ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ

Foto credit © Pr. Constantin Prodan /

πηγή

Εγεννήθη φωνή τοῦ Λόγου καί φωτός Πρόδρομος

Ἡ ἑορτή τῆς γεννήσεως τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννου Προδρόμου συνιστᾶ ἰδιαίτερα χαρμόσυνο γεγονός γιά ὅλη τή Δημιουργία : 

Χαίρουν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, ὅλος ὁ πιστός στόν Χριστό κόσμος, ἀλλά ἀκόμη καί ἡ ἴδια ἡ ἄλογη φύση: ῾Γήθεται ἅπασα κτίσις τῷ σῷ τόκῳ θεϊκῶς᾽. Αἰτία γι᾽ αὐτό εἶναι ὄχι μόνον ὅτι γεννήθηκε ἕνας ἀκόμη ἄνθρωπος – καί αὐτό κατά τόν Κύριο εἶναι γεγονός χαρᾶς: ῾διά τήν χαράν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος ἐν τῷ κόσμῳ᾽ εἶπε κάπου - ἀλλά ὅτι γεννήθηκε ἐκεῖνος πού προετοίμασε τό ἔδαφος γιά τόν ἐρχομό τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ, δηλαδή φάνηκε τό λυχνάρι πρίν ἔρθει τό φῶς, ἦρθε ἡ αὐγή πρίν ἀνατείλει ὁ Ἥλιος, ἀκούστηκε ἡ φωνή πού φανέρωσε τόν ἴδιο τόν Λόγο. Οἱ ὕμνοι τῆς ᾽Εκκλησίας μας δέν φείδονται ἐπαίνων καί ἐγκωμίων γιά νά δηλώσουν τή χαρμόσυνη αὐτή πραγματικότητα, ὅπως π.χ.῾ἐγεννήθη φωνή τοῦ Λόγου καί φωτός Πρόδρομος᾽, ῾ὁ λύχνος τοῦ φωτός προέρχεται, ἡ αὐγή τοῦ ἡλίου τῆς δικαιοσύνης μηνύει τήν ἔλευσιν, εἰς ἀνάπλασιν πάντων καί σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν᾽.

 ῎Ετσι ἡ γέννηση τοῦ ᾽Ιωάννου τοῦ Προδρόμου ἀφενός ἀποτελεῖ χαρά πού ἀντανακλᾶ τήν ὑπέρμετρη καί ἄφατη χαρά γιά τόν ἐρχομό στόν κόσμο τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐνσαρκωθέντος Θεοῦ μας, ἀφετέρου προβάλλει τό μέγεθος τῆς προσωπικότητας τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννη, ἀφοῦ εἶναι ὁ μόνος μάλιστα πού δέχτηκε ἀργότερα τόσους ἐπαίνους ἀπό τόν Κύριο καί συνεπῶς δηλώθηκε μέ τόν πιό πανηγυρικό τρόπο τό ὕψος τῆς ἁγιότητάς του: ῾Οὐδείς ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων τοῦ ᾽Ιωάννου᾽, ῾ὁ μείζων πάντων τῶν προφητῶν προφήτης, οὗ ἕτερος οὐκ ἔστιν, οὐδέ ἐγήγερται᾽. Γι᾽ αὐτό καί ἡ ᾽Εκκλησία μας, στοιχώντας στόν ἴδιο τόν ἀρχηγό της, τόν τοποθέτησε δεύτερο μετά τήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου, μέ ἰδιαίτερη καθημερινή μνημόνευσή του μετά ἀπό Αὐτήν καί μέ τή θέση του στό τέμπλο κάθε ναοῦ στά ἀριστερά τοῦ Κυρίου.

 Τό προφητικό καί προδρομικό του στοιχεῖο δηλώθηκε ἀπό τήν ἀρχή τῆς δράσης του στήν ἔρημο τοῦ ᾽Ιορδάνου, πρῶτον μέ τό κήρυγμα τῆς μετανοίας καί τό βάπτισμα τῆς μετανοίας καί δεύτερον μέ τή διαρκή ἀναφορά του στόν ἐρχόμενο Μεσσία. Κι αὐτά τά δύο ἦταν ἄμεσα συνδεδεμένα μεταξύ τους, διότι κανείς δέν μποροῦσε καί δέν μπορεῖ νά πιστέψει στόν Χριστό, ἀποδεχόμενος Αὐτόν ὡς προσωπικό του λυτρωτή, ἄν δέν μετανοήσει γιά τίς ἁμαρτίες του, μέ ἀλλαγή τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς του καί μέ προσανατολισμό του στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ γνησιότητα τῆς δράσης του ἀπό τήν ἄλλη, δηλαδή ὅτι βρίσκεται στό ἔργο αὐτό σταλμένος ἀπό τόν Θεό, ἐπιβεβαιώθηκε καί ἀπό τό μαρτυρικό τέλος τῆς ζωῆς του, πού ἐπιστέγασε οὐσιαστικά τήν ὅλη μαρτυρική πορεία του, καί κυρίως ἀπό τά λόγια, ὅπως εἴπαμε, τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου, γιά τόν Ὁποῖο πάντοτε τόνιζε ὅτι ῾ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμέ δέ ἐλαττοῦσθαι᾽. Ἡ μεγαλωσύνη του ἀπό τήν ἄποψη αὐτή φάνηκε καί ἀπό τό μέγεθος τῆς ταπείνωσής του.

 Ἡ ὑπέρμετρη ἁγιότητά του καί τό καταλυτικό γιά τήν προετοιμασία τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Χριστοῦ ἔργο του δέν ὀφείλονται μόνο στή χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ. ῾Ο ᾽Ιωάννης ἦταν ὁ ἐνεργούμενος ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ προφήτης, ἀλλά πού συνήργησε σ᾽ αὐτό καί ὁ ἴδιος τά μέγιστα, γιά νά ἀναδειχθεῖ στό σημεῖο πού ἔφτασε. Καί ἡ συνέργειά του ἔγκειτο στήν κατάθεση τῆς θέλησής του στήν ὑπακοή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. 

᾽Αδιάκοπα ὁ ᾽Ιωάννης , ἤδη ἐκ βρέφους κοιλίας, ἔθετε τόν ἑαυτό του στήν ὑπηρεσία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, γεγονός πού σημαίνει ὅτι αὐτά πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός – τά χαρίσματα τοῦ κατά φύσιν – τά ἐργάστηκε μέ τέτοιον τρόπο διά τῆς ἁγνότητάς του καί τῆς σωφροσύνης του, ὥστε νά ἀποφύγει ὅ,τι ὁδηγοῦσε στήν ἁμαρτία – τό λεγόμενο παρά φύσιν – καί νά φτάσει μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στό μεγαλεῖο τῆς ἐν Θεῷ παραμονῆς του – σ᾽ αὐτό πού ὀνομάζεται ὑπέρ φύσιν.  Κατά τά λόγια μάλιστα τοῦ δοξαστικοῦ τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ, ποιήματος τῆς ἁγίας Κασσιανῆς, ῾ἁγνείαν γάρ παντελῆ καί σωφροσύνην ἀσπασάμενος, εἶχε μέν τό κατά φύσιν, ἔφυγε δέ τό παρά φύσιν, ὑπέρ φύσιν ἀγωνισάμενος᾽. Αὐτόν λοιπόν ὅλοι οἱ πιστοί, μιμούμενοι κατά τίς ἀρετές του, ἄς τόν παρακαλοῦμε νά πρεσβεύει γιά ἐμᾶς, γιά νά σωθοῦν οἱ ψυχές μας.

pgdorbas

Η αμέλεια, ο ακοίμητος κίνδυνος του πιστού

Σε σχετικές ερωτήσεις μας, απαντούσε ότι η αμέλεια είναι η κύρια αιτία της αποτυχίας του ανθρώπου στον πνευματικό σκοπό του. 

Τον ρώτησα κάποτε πως οι Πατέρες προβάλλουν ως αφορμή την κενοδοξία; Και απάντησε «ναι και αυτή μας επιβουλεύεται, αλλά όχι όλους παρά μόνο όσους ξεγελάσει. και πάλι λίγους, γιατί η κενοδοξία φθείρει τους συγκεντρωμένους θησαυρούς, ενώ η αμέλεια δεν αφήνει να τους συνάξεις. 

Η αμέλεια μοιάζει με ανομβρία, που δεν αφήνει να φυτρώσει τίποτε. Η κενοδοξία βλάπτει όσους έχουν καρπό, όσους έχουν προχωρήσει, ενώ η αμέλεια ζημιώνει όλους.

Εμποδίζει αυτούς που θέλουν να ξεκινήσουν και σταματά αυτούς που προχώρησαν. Δεν επιτρέπει την μάθηση σε αυτούς που αγνοούν και εμποδίζει την επιστροφή σε αυτούς που πλανήθηκαν. Δεν αφήνει να σηκωθούν όσοι έπεσαν και γενικά είναι όλεθρος για όσους αιχμαλωτίζονται από αυτήν.

Με πρόφαση τις φυσικές ανάγκες και τον κόπο που προέρχεται από τον αγώνα, γίνεται η απατηλή πιστευτή και ως καλός αγωγός -η ακηδία- μας μεταφέρει και μας παραδίνει στην φιλαυτία, τον γενικότερο εχθρό. Μόνο η ανδρεία ψυχή, με βάση την πίστη και την ελπίδα προς τον Θεό, ανατρέπει αυτήν την επιβουλή. διαφορετικά, γλυτώνει δύσκολα όποιος έχει άγνοια από αυτά τα δίχτυα. Ταλαιπωρεί πολύ αυτούς που μένουν μόνοι και όσους αποφεύγουν την προγραμματισμένη ζωή, ενώ αδυνατεί να βλάψει τους υποτακτικούς και αυτούς που διακονούν.

Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ - ΒΙΟΣ -ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ - «Η ΔΕΚΑΦΩΝΟΣ ΣΑΛΠΙΓΞ»

ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΑ 1

πηγή

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη,Γνωμικά

Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκεν την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου  

Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

•Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρη σώματα και ψυχάς.

•Τώρα όμως η πράγματι επικρατούσα θρησκεία είναι ο πλέον ακάθαρτος και κτηνώδης υλισμός. Μόνον κατά πρόσχημα είναι η χριστιανοσύνη.

•Καίτοι αγράμματη, η γραία μ’ εδίδαξεν ότι εις την ελληνικήν γλώσσαν, άλλως νοούμεν, άλλως ομιλούμεν και άλλως γράφομεν.

•Για ν’ αποκτήση κανείς γρόσια, άλλος τρόπος δεν είναι, πρέπη νάχει μεγάλη τύχη, να εύρη στραβόν κόσμο, και να είναι αυτός μ’ ένα μάτι, δεν του χρειάζονται δύο. Πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια, με τριανταέξ τα εκατό θαλασσοδάνεια, το διάφορο κεφάλι.

•Απορώ, πάτερ μου, πώς ο Θεός επιτρέπει να υπάρχη εν τη υπ’ αυτού δημιουργηθείση φύσει αίσθημα ισχυρότερον της εις αυτόν πίστεως.

•Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάται ούτοι οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δε ούτω τους λεγομένους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των.

(από τους «Εμπόρους των Εθνών»)

•Θα έλεγε τις ότι η χώρα αύτη ηλευθερώθη επίτηδες, διά να αποδειχθή, ότι δεν ήτο ικανή προς αυτοδιοίκησιν.

(«Βαρδιάνος στα Σπόρκα»)

•Άνευ ψεύδους ουδεμία υπόθεσις ευοδούται.

•Σ’ αυτή την εποχή που βρεθήκαμε, να σε χαρώ … Μεγάλο κεσάτι, μεγάλη δυστυχία στον κόσμο! … Ο παράς, δεν ξέρω πού πάει και χώνεται, και δε βγαίνει στο μεϊντάνι …

(από το θλιβερό διήγημα «Ο Πολιτισμός εις το Χωρίον»)

•Η αλήθεια είναι πάντοτε παράλογος, και διά τούτο δεν την λέγουσι ποτέ οι φρόνιμοι και ηλικιωμένοι άνθρωποι, αλλά την ομολογούσιν οι μεθυσμένοι, οι τρελλοί, οι άρρωστοι και τα μικρά παιδία.

(«Οι Έμποροι των Εθνών»)

•Διότι υπώπτευεν, ήξευρε και ησθάνετο ότι ο Γιωργής έτρεφε παιδικόν αίσθημα προς την Αρχόντω.

(η μητέρα, στο διήγημα «Έρως-Ήρως»)

•Αχ! κάθε αμαρτία έχει και τη γλύκα της.

(«Η Φόνισσα»)

πηγή

Ο «Τούρκος» συνταγματάρχης στην Πόντια ξεριζωμένη: Μάνα, είμαι ο γιος σου!

Μια γυναίκα από τη Ριζούντα του Πόντου, που τον άνδρα της τον σκότωσαν οι Τούρκοι, εγκαταστάθηκε σε προσφυγικό καταυλισμό της Δράμας. Είχε τρία παιδιά – δύο αγόρια κι ένα κορίτσι. Το κορίτσι ήταν μαζί της στη Δράμα, τα αγόρια όμως δεν ήξερε τι είχαν απογίνει.
Πέρασαν αρκετά χρόνια, και στη Δράμα, όπου είχε εγκατασταθεί, δεν είχε τα απαραίτητα για να ζήσει και γι’ αυτό αποφάσισε να επιστρέψει στον τόπο της, μήπως κατορθώσει και πάρει μαζί της ένα δοχείο χρυσές λίρες κι άλλα κοσμήματα που έχει κρύψει ο άντρας της, στο φούρνο του σπιτιού τους.

Πραγματικά μια μέρα έφτασε στη Ριζούντα. Στάθηκε στη γνώριμη βρύση. Απέναντι ήταν το σπίτι της!
Ρώτησε μια Τουρκάλα ποιος ήταν ο καινούριος σπιτονοικοκύρης. Ήταν ένας συνταγματάρχης του τουρκικού στρατού. Η γυναίκα είδε ότι ο φούρνος δεν είχε γκρεμιστεί, όμως δίσταζε να πλησιάσει το παλιό της σπίτι, επειδή ο ένοικος ήταν τόσο ισχυρός.
Όταν η Τουρκάλα έμαθε ότι το σπίτι ήταν δικό της, δεν την άφησε να φύγει αλλά την προέτρεψε έντονα να πάει εκεί. Πραγματικά η γυναίκα χτύπησε την πόρτα και της άνοιξε η σύζυγος του συνταγματάρχη. Της είπε τότε ότι το σπίτι ήταν το πατρικό της. Η γυναίκα την παρακάλεσε να παραμείνει μέχρι να επιστρέψει ο άντρας της. Έτσι έγινε, και το μεσημέρι, όταν φάνηκε ο συνταγματάρχης, του διηγήθηκε η Ελληνίδα την ιστορία της.

Ο Τούρκος συνταγματάρχης την προσκάλεσε να παραμείνει μαζί τους όσο καιρό επιθυμούσε, εφόσον το σπίτι ήταν δικό της!
Η φτωχή γυναίκα κάθισε στο σπιτικό της μια βδομάδα. Σ’ αυτό το διάστημα διαπίστωσε ότι ο συνταγματάρχης ήταν καλός άνθρωπος. Έτσι σκέφτηκε να του ζητήσει να ερευνήσει για τα δύο αγνοούμενα παιδιά της.

Μερική άποψη της Ριζούντας

Ο συνταγματάρχης, χάρη στη θέση του, κατόρθωσε να ανακαλύψει ότι το ένα της παιδί είχε σκοτωθεί, ενώ το άλλο συνέχιζε να αγνοείται. Τότε η γυναίκα, αναλογιζόμενη τη φτώχεια της, αποφάσισε να του πει για τις κρυμμένες χρυσές λίρες, αφού έτσι και αλλιώς ήταν χαμένες. Του εξήγησε μάλιστα ότι είχε μια κόρη να παντρέψει και του υποσχέθηκε ότι τα μισά θα ήταν δικά του.

Ψάξανε λοιπόν και οι δυο στο φούρνο και βρήκανε όλα τα πολύτιμα αντικείμενα που ήταν κρυμμένα. Έγινε η μοιρασιά, και το μόνο πρόβλημα ήταν ο τρόπος με τον οποίον η γυναίκα θα έβγαινε από τα σύνορα. Ο συνταγματάρχης την καθησύχασε, υποσχόμενος ότι θα τη συνόδευε εκείνος.
Την ημέρα που θα έφευγε, είδε ένα φορτηγό γεμάτο με 10 μπαούλα. Η γυναίκα απόρησε, ο Τούρκος όμως της απάντησε: «Αυτά είναι δώρο για την κόρη σου. Αυτό το σπίτι ήταν δικό σου και εγώ τώρα με αυτά το ξεχρέωσα».
Έφτασε η γυναίκα στη Δράμα, αφηγήθηκε τι της συνέβη, μα η γειτονιά δεν πίστευε αυτά που άκουγε!
Γέμισε το σπίτι με κόσμο, που μαζεύτηκε να δει την προίκα της κόρης. Άνοιγαν τα μπαούλα και ξαφνικά, σε ένα από αυτά, βρήκαν τη φωτογραφία του συνταγματάρχη και της γυναίκας του! Την ρώτησαν αν αυτός ήταν ο Τούρκος που είχε γνωρίσει. Πραγματικά ήταν ο ίδιος!

Γύρισαν τη φωτογραφία, η οποία έγραφε από πίσω:
«Αγαπητή μου μητέρα, εγώ είμαι ο γιος σου, ο οποίος σώθηκα αλλά δεν μπορούσα να σου το πω! Ό,τι θέλεις εσύ και η αδελφή μου, είμαι στη διάθεσή σου. Είμαι κοντά σας!».

Η καταγραφή της παραπάνω μαρτυρίας έγινε από την φοιτήτρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Όλγα Ντέλλα, τον Μάρτιο του 1992.

Facebook – Ποντιακή Καλλιτεχνική Στέγη Πέλλας.

πηγή

Δαιμόνιο είναι επίσης και η ταπεινολογία

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Δαιμόνιο είναι επίσης και η ταπεινολογία. Το λένε και αίσθημα κατωτερότητος. Η αληθινή ταπείνωση δεν μιλάει, δεν λέει ταπεινολογίες, δηλαδή, «είμαι αμαρτωλός, ανάξιος, ελάχιστος πάντων…». Φοβάται ο ταπεινός μήπως με τις ταπεινολογίες πέσει στην κενοδοξία. Η χάρις του Θεού δεν πλησιάζει εδώ.

πηγή/αντιγραφή

Ποια είναι η ασπίδα του ορθόδοξου ιερέα;

Διαβάστε μια εκπληκτική ανάλυση, που κάνει ο μεγάλος Έλληνας λόγιος και θεοσεβής καλλιτέχνης, Φώτης Κόντογλου, για το ράσο και τι ακριβώς σημαίνει για τους ορθόδοξους Έλληνες αυτό, όταν κάποιοι εξ αυτών δεν επιθυμούν τη μορφή του σχήματος των ιερέων μας με το ράσο και τα γένια τους!.. 

Φώτης Κόντογλου - Το ράσο και τα γένεια

(από το Ασάλευτο Θεμέλιο, Ακρίτας 1996)

 Πολλά έχουν γραφή για τα ράσα και τα γένια των κληρικών. Οι περισσότεροι απ’ εκείνους που δεν τα χωνεύουνε, είναι κάποιοι που θέλουνε να φαίνουνται ελεύθεροι και νεωτεριστικά πνεύματα. Αυτοί όλοι είναι πάντα «πρακτικοί» άθρωποι, που κρίνουνε τα της θρησκείας με το πρακτικό και πεζό μυαλό τους, ενώ η χριστιανική θρησκεία δεν έχει καμιά σχέση με τα πρακτικά μυαλά, γιατί είναι η βαθύτερη ποίηση, η άβυσσο της ποίησης. Η κακοδαιμονία της Εκκλησίας μας έχει την αιτία της, κατά την γνώμη μου, στο ότι λείψανε απ’ αυτὴν οι ποιητικές ψυχές, με την πραγματική σημαία της ποίησης, και γέμισε από «πρακτικούς ανθρώπους, ήγουν από ξεραΐλα και το μέγα έλεος.
Να βάλη κανείς με τον νου του και ν’ απορήσῃ τι σχέση έχουν αυτοί οι «θετικοί και πρακτικοί» άνθρωποι, οι λεγόμενοι φρόνιμοι και έξυπνοι, με τον Χριστό, που είπε τα παρακάτω λόγια: Αν δεν γυρίσετε πίσω και γίνετε σαν τα παιδιά, δεν θα μπείτε στην βασιλεία των ουρανών.- μην φροντίζετε τι θα φάτε και τι θα πιήτε και τι ρούχο θα φορέσετε.- Εγώ σας λέγω μην αντισταθείτε στον πονηρό, αλλά όποιος σε χτυπήσει από το δεξί μάγουλό σου, στρέψε και τα’ άλλο.- Μακάριοι όσοι καταδιώκονται για μένα. - Αγαπάτε τους εχθρούς σας.- Μη θησαυρίζετε θησαυρούς απάνω στη γη.- Εμπάτε από την στενή πύλη, γιατί είναι στενός και θλιμμένος, ο δρόμος που πηγαίνει στη ζωή, κ’ είναι λίγοι που τον βρίσκουνε.- Αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους πεθαμένους τους.- Δεν ήλθα να φέρω ειρήνη αλλά μάχαιρα.- Η βασιλεία του Θεού παίρνεται με τη βία κ’ οι βιαστές την αρπάζουνε».

  Ποιά σχέση μπορούνε να έχουνε αυτά τα πράγματα κι άλλα πολλά που είπε ο Χριστός, με το πρακτικό μυαλό; Το πρακτικό μυαλό κοιτάζει ποιό είναι το συμφέρον και το ωφέλιμο για την υλική ζωή και για την ασφάλειά της• δε μπορεί να πετάξει ελεύθερο εκεί που το καλεί ο Χριστός. 

Οικουμενισμός επί Τουρκοκρατίας και η αντίδραση των τότε αγίων...

Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Βασιλείου Παπαδάκη «Το σχίσμα του ζηλωτικού Παλαιοημερολογιτισμού», Μέρος Γ΄, Κεφ. Γ΄ (ολόκληρο το βιβλίο εδώ). Επιλεγμένα αποσπάσματα εδώ.

8

[Απόσπασμα από την αρχή του κεφαλαίου] Παρόμοιες ή ακόμη και χειρότερες από τις σημερινές καταστάσεις συνέβαιναν αναμφίβολα και παλαιότερα. Συγκεκριμένα πραγματοποιήθηκαν αρκετές ενωτικές προσπάθειες με αιρετικούς, οι μεμονωμένες περιπτώσεις μυστηριακής διακοινωνίας και λειτουργικών συγχρωτισμών Ορθοδόξων - ετεροδόξων ήταν κάτι το σύνηθες -ιδίως σε ορισμένους τόπους και χρονικές περιόδους- ενώ συχνά ορισμένοι Ορθόδοξοι διεκήρυτταν απαράδεκτα φρονήματα, παρόμοια με τα σημερινά οικουμενιστικά.
Ο τρόπος με τον οποίο οι άγιοι Πατέρες αντιμετώπισαν τις ανωτέρω καταστάσεις, καθώς και η σχετική τους διδασκαλία καθορίζουν ως όρους διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους επισκόπους μας προ συνοδικής κρίσεώς τους την ένωσι με τους εκτός Εκκλησίας αιρετικούς ή την επίσημη διακήρυξι κάποιας αιρέσεως.

Αντιθέτως, οι ενωτικές προσπάθειες με τους αιρετικούς, οι Θεολογικοί Διάλογοι μαζί τους ή η απλή ύπαρξις Φιλενωτικών, Λατινοφρόνων και γενικότερα κληρικών οι οποίοι διακρίνονταν για την άγνοια ως πρός τις σχέσεις τους μέ τούς ετεροδόξους, τήν αλλοίωσι του εκκλησιαστικού τους φρονήματος και τήν απώλεια της Ορθοδόξου ευαισθησίας, δεν αποτελούσε για τους Πατέρας λόγο διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας μαζί τους. Οι Πατέρες δηλαδή αγωνίσθηκαν μεν εναντίον τους με υποδειγματικό τρόπο, δεν ίδρυσαν όμως δικές τους Εκκλησίες Γ.Ο.Χ., όπως οι σημερινοί Ζηλωταί. [...]


ια΄. Αλλοίωσις του εκκλησιαστικού φρονήματος ορισμένων Ορθοδόξων κληρικών και περιπτώσεις εκκλησιαστικής κοινωνίας Ορθοδόξων - ετεροδόξων κατά τήν περίοδο της Τουρκοκρατίας - Ενετοκρατίας
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας - Ενετοκρατίας οι ενωτικές προσπάθειες με τους Λατίνους σχεδόν εξαλείφθηκαν. Οι δυσχερείς όμως περιστάσεις εκείνης της εποχής σέ συνδυασμό με την σκληρή Δυτική προπαγάνδα αποδυνάμωσαν σημαντικά τις αντιστάσεις του υποδούλου, Ορθοδόξου κλήρου και λαού, που διατελούσε σε άκρα αμάθεια και σκότος.

Συζούμε. Θέλει η κοπέλα μου, θέλω και εγώ, τι κακό κάνουμε;

Κάποτε ήλθε για εξομολόγηση στους Τρεις Ιεράρχες στόν π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο ένας φοιτητής, μέλος γνωστής χριστιανικής νεολαίας. Εκεί άρχισε μια συζήτηση για διάφορα θέματα , αλλά κυρίως για τα σαρκικά…

– Γιατί πάτερ Επιφάνιε να απαγορεύεται αυτό και κείνο και το άλλο, όταν πραγματοποιούνται από «ειλικρινή αγάπη», ερωτούσε ο νέος για τα διάφορα σαρκικά παραπτώματα ; Γιατί να μην επιτρέπονται οι «δεσμοί» των νέων αγοριών και κοριτσιών;

…Η συζήτησις ήταν μακρά και κοπιώδης, διότι ο νέος δεν εδέχετο να αντιληφθή την πραγματικότητα, ότι δηλ. ο Χριστός αναζητά καθαρότητα βίου εις κάθε τομέα, προ πάντων δε εις τον σαρκικό. Μας ξεκαθαρίζει με σαφήνεια ότι και το παραμικρό βλέμμα με σκοπό την επιθυμία της σαρκός αποτελεί μοιχεία μέσα εις την καρδία.

– Άκουσε παιδί μου, θεωρώ πιο τίμιο να αποδεχθής ότι δεν διαθέτης τη δύναμη να απαλλαγής από αυτό το πάθος και να ζητήσης να σε ελεήση ο Θεός, παρά να ισχυρίζεσαι ότι αυτό δεν είναι αμαρτία. Πρόσεχε, αυτό αποτελεί τραγικό λάθος σου!

Από τις περιπτώσεις που ο Χριστιανισμός νίκησε εν μέσω τουρκοκρατίας και κέρδισε Οθωμανούς

Είναι από τις περιπτώσεις που ο Χριστιανισμός νίκησε εν μέσω τουρκοκρατίας και κέρδισε Οθωμανούς. Στην περίπτωσή μας, ο Οθωμανός δεν ήταν τυχαίος. Ήταν ο γιός του Πασά της Παραμυθιάς, του Αχμέτ Πασά.

Κόντρα στο ρεύμα της εποχής, όπου πολλοί χριστιανοί, μετά από 100άδες χρόνια σκλαβιάς, γινόταν Οθωμανοί, ο νεαρός τότε Αναστάσιος και μετέπειτα Άγιος Αναστάσιος ο εκ Παραμυθιάς, κατάφερε να αλλαξοπιστήσει τον επίσης νεαρό Μουσά, γιό του Αχμέτ Πασά.

Η ιστορία εξελίσσεται στα μέσα του 18ου αιώνα στην Παραμυθιά. Ο Αναστάσιος συλλαμβάνεται από τον Αχμέτ Πασά, φυλακίζεται και πεθαίνει μαρτυρικά στο Μοναστήρι της Παναγίας της Παραμυθίας. Μερικές μέρες πριν την θανάτωση ο γιός του Αχμέτ Πασά επισκέπτεται τον Αναστάσιο και τον βρίσκει σύμφωνα με τις γραφές, μέσα σε ένα υπέρλαμπρο φως με 2 φιγούρες να τον συντροφεύουν.

Αυτή ήταν η αρχή του τέλους της Οθωμανικής του πορείας. Ο Μουσάς μυείται στον Χριστιανισμό από τον Αναστάσιο. Ο Αναστάσιος όμως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του, αφού λίγες μέρες μετά πεθαίνει μαρτυρικά. Επί τρεις μέρες ο Αναστάσιος κείτονταν νεκρός στην Μονή της Παναγίας της Παραμυθιάς. Τα βράδια οι κάτοικοι της Παραμυθιάς έβλεπαν ένα δυνατό φως να πλημμυρίζει την μονή και με το λείψανο του Αναστασίου να μην παρουσιάζει αλλοίωση. Τόσο ο Μουσάς όσο και ο Αχμέτ Πασάς το βράδυ της τρίτης μέρας είδαν στον ύπνο τους το Άγιο Αναστάσιο να τους προστάζει να θάψουν το λείψανό του. Έτσι και έγινε…

Ο Μουσάς συγκλονισμένος από την ιστορία του Αγίου Αναστασίου και από τα διδάγματά του, αλλαξοπίστησε και αρχικά ονομάστηκε Δημήτριος. Βρέθηκε στην Βενετία όπου Παραμυθιώτες, εύποροι έμποροι, του δίδαξαν την Ελληνική γλώσσα, και τα χριστιανικά ιδεώδη.

Μετά την παρέλευση αρκετών ετών ο Δημήτριος γίνεται μοναχός με το όνομα Δανιήλ και βρίσκεται στην Κέρκυρα. Βρίσκει την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας μετά από όραμα, και ιδρύει την γνωστή μονή της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας(ΕΔΩ!), στα δυτικά της Κέρκυρας ανάμεσα  από τα χωριά Πέλεκας και Βάτος.

Δείτε το ντοκιμαντέρ για τον βίο του Αγίου Αναστασίου, με λεπτομέρειες και για την ζωή του μοναχού Δανιήλ.

http://paramythia-online.gr/paramythia/thriskia.html

Ευχές Θείας Λειτουργίας...Μυστικώς ή εκφώνως;

Ένα ακόμη ζήτημα έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια στην λειτουργική ζωή της εκκλησίας μας.

Έχει αρχίσει να επικρατεί τα τελευταία χρόνια η άποψη πως οι ευχές της Θείας Λειτουργίας που τα λειτουργικά βιβλία τις χαρακτηρίζουν «μυστικώς» να ψάλλονται εκφώνως εις επήκοον όλου του εκκλησιάσματος.

 Το πρώτο επιχείρημα που θα εκθέσω είναι αυτό της προφορικής παράδοσης. Αυτό δηλαδή που διδαχτήκαμε από τους διδασκάλους και από ταπεινούς ιερείς παρελθόντων χρόνων. Είμαι διάκονος των αναλογίων εδώ και είκοσι πέντε χρόνια περίπου, και έχω συλλειτουργήσει με ιεράρχες αλλά και δεινούς αρχιμανδρίτες, συγγραφείς με «καυτή» πένα, και ουδείς εξ αυτών έλεγε τις ευχές εκφώνως, αντιθέτως δε εάν τελείωνα νωρίς, με παρατηρούσαν διότι γινόταν χασμωδία.

Πολλοί από εμάς έχετε παραστεί σε ακολουθίες στο Άγιο Όρος. Εκεί λοιπόν τι γίνεται; Όλοι έχουμε παρατηρήσει ότι οι ευχές λέγονται μυστικώς. Είναι οι Αγιορείτες πλανεμένοι και μακριά από την μουσική μας παράδοση, ή μήπως είναι λιγότερο κατηρτισμένοι;

Δυστυχώς η πατρώα μουσικής μας έχει πέσει θύμα της ψευτο-επιστημοσύνης των καιρών μας. Όλα μετρούνται με τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά που κατέχει κάποιος. Και προσοχή εδώ δεν πάμε να μηδενίσουμε την προσπάθεια κανενός «…και τούτα ποίησον αλλά κακείνα μη αφιέναι…», ασχολούνται όμως με αυτήν πολλοί και διάφοροι «επιστήμονες» που τις περισσότερες φορές δεν διακονούν σε αναλόγιο και το χειρότερο ακόμη δεν έχουν καμία σχέση με την εκκλησία εν γένει. Βλέπουμε δηλαδή το δέντρο και χάνουμε το δάσος.

 Από την αρχαία εποχή.. (αποστολικοί χρόνοι έως 323μ.χ Μ.Κων/νος και από 323μ.χ έως Αγ.Ιωάννη Δαμασκηνό)… την μεσαιωνική (Αγ.Ιωάννη Δαμασκηνό έως άλωση 1453) αλλά και την νεωτέρα (από 1453 έως τη σήμερον) σύμφωνα με τον διαχωρισμό που πραγματοποιεί ο  Ι.Μαργαζιώτης η μουσική μας έχει μια εξελικτική πορεία που τελικοί αποδέκτες είναι οι σύγχρονοι μας πρωτοψάλτες (Ιάκωβος Ναυπλιώτης , Κ.Πρίγγος, Θρ.Στανίτσας. η μεγάλη των Θεσσαλονικέων σχολή κ.τ.λ). δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να εισαγάγουμε στοιχεία που έχουν δοκιμασθεί και έχουν προσπελασθεί ως μη κατάλληλα. Τον μόνο λόγο που βλέπω είναι οι προσωπικές επιδιώξεις και φιλοδοξίες τους καθενός για δόξα κυρίως αναγνώριση  και υστεροφημία.

Εκείνο που θέλω να θυμίσω στην αγάπη σας είναι πως η μουσική μας είναι η μοναδική στον κόσμο που έχει φτιαχτεί για λατρευτικούς σκοπούς, και όπως μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις έτσι και ένα ψαλλόμενο μέλος είναι σαν χίλιες προσευχές υπάρχουν άλλωστε στα γεροντικά πολλές σχετικές διηγήσεις.

Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ακόμη αλλά σαν αποδεικτικό ότι και η επίσημη εκκλησία κάποτε συμφωνούσε με αυτά,  παραθέτω την συνοδική εγκύκλιο (9^ης Ιουνίου 1956) σχετική με το θέμα, που με πολύ κόπο βρήκε ο αγαπητός συνάδερφος και συνεργάτης στον Σύνδεσμο Ιεροψαλτών Αργολίδας και πρόεδρος Γ.Δαρλάσης.     

http://ymnous.blogspot.gr/2015/06/blog-post.html

H εικόνα της Παναγίας της Αγάπης

Η ξακουστή εικόνα της Παναγίας της Αγάπης,βρίσκεται στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Βάβλα. Είναι έργο του 16ου αιώνα. Σύμφωνα με τους ειδικούς αποδίδεται στο σπουδαίο Κύπριο ζωγράφο Λουκά από την Τόχνη, εικόνες του οποίου βρίσκονται σε πολλές εκκλησίες της ορεινής Λάρνακας. Αναφέρουμε τις σημαντικότερες από αυτές: της Αγίας Μαρίνας στη Μελίνη, της Παναγίας της Παρσάτας στην Ορά, της Παναγίας Ένθρονης στην Τόχνη, της Παναγίας Τητηότησας στην Καλαβασό 

Η σημαντική αυτή εικόνα έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: Το βλέμμα της Παναγίας είναι διεισδυτικό και στρέφεται κατευθείαν στο θεατή. Είναι τυλιγμένη σφικτά με σκουρόχρωμο μαφόρι με φυτική διακόσμηση από βλαστούς και ρόδακες που καταλήγουν σε κόκκινα άνθη. Κρατά το Χριστό με το αριστερό χέρι, ενώ φέρει τη δεξιά παλάμη το στήθος της. Η μορφή του Χριστού είναι αυστηρή. Eυλογεί με το δεξί, ενώ με το αριστερό κρατά κλειστό ειλητάριο. Τα ρούχα Του είναι πολύ χαρακτηριστικά, με το ανοιχτόχρωμο με κόκκινη λεπτή διακόσμηση υποκάμισό και το χρυσοκέντητο ιμάτιο. Στη μέση φορεί κόκκινη χρυσοκέντητη ζώνη. Τα φωτοστέφανα είναι χρυσά και ανάγλυφα με πλούσια διακόσμηση. Στο χρυσό φόντο της εικόνας διακρίνονται δύο επιγραφές, Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑκαι ΙΣ ΧΣ.

Στο χωριό Βάβλα, βρίσκεται και εξωκκλήσι με το όνομα Παναγία της Αγάπης, δύο χιλιόμετρα βόρεια του χωριού. Κτίστηκε το 1935 στη βάση ναΐσκου του 16ου αιώνα (βλέπε, θέμα:[33]-κατηγορία:εκκλησίες της επαρχίας).

Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου κτίστηκε το 1900. Μπροστά το "Μιχαηλούδειο" Δημοτικό Σχολείο που κτίστηκε το 1924 και έκλεισε το 1976

Η εικόνα της Παναγίας τηςΑγάπης κλάπηκε πριν 75 περίπου χρόνια από άγνωστους ιερόσυλους κλέφτες, που θέλησαν να τη φυγαδεύσουν στο εξωτερικό. Μετά από θαυματουργική παρέμβαση της Παναγίας, οι ιερόσυλοι αποφάσισαν να μην προχωρήσουν στα ανίερα σχέδια τους. 

Έτσι, ένα βράδυ αποφάσισαν να την επιστρέψουν, τοποθετώντας την έξω από την πόρτα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Αφού κτύπησαν την καμπάνα, εξαφανίστηκαν. Οι Βαβλίτες που άκουσαν τις κωδονοκρουσίες και έτρεξαν μέσα στη νύχτα, είδαν την κλεμμένη εικόνα έξω από την εκκλησία. Με ανακούφιση και ευλάβεια την πήραν και την επανατοποθέτησαν στη θέση της εντός της εκκλησίας.

Πηγή: 1. Κυριάκος Παπαϊωάννου, Η Κατά Κίτιον Αγιογραφική Τέχνη, σ.156-157, Λάρνακα 2002. 2. Περιοδικό, Τα Λεύκαρα, σ.30, τεύχος αρ.55, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1996.

πηγή

ΚΗΡΥΓΜΑ Κυριακή Γ'Ματθαίου

Ειρήνη και ζωή (Ρωμ. 5,1-11)

Η σημερινή αποστολική περικοπή ξεκινά με την ειρήνη και τελειώνει με την ζωή, δύο αγαθά για τα οποία ο κάθε άνθρωπος παλεύει καθημερινά, ομοίως τα έθνη και οι διεθνείς οργανισμοί και ένα σωρό οργανώσεις και ενώσεις ανθρώπων. 

«Αδελφοί», μάς λέει ο απόστολος Παύλος, «αφού δικαιωθήκαμε εξαιτίας της πίστεως, έχουμε ειρήνη με τον Θεό διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος μάς εισήγαγε με την πίστη στην χάρη αυτή στην οποία έχουμε σταθεί, και καυχόμαστε για την ελπίδα της δόξας του Θεού. Και όχι μόνο αυτό, αλλά καυχόμαστε και για τις θλίψεις, γιατί γνωρίζουμε ότι η θλίψη κατεργάζεται την υπομονή, η δε υπομονή δοκιμασμένο χαρακτήρα, και ο δόκιμος χαρακτήρας την ελπίδα. Η δε ελπίδα δεν ντροπιάζει, γιατί η αγάπη του Θεού έχει χυθεί στις καρδιές μας διά του Αγίου Πνεύματος που μάς δόθηκε. Ακόμη, γιατί ο Χριστός, παρόλο που ήμασταν ασθενείς, στον κατάλληλο καιρό πέθανε για τους ασεβείς. Διότι, μόλις και μετά βίας θα πεθάνει κανείς για έναν δίκαιο, επειδή για τον αγαθό ίσως κάποιος να τολμήσει να πεθάνει. Ο Θεός όμως, φανερώνει την αγάπη του για εμάς με το ότι, ενώ ήμασταν αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για εμάς. Πολύ λοιπόν περισσότερο, αφού δικαιωθήκαμε τώρα με το αίμα του, θα σωθούμε μέσω αυτού από την οργή. Γιατί, αν συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό διά του θανάτου του υιού του, παρόλο που ήμασταν εχθροί του, πολύ περισσότερο, αφού συμφιλιωθήκαμε, θα σωθούμε με τη ζωή του».

Παράνομοι ήμασταν και εχθροί του Θεού, και ο Χριστός, με την σταυρική του θυσία, μάς συμφιλίωσε με τον Θεό και μάς απέπλυνε με το τίμιο αίμα του και μάς αποκατέστησε δίκαιους ενώπιον του Θεού, φτάνει να πιστέψουμε, όπως πολλές φορές τονίζει ο απόστολος Παύλος, στον αληθινό Θεό και στον Υιό του που τον απέστειλε για την δική μας σωτηρία, δηλαδή στον Ιησού Χριστό. Αφού λοιπόν συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό, έχουμε ειρήνη μαζί του, όχι γιατί αυτή αποτελεί δικό μας επίτευγμα, αλλά δώρο και χάρισμα του Χριστού σε όλους εμάς. Η ειρήνη του Θεού δεν είναι κάτι το αφηρημένο, γιατί ο Θεός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά «σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας... Καὶ ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν, καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος»[1]· έγινε άνθρωπος και μάς αποκάλεσε φίλους του [2] και η ειρήνη με αυτόν φέρνει και την ειρήνη της καρδιάς.

Οι άνθρωποι διαρκώς επιζητούμε την ειρήνη, αλλά τον εσωτερικό πόλεμο δεν τον θεωρούμε, δεν ασχολούμαστε ώστε να καταπαύσει η τρικυμία της καρδιάς, οι εσωτερικές αντιθέσεις, η πάλη της συνειδήσεως, των λογισμών, των επιθυμιών. Κατά συνέπεια, την ταραχή αυτή την βγάζουμε προς τα έξω, την οργή προς τον εαυτό μας την μετατρέπουμε σε οργή προς τους αδελφούς μας, την εσωτερική πάλη την μεταφράζουμε σε έχθρα προς τον πλησίον. Όσο δεν θέλουμε να εργαστούμε, ώστε να ειρηνεύσει ο έσω άνθρωπος, ή δεν βλέπουμε ή παραθεωρούμε την εσωτερική μας ακαταστασία, δεν είναι εφικτό να πετύχουμε την κατάπαυση της μεταξύ μας έχθρας και την αδελφοσύνη. Η ειρήνη του κόσμου περνά από την ειρήνη με τον Θεό, μέσα από την διαδικασία την οποία μάς περιγράφουν οι απόστολοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Για παράδειγμα, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης λέει: «Αν πράγματι η ειρήνη είναι το κορυφαίο από τα χαροποιά, την οποία θέλει να έχει ο καθένας σε τέτοιο βαθμό, άρα θέλει επίσης όχι μόνος ο καθένας να την έχει, αλλά από το πολύ που διαθέτει να σκορπά και σε εκείνους που δεν έχουν. Διότι λέει «μακάριοι οι ειρηνοποιοί», και ειρηνοποιός είναι αυτός που δίνει στον άλλο ειρήνη, και δεν θα μπορούσε να δώσει κάποιος σε κάποιον άλλο κάτι, το οποίο δεν έχει. Θέλει λοιπόν πρώτα να είσαι πλήρης των αγαθών της ειρήνης, κι έπειτα να επιθυμείς να δίνεις και σε όσους στερούνται αυτό το απόκτημα»[3].

Αν έχουμε ειρήνη στην καρδιά μας, έχουμε την δύναμη να καυχηθούμε ακόμα και για τις θλίψεις, για τις στεναχώριες και για τις δοκιμασίες της ζωής. Γιατί η ειρήνη της καρδιάς οφείλεται στην αγάπη του Θεού, και μάς πληροφορεί με ασφάλεια ότι οι δοκιμασίες γεννούν την υπομονή, η υπομονή μάς καθιστά άξιους και με σταθερό χαρακτήρα, και ο δοκιμασμένος χαρακτήρας αποτελεί εχέγγυο της ελπίδας των μελλόντων αγαθών αλλά και των από τώρα δωρεών του Θεού, με μεγαλύτερο από όλα την χάρη και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στις καρδιές μας.

Αδελφοί μου, ο κόσμος διψά για ειρήνη, αγωνίζεται γι αυτή, πολλές φορές κάνει και πόλεμο για την ειρήνη, πράγμα τουλάχιστον οξύμωρο. Επίσης, δαπανά πολλά για την ζωή, για την υγεία του σώματος, και τούτο επειδή από την αρχή πλάστηκε για να ζει αιώνια και με ειρήνη προς τον Θεό και προς αλλήλους. Ως χριστιανοί, υπερασπιζόμαστε κάθε προσπάθεια για την ειρήνη του κόσμου και επικροτούμε την ιατρική επιστήμη, η οποία υπηρετεί την ανθρώπινη ζωή. Ωστόσο, πέρα από τούτα τα πρόσκαιρα, υπάρχει η ειρήνη της καρδιάς και η αιώνιος ζωή, δώρα και τα δύο του Χριστού· την μεν ειρήνη με τον Θεό μάς την προσέφερε με την σταυρική του θυσία, την δε αιώνιο ζωή με την Ανάστασή του. Σε εμάς εναπόκειται η πίστη, και η μετατόπιση του κέντρου βάρους της ζωής μας από τα φθαρτά και επίγεια στα αιώνια και επουράνια. Αμήν.

Από το γραπτό κήρυγμα της ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας(21-6-2015)

-------

[1] Ιω. 1.14, 16

[2] Βλ. Ιω. 15.14-16: «ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐὰν ποιῆτε ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν. οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε τί ποιεῖ αὐτοῦ ὁ κύριος· ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους, ὅτι πάντα ἃ ἤκουσα παρὰ τοῦ πατρός μου ἐγνώρισα ὑμῖν. οὐχ ὑμεῖς με ἐξελέξασθε, ἀλλ' ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς».

[3] Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Ὀμιλία ζ΄ εἰς τούς Μακαρισμούς, PG 44.1277 εξ.

Πολλοί μιλούν για τον Χριστιανισμό με το μέτρο, αλλά τον ζουν με τον πόντο.

Του π. Αρσενίου Κατερέλου

Ὁ Θεός δέν ζητά συνηγόρους, πού προβάλλουν μέ τά λόγια τους τήν αξία τοῦ Χριστιανισμού.

Ζητ'α πιστούς, πού νά δείχνουν μέ τόν άψογο βίο τους, τήν δύναμη του Χριστού. Ἡ καλύτερη υπεράσπιση τοῦ Χριστιανισμού, ἀλλά καί ἡ χειρότερη δυσφήμισή του, προέρχεται ἀπό τόν βίο καί τήν πολιτεία των φερομένων ως πιστών του. 

Πολλοί μιλούν γιά τόν Χριστιανισμό μέ τό μέτρο, ἀλλά τόν ζούν με τόν πόντο. 

Ἡ διαφορά μεταξύ του φανατισμού καί της πίστης είναι, ότι τήν πίστη μπορείς νά τήν εξηγήσης, χωρίς νά γίνης έξω φρενών. 

Ὁ φανατικός άνθρωπος εἶναι σάν εκείνον πού φωνάζει δυνατά, μόνο καί μόνο γιά νά ακούη τόν ἀντίλαλο της φωνής του ο ίδιος.

 Ποιός είναι ὁ φανατικός; Ὁ άνθρωπος πού δέν αλλάζει γνώμη, αλλά δέν αλλάζει καί θέμα.Πολλοί άνθρωποι φιλονεικούν γιά τήν θρησκεία, γράφουν περί αυτής, μάχονται γι᾽ αυτή, λένε ότι είναι έτοιμοι νά πεθάνουν χάριν αυτής, εκτός από τό νά ζουν σύμφωνα μέ αυτήν.Ἕνας σοφός είπε γιά τόν δραστήριο άνθρωπο, πού αγωνίζεται χωρίς σκοπό: «Τρέχει, τρέχει ακούραστα, πάνω – κάτω στό γήπεδο, μόνο πού ξεχνάει πώς υπάρχει καί μπάλα»!

πηγή

Με τα αγόρια πίσω από τα κάγκελα

Ήταν ωραίο το απόγευμα αλλά είχε… κάγκελα!

Τα αγόρια άλλα κρεμασμένα στην περίφραξη της μεγάλης αυλής και άλλα μόνα ή με παρέα στις γωνιές γελούσαν ή μελαγχολούσαν, ούρλιαζαν ή σώπαιναν –με τον εκκωφαντικό θόρυβο που κάνουν οι παραπεταμένοι όσο ακόμη διεκδικούν-.
Χρόνια τώρα πηγαίνουμε -και το θεωρώ ευλογία Θεού-, χρόνια τώρα (μια φορά την εβδομάδα) με τον Σύλλογο Συμπαραστάσεως Κρατουμένων «ο Εσταυρωμένος» περνούμε πίσω από τα κάγκελα.
Βλέπουμε αυτά τα αγόρια που σπανίως είναι ίδια καθώς άλλα φεύγουν , άλλα δραπετεύουν και άλλα απλά δεν θέλουν να μας δουν και απομονώνονται στον θάλαμο, ενώ την προηγούμενη φορά ήθελαν…..

Σε τούτη την επίσκεψη αποχαιρετιστήκαμε για το καλοκαίρι με πίτσες, αναψυκτικά και παγωτά που πρόσφερε ο Σύλλογος και κάποιοι φίλοι που… αγαπούν.
Έμοιαζε κάπως σαν γιορτή (λέμε τώρα) και τα παιδιά ζώντας κάτι διαφορετικό από την καθημερινότητά τους, ξόδευαν σ’ αυτό κάποιες τελευταίες ελπίδες πως κάποιος νοιάζεται γι’ αυτά.
Δεν είναι φυλακισμένα, δεν είναι ελεύθερα, δεν είναι σωφρονισμένα (ούτε πρόκειται), δεν είναι ένοχα, δεν είναι αθώα, δεν υπάρχουν για την Πολιτεία η οποία τα στοίβαξε εκεί μέσα δίχως πρόγραμμα και δίχως σκοπό.
Υποτίθεται πως η ταμπέλα «Ίδρυμα Αγωγής Ανηλίκων» λέει την αλήθεια. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ουδέν ψευδέστερο.
Στην ουσία πρόκειται για πλάσματα παρατημένα (τις περισσότερες φορές) από τις οικογένειές τους τα οποία πληρώνουν τον όποιο παραβατισμό τους πανάκριβα καθώς το σύστημα -με αυθάδεια- τα προετοιμάζει για τις φυλακές ενηλίκων!

Ο διευθυντής και οι φύλακες παλεύουν με νύχια και με δόντια την κρατική αναλγησία αλλά αυτό δεν φτάνει.
Όταν τελείωσαν οι πίτσες έπεσε μια μελαγχολία στην μεγάλη αυλή. Ήξεραν ότι θα φύγουμε, γνωρίζαμε πως ίσως να μην τα ξαναδούμε….το φθινόπωρο, σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι πολύ μακριά.
Μας αγκάλιαζαν, μας χάιδευαν, κάποιοι «ειδικοί» λένε πως δεν πρέπει αλλά το μέσα μας έλεγε πως δεν θα έχουν κάτι πιο ήμερο από αυτά τα χάδια, για να φτιάξουν ευτυχισμένες αναμνήσεις….
Ήθελα πολύ να κλάψω όταν κάποια σφίχτηκαν πάνω μου, πριν ανοίξω την μεγάλη πόρτα για να φύγω. Δεν έπρεπε όμως. Τους φίλησα στα μάγουλα και αυτά άρχισαν να τραγουδούν…οι τσιγγάνοι Χριστοδουλόπουλο, άλλοι Βέρτη, ένας από τον Έβρο έναν τούρκικο αμανέ.
Κάτι ήθελαν να μας πουν, κάπως να μας κρατήσουν ακόμη λίγο….
Ίσως να μην μας αγαπούν αλλά απλά να είμαστε.. το διαφορετικό τους απόγευμα.
Δεν μας νοιάζει όμως αυτό. Μας ενδιαφέρει να αγαπάμε μείς!
Δεν ήμουν και πολύ σίγουρη ότι τα αγαπάω αλλά ένιωσα τόσο μόνη μόλις μπήκα στο αυτοκίνητο, μου έλειψαν τόσο άμεσα, ένιωσα σχεδόν έρημη δίχως τα πονηρούλικα χαμόγελα και τα κόλπα τους που έβαλα τα κλάματα μουρμουρίζοντας «είναι μακριά ο Σεπτέμβρης».
Για να πω την αλήθεια, δεν είναι μόνο αυτό.

Είναι και που τρέμω μην κάποιο απ’ αυτά μου βγει φάντης, μπαστούνι σε κανένα δελτίο ειδήσεων να έχει κάνει κάτι φοβερότερο μιας κλεψιάς….Όχι δεν θέλω με τίποτε κάτι τέτοιο, γιατί τα αγαπώ ρε παιδί μου.
Και –για να τα λέμε όλα- με τρελαίνει που αυτά τα «μωρά» των δέκα και δώδεκα ετών δεν έχουν την μαμά τους να τα σταυρώνει το βράδυ πριν κοιμηθούν και με πονάει το βλέμμα των «μεγάλων» που στα 16 και 17 τους έχουν προλάβει να πληγωθούν και να μισήσουν για δέκα ζωές.
Όμως με παρηγορεί ο τρόπος που έλεγαν τα ονόματά μας, σαν να μην είχαν ποτέ παίξει «κλέφτες κι’ αστυνόμους» live, σαν απλά ο καυγάς να ήταν για ένα κομμάτι πίτσας ακόμη, όπως θα έκανε ο κάθε πλεονέκτης έφηβος.
Αυτό σημαίνει πως δεν χάθηκε η ελπίδα να αγαπηθούμε τόσο όσο χρειάζεται να σωθούμε: Τα αγόρια από τις παγίδες της κοινωνίας μας και μεις από τις αναστολές της αγάπης.
Μάριε, μην φοβάσαι……Σ’ αγαπώ.
Σωτήρη, πιστεύω σε σένα….
Γιώργο, αλήθεια φεύγεις; Σκέψου εσύ στρατιώτης…

Θεέ μου φύλαγε αυτά τα αγόρια. Δεν έχουν άλλον από σένα. Και να είσαι εκεί τις νύχτες που βγαίνουν τα παράπονα, τότε που μαλακώνουν και οι…σκληροί και κρύβονται κάτω από τις κουβέρτες για να κλάψουν, έτσι…δίχως λόγο.

anazhthseis-elena.