Άγιος Νέστορας-Ο τολμηρός μαθητής

π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

α) Η μαθητεία σε ικανό διδάσκαλο και έμπειρο πνευματικό πατέρα θεωρείται απαραίτητη για όποιον θέλει να μυηθεί στη χριστιανική ζωή. Αυτή δεν μεταδίδεται απλώς με λόγους και βιβλία. Μεταγγίζεται δια του παραδείγματος. Στο Συναξάρι του Αγίου Δημητρίου α­να­φέρεται, ότι αυ­τός κα­­­τα­γό­ταν «από την πόλιν Θεσσαλονίκην, ευσεβής ων ά­νω­­θεν από τους γο­νείς του, και διδάσκαλος της εις τον Xριστόν πί­στε­ως». Πα­­ράλ­ληλα ή­ταν στρα­τη­γός των Ρω­μαϊκών στρα­τευ­μάτων της Θεσ­σα­λίας και αν­­θύ­­πα­τος Ελ­λά­δος. Αυτό όμως δεν τον ε­μπό­δισε να καλ­λιερ­γεί την χρι­στια­­νι­κή ευ­­­σέβεια και να μυσταγωγεί πολλούς μαθητές στην ευαγ­γε­λική α­­λή­θεια.

β) Εκείνος που εμπνέεται από το αναστάσιμο κήρυγμα του Ευαγ­γε­λί­ου δεν το κρατά μόνο για τον εαυτό του· επιθυμεί να το μεταδώσει και στους άλλους. Εκείνος που υφίσταται την «πνευματική αλλοίωση», την «ευ­­πρεπεστάτην», όπως διδά­σκουν τα λειτουργικά κείμενα, θέλει να μυη­θούν και άλλοι στη ζωή του Πνεύματος. Μεταξύ των μαθητών του αγίου Δη­μητρίου διακρίθηκε ο άγιος Νέστορας, που η Εκκλησία τιμά στις 27 Οκ­τω­βρίου.
γ) Η γνωστοποίηση ότι ο Δημήτριος όχι μόνο ήταν χριστιανός, αλ­λά δίδασκε την πίστη σε κύκλο μαθητών, είχε ως απο­τέλεσμα την κα­θαί­­ρεσή του από το στρατιωτικό αξίωμα και τη φυ­λά­κισή του. Ο Καί­σαρας Γαλέριος ήταν ιδιαίτερα αυστηρός με τον νεαρό αξιωματικό. Επιπλέον θέ­λο­ντας να εορτάσει τη νίκη του κατά των Σκυθών, οργάνωσε μονο­μαχίες στο στάδιο της Θεσσαλονίκης, όπου ο γι­γαντόσωμος Λυαίος καυ­χιό­ταν αλαζονικά και προκαλούσε τους φοβισμένους χρι­στιανούς.

δ) Σε εποχή που η χριστιανική πίστη βρισκόταν σε διωγμό και οι χρι­­­­­στιανοί οδηγούνταν στις αρένες ως βορρά άγριων θηρίων, στις φυ­λα­κές και στο μαρτυρικό θά­να­το, ποιος θα τολμούσε να αντισταθεί ; Κι ό­μως, ο τολμηρός μαθητής του Δημητρίου, ο Νέστορας, οπλισμένος με θάρ­ρος και ανδρεία εισέρχεται εκουσίως στο στίβο, για να δώσει τον καλό αγώνα. Δεν υπολο­γίζει την υπεροχή του αντιπάλου, δεν κάμπτεται στις εχθρικές ιαχές του πλή­θους.

ε) Προφανώς έρχεται στο νου του αυτό που είχε διδαχθεί από το διδάσκαλό του: Ότι μπορεί οι χριστιανοί να είναι φαινομενικά αδύναμοι και να διώκονται, αλλά η δύναμή τους είναι εσωτερική, πνευματική και «εν ασθενεία τελειούται» (βλ. Β΄Κορ. 12,9). Ενθυμείται την άνιση μάχη που έδωσε ο Δαβίδ απέναντι στο Γολιάθ και βγήκε νικητής. Εμπνέεται από την παρρησία και την στερεότητα της πίστεως του διδασκάλου του, ο οποίος θυ­σίασε επίγεια δόξα, αξιώματα και πλούτη για την αλήθεια του Χριστού.

στ) Ο Νέστορας προσφεύγει στο φυλακισμένο Δημήτριο και σύμ­φωνα με το Συναξαριστή του λέει: «Δούλε του Θεού, θέλω να πολε­μήσω με τον Λυαίον. Όθεν παρακάλεσαι τον Kύριον διά λόγου μου. O δε Ά­γιος εσφράγισε το μέτωπον αυτού και είπε. Kαι τον Λυαίον θέλεις νι­κήσεις, και διά τον Xριστόν θέλεις 
μαρτυρήσεις.

Ο Άγιος Δημήτριος ευ΄λογών τον Άγιο Νέστορα(Τοιχογραφία Πατριαρχείο Πεκίου-Σερβία)

 Όθεν από τον λόγον τού­τον του A­γίου, λαβών θάρρος ο Nέστωρ και δύναμιν εις την ψυχήν του, ευθύς ε­πή­δησεν εις το στάδιον. Kαι πολεμήσας με τον Λυαίον, ε­θα­νά­τω­σεν αυ­τόν. Kαι ούτω κατέβαλε και την υπερηφάνειαν εκείνου, και το καύ­χη­μα του βασιλέως».

ζ) «O βασιλεύς λοιπόν εντροπιασθείς, ελυπήθη ομού και εθυμώθη. Kαι επειδή έμαθεν, ότι ο Άγιος Δημήτριος επαρακίνησεν εις τούτο τον Nέ­στορα, έστειλε στρατιώτας, και επρόσταξεν αυτούς να κατατρυπήσουν με λόγχας τον Άγιον μέσα εις την φυλακήν. Διατί έγινεν αίτιος της σφαγής του Λυαίου. Γενομένου δε τούτου, ευθύς ο μέγας Δημήτριος παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού. Πολλά δε θαύματα και ιατρείας παρα­δό­ξους εποίει μετά θάνατον. Έπειτα με προσταγήν του βασιλέως α­πε­κεφαλίσθη και ο Άγιος Nέστωρ». ΄Ετσι διδάσκαλος και μαθητής ως καλοί στρα­τιώτες του Χριστού δέχθηκαν τον «αμαράντινον της δόξης στέ­φα­νον» (βλ. Α΄Πέτρ. 5,4).

πηγή

Τι σημασία έχει η λέξη "Αμήν";

  Τη δοξολογητική εκφώνηση του ιερουργού στην αρχή της Θείας Λειτουργίας με το: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων», έρχεται στη συνέχεια ο λαός δια του ιεροψάλτου να την επιβεβαιώσει και να την επικυρώσει με το «αμήν». 
   Η λέξη αυτή είναι εβραϊκή και αμετάφραστη συχνά απαντάται στα αγιογραφικά και λατρευτικά κείμενα. Στον ευαγγελικό λόγο ο Κύριος Ιησούς κάμνει χρήση αυτής της λέξης στην επικοινωνία που έχει με το λαό. Αρχίζει συχνά τη διδαχή Του με το «αμήν» στη φράση: «αμήν λέγω υμίν» με τη σημασία του επιρρήματος «αληθώς», που ισοδυναμεί με τη φράση «σας διαβεβαιώ». Όταν πάλιν ήθελε να βγάλει κάθε δισταγμό και αμφιβολία από τους ακροατές Του και να ενισχύσει την επιβεβαίωσή Του, το επαναλαμβάνει το «αμήν» στη φράση: «αμήν αμήν λέγω υμίν». Συνοδευόμενο με το ρήμα «λέγω» αποτελεί έντονη επιβεβαίωση: «αληθινά σας διαβεβαιώ».

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ-Μωσαϊκο (Κίεβο 1108-1113)

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ-Μωσαϊκο (Κίεβο 1108-1113)

Μη φοβάσαι δεν είσαι μόνος. Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Μη φοβάσαι δεν είσαι μόνος. Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό ακόμα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του.

Αυτός, και στην πιο πολυάριθμη κοινωνία, θα έλεγε - όπως και τώρα λένε κάποιοι - «βαριέμαι, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τον εαυτό μου, όλα είναι βαρετά». 

Αυτές είναι ψυχές άδειες από τον Θεό, φλοίδες χωρίς κουκούτσι, στάχτη χωρίς κάρβουνο. Αλλά εσύ δεν είσαι μόνος αφού είσαι πλάι στον Κύριο και ο Κύριος δίπλα σου.

Άκουσε πώς ο μεγάλος Παύλος, ο απόστολος της οικουμένης, ήταν κάποτε εγκαταλελειμμένος απ’ όλους, και πώς μιλά: 
«᾿Εν τῇ πρώτῃ μου ἀπολογίᾳ οὐδείς μοι συμπαρεγένετο, ἀλλὰ πάντες με ἐγκατέλιπον· μὴ αὐτοῖς λογισθείη· ὁ δὲ Κύριός μοι παρέστη καὶ ἐνεδυνάμωσέ με, ἵνα δι' ἐμοῦ τὸ κήρυγμα πληροφορηθῇ καὶ ἀκούσῃ πάντα τὰ ἔθνη· καὶ ἐρρύσθην ἐκ στόματος λέοντος » ( Β’ Τιμ. 4, 16-17 ).
Βλέπεις, λοιπόν, πόσο άγια σκέφθηκε και μίλησε ο δούλος του Χριστού Παύλος σ’ εκείνες τις πρώτες μέρες, όταν στον κόσμο δεν υπήρχε ακόμα ούτε ένας χριστιανικός ναός, ούτε ένας χριστιανός άρχοντας! Ενώ σήμερα όλη η γη είναι στολισμένη με χριστιανικούς ναούς και οι χριστιανοί απαριθμούνται σε κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια.

Μη λυπάσαι, λοιπόν, επειδή αισθάνεσαι μοναξιά στον δικό σας τόπο. Αν αισθάνεσαι σαν να είσαι στην έρημο, όπως γράφεις, γνώριζε ότι πολλοί στην έρημο σώθηκαν. Αλλά όλοι αυτοί οι ερημίτες του Θεού ανήλθαν στη μεγάλη κοινωνία του Θεού και των αγγέλων του Θεού.
Υπήρχαν άνθρωποι που για πενήντα ολόκληρα χρόνια δεν είδαν ανθρώπινο πρόσωπο και όμως δεν έλεγαν «είμαστε μόνοι»! Αφού ο Θεός ήταν μαζί τους και αυτοί με τον θεό. Μπορείς να ζήσεις χωρίς κανέναν και χωρίς τίποτα∙ χωρίς τον Θεό όμως δεν μπορείς. Αυτή είναι η δική τους μαρτυρία που την παρέδωσαν στην Εκκλησία ως κάποιο κεφάλαιο δικό της.
Δεν είναι γνωστό εάν κάποιος άθεος μπόρεσε να επιζήσει επί πενήντα χρόνια σε πλήρη μοναξιά στην έρημο. Αυτό δεν έχει σημειωθεί στην ιστορία του ανθρώπινου γένους. Δεν είναι σε θέση ένας άθεος να πράξει κάτι τέτοιο. Σε κάποιον σαν αυτόν είναι βαρετό να ζει μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων και ακόμα πιο μονότονο - ακόμα και αδύνατο - έξω από την κοινωνία.
Διότι ο άθεος αναζητά τους ανθρώπους για να τους κεντρίσει την καρδιά με την αθεΐα του και να θρέψει τον εαυτό του με τον πόνο τους. Αλλά στην έρημο ποιόν να βρει να φάει παρά μόνον τον ίδιο του τον εαυτό; Και με ποιανού τον πόνο να τραφεί παρά με τον δικό του;
Γι’ αυτό απογείωσε τις σκέψεις σου στα πνευματικά ύψη όπου κατοικεί Εκείνος που μόνος Του είναι η μεγαλύτερη και τρυφερότερη κοινωνία από κάθε ανθρώπινη κοινωνία.
Εκείνον να υπηρετείς, μ’ Εκείνον να συναναστρέφεσαι, σ’ Εκείνον να μιλάς , για Εκείνον αγωνίσου, Εκείνον αγάπα με όλη σου την καρδιά, με όλον τον νου σου. 
Εκείνος θα βρει τρόπους να ανοίξει τα μάτια των γειτόνων σου και την καρδιά τους, ώστε να εμφανίσει σ’ αυτούς τη ζωντανή πίστη σ’ Αυτόν. Τότε στον τόπο σου θα ψάλλεται η δόξα του Θεού όχι μόνον από έναν σολίστ, όπως τώρα, αλλά από μία χορωδία.
Ειρήνη και υγεία από τον Θεό.

 «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δεν φτάνει μόνο η πίστη…

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄» εκδόσεις «εν πλω

Πηγή

Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Ταταούλων

 

  Ιστορικά στοιχεία σχετικά με την ανοικοδόμηση του Ναού δεν υπάρχουν, ωστόσο από αναφορές περιηγητώνσυνεπάγεται, ότι πρέπει να υπήρχε από τα τέλη του 16ου αιώνα. Πιθανότατα ο Ναόςαρχικά ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Αθανάσιο. Ο Σκαρλάτος Βυζάντιος σημειώνει ότι, όταν άρχισαν οι Χριστιανοί εργάτες στους ταρσανάδες να μετοικούν βορειότερα, στην περιοχή των Ταταύλων, ένας Ναός του Αγίου Δημητρίου που υπήρχε στην περιοχή του ναυστάθμου και των ναυπηγείων στον Κεράτιο κόλπο μετατράπηκε σε τζαμί, και η εικόνα του Αγίου Δημητρίου όσο και διάφοραεκκλησιαστικά  σκεύη μεταφέρθηκαν στοΝαό του Αγίου Αθανασίου που προϋπήρχε στα Ταταύλα, ο οποίος μετονομάστηκεαργότερα σε Άγιο Δημήτριο.

Ο Χριστόδουλος Μελισσηνός ωστόσο θεωρεί λανθασμένη την πληροφορία του Σκαρλάτου Βυζάντιου σχετικά με τη μετατροπή του Ναού του Αγίου Δημητρίου στα ναυπηγεία σε τζαμί και σημειώνει, ότι προφανώς ο Ναός εγκαταλείφθηκε σταδιακά μετά τη μετοίκηση των κατοίκων βορειότερα.

Πληροφορίες του Γέρλαχ αναφέρουν την επίσκεψή του στο Ναό το 1576, όπου θαύμασε το πλήθος των πιστών κατά την ημέρα της πανήγυρης του. Ο Ναός ανακαινίσθηκε εκ βάθρων το 1726, όπως φαίνεται σε μαρμάρινη εντοιχισμένη επιγραφή στη νότια πλευρά του.

«...ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ Ο ΠΑΝΣΕΠΤΟΣ ΟΥΤΟΣ ΝΑΟΣ 
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΧΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ  ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

ΕΝ ΕΤΕΙ 1726 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 27»

  

     Για την κατασκευή και χρύσωση του μεγάλου εικονοστασίου, του άμβωνα και του θρόνου, αναφέρονται  σε κώδικες, ότι δαπανήθηκαν χρηματικά κονδύλια, σε ασλάνια (γρόσια), περί τα έτη 1751-1754. Η επέκταση του Ναού, με δεύτερο κλίτος ολοκληρώθηκε το 1798, όπου το ίδιο έτος αναφέρονται οτι υπήρχαν 303 στασίδια. Μετά τη γενική επισκευή του Ναού το 1851, προστίθεται το Παρεκκλήσι της Σηλυβριανής Θεοτόκου. Το 1906 επιστεγάζεται ο Ναός από πέντε και έξι σειρές κεραμιδιών. Σύμφωνα και πάλι σε κώδικες αναφέρεται, ότι η περίφραξη του Ναού, έγινε το 1720, για την οποία δαπανήθηκαν χρηματικά κονδύλια ύψους 254.880 άσπρων (120 άσπρα ισοδυναμούσαν με 1 γρόσι).

 

 Κατά τον Επίσκοπον Παμφίλου Μελισσηνό, ένα σπουδαίο προνόμιο των Ταταυλιανών, ήταν να κρούεται στις οδούς ένα ξύλινο σήμαντρο με το οποίο γινόταν το κάλεσμα των πιστών στον Ναό του Αγίου Δημητρίου, πριν τον Όρθρο και τον Εσπερινό της Κυριακής καθώς και στις επίσημες εορτές.

Το πρώτο κωδωνοστάσιο κατασκευάστηκε το 1857, για το οποίο δαπανήθηκαν 14.000 γρόσια.  Κώδικες επίσης αναφέρουν, ότι το 1838 ήχησε για πρώτη φορά ο κώδων του Ναού του Αγίου Δημητρίου, και δαπανήθηκαν 60 γρόσια για την αγορά της καμπάνας. Το κωδωνοστάσιο ανεγέρθηκε εκ νέου το 1955, μετά την ανακαίνιση του Αγ. Δημητρίου, ο οποίος είχε υποστεί μεγάλες ζημιές κατά τα γεγονότα της 6^ης και 7^ης Σεπτεμβρίου.

Στον περίβολο του Ναού υπάρχει και το Παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους το οποίο τιμώντο  εν ονόματι του Αγίου Αθανασίου.  Η αυλόγυρος του Ναού χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1865 και ως Νεκροταφειακός χώρος.

Ο Άγιος Δημήτριος των Ταταούλων έχει κάτοψη πεντάκλιτης βασιλικής. Η σκεπή της είναι ξύλινης κατασκευής και είναι σκεπασμένη με κεράμωση. Το κεντρικό της κλίτος εσωτερικά σκεπάζεται με θολωτή οροφή κατασκευασμένη από ξύλινες πήχες μπαγδατί και επιχρισμένη με ασβεστοκονίαμα. Τα υπόλοιπα κλίτη που βρίσκονται ανά δύο στην Βόρια και Νότια πλευρά χωρίζονται μεταξύ τους με κιονοσειρές που φέρουν την οροφή.

Ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά και καλλιτεχνικά αντικείμενα του Ναού είναι το μεγαλοπρεπές ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο τέμπλο του, το οποίο αποτελείται από τρία τέμπλα παλαιά. Εκτός από το εικονοστάσιο που είναι έργο του 18^ου αιώνα σημαντικά ιστορικά και καλλιτεχνικά αντικείμενα είναι ο ξυλόγλυπτος και επίχρυσος άμβωνας και δεσποτικός θρόνος που διακοσμείται με δύο μαρμάρινα λιοντάρια στην βάση του.

Ο Ναός διαθέτει και Γυναικωνίτη ο οποίος βρίσκεται επάνω από τον Νάρθηκα και έχει πρόσβαση με μία εσωτερική κλίμακα.

Στα γεγονότα του 1955, ο Ναός υπέστη μεγάλες ζημιές, και ο Νάρθηκας για κάποιο χρονικό διάστημα μετατράπηκε σε Παρεκκλήσι προς εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών της Ενορίας και των πιστών.

Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος θεωρείται ο κεντρικός Ναός της Αρχιερατικής Περιφέρειας Ταταούλων,  διαθέτει μόνιμο Εφημέριο και Διάκονο, και λειτουργείται καθημερινά.

tatavla

Τα Μοναστήρια του Πόντου

Ομιλία με θέμα “Τα Μοναστήρια του Πόντου - Εθνικοί κιβωτοί και υπόβαθρο της ελληνογνωσίας και Ορθόδοξης χριστιανογνωσίας”, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει...».
Ομιλητής, ήταν ο ερευνητής λαογραφίας κ. Γεώργιος Χατζηελευθερίου, ενώ την εκδήλωση επένδυσε μουσικά με τη λύρα του ο Επίκουρος Καθηγητής της Αρχαίας Ιστορίας του Ευξείνου Πόντου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και ιεροψάλτης κ. Ηλίας Πετρόπουλος.

Κήρυγμα Κυριακή Στ'Λουκά

 πρωτοπρεσβύτερου Θεμιστοκλή Μουρτζανού

ΗΛΑΥΝΕΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΟΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΡΗΜΟΥΣ

 Οι άνθρωποι σήμερα πιστεύουμε ότι το κακό είναι αποτέλεσμα των δικών μας λανθασμένων επιλογών ή το θεωρούμε μία περίπου φυσική κατάσταση, την οποία δύσκολα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Ιδιαίτερα στις ανθρώπινες σχέσεις, το κακό είναι μία κατάσταση που συναντούμε στους άλλους ανθρώπους όταν βλέπουμε ότι δεν συμπεριφέρονται όπως εμείς θα θέλαμε, όταν βλέπουμε ότι δεν έχουν αγάπη, όταν κοιτάζουν το συμφέρον τους, όταν λειτουργούν με μικρότητα. 

 Απέναντι στο κακό συνήθως δύο απαντήσεις βρίσκουμε: η μία έχει να κάνει με το νόμιμο, τη χρήση δηλαδή από την πλευρά μας των μέσων που η ανθρώπινη κοινωνία έχει δοκιμάσει να εφαρμόσει προκειμένου το κακό να μην επικρατήσει. Και αυτά έχουν να κάνουν με την έννοια της δικαιοσύνης. Το κακό ταυτίζεται με την αδικία. Οι νόμοι αποκαθιστούν την δικαιοσύνη και την τάξη σε μία κοινωνία. Έτσι καταφεύγουμε στη συνδρομή τους, προκειμένου να μην επικρατήσει το άδικο στη ζωή. Τα αποτελέσματα βεβαίως δεν είναι πάντοτε όπως θα τα θέλαμε. Από την μία δεν είναι βέβαιο ότι κι εμείς δεν έχουμε αδικία και κακό στη σκέψη μας και στη συμπεριφορά μας έναντι των άλλων και από την άλλη, συνήθως ο νόμος είναι υπέρ του ισχυρού ή εκείνου που γνωρίζει να τον ερμηνεύει με τέτοιο τρόπο που να επιβάλλει το δικό του θέλημα. 

Ο δεύτερος τρόπος είναι η απομάκρυνση από εκείνον που πράττει το κακό. Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μία κακή στάση ζωής, μία κακή συμπεριφορά και επιλέγουμε να αποστασιοποιηθούμε από τον εκφραστή της.

         Στην πνευματική ζωή το κακό δεν είναι απρόσωπο. Ξεκινά από τον εφευρέτη του που είναι ο διάβολος. Ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό. Αυτό έρχεται ως αποτέλεσμα επιλογής, τόσο των πνευματικών υπάρξεων όπως είναι ο διάβολος και οι δαίμονες, όσο και ημών των ανθρώπων. Το κακό έγκειται στον χωρισμό της ύπαρξης από το Θεό και την αγάπη Του και την επιλογή της αυτοθεοποίησης. Αυτή η στάση ζωής οδηγεί στην ουσιαστική μοναξιά τον άνθρωπο. Και δεν είναι μόνο η μοναξιά σε σχέση με το Θεό. Είναι και η μοναξιά σε σχέση με τον κόσμο. 

Ο αυτοθεοποιημένος άνθρωπος δεν μπορεί να έχει γνήσια κοινωνία με τον πλησίον. Είναι παραδομένος στην ιδιοτέλεια. Βλέπει υποτιμητικά, ως αντικείμενο τον συνάνθρωπό του. Θέλει τους άλλους για την προσωπική του ευχαρίστηση, για να επιβεβαιώνουν την εξουσία του. Μεταμφιέζεται ακόμη και σε ταπεινό, για να πετύχει την δόξα των ανθρώπων με κάθε τρόπο. Στην πράξη όμως ζει μία εσωτερική έρημο. Είναι γυμνός από διαρκή χαρά και αρκείται στις στιγμιαίες ηδονές που του δίνουν την ψευδαίσθηση της ικανοποίησης, στην ουσία όμως τον κρατούν στο μνήμα της απουσίας της αγάπης. «Ελαύνεται υπό του δαίμονος εις τας ερήμους» της ακοινωνησίας (Λουκ. 8, 29). Και στην ουσία βιώνει το κακό με τέτοιον τρόπο που αλυσοδένεται σ’ αυτό, χωρίς να μπορεί να ελευθερωθεί αληθινά, ακόμη κι αν δείχνεται ελεύθερος.

     Έναν τέτοιο δαιμονισμένο συναντά ο Κύριός μας στην περιοχή των Γαδαρηνών. Αυτόν που δεν μπορούσε να έχει σχέση με τους ανθρώπους και ζώντας στην έρημο είχε εγκλωβιστεί στον εαυτό του, τον οποίο είχε παραδώσει στην κυριαρχία του δαιμονικού πνεύματος. 

Ο Κύριός μας τον θεραπεύει πρώτα από τη παρουσία του δαίμονος, στη συνέχεια από την ακοινωνησία με τους ανθρώπους και, τέλος, από τον εγωκεντρισμό που τον έκανε να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, οδηγώντας τον να γίνει διαπρύσιος κήρυκας της σωτηρίας που έλαβε. Και η παρουσία του Χριστού δείχνει σε όλους μας πώς τελικά μπορούμε να νικήσουμε το κακό στη ζωή μας. 

Διότι άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο υποτασσόμαστε σ’ αυτό. Άλλος με την ιδιοτροπία του, άλλος με την υπερηφάνειά του, άλλος με την τυφλή εμπιστοσύνη στον εαυτό του, άλλος με την παράδοση στο πνεύμα του δαιμονόπληκτου πολιτισμού μας, ο οποίος μας οδηγεί στην αυτοθεοποίηση, χάρις στους ποικίλους τρόπους  με τους οποίους ο άνθρωπος μπορεί να εξουσιάσει τον κόσμο, τον χρόνο και τον συνάνθρωπο. Η παρουσία του Χριστού δίνει ζωή στον ταλαιπωρημένο από το κακό. Τον επαναφέρει στην κοινωνία με το Θεό και τον συνάνθρωπο. Και τον κάνει να υπερβαίνει την μοναξιά. Δια της αγάπης που δίνει η κοινωνία με το Θεό. Και δια της ελευθερίας, που μέσω αυτής της κοινωνίας επιτυγχάνεται.

                Όσο και να προσπαθούμε δια των νόμων ή δια της απομάκρυνσης να αποφύγουμε το κακό, διαπιστώνουμε ότι ακόμη κι αν έρχεται κάποια επιτυχία, είναι πρόσκαιρη. Κι αυτό διότι το κακό συνεχίζει να επιτίθεται με άλλους τρόπους και μέσω άλλων προσώπων, δομών, καταστάσεων. 

Πρωτίστως όμως μέσω του ίδιου του εαυτού μας. Ας εμπιστευθούμε το Χριστό, για να μπορέσουμε να νικήσουμε την έρημο της μοναξιάς στην οποία το κακό μας ρίχνει. Και αφήνοντας Εκείνον να θεραπεύσει τις αμαρτίες μας, αλλά και όντας έτοιμοι να καθίσουμε «παρά τους πόδας» του Κυρίου (Λουκ. 8, 35) θα μπορέσουμε να βρούμε τα ρούχα της ανοικτής καρδιάς, την σύνεση του νου που αναγνωρίζει τι σημαίνει το θέλημα του Θεού και την επιθυμία να διατρανώσουμε την χαρά και την ευλογία που ο Χριστός μάς προσφέρει. 

Ας αντιτάξουμε στη δύναμη του κόσμου και του πολιτισμού την επιθυμία της εξόδου μας από την έρημο του εγωισμού, της χρήσης του άλλου, της ιδιοτέλειας, της αυτοθεοποίησης. Αυτή είναι η οδός της Εκκλησίας. Αυτή είναι η οδός των Αγίων μας, οι οποίοι, όπως ο άγιος Δημήτριος, αφού έζησαν την γνήσια κοινωνία με το Χριστό, μοιράστηκαν τη ζωή τους διατρανώνοντας την ευλογία του Θεού και καθοδηγώντας πλήθος ανθρώπων στην αληθινή ζωή, βγάζοντάς τους από την οδό του κακού, ακόμη κι αν το τίμημα ήταν το μαρτύριο. 

Η δωρεά της αιωνιότητας όμως τελικά δείχνει ότι το κακό δεν έχει, αν εμπιστευθούμε το Χριστό, καμία δύναμη. Να ποια είναι η αληθινή παρηγοριά στην ζωή και στους καιρούς μας!

ΠΗΓΗ

Όποιος δὲν ἐλεεί γενναιόδωρα τοὺς φτωχοὺς δὲν έχει σταθερὴ ἐλπίδα στὸν Κύριο

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ

Ὅποιος δὲν ἐλεεῖ γενναιόδωρα τοὺς φτωχοὺς (παρ’ ὅλο ποὺ ἔχει τέτοια δυνατότητα), δὲν ἔχει σταθερὴ ἐλπίδα στὸν Κύριο. Αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ δώσει, ἀλλὰ δὲ δίνει καθόλου, δὲν ἔχει πίστη, φοβᾶται μήπως πτωχέψει, ἂν καὶ σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Προφήτη ὁ Θεὸς ποτὲ δὲν ἀφήνει τὸ δίκαιο καὶ οἱ ἀπόγονοί του δὲ ζητᾶνε ψωμί.
* * *
Κοντὰ στὸν Ἐπουράνιο Πατέρα ὄχι μόνο τὰ παιδιά Του, ἀλλὰ καὶ οἱ μισθωτοί, ἔχουν περίσσιο ψωμί, καὶ οἱ εὐεργεσίες ποὺ κάνει γιὰ μᾶς εἶναι πάντα μεγάλες, ποὺ δέ μᾶς ἀξίζουν. Νὰ μιμεῖσαι καὶ ἐσὺ τὸν Ἐπουράνιο Πατέρα. Νὰ ἔχεις καὶ ἐσύ αφθονη τροφὴ καὶ νερό, ὄχι μόνο γιὰ τὰ δικά σου παιδιὰ ἢ γι’ αὐτοὺς ποὺ ἔχεις στὴ θέση τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς μισθωτούς.
* * *
Ὅταν συναντᾶς τοὺς φτωχούς, λέγε στὸν ἑαυτό σου· «ἰδοὺ ὡς ὀφθαλμοὶ δούλων εἰς χεῖρας τῶν κυρίων αὐτῶν, οὕτως οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, ἕως οὗ οἰκτειρῆσαι ἡμᾶς» (Ψαλ. 122, 2), καὶ νὰ μὴ βαρεθεῖς ποτὲ νὰ δίνεις ἐλεημοσύνη.
* * *
Νὰ βοηθᾶς τοὺς φτωχούς, γιατί ὁ Θεὸς θὰ σοῦ πληρώσει δεκαπλάσια. Ἤδη ἔχεις ἀμέτρητες παρόμοιες ἐμπειρίες.
* * *

Πρόσβαλες τὸ Χριστό· ἔδωσες στὸ φτωχό, ἐσὺ ποὺ τὰ ἔχεις ὅλα, ἕνα μικρὸ κέρμα 2 καπίκια καὶ τοῦ εἶπες· «Εἶσαι τυχερός». Τί εἶναι αὐτό; Εἰρωνεία. Μήπως αὐτὰ πού τοῦ ἔδωσες εἶναι πολλά; «Ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσετε ὑμῖν» (Μτ. 7, 2).

Νὰ μὴν ἔχει τὸ στοιχεῖο τῆς περιφρόνησης

Ὅταν δίνεις ἐλεημοσύνη, πρόσεχε νὰ μὴν περιφρονεῖς στὴν καρδιά σου τὸν ἄνθρωπο στὸν ὁποῖο δίνεις· ἀλλιῶς, ὁ Κύριος θὰ σὲ τιμωρήσει στὴν καρδιά σου. Νὰ μὴν ξεχνᾶς ὅτι δίνοντας στὸ φτωχὸ δίνεις στὸν ἴδιο τὸν Κύριο. Ἔτσι ἐγὼ σήμερα (Κυριακή), στὸν ὄρθρο, αἰσθανόμουν σὰν νὰ εἶχε μπεῖ ἀγκάθι στὴν καρδιά μου, γιὰ μιὰ ἀνάλογη ἀπροσεξία μου, παρ’ ὅλο ποὺ εἶχα προηγουμένως μετανοήσει ὅταν διάβαζα τὴν ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως.

Νὰ μὴν εἶναι ἐπιφανειακὴ ἢ ὑποκριτικὴ

Πολλὲς φορὲς ἡ ἐλεημοσύνη τοῦ ἀνθρώπου κρύβει μέσα της φιλαργυρία καὶ πλεονεξία, χωρὶς κἄν καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος νὰ τὸ καταλαβαίνει αὐτό. Δοκιμάστε τον καὶ θὰ τὸ δεῖτε. Ζητῆστε του νὰ κάνει μερικὲς μεγάλες θυσίες καὶ θὰ δεῖτε πόσο ἐπιφανειακὴ εἶναι ἡ εὐσπλαχνία του. Ἕνα ἀπὸ τὰ δυό· ἢ θὰ ἀρνηθεῖ νὰ τὸ κάνει αὐτὸ ἤ, στὴν περίπτωση ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴν τὸ κάνει, θὰ τὸ κάνει μὲ μεγάλο παράπονο.
* * *
Τὸ νὰ δίνεις στοὺς φτωχοὺς καὶ νὰ μὴ δίνεις στοὺς δικούς σου εἶναι ὑποκρισία.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο :Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ».Ἐκδόσεις: Ὀρθόδοξος Κυψέλη, 2004.

ΠΗΓΗ

Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Κυψέλης Φαναρίου Πρέβεζας

Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη Κυψέλη Φαναρίου Πρέβεζας, από τα σημαντικότερα μνημεία της υστεροβυζαντινής περιόδου. Στην εγκάρσια καμάρα του κυρίως ναούσχηματίζεται με πλίνθους η επιγραφή του ονόματος Μιχαήλ (φαίνεται στη φωτογραφία) που πιθανότατα αναφέρεται στον κτήτορα του μνημείου Μιχαήλ Β' Κομνηνό - Δούκα, ηγεμόνα του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Μία άλλη άποψη προτείνει ως κτήτορα του ναού τον Μιχαήλ Ζωριανό, αξιωματούχο του Μιχαήλ Β΄.

Στην δεξιά όχθη του Κωκυτού ποταμού,2.5 χλμ ΒΑ του χωριού Τουρκοπάλκου 

(σ.σ Κυψέλη ),βρίσκεται το μοναδικό Βυζαντινό μοναστήρι της περιοχής Φαναρίου του Νομού Πρέβεζας , αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο 

Από το μοναστήρι σώζονται το Καθολικό, η Τράπεζα , τα ερείπια των κελιών και των βοηθητικών χώρων που πιθανότατα χρονολογούνται τον 17ο ή 18ο αιώνα , και ο Περιβολότοιχος .

Η Μονή σύμφωνα με την τεχνοτροπία της κατασκευής της παραπέμπει σε κτίσμα του Δεσποτάτου της Ηπείρου , κατά τα τέλη του 13ου αι . , ενώ η εν μέρει αλλοιωμένη επιγραφή που φέρει , αναγράφει το όνομα του Μιχαήλ Β' Δούκα , ως κτήτωρ ή του αξιωματούχου αυτού Μιχαήλ Ζώριανου .

Το Καθολικό αποτελείται από τον κυρίως ναό και από περίστωο που τον περιβάλλει κατά τις τρεις πλευρές και απολήγει σε παρεκκλήσια , τα οποία πλαισιώνουν το Ιερό Βήμα . Τα δύο παρεκκλήσια ενσωματώνονται στην Βόρεια και την Νότια πλευρά του Καθολικού , με κοινό πρόναο όπου επικοινωνούν μεταξύ τους με πόρτα και Ιερά Βήματα ενώ πάνω από αυτά υπάρχουν οκτάπλευροι τρούλλοι . Στο μέσο της δυτικής πλευράς του περιστώου υψώνεται χαμηλός πύργος .

Ο κυρίως ναός ανήκει στην σχετικά σπάνια κατηγορία των τρικλίτων σταυρεπιστέγων , τα κλίτη χωρίζονται στο μεν Ιερό βήμα με τοίχους , στο δε δυτικό τμήμα του ναού με ζεύγος διαφόρου ρυθμού κιόνων και παραστάδες που εξέχουν από τον δυτικό τοίχο υποβαστάζοντας την εγκάρσια καμάρα του Κυρίως Ναού ενώ το χαμηλό χτιστό τέμπλο φέρει Αγιογραφίες του 17ου αι . Στο Ιερό Βήμα με προσκομιδή και οστεοφυλάκειο στη θέση του Διακονικού ξεχωρίζουν η Πλατυτέρα , ο Παντοκράτωρ και οι Ιεράρχες . Στα παρεκκλήσια δεν υπάρχουν Αγιογραφίες .

Η μεγάλη ποικιλία της μορφής των στεγών εξωτερικά εντυπωσιάζει παράλληλα με τον κεραμοπλαστικό διάκοσμο , τα γνωστά πήλινα διακοσμητικά μοτίβα , χαρακτηριστικά των κτισμάτων του Δεσποτάτου , οδοντωτές ταινίες και γείσα , ζώνες μαιάνδρων , δισέψιλον , κλειδόσχημα , επάλληλες ορθές γωνίες , ήλιοι , σε συνδιασμό με την πλινθοπερίκλειστη κατασκευή της τοιχοδομίας προσθέτουν χρώμα και κίνηση σε όλο το οικοδόμημα , προσδίδοντας στο μνημείο την αίσθηση της κινητικότητας .

Νότια του Καθολικού της Μονής σε απόσταση 8,5 μ . , υπάρχει η Τράπεζα του Μοναστηριού διαμορφωμένη από παλιά σε εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο - πρόκειται για μονόκλιτη Βασιλική με πρόναο , κυρίως Ναό και Ιερό Βήμα . Στον ανατολικό τοίχο της Τράπεζας διατηρούνται τοιχογραφίες του 19ου αι . , όπου η Πλατυτέρα εντυπωσιάζει με την ζωντάνια της μορφής της. 

Μια μικρή καμπάνα κρέμεται από ένα ελαιόδεντρο Δυτικά του Καθολικού και επισημαίνει ότι κάποτε ήταν ενεργό Μοναστήρι .

πηγή

...εσύ κανένα από τους λογισμούς αυτούς δεν αποδέχθηκες.

-Πάτερ, όταν χωρίς να το θέλω περνούν από το νου μου αισχροί λογισμοί, αμαρτάνω;
-Άκουσε παιδί μου. Κάποια ασκήτρια η Αικατερίνη Σενέισκαγια εταλαιπωρείτο πολύ καιρό από ακάθαρτες σκέψεις. Στο τέλος την επισκέφτηκε ο Χριστός και αμέσως τις απεμάκρυνε.
-Που ήσουν τόσο καιρό, γλυκύτατε Ιησού μου; Τον ρώτησε.
"Ήμουν μέσα στην καρδιά σου" της απάντησε.
-Στην καρδιά μου; Μα, αφού είναι γεμάτη από ακάθαρτους λογισμούς.
Ήμουν στην καρδιά σου, γιατι εσύ κανένα από τους λογισμούς αυτούς δεν αποδέχθηκες.
Αντιθέτως προσπαθούσες να τους διώξεις.Δεν μπορούσες να απαλλαγής από αυτούς και υπόφερες.
Αγωνιζόσουν όμως εναντίον τους.Έτσι μου παραχωρούσες μέρος στην καρδία σου.

Στάρετς Αμβρόσιος Όπτινα

Tό νά νομίζει κανείς ότι εἶναι κάτι, δέν ἐπιτρέπει νά γίνει αὐτό που νομίζει

Ὅσιος Πέτρος ὁ Δαμασκηνός

Ὅλα στή ζωή αυτή εἶναι διπλά: πράξη καί γνώση, προαίρεση καί χάρη, φόβος καί ἐλπίδα, αγώνες καί βραβεῖα. Τά δεύτερα όμως δέ γίνονται, πρίν γίνουν τά πρῶτα.

Μπορεῖ ἴσως νά φαίνεται, ἀλλά αὐτό εἶναι πλάνη. Ὅπως ἐκεῖνος πού δέν γνωρίζει ἀπό γεωργία, ὅταν δεῖ τά ἄνθη, νομίζοντάς τα γιά καρπούς, θά ὁρμήσει νά τά μαζέψει, καί δέν γνωρίζει ότι μέ τόν τρόπο αυτό καταστρέφει τόν καρπό, ἔτσι καί ἐδώ.

 Tό νά νομίζει κανείς ότι εἶναι κάτι, δέν ἐπιτρέπει νά γίνει αὐτό που νομίζει. Γι’ αὐτό πρέπει νά μένει κανείς κοντά στό Θεό καί νά πράττει τά πάντα μέ διάκριση.

Η εικόνα του απίστου (Αγίου Νεκταρίου)

Ο άπιστος είναι ο πιο δυστυχισμένος των ανθρώπων, γιατί στερήθηκε το μοναδικό αγαθό πάνω στη γη, την πίστη, που είναι ο μόνος αληθινός οδηγός προς την αλήθεια και την ευτυχία.
Ο άπιστος είναι τόσο δυστυχής, αφού έχει στερηθεί πια την ελπίδα, το μοναδικό στήριγμα στον μακρύ δρόμο της ζωής.
Ο άπιστος είναι πάρα πολύ δυστυχής γιατί του λείπει η αληθινή αγάπη των ανθρώπων που περιβάλλει με φροντίδα τη θλιμμένη καρδιά. Ο άπιστος είναι δυστυχέστατος καθότι στερήθηκε το θείο κάλλος, τη θεία εικόνα τού Δημιουργού, την οποία ο ίδιος ο θείος καλλιτέχνης χάραξε και την οποία η πίστη αποκάλυψε.

Ο οφθαλμός του άπιστου τίποτε άλλο δεν βρίσκει μέσα στη δημιουργία, παρά μόνο τη δράση της φύσης. Η λαμπρή εικόνα του θείου Δημιουργού, το θαυμάσιο κάλλος της γι` αυτόν μένουν καλυμμένα και ανεξερεύνητα. Το βλέμμα του πλανιέται άσκοπα μέσα στο άπειρο της δημιουργίας, πουθενά όμως δεν βρίσκει την ομορφιά της σοφίας του Θεού' πουθενά δεν θαυμάζει τη θεία παντοδυναμία, πουθενά δεν ανακαλύπτει την αγαθότητα τού Θεού, τη θεία πρόνοια, τη δικαιοσύνη και την αγάπη τού Δημιουργού προς τη δημιουργία. Ο νους του δεν μπορεί να οδηγηθεί πέραν τού ορατού κόσμου, ούτε να υπερβεί τα όρια των αισθήσεων. Η καρδιά του παραμένει αναίσθητη μπροστά στην απεικόνιση της θείας σοφίας και δύναμης. Σ' αυτή δεν γεννιέται κανένα συναίσθημα λατρείας. Τα χείλη του μένουν σφραγισμένα, το στόμα του ακίνητο, η γλώσσα του ασάλευτη. Δεν βγαίνει φωνή μέσα από το στέρνο του, που να υμνεί, να δοξολογεί, να ευλογεί και να ευχαριστεί τον Θεό.