ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Δευτέρα 18 Ιουλίου 2016

Η αληθινή ειρήνη δεν βρίσκεται εκτός αλλά εντός της ψυχής μας

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

 Ἡ ταραχή τῆς ψυχῆς καί τά πάθη, ἐπηρεάζουν τήν κυκλοφορία τοῦ αἵματος καί ὑποσκάπτουν τήν ὑγεία. Ἡ ἐσωτερική εἰρήνη, ἡ νηστεία καί ἡ ἐγκράτεια βοηθοῦν στήν διατήρησι τῆς ὑγείας. 

Ὁ γερμανός Γκούφελανδ σ’ ἕνα σύγγραμμά του γιά τήν μακροζωία, τονίζει τήν ὠφέλεια τῆς νηστείας. Οἱ ὀπαδοί του πρέπει νά τόν ὑπακούουν. Ἐμεῖς ὅμως ἔχουμε ἄλλους διδασκάλους, περισσότερο ἀξιόλογους. Ἡ προσευχή ἀνεβάζει τήν ψυχή πρός τήν πηγή τῆς ζωῆς. Ἡ ταπείνωσις καί τά δάκρυα τῆς μετανοίας δημιουργοῦν στήν ψυχή καί στό σῶμα κατάστασι γαλήνης καί ἠρεμίας...

Ἐπιθυμεῖτε βέβαια νά μή σᾶς λείπουν τά δάκρυα καί ἡ συντριβή. Καλύτερα νά ἐπιθυμῆτε νά βασιλεύῃ πάντοτε μέσα σας μιά βαθεία ταπείνωσις. Ἀπ’ αὐτή θά πηγάσουν τά δάκρυα καί ἡ συντριβή. 

Ὁ ἴδιος ὁ Θεός ξυπνᾶ μέσα σας τήν ἀνησυχία γιά τήν σωτηρία σας, θέλοντας νά σᾶς ὁδηγήσῃ στήν αὐτογνωσία καί στήν μετάνοια. Ἄν ἀκούσετε τήν φωνή Του, θά βρῆτε ἀνάπαυσι καί εἰρήνη. Ἄν παρακούσετε, θά ζῆτε στήν ταραχή. 

 Μπορεῖ ὅμως νά σᾶς ἐγκαταλείψῃ τελείως ὁ Θεός καί νά παύσῃ νά σᾶς διεγείρῃ πνευματικές ἀνησυχίες. Θά συμβῆ τοῦτο ἄν παραμείνετε ἀδιόρθωτος. Καί τότε θ’ ἀποκτήσετε εἰρήνη, εἰρήνη ὅμως θανάσιμη. Δέν ἀπολαύσατε ἀκόμη τήν ἡσυχία καί τήν εἰρήνη. Ζητῆστε την καί θά σᾶς δοθῇ. Δέν μπορῶ νά σᾶς εὐχηθῶ τίποτε τό καλύτερο. Νά ἔχετε ὅμως ὑπ’ ὄψιν σας ὅτι ἡ ἀληθινή εἰρήνη δέν βρίσκεται ἐκτός, ἀλλ’ ἐντός τῆς ψυχῆς μας. Δέν πηγάζει ἀπό τίς ἐξωτερικές συνθῆκες, ἀλλ’ ἀπό τήν ἐσωτερική καλή τακτοποίησι. Ὅταν ὑπάρχῃ, τότε ὅλα τά ἐξωτερικά ἐναρμονίζονται μ’ αὐτή. 

Ἡ ἀοργησία εἶναι σπουδαία ἀρετή. Καλλιεργεῖται μέ τήν παράδοσι τοῦ ἑαυτοῦ μας στό θεῖο θέλημα καί τήν συναίσθησι ὅτι ὁ Θεός ἐπιτρέπει τίς δοκιμασίες. Ἔτσι συγκρατοῦμε τόν ἑαυτό μας, γαληνεύουμε, πιστεύοντας ὅτι ὁ Κύριος μᾶς παρακολουθεῖ τήν δύσκολη ὥρα τοῦ πειρασμοῦ.

Ἡ σκέψις σας ὅτι ἐκεῖνος πού σᾶς βλάπτει καί σᾶς ἀδικεῖ, γίνεται ὄργανο τοῦ ἐχθροῦ, εἶναι πολύ σωστή. Γι’ αὐτό πίσω ἀπό κάθε ἐνόχλησι καί δυσάρεστη κατάστασι νά διακρίνετε τόν πραγματικό ἔνοχο καί νά μήν ἐξάπτεσθε ἐναντίον τοῦ θύματός του!...


Εκ του βιβλίου ''ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ'' του Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, έκδοση της Ι. Μ. Παρακλήτου Μήλεσι Αττικής. 

Το πανέμορφο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας στον Αυλώνα Αττικής





Κυριακή 17 Ιουλίου 2016

Όποιος μας διαβεβαιώνει ότι καλούμαστε να ακολουθήσουμε δύσκολους δρόμους, δεν είναι αρεστός.

''ΒΟΥΛΟΜΑΙ ΣΕ ΔΙΑΒΕΒΑΙΟΥΣΘΑΙ''
πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός
  Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από αλήθεια στη ζωή μας ή από αυτό που θα θέλαμε να είναι η αλήθεια. Ζούμε σε καιρούς δύσκολους, χωρίς αληθινή παρηγοριά. Από την άλλη στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί. Θέλουμε οι άλλοι να μας αποδέχονται γι’ αυτό που είμαστε. Συχνά αρκούμαστε στο να προσποιούνται ότι μας αποδέχονται. Και βέβαια αυτό συμβαίνει και από τη δική μας πλευρά. 

  Η κρίση των καιρών μας έχει κάνει καχύποπτους απέναντι σε όσους μας δίνουν διαβεβαιώσεις. Η ανάγκη όμως για αποδοχή μας οδηγεί στο να αποδεχόμαστε λόγους που η στοιχειώδης κριτική και αυτοκριτική θα οδηγούσε στο αυτονόητο συμπέρασμα ότι δεν είναι αληθινοί. Μας αρέσουν τα παραμύθια και οι μαγικές εικόνες, ίσως διότι δεν είμαστε σε θέση να δούμε τον αληθινό εαυτό μας και κυρίως επειδή δε θέλουμε να αποφασίσουμε να αλλάξουμε. Γιατί η αλήθεια είναι πρόκληση αλλαγής. Και γι’ αυτό όποιος μας διαβεβαιώνει ότι καλούμαστε να ακολουθήσουμε δύσκολους δρόμους, δεν είναι αρεστός. 
 Είναι πλατιά η πύλη της απώλειας και στενή και τεθλιμμένη η οδός για όσους αναζητούν με την ύπαρξή τους, με την ψυχή τους την αλήθεια.

   Ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί μία ισχυρή φράση γράφοντας στον μαθητή του Τίτο, επίσκοπο Κρήτης: «βούλομαί σε διαβεβαιούσθαι, ίνα φροντίζωσι καλών έργων προΐστασθαι οι πεπιστευκότες τω Θεώ» (Τίτ. 3, 8). «Θέλω να βεβαιώνεις τους λόγους της πίστης με την προσωπική σου μαρτυρία, ώστε όσοι έχουν πιστέψει στον Θεό να φροντίζουν να πρωτοστατούν σε καλά έργα». 

Σάββατο 16 Ιουλίου 2016

Ο παράδεισος του μπαρμπα- Φώτη...

ΤΗΣ ΜΑΡΩΣ ΣΙΔΕΡΗ
Αποτέλεσμα εικόνας για μπαρμπα- Φώτης κοντογλου...
 Το έργο του Φώτη Κόντογλου δεν είναι απλό. Έχει απλότητα αλλά απλό δεν είναι. Κρύβει μυστικά, είναι πολυδιάστατο στα μηνύματα, έχει το ήθος και την πίστη του ανθρώπου που αγάπησε τον τόπο του, γύρισε τον κόσμο και ονειρεύτηκε τον ουρανό.
 Παιδί μιας πατρίδας που δεν υπήρχε πια, ο μικρασιάτης Κόντογλου αισθανόταν καθήκον του να κρατήσει όσα μπορούσε από τις θύμησες εκείνου του υπέροχου πολιτισμού που είχε βιαστεί τόσο απόλυτα. 

Καλλιτέχνης του Παρισιού, δεν αρνήθηκε τις προκλήσεις, απέρριψε όμως τη μίμηση που θα του στερούσε την επιστροφή σ’ αυτό το παράξενο και γόνιμο μείγμα που το λένε Ρωμιοσύνη: Ελλάδα, όχι εδαφικά μα κυρίως πνευματικά, και Χριστιανοσύνη, όχι τυπολατρικά, μα πιότερο υπέρλογα. 

 Κάθε μορφή του υμνεί τη Ρωμιοσύνη όπως ο Κόντογλου την αντιλαμβάνεται: απλή αλλά όχι απλοϊκή, να μοιάζει λιτή μα να κρύβει δύναμη και ορμή και να σε κυριεύει αβίαστα, επειδή η κυριαρχία της σε κάνει ευτυχισμένο. Στα έργα του ενώνονται δυνάμεις: ενώνονται εποχές, ενώνονται χρώματα, ενώνονται γη και Ουρανός... κοιτάς Ελλάδα μα βλέπεις Βυζάντιο, κοιτάς πολλά χρώματα μα βλέπεις αποχρώσεις ενός, κοιτάς ανθρώπους μα βλέπεις αγίους, κοιτάς όρθιος, μα βλέπεις γονατιστός και προσευχόμενος. Κοιτάς παραστάσεις μα βλέπεις ζωή...κοιτάς αγιογραφίες μα βλέπεις Παράδεισο.

Εικόνα του Χριστού Παντοκράτορος,Πσκώβ,14ος αιώνας.



Εικόνα του Χριστού Παντοκράτορος,Πσκώβ,14ος αιώνας.
Εμφανίστηκε στο Πσκωβ το 1352 και είναι διάσημη σε όλη την Ρωσία για τα πολλά θαύματά της 

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΤΟ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΣ 


  Μία πιο τις πιο ωραίες εικόνες του Ευαγγελίου, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι και αυτή στην οποία ο Χριστός παρομοιάζει τον χριστιανό άνθρωπο με πόλη που είναι χτισμένη ψηλά στο βουνό και η οποία δεν μπορεί να κρυφτεί.


 Ο Χριστός αφορμάται από την Ιερουσαλήμ, η οποία είναι χτισμένη επάνω σε λόφους και ξεχωρίζει από όποιο σημείο και να την ατενίσει κάποιος. Έτσι και ο χριστιανός, καλείται να είναι «πόλις επάνω όρους κειμένη, ήτις ου δύναται κρυβήναι» (Ματθ. 5, 14). Δεν έχει όμως μόνο σημασία η έννοια της πόλεως. Βάση της, θεμέλιό της είναι το όρος. 

Το όρος συμβολίζει τη σταθερότητα. Το ύψος στο οποίο το όρος ανέρχεται συμβολίζει τον ουρανό. Και οι ανάσες τις οποίες ο άνθρωπος παίρνει όταν είναι ψηλά στο βουνό, δείχνουν τη δυνατότητα του ανθρώπου να έχει καθαρή καρδιά, καθαρές αισθήσεις. Αυτά τα στοιχεία τα οποία συνδυάζονται με το όρος καθιστούν την πόλη, τον χριστιανό, αληθινό άνθρωπο του Θεού και την ίδια στιγμή δείχνουν πάνω σε ποια στοιχεία στηρίζεται η χριστιανική ταυτότητα.

Παρασκευή 15 Ιουλίου 2016

Ο πρώτος άγιος αμερικανικής καταγωγής και οι δαίμονες του βατικανού

Με τόση αφόρητη ζέστη είπα να ανακαλέσουμε ένα χειμερινό Άγιο απ΄τα χιόνια και τους βοριάδες της Αλάσκας , για να πάρουμε λίγη δροσιά στην ψυχή και στο σώμα μας.
Ο λόγος περί του Αγίου Πέτρου του Αλεουτίου (13 Δεκεμβρίου)) και των μισο-γαϊδάρων (μισσοναρίων) του Πάπα.
Ο άγιος Πέτρος ο Αλεούτιος, ένας από τους Ορθόδοξους ιθαγενείς των Αλεουτίων ,είναι ο πρώτος άγιος αμερικανικής καταγωγής, του Ορθοδόξου εορτολογίου.
Οι Ισπανοί συνέλαβαν στο Fort- Ross μια εικοσάδα Αλεουτίων ορθοδόξων, τους μετέφεραν στο San- Fransisco και τους χρησιμοποίησαν σε καταναγκαστικά έργα, υποβάλλοντάς τους σε πολλή κακή μεταχείριση.
Εν τέλει 14 από αυτούς φυλακίστηκαν ενώ οι μισσιονάριοι της Παπικής «εκκλησίας» εξανάγκαζαν μερικούς με βασανιστήρια να ασπασθούν το παπικό δόγμα και να εγκαταλείψουν την Ορθόδοξη Πίστη τους. Οι Αλεούτιοι αντιστέκονταν με καρτερία και θάρρος στα βασανιστήρια και έδειχναν το σταυρό που κρεμόταν στο λαιμό τους λέγοντας: Είμαστε Χριστιανοί, έχουμε βαπτισθεί!

Ένα απόβραδο, πήραν έναν από τους φυλακισμένους, τον Πέτρο, και άρχισαν να τον βασανίζουν μπροστά στους άλλους συμπατριώτες του, για να τους εκφοβίσουν να αλλαξοπιστήσουν και αυτοί.

Οι Ιησουίτες τους πίεζαν ν’ ασπαστούν την πίστη των Ρωμαιοκαθολικών, εκείνοι όμως δε δέχονταν με τίποτα. «Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν.
Οι Ιησουίτες αντέτειναν: «Όχι, είστε αιρετικοί και σχισματικοί. Αν δεν υποκύψετε, θα σας βασανίσουμε μέχρι θανάτου».
Τελικά τους έβαλαν στη φυλακή ανά δύο. Το βράδυ ήρθαν στη φυλακή οι «άγιοι»Ιησουίτες με λάμπες και αναμμένα κεριά και άρχισαν πάλι να τους πιέζουν για ν’ ασπαστούν την πίστη των Καθολικών.
«Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν οι Αλεούτοι, «δεν αλλάζουμε την πίστη μας».

Οι Ιησουίτες άρχισαν να βασανίζουν τον έναν, μπροστά στα μάτια των άλλων. Έσπαζαν μια άρθρωση των ποδιών τους, μετά μια άλλη και στη συνέχεια τις αρθρώσεις των δαχτύλων, τη μια μετά την άλλη.
Οι βασανιστές τότε έκοψαν του Αγίου Πέτρου τα δάκτυλα και στην συνέχεια του έκοψαν τα χέρια και τα πόδια από τη ρίζα τους. Το αίμα ξεπήδαγε κατά κύματα. Ο μάρτυρας ξεψυχούσε και μαζί με την ψυχή του έβγαιναν ψιθυριστά μέχρι και την τελευταία του πνοή τα ίδια πάντα λόγια: «Δεν αλλάζω την Πίστη μου!»

Τελικά, από τα βασανιστήρια και την απώλεια του αίματος, πέθανε.

Την επομένη ημέρα, οι λατίνοι μισσιονάριοι ετοιμάστηκαν να επαναλάβουν την ίδια διαδικασία και με τους υπολοίπους κρατουμένους. Όμως έφθασε διαταγή να τούς μεταφέρουν στο Μοnterey.

Ο πρώτος Αμερικανός άγιος υπέστη το μαρτύριο, όχι όπως θα περίμενε κάνεις από ειδωλολάτρες σαμάνους αλλά από χέρια δήθεν χριστιανικά(Παπικά). Γράφτηκε με ματωμένα γράμματα στα δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ο παγωμένος Βορράς της Δύσης είχε τον Πρεσβευτή του μπροστά στο θρόνο του Θεού.
π.Διονύσιος Ταμπάκης

Ένα σχόλιο για ότι έγινε στην Νίκαια της Γαλλίας

Φωτογραφία από Νίκαια Γαλλίας

Η ορθολογιστική εξήγηση του κόσμου που καθιέρωσε η Δύση σα νέα διαθήκη, δεν τα καταφέρνει καλά. Αυτά που αγνόησε, που περιφρόνησε για την ανθρώπινη φύση, πεινασμένα και διψασμένα, αρρώστησαν, τρελάθηκαν, και εκδικούνται τρομαχτικά. 

Τα ίδια τα παιδιά της Δύσης, αν και καλοφαγωμένα, καλομορφωμένα, "απελευθερωμένα" από ταμπού, όρους και όρια, πρωτοστατούν με ζήλο σ΄αυτήν την εκδίκηση που ξεκίνησε από παραζαλισμένη διεκδίκηση.


Στα παιδιά αυτά δεν αρκούν εντέλει οι οικονομικές 
θεωρίες που "λύνουν" τα πάντα. Χρειάζονται έμπνευση, ενθουσιασμό, ιδεώδη, υπερβατικό στόχο, αξίες, ιερότητα, έμπρακτη ποίηση. Όταν δεν τα βρίσκουν, με την πείνα και τη δίψα τους φλογισμένες σαν ύαινες, θα στραφούν και στις πιο ζοφερές εκδοχές τους για ό,τι χαώδες συνεπάγεται. 

Όπως καταλήγει στον έσω αγώνα του ο Ντοστογιέφσκι: "Αν δεν υπάρχει Θεός, τότε όλα επιτρέπονται". Και δεν υπάρχει Θεός όχι μόνο στην άρνησή του, αλλά και στα κακέκτυπα και τις φριχτές, απαίσιες παραμορφώσεις του. Αθεϊα και Θεός-τέρας μοιάζει σήμερα να τα βρίσκουν μια χαρά!


.

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2016

Aφήστε τα παιδιά να ποτιστούν με το Πνεύμα του Χριστού

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 Ο πολιτισμός της τεχνολογίας του καιρού μας, εξίσου χρήσιμος και βλαβερός, δεν σμίκρυνε το κακό στον κόσμο, αλλά σμίκρυνε στους ανθρώπους τη δύναμη να εξεγείρονται ενάντια στο κακό. 

Ενάντια στο κακό, οι άνθρωποι εξεγείρονται ή από εγωιστικές ή από θρησκευτικές αιτίες.
Η επανάσταση από τον εγωισμό των ατόμων ή της μάζας είναι σκληρή και ολιγόχρονη, ενώ η επανάσταση βασισμένη στην πίστη είναι ανθρωπιστική και μακρόχρονη. 

Ο δικός μας καιρός, ο καιρός του τεχνικού πολιτισμού, ακριβώς επειδή είναι μονόπλευρα πλούσιος (μόνο από την πλευρά της τεχνολογίας), χρειάζεται πιο πολύ απ' οποιονδήποτε άλλο καιρό μια επανάσταση των ανθρώπων βασισμένη στην πίστη. Όχι ένας άνθρωπος, αλλά μιά ολόκληρη γενιά πρέπει να είναι έτοιμη για μια τέτοια επανάσταση εναντίον του κακού.

 Γι' αυτό αφήστε αδέλφια, τα παιδιά να πλησιάσουν το Χριστό, να ποτιστούν με το Πνεύμα του Χριστού, με το Πνεύμα της πιό μεγαλειώδους και κάλλιστης Επανάστασης ενάντια στο κακό ..

[Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς. Αργά βαδίζει ο Χριστός. Εκδόσεις Εν Πλω, Αθήνα 2008, σελ. 46-47

Πρώτα να ζητάτε την Βασιλεία και την Δικαιοσύνη του Θεού!

…Πρώτα να ζητάτε την Βασιλεία και την Δικαιοσύνη του Θεού! (Ματθ. Ϛ´ 33)
Όλοι ψάχνουν το δίκιο τους, μια δικαιοσύνη αναζητάνε. Το βλέπεις παντού, στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, γέμισαν φωνές και τσακωμοί τα πάνελ των τηλεοπτικών εκπομπών. Έγινε μια έρευνα σε σχέση με το ύψος των ντεσιμπέλ των τηλεοπτικών εκπομπών απ’ την δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα. Το αποτέλεσμα προφανές: τα μέσα πια σχεδόν αφόρητα. Παντού δίκαια συγκρούονται και τα μέσα μας ταράζονται. Κι εμείς χωριζόμαστε σε μπάντες και παρατάξεις. Εύκολα βρίσκουμε -και συχνά χωρίς να το πολυσκεφτούμε- ένα στρατόπεδο έκφρασης για να συγκρουστούμε με τον άλλον. Κι αναζητάμε τα δίκια μας, δικαιοσύνη απαιτούμε! Δικαιοσύνη που θα πρέπει να συγκρουστεί με το δίκιο τ’ αλλουνού. Ποιό το σωστό και ποιό το λάθος;

 Ο Χριστός μου λέει στο Ευαγγέλιο ότι πρώτα πρέπει να ζητάω την Βασιλεία και την Δικαιοσύνη του Θεού. Κι έρχομαι και σαστίζω γιατί βλέπω γύρω μου δικαιοσύνες συγκρουόμενες, χωρίς καμία συνάφεια μεταξύ τους. Γιατί κι αυτή να μην ανήκει σ’ αυτές; Αν απομονώναμε το λόγο του Χριστού και τον εμφανίζαμε ως ρητό, τότε στ’ αλήθεια μια τέτοια απορία θα έστεκε, και μάλιστα θα αποκτούσε και βαρύτητα.
 Ο Χριστός όμως πριν να μου πει αυτό, μου λέει ότι θα πρέπει να αφήσω το σύνολο των αναγκών μου στα χέρια Του, ακόμη και τα πιο απλά: την τροφή και το νερό. Δε μπορώ να είμαι εξαναγκασμένος σε κάτι και να ζητώ την Δικαιοσύνη του Θεού! Δεν μπορώ να εξυπηρετώ κάποιον άλλον και να ζητάω απ’ την άλλη τον Θεό! Όλοι συγκρούονται παντού, γιατί πάντα και όλοι κάτι εξυπηρετούν. Στη Δικαιοσύνη του Θεού δεν υπάρχει καμιά εξυπηρέτηση είτε σκοπού είτε αγαθού. Τίποτε δε σκοτίζει τα μάτια μας, η όρασή μας είναι καθαρή: η Δικαιοσύνη του Θεού είναι η Αγάπη του Θεού.

 Λέγαν οι Ρωμαίοι ότι κανένας νόμος δεν εξυπηρετεί αρκετά τα συμφέροντα όλων*: το γνωρίζουμε καλύτερα απ’ το οτιδήποτε. Στη Βασιλεία όμως του Θεού όλοι καλούνται: μαζί με τα δίκια τους που μπορεί να συγκρούονται από απλές καθημερινές κόντρες μέχρι και παγκοσμίους πολέμους. Ζητάω τη Δικαιοσύνη του Θεού δεν σημαίνει ότι καρτεράω μια δικαιοσύνη “που θα ‘ρθει απ’ το διάστημα”. Αφού μας είπε ο Χριστός πως μας θέλει χωρίς να μεριμνάμε τι θα φάμε ή τι θα πιούμε, πως θα ντυθούμε και πως θα κινηθούμε. Μας παράγγειλε την Δικαιοσύνη αυτή, ως αίτημα της δικής μας προσευχής. Ακόμη και τα δίκια μας σε Δικαιοσύνη Θεού, μεταμορφώνει ο Χριστός μες την Εκκλησία Του…κι αυτή μας μαθαίνει: Εὐλογητός εἶ Κύριε, δίδαξόν με τά δικαιώματά σου! Αν δεν γίνει “δική μας”, αν δεν οικειοποιηθούμε την Βασιλεία, πώς θα τηνε ζήσουμε έπειτα;

Ιάσων Ιερομ.

*nulla lex satis commoda omnibus est
Κάτων στον Τίτο Λίβιο

Ο Άγιος Νικόδημος και το ''Νέον Μαρτυρολόγιον''

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας στην Ορθόδοξη Αλήθεια
Πολιτικός Επιστήμων
Στίς 14 Ἰουλίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου (1749-1809).
Ἔζησε στό ταραγμένο δεύτερο ἥμισυ τοῦ 18ου αἰῶνος καί ἀνῆκε στούς λεγόμενους Κολλυβάδες.
Προσέφερε πολλά στό Γένος μέ τόν τρόπο του, τόν Φιλοκαλικό, τόν πνευματικό, τόν Ἡσυχαστικό, τόν συγγραφικό.
Ὁ Μοναχός ἀπό τή Νάξο μέ τήν ἐντυπωσιακή θεολογική καί φιλολογική κατάρτιση, ὁ ἄνθρωπος πού συνέδεσε τό ὄνομά του μέ τό Ἅγιον Ὄρος, ὁ σπουδαῖος αὐτός νεοπατερικός συγγραφεύς τοῦ 18ου καί τῶν ἀρχῶν τοῦ 19ου αἰῶνος ἔδωσε χωρίς τυμπανοκρουσίες τόν δικό του ἀγῶνα.
Μέ τό κομποσχοῖνι, μέ τή νοερά προσευχή, μέ τήν πένα, μέ τά βιβλία, μέ τόν γνήσιο πατριωτισμό του, τόν ὁποῖο διακρίνουμε στά γραπτά του ὅσο κι ἄν προσπαθεῖ νά τόν παρουσιάσει μέ ἤπιο τρόπο.
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης βοήθησε τήν προετοιμασία τοῦ Ἀγῶνος στηρίζοντας τήν Χριστιανική Πίστη καί τό ἑλληνορθόδοξο φρόνημα τοῦ ὑποδούλου λαοῦ μας.

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2016

Αν δεν βάλει εμένα ο Θεός στον Παράδεισο, ποιον θα βάλει;

 Zω με τους μύθους μου.Θεωρώ ότι είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου.
Γιατί απ΄ όπου να το δεις δίκιο έχω.Κακό ανθρώπου δεν θέλω.Και βέβαια δεν έχω πειράξει μυρμήγκι.
Τα έχω καλά με τον εαυτό μου.Συχνά αναρωτιέμαι πως ανέχεται τόσους κακούς ο Θεός.Και αν δεν με έχει βάλει ο Θεός στη θέση του κριτή του κόσμου,τι μ΄αυτό.Το κάνω μόνος μου.Εγώ του λέω ποιοι θα σωθούν και ποιοι θα χαθούν.

 Και πάλι ησυχάζω τη συνείδησή μου ότι ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι σαν εμένα που κάνουν τη διαφορά.Στο κάτω κάτω αν δεν βάλει εμένα ο Θεός στον Παράδεισο ποιον θα βάλει;
Κάπως έτσι περνά η ζωή μου και τη σωτηρία την έχω εξασφαλίσει, χωρίς κόπο χωρίς προβλήματα μόνο επειδή το είπα εγώ.
Πραγματικά ζω με τους μύθους μου.Διαβάζω για τα παλαίσματα αγίων και είναι φορές που βρίσκω τον εαυτό μου. Και γω κάνω υπομονή ,και εγώ είμαι υπομονετικός και εύσπλαχνος και δίνω τόπο στη οργή.Πόσο καλός Χριστιανός είμαι! μονολογώ.

Και ξαφνικά εκεί που κανένας δεν το περιμένει ξεσπά πειρασμός ,και σε πολεμάει σώμα με σώμα.Σε χτυπά εκεί που πονάς.Σε πιέζει μέχρι να ματώσεις.
Και τότε ..Όλες σου οι φυλαγμένες υπομονές έχουν χαθεί με μιας .Τα ξέχασες όλα γρήγορα.Δεν έχεις αντοχή για τίποτε.Και τότε σου βγαίνει ο λύκος από μέσα σου.
Ναι εσένα που νόμισες ότι μπορούσες να σηκώσεις τη αδικία.Ακούς το θηρίο μέσα σου να βρυχάται και να θέλει να τους φάει όλους.

Είναι από τις φορές που επιτρέπει ο Θεός να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως είναι .
Ταπεινώσου.Σταμάτα να λες ότι έφτασες στον πνευματικό σου στόχο.Δεν έχεις πετύχει τίποτε.Όσο ακόμα θα θαλασσοδέρνεσαι στο πέλαγος της ζωής, οι πτώσεις είναι μπροστά σου.Μην υπερηφανεύεσαι για τις αρετές σου.Γιατί αν στέκεις,να γνωρίζεις από του Θεού τη χάρη στέκεις.

Ο πνευματικός δρόμος είναι μακρύς και κρύβει δυσκολίες και περιπέτειες.
Μα είναι και κάτι άλλο .Σταμάτα να εξουθενώνεις τους «λοιπούς» των ανθρώπων .Πως τάχα εκείνοι έχουν δρόμο ακόμα για να σε φτάσουν .Κύτταξε καλά μήπως χτυπώντας την πόρτα του παραδείσου για να μπεις, σου ανοίξουν εκείνοι ...

π.Εφραίμ Παναούσης

Μία αγία μορφή-Γέροντας Κορνήλιος Μαρμαρινός


  Το μοναστηράκι του κτίστηκε σε έκταση 10 οργιών που άνηκε στο ναό της Κοιμήσεως της ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΧΑΛΚΕΙΟΥΣ και πουλήθηκε στον ίδιο στις 6 Μάιου 1934 αντί τού ποσού των εννιακοσίων δραχμών. Χρήματα δεν είχε Βέβαια διότι τα μοίραζε στους πιο φτωχούς από αυτόν. Επιβραβεύοντας την πίστη και την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό Της, ή Παναγία του έστελνε χρήματα και πρόσωπα για να τον βοηθήσουν στο θεάρεστο έργο του. Έτσι μόνο έχτισε το Μοναστήρι, άλλα μάζεψε γύρω του γυναίκες που βοηθούσαν στις εργασίες και επιθυμούσαν να γίνουν μοναχές
 Ό ίδιος δεν αγωνιούσε και δεν είχε άγχος για τίποτε. ΠΡΟΣΕΥΧΟΤΑΝ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΑ στις γύρω σπηλιές και έτσι προσέλκυσε την χάρη τού θεού, την οποία είχε αμέριστη βοηθό του στο στήσιμο του Μοναστηριού. Ή καθαρό του είχε ως αποτέλεσμα να ένοικου μέσα του ή Χάρη τού θεού και να τον εμπλουτίσει με υπερφυσικά δώρα και πολλά χαρίσματα. Απέκτησε τις θείες ενέργειες της διορατικότητας και προορατικότητας για να βοηθάει τις μοναχές και τα πνευματικά του παιδιά. Ή μοναδική του επιδίωξη ήταν ή ένωσή του με τον Θεό δια της ‘ΕΥΧΉΣ’

 Πολλές φορές αποσυρόταν για τρεις ή περισσότερες μέρες σε διάφορα εξωκκλήσια, χωρίς να ενημερώνεις μοναχές. Αγαπημένο του εκκλησάκι ήταν τού Μεγάλου Αντωνίου απέναντι την Νέα Μονή όπου πήγαινε για να προσευχηθεί. Επίσης τακτικά έκανε το δρομολόγιο πεζός από το Μοναστήρι του την Αγία Σκέπη έτσι το ονόμασε) ως τον Άγιο Μάρκο, φορτωμένος με ένα δισάκι πέτρες που το πήγαινε και το έφερνε πίσω για να καταπονείται. Έτσι φορτωμένος και κατάκοπος ανέβαινε στο εξωκλήσι τού προφήτη Ηλία πάνω από τον Δαφνώνα και παρέμενε άσιτος εν προσευχή για τρεις ημέρες.

Πύλη Αγίου Ρωμανού

Πύλη Αγίου Ρωμανού

«Εσύ διαβάτη, που θα περάσεις κάποτε από τα ερείπια αυτού του τείχους, 
να ξέρεις πως μέσα από τα κίτρινα λουλούδια και τη σκόνη θα σε κοιτάζουν 
βαθιά και λυπημένα τα μάτια των τελευταίων Ελλήνων»

Από το βιβλίο  "Ο μαύρος άγγελος", Μίκα Βαλτάρι

Γεώργιος Δροσίνης- Εσπερινός


Εσπερινός

Στο ρημαγμένο παρακκλήσι
της Άνοιξης το θείο κοντύλι
εικόνες έχει ζωγραφίσει
με τ' αγριολούλουδα τ'Απρίλη.

Ό ήλιος, γέρνοντας στη δύση,
μπροστά στου ιερού την πύλη
μπαίνει δειλά να προσκυνήση
κι ανάφτει υπέρλαμπρο καντίλι.

Σκορπάει γλυκειά μοσκοβολιά
δάφνη στον τοίχο ριζωμένη -
θυμίαμα που καίει η Πίστις -

και μια χελιδονοφωλιά,
ψηλά στο νάρθηκα χτισμένη,
ψάλλει το Δόξα εν Υψίστοις..

Γεώργιος Δροσίνης

Τρίτη 12 Ιουλίου 2016

Ο αμερικανός ταξίαρχος και η θαυμαστή μεταστροφή του στην Ορθοδοξία

Αποτέλεσμα εικόνας για un general american s-a botezat ortodox

Ένας αμερικανός ταξίαρχος όπου στάλθηκε σε αποστολή στην Μολδαβία, αγάπησε τον μολδαβικό τρόπο ζωής και αποφάσισε να βαπτιστεί ορθόδοξος.

 Ο Norvel Coots,επικεφαλής του Ιατρικού Αρχηγείου του ΝΑΤΟ  έχει τον βαθμό του Ταξίαρχου.Φτάνοντας στο Κίσιβο εντυπωσιάστηκε από τις δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες ζούσαν χιλιάδες παιδιά.Το 2000 έθεσε τις βάσεις ενός προγράμματος για την βοήθεια τους,πρόγραμμα το οποίο λειτουργεί μέχρι σήμερα.

 «Είδα τα ορφανοτροφεία που λειτουργούσαν κατά το σοβιετικό σύστημα,μεγάλα ορφανοτροφεία χωρίς ρεύμα και νερό,ουσιαστικά  μόνο ένα μέρος για μείνει κάποιος το βράδυ.Αν και τα παιδιά είχαν φαγητό και λάμβαναν κάποια μόρφωση,είχαν ανάγκη από φροντίδα,στοργή και άλλα βασικά πράγματα που θα εξασφάλιζαν καλύτερες συνθήκες ζωής
Η προσπάθεια μας ξεκίνησε το 2000,είπε ο ίδιος σε μία συνέντευξη στην România Liberă.

Ο ταξίαρχος Coots υποστηρίζεται από την Ορθόδοξη εκκλησία της Μολδαβίας και τον αρχιεπίσκοπο Βλαδίμηρο του Κισίβου.Ο Αμερικανός υποστηρίζει πως οι δωρεές ελήφθησαν μέσω της ορθόδοξης εκκλησίας αλλά συνέβαλε και ο ίδιος προσωπικά.
Αποτέλεσμα εικόνας για un general american s-a botezat ortodox
 Οι εμπείριες που έζησε εκεί στις όχθες του ποταμού Προύθου,έκαναν τον ταξίαρχο να αλλάξει ζωή.Βαπτίστηκε Ορθόδοξος και υποστηρίζει πως άκουσε την ίδια την Παναγία να του λέει να βοηθήσει τα παιδιά της Μολδαβίας

«Έγινα ορθόδοξος.Τα παιδιά μου πήραν μολδαβικά ονόματα,Μαξιμιλιανός και Καταλίνα.Την δεύτερη φορά που πήγα στην Μολδαβία για να ολοκληρώσω το πρόγραμμα,επισκέφτηκα ένα παλιό μοναστήρι στο Ορχέι.Τότε μου μίλησε η Παναγία και μου είπε να βοηθήσω εκείνα τα παιδιά.Ήδη αισθάνομαι Μολδαβός και μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Βλαδίμηρο θέλουμε να αναπτύξουμε και άλλα προγράμματα

πηγή/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot

Η παρουσία της Παναγίας στην ζωή του ρωσικού λαού

...Και τούτο είναι συχνά αχώριστο από μιαν ανάγκη να νιώθης το πλησίασμα του θείου στο μέσο τούτου του αμαρτω­λού κόσμου.

Και έτσι λόγου χάρη εξηγείται ή τεράστια επίδραση πάνω στους πιο μεγάλους λαϊκούς κύκλους,μια επίδραση ασκούμε­νη από ανθρώπους αγίους σε ζωή πνευματική φωτισμένη : τους «στάρτζυ» ή «παλαιούς». Κι έτσι ακόμη εξηγείται το κύμα των προσ­κυνητών από τον ένα άγιο τόπο στον άλλο, για το όποιο μιλή­σαμε ήδη στο πρώτο κεφάλαιο, το κύμα πού διασχίζε τη Ρωσία σπό τον άκραίο βοριά μέχρι το νότο με μια δύναμη εξαιρετικής επεκτάσεως ακόμη και στϊς αρχές του 20ου αιώνα.

'Ετσι ακόμη εξηγείται ή μεγάλη σημασία των Θαυματουργών εικόνων στη ζωή του λάου.
 Ό συγγραφέας Γκλέμπ Ουσπένσκυ σαν λεπτός και αντικειμενικός παρατηρητής πού ανήκει μάλλον στη ρωσική ριζοσπαστική «δια­νόηση» αλλά είναι μεγάλος γνώστης της λαϊκής ψυχής και άνθρω­πος γεμάτος φλογερό ενδιαφέρον για το πνευματικό καλό του λάου, μας περιγράφει με το στόμα ενός χωριάτη την Ίεροπρέπεια της ετή­σιας περιφοράς της ξακουστής εικόνας της Παναγίας του Τιχβίν:
«..."Εβγαλαν την Παναγιά Μητέρα από την εκκλησιά.Οι αρ­χιμανδρίτες σεβάσμια ασπάστηκαν ό ένας τον άλλο σ' αποχαιρετι­σμό τους στην πύλη του μοναστηρίου, και ό λαός ανάλαβε να βα­στά την εικόνα.'Ολοι αυτοί του Τιχβίν κι'εκείνοι της Στάραγια Ρούσα,είχαν μια ψυχή,μια πνοή.

Δευτέρα 11 Ιουλίου 2016

Παναγούδα –Σουρωτή . Όσο βαστάει μια ευχή…

Κρατώ τα μάτια σφαλιστά .
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με .




Όλα πιο καθαρά μπροστά μου . Την ομίχλη του ο Άθωνας την στολίζεται μονάχος . Και κείνη δεν παραπονιέται …Στην κορυφή της Μεταμόρφωσης προτιμά να παραμένει σαν άλλος μετανοημένος μαθητής …Καλόν ημάς εστί ώδε είναι …
Βήματα απαράλλαχτα , μετρημένα τώρα στο μονοπάτι του Ουρανού …Πατήματα στο χώμα , σκαμμένοι οδοδείκτες για το κελί του Αγίου . Η γη κρατά στο φόρεμά της , μονάχα όσα με φιλότιμο πόνο και πίστη χαράχτηκαν απάνω της . Για τα άλλα βρίσκει χώμα ξερικό και τα απαλείφει  στη στιγμή . 

Εάν θέλης να βοηθήσης την Εκκλησία, είναι καλύτερα να κοιτάξης να διορθώσης τον εαυτό σου(Άγιος Παίσιος)

9ea9c001ea5eb56e7db37e3f56de5978_L
Το γκράφιτι του Αγίου Παϊσιου στο νησί της Σάμου

Εάν θέλης να βοηθήσης την Εκκλησία, είναι καλύτερα να κοιτάξης να διορθώσης τον εαυτό σου, παρά να κοιτάς να διόρθωσης τους άλλους.
Αν διόρθωσης τον εαυτό σου, αµέσως διορθώνεται ενα κοµµατάκι της Εκκλησίας. Εάν φυσικά αυτό το έκαναν όλοι, η Εκκλησία θα ήταν διορθωµένη.
Άλλα σήµερα οι άνθρωποι ασχολούνται µε όλα τα άλλα θέµατα εκτός από τον εαυτό τους. Γιατί το να ασχολήσαι µε τον εαυτό σου έχει κόπο, ενώ το να ασχολήσαι µε τους άλλους είναι εύκολο.

Εάν ασχοληθούµε µέ την διόρθωση του εαυτού µας και στραφούµε πιο πολύ στην «εσωτερική» δράση παρά στην εξωτερική, δίνοντας τα πρωτεία στην θεία βοήθεια, θα βοηθήσουµε τους άλλους περισσότερο και θετικώτερα. Επιπλέον θα έχουµε και την εσωτερική µας γαλήνη, η οποία θα βοηθάη αθόρυβα τις ψυχές που θα συναντάµε, γιατί η εσωτερική πνευµατική κατάσταση προδίδει την αρετή της ψυχής και αλλοιώνει ψυχές.
Όταν επιδίδεται κανείς στην εξωτερική δράση, πριν φθάση στην λαµπικαρισµένη εσωτερική πνευµατική κατάσταση, µπορεί να κάνη κάποιον πνευµατικό αγώνα, αλλά έχει στενοχώρια, άγχος, έλλειψη εµπιστοσύνης στον Θεό, και συχνά χάνει την ηρεµία του.

Εάν δεν κάνη καλό τον εαυτό του, δεν µπορεί να πη ότι το ενδιαφέρον του για το κοινό καλό είναι καθαρό. Όταν ελευθερωθή από τον παλαιό του άνθρωπο και από καθετί κοσµικό, έχει πλέον την θεία Χάρη, οπότε και ό ίδιος αναπαύεται, αλλά και κάθε είδους άνθρωπο αναπαύει.
Αν όµως δεν έχη Χάρη Θεού, δεν µπορεί ούτε στον εαυτό του να έπιβληθή ούτε τους άλλους να βοηθήση, για να φέρη θείο αποτέλεσµα. Πρέπει να βουτηχθή στην Χάρη και ύστερα να χρησιµοποιηθούν οι αγιασµένες πλέον δυνάµεις του για την σωτηρία των άλλων.



Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, «Πνευματική Αφύπνιση», Λόγοι Β'

Σάββατο 9 Ιουλίου 2016

''Δεύτε του Χριστού ο μελισσών"

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ
«Δεύτε του Χριστού ο μελισσών· Δεύτε φιλομάρτυρες πάντες, νυν εορτάσωμεν, την κοινήν πανήγυριν Νεομαρτύρων Χριστού· ούτοι γαρ ανεδείχθησαν, υστέροις εν χρόνοις, δόξα και στερέωμα της ημών πίστεως· γένους ημετέρου προστάται· πάντων ασθενών ιατήρες, και των θλιβομένων παρακλήτορες»1.
Με αυτούς τους λόγους, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης εγκωμιάζει τους Αγίους Νεομάρτυρες, των οποίων την ετήσια σύναξη εορτάζει η Εκκλησία μας.

Τρίτη Κυριακή από την εορτή των Αγίων Πάντων και ο ιερός συναξαριστής μάς σημειώνει : «Μνήμη πάντων των αγίων νεοφανών του Χριστού μαρτύρων των μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων»2.
Είναι τα πρόσωπα εκείνα που στο ζοφερό χειμώνα της δουλείας δεν δέχθηκαν να αρνηθούν την πίστη στο πρόσωπο του Χριστού και την ιδιότητα του Χριστιανού και έτσι, πλήρωσαν την άρνησή τους με φρικτά βασανιστήρια και στο τέλος με την ίδια τους τη ζωή.
Η εμφάνιση τους κατά τη δύσκολη και σκοτεινή εκείνη περίοδο που «όλα τά ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά»3 , φανερώνει συγχρόνως και την ταυτότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, της μόνης Εκκλησίας, αφού δεν υπάρχουν άλλες Εκκλησίες, παρά μόνο αυτή, ως η «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία», καθώς ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως. Και η ταυτότητα της Εκκλησίας μας δεν ήταν άλλη παρά η ίδια με αυτήν της αρχαίας Εκκλησίας των παλαιών Μαρτύρων.

Οι ομαδικοί εξισλαμισμοί στην Ήπειρο

Οι ομαδικοί εξισλαμισμοί στην Ήπειρο και Αλβανία. Μετατροπή εκκλησιών σε τζαμιά. Περίτμηση Ηπειρωτών. Τουρκοχριστιανοί και μισότουρκοι «Γραικομάνοι.»

Ο εξισλαμισμός στην Ήπειρο άρχισε επί σουλτάνου Μουράτ Βου, εξηπλώθη δε επικινδύνως μετά την ήττα του Σκεντέρμπεη, οπότε οι μεγάλοι κτηματίες ηναγκάσθησαν να εξισλαμισθούν για να διατηρήσουν τα τιμάριά τους, αξιωθέντες τού τίτλου «μπέηδες» κατά κληρονομιά. «Τούτους κάτω από ψυχολογικό εξαναγκασμό εμιμήθησαν και οι πτωχοί κολλήγοι».
Τη σκληρότερη τυραννία όμως υπέστη ή Ήπειρος, κατά τον Ν. Πατσέλη, μετά τον θάνατο τού Σκεντέρμπεη, «διότι εφ’ όσον χρόνον εμάχετο ούτος προς το Οθωμανικόν Κράτος, ή Ήπειρος συνεμμάχει μαζύ του. Διά τούτο μετά τον θάνατόν του, οι Οθωμανοί την μετεχειρίσθησαν απανθρώπως, αναγκάσαντες τον πληθυσμών εις εξισλαμισμόν.
»Ο ισλαμισμός των Χριστιανών λέγει, ιδίως εις την καλουμένην σήμερον Β. Ήπειρον, έκαμε τας μεγαλυτέρας προόδους, όταν ό Γ. Καστριώτης, ηρνήθη την πίστι του εις τον Σουλτάνο και την μουσουλμανικήν θρησκείαν».
«Η διπλή αυτή αποστασία, προσθέτει εξ άλλου ό Καντεμίρ, ηρέθησεν τόσον τον Αμουράτ, ώστε ούτος μετέτρεψεν όλας τας χριστιανικάς εκκλησίας τής χώρας των Αρβανιτών και ίνα κάμη όσα ηδύνατο εξιλαστήρια θύματα προς ικανοποίησιν τού Μωάμεθ, διέταξε επί ποινή θανάτου να περιτμηθούν όλοι οι Ηπειρώται. Ή μέθοδος αύτη, τονίζει, είχεν αναριθμήτους νεοφωτίστους. Ολόκληρος δε ή χώρα εις ολίγον διάστημα εμυήθη εις την μωαμεθανικήν πίστιν. Εξαίρεσιν απετέλεσαν εις τον ποσηλυτισμόν εκείνον οι καθολικοί Αλβανοί (Μιρδίται) και το τμήμα το οποίον επεκτείνεται από την Οχρίδα προς Βορράν έως την Χειμάρραν προς Νότον, το οποίον διετήρησεν την ελληνικότητά του, κατά μέγα μέρος δε και την γλώσσαν, παρά την επίμονη αντίδρασι των αλβανικών φυλών».
Ομαδικοί εξισλαμισμοί στην Ήπειρο παρουσιάζονται και μετά το 1640 και εδεκάτισαν τον ελληνικόν πληθυσμών πού μέχρι τότε πλεόναζε απόλυτα έναντι των Αλβανών και Τούρκων με αναλογία ένα προς δέκα. Ο ΕΤΟΝ ανεβίβαζε τούς Έλληνας στα 4)5 τού πληθυσμού, οι δε Πουκεβίλ και Λήκ στα 9)10. Την αναλογία αυτή δε δέχεται και ό Αραβαντινός (Χρονογ. Α’ σελ. η’), που αντλεί τις πληροφορίες του από τον Κουβαρά. Αυτός είναι ό λόγος διά τον οποίον οι Τούρκοι τής Ηπείρου θεωρούνται «Ρωμηογυρισμένοι ή Ρωμηογυρίσματα». Κατά τον Πουκεβίλ μάλιστα «Οι Μωαμεθανοί τής Ηπείρου είναι Έλληνες περιτετμημένοι».
«Μικρόν μετά την άλωσιν, γράφει ό Κων. Παπαρρηγόπουλος, το πλήθος εξισλαμισθέντων Χριστιανών ήτο τοσούτον, ώστε ή διδασκαλία τού νέου θρησκεύματος δεν επρόφθανε να γίνη εις τούς νεοφωτίστους, ώστε ήρχιζαν να μη τηρώνται αυστηρώς αι διατάξεις αυτού. Ο δε Μωάμεθ Β’ ηναγκάσθη (1474) —δηλ. δέκα Χρόνια μετά την κατάρρευσι Σκεντέρμπεη — να επιβάλη δι’ αυτοκρατορικού ορισμού την αυστηράν τήρησιν των διατάξεων».
Κατά το χρονικό των Τσαραπλανών, γραμμένο το 1848 «και σαν επάρθηκε ή πόλις ή βασιλεύουσα εις τούς χρόνους 1453, τότε αγρίεψαν οι Τούρκοι κατεπάνω τα των Χριστιανών και έστειλαν ορισμούς και εχαλούσαν τας εκκλησίας και τα κάστρα και έγιναν μεγάλες ταραχές και κλαυθμός ανεκδιήγητος, έως δύο χρόνους έστειλαν παρηγορίαν σε τούτα τα μέρη και έτσι ησύχασαν και εκάθησαν ό καθένας εις τον τόπον του, όστις θέλει ας στοχασθή τα επάνω Φραστανά, Διπαλίτσα, Αβαρίτσανη, Λαχανόκαστρον και ολούθε, όπού ωσάν έφυγαν δεν ματαγύρισαν οπίσω, ηύρεν ό καθένας τόπον όπου τού άρεσε και έμειναν».
Τα λεγόμενα όπως τού χρονικού τούτου, πιστεύομε πώς δεν έχουν καμιά απολύτως σχέσι με την άλωσι τής Κων)πόλεως, αλλά εναρμονίζονται απολύτως με τα γραφόμενα τού Καντεμίρ (Βλ. ανωτ.), ό οποίος φαίνεται να είναι πλησιέστερος προς την πραγματικότητα και ανάγονται στα μετά την κατάρρευσι Σκεντέρμπεη. Γιατί ή κατάκτησι τής Ηπείρου — Αλβανίας ήταν ολοκληρωμένη 23 ολόκληρα χρόνια προ τής Αλώσεως, με την κατάληψι των Ιωαννίνων το 1430, και συμπίπτει με την επανάστασι Καστριώτη μετά την αποτυχία τής οποίας εδραιωμένος πια ό Μωαμεθανισμός εκακουργούσε αχαλίνωτος. Εξ άλλου προκειμένου περί εξισλαμισμών των νεωτέρων χρόνων, ό μητροπολίτης Βελεγράδων Αλεξούδης, γράφει: Περί το 1735—1840, φαίνεται πώς το πλείστον μέρος των κατοίκων Αυλώνος, Βερατίου και των περιχώρων «αποταξάμενον τη Ιερά χριστιανική τού ανατολικού δόγματος θρησκεία. . . ».
Ο δε Γ. Δημητρίου (ανωτ.) μάς πληροφορεί ειδικώτερα: «Όλη ή επαρχία τής Χειμάρρας, ως επί το πλείστον από τη μεριά τής θάλασσας απέναντι τής Κερκύρας, κατοικείται από τούς λεγομένους Τουρκοχριστιανούς ή μισοτούρκους και μισοχριστιανούς. Πιο μέσα δε προς την ενδοχώρα υπάρχουν άλλες μεγαλύτερες πόλεις, όπως ή Νίβιτσα, Λυκορώσια, Αγ. Βασίλειος κλπ. πού κατοικούν Χριστιανοί ή Έλληνες».

Ο Ιωάν. Λαμπρίδης τέλος, λέγει τα εξής: «Η κατά τα έτη 1785—1740 αλλαγή τής πατρώας θρησκείας παρά τού πλείστου μέρους τής Αυλώνος και Μπερατίου εν τω τμήματι Μουζακιάς μάλιστα συνετέλεσε τα μέγιστα προς περιστολήν τού χριστιανικού στοιχείου ενθάδε ιδίως. Επιγραφαί δε ελληνικαί επί λίθων πολλαχού μετηνεγμένων και εντειχισμένων και ελληνικά νομίσματα, μαρτυρούν την αρχαίαν λαμπρότητα τής περιοχής ταύτης».
«Οι εγκυρότεροι ιστορικοί και γεωγράφοι τής Ηπείρου, τονίζει επιγραμματικά ό Ν. Πατσέλης (ανωτ.), επί μακρά έτη εις τα Ιωάννινα πρόξενοι, όπως ό ΕΤΟΝ (1780—1798), ό Πουκεβίλ (1806—1819) και Λήκ (1805—1822), όλοι ομολογούν, ότι από την ιστορία, τα ήθη, την γλώσσαν και τον εθνικόν χαρακτήρα, φαίνεται, ότι οι Μωαμεθανοί και Τουρκαλβανοί τής Ηπείρου, αρχικώς ήσαν Έλληνες οι οποίοι εξώμοσαν…

»Από τον Αμβρακικόν όθεν κόλπον μέχρι και πέραν τού Σκούμπι ποταμού, Έλληνες είναι από αρχαιοτάτων χρόνων αυτόχθονες και γηγενείς και όχι άποικοι ούτε ξένοι παρεπίδημοι. Εις την Ήπειρον δεν έχομεν «Γραικομανίαν», όπως μερικοί αργυρώνητοι και ανιστόρητοι επαναλαμβάνουν, αλλά βαθέως ερριζωμένην γνησίαν ελληνικήν ψυχήν, την οποίαν ουδείς εισβολεύς δύναται να σβύση, όπως απέδειξεν ή ανδρεία αντίστασις του πληθυσμού εις τον απαίσιον εισβολέα τής 28- 10- 1940 και έδωσεν αφορμήν εις την επαρχίαν αυτήν να γράψη μιαν από τας ενδοξωτέρας σελίδας της».

Πηγή: Το βιβλίο του Σπύρου Στούπη, Ηπειρώτες και Αλβανοί –η προσφορά της Ηπείρου προς το έθνος, εκδόσεις Ιδρύματος Βορειοηπειρωτικών Ερευνών, Ιωάννινα 1976.

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΜΜΩΝΑΣ
 Μια από τις πιο δύσκολα εφαρμόσιμες φράσεις της Καινής Διαθήκης, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι ο λόγος του Χριστού: «δεν μπορείτε να είστε δούλοι και στο Θεό και στο χρήμα» (Ματθ. 6, 24). Συχνά αναρωτιόμαστε πόσο εύκολο είναι να υποδουλωθεί ο άνθρωπος στο χρήμα. Το χρήμα καλύπτει τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου, αυτές που εξασφαλίζουν την επιβίωση στον κόσμο μας, αλλά και αυτό που ονομάζουμε ποιότητα ζωής. Αν κάποιος έχει χρήματα, μπορεί να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του, πιθανότατα και όλες. Τα πάντα, άλλωστε, αγοράζονται και πουλιούνται σ’ αυτόν τον κόσμο. Ο Χριστός προφανώς δεν εννοεί ο άνθρωπος να μην χρησιμοποιεί το χρήμα ή να επιλέξει να ζει εκτός του κόσμου. Ο Χριστός αναφέρεται στην δουλεία του ανθρώπου στο χρήμα. Και δουλεία σημαίνει την μετατροπή του χρήματος σε σκοπό για τον άνθρωπο, σε νόημα ζωής. Τότε ο άνθρωπος παύει να υφίσταται ως ελεύθερη προσωπικότητα. Μετατρέπεται σε ύπαρξη που παραδίδεται στις επιθυμίες που ικανοποιούνται δια του χρήματος. Υποκύπτει στην φιλοδοξία, στην φιλαυτία, στην φιληδονία. Δεν είναι ο πυρήνας της ύπαρξής του, ο αληθινός εαυτός του αυτό που τον απασχολεί. Δεν είναι ο υπαρξιακός του προβληματισμός σχετικά με το ποιος είναι, πού πορεύεται, με ποια κριτήρια θα πρέπει να αντιμετωπίσει και να συνυπάρξει με τους πλησίον του, αλλά το πώς θα καταστήσει τον εαυτό του κέντρο του κόσμου. Και το χρήμα συμβάλλει σ’ αυτόν τον εγωκεντρισμό.

Κήρυγμα στο Αποστολικό ανάγνωσμα(Κυριακή Γ΄Ματθαίου)


πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

''ΘΛΙΨΙΣ ΥΠΟΜΟΝΗΝ ΚΑΤΕΡΓΑΖΕΤΑΙ''
 Οι άνθρωποι φοβόμαστε την θλίψη, τη δοκιμασία, τον πόνο, το κακό. Μας θυμίζουν την ήττα και τον θάνατο. Έτσι, όταν νιώθουμε ότι μας περιμένει μία δυσάρεστη αλλαγή στη ζωή μας είτε καταφεύγουμε στον Θεό είτε αισθανόμαστε ότι υπάρχει μπροστά μας η οδός της απελπισίας. Η πίστη όμως δε βλέπει έτσι την πραγματικότητα.

  Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο απόστολος Παύλος στους Ρωμαίους «η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει, ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών δια Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν» (Ρωμ. 5, 3-5). 
«Ξέρουμε καλά πως οι δοκιμασίες οδηγούν στην υπομονή, η υπομονή στο δοκιμασμένο χαρακτήρα, κι ο δοκιμασμένος χαρακτήρας στην ελπίδα. Κι η ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει. Μαρτυρεί γι’ αυτό η αγάπη του Θεού, με την οποία το Άγιο Πνεύμα που μας δόθηκε, γέμισε και ξεχείλισε τις καρδιές μας».

 Πρόκειται για μία εντελώς διαφορετική θέαση της ζωής. Αντί να μιλά για την υπομονή ως φάρμακο στις δοκιμασίες, μιλά για τις δοκιμασίες που οδηγούν στην υπομονή. Δε θεωρεί τις δοκιμασίες απορριπτέες στη ζωή, αλλά ως την οδό που οδηγεί στην υπομονή. Η υπομονή χτίζεται με τις δοκιμασίες, δεν είναι έτοιμη κατάσταση. Και χρειάζεται η υπομονή στη ζωή μας, διότι γεννά χαρακτήρα δοκιμασμένο, δηλαδή χαλυβδωμένο και δυνατό, όχι ηττημένο, αλλά ανθεκτικό στην ήττα και τον πόνο και τον θάνατο. 

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2016

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Ένα βολικό καμουφλάζ)

[Ἀνατόμος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς ὁ Ρῶσος συγγραφέας Ἀντόν Παύλοβιτς Τσέχωφ (1860-1904) στὰ διηγήματά του, δίνει κάποιες ἀνάγλυφες εἰκόνες ἀπό ἀνθρώπινες συμπεριφορές ποὺ θά ’πρεπε νά μᾶς προβληματίζουν, ἰδιαίτερα ὅσες βοηθοῦν στο να ξεκαθαρίσουμε τί εἴδους Χριστιανοί εἴμαστε καὶ τί σχέση εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχει ἀνάμεσα σέ μᾶς καὶ το ἀληθινό Εὐαγγέλιο.
Στό διήγημά του λοιπόν «Τρία χρόνια» παρουσιάζει τόν Ἀλεξέι Λάπτεβ σέ μιά ἔντονη συζήτηση μέ τόν μικρότερο ἀδερφό του, τόν Φιόντορ, νά περιγράφει ὡς ἑξῆς τόν πατέρα τους, τόν γερο-έμπορο Φιόντορ Στεπάνοβιτς, πού ἔμενε τώρα μόνος καί τυφλός:]


- Μένει όλη του τη ζωή σ’ αυτή τη δουλειά [=το εμπόριο], και του αρέσει μόνο και μόνο επειδή μπορεί να δίνει διαταγές στους υπαλλήλους του και να εκμεταλλεύεται τους πελάτες του. Είναι επίτροπος του ναού επειδή μπορεί να έχει τους ψάλτες του χεριού του. Είναι ευεργέτης κάποιου σχολείου επειδή του αρέσει να αισθάνεται ότι ο δάσκαλος είναι κατώτερός του και του αρέσει να του κάνει το αφεντικό. Του έμπορου δεν του αρέσει το εμπόριο, του αρέσει να δίνει διαταγές, και η αποθήκη σας δεν είναι εμπορική επιχείρηση, είναι αίθουσα βασανιστηρίων! Και για μια τέτοια επιχείρηση, θέλετε υπαλλήλους χωρίς χαρακτήρα και προσωπική ζωή – και τους κάνετε έτσι αναγκάζοντάς τους όταν είναι παιδιά να γλείφουν το πάτωμα για ένα ξεροκόμματο, και τους εκπαιδεύετε από τα παιδικά τους χρόνιανα πιστεύουν ότι είστε οι ευεργέτες τους…