Ο Άγιος ιερομάρτυς Λεόντιος(Στασεβιτς)+28 Ιανουαρίου 1972

Γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1884 κοντά στα ρωσο-πολωνικά σύνορα.Το 1911 έγινε μοναχός στο Ροστώφ.Με την έναρξη του Α Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη του η οποία βρισκόνταν κοντά στα σύνορα εκκενώθηκε.Το 1916 τον βρίσκουμε στην Μόσχα στην Μονή των Θεοφανείων,ενώ το 1920 απεφοίτησε την Θεολογική Σχολή της Μόσχας.Το 1922 ο πατριάρχης τον διόρισε στην Μονή του Σωτήρος στο Σουζντάλ.

Προσελκησε κοντά του πολύ κόσμο και τα κυρήγματά του ενόχλησαν τους μπολσεβίκους.Το 1930 τον συνέλαβαν με την αιτιολογία ότι χτύπησε την καμπάνα,κάτι που απαγορευόνταν.Φυλακίστηκε μέχρι το 1933.Το 1935 συνελήφθη για δεύτερη φορά και έμεινε στη φυλακή μέχρι το1938.Το 1950 συνελήφθη για τρίτη φορά επειδή συνεχιζε το κύρηγμα καλώντας τους ανθρώπους να πιστεύουν στον Θεό.Υπέστη πολλά βασανιστήρια και διώξεις αλλά ποτέ δεν πρόδωσε την πίστη του και δεν υποχώρησε.Τελικά πέθανε  στις 28 Ιανουαρίου/10 Φεβρουαρίου 1972.Στον τάφο του άρχισαν να τελούνται πολλά θαύματα.Η αγιοκατάταξη του έγινε το 2000.

Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας»

Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας»

- Γέροντα, συχνά μιλούν για «ανανέωση στην Εκκλησία»· λες και η Εκκλησία γηράσκει και χρειάζεται ανανέωση!
- Ναι, γέρασε!... Μα και αυτοί ακόμη που δεν έχουν ευλάβεια αλλά λίγο μυαλό δεν αναπαύονται σ’ αυτά τα νέα που φτιάχνουν τώρα και ψάχνουν να βρουν εκείνα τα αρχαία. Δεν τους συγκινούν λ.χ. οι νέες εικόνες· καταλαβαίνουν την αξία της παλιάς εικόνας. Αυτοί που έχουν λίγο μυαλό δηλαδή· πόσο μάλλον αυτοί που έχουν ευλάβεια! Από εκεί να καταλάβης πόσο λάθος είναι αυτά που λένε για «ανανέωση» κ.λπ.!
Σήμερα, αν κανείς προσπαθή να κρατήση λίγο την παράδοση, να τηρή τις νηστείες, να μη δουλεύη τις γιορτές, να είναι ευλαβής, λένε μερικοί: 
«Που βρίσκεται αυτός; Πάνε αυτά τα πράγματα! Αυτά ήταν για τότε!» 
Και αν δεν γίνονται τώρα!» Σιγά-σιγά τα παίρνουν για παραμύθια. Τι λέει όμως: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας». 

  Τουλάχιστον, αν δεν μπορή κανείς να τα τηρήση, ας πη: «Θεέ μου, ήμαρτον!» Τότε ο Θεός θα τον ελεήση. Αλλά τώρα, ενώ έχει την αδυναμία του, πάει να επιβληθή στον άλλον, γιατί ελέγχεται. 

Πάρε έναν δαιμονισμένο και βάλ’ τον σε μια πνευματική ατμόσφαιρα. Θα δης, θα γυρίζη από ‘δώ-από ‘κεί· δεν θα μπορή να σταθή, γιατί θα ζορίζεται. Το ίδιο και αυτοί· ελέγχονται, ζορίζονται και πάνε να καταπατήσουν την συνείδησή τους, γι’ αυτό τα λένε αυτά. Και τις αξίες τις λένε κατεστημένο τώρα και πάνε να αντικαταστήσουν τις αξίες με αταξίες. Μεγάλη διαστροφή υπάρχει στον κόσμο! Την ομορφιά την πνευματική την θεωρούν ασχήμια. Η πνευματική ομορφιά δηλαδή για τους κοσμικούς είναι κοσμική ασχήμια. Να, αν πάρης έναν καλόγερο τώρα και του κόψης τα μαλλιά του, πόσο άσχημος γίνεται! Αυτήν όμως την ασχήμια οι κοσμικοί την θεωρούν ομορφιά

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΤΟΜΟΣ Α ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ !

πηγή

Εκκλησιαστική περιουσία και μισθοδοσία του κλήρου

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ "ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ"

του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ στις 22-23 Ιανουαρίου 2013

Πρωτοπρ. Βασίλειος Καλλιακμάνης, καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Εισαγωγικά 

Θα ήθελα πριν αρχίσω την εισήγησή μου, να αναφέρω το εξής: Κάθε χρόνο την πρωτοχρονιά μεταδίδεται από τη Βιέννη η μεγάλη συναυ­λία κλασσικής μουσικής, που αποτελεί παγκόσμιο πολιτιστικό γεγονός και αναμεταδίδεται απευθείας σε πλείστες χώρες του πλανήτη, αλλά και στη Ελλάδα από την κρατική τηλεόραση. Στη διάρκεια της συναυλίας αυτής οι οργανωτές προβάλ­λουν τη χώρα τους, τα αξιοθέατα και την παράδοσή τους. Φέτος επέλεξαν να παρουσιάσουν όλα αυτά μέσα από έναν παραδοσιακό  θρησκευτικό γάμο  ενός νέου ζεύγους. ΄Εξω από ένα εκκλησάκι οι παρευρισκόμενοι ραίνουν με ροδοπέταλα τους νεόνυμφους. Στο βάθος του πλάνου κυ­ριαρ­χεί ένας ιερέας, που τέλεσε προφανώς το γάμο. Οι νεόνυμφοι μπαίνουν σε ένα αυτοκίνητο και ξεκινούν το ταξίδι της ζωής.

Όμως, στην πρώτη στροφή του δρόμου η μηχανή του αυτο­κινή­του παρου­σιάζει πρόβλημα και βγάζει καπνούς. Το βλέπουν οι συγγενείς και οι φίλοι και με πρώτο τον ιερέα τρέχουν προς το μέρος τους. Όταν φθά­νουν εκεί, ένα κοριτσάκι δίνει στον ιερέα ένα γαλλικό κλειδί. Εκείνος επιδιορθώνει τη μηχανή και με τα χέρια του μουντζουρωμένα σκου­πίζει τον ιδρώτα του, Όπως είναι φυσικό, μουντζουρώνει και το μέτωπό του… Με χαμόγελο το νέο ζευγάρι ευχαριστεί και συνεχίζει το ταξίδι της ζωής. Αυτά βέβαια γίνονται σε μια χώρα που έχει παιδεία, πολιτισμό και τιμά την παράδοσή της. Και μάλιστα δεν ντρέπεται να την προβάλλει στα πέρατα του κόσμου! Αναρωτιέμαι, στην Ελλάδα ποιο έγκλημα έκαναν οι κληρικοί και είναι συνεχώς υπόλογοι;   Μετά από αυτά έρχομαι στην εισή­γη­σή μου.

Τα θέματα που κλήθηκα να αναπτύξω είναι ευρύτατα και έχουν διά­φορες πλευρές. Ειδικότερα, το ζήτημα της εκκλησια­στι­κής περιουσίας δεν  απα­σχό­λησε την ακαδημαϊκή θεολογική σκέψη γενικότερα (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων,) ούτε ήταν και εντός των δικών μου ερευνητικών ενδιαφε­ρό­ντων. Κι αυτό, διότι ήθελα να βλέπω την Εκ­κλη­σία πέρα και πάνω από τα όρια μιας μη κυβερ­νη­τικής οργάνωσης ή μιας μικρής ή με­γάλης επι­χεί­ρη­σης. Εξάλλου, οι κλη­ρικοί σύμφωνα με τους ιερούς κανό­νες δεν επι­τρέ­πε­ται να ασχο­λού­νται με το εμπόριο. Πράγματι, εάν η Εκ­κλησία χάσει τον εσχα­το­λογικό της προ­σανα­το­λισμό, κινδυνεύει να με­τα­σχηματισθεί σε εγκόσμιο κοινωνικό οργανισμό. Από χώρος φα­νε­ρώ­σεως χά­ρι­τος και αγιασμού των ανθρώπων, κιν­δυ­­νεύει να μεταβληθεί μόνο σε χώρο εξυπη­ρέ­τησης θρη­­­σκευτικών, αλλά και πά­σης φύσεως ανθρώπινων ανα­γκών. Από ει­κό­να και σημάδι του παρα­δεί­σου και χώρος δράσεως του Παρακλήτου, το ο­ποίο συγκρο­τεί το θεσμό της Εκκλησίας,  να μετατραπεί σε δημόσια υ­πη­ρε­σία.

Αυτή όμως η θεώρηση ενδέχεται να είναι μονομερής, αφού μπορεί να υποκρύπτει και μανιχαϊστικά στοιχεία. Διότι, η Εκκλησία και ως αν­θρώ­πινος οργα­­νισμός που δραστη­ριο­ποι­είται εντός του κόσμου, προσλαμ­βά­νει, εκκλη­σιοποι­εί και μεταμορφώνει τη ζωή των ανθρώπων και τα πράγ­ματα του κόσμου. ΄Ετσι, πρέπει να οικοδομήσει, να συντηρήσει και να ανα­και­νίσει  ιερούς ναούς, όπου συνάγεται ο λαός του Θεού για τη θεία Ευχαρι­στία. Και οι ναοί αυτοί αποτε­λούν κατεξοχήν πνευ­μα­τι­κά και πο­λι­­τι­στικά κέντρα που όμως ταυτόχρονα έχουν εσχα­τολο­γική προο­πτι­κή. Χρειά­ζε­ται επί­σης να απα­σχο­­λήσει προ­σω­πικό, να το ασφα­λί­σει  και παράλληλα να φανερώσει έ­στω αμυδρά αλλά εμπειρικά το πρό­σωπο της έμπονης αγάπης, που απο­τελεί κεντρικό ευαγγελικό μή­νυ­μα. Οπότε το ζήτημα εί­ναι πιο σύνθετο, από ότι φαίνεται. Εξάλλου, όπως σε όλα τα σύγχρονα θέ­ματα συχνά χά­νε­ται κι εδώ  η έννοια του μέτρου.

Θα ήθελα να αναφέρω ότι στους Προγραμματικούς Στόχους της Συμμαχίας των πέντε κομμάτων της Αριστεράς, δηλαδή της ΕΔΑ, του ΚΚΕ εσωτερικού, Της Σοσιαλιστικής Πρωτοβουλίας, της Σοσια­λι­στικής Πορείας και της Χριστιανικής Δημοκρατίας, που δημοσιεύτηκε το 1977 στο κεφάλαιο της Εκκλησιαστικής Πολιτικής αναφέρονται τα εξής: «Σε θέ­μα­τα οικονομικά θα υπάρχει συνεργασία με την Πολιτεία, με στόχο τη στα­διακή απαλλαγή της Διοικούσας Εκκλησίας από οικονομικές δια­χει­­ρίσεις και την αποκλειστική αφοσίωσή της στο έργο της «διακονίας του λόγου». Οι βιοτικές ανάγκες του κλήρου ή τυχόν άλλες ανάγκες της Εκ­κλη­σίας θα καλύπτονται εξ’ ολοκλήρου από τον κρατικό προϋπο­λο­γι­σμό».  Οι θέσεις αυτές οφείλονται προφανώς στις ζυ­μώ­σεις που γίνονταν τότε με τη συμμετοχή της Χριστιανικής Δημοκρα­τί­ας, η οποία είχε πά­ντοτε ανοιχτό δίαυλο με την αριστερά. Αλλά ίσως κι εδώ δεν απο­φεύ­γεται ο μανι­χαϊ­σμός, αφού μάλλον υπονοείται ότι, «εσείς θα ασχολείσθε με τα πνευ­μα­τι­κά ζητήματα, κι εμείς με τα οικονομικά σας».

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Γεώργιος Δροσίνης-ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Τώρα ποὺ θὰ φύγω καὶ θὰ πάω στὰ ξένα 

καὶ θὰ ζοῦμε μῆνες, χρόνους χωρισμένοι, 

ἄφησε νὰ πάρω κάτι κι ἀπὸ σένα, 

γαλανὴ πατρίδα πολυαγαπημένη, 

ἄφησε μαζί μου φυλαχτὸ νὰ πάρω 

γιὰ τὴν κάθε λύπη κάθε τι κακό, 

φυλαχτὸ ἀπὸ ἀρρώστια, φυλαχτὸ ἀπὸ Χάρο, 

μόνο λίγο χῶμα, χῶμα ἑλληνικό.

Χῶμα δροσισμένο μὲ νυχτιᾶς ἀγέρι, 

χῶμα βαφτισμένο μὲ βροχὴ τοῦ Μάη, 

χῶμα μυρισμένο ἀπ᾿ τὸ καλοκαίρι, 

χῶμα εὐλογημένο, χῶμα ποὺ γεννάει 

μόνο μὲ τῆς Πούλιας τὴν οὐράνια χάρη, 

μόνο μὲ τοῦ ἥλιου τὰ θερμὰ φιλιά, 

τὸ μοσχάτο κλῆμα τὸ ξανθὸ σιτάρι, 

τὴ χλωρὴ τὴ δάφνη, τὴν πικρὴν ἐλιά.

Χῶμα τιμημένο, ποὔχουν ἀνασκάψει 

γιὰ νὰ θεμελιώσουν ἕναν Παρθενώνα, 

χῶμα δοξασμένο, ποὔχουν ροδοβάψει 

αἵματα στὸ Σούλι καὶ στὸ Μαραθώνα, 

χῶμα πὄχει θάψει λείψαν᾿ ἁγιασμένα 

ἀπ᾿ τὸ Μεσολόγγι κι ἀπὸ τὰ Ψαρὰ 

χῶμα ποὺ θὰ φέρνει στὸν μικρὸν ἐμένα 

θάρρος, περηφάνια, δόξα καὶ χαρά.

Θὲ νὰ σὲ κρεμάσω φυλαχτὸ στὰ στήθια, 

κι ὅταν ἡ καρδιά μου φυλαχτὸ σὲ βάλει 

ἀπὸ σὲ θὰ παίρνει δύναμη βοήθεια, 

μὴν τὴν ξεπλανέψουν ἄλλα, ξένα κάλλη. 

Ἡ δική σου ἡ χάρη θὰ μὲ δυναμώνει, 

κι ὅπου κι ἂν γυρίσω, κι ὅπου κι ἂν σταθῶ 

σὺ θὲ νὰ μοῦ δίνεις μιὰ λαχτάρα μόνη, 

πότε στὴν Ἑλλάδα πίσω θὲ νὰ ῾ρθῶ.

Κι ἂν τὸ ριζικό μου -ἔρημο καὶ μαῦρο- 

μοὔγραψε νὰ φύγω καὶ νὰ μὴ γυρίσω, 

τὸ στερνὸ συχώριο εἰς ἐσένα θἄβρω, 

τὸ στερνὸ φιλί μου θὲ νὰ σοῦ χαρίσω. 

Ἔτσι κι ἂν σὲ ξένα χώματα πεθάνω, 

καὶ τὸ ξένο μνῆμα θἆναι πιὸ γλυκὸ 

σὰ θαφτεῖς μαζί μου στὴν καρδιά μου ἐπάνω, 

χῶμα ἀγαπημένο, χῶμα ἑλληνικό.

Η καταστροφή της Κέρκυρας από τον Σουλεϊμάν τον «Μεγαλοπρεπή»

Ο Σουλεϊμάν, ο Α’, ο Μεγαλοπρεπής, ήταν ο δέκατος Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1520 – 1566).

Στην Κέρκυρα επιτέθηκε το 1537. Ξεκινώντας προηγουμένως από την Κωνσταντινούπολη, έφτασε τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου στα παράλια της Ηπείρου, πολιόρκησε ανεπιτυχώς τη Χιμάρα, και ακολούθως στρατοπέδευσε στον Αυλώνα. Συγχρόνως βγήκε από τον Ελλήσποντο ο τουρκικός στόλος που αριθμούσε πάνω από τετρακόσιες γαλέρες, επικεφαλής των οποίων ήταν ο γαμπρός του Σουλτάνου, Λουφούτ πασάς, ο οποίος είχε υπό τις διαταγές του το Χαϊραντίν Μπαρμπαρόσα και τον Αγιάς πασά. Ο Μπαρμπαρόσα με το στόλο κατέπλευσε στον Τάραντα, πολιόρκησε το κάστρο, που παραδόθηκε με συνθήκη, λεηλάτησε εν συνεχεία την πόλη και αιχμαλώτισε τους κατοίκους. Κι αφού μετά λεηλατήθηκαν οι ακτές της Πούλιας, ο τουρκικός στόλος ξεκίνησε για την Κέρκυρα, γεγονός που πληροφορήθηκε ο ενετός Γκενεράλης Πεζάρο, ο οποίος με το στόλο του, έχοντας ούριο άνεμο (σορόκο) πήγε να τον αντιμετωπίσει.

Παρόλα δε που με εντολή της Γερουσίας της Βενετίας, η οποία για τους δικούς της λόγους, ήθελε να αποφύγει τη σύγκρουση τη συγκεκριμένη στιγμή, ο ενετικός στόλος διατάχθηκε να επιστρέψει στην Κέρκυρα, δεν έλειψαν τα μεμονωμένα επεισόδια, τα οποία αποτέλεσαν την αφορμή, ώστε ο Σουλεϊμάν, παρακινούμενος κυρίως από τον Μπαρμπαρόσα, να επιτεθεί στις κτίσεις της Βενετίας και ειδικά στο νησί της Κέρκυρας. Αφού, λοιπόν, απέσπασε από την πολιορκία του Οτράντο τη Ναυτική Αρμάδα κι αφού προχώρησε ο ίδιος με τις στεριανές δυνάμεις από τον Αυλώνα στο Βουθρωτό, που είναι απέναντι από την Κέρκυρα  στα δύο ν. μ., διαπεραίωσε στο νησί χίλιους ιππείς για να το ερημώσουν…

Στις 27 Αυγούστου 1537, στις 8 το πρωί, τρεις τούρκικες γαλέρες αγκυροβόλησαν στο λιμάνι της πόλης της Κέρκυρας σε σημείο όπου υπήρχαν μερικά σπίτια, στα οποία οι Τούρκοι βάλανε αμέσως φωτιά. Σε μια από αυτές τις γαλέρες επέβαινε κι ίδιος ο Μπαρμπαρόσα. Την επομένη, όλη η Τούρκικη Αρμάδα, που είχε διανυκτερεύσει στο στενό μεταξύ Κέρκυρας και Βουθρωτού, κατέπλευσε στην πόλη και παρατάχθηκε από το λιμάνι ως την παραλία του χωριού Ποταμός, του οποίου οι Τούρκοι πυρπόλησαν όλα τα σπίτια. Την ίδια μέρα αποβιβάστηκαν στην Κέρκυρα, με 50 πλοία, εικοσιπέντε χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες.
Στις 29 Αυγούστου άρχισαν οι Τούρκοι τις καταστροφές πυρπολώντας πρώτα την ατείχιστη τότε πόλη, η οποία καιγόταν συνεχώς επί τρία ημερόνυχτα.  Οι κάτοικοι της πόλης, κυρίως τα γυναικόπαιδα και οι ηλικιωμένοι, είχαν μείνει ανυπεράσπιστοι, εκτός του φρουρίου, δεδομένου ότι εντός αυτού παρέμειναν μόνον οι πολεμιστές, 2000 Ενετοί και 2000 Κερκυραίοι…Κι ενώ οι Τούρκοι όντας κύριοι του νησιού της Κέρκυρας, λεηλατούσαν, σκότωναν και αιχμαλώτιζαν τους κατοίκους, τρεις χιλιάδες περίπου Κερκυραίοι - αποκρούοντας επιτυχώς τέσσερις τουρκικές επιθέσεις – σώθηκαν,  οχυρωμένοι στο Αγγελόκαστρο που βρίσκεται στη βορειοδυτική Κέρκυρα.

ΤΟ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟ ΣΤΗΝ Β.Δ.ΚΕΡΚΥΡΑ

Όλες οι προσπάθειες των τούρκων για την κατάληψη του Φρουρίου απέβησαν άκαρπες. Μάλιστα στις 6 Σεπτεμβρίου άρχισε από το φρούριο – διοικητής του οποίου ήταν ο Αλέξανδρος Τρον – γενικός  βομβαρδισμός εναντίον του τουρκικού στόλου, στον οποίο προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές. Σπάσανε κατάρτια κ.λπ. και σκοτώθηκαν πολλοί Τούρκοι, μεταξύ των οποίων και ο αρχιναυπηγός του στόλου, και βυθίστηκαν δύο γαλέρες. Επίσης μια οβίδα σκότωσε τέσσερις Τούρκους μέσα σ’ ένα χαράκωμα, γεγονός που κατά τον Τούρκο ιστοριογράφο Ααλί, υποχρέωσε το Σουλεϊμάν να αποφασίσει να λύσει την πολιορκία, λέγοντας ότι «η ζωή ενός Μουσουλμάνου δεν μπορεί να εξαγοραστεί ούτε με χίλια κάστρα». Το βέβαιο, πάντως, είναι ότι είχε προηγηθεί η αναφορά προς το Σουλτάνο του Αγιά πασά, ο οποίος ανέφερε ότι μετά από σχετική μυστική έρευνα που είχε πραγματοποιήσει ο στο φρούριο της Κέρκυρας, θεωρούσε ότι αυτό ήταν απόρθητο. Γι’ αυτό και αμέσως μετά έστειλαν έναν Κερκυραίο αιχμάλωτο στους πολιορκημένους, να διαπραγματευτεί την αναίμακτη παράδοσή τους, ο οποίος επέστρεψε άπραγος.  

Έτσι μετά και από αυτή την εξέλιξη, ο Σουλτάνος έδωσε διαταγή να λυθεί η πολιορκία και όσοι Τούρκοι βρίσκονταν στη στεριά να επιβιβαστούν άμεσα στα πλοία.
Την εβδόμη Σεπτεμβρίου βγήκαν από το φρούριο μερικά περίπολα, τα οποία δεν συνάντησαν στην πόλη ΚΑΝΕΝΑ ζωντανό παρά μόνο πτώματα. Στις οχτώ του μηνός εξακολούθησε η αναχώρηση των τουρκικών πλοίων, κυρίως των μεταγωγικών που μεταφέρανε τα ζώα που είχαν λαφυραγωγήσει και τους δεκαπέντε έως δεκαέξι χιλιάδες κερκυραίους αιχμαλώτους.

Σε  22.000 ανεβάζει τον αριθμό των αιχμαλώτων, ο Κερκυραίος ιστοριογράφος, αυτόπτης μάρτυρας, Νούκιος Νίκανδρος, ο οποίος μεταξύ άλλων γράφει: «Όταν πήρανε τη διαταγή οι βάρβαροι αρχίσανε να φορτώνουν τα λάφυρα στα πλοία και να διαπεραιώνουν τους αιχμαλώτους στην αντικρινή Ήπειρο… Και έβλεπε κανείς ένα πλήθος ασπρομάλληδων γερόντων να τους μεταφέρουν με βρισιές και σπρωξιές στα πλοία και όσους περπάταγαν τους ξεχώριζαν και τους κάθιζαν να τραβάνε κουπί, ενώ όσους γέρνοντας από τα γηρατειά ή από αρρώστιες και περπάταγαν με δυσκολία, τους κατακόβανε με τα σπαθιά. Τα ίδια κάνανε και στις γυναίκες χωρίς να ντρέπονται το γήρας, ούτε να σέβονται την ηλικία, ούτε να λυπούνται τη νιότη, ούτε να σπλαχνίζονται τα μικρά παιδιά, αλλά χωρίς διαφορά όλους τους ανέβαζαν στις γαλέρες, προορίζοντάς τους για σκλάβους ή τους σφάζανε ανηλεώς με τις μαχαίρες. …Τα υπεράριθμα ζώα τα σκοτώνανε… και έβλεπες πτώματα αλόγων, ανθρώπων και γαϊδουριών, ακόμη και σκυλιών, κομματιασμένα και ανακατεμένα κατά γης και στις παραλίες, άλλα πρησμένα κι άλλα να βρωμάνε, άλλα που είχαν σφαχτεί πρόσφατα να σπαρταράνε. …Στους δρόμους και τα σοκάκια της πόλης αναρίθμητα σώματα νεκρών κάθε ηλικίας και κάθε είδους ζώων, σπίτια καμένα και κατεδαφισμένα, εκκλησίες καμένες, …αλλά και τα σκεπασμένα από τη γη οικτρά λείψανα ανθρωπίνων σωμάτων τα ξέθαβαν υποψιασμένοι ότι κάτι πολύτιμο μπορεί να είχε κλειστεί στο μνήμα. …Την επομένη που έπνεε ούριος άνεμος αναχωρήσανε, έχοντας πάρει είκοσι δύο χιλιάδες νησιώτες σκλάβους, και σωρούς από χρυσάφι και ασήμι.

Κατά τον Τούρκο ιστοριογράφο Χατζή Καλιφέ, 140 χωριά (δηλαδή όλα τα χωριά της Κέρκυρας) λαφυραγωγήθηκαν – καταστράφηκαν, πριν αρχίσει η πολιορκία του φρουρίου και η καταστροφή της πόλης.
Ο ιστορικός Μάρμορας γράφει: «…Έμενεν η νήσος μετά την αναχώρησιν των Τούρκων τοσούτον κατεστραμμένη, ώστε ωμοίαζε σκελετόν άμορφον και κινόντα εις οίκτον και ευσπλαχνίαν… εκτός των γυναικοπαίδων και των γερόντων, οίτινες έξωθεν των τειχών απέβαλον τον βίον και εντός αυτής πλείστοι ευγενείς οικτρώς απέθανον, τοσούτον ώστε εξέλιπον τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, εδέησε δε άλλοι αντ’ αυτών να εκλεγώσιν εκ της τάξεως των εμπόρων …»     
Άλλος  ιστορικός επιβεβαιώνει ότι όλη η εξοχή είχε καταστραφεί και ότι τα ίδια βάσανα τράβηξαν και οι Παξοί.

Ο Χατζή Καλιφέ συνεχίζει ότι ο Λουφί πασάς και ο Χαϊραντιν Μπαρμπαρόσα, στην επιστροφή τους, αποβιβάστηκαν στην Κεφαλληνία, στην οποία επιτεθήκανε και λεηλατήσανε, παίρνοντας άφθονα λάφυρα. Σειρά είχε η Μεθώνη, και μετά τα Κύθηρα.  Στη συνέχεια ο Χαϊραντίν Μπαρμπαρόσα πολιόρκησε το φρούριο της Αίγινας και μετά τέσσερις μέρες κατάφερε να το καταλάβει και πήρε από το νησί 4.800 αιχμαλώτους και σημαντική λεία. Μετά κατέλαβε την Τζια και πήρε και από εκεί 1.200 αιχμαλώτους. Την ίδια τύχη είχαν και η Πάρος και η Νάξος. Αναφέρει και άλλο νησί, χωρίς να το κατονομάζει, στο οποίο ο Μπαρμπαρόσα μετά από μάχες ένεκα ημερών, κατέλαβε τρία από τα κάστρα του και έπιασε έντεκα χιλιάδες αιχμαλώτους. Στη διάρκεια αυτής της εκστρατείας ο Χαϊραντιν Μπαρμπαρόσα συγκέντρωσε υφάσματα, χρήματα, χίλια κορίτσια και χίλια πεντακόσια αγόρια. Μια σημαντική λεία…
Φτάνοντας θριαμβευτής στην Κωνσταντινούπολη έντυσε διακόσια αγόρια στα κόκκινα, και τους έδωσε να κρατούν χρυσές και ασημένιες φιάλες και κύπελλα. Ακολουθούσαν άλλα τριάντα κουβαλώντας το καθένα στους ώμους του από ένα χρυσό πουγκί. Μετά ακολουθούσαν διακόσιοι άνδρες που ο καθένας κρατούσε ένα πουγκί νομίσματα και τέλος διακόσιοι άπιστοι (Έλληνες) δεμένοι από το λαιμό, κουβαλώντας ο καθένας στη ράχη του ένα ρολό ύφασμα. Αυτά τα πήρε δώρο στον αυτοκράτορα.  Τον Σουλεϊμάν τον Α’, τον «Μεγαλοπρεπή».

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α. ΑΘΑΝΑΣΕΝΑ,  «1537 Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΑΙΝ ΜΠΑΝΚΑΡ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ»,  ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΕΡΚΥΡΑΪΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ, ΚΕΡΚΥΡΑ 2008 /πηγή    

Μαρτυρίες πνευματικών τέκνων του γέροντος Ιακώβου

Άγιος Μωυσής ο θαυματουργός επίσκοπος Νόβγκοροντ

Ὁ Ὅσιος Μωϋσῆς, κατὰ κόσμο Μητροφάνης, ἔζησε τὸν 14^ο αἰώνα μ.Χ. καὶ γεννήθηκε στὸ Νοβγκοροντ τῆς Ρωσίας. Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ἀγάπησε τὸν μοναχικὸ βίο. Γι’ αὐτὸ ἐγκατέλειψε κρυφὰ τὴν πατρική του οἰκία καὶ εἰσῆλθε στὴ μονὴ Ὀτρὸχ τῆς πόλεως Τβέρ, ὅπου ἔγινε μοναχός. Οἱ γονεῖς του τὸν ἀναζητοῦσαν παντοῦ. Ὅταν τὸν βρῆκαν, τὸν παρακάλεσαν νὰ ἔρθει κοντά τους καὶ νὰ μονάσει σὲ κάποια μονὴ τοῦ Νόβγκοροντ. Ὁ Ἅγιος, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ ἡγουμένου, ἔπραξε σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμία τῶν γονέων του καὶ συνέχισε τὸν ἀσκητικό του βίο στὴ μονὴ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Νόβγκοροντ. Ἐκεῖ χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος καὶ ἀργότερα ἀπεστάλη ὡς Ἀρχιμανδρίτης στὴ μονὴ Γιοῦρεφ.

Μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τοῦ Νόβγκοροντ Δαυΐδ († 21 Δεκεμβρίου), ὁ Ἅγιος Μωϋσῆς ἐξελέγη, τὸ ἔτος 1325, Ἀρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ. Μετὰ τέσσερα χρόνια ὑπέβαλε τὴν παράκληση νὰ ἀποσυρθεῖ καὶ νὰ ζήσει ἀσκητικά, μέσα στὴ σιωπὴ καὶ τὴν ἡσυχία. Τὸ 1330 ἐγκαταβίωσε στὴ μονὴ τοῦ Κολμώφ, ἀλλὰ δὲν ἔμεινε γιὰ πολύ. Βρῆκε ἕνα ἔρημο τόπο στὴν περιοχὴ Ντερεβγιανίτσα, ὅπου κατέφυγε καὶ ἀνήγειρε ναὸ ἀφιερωμένο στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.

Τὸ 1354 ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φιλόθεος (1354 – 1355, 1364 – 1376), ἀπὸ βαθὺ σεβασμὸ πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου Μωϋσέως, τοῦ ἔδωσε τὸ προνόμιο νὰ φορεῖ πολυσταύριο.
Ὁ Ἅγιος Μωϋσῆς ἐξακολούθησε τὸ θεάρεστο ἔργο του. Ἀνήγειρε πολλὲς ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια. Σὲ ἕνα ἀπὸ αὐτά, στὸ μοναστήρι τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ στὸ Σκοβορόντσκ, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 1362. Τὸ ἱερὸ λείψανό του διατηρήθηκε, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἄφθαρτο.

πηγή

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας μιλάει για τον αναίσθητο άνθρωπο.

[...]Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας μιλάει για τον αναίσθητο άνθρωπο.
"Είναι αυτός που εξηγεί το θέλημα του Θεού  στους άλλους προς ιδική του κατάκριση....αυτός που είναι τυφλός και διδάσκει τους άλλους πώς να βλέπουν. 

Ομιλεί στους άλλους για τη θεραπεία του τραύματός των, ενώ ερεθίζει και χειροτερεύει το δικό του.

Ομιλεί εναντίον του πάθους και τρέφεται με όσα το προσκαλούν...
Μακαρίζει την υπακοή και αυτός πρώτος, παρακούει...

Διαβάζει για την Κρίση και αρχίζει να χαμογελά. 

Διαβάζει για την κενοδοξία και κενοδοξεί την ώρα της αναγνώσεως....
Όσοι κυριεύονται από  το φοβερό αυτό  πάθος "ενώ παρίστανται στην προσευχή, 
είναι εξ ολοκλήρου πετρώδεις και σκληροί  και σκοτεινοί.

Ενώ αντικρύζουν την Αγία Τράπεζα μένουν αναίσθητοι.Ενώ μεταλαμβάνουν από τα άγια Δώρα, σαν να εγεύθησαν απλώς ψωμί". 

Σχετική με την πνευματική αναισθησία είναι και η εξής πρόφαση που ακούγεται συχνά:
"Στην εποχή μας¨ λένε, "έχουν αλλάξει τα πράγματα. Αυτό που σε παλαιότερα χρόνια εθεωρείτο αμαρτία , σήμερα είναι φυσιολογικό να γίνεται. Σήμερα ζούμε σε άλλα χρόνια, δεν μπορούμε να ζήσουμε όπως οι παλαιοί".

Όμως  οι εντολές του Θεού είναι διαχρονικές , και μπορούμε να τις εφαρμόσουμε , εάν θέλουμε, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Ζωντανή απόδειξη σ' αυτό είναι οι Άγιοι, οι οποίοι υπάρχουν σε κάθε εποχή. 
Τέτοιους αγίους γνωρίσαμε πολλούς  και στη δική μας εποχή.

Κατ'εξοχήν εμείς οι κληρικοί πρέπει να προσπαθούμε να εφαρμόζουμε τις θείες εντολές  όπως μας τις παρέδωσε ο Χριστός."
[...]

(Από το βιβλίο  του Ιερομονάχου Γρηγορίου: "Η θεραπεία των θεραπευτών" -ο κληρικός εξομολογούμενος-Ιερόν Κουτλουμουσιανόν κελλίον Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος,Άγιον Όρος)/ΠΗΓΗ

Η αγία Νέα Οσιομάρτυς Μαργαρίτα(+9 Αυγούστου 1918)

Η μοναχή Μαργαρίτα, ηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στην πόλη Μενζελίνσκ, είχε ελληνική καταγωγή. Διακρινόταν για την εξαίρετη μόρφωση της, τη σύνεση, αλλά και την αυστηρή ασκητική ζωή της. Όργάνωσε το μοναστήρι της κατά τα πρότυπα των παλιών μοναστηριών της Ελλάδος. Μια από τις μοναχές πού επέζησε ως τις μέρες μας, η μοναχή Αλεφτίνα, τυφλή στα τελευταία της χρόνια, διέσωσε τις πληροφορίες πού καταγράφουμε. Οι μοναχές, με την έμπνευση και καθοδήγηση της ηγουμένης Μαργαρίτας, ζούσαν αυστηρή μοναχική ζωή, τελώντας ανελλιπώς τις ακολουθίες και το μοναχικό τους κανόνα. Όλες εργάζονταν με πνεύμα θυσίας και πολύ φιλότιμο στα διακονήματά τους. Το μοναστήρι είχε πολλούς κήπους με οπωροφόρα δέντρα, λαχανόκηπους, χωράφια, μελίσσια κ.λ.π. Ακόμη διέθετε εργαστήριο καλλιτεχνικών φωτογραφιών, κάτι σπάνιο και πρωτοποριακό για τότε.

Όπως θυμόταν η μοναχή Αλεφτίνα, όταν τον Αύγουστο(8/21) του 1918 έφυγαν τα στρατεύματα των «λευκών» από το Καζάν και τις γύρω πόλεις, η ηγουμένη Μαργαρίτα, φοβούμενη τους μπολσεβίκους, αποφάσισε να φύγει προσωρινά μαζί με τους άλλους πρόσφυγες. Έφτασε μέχρι το λιμάνι του ποταμού, όπου οι πρόσφυγες επιβιβάζονταν στα ποταμόπλοια. Εκεί όμως εμφανίστηκε ο άγιος Νικόλαος και της είπε:

- Γιατί φεύγεις από το στεφάνι πού σε περιμένει;

Η ηγουμένη Μαργαρίτα συγκλονίστηκε. Αμέσως πήρε το δρόμο της επιστροφής. Γύρισε στο μοναστήρι και αμέσως κάλεσε εναν ιερέα. Πεπεισμένη πλέον ότι την περιμένει το μαρτύριο , παρακάλεσε τον ιερέα να ετοιμάσει το φέρετρο και τον τάφο της και, αν μπορέσει, να τη θάψει την ίδια μέρα. Ο ιερέας την άκουσε απορημένος.

Την επόμενη μέρα, κατά τη διάρκεια της θείας Λειτουργίας, ομάδα επαναστατών μπήκαν στο καθολικό του μοναστηριού και τη συνέλαβαν. Η γερόντισσα Μαργαρίτα παρακάλεσε να την αφήσουν να κοινωνήσει. Οί επαναστάτες όμως δέν γνώριζαν τέτοιες ευγένειες. Την έσυραν στον εξωνάρθηκα και χωρίς άλλες εξηγήσεις την εκτέλεσαν ως αντεπαναστάτρια στις 9/22 Αυγούστου 1918.

Οι μοναχές λυπημένες παρέλαβαν το σκήνωμα της, τέλεσαν τη νεκρώσιμη ακολουθία και την έθαψαν πίσω από το ιερό του καθολικού.

Την επόμενη μέρα ο ιερέας κατάλαβε τί σήμαινε αυτή η παράξενη παράκληση και επιμονή της ηγουμένης να τη θάψουν την ϊδια μέρα. Οι μπολσεβίκοι έφεραν ένα μουσουλμάνο χότζα και τον εκτέλεσαν στο μοναστήρι. Ήθελαν, λοιπόν, να τον θάψουν στον ίδιο τάφο με την ορθόδοξη μοναχή. Όμως δεν μπόρεσαν.

Αργότερα το μοναστήρι έκλεισε και ερήμωσε. Στη δεκαετία του 70 συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός. Όπως διηγείται η Μαρίνα Μιχαήλοβνα, η όποια ήταν κόρη ιερέα, οι αρχές αποφάσισαν τότε να σκάψουν κοντά στο ιερό. Δεν γνώριζαν τίποτα για τον τάφο της ηγουμένης Μαργαρίτας. Καθώς έσκαβαν, ξαφνικά βρήκαν άφθαρτο το σώμα μιας μοναχής ντυμένης με το ράσο, το μοναχικό σχήμα και το σταυρό στο στήθος. Φαινόταν ολοζώντανη σα να κοιμόταν. Το σώμα της δέν έφερε σημάδια φθοράς. Οί εργάτες τρόμαξαν. Δεν πείραξαν το λείψανο. Έκλεισαν γρήγορα τον τάφο και άρχισαν να σκάβουν σε άλλο σημείο.

Το ΙΘ’ αιώνα ο μεγάλος στάρετς της Ρωσίας, άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα, ο οποίος μεταξύ των άλλων διακρινόταν για το προορατικό του χάρισμα, είχε πει τα εξής:«Στην πόλη Μενζελίνσκ θα λειτουργήσει ένα μοναστήρι. Θα αποκτήσει φήμη και δόξα. Όταν θα προΐσταται η πρώτη ηγουμένη, θα κτιστεί νέος ναός. Η δεύτερη ηγουμένη θά γίνει μάρτυρας. Και όταν θα έρθει η τρίτη ηγουμένη, τότε θά πέσουν οι καμπάνες τοϋ μοναστηριού».

Πράγματι, η πρόρρηση του αγίου Αμβροσίου εκπληρώθηκε. Το καθολικό του μοναστηρίου κτίσθηκε κατά τη διάρκεια της ήγουμενίας της πρώτης ηγουμένης. Η δεύτερη ηγουμένη ήταν η γερόντισσα Μαργαρίτα, η νεομάρτυς. Κατά τη διάρκεια της ηγουμενίας της διαδόχού της, το μοναστήρι έκλεισε βίαια, οι μοναχές διώχθηκαν και οι επαναστάτες έριξαν κάτω κι έσπασαν τις καμπάνες του μοναστηρίου.

 Πηγή: Η Ελληνίδα μοναχή και ηγουμένη Μαργαρίτα απο το βιβλίοΑρχιμανδρίτης Νεκτάριος Αντωνόπουλος Ρώσοι Νεομάρτυρες και Ομολογητές, 1917- 1922Μέρος Δ΄: «Οι Νεομάρτυρες του Καζάν» σελ.: 233 – 236Εκδόσεις Ακρίτας Έκδοση δεύτερη, Δεκέμβριος 2001/ΠΗΓΗ

Το μεγαλείο του αθλητισμού!

Πολλές φορές ο αθλητισμός και δη ο πρωταθλητισμός έχει μπει στο μάτι του κυκλώνα για πλειάδα γεγονότων που αμαυρώνουν το πραγματικό νόημά του.

Με το μάρκετινγκ να έχει μπει για τα καλά στο παιχνίδι και να ελέγχει τα πάντα, τους χορηγούς να έχουν το δικό τους μερίδιο και τα χρήματα να είναι "ελκυστικά" όσο ποτέ, πολλοί είναι εκείνοι που... παραμέρισαν τα ιδανικά τους και αποφάσισαν να επικρατήσουν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο.

Υπάρχουν όμως και εκείνες οι ιστορίες που αναδεικνύουν το μεγαλείο του αθλητισμού και του πόσο σημαντικό είναι να αντιλαμβάνεται κάποιος τον πραγματικό σκόπο που αποφασίζει να αφοσιωθεί σε κάτι και να ξεχωρίσει, κάνοντας θυσίες και ακολουθώντας ένα τρόπο ζωής αρκετά διαφορετικό από των υπολοίπων.

Η ιστορία που θα σας αναφέρουμε συνέβη στις 2 Δεκεμβρίου, άλλα όπως κάθετι που δεν... πουλάει, πέρασε εν πολλοίς στα ψιλά. Ούτε η πρώτη φορά είναι, σίγουρα όχι και η τελευταία. Εντούτοις, είναι ενδεικτική του τι σημαίνει ευγενής άμιλλα και συναδελφικότητα!

Σε αγώνα του cross country στη Ναβάρα της Ισπανίας, γινόταν μάχη για την πρώτη θέση ανάμεσα στον Κενυάτη, Αμπέλ Μουτάι και τον Βάσκο, Ιβάν Φερνάντεζ Ανάγια. Υπόψιν ότι ο πρώτος είχε βγει τρίτος στα 3.000 μέτρα στιπλ στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου και ο δεύτερος θεωρείται το μέλλον της Ισπανίας στις μεσαίες αποστάσεις!

Ο Μουτάι, λοιπόν, βρισκόταν μια ανάσα από τον τερματισμό, όταν σταμάτησε για να πανηγυρίσει τη νίκη του, θεωρώντας ότι είχε τερματίσει. Ήταν 10 μέτρα μακρια όμως και δεν το είχε αντιληφθεί. "Κακό του κεφαλιού του" θα έλεγαν οι περισσότεροι...

Ο Ανάγια δεν σκέφτηκε ακριβώς έτσι. Μόλις πλησίασε τον αντίπαλό του, δεν πέρασε καν από το μυαλό του η σκέψη να εκμεταλλευτεί την απροσεξία του αντιπάλου του και να πάρει εκείνος τη νίκη, αλλά με ωραίο τρόπο του υπέδειξε πως θα έπρεπε να τρέξει μερικά μέτρα ακόμα για να τερματίσει πρώτος και τον ίδιο να ακολουθεί κατά πόδας!

Προτίμησε να βγει δεύτερος, διότι έτσι θα τα είχε καλά με την συνείδησή του! Δεν έβαλε τον εαυτό του από πάνω, αντιλήφθηκε ότι κανονικά ο Κενυάτης θα τερμάτιζε πρώτος και δίχως δεύτερη σκέψη τον άφησε να νικήσει! Ο 24χρονος παρέδωσε μαθήματα σε πολλούς και είναι άξιος πολλών συγχαρητηρίων...

Ο ίδιος δήλωσε αμέσως μετά: Ακόμα και αν μου έλεγαν ότι με τη νίκη μου θα κέρδιζα μια θέση στην ισπανική ομάδα για τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, δεν θα έπραττα διαφορετικά. Νομίζω ότι κέρδισα περισσότερα, κάνοντας αυτό το πράγμα, από το να έβγαινα πρώτος. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, με τον τρόπο που όλα κινούνται στο ποδόσφαιρο, στην κοινωνία, στην πολιτική. Μια ενέργεια τιμιότητας, βοηθάει πάρα πολύ.

Δυστυχώς, λίγα πράγματα ελέχθησαν γι' αυτή την κίνηση και είναι κρίμα. Κατά την γνώμη μου, θα ήταν καλό να εξηγήσουμε στα παιδιά αυτό το πράγμα, ώστε να καταλάβουν ότι αθλητισμός δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουν στην τηλεόραση".

Μακάρι να βρει μιμητές και στο μέλλον. Τέτοιες ενέργειες αποδεικνύουν ότι το καλό υπάρχει μέσα μας, αρκεί να μην το κρύβουμε. Χαμένος δεν θα βγει ποτέ κανένας. Και ας έρθει δεύτερος...

Επιμέλεια: Νίκος Συριώδης/ΠΗΓΗ

Να καταφύγης στην προσευχή. Και μόνον το κεφάλι σου να ακουμπήσης σε μια εικόνα,θα βρης παρηγοριά.(Γέροντας Παίσιος)

- Γέροντα, όταν είμαι στενοχωρημένη, πώς θα βρω παρηγοριά;
- Να καταφύγης στην προσευχή. Και μόνον το κεφάλι σου να ακουμπήσης σε μια εικόνα, θα βρης παρηγοριά. Κάνε το κελλί σου σαν εκκλησάκι με εικόνες που σε αναπαύουν , και θα δης, θα βρίσκης μέσα σε αυτό πολλή παρηγοριά.
- Μερικές φορές, Γέροντα, κατά την ώρα της προσευχής ασπάζομαι τις εικόνες. Είναι σωστό;
- Σωστό είναι . Κανονικά έτσι πρέπει να ασπαζώμαστε τις εικόνες: Να ξεχειλίζη η καρδιά μας από αγάπη προς τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους, και να πέφτουμε , να προσκυνούμε τις άγιες εικόνες τους.
Μια χρονιά , στις 26 Μαρτίου , που γιορτάζουμε την Σύναξη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ , προσευχόμουν όρθιος μπροστά στις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας. Για μια στιγμή βλέπω τον Χριστό και την Παναγία να κινούνται σαν ζωντανοί! «Χριστέ μου, είπα, ευλόγησέ με». Και, καθώς έπεφτα να προσκυνήσω, μια έντονη ευωδία γέμισε το κελλί. Με έπιασε τρέλλα! Το χαλάκι που είχα στρωμένο κάτω, αν και ήταν γεμάτο χώμα, ακόμη και αυτό ευωδίαζε. Έμεινα γονατιστός και ασπαζόμουν αυτό το χαλάκι. Τέτοια ευωδία!
- Γέροντα, όταν προσεύχωμαι, βοηθάει να φέρω στον νου μου την εικόνα του Χριστού;
- Κοίταξε, όταν προσεύχεσαι μπροστά σε μια εικόνα , η εικόνα βοηθάει, γιατί από την εικόνα περνάς στο εικονιζόμενο πρόσωπο . Όταν όμως προσεύχεσαι νοερώς και είσαι σκυμμένη με κλειστά τα μάτια , δεν πρέπει να φέρνης στην φαντασία σου εικόνες, γιατί μπορεί να το εκμεταλλευθή το ταγκαλάκι και να σου τα παρουσιάση σαν οράματα, για να σε πλανήση και να σου κάνει κακό.
Ιδίως η ευχή καλά είναι να γίνεται με καθαρό νου, χωρίς λογισμούς ή παραστάσεις, έστω κι αν αυτές είναι εικόνες του Χριστού ή παραστάσεις από την Αγία Γραφή, γιατί αυτό είναι επικίνδυνο, ιδιαίτερα για όσους έχουν πολλή φαντασία και υπερηφάνεια. Μόνον όταν έρχονται ρυπαροί ή βλάσφημοι λογισμοί , μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε παραστάσεις από την Αγία Γραφή. Η καλύτερη όμως «παράσταση» είναι η συναίσθηση της αμαρτωλότητός μας και της αχαριστίας μας.

Γέροντος Παισίου Αγιορείτου-«Λόγοι Ζ΄Περί Προσευχής»

πηγή

Άγιος Ανατόλιος ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Οδησσού

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ανατόλιος γεννήθηκε το έτος 1880 στην πόλη Κοβέλ της Βολυνίας. Σπούδασε στη θεολογική ακαδημία του Κιέβου και συνέχισε τις σπουδές του στην ιστορία και στην μελέτη των αρχαίων χειρογράφων της Βιβλιοθήκης του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Το 1913 εξελέγη Επίσκοπος του Σιστοπόλ και το 1927  μετετέθη στην Επισκοπή της Οδησσού.

Ο Άγιος Ανατόλιος εκδιώχθηκε και φυλακίσθηκε από το σοβιετικό καθεστώς, γιατί δεν συμφωνούσε με αυτά που προσπαθούσαν να επιβάλλουν στη διοίκηση και την ζωή της Εκκλησίας.

 Οι κακουχίες τον ταλαιπώρησαν και κατέστρεψαν την κλονισμένη υγεία του. Έτσι η καρδιά του δεν άντεξε και ο Άγιος Ανατόλιος κοιμήθηκε το έτος 1938 
Η μνήμη του τιμάται στις 23 Ιανουαρίου

Η «ευλογία» του πόνου

Η «ευλογία» του πόνου
Ευλογημένα «γιατί»! Τα καθαγίασε ο Ίδιος ο Χριστός στο σταυρό:«Θεέ μου, Θεέ μου, ἵνα τί μὲἐγκατέλιπες;». Θεέ μου, γιατί μου το έκανες αυτό; Τι σου έκανα; Δεν είμαι ο Υιός σου; Το ίδιο ακριβώς ερώτημα με το δικό μου και έμεινε και αυτό αναπάντητο. Έμεινε αναπάντητο στα φαινόμενα. Τα γεγονότα όμως φανέρωσαν την απάντηση.
Τέτοια πολλά «γιατί» βγήκαν και από το στόμα του πολύαθλου Ιώβ ή τη γραφίδα του τραυματισμένου Δαυίδ, δύο ανθρώπων που οι τραγικοί θάνατοι των παιδιών τους σφράγισαν το πέρασμά τους από την ιστορία και που μας παρουσιάζονται συχνά ως τα μοναδικάπρότυπα πίστης, εγκαρτέρησης και υπομονής.
Το ερώτημα αυτό το απευθύνουμε στο Θεό, το λέμε στον εαυτό μας, το επαναλαμβάνουμε στους ανθρώπους που νιώθουμε ότι ιδιαίτερα μας αγαπούν. Το λέμε κυρίως για να εκφράσουμε το μέσα μας, το λέμε όμως και προσδοκώντας το χάδι μιας απάντησης. Ποιος όμως μπορεί να δώσει μια απάντηση; Ακόμη κι αν την ξέρει, ποιος μπορεί να μας την πει;
Λέγει ο Μέγας Βασίλειος προς πενθούντα πατέρα ότι ο πόνος κάνει τον άνθρωπο τόσο ευαίσθητο, ώστε μοιάζει με το μάτι που δεν ανέχεται ούτε το φτερό. Και η πιο τρυφερή κίνηση αυξάνει τον πόνο του πονεμένου. Και η πιο διακριτική αναλογία δεν αντέχεται. Ο λόγος που εκφέρεται ως λογικό επιχείρημα ενοχλεί αβάσταχτα.Μόνο το δάκρυ, η κοινωνία της απορίας, η σιωπή, η εσωτερική προσευχή θα μπορούσαν να ανακουφίσουν τον πόνο, να φωτίσουν το σκοτάδι ή να γεννήσουν μια μικρή ελπίδα. Ο πόνος γεννά αλήθεια, συμπόνια, κοινωνία.
Ο πόνος γεννά αλήθεια, συμπόνια, κοινωνία
Ο πόνος δεν ξυπνάει μόνο εμάς, αλλά γεννάει και την αγάπη στους γύρω μας. Προσπαθούν να μπουν στη θέση μας. Αγωνίζονται στον καιρό της ασφάλειάς τους να μοιρασθούν τα πιο ανεπιθύμητα γιʼ αυτούς δικά μας αισθήματα. Και το κάνουν. Ο πόνος γεννά την υπομονή μας, ταυτόχρονα όμως γεννά και τον εξ αγάπης σύνδεσμο με τους αδελφούς μας. Ο πόνος γεννά την αλήθεια. Η συμπόνια των άλλων τη φυτεύει στη δική μας καρδιά. Εκεί διακριτικά κρύβεται και η απάντηση.
Έτσι γεννιέται στην καρδιά η παρηγοριά, της οποίας η γλύκα και η ανακούφιση είναι πολύ εντονότερες ως εμπειρίες από το βάρος του πόνου. Η απάντηση γεννιέται μέσα μας.
Η απάντηση γεννιέται μέσα μας
Δυο γονείς, μας λέγουν οι επιστήμονες, μπορούν να κάνουν άπειρα διαφορετικά παιδιά. Όσο διαφέρουν οι φυσιογνωμίες μας, άλλο τόσο και παραπάνω ποικίλουν οι εκφράσεις του εσωτερικού κόσμου μας. Το ίδιο και οι απαντήσεις στα μεγάλα αυτά ερωτήματα. Αν ένας τρίτος μας δώσει τη μία «σωστή» δήθεν απάντησή του, θα καταστρέψει την ποικιλία και την προσωπικότητα των δικών μας απαντήσεων- των ιερών απαντήσεων που για τον καθένα μας επιφυλάσσει ο Θεός. Η υποτιθέμενη σοφία του όποιου σοφού θα συντρίψει την αλήθεια και την ελευθερία του Θεού μέσα μας.
Το μεγάλο λάθος είναι να περιμένουμε την απάντηση απʼ έξω μας, από τους άλλους. Ποιος σοφός; Ποιος φιλόσοφος; Ποιος ασφαλισμένος στην ορθότητα των επιχειρημάτων του ιερέας γνωρίζει την απάντηση των τόσο προσωπικών μας «γιατί»; Η απάντηση μπορεί να ανιχνευθεί μόνο μέσα μας. Όχι στις ανάλογες δήθεν περιπτώσεις, ούτε σε βαρύγδουπα βιβλία, ούτε σε συνταγές παρηγοριάς και σοφίας. Η απάντηση δεν υπάρχει κάπου, δεν την ξέρει κάποιος. Η απάντηση γεννιέται μέσα μας. Η δική μας απάντηση είναι το δώρο του Θεού.

Ο πόνος μάς βγάζει από τα ανθρώπινα μέτρα

Τελικά αυτά τα «γιατί» δεν έχουν τις απαντήσεις που η φτώχεια και η αδυναμία μας περιμένει.Στη λογική αυτή συνήθως παραμένουν αναπάντητα. Γιʼ αυτό και ο Χριστός για τον θάνατο δεν είπε παρά ελάχιστα. Απλά ο Ίδιος τον επέλεξε και πόνεσε όσο κανένας άλλος. Και όταν αναστήθηκε, το στόμα Του έβγαλε περισσότερη πνοή και λιγότερα λόγια. Δεν είπε τίποτε για τη ζωή και θάνατο -μόνο προφήτευσε το μαρτύριο του Πέτρου.
Ο πόνος δεν απαντιέται με επιχειρήματα. Ούτε η αδικία και ο θάνατος αντιμετωπίζονται με τη λογική. Τα προβλήματα αυτά λύνονται με το εμφύσημα και την πνοή που μόνο ο Θεός δίνει.Λύνονται με το Άγιο Πνεύμα. Ξεπερνιούνται με την ταπεινή αποδοχή του θελήματος του Θεού, που είναι τόσο αληθινό αλλά συνήθως και τόσο ακατανόητο.
Στο διάβα της, η δοκιμασία συνοδεύεται από το σφυροκόπημα των αναπάντητων ερωτημάτων. Κι εμείς, γαντζωμένοι στα «μήπως», στα «γιατί», στα «αν», συντηρούμε τις ελπίδες και αντέχουμε την επιβίωση σε αυτό τον κόσμο, προσδοκώντας κάτι σίγουρο ή κάτι σταθερό. Αυτό όμως συνήθως δεν εντοπίζεται στην προτεινόμενη από μας λύση, αλλά επικεντρώνεται στην απροσδόκητη, υπέρλογη θεϊκή παρηγοριά. Κάθε προσπάθεια αντικατάστασής της με ανθρώπινα υποκατάστατα αδικεί εμάς τους ίδιους. Κάθε περιορισμός στην ασφυκτική θηλιά των ορθολογιστικών απαντήσεων μας παγιδεύει βαθύτερα στο δράμα μας. Στον διάλογο με τον πόνο, την αδικία και το θάνατο είμαστε υποχρεωμένοι να βγούμε από τα ανθρώπινα μέτρα. Αυτή είναι όχι μόνο η έξοδος από τη δοκιμασία αλλά και η ευεργεσία της.

Πηγή: Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Λαυρεωτικής Νικόλαος, Άνθρωπος μεθόριος: Από τα αναπάντητα διλήμματα στα περάσματα της «άλλης λογικής», εκδ. «Εν πλω», σ. 27-33

http://h-agaph-panta-elpizei.blogspot.com/

Νέα Νότια Ουαλία- Αβορίγινας μαθήτρια έγραψε άριστα στα Νέα Ελληνικά

Ιστορία έγραψε μία μαθήτρια, Αβορίγινας στην καταγωγή, η οποία στο μάθημα των Νεοελληνικών στις γενικές απολυτήριες εξετάσεις Λυκείου έγραψε τον εντυπωσιακό βαθμό του 97/100!

Η Καταρίνα Χίτσκοκς, που τερμάτισε στις πρώτες θέσεις μεταξύ των μαθητών που έλαβαν μέρος στις γενικές εξετάσεις του Λυκείου της Νέας Νότιας Ουαλίας, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, είναι η πρώτη ιθαγενής μαθήτρια στην Αυστραλία που έμαθε Ελληνικά!

Η ίδια, μιλώντας (στα ελληνικά) στο ραδιόφωνο της SBS, από τις ΗΠΑ όπου βρίσκεται για διακοπές, είπε ότι αγάπησε τα ελληνικά διαβάζοντας ελληνική ιστορία και προσέθεσε ότι θέλει να επισκεφτεί την Ελλάδα.

Η Καταρίνα Χίτσκοκς δήλωσε ότι θέλει να σπουδάσει κλασικές σπουδές στο πανεπιστήμιο, είπε ότι «η ελληνική δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε δύσκολη γλώσσα» αλλά «απαραίτητη για να μπορέσει κανείς να εκτιμήσει τον ελληνικό πολιτισμό»

http://www.ethnos.gr/

Ο Όσιος στάρετς Ιωνάς του Κιέβου(+9/22 Ιανουαρίου 1902)

Την ενάτη Ιανουαρίου του 1902 σε ηλικία 108 ετών ειρηνικά εκοιμήθη εν Κυρίω ο αρχιμανδρίτης Ίωνάς, κτίτωρ και ηγούμενος της Ί. Μονής Αγίας Τριάδος στο Κίεβο. Ή ζωή και τα έργα του είναι πολύ ψυχωφελή και μαρτυρούν τι μπορεί να κατορθώσει ένας άνθρωπος με τη συνεργεία του Θεού, εάν έχει αγάπη προς αυτόν.

Πράγματι, οπό τα παιδικά του χρόνια ο Ίβάν Μιροσνιτσένκο (αυτό ήταν το κοσμικό του όνομα) είχε μεγάλη αγάπη προς τον Θεό, ή οποία τον ώθησε να γίνει μοναχός.

Στην αρχή της μοναχικής του πορείας είχε τη σπάνια ευλογία να μαθητεύσει σαν δόκιμος επί οκτώ χρόνια κοντά στον κορυφαίο στάρετς όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ, του οποίου ή πλούσια άγιο-πνευματική χάρη άφησε ανεξίτηλα ίχνη στην προσωπικότητα του μετέπειτα στάρετς Ίωνά.

Πριν κοιμηθεί ο όσιος Σεραφείμ, υπέδειξε στον Ίβάν να πάει στη Μονή Μπελομπερέσκαγια, στους μαθητές του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ.

Εκεί αξιώθηκε να δει κάποια θαυμαστά οράματα, πού σημάδεψαν ολόκληρη τη ζωή του. Στα οράματα αυτά έλαβε εντολή από τον Θεό να ιδρύσει μια καινούργια μονή στις όχθες του Δνείπερου. Υπακούοντας στη θεία εντολή ο π. Ίωνάς ήρθε στο Κίεβο και ίδρυσε εκεί τη Μονή της Αγίας Τριάδος, ή οποία χάρη στην πνευματική ακτινοβολία του αναπτύχθηκε με θαυμαστή ταχύτητα, ώστε σε 30 περίπου χρόνια μόναζαν σ' αυτήν 462 μοναχοί-εξελίχθηκε σ' ένα

άριστο κοινόβιο οπού εφαρμοζόταν το παλαιό μοναχικό τυπικό της Μονής Στουδίου.

Υπήρξε επίσης κέντρο καλλιέργειας της νοεράς προσευχής, την οποία δίδασκε ο ίδιος ο στάρετς, όπως την παρέλαβε από τον όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ και τους μαθητές του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ. Σ' αύτη την τελευταία περίοδο της ζωής του ή φήμη του ως χαρισματούχου πνευματικού και θαυματουργού με μεγάλο προορατικό χάρισμα εξαπλώθηκε σ' ολόκληρη τη Ρωσία.

Ο Άγιος είχε πει πως θα γίνει μάρτυρας μετά θάνατον.Πραγματικά κάποιοι βάνδαλοι ανακάλυψαν το φέρετρο του τη δεκαετία του '50.Έβγαλαν το σώμα του από μέσα,του έκοψαν το κεφάλι και άρχισαν να παίζουν με αυτό ποδόσφαιρο!!

  Σήμερα τα λείψανά του βρίσκονται στην μονή,χωρίς όμως κεφάλι

Αναγνωρίστηκε ως Άγιος το 1996.

πηγή Εδώ και Εδώ

Η «τιμωρία» του Θεού...

Ζούσε ολόκληρη η οικογένεια, κάπου 30 ψυχές από τον 80χρονο παππού μέχρι και τα δισέγγονα στον περιφραγμένο με ψηλή μάντρα χώρο όπου κατέβαινε για τον χειμώνα.- Παππού, ρώτησε ένα βράδυ ο δεκαοχτάχρονος εγγονός, γιατί ο Θεός μάς τιμωρεί αν ξεφύγουμε από τον νόμο του; 

- Πήγαινε παιδί μου, φέρε ξύλα για την φωτιά και θα τα πούμε μετά.

Το παιδί τυλίχτηκε στη χοντρή κάπα του και βγήκε για να φέρει ξύλα. Όμως ξαφνικά άκουσε ένα γρύλλισμα, και πράγματι κατάλαβε κάποιο αγρίμι κοντά στη μάντρα. Χωρίς να το σκεφτεί άρπαξε από την αποθήκη ένα όπλο και όρμησενα σκοτώσει το αγρίμι. 

Ήδη είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και κυνηγώντας το ζώο ήταν σίγουρος ότι θα το έπιανε. Όμως το αγρίμι ξεμάκραινε, η νύχτα έπεφτε πια για καλά και είχε ήδη μπει πια στο  μεγάλο χιονισμένο δάσος. Άρχισε να φοβάται. Τι έπρεπε  να κάνει; Μέχρι τότε δεν τον έπαιρναν οι μεγάλοι κοντά τους  και ήξερε ότι το κυνήγι στο δάσος γινόταν μόνο την ημέρα.

Ξαφνικά άκουσε πάλι το γρύλισμα, όμως άκουσε και άλλα και κατάλαβε. Το ζώο τον είχε παρασύρει και τώρα ολόκληρη η αγέλη τον είχε κυκλώσει. Το άλογο αφηνίασε και τον έριξε κάτω και αρπάζοντας το όπλο του  εκπυρσοκρότησε μέσα στη νύχτα, όμως τα θηρία παρόλο  που για λίγο σάστισαν όρμησαν πάλι πάνω του.

Τότε άρπαξε ένα κλαδί και ανέβηκε σε ένα δέντρο. Η νύχτα προχωρούσε παγερή και αυτός σκεφτόταν πια τον σίγουρο θάνατο ξυλιασμένος πάνω στο δέντρο.

Κι όμως ξαφνικά μακριά στην κοιλάδα άκουσε τον ήχο κυνηγετικού βούκινου. Τον έψαχναν! Όμως δεν μπορούσε  νααπαντήσει γιατί δεν είχε πάρει μαζί του το δικό του  βούκινο. Τελικά μετά από πολλή ώρα τον βρήκαν και τον μετέφεραν στο σπίτι. Όταν πια συνήλθε, ρώτησε τον  παππού: 

- Ποια θα είναι η τιμωρία μου που παρέβηκα τους  νόμους της οικογένειας; 

Ο παππούς χαμογέλασε και είπε: 

- Τιμωρία είναι όλη αυτή η ταλαιπωρία που πέρασες. Το ίδιο κάνει και ο Θεός. Ρίχνει τις ακτίνες της αγάπης Του σε όλη την γη αδιάκοπα. Δεν είναι κρίμα να καταδικάσουμε τον εαυτό μας διαλέγοντας εμείς με πείσμα την σκιά;

(Διασκευή από το περιοδικό: "Ο κόσμος της Ελληνίδος")

πηγή

22 χρόνια από την κοίμηση του Γέροντος Βησσαρίωνος

Με τη συμπλήρωση 22 ετών από την κοίμηση του Γέροντος Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου τελέσθηκε στην Ιερά Μονή Αγάθωνος την Κυριακή 20 Ιανουαρίου, πανηγυρική Θεία Λειτουργία και Ιερό Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Αγίου Γέροντος.

Της Θείας Λειτουργίας προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Νικόλαος με τη συμμετοχή του Καθηγουμένου π. Δαμασκηνού και των Πατέρων της Μονής και έψαλλε Βυζαντινός χορός υπό της Διεύθυνση του μουσικολογιωτάτου Ιερέως π. Παναγιώτη Ιωακείμ.

Κατά την επετειακή αυτή Θεία Λειτουργία μεγάλη υπήρξε η συμμετοχή του λαού και των πνευματικών παιδιών του αειμνήστου Πνευματικού π. Βησσαρίωνος από τους οποίους ο καθένας είχε και κάποια εμπειρία της αγιότητός του.

Στο κήρυγμά του ο Ποιμενάρχης μας εξήρε την πτωχεία και φιλανθρωπία του π. Βησσαρίωνος και υπεγράμμισε ότι σ’ αυτόν αρμόζει ο λόγος του Ευαγγελίου «εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησιν· η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα».

Ετόνισε ότι η αποκάλυψη του αφθάρτου σκηνώματός του συνετάραξε την κοινωνία και αφύπνισε πολλές υπνώτουσες συνειδήσεις.

Αυτό το σώμα που υπήρξε κατοικητήριο του Θεού παραμένει αναλλοίωτο και αδιάφθορο παρότι έχουν περάσει 22 ολόκληρα χρόνια από της κοιμήσεώς του και 7 από της ανακομιδής του.

Κατά την ομόφωνη απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος υπήρξε σημείον του ουρανό, θαυμαστό και παράδοξο για το οποίο καυχάται η Εκκλησία της Φθιώτιδος και Δοξάζει τον Τριαδικό Θεό που προνόησε θαυμαστά και μεγάλα για την σημερινή πολυτάραχη ζωή μας.

Μετά τη Θεία Λειτουργία τελέσθηκε το Ιερό Μνημόσυνο και όλοι μαζί έψαλλαν το αιωνία η μνήμη και ασπάσθηκαν το ιερό σκήνωμα του αειμνήστου Γέροντος που βρίσκεται στο χώρο όπου ζων, εδέχονταν τις εξομολογήσεις χιλιάδων πιστών.

Στην συνέχεια προσφέρθηκε το καθιερωμένο Μοναστηριακό κέρασμα στο Αρχονταρίκι της Μονής, όπου οι προσκυνητές ενώπιον του Σεβασμιωτάτου και του Καθηγουμένου αφηγήθηκαν θαυμαστά περιστατικά από την ζωή και την ποιμαντική δράση του π. Βησσαρίωνος.

Ακολούθως ο Σεβασμιώτατος, οι κληρικοί, οι επίσημοι και 50 περίπου προσκυνητές παρεκάθισαν στην τράπεζα της Μονής. Στην Θεία Λειτουργία και το Ιερό Μνημόσυνο παρέστησαν επίσης, ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Τέρενς Κουίκ, ο τ. Βουλευτής κ. Θεόδωρος Χειμάρας, ο Στρατηγός Διοικητής της ΜΕΡ.ΥΠ. Κωνσταντίνος Βλάχος και οι ε.α Στρατηγοί Οδυσσέας Κουτσοποδιώτης και Γεώργιος Λιασκώνης.

πηγή/αντιγραφή

Πάντοτε να προσπαθούμε να κάνουμε το καλό, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση(Γέροντας Παίσιος)

Πώς συμβαίνει μερικές φορές ,αυτός που βοηθιέται, να φέρεται άσχημα προς αυτόν που τον βοήθησε
-Ο διάβολος πάει και κεντάει τον άλλον, ώστε να μας φερθή άσχημα και να αγανακτήσουμε, οπότε χάνουμε το καλό. Δεν φταίει ο άνθρωπος˙ο διάβολος κεντάει τον άνθρωπο, για να μας κάνη να τα χάσουμε όλα. Όταν κάνετε μια καλωσύνη, να αισθάνεσθε πάντα πως ό,τι κάνετε έχετε υποχρέωση να το κάνετε και να είστε έτοιμες να αντιμετωπίσετε πειρασμό, για να μη χάσετε το καλό που κάνατε, αλλά να το κερδίσετε όλο.
 Κάνει λ.χ. ένας μια ελεημοσύνη, χωρίς να έχη σκοπό να την φανερώση. Μπαίνει ο πειρασμός στην μέση και βάζει άλλους να του πουν «εσύ ο φιλάργυρος, που δεν έκανες τίποτε κ.λπ., ο τάδε έκανε αυτό, ο τάδε εκείνο», για να τον αναγκάση να πη και αυτός… ταπεινά «έκανα και εγώ κάτι μικρό, ένα νοσοκομείο» ή να τον αναγκάση να αγανακτήση να αγανακτήση και να πη «ποιός εγώ, που έκανα αυτό και αυτό;» και να τα χάση όλα.
 Ή θα βάλη αυτόν που ευεργέτησε να του πη: «Αχάριστε, εκμεταλλευτά κ.λπ.», μέχρι να του απαντήση: «Εγώ εκμεταλλευτής; Εγώ που σου έκανα εκείνη την καλωσύνη , εκείνη την ευεργεσία;». «Βρε τον αχάριστο, θα πη μετά, δεν ήθελα να μου πη “ευχαριστώ”, αλλά τουλάχιστον να το αναγνώριζε».
 Όταν όμως κανείς περιμένη αναγνώριση, πάει, τα χάνει όλα. Ενώ, αν βάλη έναν καλό λογισμό και πη «καλύτερα που ξέχασε την καλωσύνη που του έκανα» ή «μπορεί να ήταν στενοχωρημένος ή κουρασμένος, γι’ αυτό μίλησε έτσι», δικαιολογεί τον άλλον και δεν χάνει. Όταν δεν περιμένουμε ανταπόδοση, τότε έχουμε καθαρό μισθό

. Ο Χριστός έκανε το παν για μας και εμείς Τον σταυρώσαμε. Τί ψάλλουμε;
«Αντί του μάννα χολήν». Πάντοτε να προσπαθούμε να κάνουμε το καλό, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ Απο το βιβλιο πνευματικη αφυπνηση/πηγή

Η συνάντηση με τη μακάρια Λιούμπουσκα που γνώριζε τον γέροντα Σεραφείμ της Βίριτσα και οι προφητείες που άκουσε

Η συνάντηση με τη μακάρια Λιούμπουσκα που γνώριζε τον γέροντα Σεραφείμ της Βίριτσας. Και τις προφητείες που άκουσε.

Το όνομα Λιούμπουσκα (Αγαπούλα) προέρχεται από τη λέξη Λιουμπόβ που σημαίνει αγάπη.

Το χειμώνα του 1986, επισκεφθήκαμε για πρώτη φορά τη μακάρια Λιούμπουσκα. Σ' αυτή μας έστειλε ο γέροντας Ν. από τη Λαύρα της Αγίας Τριάδος και του οσίου Σεργίου. 

Έμενε στη Βίριτσα, κοντά στην Αγία Πετρούπολη, όπου κάποτε ζούσε ο γνωστός, μεγάλος γέροντας Σεραφείμ της Βίριτσα, που προσφάτως ανακηρύχθηκε άγιος της Εκκλησίας μας. Αυτή η θαυμάσια σαλή εν Χριστώ-Αγαθούλα με συγκλόνισε με την ασύλληπτα απλή, μακάρια όψη της και ιδιαιτέρως με τις ακατανόητες, πολύπλοκες πράξεις της, με τις οποίες κάτι προσπαθούσε να δείξει στην ικετευτική δέηση της προς το Θεό.

 Είχε κάποιο απερίγραπτο με λόγια μυστικό. Βλέποντας εμάς στην αυλή της εκκλησίας είπε:

-Να, οι παππούληδες έρχονται. Όταν της είπαμε ότι μας έστειλε ο πατέρας Ν., για να μάθουμε τη Θέληση του Θεού και το τί πρέπει κάνουμε, αφού δύο φορές μας είχαν «κόψει» από τη χειροτονία, αίφνης απήντησε:

- Πηγαίνετε στο μητροπολίτη Αλέξιο στο Λένιγκραντ (Αγία Πετρούπολη).

Τα λόγια της μας εξέπληξαν και τη ρωτήσαμε.

- Τι θα του πούμε;

-Θα πείτε ότι σας έστειλε η Λιούμπουσκα.

Σύμφωνα με τη μακάρια, πήγαμε στο μοναστήρι του αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Στην Ακαδημία ρωτήσαμε με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να συναντήσουμε το Μητροπολίτη Αλέξιο. Μας απήντησαν ότι ο μητροπολίτης Αλέξιος βρισκόταν στην Ισπανία και θα επέστρεφε έπειτα από μία εβδομάδα. Δεν μπορούσαμε, για τόσο μεγάλο διάστημα, να παραμείνουμε στο Λένινγκραντ. Έπρεπε να επιστρέψουμε στη Μόσχα. Πρέπει να πούμε ότι, όσο περιμέναμε τη μακάρια μέχρι την αρχή της λειτουργίας, συναντηθήκαμε με μία ηλικιωμένη ενορίτισσα, η οποία μας μίλησε για τη Λιούμπουσκα και για τις συναντήσεις της με το γέροντα Σεραφείμ της Βίριτσας.

- Αυτός ήταν ένας μεγάλος δούλος του Θεού, προορατικός, έτσι άρχισε την διήγηση της. Απευθύνθηκα σ' αυτόν με την παράκληση να με βοηθήσει με το γιο μου, τον οποίο κατήγγειλαν, για κατάχρηση περιουσίας, και ήθελαν να φυλακίσουν. Ο πατήρ Σεραφείμ μου είπε αμέσως: «Να μην στεναχωριέσαι. Δυστυχώς θα τον φυλακίσουν.

 Όμως μετά από ένα χρόνο ο υιός σου θα βγει από τη φυλακή, θα τακτοποιηθεί και όλα θα είναι εντάξει». Έλεγε και άλλα θαυμαστά πράγματα. Προέβλεψε ότι πριν από τα έσχατα (το τέλος του Κόσμου) οι Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης θα αποκόπτονταν απ' τη Ρωσία. Η Ρωσία θα γινόταν πιο μικρή, όπως ήταν στα χρόνια του βασιλέως Ιβάν του Τρομερού. Προείδε επίσης ότι θα γίνονταν μεγάλες μετακινήσεις λαών, πολλά έθνη θα συγκεντρώνονταν στη δική τους γη και θα υπήρχε πολλή δυστυχία και φτώχεια. Μιλούσε για τους κάλπικους κυβερνήτες και την τρομερή διαφθορά που θα βασίλευε παντού στην αμαρτωλή Γη μας. Κάποια απ' αυτά έχουν ήδη γίνει.

Η συνομιλία αυτή έγινε στα τέλη της δεκαετίας του '40, λίγο πριν το θάνατο του πατέρα Σεραφείμ. Εγώ αυτά τα λόγια τα άκουσα έπειτα από σαράντα και πλέον έτη.

Πράγματι, όλα όσα θα συμβούν στο μέλλον στη χώρα μας, όλα τα γνωρίζει το Άγιο Πνεύμα και έτσι τα απεκάλυψε στον όσιο πατέρα Σεραφείμ πριν από πολλά χρόνια. Τα λόγια αυτά εντυπώθηκαν βαθιά στην ψυχή μου και πάντοτε θα τα θυμάμαι.

Από το βιβλίο του π.Ιωάννου Κόγκαν«Από την αιχμαλωσία στο φως»/πηγή