδου-Εκτροπή ή αλλαγή ζωής(Εκδοση Χ.Φ.Ν.1992)

Στην Ορθόδοξη τέχνη τα μεγάλα και τα σημαντικά υπονοούνται...

ΤΗΣ ΜΑΡΩΣ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ

Ακούω τα ισπανικά λόγια του ιερέα και δυσκολεύομαι να νιώσω την κατάνυξη που αισθανόμαι στους δικούς μας εσπερινούς.

Δεν είναι προκατάληψη. Οσο περισσότερο εκκλησιάζομαι στην Ορθοδοξία, τόσο με κερδίζει. Μέσα εδώ μού λείπει η δική μας αισθητική: Το θερμό ημίφως, τα σοβαρά μάτια των εικόνων μας που ατενίζουν ορίζοντες εσωτερικούς, η τελετουργία των δαχτύλων τους, η γνώση των σφιχτών χειλιών τους. Η άφατη έννοια που συνταράσσει, ο σεβασμός στα μεγάλα συναισθήματα που σιωπά. Εκεί πέρα, σε μάς, στην Ορθόδοξη τέχνη, τα μεγάλα και τα σημαντικά υπονοούνται, στέλνουν μονάχα νύξεις κι αν μέσα σου συναπαντήσουν κάποιους σπόρους, τους καρπίζουν. Το ζητούμενο πνέει πιο μέσα απ΄τις λέξεις, πιο πίσω απ΄τις εικόνες και είναι φειδωλό.

Εδώ, στη Δύση, όλα περιφέρονται ανυπόφορα εκφραστικά, πληθωρικά, σχεδόν φλύαρα. Ο συναισθηματισμός καταντάει πόζα. Οι μορφές δεν είναι πλέον σύμβολα, κάνουν τα πάντα για να εκβιάσουν τη συγκίνησή σου. Μπροστά σε τόση πληθωρικότητα αμύνεσαι, αντί ν΄ανοίγεσαι κλείνεις.

Από το βιβλίο «Λουλούδι της κανέλλας» (αφήγηση ενός ταξιδιού στην Ισπανία), εκδόσεις ¨Φιλιππότη¨, 1993./πηγή

Ο Όσιος Τιμόθεος ο εν Συμβόλοις

Τοιχογραφία Μονή Γκρατσιάνιτσα(1318)

Ο Όσιος Τιμόθεος ήταν μοναχός πνευματέμφορος, με μεγάλη καθαρότητα ζωής από νεαρή ηλικία, ξένος προς τους μολυσμούς της ψυχής και του σώματος. Επίσης, ήταν χαρακτήρας ευθύς, ειλικρινής, συμπαθητικός, ελεύθερος. Χωρίς φανατισμούς, χωρίς καυχήσεις ότι νήστευε, χωρίς αλαζονείες ότι έκανε αγρυπνίες και εγκράτεια. Γεμάτος απλότητα, ταπεινοφροσύνη, επιείκεια και συγκατάβαση. Έκρινε τον εαυτό του με αυστηρότητα και τους άλλους με αγαθότητα. Γι' αυτό και ο Θεός του έδωσε το χάρισμα να ιατρεύει ασθένειες, χωρίς βέβαια να υπερηφανεύεται γι' αυτό.
Η αναφορά των Συναξαριστών στη διατύπωση «ἐν τοὶς Συμβόλοις» ίσως φανερώνει τον τόπο του ενταφιασμού του ιερού λειψάνου αυτού.
Ο Όσιος Τιμόθεος κοιμήθηκε με ειρήνη σε βαθύ γήρας.Η μνήμη του τιμάται στις 21 Φεβρουαρίου

Άγιος Γεώργιος επίσκοπος Αμάστριδος

Ο Άγιος Γεώργιος καταγόταν από την Κρώμνη της Αμάστριδος και γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς, τον Θεόδωρο και την Μεγεθώ.
Μετά τις σπουδές του, απήλθε στο όρος της Συρικής και εκεί αφού βρήκε Γέροντα ασκητή διδάχθηκε τα της μοναχικής πολιτείας και έλαβε από αυτόν το αγγελικό σχήμα. Μετά τον θάνατο του Γέροντά του μετέβη στην πόλη Βόνυσα της Ακαρνανίας και ασκήτευε εκεί. Όταν μετά την κοίμηση του Επισκόπου Αμάστριδος κενώθηκε η θέση αυτού, η Εκκλησία αμείβουσα τις αρετές και τα χαρίσματά του, τον έταξε ποιμένα της Εκκλησίας της Αμάστριδος, την οποία ποίμανε θεοφιλώς και θεαρέστως. Η χειροτονία του Αγίου σε αρχιερέα έγινε στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Άγιος διακόνησε την Εκκλησία, φρόντισε τον ιερό κλήρο και ενδιαφέρθηκε για την προστασία ορφανών και χηρών, τη διατροφή και τη συντήρηση των πτωχών και την απαλλαγή τους από χρέη. Ο Θεός, βλέποντας την οσιακή του πολιτεία, τον αξίωσε και του χαρίσματος της θαυματουργίας.Ο Άγιος Γεώργιος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 805 μ.Χ.Η μνήμη του τιμάται στις 21 Φεβρουαρίου

1814-Μία ορθόδοξη λειτουργία στη μέση του Παρισιού

Πολύ θα ήθελα ακόμη να δείξω μερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της μακροθυμίας για τον νικημένο εχθρό,την ανεξικακία που εμπνέει το μήνυμα του Ευαγγελίου...

...Ας σκε­φτούμε το πώς φέρθηκε ό Αλέξανδρος ό Α'(εδώ) στο Παρίσι το 1814. Συμπεριφέρθηκε όχι σαν κατακτητής, άλλα σαν ελευθερωτής και φί­λος του γαλλικού λάου. Και κάτι παραπάνω, έδειξε στα μάτια της Ευρώπης πώς εννοούσε να έκδικηθη την τύχη της Μόσχας. (Εννοεί­ται εδώ ή προηγηθείσα εκστρατεία του Ναπολέοντα στη Ρωσία.

Την 29 Μαρτίου (10 Απριλίου) 1814, στην πλατεία της Επα­ναστάσεως και ήδη πλατεία Όμονοίας, στο ίδιο το μέρος όπου εί­χαν αποκεφαλίσει το Αουδοβίκο 16ο, έτέλεσαν τη μεγαλόπρεπη νυκτερινή λειτουργία του Πάσχα της Όρθοδόξου Εκκλησίας,γε­μάτη χαρά καϊ τόνο συμφιλιώσεως,τόσο σύμφωνα με το αναστάσι­μο:«...αλλήλους περιπτυξώμεθα.,συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει... Χριστός ανέστη εκ νε­κρών»,σαν λειτουργία εξιλεώσεως, άγνισμού και συμφιλιώσεως,μπροστά στα ρωσικά στρατεύματα με την εορταστική στολή των.
Ηταν ή (ευγενική) εκδίκηση του για τη Μόσχα, όπως το είπε στα­ράτα στο στενό φίλο του πρίγκιπα Αλέξανδρο Γκολιτζύν,όταν επέστρεψε στην Πετρούπολη. Εδώ αυτός άντλησε στα βάθη της χριστιανικής πείρας πού πότε - πότε κυρίευαν την ψυχή του ρώσικου λαού σ'όλα τα σκαλιά της κοινωνικής κλίμακας.

Ή μεγαλόψυχη συμπεριφορά του αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Α' απέναντι του νικημένου έχθρού δυνάμωσε το θαυμασμό που ένιωθαν γι' αυτόν οι πολυπληθείς κύκλοι της ρωσικής κοινωνίας.

Νικολάου Αρσενίεφ-''Η ρωσική ευσέβεια''

Η αρετή της αγάπης κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας

Η αδαμάντινης αξίας αρετή, ή αγάπη, είναι το απόσταγμα των θείων λόγων των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Ή θέρμη και ή εκφραστική δεινότητα τους για τη γνήσια, απερίσπαστη και άπειρη αγάπη δεν μπορούν παρά να συγκινήσουν κάθε αγνή και πιστή χριστιανική ψυχή. Ό άνθρωπος στην πορεία προς την τελείωση πρέπει να έχει συνοδοιπόρο του την ανόθευτη αγάπη προς τον πλησίον του αλλά κυρίως προς τον Τριαδικό Θεό, προκειμένου να ίκανωθεί της εισόδου του στην ουράνια βασιλεία. Ή βαθιά αυτή πεποίθηση διακα­τέχει έντονα όλα τα έργα των Πατέρων κι αποτελεί το εναρκτήριο λά­κτισμα του εγχειρήματος μας.
  Ό χριστιανικός ορός αγάπη δηλώνει τη διάθεση του πιστού να προσφέρει ανιδιοτελώς και χωρίς υστεροβουλία τον εαυτό του προς χάριν του συνανθρώπου. Στά προ Χρίστου χρόνια ό άνθρωπος κα­τευθυνόταν προς τα ορατά καί τα επίγεια ή προς αφηρημένες έννοι­ες καί ιδέες, μετά την ενανθρώπηση όμως ή λέξη αγάπη λάμπρυνε κσί μεταμόρφωσε τον ανθρώπινο βίο σε διαδρομή ευχαριστίας καί δοξολογίας με τελικό σταθμό την ένωση μας με τον Αιώνιο Θεό.

ΑΓΑΠΗ,ΤΟ ΕΙΣΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ

 Ό άγιος Μάξιμος ό Όμολογητής με τους αφιερωμένους στην ύψίστη αρετή της αγάπης Λόγους του, αναλύει διεξοδικώς όλες τις πτυ­χές της σπουδαιότερας των αρετών, επιδιώκοντας να τις καταστήσει  κτήμα των ανθρώπων, ούτως ώστε να οπλιστούν με υπομονή καί καρτεροψυχία καί να δυνηθούν να πορευθούν στον δυσκολοδίάβατο δρό­
μο των αρετών, με αποτέλεσμα να κερδίσουν την ουράνια βασιλεία καί μακαριότητα.
   Ό Όμολογητής τονίζει: «Μη καταφρόνησης της εντολής της αγάπης, ότι δι' αυτής υιός Θεού έση, ην παραβαίνων, υιός γεέννης εύρεθήση». 
 Συνεπώς, όλος ό ασκητικός βίος έχει ως βάση του την τήρηση της ανιδιοτελούς αγάπης προς το Θεό, αλλά καί προς τον πλησίον. «Αύτη έστίν η θύρα, δι' ης ό εισερχόμενος εις τα άγια γίνεται των αγίων καί του απροσίτου κάλλους της αγίας καί βασιλικής Τριάδος καθίσταται άξιος θεατής γενέσθαι», μας λέγει ό θείος Μάξιμος. Είναι δηλαδή το εισιτήριο για να εισέλθουμε στην ουράνια πύλη της αιώνιας βασιλείας. 
 0 πάνσοφος Πατήρ προσπαθώντας να δώσει τον ορισμό της κορυφαίας των αρετών λέγει: «Αγάπη μεν εστίν, διάθεσις ψυχής αγαθή, καθ' ην ουδέν των όντων, της του θεού γνώσεως προτιμά». Ενώ σε άλλο σημείο παρουσιάζει την αγάπη να έχει φτερά με τα όποια ό νους αξιώνεται να λάβει τη θεία χάρη.

ΑΓΑΠΗ,ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ

Ή αγάπη είναι ή αρετή πού έχει υμνηθεί περισσότερο από κάθε  άλλη. Υπό του Θεοδώρου Εδέσσης ή αγάπη καλείται «μητρόπολις τών αρετών», για το Συμεών το Νέο Θεολόγο ή αγάπη είναι «των προφητών ή διδάσκαλος, των αποστόλων ή σύνδρομος, των μαρτύρων ή  δύναμις, των Πατέρων καί Διδασκάλων ή έμπνευσις», ενώ για τον Ιω­άννη της Κλίμακας «ή αγάπη είναι χορηγός της προφητείας, παρέχουσα θαύματα· ή αγάπη είναι άβυσσος της έλλάμψεως, ή αγάπη είναι πηγή του πυρός, όσο αναβλύζει, τόσο τον διψώντα καταφλέγει ή άγάπη είναι ή κατάσταοις των αγγέλων ή αγάπη είναι ή αιώνιος προκοπή».
  0 Μ. Βασίλειος ταυτίζει την αγάπη με το Θεό λέγοντας: «ώσπερ ούν ό την άγάπην έχων, τον Θεόν έχει», ενώ ό Ιωάννης ό Χρυσόστομος θέλοντας να τονίσει την αξία της λέγει: «ουδέν αγά­πης ίσον».
 Ή αγάπη είναι το θεμέλιο πάνω στο όποιο χτίζεται το οικο­δόμημα του χριστιανισμού. Για χάρη της ό Λόγος έγινε σάρκα καί κατοίκησε σ' εμάς. Ό άγιος Συμεών περιγράφει πολύ πα­ραστατικά ότι για την αγάπη οι Απόστολοι έτρεξαν εκείνον τον ακατάπαυστο δρόμο, έσαγήνευσαν όλη την οικουμένη με το αγκίστρι καί τη σαγήνη του λόγου, την έσήκωσαν από το βυθό της είδωλομανίας καί την οδήγησαν στον σωτήριο λιμένα της βασιλείας των ουρανών. Για χάρη της έχυσαν τα αίματα τους οί μάρτυρες, ώστε να μη χάσουν το Χριστό. Γι αυτήν έδωσαν προθύμως τη ζωή τους οί θεοφόροι Πατέρες μας καί Διδάσκα­λοι της οικουμένης, υπέρ της καθολικής καί αποστολικής Εκκλησίας.

ΑΓΑΠΗ, ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ

 Ό ίδιος ό Ιησούς Χριστός με τη ζωή Του πάσχισε να διδά­ξει τη βασίλισσα των αρετών στους ανθρώπους. Με τα παρα­δείγματα Του, τα θαύματα καί τίς παραβολές Του, προσπα­θούσε να δείξει ότι τα πάντα είναι ή αγάπη καί ότι μόνο με αυτήν μπορεί ό κτιστός άνθρωπος να ανέλθει στα ϋψη της πνευματικότητας. Όταν ή αγάπη κατακλύζει τον πιστό τότε περιαυγάζεται το πρόσωπο του υπό του θείου φωτός καί βιώ­νει τη θεία δόξα καί μακαριότητα. Ή δύναμη της αγάπης είναι ικανή να αναγεννήσει το χριστιανό καί να διανοίξει την οδό προς την τελείωση του καί την ένωση του με τον πανάγαθο Δη­μιουργό.
 Ό Μ. Βασίλειος τονίζει ότι ή αγάπη δεν διδάσκεται, αλλά κάποιος σπερματικός λόγος έχει εγκατασταθεί μέσα μας για να υπάρχουν οί αφορμές της προσεγγίσεως με τον αγαθό Θεό. 
  Ό Συμεών ό Νέος Θεολόγος πλέκει το εγκώμιο της αγάπης λέγοντας: «Ώ αγάπη πολυπόθητη, μακάριος είναι όποιος σε ασπάσθηκε, διότι στο εξής δεν θα επιθυμήσει πλέον να ασπα­σθεί περιπαθώς κάλλος γήινου πράγματος. Μακάριος είναι όποιος συσφίχθηκε μαζί σου από θείο έρωτα· διότι θ' αρνηθεί όλο τον κόσμο καί δεν θα μολυνθεί καθόλου πλησιάζοντας οποιονδήποτε άνθρωπο».
  Το τέλος όλων των αγαθών είναι ή αγάπη, επειδή οδηγεί καί φέρνει εκείνους πού πορεύονται μέσα σ' αυτήν προς το Θεό. Ή τήρηση των θείων εντολών πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα για τον άνθρωπο πού επιθυμεί να αποκτήσει την αγά­πη στην καρδιά του.
  Ό Συμεών υποστηρίζει πώς την αγάπη του Θεού δεν μπο­ρεί να έγγίσει ποτέ κανένας άνθρωπος, αν δεν καθαρίσει πρω­τύτερα την καρδιά του με μετάνοια καί άφθονα δάκρυα. Όταν ό άνθρωπος, πού έχει απερίσπαστα προσκολλημένο το μυαλό του στο Θεό ζει με τον έρωτα της αγάπης προς τον Κύριο, τό­τε δεν αισθάνεται ούτε τον εαυτό του ούτε καί κανένα από τα πράγματα του κόσμου πλήρως.
 Ό Μάξιμος εξαίρει το νου του ανθρώπου, πού με την πο­λυχρόνια συμμετοχή του στη θεία έλλαμψη, αφού υπέταξε το παθητικό μέρος της ψυχής του καί έγινε φωτοειδής, μετα-στράφηκε σε ατελείωτο θείο έρωτα καί ακατάπαυστη αγάπη, με συνέπεια να μεταφερθεί εξ ολοκλήρου από τα επίγεια προς το θείο. Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται διηνεκής καί ακατά­βλητος αγώνας, νέκρωση του νου από τα πράγματα του κό­σμου καί τους εμπαθείς λογισμούς, αδιάλειπτη προσευχή, κα­θαρή καρδιά, άσκηση, διότι μόνο σε αυτήν την κατάσταση ή ψυ­χή ανακόπτεται από των αμαρτιών καί προετοιμάζεται για το θείο φωτισμό. Επομένως είναι επώδυνος ή οδός πού οδηγεί στην απόκτηση της αγίας αγάπης. Ό αμαρτωλός καί επιρρε­πής προς τον πειρασμό άνθρωπος πρέπει να σπάσει τα δεσμά της αμαρτίας πού τον κρατούν υπόδουλο των εφήμερων κι ανούσιων πραγμάτων καί να αντιτάξει υψηλό ηθικό φρόνημα προκειμένου να απελευθερωθεί από τα πάθη της ψυχής του. Ό αγώνας του σίγουρα είναι δύσκολος, μα αν ή καρδιά του διψά για το αθάνατο ύδωρ της λύτρωσης, τότε σίγουρα οί προ­σπάθειες του θα καρποφορήσουν καρπούς υγιείς καί σωτήρι­ους.

ΑΓΑΠΗ, ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΙ ΘΕΙΑ

Όταν ό νους καί ή καρδιά του ανθρώπου νοιώθουν έρωτα για το Θεό, μόνο τότε δύναται ό άνθρωπος να αποκτήσει την αληθινή καί θεία αγάπη. Σχετικά με το θείο έρωτα ό Ιωάννης ό Σιναίτης, για να τονίσει τη σπουδαιότητα του, κάνει τον έξης παραλληλισμό: «Μακάριος όστις τοιούτον προς Θεόν έκτήσα-το έρωτα, οίον μανικός εραστής προς την εαυτού ερωμενην κέκτηται»
Ή φλόγα της αγάπης δυναμώνει όσο περισσότερο εγγί­ζουμε το Θεό, ώστε το τέλος της γήινης ζωής, ή ψυχή πού ενα­γωνίως κι επιμόνως ποθούσε τη λύτρωση, θα διατηρήσει καί στη μεταθανάτιο ζωή τη ζέση της αγάπης προς τον Κύριο.Ή αληθινή αγάπη πρέπει να είναι αγαθή καί ενάρετη, πρέ­πει να είναι το αποτέλεσμα ενός συνεχούς καί ακαταπαύστου αγώνα, απαλλαγμένη από τα αγκάθια καί τα προσκόμματα των υλικών πραγμάτων, με στόχο τη νέκρωση του παθητικού μέ­ρους της ψυχής καί την αναγωγή της στα ουράνια σκηνώματα της αιωνίου βασιλείας.
 Το κάλεσμα των Πατέρων της Εκκλησίας μας προς αγώνα επίπονο καί επίμονο πρέπει να αντηχεί σαν χαρμόσυνη σάλ­πιγγα, πού ευαγγελίζεται το θείο γέρας της αγάπης προς το
Θεό. Ή νέκρωση των αισθήσεων σηματοδοτεί την ανάσταση του πνεύματος καί θριαμβευτικά διανοίγει τη θύρα της αιωνίου ενώσεως με τον Τριαδικό Θεό. Ή απάθεια για τα εγκόσμια δη­λώνει το πάθος για τα ουράνια καί ή δύναμη του κακού κατα­λύεται άπ' την ισχύ της αγάπης. Πόσο μεστός είναι αναμφι­σβήτητα ό λόγος τους καί με πόση πληρότητα εφοδιάζει τίς καρδιές όλων εμάς, πού με ειλικρινή αγωνία καί προσμονή πο­ρευόμαστε την οδό της "Ορθοδοξίας! Αναθερμαίνει τίς ψυχές μας καί μένει ακλόνητος στύλος της πίστης μας, ή ακέραιη καί πέρα πάσης κοσμικής μολύνσεως προσωπικότητα των αγίων Πατέρων. Καλούμαστε να κάνουμε τίς προτροπές τους πράξη καί να έχουμε ως φωτοδότη του βίου μας το θείο έρωτα καί την αγάπη.

ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ Ν.ΚΟΛΛΙΑ

ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Οι άγιοι 34 νεομάρτυρες και ομολογητές της Μονής Βαλαάμ(+20 Φεβρουαρίου 1578)

Σήμερα τιμάμαι την μνήμη των 34 πατέρων της Μονής Βαλαάμ,στην λίμνη Λαντόγκα,η οποίοι πρόσφεραν την ζωή τους για την αγία ορθόδοξη πίστη.

Στις 20 Φεβρουαρίου 1578 σφαγιάστηκαν επειδή δεν απαρνήθηκαν την Ορθοδοξία για να γίνουν λουθηρανοί.

Τα ονόματα των αγίων μαρτύρων και ομολογητών είναι τα εξής:Μεγαλόσχημος μοναχός Τύχωνας,ιερομόναχος Τίτος και οι μοναχοί Γελάσιος,Σέργιος Βαρλαάμ,Σάββας,Κόνωνας,Συλβέστρος,Κυπριανός, Ποιμένας, Ιωάννης,Σίμωνας Ιωνάς,Δαβίδ,Κορνήλιος Νήφωνας,Αθανάσιος,Σεραπίωνας και οι δόκιμοι Λουκάς,Αθανάσιος,Λεόντιος,Θωμάς,Διονύσιος,Φίλιππος,Ιγνάτιος,Βασίλειος,Πα-χώμιος,Βασίλειος,Θεόφιλος,Ιωάννης,Θεόδωρος και Ιωάννης.

Η επίσημη αγιοκατάταξή τους από το Πατριαρχείο της Μόσχας έγινε τον Αύγουστο του 2000.

Γέροντας Σοφιανός Μπογκίου-Ο ''Απόστολος'' του Βουκουρεστίου

Αναμφίβολα ο π. Σόφιαν ήταν ένας κρίκος των σταρετς της Ρουμανικής Εκκλησίας  οι οποίοι, όμοια με τους πατέρες του Γεροντικού, φρόντιζε να μεταδώσει τη διδασκαλία  και τον τρόπο που οδηγούν στη θέωση. Όταν επικαλούμαστε το πρόσωπο κάποιου γέροντα , μια κάποια περιέργεια (όχι χρήσιμη άλλα χαρακτηριστική των καιρών μας ) μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν ο συγκεκριμένος έχει αποκτήσει τη καρδιακή προσευχή Στη περίπτωση του π. Σόφιαν η απάντηση βρισκόταν αποτυπωμένη στη μορφή του.

      Γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 1912 στη σημερινή Μολδαβία (Βεσσαραβία) στο χωριό Κοκονέστι Βέκι. Στη βάπτιση πήρε το όνομα Σέργιος. Στα 14 μπήκε σα δόκιμος στη σκήτη Ρούγκι.  Μετά από δύο χρόνια-έχοντας και πολύ ωραία φωνή- γράφτηκε στη  σχολή ψαλτικής της μονής Ντομπρούσα, ενώ το 1932 φοίτησε στο Θεολογικό σεμινάριο της μονής Τσέρνικα όπου είχε συμμαθητή τον μετέπειτα πατριάρχη Ρουμανίας Θεόκτιστο. Το 1937 έγινε μοναχός στη Μονή Νταμπρούσα παίρνοντας το όνομα Σοφιάν ενώ το 1939 χειροτονήθηκε διάκονος. Όταν οι Ρώσοι κατέλαβαν τη Βεσαραβία οι μοναχοί της μονής Ντομπρούσα διώχθηκαν και μεταφέρθηκαν στη Μονή Καλντορουσάνι της Ρουμανίας..Εκάρη μοναχός στις 25 Δεκεμβρίου 1937.Μεταξύ 1942-1946 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου,έχοντας ως θέμα στη διπλωματική του εργασία  «Η μορφή του Σωτήρος στην εικονογραφία»

      Το 1945 απεφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Βουκουρεστίου  Στις  15 Νοεμβρίου 1945 χειροτονήθηκε ιερέας στη Μονή  Αντίμ. Το 1958 τον σύνελλαβαν οι κομμουνιστές  μαζί με άλλους 16 διανοούμενους μέλη της πνευματικής κινήσεως «Η καιόμενη βάτος»

      Ο πατέρας Σοφιάν ήταν  άριστος γνώστης της Φιλοκαλίας αλλά και των βαθύτερων ερμηνειών τους από τις γραφές των μεγάλων Ρώσων πνευματικών  Αγ. Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου και του Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, τα οποία μοίραζε δακτυλογραφημένα ,στους πιστούς που ερχόταν  στη Μονή Αντίμ στα  πρώτα χρόνια κατά  τα οποία ήταν ηγούμενος (1950-1960) Καταδικάστηκε σε 16ετη φυλάκιση για ''μηχανορραφία ενάντια στην ασφάλεια του κράτους, μέσω επικίνδυνης μυστικιστικής δραστηριότητας''. Μετά  από 6 χρόνια ελευθερώθηκε. Το όνομά του θα μείνει αιώνια  δεμένο με τη Μονή Αντίμ.

Σε πολλά όμως μοναστήρια άφησε τα ίχνη των χειρών του(ως αγιογράφος) και  τα στόλισε με το ταπεινό κόπο του όπως  στη Σκήτη Νταρβάρι (1964) Μονή Αγαπία (1970), Μονή  Deir-el-harf-Λίβανος(1971), Μονή Ράντου-Βόντα(1973), τον καθεδρικό ναό του  Homs – Συρία(1978) και την εκκλησιά της Hama –Συρίας(1979) κ.α

Μέχρι το 1998 όπου έπεσε στο κρεβάτι του πόνου,από το πετραχείλι του γέροντα Σοφιανού πέρασαν χιλιάδες ψυχές.Τον είχαν ονομάσει «Απόστολο Του Βουκουρεστίου»Εκοιμήθη στις 14 Σεπτεμβρίου 2002 και κατόπιν επιθυμίας του ετάφη στην Μονή Καλνταρουσάνι.

 Ας δούμε τι έλεγε γι τον γέροντα Σοφιανό μία άλλη μεγάλη μορφή του ρουμανικού μοναχισμού ο γέροντας Ιωαννίκιος Μπαλάν:
«Μια ξεχωριστή πνευματική προσωπικότητα,ομόφωνα αναγνωρισμένη ο οποίος τιμάει τον μοναχισμό και την εκκλησία του Χριστού.Ο γέροντας Σοφιανός είναι γνωστός για τρία χαρίσματα με τα οποία τον προίκισε ο Θεός.Καταξιωμένος αγιογράφος,έμπειρος πνευματικός και καθοδηγητής ψυχών και μοναδικός ψάλτης.Είχε εκ γενετής διαλεχθεί για να ομολογήσει την ευαγγελική αλήθεια μέσω του λόγου και του χρώματος,των πνευματικών του τέκνων και των εικόνων.Στόλιζε τις εκκλησίες με πανέμορφες εικόνες και έκανε τις ψυχές των ανθρώπων ζωντανους ναούς,πνευματικές εικόνες των καλών πράξεων,της αγάπης και τη ταπεινοφροσύνης,όπου αποτυπωνόνταν η ταπεινή μορφή του Σωτήρα Χριστού.Να ανακαινίζει παλιές όμορφες εικόνες και ψυχές ανθρώπων,αυτή ήταν η κλίση και ο σκοπός του γέροντα Σοφιανού.Σε όλα αυτά να προσθέσουμε

στο πνευματικό του πορτραίτο την σπάνια ταπεινοφροσύνη του,την ηρεμία του,την μετριοφροσύνη του,την μακροθυμία του και τις θεολογικές του γνώσεις»

Κάθε συνάντηση μαζί του ήταν μία ευκαιρία για ψυχική ανάταση,μία γιορτή.

Ας αφήσουμε όμως τον γέροντα Σοφιανό να μιλήσει:

      -Μια φωνή μέσα από τη καρδιά  μου με παροτρύνει  να ψάξω να βρω  το Πρόσωπο του Κυρίου. Το ψάχνω και ως ταπεινός αγιογράφος , αλλά και επειδή το ζητάει η ψυχή μου ως χριστιανός μοναχός

**

      -Το μίσος ζητάει μίσος . Η αγάπη ζητάει αγάπη. Και όταν βάζεις την αγάπη πάνω από το μίσος είναι  μία  έκπληξη , είναι σαν τη φωτιά με την οποία καις κάποιον.

**

       -Υπάρχουν άνθρωποι που όσα και να τους πεις σχετικά με το Θεό δεν τα δέχονται. Δεν δέχονται τίποτα άλλο από αυτά που γνωρίζουν. Όταν τους μιλάς για το Θεό αρχίζουν να χασμουριούνται και ετοιμάζονται να φύγουν. Εάν κάτι κακό τους συμβεί όμως τότε ίσως να λειώσει αυτή η σκληρή αδιαφορία. Για αυτό υπάρχουν στο κόσμο πόλεμοι ασθένειες και πόνος. Ο πόνος παίζει το ρόλο της φωτιάς που λειώνει και το σίδερο το κοκκινίζει και ύστερα το λυγίζει.

**

-Έρχονται κάποιοι και μου λένε ''Πάτερ,εγώ δεν έχω αμαρτίες''!Αυτό είναι μεγάλο λάθος.Είναι αδύνατο.Ο Άγ.Ιωάννης ο Θεολόγος μας λεει ότι δεν υπάρχει στη γη άνθρωπος χωρίς αμαρτία.Όσο και να προσπαθείς όλο και κάτι σου ξεφεύγει.Για παράδειγμα ο διασκορπισμός του νου μας κατά την ώρα της προσευχής.Διάβαζεις για μισή ώρα αλλά δεν ξέρεις τι διαβάζεις.Είναι μία προσβολή προς τον Θεό αυτό.Μιλάς μαζί Του αλλά το μυαλό σου είναι αλλού.Αν πας για μία ακρόαση σε κάποιον σημαντικό άνθρωπο και αρχίζεις να απαντάς άλλα αντί άλλων,τότε θα σε διώξουν

**

-Λέει  στην Φιλοκαλία ότι ένας άγιος προσευχόνταν από το πρωί μέχρι το βράδυ.Όταν κουραζόνταν διάβαζε την Αγία Γραφή.Ήταν σε μόνιμη επικοινωνία με το Θεό.Πως προευχόνταν,όρθιος,γονατιστός ή με τα χέρια ψηλά δεν ξέρουμε.Κάθε άνθρωπος κάνει διαφορετικές κινήσεις.Ήταν όμως μία προσευχή,που τον υποχρέωνε να κάθεται στατικός σε μία γωνία.

Αυτό βέβαια στην σημερινή εποχή,η οποία είναι αγχωδης και οι ρυθμοί είναι γρήγοροι αυτό είναι δύσκολο να γίνει.Αλλά όσο και να βιαζόμαστε.όπου και να βρισκόμαστε,καλό είναι να λέμε το ''Κύριε Ιησού Χριστέ Υιε Θεού ελέησον με''Ή τουλάχιστον ''Ιησού ελέησον με''Τουλαχιστον αυτές τις δύο λέξεις να λέμε σε όλη μας την ζωή!Δύο λέξεις!

Ήξερα έναν γέροντα ο οποίος γνωρίζω ότι προσευχόνταν αδιαλείπτως.Μια φορά μας μιλούσε για κάποια γεγονότα που συνέβησαν μετά την ρωσική επανάσταση.Έβαλα το χέρι μου στον ώμο του και τον ρώτησα«π.Ιωάννη,τώρα προσεύχεστε»;Η διήγησή του είχε φτάσει στο αποκορύφωμα,όμως η καρδιά του προσευχόνταν.Η προσευχή είχε κατεβεί στην καρδιά του και όταν γίνει αυτό τότε η καδιά προσεύχεται,όπως εμείς αναπνέουμε.Γι'αυτό και εμείς σήμερα μπορούμε να τραφούμε απ'αυτήν την προσευχή

μετάφραση-επιμέλεια www.proskynitis.blogspot.com

Άγιος Θεόδωρος του Σαναξάρ.Ο αναμορφωτής του θεσμού των στάρετς(+19 Φεβρουαρίου)

Ο Όσιος πατήρ ημών Θεόδωρος του Σαναξάρ γεννήθηκε το 1719,κοντά στο χωριό Ρομανόβα στο κυβερνείο του Γιάροσλαβ,στα κτήματα των ευγενών γονέων του Ιγνατίου και Ειρήνης Ουσακώβ.Στα τέσσερά του χρόνια ο Ιωάννης έμεινε ορφανός από μητέρα.Η μητριά του Παρασκευή τον μεγάλωσε εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Όταν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία και αφού ήταν ευγενικής καταγωγής,στάλθηκε στην αυτοκρατορική φρουρά στο Πρεομπραζένσκι της Αγίας Πετρούπολης.Έφτασε στον βαθμό του αξιωματικού.

Η έκλυτη ζωή στην πρωτεύουσα και οι κακές παρέες ήταν μεγάλος κίνδυνος για τον νεαρό Ιωάννη.Σε ένα  από τα θορυβώδη γλέντια,ενώ το κέφι είχε φτάσει στο κατακόρυφο,ένας από τους συναδέλφους του Ιωάννη, ο οποίος πριν ήταν υγιής,έπεσε νεκρός.Αυτό το γεγονός τον συγκλόνισε τόσο πολύ που αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια,την αυτοκρατορική φρουρά και τα πλούτη των γονέων του.Φτάνοντας μακριά από την πόλη έδιωξε  τον υπηρέτη του,ντύθηκε με φτωχικά ρούχα και έφτασε στο δάσος που βρίσκεται στην όχθη του ποταμού Ντίβνα.Εκεί έζησε εν νηστεία και προσευχή για τρία περιπου χρόνια σ'ένα εγκαταλελειμένο καλυβάκι.Τα απολύτως απαραίτητα του τα έφερναν φιλόθεοι χριστιανοί από τα γύρω χωριά.

 Την περίοδο εκείνη οι αρχές ξανάρχισαν σκληρούς διωγμούς εναντίον των Ρασκόλνικων(σχίσματικοί που πρωτοεμφανίστηκαν τον 17ο αιώνα),οι οποίοι είχαν κρυφτεί στα δάση,ενώ συλλάμβαναν και τους ησυχαστές που δεν είχαν προσωπικά έγγραφα.Αφού τον χτύπησαν και τον βασάνισαν τελικά ο Ιωάννης  
κατάφερε να ξεφύγει και έφτασε  στο Ορλώβ,στην Μονή Πλόστσεάνσκ.Επειδή δεν είχε έγγραφα ο ηγούμενος φοβόνταν να τον δεχθεί για να μην έχει μπλεξίματα και τον έστειλε στο δάσος σ'ένα κελί.Δεν πέρασε πολύς καιρός και τον συνέλαβαν.Εκείνος τότε απεκάλυψε την πραγματική του ταυτότητα και έτσι τον οδήγησαν στην Αγία Πετρούπολη για να δικαστεί μπροστά στην αυτοκράτειρα Ελισάβετ,η οποία ήταν φιλομόναχη.Μετά τις εξηγήσεις που δόθηκαν η αυτοκράτειρα του έθεσε έναν μόνο όρο:Να γίνει μοναχός στην Αγία Πετρούπολη στην Λαύρα του Αγ.Αλεξάνδρου Νέφσκυ.Στις 13 Αυγουστου του 1748 ο νεαρός Ιωάννης Ουσακώβ εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Θεόδωρος προς τιμήν του Αγίου Θεοδώρου του Σμόλενσκ(+19-9).

Για τις ξεχωριστές του αρετές και για το ότι πολύς κόσμος ερχόνταν σ'εκείνον για να εξομολογηθούν και να τον συμβουλευτούν,αλλά και επειδή ο αυτοκράτορας Πέτρος ο ΙΙΙ του έδειχνε ξεχωριστή εκτίμηση,κάποιοι μοναχοί τον φθόνησαν πολύ.Στα δέκα χρόνια που έμεινε στην Λαύρα υπέμεινε τα πάνδεινα, με ταπεινοφροσύνη και ανεξικακία.
Τότε έφυγε και έφτασε στο Αρζαμάς όπου άφησε τις πνευματικές του κόρες στην Μονή του Αγίου Νικολάου.(Αργότερα όταν αυξήθηκαν οι μαθήτριες του,μεταφέρθηκαν στο Αλεξέεβο).Ο ίδιος με τους μαθητές του πήγαν στο Σαρώφ.Εκεί έμεινε δύο χρόνια.Όταν ο αριθμός των μαθητών του άρχισε να αυξάνεται και έχοντας υπ'όψιν του όσα συνέβησαν στην Λαύρα του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκυ,ζήτησε από τους πατέρες του Σαρώβ να του επιτρέψουν να μείνει μαζί με τους μαθητές του στην εγκαταλελειμένη Μονή Σαναξάρ,η οποία βρισκόνταν εκεί κοντά.

Η μονή αναστηλώθηκε και αναγεννήθηκε χάρη στις προσπάθειες του Αγ.Θεοδώρου.Στις 13 Δεκεμβρίου 1762,χειροτονήθηκε ιερομόναχος από τον επίσκοπο Ταμπώβ,Παχώμιο.
Και στο Σαναξάρ υπέστη διωγμούς εξαιτίας κάποιων πλουσίων τους οποίους ο άγιος έλεγχε για τις ανομίες τους,Αυτοί τον κατηγόρησαν άδικα στον αυτοκράτορα και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να σταλεί  σε εξορία στο μακρινό και παγωμένο Σολοβέτς.Εκεί έμεινε φυλακισμένος για εννιά χρόνια.Γύρισε στο μοναστήρι του το 1783 και εκοιμήθη στις 19 Φεβρουαρίου 1791.Η επίσημη αγιοκατάταξη του από την ρωσική σύνοδο έγινε το 2004.Η ανακομιδή του αφθάρτου λειψάνου του εορτάζεται στις 21 Απριλίου.

Ό Άγιος Θεόδωρος του Σαναξάρ είναι μία από τις μεγαλύτερες μορφές του ρωσικού μοναχισμού,αφού είναι ένας από τους μεγάλους στάρετς,που έδρασε κατά τον 18ο αιώνα σε μία Ρωσία οπου ζούσε υπό την περιφρόνηση και τις ασφυκτικές πιέσεις των διαφωτιστών,όταν τα μοναστήρια είχαν χάσει την πνευματικότητά τους.Δίπλα στον Όσιο Παίσιο Βελιτσικόφσκυ και τον Όσιο Ναζάριο του Βαλαάμ,ο Άγιος Θεόδωρος είναι ένας κρίκος της αλυσίδας των μεγάλων Ρώσων στάρετς,θεσμός που έφτασε στο απόγειό του κατά την πνευματική αναγέννηση της Όπτινα.Μάλιστα οι ρώσοι λένε:«Πριν την Όπτινα υπήρξε το Σαναξάρ»

Άμή εγώ να φάω όλο το ψωμί καί εσύ να πεινάς,τί φανερώνω; (Αγ.Κοσμάς ο Αιτωλός)

Δείχνουμε αγάπη στο συνάνθρωπο όταν του δίνουμε κάτι πού έχουμε εμείς καί πού εκείνος το έχει ανάγκη· "έπείνασα καί έδώκατέ μοι φαγείν" (Ματθ. 25, 35).
"Εγώ έχω ένα ψωμί να φάω, εσύ δεν έχεις. Άνίσως καί σου δώσω κομμάτι καί εσένα οπού δεν έχεις,ε,τότε φανερώ­νω πώς σε αγαπώ. Άμή εγώ να φάω όλο το ψωμί καί εσύ να πεινάς, τί φανερώνω; φανερώνω πώς ή αγάπη όπου έχω εις εσένα είναι ψεύτικη.'Εχω δυο ποτήρια κρασί να πιω, εσύ δεν έχεις. Άνίσως καί σου δώσω καί εσένα, από αυτό να πιής,τό­τε φανερώνω πώς σε αγαπώ,άμή άνίσως καί δεν σε δώσω εσένα,είναι κάλπικη ή αγάπη.Άμή εγώ να έχω τα φορέματα μέσα εις το σεντούκι φυλαγμένα να τα τρώγη το σκουλήκι καί εσύ να περιπατης γυμνός, είναι κάλπικη ή αγάπη.Εσύ είσαι λυπημένος,απέθανε ή μητέρα σου ό πατέρας σου ή το παιδί σου ή άρρωστος είσαι.Άνίσως καί έλθω να σε παρηγορήσω,τότε είναι αληθινή ή αγάπη.Άμή άνίσως εσύ κλαίης καί θρηνής,καί εγώ κάθομαι τρώγω,πίνω,χορεύω,τραγουδώ ξεφαντώνω,είναι ψεύτικη ή αγάπη"
(Αγ.Κοσμά Αιτωλού)-Διδαχή Α'

Όσο περισσότερο ενωνόμαστε με τον συνανθρωπο,τόσο περισσότερη είναι η ένωσή μας με το Θεό

Φαντάσου έναν κύκλο σημειωμένο πάνω στο χώμα, λέει ό Δωρόθεος. Υπόθεσε ότι ό κύκλος είναι ό κόσμος καί ότι το κέντρο του κύκλου είναι ό Θεός. Ένας αριθμός γραμμών οδηγούν από την περιφέρεια στο κέντρο καί αυτές οι γραμμές αντιπροσωπεύουν τους δρόμους της ζωής πού οί άνθρωποι μπορούν να ακολουθήσουν. Στήν επιθυμία τους να πλησιά­σουν το Θεό οί άγιοι προχωρούν ακολουθώντας αυτές τίς γραμμές προς το κέντρο του κύκλου. 'Ετσι, όσο πιο πολύ προχωρούν τόσο πιο πολύ πλησιάζουν ό ένας τον άλλο καί το Θεό. "Οσο πιο κοντά έρχονται στο Θεό τόσο πιο κοντά έρχονται στον άνθρωπο. Αυτή είναι ή φύση της αγάπης, όσο πιο πολύ ενωνόμαστε με το συνάνθρωπο τόσο περισσότερη είναι ή ένωση μας με το Θεό.

Κυριακη της Απόκρεω-Αγάπα τον πλησίον σου, εκεί θα δεις, όσο μπορείς, το Θεό.

Δεν μπορεί ό άνθρωπος όμως να επιστρέψει στο Θεό καί να τον συναντήσει χωρίς προηγουμένως να συναντήσει το συ­νάνθρωπο, γι' αυτό το επόμενο βήμα στην πορεία για τη συ­νάντηση με τον αναστημένο Χριστό είναι ακριβώς ή συνάντη­ση με το συνάνθρωπο.
  
       Θέμα της τρίτης Κυριακής του Τριωδίου είναι ή κρίση πού θα βασιστεί αποκλειστικά στην αγάπη πού ό άνθρωπος έχει δείξει για το συνάνθρωπο του καί πού τελικά μεταβαίνει σ' αυτόν τον ίδιο το Θεό· "εφ όσον εποιήσατε ένί τούτων των αδελφών μου, έμοί εποιήσατε" (Ματθ. 25,40).

Ή αγάπη είναι από το Θεό καί όποιος αγαπάει το Θεό είναι παιδί του Θεού καί γνωρίζει το Θεό, εκείνος πού δεν αγαπά, δεν γνωρίζει το Θεό γιατί ό Θεός είναι αγάπη (Α' Ίω-άν. 4, 7-8). Άποκτούμε επίγνωση των μυστηρίων του Θεού όταν είμαστε ενωμένοι με την αγάπη (Κολ. 2,2). Ό Θεός μένει μέσα μας όταν αγαπιόμαστε μεταξύ μας (Α' Ίωάν. 4, 12). Μόνο ενωμένοι γινόμαστε κατοικητήριο του Θεοϋ (Εφ. 2, 22). 

Αν το να μείνουμε στο Θεό εξαρτάται από την αγάπη καί ή αγάπη από την τήρηση των εντολών καί ή εντολή είναι να αγαπούμε ό ένας τον άλλο, το να μείνουμε κοντά στο Θεό εξαρτάται από την αγάπη πού έχουμε ό ένας για τον άλλο.

Όθεν όποιος έχει αυτήν την εύλογημένην άγάπην πρώτον εις τον Θεόν καί δεύτερον εις τον άδελφόν του τον χριστιανόν, αυτός αξιώνεται καί δέχεται την Παναγίαν Τρίαδα μέσα εις την καρδίαν του"

Υπάρχουν πολλά χωρία στη Γραφή οπού φαίνεται να απαιτείται για την τελειότητα μόνο ή αγάπη για τον πλησίον ενώ ή αγάπη για το Θεό παρασιωπάται, αν καί ό νόμος και οι προφήτες κρέμονται και από τις δυο αυτές εντολές. Άλλα αυτό συμβαίνει επειδή αυτός πού αγαπάει τον πλησίον πρέ­πει πάνω από οτιδήποτε άλλο να αγαπάει αυτή την ίδια την αγάπη. "Ομως ή αγάπη είναι ό Θεός "και ό μένων εν τη" αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ".Αγκάλιασε την αγάπη του Θεού και αγκαλιάζοντας την αγάπη αγκαλιάζεις τον ίδιο το Θεό.

Ή αγάπη για το Θεό δεν μπορεί να τελειωθεί παρά μόνο όταν ό άνθρωπος αγαπάει τον πλησίον του και πλησίον δεν πρέπει να θεωρούνται μόνον οι φίλοι μας ή οι γνωστοί μας, αλλά όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε κοινή φύση, είτε είναι εχθροί, είτε εΐναι σύμμαχοι, είτε ανήκουν στην ίδια κοινωνική τάξη με μας, είτε όχι, γιατί μας έφτιαξε ό ίδιος δη­μιουργός και μας έδωσε πνοή ζωής, γιατί όλοι χαιρόμαστε τον ίδιο ουρανό καί την ίδια ατμόσφαιρα, τις ίδιες ημέρες και τις ίδιες νύχτες, καί αν καί μερικοί εΐναι καλύτεροι καί άλλοι χειρότεροι, μερικοί δικαιότεροι καί άλλοι λιγότερο δί­καιοι, ό Θεός είναι πλουσιοπάροχος καί καλός σε όλους. Όταν αγαπάει κανείς πραγματικά δεν εξαρτάται ή διάθεση του για τους ανθρώπους από τις απόψεις τους αλλά, απο­βλέποντας στην ανθρώπινη φύση πού όλοι έχουμε κοινή, αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους.Εκείνος πού αγαπάει το Θεό δεν μπορεί να μην αγαπάει καί κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του. Εκείνος πού αγαπάει το Θεό έχει προαγαπήσει τον αδελφό του, γιατί ή δεύτερη αγάπη είναι απόδειξη της πρώτης. Εκείνος πού λέει ότι αγαπάει τον Κύριο καί οργίζεται κατά του αδελφού του μοι­άζει με υπνοβάτη.Εκείνος που έχει συνηθίσει να αγαπάει το Θεό στο συ­νάνθρωπο, επεκτείνει σ' αυτόν τίς εκδηλώσεις της αγάπης του με την ίδια διάθεση με την οποία πλησιάζει το Χριστό.

Δείχνουμε αγάπη στο συνάνθρωπο όταν του δίνουμε κάτι πού έχουμε εμείς καί πού εκείνος το έχει ανάγκη· "έπείνασα καί έδώκατέ μοι φαγείν" (Ματθ. 25, 35)."Εγώ έχω ένα ψωμί να φάω, εσύ δεν έχεις. Άνίσως καί σου δώσω κομμάτι καί εσένα οπού δεν έχεις, ε, τότε φανερώ­νω πώς σε αγαπώ. Άμή εγώ να φάω όλο το ψωμί καί εσύ να πεινάς, τί φανερώνω; φανερώνω πώς ή αγάπη όπου έχω εις εσένα είναι ψεύτικη. "Εχω δυο ποτήρια κρασί να πιω, εσύ δεν έχεις. Άνίσως καί σου δώσω καί εσένα, από αυτό να πιής, τό­τε φανερώνω πώς σε αγαπώ, άμή άνίσως καί δεν σε δώσω εσένα, είναι κάλπικη ή αγάπη. Άμή εγώ να έχω τα φορέματα μέσα εις το σεντούκι φυλαγμένα να τα τρώγη το σκουλήκι καί εσύ να περιπατης γυμνός, εΐναι κάλπικη ή αγάπη. Εσύ είσαι λυπημένος, απέθανε ή μητέρα σου, ό πατέρας σου ή το παιδί σου ή άρρωστος είσαι. Άνίσως καί έλθω να σε παρηγορήσω, τότε είναι αληθινή ή αγάπη. Άμή άνίσως εσύ κλαίης καί θρηνής, καί εγώ κάθομαι τρώγω, πίνω, χορεύω, τραγουδώ, ξεφαντώνω, είναι ψεύτικη ή αγάπη"(Αγ.Κοσμά Αιτωλού)

"Δεν περιγράφεται το ΰψος στο όποιο μας ανεβάζει ή αγάπη· ή αγάπη μας ενώνει με το Θεό, καλύπτει πλήθος αμαρτιών, ανέχεται τα πάντα, μακροθυμεί πάντοτε. Στήν αγάπη δεν υπάρχει τίποτε βάναυσο, τίποτε υπερήφανο, ή αγάπη δεν έχει σχίσμα, δεν στασιάζει, ή αγάπη τα κάνει όλα με ομόνοια· στην αγάπη τελειώθηκαν όλοι οί εκλεκτοί του Θεού, χωρίς αγάπη τίποτε δεν είναι εύάρεστο στο Θεό. Με την αγάπη μας προσέλαβε στον εαυτό του ό Δεσπότης"(Αγ.Κλήμεντος Ρώμης).

Αυτός πού έχει κάποιο ίχνος μίσους μέσα στην καρδιά του για κάποιον άλλο εξαιτίας κάποιου λάθους του είναι απόλυτα αποξενωμένος από το Θεό. Δεν μπορεί να έχει ειρήνη με το Θεό εκείνος πού εξαιτίας μιας φθονερής διαμά­χης δεν έχει ειρήνη με το συνάνθρωπο του.Όταν αγαπούμε ένα ή δυο φίλους μας ή τους δικούς μας ανθρώπους, δεν αγαπούμε για χάρη του Θεού, αλλά για να αγαπηθούμε κι έμείς άπ' αυτούς. Θα μοιάσουμε πραγματικά με το Θεό όχι όταν κάνουμε θαύματα, άλλα όταν αγαπούμε όλους τους ανθρώπους, ακόμη καί τους εχθρούς μας.Επειδή πρέπει να αγαπιόμαστε μεταξύ μας με το ίδιο μέ­τρο, είναι απαράδεκτο να σχηματίζουμε φατρίες καί κλίκες. Γιατί εκείνος πού αγαπάει τον ένα πιο πολύ από τους άλλους κατηγορεί τον ίδιο τον εαυτό του οτιγιά τους άλλους δεν έχει πραγματική αγάπη.

Όπως ή ανάμνηση της φωτιάς δεν ζεσταίνει το σώμα έτσι  καί ή πίστη χωρίς αγάπη δε φέρνει το φως της γνώσεως του Θεοΰ στην καρδιά του ανθρώπου.Όπως το σώμα είναι ένα αν καί έχει πολλά μέλη καί όλα τα μέλη του σώματος, αν καί είναι πολλά είναι ένα σώμα, έτσι καί ό Χριστός (Α' Κορ. 12, 12). Ό Χριστός συνηθίζει να αναλαμβάνει τη μορφή των μελών Του καί να αποδίδει στον ίδιο τον εαυτό Του ό,τι λέγεται για εκείνα, γιατί το κεφάλι καί το σώμα είναι ένας Χριστός".
Ό πραγματικός ναός του Κυρίου, είναι ή ψυχή του πιστού. Ας τον λατρεύσουμε αυτόν το ναό, ας τον διακοσμή­σουμε, ας προσφέρουμε σ' αυτόν δώρα, ας υποδεχτούμε σ' αυτόν το Χριστό. Τί καλύτερους θησαυρούς έχει ό Χριστός από εκείνους δία των οποίων θέλει να παρουσιάζεται.

Να φοβάσαι το Χριστό επάνω, αναγνώριζε Τον εδώ κάτω. Έχε το Χριστό επάνω παρέχοντα τις πλούσιες δωρεές Του, αναγνώριζε Τον εδώ κάτω δυστυχούντα. Εδώ είναι φτωχός, εκεί είναι πλούσιος.Ό Χριστός πέθανε καί τάφηκε μια φορά αλλά θέλει να χύνεται καθημερινά μύρο στα πόδια Του. Τί είναι λοιπόν αυτοί στους οποίους χύνουμε το μύρο; Είναι τα πόδια του Χρίστου καί γι' αυτούς λέει αυτός ό ίδιος "ό,τι έποιήσατε ένί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων έμοί έποιήσατε". Αυτά τα πόδια πού ή γυναίκα του Ευαγγελίου τα ξεκουράζει καί τα δροσίζει με τα δάκρυα της, αυτά τα πόδια ραίνει με μύρο εκείνος πού προσφέρει τη γλυκύτητα της καλοσύνης του ακόμη καί στον πιο αδύνατο. Σ' αυτά οι μάρτυρες, σ' αυτά οι απόστολοι, σ' αυτά ό Κύριος Ιησούς Χριστός δηλώνει ότι τιμάται.Έτσι ξέρουμε ότι αγαπάμε τα παιδιά του Θεοϋ" λέει ό Ιωάννης (Α' Ίωάν. 5,2). Τί σημαίνει αυτό; Προηγουμένως μιλούσε για το γιο του Θεοϋ, μας πρόβαλε το Χριστό καί είπε-"οποίος πιστεύει ότι ό Ίησοΰς Χριστός γεννιέται από το Θεό καί οποίος αγαπάει Εκείνον πού γέννησε, δηλαδή τον Πατέ­ρα, αγαπάει επίσης καί Εκείνον πού γεννήθηκε άπ' Αυτόν, δηλαδή το Γιο, τον Κύριο μας Ίησοϋ Χριστό" καί συνεχίζει: "Έτσι ξέρουμε ότι αγαπούμε τα παιδιά του Θεοϋ", σαν να επρόκειτο να πεΐ "έτσι ξέρουμε ότι αγαπούμε το Υιο του Θε­ού". Είπε τα παιδιά του Θεού ενώ μιλούσε ακριβώς πρίν για το Υιο του Θεοϋ, επειδή τα παιδιά του Θεού εΐναι το σώμα του μόνου Υιου του Θεού, καί άφού Εκείνος είναι το κεφάλι καί εμείς τα μέλη, είναι ένας Υιος του Θεού. Γι' αυτό όποιος αγαπάει τα παιδιά του Θεού, αγαπάει το Υιο του Θεού καί όποιος αγαπάει το Υιο του Θεοϋ, αγαπάει τον Πατέρα.Αν λοιπόν μας πει κάποιος, δείξε μου Εκείνον για να Τον αγαπήσω, τί άλλο θα πρέπει να απαντήσουμε παρά αυτό πού είπε ό Ιωάννης: "Κανείς δέν είδε ποτέ το Θεό" (Ίωάν. 1, 18) καί για να μη νομίσει ότι ό άνθρωπος δέν μπορεί να δει καθόλου το Θεό, είπε "ό Θεός είναι αγάπη" καί "οποίος μένει στην αγάπη μένει στο Θεό" (Α' Ίωάν. 4, 16). Γι' αυτό αγάπα τον πλησίον σου, εκεί θα δεις, όσο μπορείς, το Θεό.

π.Φιλοθέου Φάρου ''Πριν και μετά τπ Πάσχα''εκδ.Ακρίτας