Όταν οι μπολσεβίκοι κατηγόρησαν τις εικόνες ως "εστίες μετάδοσης επιδημίας"

 Οι εικόνες έπαιζαν έναν ιδιαίτερο ρόλο στην ζωή των Ορθοδόξων Ρώσων και ως εκ τούτου αποτέλεσαν στόχο της εκτεταμένης «αντιθρησκευτικής» προπαγάνδας των μπολσεβίκων. 
 Το 1924 το περιοδικό “Bezbozhnik” («Άθεος») ισχυρίστηκε ότι μια επιδημία σύφιλης στην ύπαιθρο διαδόθηκε μέσω της πρακτικής του φιλήματος των εικόνων. 
 Πέντε χρόνια αργότερα, κατά την «κολεκτιβοποίηση», ισχυρίστηκαν ότι έβρισκαν κρυμμένους κόκκους σιταριού κάτω από εικόνες. 
 Η επίλυση του «προβλήματος των εικόνων» ήταν απλή: οι εικόνες έπρεπε να αφαιρεθούν και να καταστραφούν.
  Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, τα αντιθρησκευτικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο πληθυσμός απομακρύνθηκε από τις εικόνες. Τυπώθηκε μάλιστα από το “Bezbozhnik u stanka” μια δέσμευση υπογεγραμμένη από τριάντα οκτώ εργάτες στο εργοστάσιο Krasnaia Zvezda στη Μόσχα, ότι κανένας δεν είχε εικόνες και κανένας δεν ακολουθούσε "λατρεία εικόνων". Μάλιστα, οι συνέπειες της απομάκρυνσης των εικόνων ήταν «θαυματουργικές». Το Bezbozhnik ανέφερε ότι μετά την ανακοίνωση της κοινότητας του Novyi Put' (Νέος Δρόμος) στην επαρχία Νίζνι Νόβγκοροντ το 1925, η κοινότητα άρχισε να ευημερεί: «Χωρίς τον Θεό, οι δουλειές μας πάνε καλύτερα. Λάβαμε δύο τρακτέρ, έναν εκλεπτυσμένο ψαλίδι, και όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για την επεξεργασία της γης .... »

ΚΟ / Από το “Storming the Heavens: The Soviet League of the Militant Godless” του Daniel Peris και το "Soviet Antireligious Campaigns and Persecutions (History of Soviet Atheism in Theory and Practice and the Believer, Vol 2)" του Dimitry V. Pospielovsky.

πηγή

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ

Από το Αναγνωστικό ΣΤ' Δημοτικού 1952

Μεγάλο Σάββατο. ―Πρεσβυτέρα, θὰ πεταχτῶ ἕως τὸ Πατριαρχεῖο, νὰ δῶ, ἂν θὰ κάνωμε τὸ βράδυ Ἀνάσταση. Εἶναι τὸ πρῶτο Μεγάλο Σάββατο μετὰ τὴν Ἅλωση καὶ δὲν ξέρομε ἀκόμη, ἂν θὰ ἑορτάσωμε καὶ ποῦ θὰ ἑορτάσωμε. Γι’ αὐτό, ἂν ἀργήσω, μὴν ἀνησυχῆς, εἶπε στὴν παπαδιά του φεύγοντας τὸ πρωὶ ὁ πάτερ Θεόδωρος, παλιὸς παπὰς τῆς Ἁγια - Σοφιᾶς.

Ἀργὰ γύρισε σπίτι· πλησίαζε νὰ νυχτώση, Ἐπισκέφτηκε τὸν Πατριάρχη Σχολάριο, συμβουλεύτηκε παλιοὺς ἄρχοντες τῆς γειτονιᾶς, συνεννοήθηκε μὲ πολλὰ χριστιανικὰ σπίτια. Ὅλα κανονίστηκαν. Κατάκοπος λοιπὸν ἤπιε λίγο νερὸ καὶ ἔβαλε δυὸ μπουκιὲς ψωμί, νὰ στυλωθῆ ἀπὸ τὴν κούραση.

Ὕστερα ζήτησε να βρῆ ανακούφιση στην προσευχὴ ἐμπρὸς στὸ μοναδικὸ εἰκόνισμα τοῦ σπιτιοῦ, ποὺ τοὺς εἶχε ἀπομείνει ἀπὸ τὴν τραγικὴ καταστροφή· γονάτισε καὶ δεήθηκε μὲ κατάνυξη:

―«Κύριε ὁ Θεός μου, ἐπὶ σοὶ ἤλπισα· σῶσόν με ἐκ πάντων τῶν διωκόντων με καὶ ῥῦσαί με...» (ψαλμὸς ζ’).

Ὅταν τελείωσε, τὸν ρώτησε ἡ παπαδιά του:

―Παπά μου, θὰ κάνωμε, ἀπόψε Ἀνάσταση;

―Ναί, πρεσβυτέρα. Ὁ Πατριάρχης εἶπε, ὅτι ὁ Μωάμεθ ἔδωκε τὴν ἄδεια ν’ ἀναστήσωμε· νὰ μὴν ἑορτάσωμε ὅμως στὶς παλιὲς ἐκκλησίες. Μήτε καμπάνες νὰ χτυπήσουν, μήτε λαμπάδες ν’ ἀνάψουν, μήτε κεριὰ νὰ γυρίσουν στοὺς δρόμους, γιὰ νὰ φέρουν τὸ ἅγιο φῶς τῆς Ἀναστάσεως στὰ σπίτια, Γιατὶ ἀλλιῶς...

―Μπορεῖ καὶ νὰ μᾶς σκοτώσουν, συμπλήρωσε ἡ παπαδιὰ τὸ λόγο τοῦ παπᾶ. Ἄ, ζωὴ δυστυχισμένη ποὺ περνοῦμε!

―Σώπα, πρεσβυτέρα, μὴ βαρυγνωμᾶς. Ὁ Θεὸς εἶναι μεγάλος.

―Μεγάλη ἡ Χάρη του... Τὸν προσκυνῶ... Ἀλλὰ νὰ εἴχαμε τουλάχιστο τὰ δυὸ ἀγόρια μας, εἶπε ἡ παπαδιά, ἐνῶ θερμὰ δάκρυα κατέβαιναν στὸ πρόσωπό της.

―Ὑπομονή, πρεσβυτέρα. Τὰ παιδιά μας πέθαναν γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Ἔπεσαν δίπλα στὸν αὐτοκράτορα. Μὴν τὰ κλαῖς..., ἀπάντησε ἐκεῖνος μόλις συγκρατώντας καὶ
τὸ δικό του πόνο.

Καὶ σὲ λίγο συνέχισε:

―Καὶ ὁ Θεὸς μᾶς ἄφησε τὸ Δημητράκη μας, ἐνῶ ἄλλοι ξεκλήρισαν ἀπὸ τὴ ρίζα τῆς γενιᾶς των...

Ἐδῶ σταμάτησε πάλι. Ἀναστέναξε βαθιὰ καὶ μὲ φανερὴ ἀνακούφιση πρόσθεσε:

―Ξέρεις, πῆρα ἀπάντηση ἀπὸ τὸν... παλιό μου φίλο, ποὺ ἔφυγε στὴ Βενετία, καὶ μοῦ γράφει νὰ τοῦ στείλω τὸ παιδὶ νὰ σπουδάση. Θὰ μεγαλώση καὶ θὰ ἐκδικηθῆ τ’ ἀδέρφια του καὶ ὅλη τὴ γενιά μας. Ἀμὴ τί θαρροῦν! Θὰ ἔρθη ἡ ὥρα!

―Καὶ δὲν πᾶμε κι ἐμεῖς στὴ Βενετία, παπά μου, νὰ γλιτώσωμε ἀπὸ τοὺς Τούρκους; Θὰ κάνης τὸν ἐφημέριο καὶ θὰ ζήσωμε, εἶπε ἐκείνη μὲ τὴν κρυφὴ ἐλπίδα, ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα νὰ τελειώσουν τὰ βάσανά τους.

―Ὄχι, πρεσβυτέρα. Τὸ χρέος μου εἶναι ἐδῶ κοντὰ στοὺς Χριστιανούς. Πρέπει νὰ τοὺς παρηγορῶ καὶ νὰ τοὺς ἐνθαρρύνω, ἀποκρίθηκε ζωηρὰ ὁ πάτερ Θεόδωρος.

―Καὶ τόσοι ἄλλοι, ποὺ ἔφυγαν;

―Αὐτοὶ ἦταν λαϊκοί, δὲν ἦταν ἱερωμένοι. Μὴν τὰ λὲς αὐτὰ καὶ μὲ πικραίνεις. Ἕνας παπὰς ζῆ καὶ πεθαίνει κοντὰ στὸ ποίμνιό του. Μήπως δὲν ἔκανε τὸ ἴδιο γιὰ μᾶς ὁ Παλαιολόγος;

Ἡ παπαδιὰ σώπασε μὲ χριστιανικὴ ὑπομονὴ ἀκούγοντας τὰ σωστὰ λόγια τοῦ παπᾶ της.

Ὁ μικρὸς Δημητράκης, ποὺ ἔπαιζε ἕως τώρα στὴν αὐλή, μπαίνοντας μέσα ρώτησε τὴ μητέρα του:

―Μανούλα, θὰ πᾶμε ἀπόψε στὴν Ἁγια ― Σοφιά, νὰ κάνωμε Ἀνάσταση;

―Ὄχι, παιδί μου, ἀπάντησε ἀναστενάζοντας ἐκείνη.

―Καὶ δὲ θὰ δοῦμε λοιπὸν τὸν Πατριάρχη μὲ τὰ χρυσά του; ρώτησε πάλι ὁ μικρός, ποὺ δοκίμαζε μεγάλη εὐχαρίστηση νὰ τὸν καμαρώνη, ὅταν τελοῦσε τὴ μεγαλοπρεπῆ λειτουργία τῆς Ἀναστάσεως.

―Ὄχι, καρδούλα μου, Δὲν τὸν ἀφήνουν οἱ Τοῦρκοι.

―Καὶ τὸν αὐτοκράτορα δὲ θὰ τὸν δοῦμε;

―Ὄχι, Δημητράκη μου. Δὲν εἶναι ἐδῶ ὁ αὐτοκράτορας, ἀπάντησε μὲ βαθύτερο στεναγμὸ ἡ παπαδιά.

―Ἄχ! γιατί ἔτσι ἀπόψε, μητέρα; διαμαρτυρήθηκε μὲ βουρκωμένα μάτια τὸ παιδί, ποὺ ἔβλεπε νὰ σβήνουν ἕνα ἕνα τὰ ὄνειρά του γιὰ τὴ χαρούμενη γιορτή.

Ἀλλὰ ὅταν ἐπέρασε ἡ πρώτη ἐντύπωση, ξαναρώτησε:

―Καὶ ποῦ εἶναι ὁ αὐτοκράτορας;

―Τὸν πῆρε ὁ ἄγγελος Κυρίου, ἅμα ἦρθαν οἱ Τοῦρκοι, καὶ τὸν ἔκρυψε σὲ μιὰ σπηλιά, κοντὰ στὴ Χρυσόπορτα.

―Καὶ τί κάνει ἐκεῖ;

―Καρτερεῖ τὴν ὥρα νὰ ἔρθη ὁ ἄγγελος νὰ τὸν σηκώση, γιὰ νὰ διώξη τοὺς Τούρκους καὶ νὰ πάρη πίσω τὴν Πόλη.

―Καὶ δὲν εἶναι δική μας ἡ Πόλη; ἀνέβηκε αὐτόματα ἡ ἐρώτηση στὸ στόμα τοῦ παιδιοῦ, ποὺ δὲν εἶχε νιώσει ἕως τώρα τὴ συμφορὰ τῶν Ἑλλήνων.

―Δική μας εἶναι, ἀλλὰ τώρα μᾶς τὴν πῆραν οἱ Τοῦρκοι.

―Καὶ τότε πότε θὰ ἔρθη ἡ ὥρα, μανούλα;

―Ὅταν τρανέψης, γιόκα μου κι ἀρματωθῆς και κάνης τὸν ὅρκο στὴν Ἐλευθεριά, ἐσὺ κι ὅλη ἡ νεολαία, νὰ σώσετε τἠ χώρα... Τότε θὰ ἔρθη ἡ ὥρα καὶ ὁ ἄγγελος καὶ ὁ αὐτοκράτορας, εἶπε σὲ τόνὸ προφητικὸ ἡ παπαδιά.

―Καὶ τὸ ξέρει ὁ πατέρας;

―Ναί, αὐτὸς μοῦ τὸ εἶπε σήμερα.

Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ἐκείνη στὸ μυαλὸ τοῦ μικροῦ χαράχτηκε βαθιὰ ἡ παρήγορη σκέψη τοῦ λυτρωμοῦ τῶν σκλαβωμένων. Τὴν εὐλόγησε ἡ Ἐκκλησία καὶ τὴ στάλαξαν τὰ πονεμένα μητρικὰ στήθη στὸ αἶμα καὶ στὴν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ κι ἔγινε ἕνα μὲ τὴν ὕπαρξή του. Κι ἔτσι τετρακόσια χρόνια ἀπὸ γονεῖς σὲ παιδιὰ κληρονομιόταν καὶ θέρμαινε τὴν καρδιὰ τῶν ραγιάδων.

Ἀνάσταση- Τὸ σπίτι τοῦ πάτερ Θεόδωρου, φτωχὸ καὶ ταπεινό, βρισκόταν κοντὰ στὶς παράλιες πύλες, ὅπου κατοικοῦσαν πιὰ οἱ χριστιανοί, φεύγοντας ἀπὸ τὰ ὑψώματα καὶ τὶς ὑγιεινὲς συνοικίες, ποὺ τὶς ἅρπαξε ὁ κατακτητής.

Ξεκίνησαν λοιπόν, ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, ὅλοι μαζὶ γιὰ τὴν ἐκκλησία. Προπορευόταν λίγα βήματα ὁ παπὰς διαλέγοντας τὰ στενὰ καὶ τοὺς ἔρημους δρόμους, γιὰ νὰ μὴ τοὺς δῆ κανένας παραστρατημένος ἀλλόθρησκος. Ἀκολουθοῦσε ἡ παπαδιὰ κρατώντας σφιχτὰ τὸ Δημητράκη ἀπὸ τὸ χέρι.

Χωρὶς νὰ τοὺς συμβῆ κακὸ ἔφτασαν σὲ λίγο. Ἕνα χαμηλὸ σπίτι χρησίμευε γιὰ ναὸς τῶν κατατρεγμένων Χριστιανῶν. Οἱ Τοῦρκοι, παίρνοντας τὴν Πόλη, πῆραν καὶ τοὺς χριστιανικοὺς ναοὺς καἵ τοὺς ἔκαναν δικά τους τζαμιά. Ἄν ἔμενε κανένας, ἦταν κλειστὸς καὶ ἔρημος. Ποιός τολμοῦσε νὰ προσευχηθῆ σὲ ἐκκλησία!

Ὁ πάτερ Θεόδωρος ἐτέλεσε τὴ λειτουργία. Οἱ σκλαβωμένοι Χριστιανοὶ ― παλιοὶ ἄρχοντες ξεπεσμένοι τώρα, ἀξιωματικοὶ κατατρεγμένοι, φτωχοί, ἀπροστάτευτοι στὴ δυστυχία τους ― τὴν παρακολούθησαν ἀδερφωμένοι μὲ τὰ δάκρυα στὰ μάτια.

Ὁ ναός τους δὲν εἶχε καμιὰ παλιὰ μεγαλοπρέπεια· οὔτε στύλοι μαρμάρινοι καὶ ψηφιδωτά, οὔτε ἀσημένιες καὶ χρυσὲς εἰκόνες, οὔτε καντῆλες πολύτιμες. Λίγα κεράκια μόνο τρεμόσβηναν καὶ ἀχνοφώτιζαν τὴ φτωχὴ ἐκκλησία τῶν πιστῶν ραγιάδων.

Καὶ ὅμως ἐκεῖ μέσα τὴ βῤαδυὰ τῆς Ἀναστάσεως ἡ πίστη τῶν Χριστιανῶν ἀνέβαινε θερμότερη ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ στὸν οὐράνιο Πατέρα. Κι Ἐκεῖνος στοργικὰ τοὺς ἔστειλε τὴν παρηγοριὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τὴν ἐλπίδα τοῦ λυτρωμοῦ.

Μήπως δὲν ἀναστήθηκε καὶ ὁ «ἐσταυρωμένος Υἱός Του;»

Ὁ πάτερ Θεόδωρος διάβασε κατανυκτικὰ τὸ Εὐαγγέλιο.

Κάθε λέξη του τονισμένη ἄγγιζε τὰ βάθη τῆς ψυχῆς:

...«Διαγενομένου τοῦ Σαββάτου, Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακὼβ καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα...»

Καὶ ἔπειτα: «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν...»

Τὸ πλῆθος, συγκρατώντας μόλις τοὺς λυγμούς, ἔψαλλε κι ἐκεῖνο τὸ τροπάριο.

Ὅταν τελείωσε ἡ λειτουργία, ὁ πάτερ Θεόδωρος εὐχήθηκε:

―Χριστὸς ἀνέστη, Χριστιανοί.

―Ἀληθινὸς ὁ Κύριος!

―Καὶ τοῦ χρόνου ἐλεύθεροι, ἀδέρφια.

―Ὁ Χριστὸς νὰ δώση, φώναξαν ὅλοι, μάταια προσπαθώντας νὰ πνίξουν τὴ φωνή, μὴ τοὺς ἀκούση τὸ ξένο αὐτί.

Τετρακόσια χρόνια κάθε Πάσχα ὁ Ἕλληνας ἱερέας ἀπὸ τὴν ἅγια Πύλη ξανάλεγε μὲ λαχτάρα:

―Χριστὸς ἀνέστη! Καὶ τοῦ χρόνου ἐλεύθεροι, ἀδέρφια. Καὶ ἄλλα τόσα Πάσχα ἐπαναλάμβαναν οἱ σκλαβωμένοι Ἕλληνες μὲ καημὸ καὶ πίστη:

―Ἀληθινὸς ὁ Κύριος! Ὁ Θεὸς νὰ δώση!

Καὶ ὅταν ἦρθε τὸ Μεγάλο Πάσχα τοῦ λυτρωμοῦ τὸ 1821, ὁ Δεσπότης Γερμανὸς δεήθηκε στὴν ἅγια Λαύρα:

―«Ἀναστήτω ὁ Θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ τοῦ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτὸν... (ψαλμὸς ξη´)

Πότε λοιπόν, παιδιά, θὰ στήσωμε κοντὰ στὸ μνημεῖο τοῦ ἀγνώστου στρατιώτου τὸ μνημεῖο στὸν ἄγνωστο ῞Ελληνα ἱερωμένο, ποὺ μέσα στὴ μαύρη σκλαβιὰ πρόβαλλε τὰ στήθη του καὶ ἀνέβαινε ἀκόμη καὶ στὴν ἀγχόνη, γιὰ νὰ θερμάνη τὴν πίστη καὶ τὶς ἐλπίδες τοῦ σκλαβωμένου καὶ κατατρεγμένου Ἑλληνισμοῦ;

Ν. Α. Κοντόπουλος

Αναγνωστικό ΣΤ' Δημοτικού 1952

πηγή

Ὅσα και αν λέγονται για την σημερινή ταπείνωση τῆς Ἐκκλησίας, δεν ἀλλάζει τίποτε, ἂν δεν θελήσουμε να μοιάσουμε τους ἁγίους μας

 Σάββας Ηλιάδης - Δάσκαλος

 Γράφει ὁ ὑμνογράφος γιὰ τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου Γεωργίου, τὴν μνήμη τοῦ ὁποίου γιορτάζουμε αὔριο: «Ἔχοντας βαθιὰ τὴν πίστη στὴν καρδιά σου καὶ μὲ ρωμαλέο φρόνημα, προτίμησες μὲ τὴ θέλησή σου τὸ ἄθλημα τοῦ μαρτυρίου, ἔνδοξε, περιφρονῶντας τὸ σῶμα σου, τὸ ὁποῖο οὕτως ἢ ἄλλως ἐπρόκειτο νὰ φθαρεῖ ἀπὸ τὸν χρόνο, ἐπιμελούμενος δὲ μὲ τὴν ἄνωθεν σοφία τὴν ψυχή σου. Ἔτσι, ἀφοῦ ὑπέστης πολλὰ βάσανα καὶ μὲ ποικίλους τρόπους, πυρώθηκες καὶ ἔλαμψες επταπλάσια, σὰν τὸ χρυσάφι, Γεώργιε». (Τροπάριο τοῦ Ἑσπερινοῦ - Ἀπόδοση στὴν Νεοελληνική ).

 Ὡς ὕψιστο ἀγαθὸ χαρακτήρισαν τὴν ζωὴ καὶ τὴν ὑγεία οἱ ὑπεύθυνοι ἐπιστήμονες, πολιτικοὶ καὶ λοιποί, ἀσχολούμενοι μὲ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας τοῦ κορονοϊού καὶ καλῶς ἔπραξαν ἀπὸ μέρους τους. Στὸ ἴδιο ὅμως μῆκος κύματος κινήθηκε καὶ ἡ ἀνακοίνωση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας: «Αὐτό ἔπραξε καί ἡ Ἐκκλησία μας. Ἐνώπιον τῆς ἀγωνίας τοῦ ἀνθρώπου νά διατηρήσει τό ὕψιστο ἐπί γῆς ἀγαθό τῆς ζωῆς καί τῆς ὑγείας, ταπεινώθηκε καί συμπορεύθηκε μέ τόν πόνο καί τήν ἀγωνία τοῦ ἀνθρώπου»,γράφει.

 Ἡ ἀνακοίνωση βέβαια, διακρίνεται γιὰ τὴν εὐαισθησία της,καὶ τὸν σεβασμὸ στὸν συνάνθρωπο.Θυμίζει ὅμως τὸ γνωστὸ καὶ συχνὰ ἐκφερόμενο ἀπόφθεγμα τῆς καθημερινότητας, μεταξὺ ἀνθρώπων ἄσχετων μὲ τὴν πίστη: «Πάνω απ` ὅλα ἡ ὑγεία»! Ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι κόσμος καὶ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ μᾶς διδάσκει μὲ τὸ παράδειγμα τῶν ἁγίων,νὰ βλέπουμε τὴν ζωὴ κυρίως ἀπὸ...ἄλλη ἄποψη. Νὰ ὑπακούσουμε καὶ νὰ πορευτοῦμε «δι` ἄλλης ὁδοῦ» καὶ νὰ ἀναζητοῦμε τὰ πράγματα ἀδιαλείπτως καὶ ἐπιμόνως ἀκόμη πιὸ πέρα ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς παρούσης ζωῆς, τοῦ παρόντος αἰῶνος, τοῦ ἀπατεῶνος.

 Εἶναι ἀλήθεια πὼς ἐπιφέρουν πόνο καὶ ἀγωνία στὸν ἄνθρωπο οἱ ἀσθένειες. Εἶναι πολὺ φυσικὸ καὶ ὁ πεπτωκός ἄνθρωπος νὰ φοβᾶται μὴν χάσει τὴν ὑγεία του καὶ ἔχει χρέος νὰ τὴν φροντίζει. Ἀλλὰ εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ὁ ἀνώτερος πόνος καὶ ἡ ἀγωνία του κάθε Χριστιανοῦ ἔχει ἀπώτερο σκοπό`τὴν αἰωνιότητα. 
«Οὗ τὸ ἀποθανεῖν κακόν, ἀλλὰ τὸ κακῶς ἀποθανεῖν», μᾶς λέει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος.

 Καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος λέει: «Νὰ κλαῖς γιὰ τὴν ἁμαρτία. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρρώστια τῆς

Θέλετε Φως απ'τον Πανάγιο Τάφο ;

...Γεμάτη από παράξενες ομορφιές είναι η ζωή των Χριστιανών ! Γνώρισα μια τέτοια «παράξενη» γυναίκα ! Και πρόσφατα ανακάλυψα για εκείνη κάτι τόσο ασυνάντητο …και αυτό εκτός μόδας και συρμού! Όπου πήγαινε ήθελε να χει μαζί της ένα μικρό φαναράκι ! Από πολύ καιρό είχε βάλει στο μάτι τούτη την παραξενιά ! Να κρατήσει ολοχρονίς αναμμένο το Άγιο Φως ! Πόσα διλήμματα δεν της έβαζε συνέχεια ο πονηρός και πόσους λογισμούς για να σβήσει την ακοίμητη φλόγα της …
''Θα πιάσει φωτιά το σπίτι σου που φεύγεις και αφήνεις τόσα καντήλια αναμμένα… Αμ το ταβάνι σου που μαύρισε; Πάλι βάψιμο ! Άλλα έξοδα!Με τόσο λάδι που καίγεται θα χόρταιναν τόσοι φτωχοί που δεν έχουν στάξα στο ρωγί τους! Τώρα με τις μεγάλες θερμοκρασίες θα βάλεις καμιά πυρκαγιά εκεί που πας στα πολλά ξερά που υπάρχουν δίπλα στο οστεοφυλάκειο !

Πως της ήρθε στ αλήθεια ένα απόγευμα φέτος το καλοκαίρι και καρτέρεψε στο ζεστό εσπέρας στο κοιμητήριο του τόπου της !Στο μεγάλο κοιμητήρι της μεγάλης πόλης !
Περπατούσε ανάμεσά τους …με το μικρό της φαναράκι ! Στεκόταν για λίγο κάτω απ τις ανακουφιστικές σκιές των κυπαρισσιών και ανίχνευε και αναζητούσε με την ματιά της εκείνες τις χαρμολυπημένες μορφές , που δεν θα πάψουν όσο ζουν να στέλνουν ανάσα και αναπαμό στις ολοζώντανες ψυχούλες που έχουν φωνή και μας μιλούν !
-Θέλετε να φωτίσετε το καντήλι με Φως απ τον Πανάγιο Τάφο ; Έχω εδώ κρατημένο !
Λάμπανε εκείνων τα μάτια από έκπληξη ! Μιλούσε η δακρυσμένη τους σιωπή το

21 τ' Απρίλη 1803-ΜΟΝΗ ΣΕΛΤΣΟΥ

 Δεκέμβριος 1803. Ένα ανυπέρβλητο φως και μια απέραντη ζεστασιά απλώνεται στο σκοτεινό και παγωμένο Σούλι. Ένας βροντερός κρότος σπάει την αβάσταχτη σιγαλιά της σκλαβιάς. Ο ευωδιαστός ανθός της Ελευθερίας παίρνει να ανθίσει. Ο γέρο-Σαμουήλ και τα παιδιά του, αυτή η Δέσπω Σέχου και τ'αγγόνια της δεν τη νογάνε τη σκλαβιά. Σαν έτοιμοι από καιρό ανάβουν τα φυσέκια τους και φεύγουν περήφανοι σε τόπο χλοερό.

  Όμως ο Αλή πασάς δεν τα σηκώνει τα ξεφτιλίκια. Πιάνει στο κατόπι τους μαχητές εκείνους που από πολύ νωρίς διδάσκουν τις έννοιες της αξιοπρέπειας και της θυσίας. Εξασθενημένοι από την πείνα και την κακουχία οι Σουλιώτες με αρχηγούς τον Κίτσο και Νότη Μπότσαρη κινάν προς την Βρεστενίτσα. Η Μονή Σέλτσου, όντας φυσικό οχυρό, περιτριγυρισμένο από κοφτερά βράχια και βαθειά φαράγγια, είναι μια καλή γραμμή άμυνας προς του σκυλάραπες και αθλίους Τουρκαλβανούς του Αλή. Μα δε λογάριασαν πως δεν υπάρχει άλλη έξοδος διαφυγής πέρα από την είσοδο. Αποκλεισμένοι όλο τον χειμώνα στο Σέλτσο, με λιγοστά τρόφιμα έχοντας να αντιμετωπίσουν τους αχρείους μισόχριστους μα και το δυσβάσταχτο ψύχος οι Σουλιώτες μετατρέπουν το Σέλτσο σε μέγα θυσιαστήριο.

 Μετά από τρίμηνη πολιορκία τρεις χιλιάδες Τουρκαλβανοί και άλλοι χίλιοι διακόσιοι Αλβανοί εισβάλουν στη Μονή. Οι μόλις χίλιοι Έλληνες, άντρες

...κάθε φορά που τα μέλη της Εκκλησίας στρέφονταν με ευχαρίστηση προς τους ισχυρούς της γης...

 «Βλέπετε γὰρ τὴν κλῆσιν ὑμῶν, ἀδελφοί, ὅτι οὐ πολλοὶ σοφοὶ κατὰ σάρκα, οὐ πολλοὶ δυνατοί, οὐ πολλοὶ εὐγενεῖς, ἀλλὰ τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά,καὶ τὰ ἀγενῆ τοῦ κόσμου καὶ τὰ ἐξουθενημένα ἐξελέξατο ὁ Θεός, καὶ τὰ μὴ ὄντα, ἵνα τὰ ὄντα καταργήσῃ»(Α.Κορ.1,26-28)

(Οι κατά κόσμον σοφοί κλείουν ένεκα του εγωϊσμού τα μάτια και τα αυτιά των εις την σοφίαν του Θεού· 

 Αλλωστε κυττάξετε και σεις, αδελφοί, ότι εις την πρόσκλησιν, που σας απηύθυνεν ο Θεός, δεν υπήκουσαν και δεν την εδέχθησαν πολλοί σοφοί κατά κόσμον ούτε πολλοί από εκείνους που έχουν δύναμιν και εξουσίαν ούτε πολλοί με ευγενή και αριστοκρατικήν την καταγωγήν,αλλά τουναντίον ο Θεός εδιάλεξε, δια την καλήν των διάθεσιν, τους απλοϊκούς αυτούς, τους οποίους ο κόσμος θεωρεί μωρούς, δια να καταντροπιάση έτσι τους σοφούς.

  Και εδιάλεξε τους αδυνάτους κατά κόσμον, δια να καταντροπιάση εκείνους που έχουν ισχύν και επιρροήν.

 Και εδιάλεξεν ακόμη ο Θεός εκείνους, που έχουν άσημον κατά κόσμον την καταγωγήν, και τους περιφρονημένους εκ μέρους των ανθρώπων του κόσμου· και εκείνους που οι σοφοί και ισχυροί τους αντιπαρέρχονται με περιφρόνησιν, σαν να μη υπάρχουν καν.  Τους εδιάλεξεν ο Θεός, δια να καταλύση και να αποδείξη χωρίς καμμίαν αξίαν εκείνους, τους οποίους ο κόσμος θεωρεί μεγάλους και ισχυρούς).

 Γι'άυτό δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που τα μέλη της Εκκλησίας στρέφονταν με ευχαρίστηση προς τους ισχυρούς της γης,προσδωκόντας από αυτούς οφέλη και συμπαράσταση-ένα είδος ''ανάστασης'' χωρίς σταυρό-εκτρέπονταν από τον δρόμο του Χριστού,πρόδιδαν την αποστολή τους,εξέπιπταν στον εγωϊσμό του ευδαιμονισμού.

π.Γεωργίου Δορμπαράκη ''Του πάθους και της Ανάστασης'' (Εκδ.Αρχονταρίκι)

Οι αγίες Πέντε Παρθένες της Αργυρούπολης Ρεθύμνου

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Ανατολικά του χωριού Αργυρούπολη Ρεθύμνης, στο δρόμο προς τον οικισμό Κάτω Πόρος, κατεβαίνοντας σε μια πανέμορφη ρεματιά, βρίσκεται ο ναός και ο τάφος των αγίων Πέντε Παρθένων και, δίπλα, πέντε λαξευτά δωμάτια στο βράχο, όπου, κατά την παράδοση, έζησαν ως ασκήτριες οι πέντε αγίες, που τιμώνται στην περιοχή.

Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους ιερούς χώρους της ανατολικής πλευράς του νομού Ρεθύμνου και ένα από τα πλέον αγαπητά στο λαό μας ορθόδοξα προσκυνήματα, με ιστορία αιώνων, καταγεγραμμένη από δυτικοευρωπαίους περιηγητές ήδη από τον 15ο αιώνα. Ολόκληρος ο χώρος βρίσκεται στην περιοχή του ελληνορωμαϊκού νεκροταφείου της αρχαίας πόλης Λάππα, ο οποίος έχει ανασκαφεί ώς ένα βαθμό από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ρεθύμνου με ιδιαιτέρως σημαντικά ευρήματα. Και ο ίδιος ο τάφος των πέντε οσίων, καθώς και τα πέντε λαξευτά δωμάτια, όπου η παράδοση τοποθετεί την ασκητική ζωή τους, είναι τάφοι της ελληνορωμαϊκής περιόδου, που προφανώς χρησιμοποιήθηκαν από τις αγίες μερικούς αιώνες αργότερα.

Η Λάππα ήταν αρχαία πόλη της Κρήτης, εξαιρετικά σημαντική και έδρα επισκοπής, στην οποία πιθανότατα υπαγόταν και ο οικισμός Ρίθυμνα (το σημερινό Ρέθυμνο). Καταστράφηκε από τους Άραβες τον 9ο αιώνα μ.Χ. Η σημερινή Αργυρούπολη είναι χτισμένη στον ίδιο χώρο, μεγάλης ιστορικής και αρχαιολογικής σπουδαιότητας. Από τα νερά της Αργυρούπολης (πηγές της «Αγίας Δύναμης») υδρεύεται η πόλη του Ρεθύμνου.

Κατά την προφορική μαρτυρία του μακαριστού π. Χρήστου Τζαγκαραλεξάκη († Ιούνιος 2019), εφημέριου της Αργυρούπολης μέχρι τη δεκαετία του 1980, «στην Αργυρούπολη επικρατούσε η γνώμη ότι, παλαιότερα, στη περιοχή των αγίων Πέντε Παρθένων υπήρχε ένα μεγάλο και πλούσιο μοναστήρι, που βοηθούσε όλους τους κατοίκους της περιοχής», ιδίως παραχωρώντας τους το δικαίωμα να μαζεύουν τις ελιές από τους ελαιώνες του.

Οι οσίες Πέντε Παρθένες, από τότε που διασώζει η ιστορική μνήμη και μέχρι το 2014, εορτάζονταν στο ναό τους, που επικοινωνεί με το χώρο του τάφου τους, κατά την Τρίτη της διακαινησίμου εβδομάδος (Τρίτη του Πάσχα ή «Λαμπροτρίτη»), δηλ. της εβδομάδας μετά το Πάσχα, ενώ τη Μεγάλη Τρίτη χριστιανοί από την Αργυρούπολη, ιδίως γυναίκες, καθώς και από άλλα χωριά της περιοχής, μετέβαιναν στο ναό, καθάριζαν, θύμιαζαν, άναβαν τα καντήλια και λάμβαναν από το αγίασμα που αναβλύζει από τις λάρνακες των οσίων. Από το 2015 η Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και η ενορία Αργυρουπόλεως μετέφεραν τον εορτασμό στο Σάββατο της διακαινησίμου, ως προσφορότερη ημέρα για το γεγονός και για να μη συμπίπτει με την εορτή των αγίων νεοφανών μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, που εορτάζουν τη Λαμπροτρίτη.

Κατά την πανήγυρη των πέντε οσίων, οι κτηνοτρόφοι της περιοχής οδηγούν στο

Όταν έψελναν το ''Χριστός Ανέστη'' σείσθηκε η φυλακή και άνοιξαν οι θύρες από μόνες τους(Από τον βίο του Οσίου Γεωργίου της Δράμας)

 

Ό όσιος και ομολογητής Γεώργιος Καρσλίδης είχε την καταγωγή του από τα αγιασμένα χώματα τής Ανατολής. Γεννήθηκε στις αρχές του 20οΰ αιώ­να, το 1901, στην Αργυρούπολη του μαρτυρικού μας Πόντου.

Έφθασε στην Τιφλίδα τής Γεωργίας. Και από εκεί ή θεία Πρόνοια οδήγησε τα βήματα του σε γειτονικό μοναστήρι τής Ζωοδόχου Πηγής.

Στις 20 Ιουλίου 1919 ο Αθανάσιος κείρεται μοναχός και λαμβάνει το όνο­μα Συμεών. Κατά την ιερή εκείνη ώρα τής κουράς του οι καμπάνες τής Μο­νής κτύπησαν από μόνες τους.

Όμως από το 1917 στη Ρωσία άρ­χισε νά μαίνεται ισχυρός ο άνεμος των διωγμών εναντίον τής Εκκλησίας του Χριστού από το αθεϊστικό καθε­στώς.
Ό Χριστός «ξανασταυρώνεται» με τόσο σκληρά διατάγματα και διαγ­γέλματα, ώστε νά λένε: «Εμείς θα δι­ορθώσουμε τα λάθη του Διοκλητιανού και του Νέρωνος».
Εκκλησίες βεβηλώ­νονται ή ισοπεδώνονται. Μοναστήρια πυρπολούνται ή κατεδαφίζονται. Μο­ναχοί και ιερωμένοι άλλά και λαϊκοί φυλακίζονται και βασανίζονται σκλη­ρά, γιατί παραμένουν πιστοί στην ορ­θόδοξη πίστη.
Οι πρώτοι μάρτυρες κα­ταγράφονται στα Μαρτυρολόγια τής Ρωσικής Εκκλησίας.

 Ήρθε όμως και ή σειρά τής Γεωργίας. Το Μοναστήρι τής Ζωοδόχου Πηγής λεηλατήθηκε. Οι μοναχοί συνελήφθησαν.
Τούς έκλει­σαν σε υγρή και σκοτεινή φυλακή, ό­που ήταν αναγκασμένοι νά ξαπλώ­νουν σε μία σανίδα κάτω ακριβώς από την όποια αναδύονταν οι οσμές ακα­θαρσιών από διερχόμενο υπόνομο.
Ό ηγούμενος τής Μονής δεν άντεξε. Υπέ­κυψε και πέθανε μέσα στη φυλακή. Τον μοναχό Συμεών τον διαπόμπευσαν κάποια μέρα στους δρόμους και τον περιέφεραν δεμένο και χωρίς ρούχα, φωνάζοντας ειρωνικά γι’ αυτόν: «Νά ο προφήτης!». 

 Μία νύχτα του Πάσχα ζήτησαν άδεια να εκκλησιαστούν οι κρατούμενοι κληρικοί και δεν τους επέτρεψαν.Τότε προσευχήθηκαν θερμά όλοι μαζί στον Αναστηθέντα Χριστό να τους ενισχύσει.Όταν έψελναν το ''Χριστός Ανέστη'' σείσθηκε η φυλακή και άνοιξαν οι θύρες από μόνες τους. Από τον θόρυβο που δημιουργήθηκε έτρεξαν όλοι οι κάτοικοι της πόλεως να δουν τι συμβαίνει.Έβλεπαν τρεις ιερές μορφές να βαστούν τον Τίμιο Σταυρό,να περιφέρονται κυκλικά πάνω από τη φυλακή,ψάλλοντας το ''Κύριε ελέησον''.Η θεοσημεία αυτή διήρκεσε όλη τη νύχτα,ώστε την είδε όλος ο συγκεντρωμένος λαός της πόλεως.Μόλις χάραξε η αυγή έπαψε αυτή η ουράνια οπτασία(1)

(1)Σόλωνος Νινίκα ''Οι νέοι μάρτυρες της Ρωσικής Εκκλησίας.

Η Σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς ἐπικαλουμένης «Ἄξιον Ἐστίν»

Τη Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου ἡ Σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς ἐπικαλουμένης «Ἄξιον Ἐστίν» ἐν τῷ πανσέπτῳ Ναό τοῦ Πρωτάτου.

Ὁ ἄγγελος ἐβόα τῇ κεχαριτωμένῃ· Ἁγνὴ Παρθένε, χαῖρε, καὶ πάλιν ἐρῶ· Χαῖρε· ὁ σὸς υἱὸς ἀνέστη τριήμερος ἐκ τάφου.

Φωτίζου, φωτίζου ἡ νέα Ἱερουσαλήμ· ἡ γὰρ δόξα Κυρίου ἐπὶ σὲ ἀνέτειλε. Χόρευε νῦν, καὶ ἀγάλλου Σιών· σὺ δὲ ἁγνή, τέρπου, Θεοτόκε, ἐν τῇ ἐγέρσει τοῦ τόκου σου.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως, Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

πηγή

Ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεως τῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων ἀπό τήν ἐνέργεια τῆς νοερᾶς προσευχῆς

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

 Σέ μιάν ἀπόμερη καί ἄσημη μονή, πού βρισκόταν ἀνάμεσα σέ δάση καί βάλτους, ζοῦσε κάποιος μοναχός 1. Μελετοῦσε τά Πατερικά συγγράμματα καί συνάμα, μέ φόβο καί ταπείνωση, ἀσκοῦσε τήν προσευχή ἔχοντας τόν νοῦ βυθισμένο στά βάθη τοῦ μυστικοῦ θαλάμου τῆς καρδιᾶς.
 Κάποτε προσευχόταν μέσα στήν ἐκκλησία. Ξαφνικά ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά του κινήθηκαν προσευχητικά, παρασύροντας καί ὅλο τό σῶμα του σέ μιάν ἁγιασμένη πνευματική κατάσταση πού ξεπερνοῦσε κάθε ἔκσταση, μιά κατάσταση πού δέν ἐκφράζεται μέ λόγια ἀλλά μόνο βιώνεται.
 Μέσα σ᾿ αὐτή τήν πρωτόγνωρη ψυχοσωματική κατάσταση, ὁ νοῦς τοῦ μοναχοῦ φωτίστηκε μέ μιά μυστική γνώση καί κατανόησε τά παρακάτω λόγια τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, πού ὥς τότε τοῦ φαίνονταν αἰνιγματικά καί παράδοξα: «Προσευχήθηκα μ᾿ ὅλη μου τήν καρδιά”2 δηλαδή καί μέ το σῶμα3 μου καί μέ τήν ψυχή μου καί μέ τό πνεῦμα μου»4.

Νά μιά ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεως τῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων, ἀπόδειξη πού τά σώματα τήν ἔχουν μέσα τους!
Ἄν ἕνα σῶμα εἶναι ἱκανό νά βιώσει πνευματικές καταστάσεις, ἄν αὐτό μπορεῖ μαζί

Τοιχογραφία Αναστάσεως (11ος αιώνας)Καππαδοκία

Ναός της Αναλήψεως Καρανλίκ Κιλισέ (Σκοτεινή εκκλησία), Κόραμα Καππαδοκίας. Τοιχογραφία, 11ος αι.

π.Πέτρε Φοκσενεάνου.Βασανίστηκε μέχρι θανάτου επειδή τέλεσε την Αναστάσιμη ακολουθία(+1953)

Ο ομολογητής ιερέας Πέτρε Φοκσανεάνου.

Το Πάσχα του 1953 ο κρατούμενος στην κομμουνιστική φυλακή της Γκέρλα π.Πέτρε, τέλεσε την Αναστάσιμη ακολουθία στο κελί του.Αυτή η τολμηρή του πράξη οδήγησε στην απομόνωσή του και σε φοβερά βασανιστήρια εξαιτίας των οποίων πέθανε στις 17 Ιουνίου 1953.

Στην θέση των πιστών οι Άγιοί μας κράτησαν την λαμπάδα με το Αναστάσιμο Φως!

Στην θέση των πιστών οι Άγιοί μας κράτησαν την λαμπάδα

 με το Αναστάσιμο Φως!

πηγή

Η καταστροφή του Ναού της Αναστάσεως το έτος 1009

 Το έτος 1001, ο χαλίφης της Αιγύπτου αλ-Χακίμ και ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β' ο Βουλγαροκτόνος, μετά από πολυετείς πολεμικές αναμετρήσεις, συνάπτουν συμφωνία για δεκαετή ανακωχή. Η περίοδος ειρήνης διαρκεί περίπου οκτώ έτη, όμως, διαταράσσεται αιφνιδίως τον Σεπτέμβριο του 1009, όταν ο χαλίφης αλ-Χακίμ λαμβάνει μια απόφαση που έμελλε να ταράξει το σύνολο του χριστιανικού κόσμου: διατάσσει την πυρπόληση και την ισοπέδωση του Ναού της Αναστάσεως, καθώς και πολλών άλλων ναών και μοναστηριών.

 Ο χαλίφης ανήλθε στον θρόνο σε ηλικία μόλις 11 ετών, σε μια περίοδο που τον αντικαθιστούσε ο αντιβασιλιάς και δάσκαλός του ΒARJAWAN. Σε ηλικία 15 ετών θανάτωσε τον δάσκαλό του και ανέλαβε ο ίδιος την εξουσία. Ο θρησκευτικός φανατισμός του και η υπερβολική χρήση οπίου τον οδήγησαν γρήγορα σε πράξεις παραφροσύνης, καθώς δρούσε με ασυνήθιστη σκληρότητα.
 Ο Σύρος ιστορικός και ποιητής Ιμπν αλ-Καλανίσι (1070-1160), στο έργο του Η Ιστορία της Δαμασκού,επεξηγεί τον λόγο που οδήγησε τον αλ-Χακίμ στην καταστροφή του ναού.

  Αναφέρει ότι κάθε χρόνο, κατά την περίοδο του Πάσχα, χιλιάδες χριστιανοί της Αιγύπτου σχημάτιζαν μεγάλα καραβάνια με καμήλες που μετέβαιναν από το Κάιρο στην Ιερουσαλήμ με σκοπό να παραστούν στην τελετή του Αγίου Φωτός. Η φήμη του θαύματος είχε εξαπλωθεί σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο και λειτουργούσε ως μαγνήτης που προσέλκυε χιλιάδες χριστιανούς, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους.
  Σύμφωνα με τη διήγηση του αλ-Καλανίσι, ο χαλίφης αλ-Χακίμ πληροφορήθηκε ότι το θαύμα ήταν ένα απατηλό τέχνασμα των χριστιανών και προκειμένου να ανακόψει το μεγάλο ρεύμα των προσκυνητών που αναχωρούσε από την πόλη του, αποφάσισε να ισοπεδώσει τον ναό. Αυτός είναι ο ένας και μοναδικός λόγος που επικαλείται ο αλ-Καλανίσι, ο οποίος αναφέρει τα εξής:




 «Ήταν συνηθισμένο έθιμο των χριστιανών της Αιγύπτου να πηγαίνουν κάθε χρόνο στην Ιερουσαλήμ με μεγάλα σκεπαστά φορεία πάνω σε καμήλες, για να γιορτάσουν το Πάσχα εκεί, στον Ναό της Αναστάσεως... Ο αλ-Χακίμ ζήτησε από τον ιεραπόστολο Κιουτεκίν αλ-Αντούντι, ο οποίος ήταν παρών στο παλάτι, πληροφορίες για τον λόγο που οι χριστιανοί μετέβαιναν σε αυτόν τον ναό. Ο Κιουτεκίν γνώριζε γι’ αυτό το ζήτημα λόγω των συχνών ταξιδιών του στη Συρία και λόγω της συχνής αλληλογραφίας, εις το όνομα του αλ-Χακίμ, με τους εκεί κυβερνήτες. 

“Αυτός ο ναός”, του είπε, “βρίσκεται κοντά στο τέμενος αλ-Ακσά. Οι χριστιανοί

Βυζαντινή εικόνα της Αναστάσεως(13ου αιώνα)

Βυζαντινή εικόνα της Αναστάσεως. Παλέρμο της Σικελίας, Galleria Regionale di Palazzo Abatellis. Ανωνύμου Σικελιώτου ζωγράφου του 13ου αιώνα.

πηγή

Ζητάτε φως; “Χριστός Ανέστη''!

   Και μόνο που γράφω τούτες τις γραμμές μέσα στον ασύδοτο χορό των πειρασμών του κόσμου, και μέσα στην αποθέωση της ύλης, νιώθω μια αγαλλίαση, που υπερβαίνει όλες τις χαρές. Συγκλονίζομαι από θείο ρίγος. Γεμίζω με μυστική ανέκφραστη ελπίδα που ξεπερνά όλες τις ελπίδες.
 Λυπούμαι ειλικρινά όσους δεν γεύτηκαν ακόμα τούτα τα πανευφρόσυνα σκιρτήματα. Όσους δε λούστηκαν ακόμα μέσα στο φως της Αναστάσεως, αλλά ασφυκτιούν στο πηκτό σκοτάδι της αμαρτίας και του θανάτου. 
Όσους πορεύονται τον ανηφορικό τους δρόμο στη σκιά και στη φθορά, προσκυνώντας είδωλα. 
 Όσους ζουν μια ζωή άχρωμη κι επίπεδη. Αλήθεια· γιατί τόσοι αδελφοί μας χάνονται στην αμαρτία; Κρατώντας την αναμμένη αναστάσιμη λαμπάδα μου θα ‘θελα να τους εξηγήσω όλα όσα νιώθω· μα δεν μπορώ.
 Γι’ αυτό τους προτείνω το αναστάσιμο φως και τους λέω μ’ όλη τη θέρμη της ψυχής μου:

–Αδέλφια, θέλετε να λυτρωθείτε από την αβεβαιότητα και τη μοναξιά σας; 

“Χριστός Ανέστη!“. 

Θέλετε να πλουτίσετε και να ζεστάνετε τη ζωή σας; 

“Χριστός Ανέστη!“.

Θέλετε να ‘χετε στενή φιλία με τον Θεό και τους αγγέλους;

 “Χριστός Ανέστη!“ 

Ζητάτε φως; 

“Χριστός Ανέστη!“. 

Όσοι αποδέχονται το λόγο μου ανάβουν τη δική τους λαμπάδα και μου απαντούν: “Αληθώς Ανέστη!“. 

Έτσι έχουμε όλοι -κι αυτοί κι εγώ- πάντα Πάσχα!

Απόσπασμα από το βιβλίο “Στις γιορτές της Ορθοδοξίας:στοχασμοί και ανατάσεις”

του Νικολάου Π. Βασιλειάδη

πηγή

Πάσχα είναι ...

Μια πικραμένη κραυγή άνυδρης ψυχής,για την ξεχασμένη από τους πολλούς μεγάλη και σωστική αλήθεια της πίστης μας ... 

Πάσχα είναι ... 

Πάσχα δεν είναι ευκαιρία , να σμίγουμε για το καλό ... Είναι γιορτή που δεν τελειώνει το αιώνιο,το αληθινό ...

 Πάσχα δεν είναι οι λαμπάδες ,που τις ξεχνάμε στην στιγμή ... Είναι σκυμμένοι Γεροντάδες ,με το ανέσπερο κερί ...

 Πάσχα δεν είναι ο ουρανός που λάμπει ,από φωτιές ,βεγγαλικά ... Είναι οι αγνές ψυχές που αστράφτουν,στου Χρυσοστόμου τα ρητά ... 

 Πάσχα δεν είναι ο οβελίας,που θα ψηθεί στην εξοχή ...Είναι το Έαρ της Μαρίας,που Νικητής θ ΄αναστηθεί !

  Ω Κύριε,πότε θα περάσεις τις ψυχές μας απέναντι; από του πλανεμένου κόσμου τα αδάκρυστα τα... χρόνια πολλά , στο λαμπρό Σου πανηγύρι ... Εκεί που μόνο το Χριστός Ανέστη ακούγεται δίχως σταματημό ; 

Ω Κύριε πότε θα Σε νοιώσουμε...πότε θα Σε ζήσουμε ; 

Ἀναστήτω ὁ Θεός, καί διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ....

Ραδιοφωνικό σποτ για τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας . με την φωνή του Νώντα Σκοπετέα
(Ραδ.εκπομπή :Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως)
Στίχοι:Νώντας Σκοπετέας Μουσική : "Ναοί στο σχήμα του ουρανού" απο το Άξιον Εστί του Μίκη Θεοδωράκη Επεξεργασία εικόνας και μεταφορά στο διαδίκτυο : Παναγιώτης Γαλάνης(Ραδ. Εκπομπή:Υμνους Υφαίνειν Εργώδες εστί)

Στ΄αχνάρια που άφησαν οι μέρες οι πικρές της αναστάσιμης χαράς λούλουδα στρώσε

Φέτος το Πάσχα τρεις κι αμέτρητες φορές

καλώς να ρθείς ,Χριστέ ,καλώς και να δεχτώ σε.

Στ΄αχνάρια που άφησαν οι μέρες οι πικρές

της αναστάσιμης χαράς λούλουδα στρώσε,

κι απλός και πράος σαν αγέρι ορθρινό

διάβα και πες εδώ που αλώνισεν ο πόνος:

Την πάσα μέρα μεθ΄υμών ιδού εγώ

έως της συντελείας του αιώνος.

Καίτη Χιωτέλλη , ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ

Το μήνυμα της Ανάστασης, είναι απείρως ισχυρότερο από κάθε τύπο νεοταξικής «Σοβιετίας»

Ελευθέριος Ανδρώνης

Ενώ τα μέτρα της κυβέρνησης κατά της εξάπλωσης του κορονοϊού, ξεκίνησαν να γίνονται πιο αυστηρά από τα μέσα του Μαρτίου, είναι φανερό πως το κύμα των απαγορεύσεων κλιμακωνόταν σιγά σιγά, όσο φτάναμε στη Μεγάλη Εβδομάδα.

Όλες οι πρωτόγνωρες απαγορεύσεις , όλες οι διώξεις, όλες οι συστάσεις, όλη η πολεμική προς την Εκκλησία, όλη η τρομοκρατία από τα κανάλια, όλα αυτά έδειξαν να κορυφώνονται όσο η Εβδομάδα των Παθών πλησίαζε εγγύτερα.

Και έτσι, πολλοί από εμάς, αντί να εισέλθουν πλήρεις χαράς και ελπίδας στην πιο ευλογημένη εβδομάδα του χρόνου, έφτασαν να διανύουν μία Μεγάλη Εβδομάδα, ευρισκόμενοι κάτω από το καθεστώς φόβου, κρατικής και μιντιακής τρομοκρατίας, απειλών για πρόστιμα, διαπομπεύσεων και δικογραφιών.

Τις τελευταίες μέρες, ξαφνικά αρχίσαμε να ακούμε διάφορα ρεπορτάζ για τα μέτρα περιορισμού, τα οποία θα αρχίσουν να χαλαρώνουν αμέσως μετά το τέλος της Μεγάλης Εβδομάδας. Όμως μέχρι τότε, θα έχουμε επιτήρηση δεκάδων χιλιάδων αστυνομικών, αύξηση των προστίμων, μπλόκα, ελέγχους, ιπτάμενα drones και ελικόπτερα.
Ως δια μαγείας, από τη Δευτέρα του Πάσχα, όλα αυτά τα μέτρα δεν θα είναι απαραίτητα και οι διατάξεις περιορισμού θα ξεκινήσουν να αίρονται…
Είναι ολοφάνερο, πως η κυρίως στόχευση όλων αυτών των εξουθενωτικών μέτρων, ήταν από την αρχή στραμμένη κατά της Εκκλησίας, από μία κυβέρνηση η οποία στην πραγματικότητα τη θεωρεί απλά σαν μια εταιρεία παροχής κοινωνικών υπηρεσιών και τίποτα παραπάνω.

Στην πραγματικότητα, θεωρούν τους ιερείς ως απλούς υπαλλήλους αυτής της «εταιρείας», που θα πρέπει να συμμορφώνονται σύμφωνα με τις προσταγές του κράτους, ασχέτως αν αυτές συγκρούονται με το ιερό ποιμαντικό τους έργο και ακόμα και τον ίδιο τον λόγο ύπαρξης τους ως πνευματικοί διαμεσολαβητές μεταξύ Θεού και ανθρώπων.

Μέσα σε μια κοινωνία και σε ένα κράτος, στα οποία κυριαρχούν οι στατιστικές, η «αγιοποίηση» της επιστήμης, τα πλεονάσματα, τα «μαξιλαράκια» ασφαλείας, οι οικονομικές αναλύσεις και οι «ατομικές ευθύνες», αυτοί που συνεχίζουν να στρέφονται ακόμα με προσήλωση προς το Σωτηριολογικό μήνυμα των Παθών

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2020

Ἀγαπητοί μου πατέρες και ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίω ἀγαπημένα,

Ἀντί ἄλλου πασχαλίου μηνύματος θά ἤθελα νά σᾶς μεταφέρω τά ἀναστάσιμα βιώματα ἑνός συγχρόνου ἁγίου τῆς πίστεώς μας, τοῦ ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου, ὅπως τά καταγράφει ὁ μακαριστός θεράπων ἰατρός του Γεώργιος Παπαζᾶχος (ἐπιστολή στό περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ).
"Ἦταν Τρίτη τοῦ Πάσχα. Ὁ γιατρός ἐπισκέπτεται τόν ἅγιο στό μοναστήρι καί ὁ ἅγιος τόν ρωτᾶ:
- Ξέρεις τό τροπάριο πού λέει «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν…»;
- Ναί, γέροντα, τό ξέρω.
- Πές το.
Ἄρχισα γρήγορα-γρήγορα: «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν˙ καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν πατέρων, Θεόν καί ὑπερένδοξον».
- Τό κατάλαβες;
- Ἀσφαλῶς τό κατάλαβα.
Νόμισα πώς μέ ρωτάει γιά τήν ἑρμηνεία του.
Ἔκανε μία ἀπότομη κίνηση τοῦ χεριοῦ του καί μοῦ εἶπε:
- Τίποτε δέν κατάλαβες, βρέ Γιωργάκη! Ἐσύ τό εἶπες σάν βιαστικός ψάλτης… Ἄκου τί φοβερά πράγματα λέει αὐτό τό τροπάριο: Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του δέν μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα ποτάμι, ἀπό ἕνα ρῆγμα γῆς, ἀπό μιά διώρυγα, ἀπό μιά λίμνη ἤ ἀπό τήν Ἐρυθρά θάλασσα. Μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα χάος, ἀπό μία ἄβυσσο, πού ἦταν ἀδύνατο νά τήν περάσει ὁ ἄνθρωπος μόνος. Αἰῶνες περίμενε ὁ κόσμος αὐτό τό Πάσχα, αὐτό τό πέρασμα.
Ὁ Χριστός μᾶς πέρασε ἀπό τόν θάνατο στή ζωή. Γι’ αὐτό σήμερα «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ἅδου τήν καθαίρεσιν». Χάθηκε ὁ θάνατος. Τό κατάλαβες; Σήμερα γιορτάζουμε τήν «ἀπαρχή» τῆς «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου», τῆς ζωῆς κοντά Του.
Μίλαγε μέ ἐνθουσιασμό καί βεβαιότητα. Συγκινήθηκε.
Σιώπησε γιά λίγο καί συνέχισε πιό δυνατά:
- Τώρα δέν ὑπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, Ἅδης. Τώρα ὃλα εἶναι χαρά, χάρις στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀναστήθηκε μαζί Του ἡ ἀνθρώπινη φύση. Τώρα μποροῦμε κι ἐμεῖς νά ἀναστηθοῦμε, νά ζήσουμε αἰώνια κοντά Του… Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση! «Καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον». Ἒχεις δεῖ τά κατσικάκια τώρα τήν ἄνοιξη νά χοροπηδοῦν πάνω στό γρασίδι; Νά τρῶνε λίγο ἀπό τή μάνα τους καί νά χοροπηδοῦν ξανά; Αὐτό εἶναι τό σκίρτημα, τό χοροπήδημα. Ἒτσι ἒπρεπε κι ἐμεῖς νά χοροπηδοῦμε ἀπό χαρά ἀνείπωτη γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας καί τή δική μας.
Διέκοψε καί πάλι τόν λόγο του. Ἀνέπνεα μιά εὐφρόσυνη ἀτμόσφαιρα.
-Μπορῶ νά σοῦ δώσω μιά συμβουλή; συνέχισε. Σέ κάθε θλίψη σου, σέ κάθε ἀποτυχία σου, σέ κάθε πόνο σου, νά συγκεντρώνεσαι μισό λεπτό στόν ἑαυτό σου καί νά λές ἀργά-ἀργά αὐτό τό τροπάριο. Θά βλέπεις ὅτι τό μεγαλύτερο πρᾶγμα στή ζωή σου -καί στή ζωή τοῦ κόσμου ὅλου- ἔγινε. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ σωτηρία μας. Καί θα συνειδητοποιεῖς ὅτι ἡ ἀναποδιά πού σοῦ συμβαίνει εἶναι πολύ μικρή γιά νά χαλάσει τή διάθεσή σου.
Μοῦ ʹσφιξε τό χέρι, λέγοντας:
-Σοῦ εὔχομαι νά «σκιρτᾶς» ἀπό χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου τό χάος ἀπό τό ὁποῖο μᾶς πέρασε ὁ Ἀναστάς Κύριος, «ὁ μόνος εὐλογητός τῶν Πατέρων».

Αὐτή τήν εὐχή τοῦ ἁγίου Πορφυρίου θά ἤθελα πατρικῶς νά δώσω πρός ὅλους καί ὅλες ἐσᾶς, σ’ αὐτήν τήν δύσκολη περίοδο, τήν ὁποία διερχόμεθα, σ’ αὐτό τό Πάσχα στό ὁποῖο μπορεῖ νά μήν εἴχαμε τήν εὐκαιρία νά περάσουμε στούς ναούς μας, ἀλλά πού δέν παύει νά κινεῖ καί νά συγκινεῖ τίς καρδιές μας. Νά σκιρτοῦμε ἀπό χαρά, διότι ὁ θάνατος νεκρώθηκε! Νά σκιρτοῦμε ἀπό χαρά διότι ὁ Χριστός μας δέν μᾶς ἐγκαταλείπει! Νά σκιρτοῦμε ἀπό χαρά διότι μᾶς δόθηκε ἡ ζωή μέσα ἀπό τήν πίστη στόν ἀναστημένο Χριστό! Νά σκιρτοῦμε ἀπό χαρά διότι ὅσες δυσκολίες κι ἄν μᾶς βροῦνε, μετά τόν σταυρό πάντοτε ἔρχεται ἡ Ἀνάσταση!
Ἄς ἀναφωνήσουμε λοιπόν καί πάλι μέ ἐλπίδα, ἀνυψώνοντας τίς λαμπάδες καί τά ἀναστάσιμα κεριά ψηλά πρός τόν οὐρανό καί ὁ ἕνας πρός τόν ἄλλο:
Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη, ἀδελφοί!

Διάπυρος εὐχέτης σας προς τον Ἀναστάντα Κύριό μας,
Ὁ Ἐπίσκοπος καὶ Πνευματικός Πατέρας σας
+ Ὁ Κερκύρας, Παξῶν και Διαποντίων Νήσων
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Το «μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν» της αρχής της δημόσιας δράσης του Κυρίου βρίσκει θα λέγαμε την ευλογημένη απόληξή της στο «μνήσθητί μου, Κύριε» πάνω σ’ έναν σταυρό.

«Πρώτη Ανάσταση»

«Μνήσθητι, εὔσπλαγχνε, καί ἡμῶν, καθώς ἐμνημόνευσας τοῦ λῃστοῦ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» 

(Θυμήσου και εμάς, εύσπλαγχνε Κύριε, όπως θυμήθηκες τον ληστή στη βασιλεία των Ουρανών).

 Το παραπάνω μικρό τροπάριο ακούγεται «εἰς ἦχον β΄ εἱρμολογικῶς», καθώς σημειώνει το τυπικό της Εκκλησίας μας, «ἀντί τοῦ: Εἴδομεν τό φῶς» κατά το τέλος της Θείας Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου το πρωί του Μ. Σαββάτου, όπου τελείται, όπως λέει και ο λαός μας, η «Πρώτη Ανάσταση»

  Και δεν πρόκειται ακριβώς για την Ανάσταση του Κυρίου που τη ζούμε το βράδυ του Μ. Σαββάτου κατά την εναλλαγή προς την Κυριακή (τότε ζει η Εκκλησία μας και εξαγγέλλει με τον πιο πανηγυρικό τρόπο τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο), αλλά για την προαναγγελία της Αναστάσεως, αφού τελείται ο εσπερινός της λαμπροφόρου αυτής εορτής που συμπλέκεται με τη Θεία Λειτουργία του Μ. Βασιλείου. Όπως δηλαδή συμβαίνει με κάθε εσπερινό που ξεκινά την εορτή της επομένης ημέρας, κατά τον ίδιο τρόπο και η σημερινή: ξεκινά την Ανάσταση του Κυρίου, έχουμε εισέλθει στον προθάλαμο, για να προχωρήσουμε τρέχοντας στην καθαυτή εορτή με την έναρξη της επομένης ημέρας, «τῇ μιᾷ των Σαββάτων».

 Και την ώρα αυτή που έχει πάρει να χαράζει το σημαντικότερο γεγονός που υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία: η Ανάσταση του Κυρίου που σηματοδοτεί και την ανάσταση των ανθρώπων καθώς νικιέται «ὁ ἔσχατος ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ θάνατος», συνεπώς και η φιλαυτία και η πονηρία από τη δύναμη της Αγάπης, η Εκκλησία μας και πάλι έρχεται να μας φέρει στη θέση του ευγνώμονος ληστού, αυτού που αισθάνθηκε τη θέση του έναντι του συσταυρωμένου Βασιλέως της Δόξης, του ανθρώπου που έστω και την τελευταία στιγμή μετάνιωσε για ό,τι άσχημο και αμαρτωλό έκανε και στράφηκε με ταπείνωση αλλά και ελπίδα στον μόνο Σωτήρα του κόσμου.

 Κι αυτό γιατί; Για να τονίσει ότι ναι μεν ο Κύριος καταπατά τον θάνατο

Η ''Σταύρωση'' της Καπνικαρέας

Ακριβώς απέναντι από την παράσταση της Βαϊοφόρου, στο άλλο τμήμα της καμάρας του δυτικού σκέλους του σταυρού, είναι ιστορημένη η Σταύρωση του Κυρίου.

Η Σταύρωση, ναός Καπνικαρέας

 Είναι γεγονός ότι κατά τους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού, όταν οι χριστιανοί διώκονταν και προσεύχονταν στις κατακόμβες, απέφευγαν την απεικόνιση πένθιμων σκηνών εξαιτίας της μελαγχολικής ατμόσφαιρας των υπόγειων αυτών κοιμητηριακών χώρων[1]. Όταν, μετά το διάταγμα της ανεξιθρησκείας, μπορούσαν ελεύθερα να θρησκεύουν, οι εικόνες τους, επηρεασμένες από την αυτοκρατορική εικονογραφία και εθιμοτυπία, είχαν περισσότερο θριαμβευτικό χαρακτήρα[2].Το εικονογραφικό θέμα της Σταύρωσης πρωτοεμφανίζεται σε σαρκοφάγους που χρονολογούνται στο τέλος ή μετά την περίοδο της βασιλείας του αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνου[3]. Ένας από τους πιο εκτενώς ανεπτυγμένους κύκλους, όπου απεικονίζονται σκηνές από το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού, χωρίς η Σταύρωση να απεικονίζεται με συμβολικό τρόπο, συναντάται στο πρώτο μισό του 5ου αιώνα σε ανάγλυφα πλακίδια που διακοσμούν ελεφαντοστέινο κιβωτίδιο[4].

 Η αφήγηση ξεκινά με την Απόνιψη του Πιλάτου, τον Χριστό να σηκώνει το Σταυρό και την άρνηση του Πέτρου και καταλήγει σε σκηνή που απεικονίζει την Απιστία του Θωμά. Στο πλακίδιο όπου εικονίζεται η Σταύρωση, δίπλα στον Εσταυρωμένο στέκονται σε πομπή η Μητέρα Του και ο Ιωάννης στη μία πλευρά και στην άλλη ένας Ρωμαίος στρατιώτης. 

 Αξιοπρόσεκτο είναι ότι ο Ιωάννης παριστάνεται σε ώριμη ηλικία[5], όπως επίσης και το ότι στο αριστερό άκρο της παράστασης υπάρχει σκηνή που δείχνει τον Ιούδα κρεμασμένο στο δέντρο ενώ κάτω φαίνονται ριγμένα τα αργύρια. Στο ανάγλυφο αυτό ο Χριστός εικονίζεται μετωπικός και γυμνός με ένα περίζωμα γύρω από τη μέση. 

 Άλλα σημαντικά δείγματα προεικονομαχικής τέχνης με εικόνες της Σταύρωσης υπάρχουν σε κοσμήματα, όπως βραχιόλια και δαχτυλίδια, σε λειψανοθήκες και στα γνωστά φιαλίδια του 6ου και 7ου αιώνα από τη Monza[6]. Στα φιαλίδια, που έφερναν οι προσκυνητές από τους Αγίους Τόπους γεμάτα με λάδι που έπαιρναν σαν ευλογία, παρατηρείται μία σημαντική καινοτομία που θα αποτελέσει στη συνέχεια αναπόσπαστο στοιχείο της παράστασης. Στις μικροσκοπικές ανάγλυφες εικόνες τους, για πρώτη φορά το γεγονός της Σταύρωσης συνδέεται με τον τόπο όπου έλαβε χώρα, αφού ιστορήθηκε κάποιο απείκασμα του τοπίου

Κραταιά ως θάνατος αγάπη

  Ενώ εισήλθαμε πλέον στην Μεγάλη Εβδομάδα, ολόκληρος ο πλανήτης μας εδώ και πολλές εβδομάδες βιώνει μια παρατεταμένη Μεγάλη Παρασκευή. Ο πλανήτης της χαράς, της ελευθερίας, της ευμάρειας, αλλά και πλανήτης της πείνας, της προσφυγιάς, του ξεριζωμού και της αβάσταχτης θλίψης, έχει μεταμορφωθεί για όλους μας αδιακρίτως σε έναν γιγαντιαίο Επιτάφιο. Επάνω του τα καμιόνια ξεφορτώνουν κάθε μέρα νεκρούς που δεν τους χωρούν τα κοιμητήρια. Αναρίθμητοι άνθρωποι στις εντατικές παλεύουν να πάρουν ανάσα και πολλοί απ’ αυούς δεν το καταφέρνουν.

  Όσοι είμαστε ακόμα ζωντανοί παραμένουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας όπως οι ερημίτες στα κελιά τους, κι ο κόσμος γίνεται έρημος δίχως αμμόλοφους και ανελέητο λιοπύρι. Η Άνοιξη προβάλλει και δεν μπορούμε να βγούμε σαν πρώτα στους δρόμους με ξεκούμπωτο πουκάμισο και ξεκλείδωτη καρδιά για να τη συναντήσουμε. Μας λείπουν οι συγγενείς, μας λείπουν οι φίλοι, οι γείτονες, η δουλειά μας, ακόμη και τα βασανιστικά της ωράρια και τα ασφυκτικά γεμάτα λεωφορεία. Μας λείπει η πάλλουσα ζωή των δρόμων, τα χρήματα, η άνεση, οι πολυάριθμες επιλογές μας. Μας λείπουν τα «ανυπόφορα» κουδούνια των σχολείων, οι «τσιρίδες» των παιδιών, και οι εκκωφαντικά «ηχηρές» καμπάνες των ναών, οι «κουραστικές» ακολουθίες. Μας λείπει κυρίως η ποθητή μετοχή μας στα Άχραντα Μυστήρια.

 Όλα μας λείπουν και παλεύουμε για να μη λείψουμε κι εμείς από όσα μας λείπουν. Κι όσο αφαιρείται κάθε σημείο αναφοράς μιας σε μια πραγματικότητα που χρόνια τώρα συνηθίσαμε, τόσο αξιολογούμε από την αρχή σε πόσα λάθος πράγματα, πρόσωπα και ενέργειες σπαταλήσαμε το ασύλληπτο δώρο της ζωής, και άλλο τόσο αναρωτιόμαστε τι την κάναμε μέχρι τώρα τη ζωή μας. 
 Πόσο στ’ αλήθεια χριστιανοί ήμασταν, πόσο παρόντες εντός της Θείας Λειτουργίας και πόσο απόντες από την αγάπη στον Χριστό και στον κάθε άνθρωπο.

 Τα λόγια του εκ δεξιών ληστή που απαντά στα ερωτήματά μας όπως απάντησε κι

Εγώ το παιδί μου,το κοινωνουσα μισοπεθαμενο,διασωληνωμενο..!

Ένα μήνυμα πίστης κι ελπίδας από την Σπυριδούλα Φατούρου, τη μητέρα της Ασπας, η δραματική ιστορία της οποίας είχε συγκλονίσει την κοινωνία το 2013 όταν πυροβολήθηκε δύο φορές από τον πατέρα της:

«Με λένε Σπυριδούλα,μητέρα ενος παιδιού που άνηκε στους βαριά πάσχοντες,επομένως ανήκει σε ομάδα υψηλού κινδύνου. Τα μετρα που πάρθηκαν,με βρίσκουν σύμφωνη. Η αλήθεια είναι πως δεν άλλαξε ιδιαίτερα η καθημερινότητα μας γιατι βρισκόμαστε σε καραντίνα 7 χρόνια τώρα!Όντας ασθενης η Άσπα εντατικής,υπήρξε ασθενής 0,διότι έμεινε 7 μήνες εκει και είχε όλες τις λοιμώξεις και τα βακτήρια που υπάρχουν στην εντατική.

Σεβομαι λοιπόν τα μετρα και τα τηρώ....
Σεβομαι την υγεία των ανθρώπων μου μα κ των συνανθρώπων μου,μιας κ ξέρω τι σημαίνει να μην την έχεις....
Σεβομαι την ψυχολογική κούραση, όλων...
Με πείραξε που έκλεισαν οι εκκλησίες, μα αν είναι για το καλό όλων....το δέχομαι, προσωρινά!
Αλλά εως εδώ !
Εγώ το παιδί μου,το κοινωνουσα μισοπεθαμενο,διασωληνωμενο....
Το κοινωνουσα,κάθε φορά που πάλευε με χιλιους δαίμονες....
Το κοινωνουσα συνεχώς....συνεχως....κ όταν ήταν κ οταν δεν ηταν καλά!
Το ιδιο θα κάνω κ τώρα!
Το παιδί μου θα παρει Χριστο μέσα του!
Γιατι μονο Εκείνος την κρατα στα χερια Του...
Εκείνος μόνο την ανασταίνει κ ανασταίνει και εμένα...
Ειμαι δειλή...αμαρτωλη κ φοβισμένη....
Ομως Χριστο στο παιδι μου θα δίνω μεχρι να κλείσω τα μάτια μου και κάνεις δεν θα με εμποδίσει σε αυτο!

Σπυριδούλα Φατούρου, Η μητέρα της Άσπας

Σπυριδούλα Φατούρου

14 Απριλίου στις 8:47 μ.μ. · 

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΧΡΙΣΤΟ.....
Με λένε Σπυριδούλα,μητέρα ενος παιδιού που άνηκε στους βαριά πάσχοντες,επομένως ανήκει σε ομάδα υψηλού κινδύνου. Τα μετρα που πάρθηκαν,με βρίσκουν σύμφωνη. Η αλήθεια είναι πως δεν άλλαξε ιδιαίτερα η καθημερινότητα μας γιατι βρισκόμαστε σε καραντίνα 7 χρόνια τώρα!Όντας ασθενης η Άσπα εντατικής,υπήρξε ασθενής 0,διότι έμεινε 7 μήνες εκει και είχε όλες τις λοιμώξεις και τα βακτήρια που υπάρχουν στην εντατική.
Σεβομαι λοιπόν τα μετρα και τα τηρώ....
Σεβομαι την υγεία των ανθρώπων μου μα κ των συνανθρώπων μου,μιας κ ξέρω τι σημαίνει να μην την έχεις....
Σεβομαι την ψυχολογική κούραση,όλων...
Με πείραξε που έκλεισαν οι εκκλησίες,μα αν είναι για το καλό όλων........το δέχομαι,προσωρινά!!!!!!!
Αλλά εως εδώ !!!!
Εγώ το παιδί μου,το κοινωνουσα μισοπεθαμενο,διασωληνωμενο....
Το κοινωνουσα,κάθε φορά που πάλευε με χιλιους δαίμονες....
Το κοινωνουσα συνεχώς....συνεχως....κ όταν ήταν κ οταν δεν ηταν καλά!
Το ιδιο θα κάνω κ τώρα!
Το παιδί μου θα παρει Χριστο μέσα του!
Γιατι μονο Εκείνος την κρατα στα χερια Του...
Εκείνος μόνο την ανασταίνει κ ανασταίνει και εμένα...
Ειμαι δειλή...αμαρτωλη κ φοβισμένη....
Ομως Χριστο στο παιδι μου θα δίνω μεχρι να κλείσω τα μάτια μου και κάνεις δεν θα με εμποδίσει σε αυτο!!!!!!!

πηγή

Πότε ήταν ατιμασμένος;

«Τον είδαμε και δεν είχε ομορφιά ούτε κάλλος, αλλά το πρόσωπό Του ήταν ατιμασμένο και στερημένο από ωραιότητα πιο πολύ από όλους τους ανθρώπους» (Ησ. νγ΄ 2-3).

Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν συναναστρεφόταν τους ασεβείς Ιουδαίους, που τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη και δαιμονισμένο (Ιωαν. η΄ 48). Όταν ο Ιούδας ο Ισκαριώτης και όσοι τους γέννησε το σκοτάδι, κρατούσαν αυτόν που δε χωράει πουθενά για να τον θανατώσουν. Δεν έλεγε άδικα ο Ιωάννης ο Πρόδρομος γι’ αυτούς, «Εσάς που σας γέννησαν οι οχιές, ποιος σας συμβούλευσε να ξεφύγετε τη μελλοντική οργή;» (Ματθ. γ΄ 7). Διότι πραγματικά θα μείνει πάνω τους η οργή του Θεού.

Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν τον αντιμετώπιζαν Αυτόν, το βλαστό της επιείκειας, με ραπίσματα και ζητούσαν απαντήσεις με όρκους από Αυτόν, που είναι ο δικαστής των όρκων (Μαρκ. ιδ΄ 65).

Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν δίκαζαν το δικαστή και έκριναν τον Κριτή του κόσμου, όταν ο δούλος ρωτούσε και ο Κύριος σιωπούσε, το φως ησύχαζε και το σκοτάδι θριαμβολογούσε, το δημιούργημα έδειχνε θράσος και ο Δημιουργός έδειχνε υπομονή.

Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν οι ταύροι χτυπούσαν με τα κέρατα και ο ταύρος στεκόταν ήσυχος, όταν το λιοντάρι ωρυόταν και οι ταύροι στέκονταν αγέρχοι, όπως έχει γραφεί στους ψαλμούς, «Με περικύκλωσαν πολλά και με τριγύρισαν ταύροι καλοθρεμμένοι. Άνοιξαν το στόμα τους εναντίον μου, όπως το λιοντάρι που αρπάζει και ωρύεται» (Ψαλμ. κα΄ 12).

Πότε ήταν ατιμασμένος; Όταν γάβγιζαν τα σκυλιά και ο Δεσπότης έδειχνε ανοχή. Όταν οι λύκοι άρπαζαν και το πρόβατο δεν έφερνε αντίσταση. Όταν ο ληστής

...τον εμόν θάνατον καταγγέλλετε,την εμήν Ανάστασιν ομολογείτε.

«Λάβετε, φάγετε, τούτο μου εστι το Σώμα
Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτό εστί το Αίμα μου»
Τα(προτρεπτικά) Θεία Λόγια του Χριστού μας……

Και πόσο υπέροχα τούτα τα ιερά λόγια του Μεγάλου Βασιλείου στην Θεία Λειτουργία:
«Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν.Οσάκις γαρ αν εσθίητε τον άρτον τούτον
και το Ποτήριον τούτο πίνετε,τον εμόν θάνατον καταγγέλλετε,την εμήν Ανάστασιν ομολογείτε.
Μεμνημένοι ουν, Δέσποτα,και ημείς των σωτηρίων αυτού Παθημάτων,του Ζωοποιού Σταυρού,της τριημέρου Ταφής,της εκ νεκρών Αναστάσεως,της εις ουρανούς Ανόδου,της εκ δεξιών σου του Θεού και Πατρός Καθέδρας,
της ενδόξου και φοβεράς δευτέρας αυτού Παρουσίας.».

Με λυπεί όταν ακούω ότι η Θεία Κοινωνία είναι προνόμιο (λόγω της παρούσης καταστάσεως)μονάχα των κατάκοιτων και των ετοιμοθάνατων
(αν και αυτή την λέξη ποτέ δεν την κατάλαβα,από πότε μπορούμε να γνωρίζουμε χρονικάτο ‘’δι’ ευχών’’ της ζωής του άλλου…)
Ποιος θα το έβαζε στον νου του ότι θα έρθει ο καιρός που ένας ιερέας θα λογοδοτούσε για την προσφορά του Χριστού(Θεία Κοινωνία)όχι στο Κράτος
(‘’ο καιρός γαρ εγγύς’’…..)αλλά στην Μητέρα Εκκλησία;….
Κι η θλίψη μου αυτή γεμίζει με πίκρα την καρδιά μου μπρος στην προσπάθεια
της ωραιοποίησης….

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Ο Χριστός μας είπε εκείνα τα φοβερά λόγια για τον προδότη

 Αλίμονο σε αυτούς που καταδίδουν ιερείς και σε αυτούς που δίνουν διαταγές συλληψής τους επειδή κοινωνούν ανθρώπους...Μοιάζουν με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη ο οποίος πρόδωσε το Χριστό ΜΕΤΑ..... ΤΗ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ !

 ΚΑΙ ο Χριστός μας είπε εκείνα τα φοβερά λόγια για τον προδότη:

" Ο μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ· οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος''

 Ο Υιός του ανθρώπου βαδίζει προς το Θείο Πάθος καθώς είναι προφητευμένο γι'Αυτόν. Αλλά αλλοίμονο στον άνθρωπο εκείνο που θα γίνει το μέσο για να συλληφθεί ο Υιός του ανθρώπου.Θα ήταν καλύτερο γι'αυτόν να μην είχε γεννηθεί.(Κατά Ματθαίον κστ' κεφ.στ κδ')

πηγή